Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-07T12:23:28.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Emocje dziecka: jak zrozumieć i jak pomóc dziecku radzić sobie z emocjami?
items: Różnica wieku między rodzeństwem: jaka jest najlepsza – duża czy mała?
items: Baby blues - film
items: Jak ośmielić nieśmiałka?
items: Wszystko na nie
items: Rywalizacja między rodzeństwem – co robić?
items: Ile razy smarować pupę niemowlęcia
items: Dziecko je rączkami
items: Jak nie zarazić dziecka swoim pesymizmem?
items: Co robić, gdy dziecko ssie kciuk?
items: Naucz dziecko obowiązków
items: Co potrafię po 1. urodzinach
items: Buty na 5+
items: Rozpieszczony niemowlak
items: Kłopoty z karmieniem butelką
items: Zakochani dziadkowie
items: Bajeczki nie tylko z książeczki
items: Pierwsze kroczki
items: Anoreksja a karmienie piersią
items: Jak być dobrymi dziadkami - 10 rad

Emocje dziecka: jak zrozumieć i jak pomóc dziecku radzić sobie z emocjami?
type: item
date: 2022-06-24T06:18:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: emocje dziecęce
subject: wychowanie dziecka
description: Twoje dziecko potrafi w jednej chwili zamienić wielką radość w łzy. A zanim się zorientujesz, znów zaczyna się śmiać. Dziecięce emocje zaskakują nie tylko ciebie, ale też samego malucha. Jak zrozumieć dziecięce emocje? Jak pomóc dziecku radzić sobie ze złością, smutkiem, wstydem czy nieśmiałością?
encoded: Małe dziecko głęboko przeżywa każdą emocję, nie tylko psychicznie, ale fizycznie. Jeśli odczuwa radość, klaszcze w dłonie, potrząsa główką – masz wrażenie, że całe promienieje. W chwili smutku jego płacz staje się niezwykle przejmujący, oddech przyspiesza, a ciało zaczyna drżeć. Z czasem przybywa sytuacji, w której dziecko przeżywa i okazuje rozmaite emocje. Jak je zrozumieć i jak pomóc maluchowi radzić sobie z tym, co czuje w najtrudniejszych momentach? Spis treści: 1. Emocje dziecka: jak je zrozumieć? Smutek Gniew Nieśmiałość Złość Wstyd Zazdrość 2. Zabawy, które pomagają poznawać emocje 3. Co robić, gdy emocje biorą górę? 4. Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci? Emocje dziecka: jak je zrozumieć? Pierwszym objawem emocjonalnego zachowania u dziecka, z jakim już pewnie miałaś do czynienia, jest stan ogólnego podniecenia noworodka. Z czasem maluszek zaczyna okazywać zmieniające się w niezwykle szybkim tempie reakcje zadowolenie–niezadowolenie. Niemal natychmiast przechodzi z jednego stanu w drugi. Jego uczucia są skrajne, nie potrafi nad nimi zapanować. Nie rozumie, co się z nim dzieje. Równie silnie reaguje na błahe zdarzenia, jak na poważne sytuacje. Jego uwaga jest krótkotrwała i łatwo ją rozproszyć. Każdy maluch przeżywa właściwe dla swojego wieku problemy, napięcia i stresy. Aby się ich pozbyć: krzyczy, płacze, rzuca zabawkami czy ssie palec. Przyjrzyj się opisanym przez nas sytuacjom i zobacz, jak reagować, kiedy dziecko nie radzi sobie z emocjami. Smutek Piotruś ma 18 miesięcy. Po południu staje się nagle smutny. Nie chce dłużej się bawić i reaguje krzykiem na próby wyjścia na spacer – opowiada Ania. Małe dzieci są na ogół radośnie nastawione do życia. Jeśli popadają w smutek lub przygnębienie, mają swoje powody. Zastanów się, czy przyczyną nie jest wyczerpanie dziecka, może spędza dzień zbyt intensywnie: odwiedza za dużo miejsc albo brakuje mu poobiedniej drzemki. Staraj się popołudniami wyciszać je spokojną zabawą lub czytaniem książeczki. Gniew Ile razy nie…

