Mokry kaszel u dziecka – objawy, leczenie (domowe sposoby)
Mokry kaszel u dziecka, zwłaszcza w nocy, może być bardzo uciążliwy. Dlatego też nie przeocz momentu, kiedy kaszel suchy zmienia się w mokry, bo wtedy trzeba zmienić syrop z hamującego odruch kasłania na wykrztuśny. Kaszel mokry od suchego różni się tym, że podczas kasłania dziecko odkrztusza wydzielinę – śluz oskrzelowy.
Małe dzieci są podatne na przeziębienia. Szczególnie w okresie jesienno-zimowym kaszel czy katar to utrapienie niejednej mamy. U małych dzieci nawet niewielka infekcja górnych dróg oddechowych maluszka może zakończyć się poważnymi powikłaniami. Dlatego też nie wolno bagatelizować żadnej infekcji. Sprawdź, jak możesz wyleczyć mokry kaszel u dzieci oraz jakie są jego przyczyny. Spis treści Przyczyny mokrego kaszlu u dziecka IIe trwa mokry kaszel u dziecka? Mokry kaszel u dziecka – kiedy do lekarza? Mokry kaszel u dziecka – jak leczyć? Przyczyny mokrego kaszlu u dzieci Mokry odrywający się kaszel u dziecka pojawia się, gdy w drogach oddechowych gromadzi się dużo wydzieliny zapalnej będącej świetną pożywką dla bakterii. Podczas kasłania uwalnia się śluz oskrzelowy, czasami w dużych ilościach – stąd nazwa mokry kaszel – i może on powodować odruch wymiotny. Jeśli dziecko podczas kaszlu przełyka ślinę, to prawdopodobnie połyka właśnie wydzielinę, którą odkrztusiło, a to z kolei przedłuża czas powrotu do zdrowia. Nie lekceważ odkrztuszania lub wymiotowania gęstą pianą – może to być atak astmy. IIe trwa mokry kaszel u dziecka? Kaszel, który jest wynikiem infekcji, może towarzyszyć dziecku przez cały okres choroby, czyli około tygodnia. Często jednak mokry kaszel występuje u dziecka również już po przebytej infekcji i nasila się przy zmianie temperatury, np. gdy dziecko z dworu wchodzi do ciepłego pomieszczenia. U dziecka może wystąpić również przewlekły mokry kaszel, który trwa o wiele dłużej (powyżej 3. tygodni) i może być symptomem wielu groźnych chorób, np. astmy oskrzelowej, alergii lub refluksu żołądkowo-przełykowego. Mokry kaszel u dziecka – kiedy do lekarza? Jeśli niemowlę ma kaszel – najlepiej od razu skonsultuj to z lekarzem. U tak malutkich dzieci łatwo o powikłania. Jeśli dziecko jest starsze – możesz poczekać 2-3 dni i obserwować, czy jego stan się nie pogarsza. Jeżeli domowe sposoby nie przyniosą efektu i stan dziecka się nie poprawi, a do tego wystąpią inne objawy takie jak np. gorączka – koniecznie idź z dzieckiem do lekarza. Natychmiast powinnaś skonsultować się z lekarzem, gdy: Dziecko ma mniej niż 12 miesięcy. Kaszel jest bardzo męczący, dziecko nie może spać, nie chce jeść ani pić. Kaszel przypomina szczekanie (zwykle taki kaszel towarzyszy zapaleniu krtani). Dziecko podczas ataku bardzo się męczy, nie może zaczerpnąć tchu. W przypadku duszności najlepiej zawiń dziecko w koc i otwórz okno, by pooddychało zimnym powietrzem (20-30 minut). Zimne powietrze zmniejsza obrzęk dróg oddechowych, a to ułatwi dziecku oddychanie. W lecie postaw dziecko przed otwartą zamrażarką. Wezwij pogotowie, bo zapalenie krtani może zagrażać życiu. Kaszel przypomina pianie koguta. Dziecko zanosi się, wdychając z trudem powietrze? Przyczyną może być krztusiec. Nie możesz tego lekceważyć! Mokry kaszel u dziecka – jak leczyć? Jeśli twoje dziecko ma mokry kaszel, możesz użyć domowych sposobów, żeby mu ulżyć w chorobie: Podawaj dużo picia. To rozrzedzi wydzielinę i spowoduje, że łatwiej będzie ją odkrztusić. Nawilżaj drogi oddechowe inhalatorem. Oklepuj plecki rano i godzinę po podaniu syropu (połóż dziecko na brzuszku na swoich kolanach tak, by główkę miał niżej niż tułów, dłoń zwiń w łódeczkę i oklepuj nią delikatnie plecy od miejsca, gdzie kończą się żebra w kierunku barków, wzdłuż kręgosłupa). Nacieraj plecy maściami z olejkami eterycznymi (ale sprawdzi się też oliwka z kroplą olejku lawendowego). Pilnuj, by główka była wyżej niż reszta ciała. Pod materacyk podłóż np. zwinięty koc lub książki, by dziecko nie leżało płasko. Rozśmieszaj dziecko. Kaszlącemu dziecku przyda się też porcja śmiechu – całowanie brzuszka lub łaskotanie skłoni smyka do wybuchu śmiechu, a to prowokuje atak kaszlu i odkrztuszenie wydzieliny. Takie zabawy nie są wskazane po posiłku, bo najedzony maluch mógłby podczas ataku kaszlu zwymiotować. Sięgnij po naturalne sposoby na kaszel mokry. Jeśli dziecko skończyło już rok, sprawdzi się też syrop z cebuli (w szklanym naczyniu układaj pokrojone w talarki dwie cebule, przesypujące je cukrem; pozostaw je pod przykryciem przez 12 godzin. Podawaj dziecku po łyżeczce dwa razy dziennie. Syrop można przechowywać przez dwa dni). Dobrze sprawdzi się również mleko z miodem, mleko z czosnkiem i inne domowe sposoby na kaszel u dziecka. View oEmbed on the source website Jaki syrop na mokry kaszel u dziecka? Mokrego kaszlu się nie hamuje, tylko rozrzedza wydzielinę, by łatwiej ją odkrztusić (jeśli dziecko nie pozbędzie się wydzieliny z oskrzeli, stanie się ona pożywką dla bakterii). Jeśli dziecko mocno kaszle, pomocne będą tzw. leki mukolityczne, rozrzedzające wydzielinę – lekarz zapisze odpowiedni preparat. To ważne, by dziecko odkrztuszało wydzielinę, a nie połykało (małe dzieci nie potrafią tego), bo gdy w żołądku zbierze się jej za dużo, wtedy dziecko wymiotuje. Rocznemu dziecku można podać ziołowe syropy, np. tymiankowy, anyżkowy, sosnowy – mają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne; z podbiału, babki lancetowatej, które działają lekko wykrztuśnie, przeciwzapalnie (zdecyduj się na jeden, nie wszystkie naraz). Zapytaj lekarza, co robić, jeśli dziecko wypluje lub zwymiotuje lekarstwo. UWAGA! Syropu wykrztuśnego nie dawaj na noc (najpóźniej do godz. 16–17), by dziecko mogło spokojnie spać. Zobacz także: Kaszel u dziecka – jak leczyć kaszel suchy, a jak mokry? CRP u dziecka – normy, co oznacza podwyższone CRP u dziecka i niemowlęcia Te sposoby mogą pomóc ci zwiększyć odporność dziecka
Kisiel dla niemowlaka: jak zrobić domowy kisiel? Od kiedy podawać?
Kisiel dla niemowlaka jest zdrowy, o ile nie kupisz gotowego produktu w sklepie. To bez sensu, bo bardzo łatwo zrobić domowy kisiel. Podajemy przepisy na kisiel z wykorzystaniem różnych owoców. Wyjaśniamy też, od kiedy niemowlę może jeść kisiel.
Kisiel dla niemowlaka to proste i zdrowe danie, pełne witamin i smaku. Kisiel najprościej zrobić w domu, wykorzystując do tego owoce sezonowe. Pamiętaj, by kisiel dla niemowlaka zrobić bez cukru. Podajemy prosty przepis na kisiel jabłkowy, gruszkowy, truskawkowy i bananowy. Od kiedy kisiel dla niemowlaka? Kisiel dla niemowlaka możesz przygotować już w początkach rozszerzania diety – w 6-7.-miesiącu życia (pamiętając, że jako pierwsze podaje się dziecku warzywa!). Kisiel to zdrowy i smaczny sposób na wprowadzanie do niemowlęcego jadłospisu owoców. I do tego nie trzeba go gryźć! Ale uwaga, dla niemowlaka nadaje się tylko domowy kisiel, bez cukru, konserwantów, barwników i innych substancji chemicznych. Nie podawaj niemowlęciu gotowych produktów w torebkach ze sklepu! Gotowy kisiel ze sklepu to zwykle mieszanka cukru z aromatami i znikomą ilością soku owocowego. Trudno znaleźć produkt, który nie zawiera szkodliwego syropu glukozowego, koszenili (barwnik robiony z owadów, oznaczany jako E120, może wywołać silne reakcje alergiczne, a nawet atak astmy!) czy maltodekstryny (sztuczny węglowodan składający się głównie z glukozy, posiadający bardzo wysoki indeks glikemiczny). Lepiej nie ryzykować i zrobić domowy kisiel dla niemowlaka. Jak zrobić domowy kisiel dla niemowlaka? Kisiel łatwo możesz zrobić w domu. Najlepiej wychodzi kisiel z porzeczek, gruszek i truskawek, ale przepyszny będzie też kisiel bananowy, malinowy czy jabłkowy. Przepis na kisiel dla niemowlaka Składniki: 1 obrane jabłko (lub 1 obrana gruszka, banan, kilka truskawek) 1 szklanka wody 1 łyżka mąki ziemniaczanej Przygotowanie: Owoce zalej połową szklanki wody (ok. 100 ml) i zagotuj, a następnie zmiksuj. Mąkę ziemniaczaną wymieszaj z pozostałą wodą i dodaj do gotujących się owoców. Podawaj po ostudzeniu. Nie słodź! Ważne: staraj się przygotowywać kisiel z jednego rodzaju owoców, bo w razie wystąpienia reakcji alergicznej łatwiej będzie ocenić, na co uczulone jest dziecko. Taki domowy kisiel z owoców sezonowych jest zdecydowanie smaczniejszy niż z torebki i o niebo zdrowszy! Maluch musi tylko przyzwyczaić się do jego konsystencji. Czasem rodzice robią kisiel dla niemowlaka z soku – zamiast owoców używają soku dla dzieci typu Bobofrut. Pamiętaj jednak, że zgodnie z nowym schematem żywienia niemowlę do 1. roku życia nie powinno pić soków owocowych, nawet tych 100-procetowych czy przecierowych. Wypróbuj też przepisy na: kisiel rabarbarowo-truskawkowy kisiel żurawinowy kisiel truskawkowy kisiel mleczny z owocami Zobacz też: Alergia pokarmowa u niemowląt: jak karmić i leczyć dziecko? Sposób na niejadka: rady eksperta Aktualny schemat żywienia niemowląt
Atopowe zapalenie skóry u dzieci (AZS): jak wygląda, objawy, czym smarować, jak leczyć
Atopowe zapalenie skóry u dziecka to wysypka objawiająca się nieznośnym swędzeniem skóry. Pokazujemy na zdjęciach, jak wygląda AZS u dziecka, a także wyjaśniamy, jak pozbyć się wysypki. Nie lekceważ jej – wymaga leczenia i odpowiedniej diety.
