ADHD, objawy ADHD, nadpobudliwość psychoruchowa, deficyt uwagi, dziecko z ADHD, złe zachowanie, trudne dziecko, agresja
fot. Fotolia

ADHD nie istnieje? Obalamy mity o nadpobudliwości u dzieci

Ktoś ci mówił, że ADHD nie istnieje, a może przekonywał, że nadpobudliwe są tylko dzieci zaniedbane lub źle wychowane? Razem z psychologiem i psychoteraputą, dr n. med. Tomaszem Srebnickim, ustalamy, co jest prawdą o ADHD, aby dotknięte nim dzieci traktować ze zrozumieniem i otoczyć je odpowiednią opieką.
Małgorzata Wódz
ADHD, objawy ADHD, nadpobudliwość psychoruchowa, deficyt uwagi, dziecko z ADHD, złe zachowanie, trudne dziecko, agresja
fot. Fotolia
ADHD czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi istnieje i wymaga leczenia – potwierdzają eksperci. Do jego objawów należą nasilone problemy z koncentracją uwagi, nadruchliwość i impulsywność. Ponieważ na temat ADHD krąży wiele mitów, łącznie z tym, że zaburzenie to wymyśliły firmy farmaceutyczne z chęci zysku, próbujemy się z nimi rozprawić, aby dzieci cierpiące na to zaburzenie w porę otrzymały potrzebną pomoc. Bez niej ich życie będzie trudniejsze.

1. ADHD to skutek złego wychowania

Nieprawda – o nadpobudliwości najczęściej decydują geny (dzieje się tak w ponad 70 proc. przypadków). ADHD się dziedziczy tak jak wzrost – nieuważni rodzice mogą mieć nieuważne dziecko, tak jak wysocy rodzice mają większą szansę na posiadanie wysokiego potomka. Istnieje również ADHD nabyte (niezależne od genów). Jego przyczyną jest uszkodzenie struktur mózgu odpowiadających za kontrolę uwagi i impulsywności, spowodowane np. paleniem papierosów w ciąży lub niedotlenieniem dziecka podczas porodu.
Redakcja poleca: Czy spinner pomaga na ADHD, czy służy diabłu? [WIDEO]
Spinnery, niepozorne plastikowe zabawki, zawładnęły sercami dzieci na całym świecie. Miały pomagać w terapii ADHD i autyzmu, ale wg niektórych organizacji chrześcijańskich są narzędziami okultystycznymi. Gdzie leży prawda?

2. ADHD mają zaniedbane dzieci

Trudno obwiniać rodziców o to, że swoimi metodami wychowawczymi doprowadzili do powstania  nadpobudliwości u dziecka. Rodziny, w których jest dziecko z ADHD często wkładają dużo więcej wysiłku w opiekę i są bardziej zaangażowani niż rodzice maluchów, które nie mają tego zaburzenia. Zdarzają się jednak przypadki, kiedy mama i tata nie umieją postępować właściwie – ponieważ wiele dzieci z ADHD ma nadpobudliwych rodziców, są oni bardziej tolerancyjni wobec pewnych zachowań (zawsze się spóźniałem, więc dziecko także nie jest punktualne).

3. Dziecko z ADHD robi na złość

Dziecko dotknięte zaburzeniem rozwoju, jakim jest nadpobudliwość, nie jest krnąbrny, niegrzeczny i nie robi czegoś celowo. Od swoich rówieśników różni się tym, że częściej niż oni ujawnia pewne zachowania. Jego rodzice muszą wykazać się dużą cierpliwością i wrażliwością na sygnały, które świadczą o tym, że ich dziecko sobie nie radzi. 

4. Dziecko z ADHD jest agresywne 

To krzywdząca opinia. Objawy nadpobudliwości mogą występować w różnej konfiguracji. Dziewczynki częściej miewają zaburzenia koncentracji uwagi. Są grzeczne, ale rozmarzone, czym zasługują na etykietkę „zdolna, ale leniwa”. Impulsywność i nadruchliwość dotyczy większości chłopców z ADHD. Agresja może ujawniać się u nadpobudliwych dzieci pozbawionych właściwej opieki.  

Zobacz też: Czy Twój kilkulatek ma ADHD?

5. Od dziecka z ADHD mniej się wymaga

„Musimy przymknąć oko na jego zachowanie”, „ma ADHD, niech sobie biega” – nic bardziej mylnego, nadpobudliwość nie zwalnia z życia. Jej zdiagnozowanie zobowiązuje nie tylko do pracy z dzieckiem, ale również wymaga od niego wielkiego wysiłku, który musi włożyć w to, aby radzić sobie mimo swoich ograniczeń. Dziecko pozostawione samo sobie skupia się jedynie na tym, co je interesuje (np. siedzi przy komputerze albo biega po podwórku).

Zobacz też: Łobuziak czy dziecko z ADHD?
 

6. ADHD to kłopoty w przyszłości

Nadpobudliwość utrudnia funkcjonowanie w szkole, ale nie przesądza o braku powodzenia w dorosłym życiu. Wśród osób, u których ją zdiagnozowano lub podejrzewano, byli naukowcy, wynalazcy, artyści. Nadpobudliwe dzieci są wrażliwe, mają doskonałą intuicję, która pomaga właściwie oceniać ludzi, szybko przyswajają nowe idee. Jeśli trafią na dziedzinę wiedzy, która je zainteresuje, mogą wiele osiągnąć.

7. Z ADHD się nie wyrasta

Choć niektórzy dorośli odkrywają u siebie objawy nadpobudliwości, nie można powiedzieć, że dzieci i dorośli z ADHD to te same osoby. Objawy nadpobudliwości utrzymują się przez całe życie u połowy pacjentów, u pozostałych ulegają wyciszeniu lub ustępują. Zwykle słabnie nadruchliwość i impulsywność i impulsywność, ale utrzymuje się nieuważność. 

8. Dziecko z ADHD leczy psychiatra

Nie wszystkie dzieci potrzebują leków. Większości wystarczy terapia, oddziaływania wychowawcze, kontakt z nauczycielami przygotowanymi do pracy z dzieckiem nieuważnym. Na terapię, trafiają głównie chłopcy, ponieważ sprawiają rodzicom spory problem. Dziewczynki z ADHD są spokojne, więc często nie dostają pomocy, która im także jest bardzo potrzebna.    

konsultacja: dr n. med. Tomasz Srebnicki, psycholog, psychoterapeuta, pracuje w Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i Centrum CBT w Warszawie

Zobacz też:
Oceń artykuł

Ocena 5 na 4 głosy

Zobacz także

Popularne tematy