imgtpckTd-fcf258b.jpg
width: 800
height: 533

Różnica wieku między rodzeństwem: jaka jest najlepsza – duża czy mała?
type: item
date: 2021-06-15T06:34:00.000Z
creator: Aneta Żuchowska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: rodzeństwo
subject: wychowanie
subject: wychowanie dziecka
subject: zazdrość o rodzeństwo
description: Mała czy duża – jaka różnica wieku między dziećmi jest najlepsza? Wraz z psycholożką Julitą Wojciechowską wyjaśniamy, że choć posiadanie brata lub siostry ma z punktu widzenia maluchów mnóstwo zalet, wad również nie brakuje – niezależnie od tego, ile lat dzieli rodzeństwo.
encoded: Kolejność, w jakiej dzieci pojawiają się w rodzinie, ma wpływ na ich charakter. Mimo że rodzicom wydaje się, iż traktują pociechy jednakowo, zmienia się przecież układ rodzinny. W tej kwestii nie bez znaczenia jest także różnica wieku między starszym a młodszym dzieckiem. Dużo starsze, nieco starsze, tylko o rok starsze – to wszystko nie jest bez znaczenia i dla dzieci, i dla wychowujących je rodziców. Zanim zaplanujesz braciszka lub siostrzyczkę dla swojego jedynaka, sprawdź, jakie konsekwencje wynikają z różnicy wieku. A może mając dwie pociechy, dzięki naszym radom lepiej zrozumiesz ich wieczne wojny? Jedno jest pewne: idealna różnica wieku między rodzeństwem nie istnieje! Mała różnica wieku między rodzeństwem: rok, 2 lata „Moja półtoraroczna córka Kasia często krzyczy, kiedy zajmuję się jej dwumiesięczną siostrzyczką. Ma smutną minkę, gdy biorę Anię na ręce. Czasem bywa smutna i z zazdrością patrzy, jak karmię malutką. Mnie też to smuci, bo nie wiem, jak postąpić” – martwi się Dorota, mama dwóch dziewczynek z niewielką różnicą wieku. Z punktu widzenia dziecka Roczne i niewiele starsze dziecko przyjmuje narodziny rodzeństwa w sposób naturalny. Bywa ono jednak bardzo zazdrosne, gdy mama lub tata zajmują się maleństwem, więc zwraca na siebie uwagę płaczem lub krzykiem. Dwulatek często naśladuje młodszego brata albo siostrę. Niechętnie dzieli się zabawkami, bo jeszcze nie umie bawić się z innymi dziećmi. Wkrótce jednak podczas wspólnej zabawy odkrywa korzyści z posiadania rodzeństwa. Nawiązuje się pierwsza nić porozumienia. Mała różnica wieku ułatwia dzieciom dogadywanie się ze sobą, wspólne spędzanie czasu. Sprzeczki są nieuniknione i burzliwe, ale pozwalają dzieciom bardziej realistycznie oceniać swoje możliwości. Z punktu widzenia rodziców Rodzicom jest z jednej strony łatwiej, bo dzieci w zbliżonym wieku mają podobne zainteresowania – szybciej dorastają do tego, by razem się bawić, oglądać filmy. Będą jednak ze sobą wyraźnie rywalizować, bo ich potrzeby się pokr…