Atopowe zapalenie skóry to bardzo dokuczliwa dla dziecka choroba. Dziecko drapie się, często aż do krwi, przez co tworzą się trudne w gojeniu ranki. Dla starszaka AZS może być również obciążające psychicznie, gdyż może się on wstydzić wyglądu swojej skóry, co negatywnie wpływa na jego samoocenę i pewność siebie. Niestety atopowe zapalenie skóry występuje u dzieci coraz częściej – szacuje się, że choruje na nie już co 5. niemowlę w Polsce. Sprawdź, co na temat objawów i sposobów leczenia choroby mówi lekarz dermatolog z Centrum Zdrowia Dziecka. Spis treści: Co to jest atopowe zapalenie skóry u dziecka (AZS)? Przyczyny powstawania AZS Atopowe zapalenie skóry: objawy Jak wygląda atopowe zapalenie skóry u dzieci: zdjęcia Pielęgnacja dziecka z atopowym zapaleniem skóry Jak leczyć atopowe zapalenie skóry? Domowe sposoby na alergiczne zapalenie skóry Karmienie piersią a alergiczne zapalenie skóry u dziecka Dieta dziecka przy atopowym zapaleniu skóry Ochrona przed infekcjami atopowej skóry dziecka Jak pomóc dziecku z atopowym zapaleniem skóry? Co to jest atopowe zapalenie skóry u dziecka? Atopowe zapalenie skóry u dzieci (AZS, z łac. dermatitis atopica) nazywane także wypryskiem atopowym, egzemą lub alergicznym zapaleniem skóry to przewlekła choroba zapalna skóry. Ma ona podłoże alergiczne i występuje najczęściej u młodszych dzieci – poniżej 12. miesiąca życia oraz u noworodków. Może pojawić się także u kilkulatków. Objawy choroby zazwyczaj mijają około 5. roku życia (choć niektórzy borykają się z AZS całe życie). AZS nie należy do chorób zakaźnych, więc nie musisz się martwić, że dziecko zarazi któregoś z członków rodziny. Przyczyny powstawania AZS Trudno jednoznacznie stwierdzić, co jest przyczyną powstawania atopowego zapalenia skóry. Jako główne czynniki wymienia się: podłoże genetyczne – ryzyko wystąpienia AZS u dziecka wynosi 30 procent, jeżeli jedno z rodziców jest alergikiem, wzrasta ono aż do 60-70 procent, jeżeli oboje rodziców są alergikami; czynniki środowiskowe – przyczyną choroby może być nadmierna higiena, przez co dziecko wychowywane w sterylnych warunkach nie ma szansy na rozwój prawidłowego układu immunologicznego. Do powstania stanu zapalnego dochodzi wskutek słabej bariery ochronnej na skórze dziecka. U zdrowego malucha komórki zewnętrznej warstwy skóry stykają się ze sobą, tworząc delikatną, ale szczelną barierę ochronną. U malucha alergicznego naskórek jest przesuszony i „nastroszony” – dlatego łatwo przepuszcza bakterie, alergeny czy środki chemiczne powodujące podrażnienia i stan zapalny. Badania pokazują, że przyszła mama zażywająca w ciąży dostępne w aptekach laseczki kwasu mlekowego (Lactobacillus GG) może zmniejszyć ryzyko alergii u dziecka. Atopowe zapalenie skóry u dziecka: objawy AZS u dziecka objawia się: czerwona wysypką, uporczywym, trudnym do ukojenia świądem, zaczerwienieniem, suchością skóry, pękaniem skóry, sączeniem się niekiedy jasnożółtego płynu. Pierwsze objawy choroby łatwo można pomylić z alergią kontaktową, potówkami lub trądzikiem. Najczęściej jej sygnałem są czerwone, jakby polakierowane policzki dziecka (pojawiają się zazwyczaj około drugiego miesiąca życia, chociaż nie jest to regułą), które po pewnym czasie przechodzą w suchą wysypkę, z czasem łuszczącą się. AZS najczęściej umiejscawia się w zgięciach łokci, kolan i nadgarstków, za małżowinami usznymi, ale potem stopniowo także na innych częściach ciała – tułowiu, pośladkach i kończynach. Uporczywy świąd powoduje, że niespokojny maluch stale się drapie, bąble pękają, a wyciekająca z nich wydzielina zasycha i tworzy rozległe strupy. To z kolei prowadzi do infekcji skóry. Akademia Młodych Rodziców Alergie są naprawdę bardzo uciążliwe dla maluszka. Sprawdź, jak dbać o alergika. Czytaj więcej Jak wygląda atopowe zapalenie skóry u dziecka: zdjęcia Skóra u dziecka z AZS jest nadwrażliwa, łatwo podrażnia się np. pod wpływem ocierania się niewinnych z pozoru szwów ubranka dziecka. ​Dziecku dokucza nieznośne swędzenie, nasilające się szczególnie nocą. Jak dokładnie wygląda atopowe zapalenie skóry u dzieci? Zobacz na poniższych zdjęciach. ​Pielęgnacja dziecka z atopowym zapaleniem skóry Potrzebna jest codzienna kąpiel dziecka, aby zmyć warstwę kremów i maści, którymi smarowana jest jego skóra. Pamiętaj jednak, że woda i mydło usuwają ze skóry także naturalną powłokę lipidową chroniącą przed nadmiernym wysuszeniem. To może dodatkowo zaostrzyć przebieg choroby. Dlatego codzienna pielęgnacja dzieci cierpiących na atopowe zapalenie skóry powinna polegać na: krótkiej kąpieli, nie dłuższej niż wymaga tego higiena, myciu ciałka dziecka specjalną kostkę myjącą lub emolientami (zamiast często uczulającego mydła), starannym osuszeniu po kąpieli skóry dziecka – przyciskaj delikatnie do ciałka miękki ręcznik (wyprany bez płynu do płukania i wyprasowany), posmarowaniu skórę dziecka kremem hipoalergicznym, poleconym przez lekarza, dziecko powinno nosić ubrania wykonane z bawełny. Odpowiednio dobrany krem – nawilżający i natłuszczający – to twój największy sprzymierzeniec w walce z AZS. Pomaga w leczeniu bolesnych pęcherzyków i uodpornia skórę na kontakt z tym, co może być dla niej groźne. Po takiej pielęgnacji skóra znów ma szansę stać się gładka, bo komórki nakładają się z powrotem na siebie, jak cegiełki w murze. Stosuj krem kilka razy dziennie, ale wybór preparatu pozostaw lekarzowi, który uwzględni wiek i stopień zaawansowania choroby maluszka. Jednak czasem sam krem nie wystarczy i wtedy trzeba zastosować odpowiednie leczenie. Dermatolog dziecięcy poleci najlepszy dla dziecka preparat pielęgnacyjny i przepisze specjalne maści, które złagodzą zapalenie. Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej View Burdaffi on the source website Jak leczyć atopowe zapalenie skóry? AZS samo nie przechodzi – jeżeli nie będzie leczone, wysypka się rozszerzy, a rączki i nóżki dziecka pokryją się suchymi, łuszczącymi się plamkami. Już po dostrzeżeniu pierwszych plamek na ciele niemowlęcia warto skontaktować się z dziecięcym dermatologiem i pediatrą. Pomogą oni ułożyć dietę dla maluszka i poradzą, jak pielęgnować jego skórę, aby powstrzymać narastanie wykwitów. Jednak walka z AZS jest trudna, bo nie ma jednego skutecznego lekarstwa na chorobę – kremy mogą łagodzić większość objawów, ale nie uleczą skóry w stu procentach. Przy właściwym leczeniu i próbom zapobiegania choroba nie musi być jednak dokuczliwa. Leczenie objawowe atopowego zapalenia skóry u dziecka polega m.in. na podawaniu: leków antyhistaminowych – pomagają zapobieganiu uciążliwego świądu, kortykosteroidów (w okresie zaostrzeń choroby), smarowaniu maściami lub kremami z hydrokortyzonem lub glikokortykosteroidem, fototerapii (naświetlanie promieniami UVA i UVB) – nie stosuje się jej jednak u dzieci poniżej 12. roku życia. Jednym z głównych czynników pogłębiających rozwój AZS jest stres. W leczeniu pomaga zaś wszystko to, co odpręża i zapewnia spokój. Dziecku bardzo potrzebne są: wypoczynek, relaks, ciekawe zajęcia, które pomogą zapomnieć, chociaż na chwilę o swędzących krostkach, ćwiczenia relaksacyjne, uregulowany tryb życia, przestrzeganie dziecięcych rytuałów. Domowe sposoby na skórę dziecka z AZS Gdy dziecko idzie spać, swędzenie staje się bardziej dotkliwe. Maluch nie może powstrzymać się od drapania, a to pogarsza stan skóry. Aby uchronić dziecko przed rozdrapaniem krostek, dbaj o to, aby: miało krótko obcięte paznokcie, zakładaj maluchowi na noc cienkie bawełniane rękawiczki, sposobem na swędzące plamy mogą być zimne, mokre okłady np. z wodą termalną, w razie nasilonego swędzenia posmaruj wysypkę grubą warstwę tłustego kremu dodatkowo owiniętego mokrym bandażem, pokój, w którym śpi maluch, powinien być dokładnie wietrzony i nieprzegrzewany, nie pal papierosów w mieszkaniu – ich dym oraz wysoka temperatura sprzyjają rozwojowi AZS. Doraźnym sposobem na swędzące plamy może być podanie dziecku przed snem leków przeciwhistaminowych – jednak możesz to zrobić tylko po konsultacji z lekarzem. Karmienie piersią a zapobieganie AZS u dziecka Karmienie naturalne to najskuteczniejsza matoda zapobiegania atopowemu zapaleniu skóry u dziecka. Dlatego staraj się przez pierwsze pół roku karmić wyłącznie mlekiem z piersi, dzięki czemu niemowlę uniknie alergizujących produktów. Dopiero gdy maluch skończy sześć miesięcy, możesz zacząć rozszerzać jego dietę o pokarmy stałe. Postępuj jednak bardzo ostrożnie – podawaj dziecku najwyżej jedną nowość na kilka dni i uważnie obserwuj, czy nie pojawiają się na jego skórze niepokojące zmiany. Atopowe zapalenie skóry często idzie w parze z alergią pokarmową lub uczuleniem na inne alergeny. Dlatego nie zwlekaj z udaniem się do lekarza, gdyż nieleczona alergia bardzo szybko może przekształcić się w astmę. Dieta dziecka przy atopowym zapaleniu skóry Nie ma jednoznacznych badań potwierdzających skuteczność diety w leczeniu atopowego zapalenia skóry. Może jednak ona łagodzić objawy choroby oraz działać zapobiegawczo. U niektórych dzieci z AZS pojawia się uczulenie na konkretne pokarmy. Można je wyeliminować z jadłospisu dziecka tylko po konsultacji z lekarzem. Najczęściej alergizują mleko krowie, pszenica, soja, orzechy, owoce cytrusowe, pomidory lub ryby. Ale może to być róznież sierść zwierząt, roztocza, pyłki kwiatów czy chemikalia. Warto wzbogacić dietę dziecka probiotykami wspomagają wzrost i prawidłowy rozwój mikroflory układu pokarmowego (m.in. jogurty i kefiry) oraz witaminą D – jej niedobór u niemowlaków często wiąże się z wystąpieniem atopowego zapalenia skóry. Ochrona przed infekcjami atopowej skóry dziecka Organizm dziecka z atopowym zapaleniem skóry często jest atakowany przez wirusy, grzyby i bakterie. Gdy przenikną przez rozdrapaną krostkę, mogą spowodować zakażenie. Dlatego rodzice muszą być uważni i dbać o każde, nawet najmniejsze skaleczenie. Rozwiązaniem jest: stosowanie odkażających kąpieli, przeprowadzenie kuracji antybiotykowej, jeżeli jest to konieczne, po konsultacji z lekarzem. Jak pomóc dziecku z atopowym zapaleniem skóry? Mimo właściwej pielęgnacji zdarza się, że swędzenie i tak mocno dokucza dziecku. Oto co możesz wtedy zrobić: spróbuj odwrócić uwagę malucha – jeżeli swędzi go prawa ręka, lewą może zanurzyć w zimnej wodzie, różnica temperatur odwróci uwagę od swędzenia, zaproponuj zabawy ruchowe – zawody w skokach albo wyścigi to dobry sposób na zapomnienie o dolegliwościach, zamiast drapania chorych miejsc, skórę wokół krostek można delikatnie opukiwać, skubać, głaskać lub szczypać, sposobem na pozbycie się negatywnych uczuć u dziecka, spowodowanych cierpieniem, jest namalowanie ich na kartce, a potem porwanie jej na drobne kawałki, gdy dziecko zaczyna się drapać, nie interweniuj od razu, odczekaj kilka sekund – zmniejszysz ryzyko, że maluch będzie to robił jedynie po to, aby zwrócić twoją uwagę. Konsultacja: dr Anna Chrupek, dermatolog z Centrum Zdrowia Dziecka Zobacz też: Z atopią można walczyć – mówi mama dwuletniego Kuby chorego na AZS Co to jest AZS i jakie są objawy tej choroby? – Film Nie taka zwykła woda – jak Oliwka z AZS odzyskała radość życia dzięki pobytowi w Avène [WIDEO REPORTAŻ] Konsultacja merytoryczna lek. Aleksandra Symonides Lekarka, pracuje na Oddziale Neonatologii Uniwersyteckiego Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Wilcza jagoda: gdzie rośnie i jak wygląda? [OBJAWY ZATRUCIA I ZDJĘCIA]
Wilcza jagoda to trujący owoc, który dziecko może łatwo pomylić ze zwykłymi jagodami. Warto wiedzieć, jak wygląda pokrzyk wilcza jagoda i gdzie najczęściej rosną te owoce, bo zjedzenie nawet 3-4 sztuk jest śmiertelnie niebezpieczne dla dziecka. Poznaj objawy zatrucia wilczą jagodą.