0nXkXT-118211-29f4a3b.jpg
width: 1200
height: 800

Baby blues - film
type: item
date: 2011-12-22T14:19:14.000Z
subject: Ciąża
subject: Mama i tata
subject: Połóg
subject: Poród
subject: Wideo
subject: baby blues
subject: depresja po porodzie
subject: depresja poporodowa
description: Co to jest baby blues? Jak sobie z tym radzić? O baby blues opowiada nasz ekspert. Zobacz film.
encoded: Szczegółowe informacje o grupach dla mam niemowląt » Szczegółowe informacje o grupach dla przyszłych mam » Konsultacja merytoryczna Adriana Klos Psycholożka i psychoterapeutka, prowadzi Ośrodek Rozwoju i Psychoterapii „Strefa Zmiany” w Warszawie

imgWT9Qnz-1709a57.jpg
width: 962
height: 640

Jak ośmielić nieśmiałka?
type: item
date: 2011-09-13T13:00:11.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: rówieśnicy
subject: wychowanie dziecka
description: Co robić, jeśli dziecko jest nieśmiałe? Czy można mu pomóc w kontaktach z rówieśnikami? Jak reagować na jego nieśmiałość? Wyjaśnia Julita Wojciechowska, psycholog.
encoded: Mój trzyletni synek do tej pory był w domu ze mną, babciami lub opiekunką. Ma kontakt z dziećmi, np. na placu zabaw, ale zawsze z trudnością włącza się w zabawę z nimi. Muszę go namawiać, a najlepiej bawić się z nim. Często siedzi u mnie na kolanach i tylko obserwuje. Mały ma iść teraz do przedszkola i boję się, jak sobie poradzi, skoro jest taki nieśmiały. Czy to cecha wrodzona? Co robić? Iza z Wrocławia Zachowania synka mogą wynikać z jego temperamentu, czyli sposobu odbioru bodźców i reagowania na nie. Dziecko może należeć do typu dzieci „wolno rozgrzewających się”, które w nowej sytuacji są napięte, nieśmiałe, ostrożne, potrzebują czasu na przystosowanie się i oswojenie np. z rówieśnikami. Być może też Pani lub inni opiekunowie wzmacniają takie podejście do nowych sytuacji i ludzi, nie wiedząc o tym – poprzez unikanie miejsc hałaśliwych, ceniąc rutynę. Czytaj też: Sprawdź charakter swojego dziecka Mów dziecku o tym, co ma się wydarzyć Choć temperament jest częściowo wrodzony i ma charakter biologiczny, można go kształtować. Ważne, by nowe sytuacje wcześniej omawiać, aby dziecko zaczęło przystosowywać się, jeszcze zanim coś się wydarzy. Jeśli jest już np. na placu zabaw lub w przedszkolu, warto pozwolić mu na dłuższe niż innym dzieciom oswajanie się z sytuacją, czyli najpierw na spokojną obserwację z odległości lub z kolan opiekuna, potem zaangażowanie się w zabawę z mamą, a następnie powolne oddzielanie się od niej. Może to trwać dłużej lub krócej. Czytaj też: Maluch samotnik Cierpliwie tłumacz sytuacje Zdarza się, że dziecko nawet poinformowane o nowości, płacze, marudzi – wtedy nie należy się wycofywać, ale przekonywać, pokazać korzyści z nowej sytuacji. Bez takiego treningu z bliską osobą samo z siebie nie pozbędzie się nieśmiałości czy strachliwości, a nawet mogą się one z czasem pogłębić. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognity…

imgem9K59-e73b171.jpg
width: 1024
height: 683

Wszystko na nie
type: item
date: 2011-05-11T13:13:52.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: psycholog radzi
description: W jaki sposób wpłynąć na dziecko, aby stało się bardziej posłuszne?
encoded: Zaplanowaliśmy już wyjazd na wakacje, ale chyba nie będzie udany, bo nasz trzyletni synek zrobił się trudny we współpracy – nie słucha się, jakby celowo wyprowadza nas z równowagi. Mąż często mu ustępuje dla świętego spokoju, ale ja nie chcę tak robić. Czuję się bezsilna. Co robić? Beata z Grójca Warto uświadomić sobie, dlaczego jednych rzeczy wymagają Państwo od synka, a innych zakazują, i odpowiedzieć na pytanie: po co ma on przestrzegać reguł? Ważne, by dziecko wiedziało, że jest to dobre nie tylko dlatego, że mama i tata pochwalą, ale też, że ułatwia życie, np. zabawy z dziećmi (jest większy dostęp do zabawek, gdy się nimi dzielimy) czy podtrzymywanie znajomości (inni chcą z nami spędzać czas, jeśli miło nas pamiętają). Dla Państwa trudne jest radzenie sobie z silnymi emocjami synka. Nie trzeba ich mu oszczędzać, ale warto pokazać, co robić, gdy biorą górę – jak unikać konfliktów, godzić się. Może być też trudno znaleźć złoty środek między podejściem miękkim a surowym, gdy rodzice nie są zgodni w niektórych sprawach. Zanim porozmawiacie Państwo z dzieckiem o regułach, proszę je wspólnie ustalić (nawet spisać). Zachowania niepożądane trzeba omówić tak samo jak pożądane, a także sprawy, co do których nie jesteście zgodni – dziecko chętnie wykorzystuje różnice między rodzicami. Gdy czują Państwo, że synek zaczyna celowo wyprowadzać Was z równowagi, lepiej pokazać, jakie są naturalne konsekwencje jego zachowań (spóźnienie to mniej czasu na zabawę), niż karać, np. nieoglądaniem bajki. Dziecko, które doświadczy konsekwencji, zacznie ich unikać. Wakacyjny wyjazd czasem to ułatwia. Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

imgqagr4r-b02c108.jpg
width: 195
height: 195

Rywalizacja między rodzeństwem – co robić?
type: item
date: 2010-10-19T08:48:18.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: rodzeństwo
subject: zazdrość o rodzeństwo
description: Gdy w domu pojawia się drugie dziecko, starsze na początku zamiast radości może czuć się zazdrosne. Zobacz, jak zażegnać konflikty między rodzeństwem.
encoded: Urodził się braciszek i ...świat starszaka stanął na głowie! Do tej pory mama kochała go całym sercem – teraz nie zwraca na niego uwagi. Tata, najwierniejszy wielbiciel, dziś powtarza tylko: „pss, cicho!”. A to wszystko przez ten mały tobołek, który leży i ciągle śpi! Co by było, gdyby twój partner pewnego dnia przyprowadził do domu nową narzeczoną i oznajmił, że ty także powinnaś się z tego cieszyć? Straszna wizja, prawda? Tymczasem mniej więcej tak wyobraża sobie swoją sytuację kilkulatek, gdy rodzi się jego młodszy brat albo siostra. Dlatego na początku zamiast radości może czuć się bardzo zazdrosny, a nawet zdradzony przez rodziców. Gdy silne uczucia przytłoczą dziecko, jego zachowanie zmieni się nie do poznania. Zobacz, jakie kryzysy mogą was spotkać i jak je rozwiązać. Oddajmy go z powrotem Choć Maciek (cztery latka) z niecierpliwością czekał na brata, to gdy wróciłam ze szpitala, zmienił zdanie na temat rodzeństwa. W ogóle nie interesuje się braciszkiem, a ostatnio nawet poprosił, abyśmy zanieśli małego z powrotem do szpitala. Agnieszka z Ełku Kilkulatek, nawet jeśli czekał na młodszego braciszka, po jego narodzinach może poczuć się rozczarowany. On wyobrażał sobie kompana do zabawy, a nie małego łysolka, z którego nie ma żadnego pożytku. W takim zawiedzionym dziecku rodzi się złość i poczucie krzywdy. Nic dziwnego, że nie ma ochoty oglądać intruza i marzy o czasach, kiedy go nie było. Co radzi psycholog: Jeśli zostawisz dziecko samo z tymi trudnymi uczuciami, problem może ciągnąć się przez wiele tygodni. Nie wmawiaj: „Masz grzecznego braciszka” albo „Jaki on jest śliczny, prawda?”. Zaakceptuj to, co czuje starsze dziecko, i pomóż mu nazwać jego uczucia nieco łagodniej. Powiedz: „Wiem, że jesteś trochę rozczarowany młodszym braciszkiem.” Zapewnij go, że w następne wakacje młodszy brat będzie już o wiele lepszym partnerem do zabawy. Czytaj też: Życie z rodzeństwem Też chcę być dzidziusiem Kiedy urodziłam drugie dziecko, moja dwuipółletnia Ania zaczęła zachowyw…