Pokrzyk wilcza jagoda (określana również jako psianka, wilcza wiśnia, leśna tabaka, belladonna) to roślina, która dość często jest mylona z czarnymi jagodami. Choć ich owoce są do siebie podobne, sporo je różni. Wilcza jagoda powoduje groźne dla zdrowia i życia zatrucie. Koniecznie sprawdź na zdjęciach, jak wyglądają wilcze jagody i jak reagować na objawy zatrucia u dziecka. Pokrzyk wilcza jagoda: Jak wyglądają wilcze jagody? Wilcza jagoda: zdjęcia Gdzie rosną wilcze jagody? Objawy zatrucia wilczą jagodą Zatrucie wilczą jagodą: pierwsza pomoc Jak wyglądają wilcze jagody? Wilcza jagoda rośnie na dorastającym do 150 cm krzaku. Owoce pokrzyku wilczej jagody są słodkie, ale silnie trujące – dawka śmiertelna dla dziecka to tylko 3-4 zjedzone jagódki! Trująca jest cała roślina pokrzyku łącznie z korzeniem. Warto wiedzieć, że wilczą jagodę wykorzystuje się w medycynie – produkuje się z niej np. atropinę (używaną przez okulistów do badania oczu). Małe dzieci mogą mylić wilcze jagody ze zwykłymi jagodami, które w przeciwieństwie do wilczych jagód rosną nisko przy ziemi na małej krzewince. Uwaga, czarnych jagód także nie powinno się jeść prosto z krzaka ze względu na ryzyko bąblowicy! Wilcza jagoda: zdjęcia Na tych zdjęciach możesz zobaczyć, jak wygląda wilcza jagoda w naturze. Sprawdź dokładnie, jak rozpoznać kwiaty wilczej jagody oraz owoce wilczej jagody na krzaku. Dojrzałe owoce wilczej jagody (fot. Adobe Stock) Kwiaty wilczej jagody (fot. Adobe Stock) Gdzie rosną wilcze jagody? Wilcze jagody rosną głównie na południu Polski – w Małopolsce, na Lubelszczyźnie, Roztoczu, w Sudetach i Karpatach. Roślinę można spotkać w wilgotnych i zacienionych miejscach w lesie lub na jego obrzeżach. W czerwcu i lipcu pojawiają się na niej brązowo-fioletowe kwiaty w kształcie dzwoneczków. To z nich tworzą się zielone okrągłe kulki, które, dojrzewając, stają się czarnymi lśniącymi owocami. Uwaga, od 1957 roku pokrzyk wilcza jagoda jest w Polsce pod ochroną. Wilcza jagoda: jakie są objawy zatrucia? Zjedzenie owoców wilczej jagody grozi porażeniem układu nerwowego, oddechowego i naczynioruchowego. Jest to efekt działania zawartych w owocach substancji: atropiny, skopolaminy i hioscyjaminy. Skutkiem zatrucia może być śmierć. Dla osób dorosłych dawka śmiertelna to ok.10 wilczych jagód, a dla dzieci – jedynie 3-4. Pierwsze objawy zatrucia wilczą jagodą pojawiają się po różnym czasie od zjedzenia – od 10-15 minut do kilku godzin. U osób zatrutych mogą wystąpić następujące symptomy: pobudzenie i euforia, gadatliwość, nienaturalne powiększenie źrenic, sucha, gorąca i czerwona skóra, halucynacje, problemy z widzeniem, utrata przytomności, zaburzenia oddychania, światłowstręt, nieskoordynowane ruchy, napady wściekłości, zaburzenia rytmu serca, które mogą prowadzić do zgonu. Pierwsza pomoc po zjedzeniu wilczych jagód Jeśli dziecko nie zjadło trującej rośliny, ale tylko jej dotykało lub zerwało, jak najszybciej dokładnie umyj mu ręce wodą i mydłem. W sytuacji, gdy podejrzewasz, że wzięło owoce wilczej jagody do ust: jak najszybciej wywołaj wymioty (np. podrażnij dziecku gardło łyżeczką), jedź z dzieckiem do szpitala, nie podawaj niczego do jedzenia i picia. Ważne! Wymiotów nie wolno prowokować, jeśli doszło do utraty przytomności. W szpitalu lekarze mogą podać leki odwracające działanie szkodliwych substancji, a w razie zaburzeń krążenia czy oddychania będą starali się ratować pacjentowi życie. Zobacz też: Barszcz Sosnowskiego – gdzie rośnie i jak wygląda? Zatrucia pokarmowe szczególnie groźne na wyjazdach Czy dzieci mogą jeść grzyby?
Buty na wiosnę dla dzieci: dla rocznego dziecka i dla dwulatka (na spacer i po domu)
Dobre buty na wiosnę dla dzieci są wygodne i nie wykoślawiają stopy. Najlepiej kupić solidne buty sportowe albo trzewiki, a na cieplejsze dni lekkie trampki. Takie buty na wiosnę sprawdzą się i dla dwulatka, i dla rocznego dziecka. Uwaga, rozważnie dobieraj markę i rozmiar − to ważne w przypadku butów na wiosenne spacery i po domu.
Buty na wiosnę dla dziecka muszą być wygodne i tak uszyte, by nie wykoślawiły nóżki. Wybierając buty na wiosnę dla dwulatka, zwróć uwagę na ich solidność, łatwość zakładania i jakość materiałów. A dla rocznego dziecka kup wiosenne buty na rzepy. Nie oszczędzaj na butach dla dziecka i zmieniaj je co 4-6 miesięcy! Źle dobrane buty mogą spowodować płaskostopie, wady kolan, bioder, a nawet kręgosłupa. Koniecznie zapewnij dziecku nowe, dobre buty na wiosnę do przedszkola, na deszcz i po domu! Spis treści: Jakie buty na wiosnę wybrać na spacery? Buty dla dzieci na wiosnę: na cieplejsze dni Jakie buty dla dzieci kupić na deszcz? Jak wybrać buty na wiosnę do przedszkola? Jakie buty sportowe kupić na wiosnę dla dziecka? Buty dla dzieci na wiosnę: po domu Eleganckie buty na wiosnę dla dzieci Jak buty na wiosnę wybrać na spacery? Na wiosenny spacer najlepsze dla dwulatka i starszego dziecka będą półbuty lub trzewiki, oczywiście już nieocieplane. Powinny być z naturalnej skóry: w takich bucikach dziecko na pewno się nie spoci. Muszą być odrobinę większe niż stopa, ale maksymalnie o centymetr. Nie powinny być większe, gdyż obuwie dla dzieci jest odpowiednio wyprofilowane, ma podparcie pod tzw. łuk podłużny stopy (by zapobiec płaskostopiu). Buty na wiosnę na spacery powinny mieć: sztywny zapiętek, dzięki któremu pięta nie będzie się przekrzywiać na boki szerokie i wygodne noski, by paluszki nie miały za ciasno elastyczną podeszwę, by ułatwić ruch stopy w czasie chodzenia View Burdaffi on the source website Ważne: dziecku, które ma płaskostopie lub inną wadę stóp, lekarz może zalecić obuwie profilaktyczne. Zwykle jest ono nieco wyższe, za kostkę, by usztywnić staw skokowy. Niektóre modele mają też tzw. obcas Thomasa zapobiegający płaskostopiu. Buty na wiosnę dla dzieci: na cieplejsze dni Dziecko chętnie pobiegnie na wiosenny spacer w sandałkach, bo w półbutach będzie mu za gorąco. Dla młodszego, rocznego czy półtorarocznego dziecka, buty na ciepłą wiosnę powinny być jednak pełne, to znaczy z tyłu zabudowane (z usztywnionym zapiętkiem podtrzymującym piętę). Niektóre sandały są również zabudowane z przodu, by chronić palce przed ewentualnym urazem. Możesz kupić też na wiosnę sandałki otwarte, pod warunkiem, że przód buta będzie lekko uniesiony. Bucik koniecznie musi być nieco większy, by dziecku nie wystawały palce, bo wtedy łatwo o uraz. 5–6-latek może już wiosną biegać po dworze w otwartych sandałkach, bez zapiętka, ale pod warunkiem, że ma zdrowe stopy – najlepiej, jeśli potwierdzi to ortopeda. View Burdaffi on the source website Jakie buty dla dzieci kupić na deszcz? Na deszczową wiosnę warto kupić dziecku gumowe kalosze. Bez problemu znajdziesz modele dla rocznego i półtorarocznego dziecka. Co prawda kalosze nie spełniają wszystkich norm, jakie powinien spełniać dobry but, ale dziecko przecież nie będzie w nich długo biegać. Cóż to jednak byłoby za dzieciństwo bez chodzenia po kałużach? Pamiętaj tylko, by w takich gumowych butach na wiosnę założyć dziecku bawełniane skarpetki, bo w kaloszach stopa może się spocić. I oczywiście po powrocie do domu trzeba je zmienić. View Burdaffi on the source website Jak wybrać buty na wiosnę do przedszkola? W przedszkolu dziecko spędza kilka godzin w ciągu dnia, więc bardzo ważne jest, w jakich butach chodzi. Na wiosnę mogą to być skórzane sandałki, podobne do tych, w których biega po dworze, oczywiście z usztywnionym zapiętkiem. Ich zaletą jest to, że są też wyprofilowane, mają elastyczną podeszwę i szerokie noski. Jeśli dziecko ma zdrowe nóżki, może też chodzić po przedszkolu w kapciach wykonanych z materiału. Koniecznie wybieraj jednak takie modele, które mają usztywniony zapiętek. View Burdaffi on the source website Ważne: Jeśli dziecko ma płaskostopie lub inną wadę stóp, takie miękkie kapcie mogą okazać się nieodpowiednie. Ortopeda zaleci wówczas chodzenie w specjalnych bucikach, nawet po przedszkolu. Jakie buty sportowe kupić na wiosnę dla dwulatka? Już dwulatki miewają swoich sportowych idoli, bardzo chętnie więc na spacer czy na rower wybiorą się w butach sportowych, tzw. adidaskach. Oczywiście buty sportowe na wiosnę powinny być skórzane lub zamszowe, koniecznie z usztywnionym zapiętkiem. View Burdaffi on the source website Buty dla dzieci na wiosnę: po domu Jeśli w pokojach masz miękkie dywany, dziecko może wiosną chodzić po domu na bosaka, tylko w samych antypoślizgowych skarpetkach. Jeśli jednak macie parkiet lub deski, dziecko powinno mieć na nogach kapcie, i to dość solidne. Gdy bowiem biega na bosaka po twardym podłożu, zmienia się obciążenie stopy: kość piętowa ucieka na zewnątrz, wykoślawia się, a łuk podłużny stopy obniża się, co powoduje płaskostopie. Potem dochodzi do deformacji w stawach kolanowych, biodrach, a nawet kręgosłupie. Na te problemy szczególnie narażone są dzieci, które mają nadwagę (ich stopy mają znacznie większy ciężar do uniesienia), a także wiotkie, z osłabionym napięciem mięśniowym. Dlatego koniecznie pilnuj, by po domu dziecko chodziło w sandałkach lub kapciach, i to porządnych, czyli z usztywnionym zapiętkiem. Ważne: Zdecydowanie odradzamy kupowanie na wiosnę ślicznych, mięciutkich kapciuszków, np. ze zwierzątkami. Choć dzieci bardzo je lubią, bo są miłe w dotyku, to jednak są za miękkie dla przedszkolaka. Nie trzymają stopy i łatwo może się ona wykoślawić. Eleganckie buty na wiosnę dla dzieci Z wyborem wyjściowych butów na wiosnę dla chłopca nie ma problemu: dwulatkowi i starszemu przedszkolakowi na pewno spodobają się adidasy, półbuty lub sandały. Dla dziewczynki na wiosnę polecamy pantofelki – w sklepach online znajdziesz śliczne wzory dla małych elegantek. Uwaga, takie buty na wiosnę też powinny być z tyłu usztywnione. Jeśli chcesz, by córeczka założyła bardziej kobiece pantofelki (niskie, na niewielkim obcasiku), to może to zrobić, pod warunkiem, że nie spędzi w nich dłużej niż... pół godziny! Ważne: odradzamy obcasy wyższe niż centymetr, bo potrafią bardzo szybko zdeformować stópkę. Takie buty zdecydowanie nie nadają się więc ani na przedszkolny bal, ani na dwór. View Burdaffi on the source website Klapki dla dzieci na wiosnę Pływanie to samo zdrowie, ale na basenie dziecko musi oczywiście mieć własne dziecięce klapki, bo to dobra ochrona przed wszelkimi skórnymi infekcjami, których można się nabawić na pływalni. View Burdaffi on the source website Ważne: najlepiej, jeśli klapki nie są całkiem płaskie, lecz wyprofilowane. Takie buty dla dziecka na basen nie powinny być też zbyt sztywne. Zobacz też: Ćwiczenia na płaskostopie u dzieci do zrobienia w domu i na dworze Jak wykoślawić dziecku nogi? Kupuj za duże buty na zapas Kiedy trzeba nosić wkładki ortopedyczne? Czy wkładki mogą zaszkodzić?
Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy
Drugi rok życia to czas odrywania się od maminej spódnicy i okres intensywnej nauki mowy. Przeczytaj, jak i kiedy dziecko zdobywa kolejne umiejętności.
Twoje dziecko skończyło 1. rok życia. Przez ten czas wiele się wydarzyło: z bezradnego, piszczącego maleństwa wyrósł mały człowiek, który potrafi sam wstawać, bawić się i samodzielnie poruszać. A przed nim kolejne fascynujące etapy rozwoju - zaczną się skoki rozwojowe w 2. roku życia! Co umie roczne dziecko? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej W drugim roku życia dziecko coraz więcej potrafi! Jego rączki stają się sprawniejsze, umie włożyć przedmiot do pudełka, próbuje zdejmować ubranie, pije z kubka, podejmuje nieporadne próby posługiwania się łyżeczką, czyli uczy się samodzielnego jedzenia. Coraz lepiej cię rozumie – potrafi wskazać przedmioty, które chce dostać. Możliwe, że używa już dwóch zrozumiałych słów. Jest ciekawe świata. Chce wszystko obejrzeć, wszystkiego dotknąć, posmakować, zdaje się być w ciągłym ruchu! Sprawdź: Zabawy edukacyjne dla dwulatka. Rozwój w 2. roku dziecka: 14.-16. miesiąc Dziecko zaczyna samo chodzić. Możliwe, że potrafi schylić się i podnieść przedmiot. Niektóre dzieci usiłują już wspinać się po schodach. Sporo rozumie, świadomie mówi „mama” i „tata”, wykonuje proste polecenia, wymawia od 3 do 6 słów. Daje do zrozumienia, czego pragnie, np. ciągnie mamę do kuchni i wskazuje ulubiony kubeczek, gdy chce pić. Świetną zabawą jest opróżnianie szaf, szuflad, schowków – i nie sposób nakłonić go, by pochował wyrzucone rzeczy. To dla niego ważna lekcja poznawcza, a tłumaczenie, że bałagani, na razie nie przynosi skutku. Rozwój w drugim roku dziecka: 17.-19. miesiąc Dziecko sprawnie naśladuje zabawy (koci, koci łapci, pa-pa, tany-tany). Jeśli dasz mu kartkę i kredki, bazgra z zapałem. Coraz sprawniej się porusza – wspina się na meble, może nawet kopie piłkę! Pije z kubeczka, buduje wieże z dwóch klocków, „karmi” lalę. Być może zaczyna mówić tzn. łączy słowa w proste zdania. Coraz więcej rozumie. Potrafi naśladować dorosłych i symbolicznie używa zabawek (klocek to samochodzik, patyczek to lala). Jak wspierać rozwój mowy dwulatka - radzi logopeda: View Ediplayer on the source website Rozwój w drugim roku dziecka: 20.-21. miesiąc Dzielne dziecko potrafi wchodzić i schodzić po schodach, nazywa 2 lub 3 części ciała (np. nosek, oko, ucho), myje i wyciera ręce. Posługuje się łyżką, próbuje używać widelca, łączy wyrazy, rzuca piłką na wysokość rąk, coraz lepiej mówi i częściowo jest rozumiany. Sprawdź: 5 dowodów, że dwulatek rozwija się prawidłowo. [CMS_PAGE_BREAK] Rozwój w drugim roku dziecka: 22.-24. miesiąc Dziecko dwuletnie umie samodzielnie się rozebrać. Potrafi kopnąć do przodu piłkę, składa słowa w proste zdania, zna i pokazuje 5 części ciała, rozpoznaje 4 przedmioty na obrazku. Nazywa obrazki przedstawiające niektóre zwierzęta i przedmioty. Rozwój dziecka po 2. urodzinach Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Dwulatek jest bardzo ruchliwy i coraz bystrzejszy. Umie wchodzić i schodzić ze schodów, kopać i rzucać piłkę, biega, chodzi do tyłu. Potrafi podnieść zabawkę, ciągnąć ją za sobą i jednocześnie iść. Porusza się w rytm muzyki. W tym wieku większość dzieci jest już gotowa do nauki korzystania z korzystania z nocnika w dzień, choć część wystawia cierpliwość rodziców na próbę jeszcze przez kilka miesięcy. Na trzykołowym rowerku malec odpycha się nogami. Pije samodzielnie z kubeczka, je łyżeczką. Umie otworzyć drzwi zamknięte na klamkę, buduje wieże z około 6 klocków. Rysuje kreski. Radzi sobie z prostymi układankami, lubi zabawy plasteliną, piaskiem, przelewa wodę z jednego naczynia w drugie. Chwyta coraz drobniejsze przedmioty i podaje je na zawołanie, pomaga przy ubieraniu. O sobie dziecko mówi po imieniu, w trzeciej osobie. Coraz lepiej skupia uwagę podczas oglądania książeczek – przewraca strony, zwierzątka kojarzy z wydawanymi przez nie odgłosami, wskazuje na obrazkach znane przedmioty, odpowiednio je nazywając. Chętnie słucha piosenek i rymowanek, próbuje nawet sam śpiewać. Dwulatek rozumie i tworzy kilkuwyrazowe zdania. Używa około 50 słów i zaczyna zadawać proste pytania. Rozwija się poczucie humoru – dziecko śmieje się przy zabawnych wierszykach, wygłupach mamy, potrafi pojąć absurdalność sytuacji (kapeć na głowie, itp.). Maluch uczy się teraz rozumienia podstawowych pojęć (większe – mniejsze, dłuższe – krótsze), używa wyobraźni w zabawie. Co ważne, rozpoczęte zadanie coraz częściej kontynuuje do końca. Uwielbia zabawy wymagające wyobraźni (w królewny, rycerzy), naśladuje zachowania rodziców. Zobacz też: Bunt dwulatka - teoria kontra praktyka Sprawdź, ile snu potrzebują dzieci w różnym wieku Ile powinno ważyć 2-letnie dziecko?
Prawdy i mity o grypie: czy warto szczepić dziecko
Na grypę najczęściej chorują dzieci. Sprawdź, czy powinnaś zaszczepić swoje dziecko.
Z danych przedstawionych przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego wynika, że najwięcej zachorowań na grypę jest wśród dzieci w wieku 0-4 i 5-14 lat. Problemem nie jest jednak sama grypa, tylko jej powikłania, które mogą być groźne. Czy jednak warto szczepić dziecko? 1. Szczepionka jest zalecana Szczególnie dzieciom z chorobami przewlekłymi, jak astma, choroby układu krążenia, układu oddechowego. WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) i polski Komitet Doradczy ds. Szczepień Ochronnych (ACiP) zaleca też szczepienie zdrowym dzieciom po skończeniu 6. miesiąca życia. Szczególnie, jeśli malec jest "chorowitkiem", który często zapada na infekcje dróg oddechowych. Uwaga: Ostateczną decyzję podejmują rodzice wspólnie z lekarzem, ale porozmawiaj z nim na ten temat. 2. Szczepionka nie powoduje grypy Bo nie może: w szczepionce jest tylko fragment wirusa, który nie może wywołać choroby. Jednak przeciwciała przeciw grypie pojawiają się dopiero po 7 dniach od szczepienia. W tym czasie dziecko może zachorować na grypę, jeśli się od kogoś zaraziło (np. w przychodni). 3. Szczepić można się tylko przed sezonem Nie. Zaszczepić się można zawsze. Najlepiej to jednak zrobić przed sezonem: wtedy nie ma ryzyka, że dziecko zarazi się zanim w jego organizmie powstaną przeciwciała przeciw grypie. 4. Szczepić można tylko dzieci zdrowe Szczepione dziecko nie powinno mieć kataru, kaszlu, gorączki, bólu gardła. Jeśli ma, szczepienie trzeba odłożyć. 5. Szczepione dziecko na pewno nie zachoruje Nie. Dziecko może zachorować: istnieje ponad 200 wirusów dróg oddechowych, które mogą wywołać objawy podobne jak grypa. Może się też zdarzyć, że zaszczepione dziecko zachoruje na grypę: bo trzeba pamiętać, że w szczepionce jest fragment wirusa z ubiegłego sezonu grypowego. Nawet jednak jeśli dziecko zachoruje, to przebieg choroby będzie lżejszy. I nie dojdzie do powikłań grypy, które są poważniejsze niż sama choroba. Zobacz też: Grypa: jak szybko pomóc dziecku
Zobacz, jak dziecko stawia pierwsze kroki. Nasz ekspert tłumaczy, przez jakie etapy w nauce chodzenia dziecko powinno przejść.
Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym Mówiąc o rozwoju dziecka, trzeba pamiętać, że nie wszystkie dzieci zdobywają te same umiejętności w tym samym czasie. Zazwyczaj różnice wynoszą ok. 2 miesięcy, tzn. że jeżeli jedno dziecko zaczyna chodzić w wieku 12 miesięcy, inne może zacząć stawiać pierwsze kroki, mając 10 miesięcy. Podobnie jeśli jedno dziecko zaczyna samodzielnie siadać w wieku 6 miesięcy, inne może po raz pierwszy usiąść, mając 8 miesięcy. Trudno więc porównywać umiejętności własnego dziecka z tym, co potrafi dziecko znajomych czy sąsiadów. Nauka i umiejętność chodzenia podkreśla samodzielność dziecka. Zwykle dzieci zaczynają chodzić w wieku ok. 12 miesięcy. Ale przygotowanie do samodzielnego chodzenia obejmuje wiele różnych czynności - tak naprawdę dziecko szykuje się do nauki chodzenia od urodzenia. unoszenie głowy, obracanie się, raczkowanie, podnoszenie ramion, podpieranie się na ramionach - wszystkie te umiejętności pozwalają potem dziecku wspinać się na przedmioty, chodzić wzdłuż nich, a końcu chodzić samodzielnie. Dziecko powinno przejść przez wszystkie te etapy rozwoju motorycznego.
Parówki - czy są odpowiednie dla dwulatka? Jakimi zdrowymi produktami można zastąpić parówki? Odpowiada dietetyk.