imgv2Mjb5-d84231d.jpg
width: 960
height: 640

Ile razy smarować pupę niemowlęcia
type: item
date: 2010-10-15T12:30:08.000Z
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: odparzenia
subject: pielęgnacja niemowlaka
subject: położna radzi
description: Czy wystarczy, jak pupę niemowlęcia posmarujemy kremem tylko raz, np. po kąpieli?
encoded: Czy wystarczy, że pupę niemowlęcia posmaruję tylko raz, np. po kąpieli, kremem? Nie, to nie wystarczy. Pupę niemowlęcia trzeba smarować kremem po każdej kupce. Wcześniej jednak należy ją dokładnie umyć, osuszyć i dopiero wtedy posmarować kremem – takim, który zapobiegają odparzeniom (np. Penaten, ok. 6 zł). Jeśli dziecko ma często odparzenia, to trzeba smarować mu pupę przy każdej zmianie pieluszki. Konsultacja merytoryczna mgr Bożena Cieślak-Osik Specjalistka psycholożka kliniczna, położna i trenerka skali NBAS, pracuje w Zakładzie Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

imgexNjcp-d472f6b.jpg
width: 195
height: 195

Dziecko je rączkami
type: item
date: 2010-10-15T12:26:39.000Z
subject: Dieta
subject: Niemowlę
subject: położna radzi
subject: rozwój dziecka
description: Czy jedzenie rękami przez nasze dziecko powinno nas niepokoić?
encoded: Lidka ma 10 miesięcy. Lubi sama jeść, jednak mąż twierdzi, że lepiej, bym to ja ją karmiła, bo jak mała przyzwyczai się do jedzenia rączkami, to nie będzie chciała sztućców. Mąż ma rację? Joanna Nie. Proszę powiedzieć mężowi, że jedzenie rączkami to etap przejściowy. I że za kilka miesięcy mała sama chętnie skorzysta ze sztućców (w tej chwili jej koordynacja jest jeszcze za słaba). Karmienie pozbawi ją ćwiczeń, dzięki którym dziecko w przyszłości doniesie łyżkę pełną zupki do buzi. I jeszcze jedno. Dzięki temu, że córeczka je rączkami, może sama zdecydować, co i w jakiej kolejności będzie jadła. To ważny moment w rozwoju. Konsultacja merytoryczna mgr Bożena Cieślak-Osik Specjalistka psycholożka kliniczna, położna i trenerka skali NBAS, pracuje w Zakładzie Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Jak nie zarazić dziecka swoim pesymizmem?
type: item
date: 2010-09-21T09:04:24.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
description: Co robić, by nie zarażać dziecka swoimi pesymizmem, a jednocześnie nie udawać, że życie układa się sielankowo? Sprawdź porady psychologa.
encoded: Nie mam natury optymistki. W dodatku trudno radzę sobie z bieżącymi problemami. Kłócę się z mężem, martwię się brakiem pieniędzy, źle znoszę wizyty teściowej. Wtedy moja roczna córka często widzi, że jestem zmartwiona, smutna i zdenerwowana. Co robić, by nie zarażać dziecka swoimi problemami, a jednocześnie nie udawać, że życie to tylko sielanka? Kinga z Jeleniej Góry Dziecko w pierwszych latach swojego życia nie poznaje otoczenia w taki sposób jak człowiek dorosły: poprzez analizę wydarzeń, przyczyn i skutków, raczej chłonie atmosferę emocjonalną wokół siebie. Dziecko myśli, że mama smuci się przez nie W sytuacji, kiedy ma Pani tendencje do zamartwiania się, córka nieuchronnie odczuje Pani emocje, a z czasem może sobie przypisywać udział w ich powstawaniu. Dzieje się tak, ponieważ kilkuletnie dzieci myślą, że wszystko, co dzieje się w ich otoczeniu, staje się wyłącznie pod ich wpływem. Czytaj też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? Trzeba zmienić się w większego optymistę Jeśli ma Pani świadomość, a na to wskazuje Pani list, że nie wpływa to korzystnie na dziecko, należy zacząć pracę nad sobą i swoim spostrzeganiem świata. Patrząc na do połowy wypełnioną szklankę, niektórzy widzą ją właśnie jako do połowy pełną, a inni – jako w połowie pustą. Pani najwidoczniej znajduje się w tej drugiej grupie. Sprawdź: Jak wychować optymistę Smutek pochłania naszą pozytywną energię Nad przewartościowaniem i życzliwszym ocenianiem siebie i innych warto popracować również z tego względu, że kiedy negatywne emocje dominują w naszych przeżyciach, pochłaniają dużo energii i zaangażowania. Gdy traktuje Pani i przeżywa wszystkie zdarzenia w duchu porażki, niepowodzenia, niezadowolenia i zamartwia się z ich powodu, w Pani psychice może zabraknąć uwagi dla córeczki, co może stać się przyczyną kłopotów w relacji z nią, a także w jej nastawieniu do świata. O tym, że życie nie jest sielanką, większość z nas przekonuje się nieuchronnie. Dziecku trzeba dać raczej ochronę przed pesymizm…