Czy mogę podawać dwulatkowi parówki zawierające 78 proc. mięsa drobiowo-cielęcego lub 83 proc. wieprzowego? Czy one też są złe? Mariusz Od czasu do czasu można podawać dziecku parówki, ale ze świeżymi warzywami zamiast keczupu oraz z ciemnym pieczywem zamiast białych bułek. Przede wszystkim jednak dziecko powinno jeść produkty jak najmniej przetworzone. Parówki zawierają substancje dodatkowe, w tym sól oraz konserwanty. Dla dwulatka zdrowsze będzie upieczone w domu mięso czy pasztet mięsno-warzywny. Wypróbuj przepisy dla dzieci: Kurczak z jabłkiem - przepis Klopsiki cielęce - przepis Pasztet z makreli - przepis Pasztet mięsno-warzywny - przepis Konsultacja merytoryczna Małgorzata Strucińska Dietetyczka, specjalistka w zakresie żywienia, pracuje w Zakładzie Żywienia Instytutu Matki i Dziecka
Co robić, gdy dziecko nagle zaczyna bać się kąpieli? Odpowiada nasz ekspert.
Od kilku tygodni nasza córeczka nie chce wejść do wanny. Po kąpieli jest roztrzęsiona, nie może zasnąć, w ciągu dnia pyta: "Ale nie będziemy się dziś kąpać?". Nie wiemy, co się zdarzyło. Maja ma dwa latka i nie umie tego wytłumaczyć. Patrycja z Zielonej Góry Lęki związane z wodą często pojawiają się u dzieci. Można uspokoić malucha zapewnieniem, że dziś nie będziemy się kąpać, tylko umyjemy ząbki, buzię, rączki. Można też na parę dni zrezygnować z kąpieli w wannie albo wrócić do małej wanienki, gdzie dziecko czuje się bezpieczniej. Warto zrezygnować na jakiś czas z mycia włosków, zwłaszcza z polewania prysznicem. Czasem pomaga wspólna kąpiel z mamą w dużej wannie. Problem z lękiem jest przejściowy. Proszę nie wywierać silnej presji na dziecko, a wszystko powoli wróci do równowagi. Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
Czy zniekształcanie słów przez dwulatkę powinno niepokoić rodziców? Odpowiada pedagog.
Martusia ma prawie dwa latka i jak na ten wiek dużo mówi, zna nawet kilka wierszyków, bo bardzo dużo jej czytam. Martwi mnie to, że większość słów zniekształca i nie chce powtórzyć prawidłowo. Nie mówię o dziecinnym zmiękczaniu słów, ale o zamianie końcówek albo niektórych dźwięków, np. zamiast „k” wymawia „t” . Kiedy z dzieckiem należy iść do logopedy? Barbara z Mazowsza Pani córeczka ma jeszcze słabo ukształtowany aparat artykulacyjny i ma prawo tak mówić. Nie umie jeszcze również prawidłowo naśladować wszystkich dźwięków. I nie jest to żaden defekt, tylko prawidłowość rozwojowa. Z Pani opisu nie wynika nic niepokojącego, dlatego proponuję jeszcze spokojnie poczekać, aż córeczka nabierze więcej wprawy w mówieniu. Logopeda może ewentualnie za rok obejrzeć dziecko – tylko po to, by Pani się nie zamartwiała. Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
Czy roczne dziecko powinno się wkładać do chodzika? Odpowiada pedagog.
Nasz synek skończył niedawno roczek i jeszcze nie chodzi, woli biegać na czworakach, czasami staje przy meblach, ale zaraz się puszcza i nie odważa się na chodzenie. Mnie się wydaje, że wszystko jest tak jak u innych dzieci, ale teściowie bardzo się tym niepokoją, kupili chodzik i jeszcze naciskają na męża, tak że i on uważa, że z Bartusiem jest coś nie w porządku. Nie wiem, kto ma rację. Czy trzymanie dziecka w chodziku, tak jak chce mąż, jest wskazane? Anna z Polic Zdecydowanie ma Pani rację. Roczne dziecko zazwyczaj chodzi na czworakach, wstaje przy meblach lub próbuje paru kroczków, trzymając się ręki dorosłego. Zacznie chodzić, zgodnie z własnym „zaprogramowaniem”, jutro lub za miesiąc, dwa, trzy i nie należy tego przyspieszać. Chodzik ogranicza naturalną potrzebę ruchu u malca i wymusza chodzenie, zanim dziecko jest na to gotowe, a to może prowadzić do wad postawy. Proszę zachęcić męża, by poczytał o rozwoju ruchowym dziecka lub porozmawiał z pediatrą i przestał się niepotrzebnie niepokoić. Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
Czy ośmiomiesięczne dziecko z atopowym zapaleniem skóry może jeść owoce? Czy owoce silnie mogą uczulić dziecko? Na pytania o owoce w diecie maluszka odpowiada nasz ekspert - dietetyk.
Mam ośmiomiesięcznego synka z atopowym zapaleniem skóry. Jakie owoce mogę mu podawać? Arleta Synek może jeść jabłka, gruszki, porzeczki, maliny, winogrona, brzoskwinie, morele. Każdy nowy produkt trzeba jednak wprowadzać do jego diety bardzo ostrożnie: po jednym i zwracać uwagę, czy nie pojawiają się objawy świadczące o uczuleniu (bóle brzuszka, zaparcia, biegunki, kolki). Na pewno maluszek nie może jeszcze jeść truskawek, poziomek, a także owoców cytrusowych oraz południowych, gdyż mogą silnie uczulać. Konsultacja merytoryczna Małgorzata Strucińska Dietetyczka, specjalistka w zakresie żywienia, pracuje w Zakładzie Żywienia Instytutu Matki i Dziecka
Uczulenia kontaktowe na lateks zdarzają się coraz częściej, ale u dzieci alergia kontaktowa występuje rzadko. Nasz ekspert odpowiada na pytanie zatroskanej mamy.
Moje dziecko (półtora roku) ssie smoczek. Do tej pory nic się nie działo, smoczek zmieniamy dość często. Ostatnio wokół ust malca pojawiły się krostki: czerwone, na końcu białe. Czy to może być uczulenie od smoczka? Anna Kwiecińska z Bogatyni Uczulenia kontaktowe na lateks zdarzają się coraz częściej, ale u dzieci alergia kontaktowa występuje rzadko. Zmiany, które pani opisuje, wyglądają raczej na podrażnienia, zwłaszcza gdy smoczek przetrzymywany jest w ustach przez długi czas, a dodatkowo tę okolicę drażni ślina. Proponuję zmienić smoczek na inny typ, by porównać czy nie jest to problem smoczka konkretnej firmy, a najlepiej od razu całkowicie zrezygnować ze stosowania smoczków. Jaki smoczek dla niemowlaka - sprawdź opinie o produktach W przypadku znacznych zmian skórnych może być konieczna wizyta u dermatologa, który zaleci odpowiednie leki miejscowe. Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. n. med. Mieczysława Czerwionka-Szaflarska Pediatra, alergolożka, gastrolożka, wiceprezeska Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Pracuje m.in. w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy
Czy dziecko uczulone na gluten można odczulać? Jak przyzwyczajać dziecko do glutenu? Radzi specjalista alergolog.
Ala (12 miesięcy) ma alergię na gluten. Do tej pory za radą lekarza nie podawałam jej w ogóle ani pieczywa, ani makaronów, ale zastanawiam się, czy teraz, kiedy skończyła już rok, nie mogłabym wprowadzać do jej diety małych porcji produktów zbożowych? Chciałabym metodą drobnych kroczków przyzwyczaić ją do nich. Justyna Jadłowska z Rzeszowa Stanowczo odradzam taki sposób postępowania bez konsultacji z alergologiem. Nie wyleczy się dziecka z alergii, podając mu uczulające go potrawy. Nawet śladowe ilości alergenu (np. odrobina glutenu czy nabiału) mogą spowodować reakcję immunologiczną organizmu: pojawi się wysypka, świąd, biegunka. Nieprzestrzeganie diety grozi tym, że uczulenie rozszerzy się nawet na te pokarmy, które dziecko do tej pory mogło jeść bez ograniczeń. Dlatego warto odstawić na jakiś czas uczulające dania. Warto też pamiętać o tym, że nieleczona alergia pokarmowa może po kilku latach przejść w uczulenie na pyłki albo roztocza (to tzw. marsz alergiczny). Lepiej zatem pogodzić się z ograniczeniami w diecie córeczki i nie narażać jej na dodatkowe dolegliwości. Dieta bezglutenowa w naszych czasach nie jest już tak uciążliwa, jak kiedyś: guten można zastąpić: coraz częściej w sklepach można kupić chleb bez glutenu, makaron ryżowy albo preparaty bezglutenowe, np. Sinlac, które nadają się także do wypieku ciast. Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. n. med. Mieczysława Czerwionka-Szaflarska Pediatra, alergolożka, gastrolożka, wiceprezeska Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Pracuje m.in. w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy
Dzieci czasem nie reagują na wezwanie rodziców do zatrzymania się. Co robić, kiedy dziecko nie reaguje na wołanie rodzica?
Sara ciągle ucieka mi, gdy jesteśmy na spacerze. Nie reaguje na moje wołanie. Gdy w końcu ją dogonię i mówię, że tak nie wolno, to śmieje mi się w twarz, jakby to była najlepsza zabawa. Co robić? Basia Wydaje mi się, że kilka spacerów odbytych z mamą „za rączkę” lub w wózku z zapiętymi szelkami oraz rozmowa o niebezpieczeństwach związanych z uciekaniem, a także „trening” reagowania na słowo STOP powinny przynieść zmianę sytuacji. Ale uwaga, trening powinien córci kojarzyć się z zabawą, a nie musztrą. I proszę pamiętać, by za każdym razem, gdy mała się zatrzyma, pochwalić ją. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Niektóre dzieci radzą sobie ze zbyt trudną dla nich sytuacją właśnie poprzez gryzienia innych. By wyperswadować dziecku gryzienie rówieśników, trzeba znaleźć przyczynę takiego zachowania i próbować mu zapobiec.
Dzieci zwykle gryzą rówieśników w przedszkolu lub żłobku. Często naprawdę trudno przewidzieć, kiedy dziecko zaatakuje innego malucha. Co mogą zrobić jego opiekunowie? Dlaczego dziecko gryzie inne dzieci? Jeśli gryzienia innych dzieci zdarza się tylko w żłobku lub przedszkolu warto poprosić panie przedszkolanki, by znalazły przyczynę takiego zachowania dziecka, tzn. w jakich sytuacjach gryzie ono inne dzieci. Maluch może to robić z różnych powodów, np. bo ktoś mu coś zabiera albo stoi mu na drodze, gdy ten chce przejść. Taki atak agresji jest spowodowany sytuacją, w której dziecko sobie nie radzi, a nie potrafi z niej inaczej wybrnąć. Wiedząc to, można zapobiec takiemu zachowaniu dziecka i pokazać mu, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach (np. szukać pomocy u dorosłego). Zobacz też: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz Jak mają zareagować rodzice? Dziecko musi wiedzieć, że rodzice nie zgadzają się na zachowanie, tzn. na gryzienie innych dzieci („Nie podoba mi się, że gryziesz dzieci”). Warto w takim wypadku zwrócić uwagę dziecka na inną zabawę lub czynność – mniej męczącą i łatwiejszą. Dotyczy to wszystkich czynności przerastających możliwości dziecka – jeżeli zredukuje się stresujące i trudne dla niego sytuacje, najprawdopodobniej gryzienie samo przeminie. Jednak dopóki dziecko próbuje gryźć inne dzieci, musi być stale pod kontrolą i opieką dorosłych, którzy powinni spokojnie, ale jednocześnie zdecydowanie reagować na takie ataki. Za każdym razem trzeba tłumaczyć, że gryzienie jest złe, ponieważ sprawia ból. Warto też spróbować pokazać dziecku inny sposób rozładowywania złości. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dwuipółletnie dziecko może zachowywać się jak dzidziuś, bo trudno jest rozstać mu się z niemowlęctwem. Co robić, kiedy dziecko zachowuje się jak dzidziuś?