imgVr1IgM-6854b5b.jpg
width: 1024
height: 768

Co robić, gdy dziecko ssie kciuk?
type: item
date: 2010-09-21T08:56:16.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: emocje dziecęce
subject: ssanie kciuka
description: Czy ssanie kciuka przez prawie trzyletnie dziecko może oznaczać problemy emocjonalne? Jak można zlikwidować ten niedobry nawyk? Sprawdź!
encoded: Patrycja ma 2 lata i 10 miesięcy. Ciągle ssie kciuk. Smarowałam jej paluszek gorzkimi preparatami jak piołun, przyklejałam plasterki. Nic nie pomaga. Co robić? Gosia Ssanie kciuka u prawie trzyletniego dziecka zwykle jest oznaką problemów z emocjami. Dlatego powoli trzeba pomóc dziecku w wyrażaniu ich. Warto poobserwować, kiedy Patrycja najczęściej ssie kciuk, i pomagać jej nazwać emocje. Dzięki temu dziecko rozwinie swoją inteligencję emocjonalną. Smarowanie paluszka gorzkimi preparatami to zły pomysł. Lepiej pobawcie się w domowy salon kosmetyczny. Opiłuj paznokcie córeczki, możesz je nawet od czasu do czasu pomalować lakierem. Podkreśl, że takie piękne paznokcie mają duże dziewczyny i nie warto wkładać paluszków do buzi. Jeśli problem będzie się utrzymywać, najlepiej iść do psychologa dziecięcego. Może pomóc córeczce rozładować emocje. Czytaj też: Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa? Konsultacja merytoryczna mgr Bożena Cieślak-Osik Specjalistka psycholożka kliniczna, położna i trenerka skali NBAS, pracuje w Zakładzie Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