Marysia ma dwa i pół roku i zachowuje się jak dzidziuś. Chce być noszona na rękach, a nawet karmiona z butelki. Czy to normalne? Tak, ten okres nostalgii za niemowlęctwem jest normalny. Dzieci w wieku Marysi stoją przed nowym etapem rozwoju. By ruszyć naprzód, czasami potrzebują powrócić do wcześniejszego okresu, by zerwać z nim ostatecznie. Choć zachowanie córci wydaje się dziwne, proszę się z niej nie śmiać. Wystarczy przeczekać :) Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Czy to, że chłopiec nie bawi się autami, ale... lalkami jest normalne? Czy warto zniechęcać chłopca do tego, by bawił się lalkami?
Mój synek ma dwa latka. Nie lubi bawić się autkami, woli pluszaki i lalki. Trochę mnie to niepokoi... Alicja To normalne, że małe dzieci sprawdzają, jakie zabawy i jakie formy aktywności im bardziej pasują. Naprawdę nie ma nic złego w tym, że chłopiec woli bawić się przytulankami niż samochodami. A zabawki jedynie kulturowo uznawane za bardziej dziewczęce są świetne, bo uczą różnych relacji społecznych oraz zachowań opiekuńczych. I jeszcze jedno. Zawsze przypominam rodzicom, by w takich sytuacjach nigdy nie ośmieszali ani nie zawstydzali dziecka. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Niektóre dwulatki interesuje nauka czytania. Czy to odpowiednie tempo rozwoju dziecka?
Gdy okazało się, że moja Weronika sama z siebie interesuje się literkami, ucieszyłam się. Ciągle pyta o literki. Ma dwa lata i potrafi rozpoznać niektóre słowa, np. „kot”. Czy na taką wiedzę nie jest za wcześnie? Dorota Proszę się nie martwić, takie zainteresowanie nie jest zjawiskiem niepokojącym, nawet gdy dotyczy dwulatki :) Jeśli córka sama składa literki w słowa, a nie jest do tego zmuszana, to można jej na to pozwolić. Może to chwilowa fascynacja? Jeżeli tak, to szybko minie. Jeśli to trwałe zainteresowanie, to malutka zapewne szybko nauczy się czytać. Najważniejsze, by nie spędzała czasu, siedząc wyłącznie z nosem w książce, ale by bawiła się też z rówieśnikami. W takim wypadku pozostaje cieszyć się, że Weronika jest takim zdolnym dzieckiem. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka
Buntu dwulatka nie sposób przegapić. Jego objawy potrafią w końcu wyprowadzić z równowagi każdego rodzica, jednak jest to normalny i bardzo ważny etap w rozwoju każdego dziecka. Są jednak sposoby na nieznośnego malucha! Poznaj je i śmiało wykorzystuj na co dzień. Będzie łatwiej.
Mówiąc "NIE", protestując, dziecko uczy się niezależności, a to istotny etap w rozwoju dziecka. Pamiętaj, że maluch słowami jeszcze nie zawsze potrafi wyrazić tego, co chce. Ten pierwszy bunt - bunt dwulatka (następny będzie w okresie dojrzewania) przypada między 18. a 26. miesiącem życia, ale nie są to sztywne granice. Napady złości i ataki histerii w drugim i trzecim roku życia są czymś absolutnie normalnym i potrzebnym. Tylko jak to przetrwać i poskromić malucha? Jest kilka sposobów: Uzbrój się w cierpliwość Nie pozwalaj na wszystko Daj wybór Zamień „nie wolno” na „wolno” Nie rozkazuj małemu buntownikowi Stawiaj dziecku rozsądne granice Czasem ustąp Rozpoznaj bunt dwulatka i... uzbrój się w cierpliwość Pierwsze objawy będą związane z codziennymi czynnościami, które mogłaś do tej pory spokojnie wykonywać przy dziecku. Złość może pojawić się przy zdejmowaniu piżamy, ubieraniu kurtki, czy kąpaniu. Jeśli dziecko do tej pory lubiło te czynności, teraz mogą okazać się trudne do wykonania. Większość rodziców skarży się, że: dziecko pokazuje „charakterek”, próbuje rządzi. Zawołaj swojego dwulatka, a pobiegnie w przeciwną stronę; poproś, by włożył skarpetkę do szuflady, a on raczej wyrzuci całą jej zawartość; powiedz, że nie wolno bić psa, a biedny zwierzak zarobi jeszcze kopniaka. dwulatek używa wciąż słowa „nie” – wydaje się, że maluch nie potrafi powiedzieć nic innego. Odpowiada „nie” na prośby, polecenia, zakazy. zbuntowane dziecko wrzeszczy wniebogłosy, gdy nie dostanie tego, czego chce. Albo bije. I płacze ze złości, gdy nie udaje mu się osiągnąć tego, co sobie założyło. Straszne? Czasami tak, ale... bardzo potrzebne. Nie pozwalaj na wszystko zbuntowanemu dziecku Mówiąc „nie” dziecko odkrywa, że może o sobie decydować oraz wywoływać rozmaite zdarzenia. Okres buntu jest więc bardzo ważny z punktu widzenia kształtowania się tożsamości dziecka, jego poczucia własnego „ja”. Właśnie teraz kształtuje się malucha poczucie własnej wartości i sprawczości. Dziecko uczy się o sobie bardzo ważnej rzeczy – „mogę wpływać na rzeczywistość” lub „nie mam wpływu na to, co się ze mną dzieje”. Od postępowania rodziców w dużej mierze zależy, która postawa zapisze się w jego scenariuszu na życie. Ta faza ma jeszcze jedno wytłumaczenie – dziecko testuje twój autorytet, sprawdza granice w jakich może się poruszać. Jeśli rodzice pozwalają mu na wszystko, mogą wychować małego tyrana. Z drugiej strony – tłumiąc dziecięcą niezależność, zaszczepiają w nim przekonanie, że nie ma kontroli nad tym, co go w życiu spotyka. Jak więc poradzić sobie z buntem dwulatka, dając mu nie zbędną odrobinę wolności? Zobacz też: Twoje dziecko nie jest niegrzeczne, gdy... Nawet zbuntowanemu dwulatkowi dawaj wybór Zamiast namawiać: „Zjedz serek” lub pytać: „Czy chcesz serek?”, daj dziecku wybór: „Chcesz serek waniliowy czy wiśniowy?). Zamiast powiedzieć: „Idziemy teraz umyć rączki”, zaproponuj: „Wolisz umyć rączki w kuchni czy w łazience?”. Na tak postawione pytanie trudno odpowiedzieć „nie”, ale jest i ważniejsza konsekwencja – dając dziecku jak najwięcej okazji do podejmowania decyzji, pokażesz mu, że ma kontrolę nad swoim życiem, a tym samym ograniczysz potrzebę buntu. Zamień „nie wolno” na „wolno” Zamiast cały czas wszystkiego zabraniać, pokaż dziecku, co mu wolno. Gdy mały artysta robi freski na ścianie, daj mu papier i powiedz: „Rysujemy na karteczce. Tu można narysować pięknego konika. Albo kotka. Wolisz konika czy kotka?”. Spróbuj też lżej podchodzić do złego zachowania dziecka i jego humory rozładowywać przez zabawę – sprawdź, jak codziennie leczysz swoje dziecko śmiechem. Nie rozkazuj małemu buntownikowi Nikt nie lubi słuchać rozkazów, a zbuntowany dwulatek szczególnie. Można wykorzystać tę jego przekorę i gdy dziecko nie chce wracać do domu ze spaceru, pomachać mu ręką na pożegnanie mówiąc: „Dobrze, to ty zostań, a ja idę”. A zamiast polecenia: „Natychmiast usiądź na krzesełku”, lepiej powiedzieć: „Ciekawe, czy umiesz sam usiąść na tym krzesełku” lub: „Obiadek już gotowy. Ciekawe, gdzie my teraz usiądziemy”. Dziecko, które tak bardzo chce być teraz niezależne, chętnie wykaże się inicjatywą i... samo usiądzie. Stawiaj dziecku rozsądne granice Nie ma wychowania bez stawiania granic. Rozsądne stawianie granic pokazuje dziecku, czego się od niego oczekuje, a to tak naprawdę daje mu poczucie bezpieczeństwa. Pokazuje, że dorosły panuje nad sytuacją. Pod warunkiem jednak, że ograniczenia i zasady nie będą zbyt restrykcyjne i że dziecko będzie w stanie ich przestrzegać (np. dwulatek nie będzie umiał utrzymać porządku w pokoju, nie kręcić się przy jedzeniu, nie biegać, nie krzyczeć itd.). Ustąp czasem zbuntowanemu dwulatkowi „Twoje” nie zawsze musi być na wierzchu. Jeśli sprawa nie jest zbyt ważna, możesz czasem ustąpić dziecku. Twój autorytet wcale na tym nie ucierpi. Ale nie rób tego, gdy dziecko bardzo głośno już krzyczy, tupie ze złości nogami, rzuca się po podłodze w sklepie, bo wtedy nauczy się, że wystarczy tylko zrobić porządną awanturę, żeby wygrać. Dobra wiadomość jest taka, że maluch wkrótce z buntownika zmieni się ponownie w pogodne dziecko, a ty zamiast na jego zachowaniu, skupisz się na tym, jak wspomagać jego rozwój, by wychować małego geniusza... Zobacz film, w którym pediatra radzi, jak uporać się ze zbuntowanym dwulatkiem:
"Pocałuję i przestanie boleć" – mawiają mamy. To rzeczywiście działa. Czasem jednak trzeba się wcielić w rolę domowego lekarza.
Każdemu od czasu do czasu zdarza się uderzyć głową w szafkę, przewrócić lub skaleczyć. „Specjalistami” od drobnych wypadków są zwłaszcza dzieci. By pomóc zarówno małym, jak i dużym domownikom, zostań… mamą szybkiego reagowania. Oto instrukcja, dzięki której będziesz wiedziała, jak uśmierzyć ból, zmniejszyć obrzęki i przyspieszyć gojenie. Podpowiemy ci również, jakich uniknąć błędów i kiedy naprawdę potrzebna jest interwencja lekarza. Siniaki i krwiaki Powstają pod wpływem uderzenia lub silnego ucisku. Dochodzi wtedy do uszkodzenia drobniutkich naczyń krwionośnych i podskórnego miniwylewu. Siniaki to łagodniejszy wariant takiego urazu. Krwiaki świadczą o uszkodzeniu większych naczynek. Objawy: ból, czasem także obrzęk, zmiana koloru skóry – taki efekt daje hemoglobina (barwnik zawarty we krwi). Gdy się wchłania, siniak żółknie, a w końcu znika. Co robić: przyłóż zimny okład – złagodzi ból, zmniejszy obrzęk i spowoduje obkurczenie naczyń krwionośnych. Do schłodzenia siniaka lub krwiaka możesz użyć woreczka z lodem (ale przykładaj go do skóry maksymalnie przez 10 minut), zastosuj żel Altacet, Dip Rilif lub Venożel albo zmiażdżony liść kapusty. By przyspieszyć gojenie, stosuj taką terapię przez cztery dni. Potem, o ile będzie to jeszcze potrzebne, rób ciepłe okłady – spowodują rozszerzenie naczyń krwionośnych, lepszy dopływ krwi i dotlenienie tkanki. WAŻNE! Jeżeli siniaki lub krwiaki utrzymują się ponad 10 dni lub pojawiają bez żadnej konkretnej przyczyny, potrzebna jest pomoc lekarza. Objawy takie mogą sygnalizować zaburzenia krzepliwości krwi (np. hemofilię), a nawet chorobę nowotworową. Pomocy specjalisty wymagają też obrażenia rozległe, zwłaszcza w obrębie głowy, brzucha i klatki piersiowej (silne stłuczenie może powodować obrażenia wewnętrzne). Skaleczenie Jeśli jest płytkie, możemy je leczyć sami. Głębokie przecięcie skóry to już poważna sprawa. Po zabezpieczeniu go trzeba natychmiast iść do lekarza. Objawy: krwawienie, ból. Co robić: niewielkie skaleczenie umyj pod zimną bieżącą wodą, potem zdezynfekuj jego brzegi jodyną lub spirytusem (nie lej ich na ranę!) i załóż jałowy opatrunek z gazy. Jeśli uraz jest poważny, przyłóż jałową gazę i uciśnij (to zmniejszy krwawienie). Jedź do lekarza. Może trzeba założyć szwy i zrobić zastrzyk przeciwtężcowy. WAŻNE! Nie usuwaj przedmiotów, które utkwiły w ranie, bo możesz jeszcze bardziej uszkodzić tkanki. Otarcie naskórka To powierzchowne uszkodzenie skóry. Mimo że wydaje się całkowicie niegroźne, wymaga specjalnego traktowania. Objawy: zdarcie naskórka, sączenie się krwi (nie zawsze). Co robić: dokładnie oczyść miejsce urazu. Najpierw umyj je w wodzie z mydłem. Potem opłucz, osusz jałową gazą (przyłóż ją delikatnie – nie pocieraj skóry) i zdezynfekuj skórę. Najlepsza woda utleniona. Kolorowe preparaty (np. gencjana) utrudniają później ocenę procesu gojenia. WAŻNE! Otarcie szybciej się goi, gdy dopływa do niego powietrze. Nie stosuj plastrów, które szczelnie izolują ranę. Jeśli otarcie wymaga zabezpieczenia, np. przed kontaktem z ubraniem, przyłóż jałowy gazik (nie watę, bo się przylepi!) i przymocuj go plastrem. Pilnuj też, by opatrunek był suchy (wilgoć ułatwia rozwój grzybów i bakterii). Otarcie nie chce się goić albo ropieje? Idź do lekarza! Oparzenia Błyskawicznie niszczą tkanki. Im oparzenie jest poważniejsze, tym głębsze powoduje urazy. Objawy: każde oparzenie wywołuje ból, pozostałe objawy zależą od stopnia uszkodzenia. I stopień obejmuje tylko naskórek (widoczne zaczerwienienie), II stopień dosięga warstw skóry właściwej – tworzą się wtedy pęcherze z płynem surowiczym, skóra może zblednąć, zaczerwienienia pojawiają się za to przy cebulkach włosowych. Oparzenia III i IV stopnia uszkadzają także głębiej położone tkanki. Skóra może być biała, brunatno-szara, zwęglona. Co robić: oparzenia I stopnia goją się w zasadzie same. By skrócić ten proces i złagodzić ból, schłodź skórę czystą chłodną wodą. Potem użyj pianki z panthenolem. Przy rozległym urazie albo oparzeniu wyższego stopnia samo schłodzenie nie wystarczy. Wezwij pogotowie! WAŻNE! Jeśli gorąca substancja wyleje się na ubranie i tkanina zacznie przywierać do ciała, nie rozbieraj chorego – schłodź go tak jak stoi (odrywanie materiału może spowodować jeszcze głębsze obrażenia). Nigdy nie stosuj na oparzenia mąki, oleju, kefiru lub innych domowych środków – mogą one utrudnić gojenie i spowodować infekcję. Skręcenie stawu Często mylone jest ze zwichnięciem, a nawet złamaniem. Aby nie popełnić błędu, lepiej od razu wezwać lekarza. Objawy: ból, obrzęk, nienaturalne wygięcie kończyny, zasinienie. Co robić: zrób zimny okład, potem unieruchom kończynę (rękę zawieś na temblaku, wzdłuż nogi połóż deseczki, owiń bandażem). WAŻNE! Nie nastawiaj sama stawu! Jeśli zrobisz to źle, spowodujesz jeszcze poważniejsze obrażenia. To się przydaje Kask i ochraniacze O wypadek szczególnie łatwo podczas jazdy na rowerze, rolkach lub deskorolce. Ryzyko urazów znacznie zmniejszają ochraniacze i kask. Pod warunkiem jednak, że wybierzesz właściwy rynsztunek. Przeznaczenie: Kupujesz kask? Pamiętaj, że nie ma modeli uniwersalnych. Różne sporty narażają nas na różne urazy, dlatego np. kask do jazdy na skuterze jest cięższy i masywniejszy niż ten dla rowerzysty. Rozmiar: Nie kupuj ochraniaczy i kasku na wyrost. Jeśli teraz będą za duże, ryzykujesz, że w trakcie wypadku przekrzywią się lub zsuną. Atesty: Sprawdzony sprzęt ma unijne oznaczenie CE. Ochraniacze i kaski bez tego symbolu mogą być bublami, które jedynie stwarzają pozory bezpieczeństwa. Apteczka samochodowa Większość z nas wozi ją w bagażniku, bo takie są wymogi. Warto jednak sprawdzić, czy samochodowa apteczka naprawdę zawiera to, co trzeba. W podstawowym składzie powinny się znaleźć: bandaże elastyczne, plastry – opatrunkowe na szpulce, nożyczki i agrafka, koc ratunkowy (ze srebrno–żółtej folii), jednorazowe rękawiczki, chusty trójkątne, maseczka do sztucznego oddychania, jałowe opatrunki z gazy i siateczki opatrunkowe, chusteczki odkażające i środek odkażający (woda utleniona). WAŻNE! W apteczce nie wolno wozić leków, bo zostawione w nagrzanym samochodzie tracą właściwości. Trzeba też pamiętać, że nawet opatrunki mają swój termin przydatności. Jeśli jedziemy za granicę, koniecznie należy zabrać ze sobą apteczkę atestowaną (symbol CE) oraz odblaskową kamizelkę.
Jeśli wiosną dziecko nie panuje nad łzami i ciągle ma katar, sprawdź, czy nie jest uczulone na pyłki roślin. Zobacz też, jak szybko pomóc alergikowi i... pomyśl o odczulaniu dziecka.
Pogodziłaś się z tym, że dziecko chorowało jesienią i zimą. To normalne, wszędzie pełno wirusów. Ale najgorszy jest taki obrazek: kwitną kwiaty, pachnie wiosną, inne dzieci bawią się na placu zabaw, a twoja pociecha dostaje na spacerze okropnego kataru. Z oczu ciurkiem lecą łzy, skarży się na ból głowy... Znów jakieś wirusy? Nie, tym razem to pyłki. Gdy świeci słońce i jest wiosna... Niestety, maluch uczulony na pyłki, ma pecha. W czasie gdy wszystkie dzieci mogą szaleć na rowerku, grać w piłkę, ustawiać babki w piaskownicy, on często musi siedzieć w domu. Albo brać leki. Innego wyjścia nie ma. Przy słonecznej, lekko wietrznej pogodzie stężenie alergizujących pyłków jest w powietrzu największe. Szczególnie źle wygląda sprawa w mieście, chociaż znajduje się tu mniej pyłków niż na wsi. Cóż z tego, skoro jest za to mnóstwo spalin. Ich cząsteczki łączą się z cząsteczkami pyłków, które przez to stają się jeszcze bardziej niebezpieczne. Zanieczyszczenie powietrza powoduje też, że drogi oddechowe są uszkodzone, przez co łatwiej przenikają przez nie pyłki. Dla uczulonego dziecka wiosenny spacer może skończyć się więc katarem, zapaleniem spojówek, bólem gardła, ucha, kaszlem, a nawet dusznością. Wszystko zależy od tego, gdzie wniknie uczulający pyłek i co zaatakuje. Skąd się biorą uczulające pyłki? To niewielkie, często widoczne tylko pod mikroskopem ziarenka produkowane przez kwiaty roślin. Ich zadaniem jest zapłodnienie kwiatu innej rośliny. Każdy kwiat wytwarza ogromne ilości pyłków, które wiatr może przenosić na znaczne odległości – nawet tysiące kilometrów. Dla małego alergika właściwie żadna pora roku, poza późną jesienią, nie jest całkiem bezpieczna. Rośliny zaczynają pylić już w... środku zimy (!) (leszczyna, olcha), kończą zaś dopiero w październiku (komosa). Jeśli zima była dość ciepła, już w styczniu może pylić leszczyna. W marcu dla alergików najniebezpieczniejsza będzie olcha, zaś w kwietniu brzoza. Najgorszy okres to jednak czas między majem a lipcem. Pylą wtedy trawy i zboża. Gdy skończą, zacznie bylica – też czasem uczulająca. Jeśli maluszek ma pecha i jest uczulony na kilka roślin, będzie źle się czuć właściwie przez większą część roku. A może to nie alergia, ale choroba? Objawy uczulenia na pyłki często przypominają zwykłe przeziębienie. Dziecko może mieć katar, kaszel, niewielką gorączkę. Często z oczu ciekną mu łzy, boli go gardło. Skąd jednak wiadomo, że to alergia, a nie przeziębienie? Na pierwszy rzut oka trudno to odróżnić. W przypadku uczulenia raczej nie pojawi się jednak gorączka. Maluch co najwyżej może mieć lekki stan podgorączkowy (do 37,5 st. C). Charakterystyczne dla alergii jest też to, że objawy pojawiają się nagle, np. po wyjściu na spacer, zabawie w pobliżu kwitnącej łąki. W domu dziecko czuje się raczej lepiej niż na dworze. Alergię można podejrzewać również, jeśli charakterystyczne objawy powtarzają się co roku, mniej więcej o tej samej porze. Z alergią trzeba iść do lekarza Jeśli myślisz, że przyczyną kłopotów może być uczulenie, poproś pediatrę o skierowanie do alergologa. Tylko on może jednoznacznie stwierdzić, czy smyk jest uczulony. Jest to bardzo ważne. Leki na alergiczny katar i kaszel są zupełnie inne niż w przypadku przeziębienia! Mylnie rozpoznawane infekcje zwykle leczy się antybiotykami. Zupełnie niepotrzebnie. W przypadku alergii są one całkowicie nieskuteczne. Tylko osłabiają odporność twojego dziecka. Zobacz też: Najgorsze, co mogą zrobić rodzice, to nie leczyć alergii Pierwsza pomoc Uwaga! Leki, które zapisze dziecku alergolog, nie leczą uczulenia. Usuwają tylko jego objawy. Najczęściej lekarz zaleca: Środki antyhistaminowe. Podaje się je doustnie. Ich celem jest osłabienie reakcji alergicznych. W tej grupie są tzw. leki pierwszej generacji (np. Clemastin, Diphergan). Szybko zmniejszają one alergiczny katar, jednak zwykle nie można ich podawać zbyt długo, gdyż mogą powodować objawy uboczne, np. senność. Bezpieczniejsze są tzw. leki drugiej lub trzeciej generacji (takie jak np. Zyrtec, Alertec, Virilix, Xyzal, Claritine). Rzadziej powodują one skutki uboczne lub nie powodują ich wcale. Środki antyleukotrienowe (np. Singular). Do niedawna były polecane tylko w leczeniu astmy; teraz są zalecane też przy przewlekłym nieżycie nosa. Kortykosteroidy donosowe. Mają za zadanie likwidować katar alergiczny. To np. Flixonase, Rhinocort, Buderin. Kortykosteroidy wziewne. Podaje się je w przypadku astmy oraz alergicznego kaszlu. Działają miejscowo w oskrzelach i płucach, więc są o wiele bardziej bezpieczne niż sterydy stosowane doustnie. To np. Budesonid, Flixotide. Malec musi je brać dokładnie tak, jak zaleci lekarz. Test i odczulanie Musisz być pewna, które pyłki powodują u dziecka kłopoty. Tego dowiesz się tylko dzięki testom – najczęściej skórnym. Lekarz będzie je jednak mógł przeprowadzić dopiero wówczas, gdy objawy u dziecka wyciszą się, czyli po zakończeniu okresu pylenia. Jeśli testy potwierdzą alergię, a malec w sezonie ma naprawdę silne objawy, pomyśl o odczulaniu (najwcześniej, gdy skończy trzy lata). To w tej chwili jedyny skuteczny sposób leczenia alergii na pyłki. Odczulanie najlepiej zacząć po sezonie pylenia, ale przed następnym. Tak, by za rok malec czuł się lepiej i mógł wesoło bawić się na dworze, niezależnie od pylących roślin. Zobacz też: Na czym polega odczulanie, kiedy je robić i komu jest potrzebne? [CMS_PAGE_BREAK] Uwaga na dom Myślisz, że pyłki są tylko na dworze? Niestety, w domu też. I to nie tylko w sezonie pylenia. Dzieci, które są wrażliwe, mogą mieć alergiczne objawy po kontakcie z pyłkiem roślin znajdującym się w domowym kurzu. Utrzymuje się on nawet do trzech, czterech tygodni po okresie pylenia. Dlatego tak ważne jest, by starać się pozbyć także domowych pyłków. Najlepiej, jeśli w domu nie ma dywanów. Można wtedy sprzątać podłogę na mokro. Jeśli dywany są, kup dobry odkurzacz: z filtrem HEPA lub wodnym. Tylko taki zbierze kurz i pyłki. Tradycyjny, workowy, wydmuchuje alergeny z drugiej strony. Wtedy po sprzątaniu dziecko może się czuć nawet gorzej niż przed! Nowoczesne odkurzacze dla alergików wcale nie są tak drogie - przed zakupem sprawdź tylko, czy mają atesty dla alergików (wydaje je np. Polskie Towarzystwo Alergologiczne). Dobrym zakupem jest też oczyszczacz powietrza. Najlepsze usuwają 99,9% zanieczyszczeń – twierdzą producenci. Miód: czy dobry? Alergik uczulony na pyłki często nie może go jeść. Nic dziwnego: w dwóch łyżeczkach wielokwiatowego miodu może być nawet czterdzieści tysięcy ziaren pyłku! Jednak nie zawsze malec reaguje uczuleniem. Niektórzy lekarze nawet zalecają miód jako naturalną szczepionkę przeciw alergii. Porozmawiaj z pediatrą i za jego zgodą dodaj maluchowi do herbatki pół łyżeczki miodu. Jeśli wszystko będzie w porządku, możesz go podawać. Zwłaszcza że wzmacnia odporność! Zobacz też: Jak odróżnić prawdziwy miód od sztucznego? 10 rad, jak uciec przed pyłkami Nie uda ci się całkiem oczyścić powietrza z pyłków. Możesz jednak w dużej części ich się pozbyć. Jak? W okresie pylenia uczulającej dziecko rośliny: Staraj się nie wychodzić na dwór z maluchem między 7 a 8 rano i 17 a 19 wieczorem. Najlepiej iść na spacer po tym, jak spadnie deszcz. Zabieraj dla malca wodę w butelce i chusteczki. Jeśli nagle dostanie kataru, przemyj mu buzię wodą. Zakładaj dziecku okulary przeciwsłoneczne. To konieczne, jeśli po wyjściu na dwór, łzy same mu ciekną. Po powrocie ze spaceru umyj mu ręce i buzię, zmień ubranie. Codziennie kąp dzieckoi myj mu włosy. Nie chodź z dzieckiem na spacer na łąkę ani w miejsca, gdzie są koszone trawy. Zawieś firanki, gęste, ale łatwe do prania. Dobrze wychwytują pyłki i przez to zmniejszają ich stężenie. Zamykaj okna, wietrz mieszkanie nocą, najlepiej pomiędzy 22. a 6. rano. Kup oczyszczacz powietrza oraz odkurzacz z filtrem HEPA (albo wodny). Pomogą ci pozbyć się alergenów, które wniknęły do domu. Ubrania susz w łazience (zamknij okno), a nie na zewnątrz, na balkonie. Na wakacyjny wyjazd wybierz morze. Tu stężenie pyłków jest najmniejsze (szczególnie gdy wiatr wieje od strony morza). Kalendarz pylenia Pylenie drzew i traw najwcześniej rozpoczyna się w części południowo-zachodniej, a najpóźniej (po około 10–14 dniach) w północno-wschodniej Polsce. Chwasty zwykle zaczynają pylić w południowo-wschodniej części kraju. Zobacz też: Alergia krzyżowa - co jeszcze może uczulać Konsultacja merytoryczna dr Leszek Olchowik Specjalista w zakresie alergologii, pulmonologii oraz pediatrii, wieloletni pracownik Centrum Zdrowia Dziecka oraz Kliniki Pediatrii i Poradni Mukowiscydozy w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. Obecnie pracuje w Szpitalu św. Anny w Piasecznie
Jedynie dobre buty dają gwarancję, że stópki Twojego malucha będą rosły naprawdę zdrowo. Zobacz jak kupować obuwie.
Dziecięce buciki muszą być nie tylko dobrze dopasowane i wygodne, ale również perfekcyjnie wykonane. Bo jedynie takie dają gwarancję, że stópki Twojego malucha będą rosły naprawdę zdrowo. Teoretycznie przymierzasz smykowi w sklepie którąś z par bucików i jeśli tylko pasują, po prostu je kupujesz. W praktyce to już nie takie proste. Butów co prawda jest dużo, ale niestety nie każde są dobre dla dzieci, choć mają dziecięce rozmiary. Dlaczego? No cóż, nie wszystko to, co chcemy kupić, jest dobrej jakości. Sprawdź zatem, jak szukać dobrych trzewików. Obejrzyj zapiętek Powinien być dobrze usztywniony i nie za niski (ale nie musi sięgać za kostkę!). Tylko wtedy bowiem będzie spełniał swoją funkcję, czyli zapobiegał przekrzywianiu się pięty na boki podczas chodzenia. Po wewnętrznej stronie musi być gładki (nie powinno być nierówności, zszyć, sklejeń) – inaczej Twój maluch notorycznie będzie chodził z obtartymi piętami. Sprawdź noski Niektóre buciki zbytnio zwężają się na czubkach. Tymczasem małe paluszki powinny mieć z przodu na tyle dużo miejsca, by mogły się swobodnie poruszać. Czubki muszą być nie tylko odpowiednio szerokie, ale także wysokie, by nie ugniatały palców. Najlepiej po prostu włóż rękę do dziecięcego bucika i sprawdź jego przód, a kiedy maluch sam będzie przymierzał dany model, poproś, żeby powiedział Ci, czy może bez problemów ruszać paluszkami. Wygnij podeszwę W dobrych bucikach podeszwa powinna się bez problemów uginać, co nie oznacza jednak, że but możesz zwinąć w rulon. Elastyczność podeszwy ułatwia smykowi chodzenie, nie obciąża dodatkowo nóżek, a więc sprawia, że buty są wyjątkowo wygodne. Pamiętaj również, że dobra podeszwa nie powinna się ślizgać. Sprawdź też, czy buty nie mają zbyt wysokich obcasów – nie powinny one przekraczać 1 centymetra. Co prawda, małe księżniczki uwielbiają pantofelki na obcasikach, ale ich stópki nie. Jeśli córeczka marzy o wyższych trzewiczkach, kup jej takie, ale jedynie do zabaw w królewnę (pół godziny, nawet kilka razy w tygodniu w pantofelkach na pewno stopom nie zaszkodzi). Zajrzyj do środka Tak, tak. Trzeba również sprawdzić, jak podeszwa buta została wyprofilowana w środku. Jeśli jest płaska jak stół – od razu odłóż buty z powrotem na półkę – nie ma co zawracać sobie nimi głowy. Dobra podeszwa powinna być w środkowej części lekko podwyższona – taka budowa gwarantuje komfort stopie Twojego dziecka. Musi również być wyłożona delikatnym materiałem – najlepiej w tej roli sprawdza się miękka skórka. Koniecznie też sprawdź, czy nie ma w podeszwie nierówności pozostałych po złym zszyciu lub sklejeniu. W przeciwnym razie maluchowi w bucikach nie będzie się chodziło zbyt wygodnie. Przymierz na dziecięcą nóżkę Nałożenie butów na stópki małego urwisa nie zawsze jest łatwe: dziecko wierci się, nie chce choć na chwilę usiąść, ucieka... Dlatego na zakupy wybierzcie się wtedy, gdy smyk jest wypoczęty i w dobrym humorze. Kiedy maluch założy buty, sprawdź, czy dobrze leżą i mają odpowiedni rozmiar. Nie wolno Ci kupować butów na zapas – mogą być większe od stopy maksymalnie o centymetr. W innym wypadku będą źle trzymały nóżkę – a to w konsekwencji może doprowadzić do różnych wad stóp! Małemu smykowi czasem trudno stwierdzić, czy buciki rzeczywiście idealnie pasują. Dlatego poproś malca, żeby dosunął stopę do samego przodu, a Ty pomiędzy jego piętę a zapiętek trzewika włóż swój palec. Jeśli nie możesz tego zrobić albo palec ma za dużo swobody, to znak, że but nie pasuje na stopę Twojego dziecka (jest za mały lub za duży). Konsultacja: dr Andrzej Sionek, chirurg ortopeda traumatolog.
„Nie chcę sama spać! Pod moim łóżkiem mieszka potwór!” Co robić, kiedy dziecko ogarnia taki lęk.
„Nie chcę sama spać! Pod moim łóżkiem mieszka potwór!” Co robić, kiedy dziecko ogarnia taki lęk. Taka sytuacja prędzej czy później zdarzy się w każdym domu. Dziecięce strachy to naturalny etap rozwoju. Już dwulatki mogą bać się ciemności i tego, co podsuwa im fantazja. W wieku przedszkolnym dziecko ma szczególnie bujną wyobraźnię. To umożliwia mu twórczą zabawę, ale może też prowadzić do lęków. Czym są nocne strachy u dziecka? Wieczorne i nocne lęki wydają się nam śmieszne. Jednak dla dziecka jego strach jest całkowicie rzeczywisty. Dlatego nie bagatelizuj jego opowieści, choćby dotyczyły niebieskiego, kudłatego stwora mieszkającego pod szafą. Okaż, że rozumiesz uczucia malucha: "Wiem, że boisz się ciemności”, i pokaż, jak to wygląda z twojej perspektywy, np. obejdź pokój, zaglądając w ciemne zakamarki, by udowodnić, że potwór istnieje tylko w jego wyobraźni. Pomóż dziecku oswoić ciemność. Wiele maluchów przez długie lata sypia przy włączonej lampce – nie jest to powód do wstydu. Z biegiem lat, gdy strachy zaczną znikać, można zapalać niewielką lampę w innym pomieszczeniu, by nocą w domu nie panowały egipskie ciemności. Czasem wystarcza odrobina uspokajającej rutyny przed snem – kąpiel, spokojna, wyciszająca bajka, przytulenie. Niektóre dzieci domagają się rytuałów takich jak zaciągnięcie zasłonek albo sprawdzenie, czy pod komodą nic się nie czai. Choć może wydawać ci się to nieco dziwaczne, nie protestuj – to bardzo uspokoi malucha. Strachy nie zawsze biorą się znikąd. Jeżeli dotąd spokojnie śpiący malec nagle dziecko krzyczy w nocy, zaczyna panicznie bać się ciemności i protestować, zastanów się, czy w jego życiu nie zaszły ostatnio duże zmiany. Być może przeżywa w ten sposób pójście do zerówki, przeprowadzkę lub pojawienie się rodzeństwa. Warto również bardzo uważnie kontrolować to, co kilkulatek ogląda w telewizji i gdy siedzi przy komputerze. Jak oswoić nocne strachy dziecka? Największym wrogiem przerażonego malucha jest jego własna wyobraźnia, która podsuwa mu straszne obrazy. Spróbujcie z nią wygrać. Wymyślcie wieczorny rytuał „na odstraszanie potworów”: nasmaruj dziecku buzię odrobiną kremu dla dzieci i wyjaśnij, że potwory nie znoszą jego zapachu, zaparz „magiczną herbatkę” do picia przed snem, zajrzyj do szafy i głośno „wygoń” stamtąd potwora. Namów dziecko, by wyobraziło sobie superbohatera, który obroni je przed wyobrażonymi pająkami spod łóżka. A może wystarczy spanie z ukochaną przytulanką. Zostaw zapaloną lampkę. Gdy malec dorośnie do spania w ciemności, sam poprosi cię o jej zgaszenie. Oglądaj telewizję razem z dzieckiem. Nawet w dobranockach mogą się czasem pojawić takie sceny, które je poruszą. Sprawdź, ile snu potrzebuje dziecko. Maria Kowalska; psycholog kliniczny i rozwojowy, prowadzi prywatną praktykę w Warszawie