imguSXzJD-b711f31.jpg
width: 678
height: 1024

Naucz dziecko obowiązków
type: item
date: 2009-12-03T12:45:39.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: obowiązki
description: Nadal wyręczasz dziecko we wszystkim? Rozczulasz się, że „taki mały, a już ma tyle na głowie”? Boisz się, że obowiązki zabierają mu dzieciństwo? W takim razie ten tekst jest właśnie dla ciebie.
encoded: Nikt nie lubi obowiązków – nawet dorośli. Ale uczą one odpowiedzialności i budują poczucie własnej wartości. I chociaż, gdy patrzysz na dziecko, może być ci trudno w to uwierzyć, to jednak obowiązki są dla niego powodem do dumy! Dlatego nie bój się włączyć dziecko w domowe prace. Dostosuj obowiązki do wieku dziecka Najważniejsze jest, abyś dostosowała zlecane dziecku zadania do jego wieku, bo nic tak nie zniechęca do działania, jak porażka już na samym początku. Zanim więc powierzysz dziecku kolejne obowiązki, sprawdźcie, czy ich wykonanie nie przerasta jego możliwości. Pięciolatek może np. sprzątać zabawki z dywanu i wkładać talerze do zlewu, zaś sześciolatek na pewno znajdzie jeszcze czas (i siłę!), aby pościelić swoje łóżko, podlać kwiatki, a nawet raz w tygodniu pójść na lekcje muzyki czy angielskiego. Zobacz też: Przegląd zajęć dodatkowych Dopinguj dziecko do bycia obowiązkowym Przygotuj się też na to, że dziecięcy zapał do pracy szybko mija. Spróbuj wtedy znaleźć sposób, aby na nowo zachęcić dziecko do obowiązków. Choć nie jest to najłatwiejsze, postaraj się też uświadomić mu, że wszyscy domownicy dbają o wspólne dobro, choć każdy z nich robi to na swój sposób. Dziecko, które od wczesnego dzieciństwa jest włączane w domowe prace, szybciej staje się systematyczne i odpowiedzialne – a przecież właśnie te cechy są warunkiem jego sukcesu w szkole. I jeszcze jedno. Dziecięce poczucie obowiązku wspaniale kształtuje posiadanie domowego zwierzątka. Ale nim kupisz dziecku kota albo psa, porozmawiajcie poważnie o tym, jakie codzienne zadania wiążą się z posiadaniem pupila. Nie spodziewaj się jednak, że dziecko zawsze będzie czyściło kocią kuwetę, i pamiętaj, że to ty jesteś odpowiedzialna za domowe zwierzaki. Czy kupić dziecku zwierzę? Sprawdź! Sposób na małego pomocnika Poznaj triki, dzięki którym domowe zadania przestaną straszyć! Strzeżcie się nudy. Może jutrzejszego poranka urządzicie np. wyścigi w słaniu łóżek? Jeśli przekonasz dziecko, że z obowiązkami wiąże się d…

imgyoRxCm-4cb7bca.jpg
width: 724
height: 483

Co potrafię po 1. urodzinach
type: item
date: 2009-06-24T14:55:29.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój ruchu
description: Roczny maluch potrafi zaskakiwać niezwykłą siłą i umiejętnościami, które wydają się być domeną starszych dzieci. No, ale jak się ma tyle energii i pomysłów...
encoded: W drugim roku życia dzieci stają się bardziej ruchliwe i silniejsze. Dzięki temu każdego dnia, niejako przy okazji, nabywają nowych umiejętności. Na pewno masz mnóstwo powodów, by być niezwykle dumna ze swojej pociechy. Drugi rok życia to również czas bardzo intensywnego rozwoju i kształtowania charakteru malucha, ale te kolejne osiągnięcia umożliwia właśnie rozwój ruchowy. Wulkan energii Od czasu, gdy dziecko przeszło samodzielnie kilka kroczków, zaczyna się prawdziwa rewolucja. Wchodzenie, schodzenie, dreptanie, wspinanie się – nie ma przeszkód nie do pokonania. Roczny maluch coraz sprawniej chodzi po schodach w górę i w dół. Pamiętaj, że choć domaga się samodzielności, trzeba trzymać go za rękę. Kilkunastomiesięczne dziecko częściej biega i skacze, niż chodzi, nadal szeroko rozstawiając nogi i unosząc je nisko nad ziemią. Siłacz i akrobata Teraz w błyskawicznym tempie rozwija się sprawność ruchowa całego ciała oraz rączek. Chodzący maluch jest tak silny, że umie np. popychać wózek z lalką czy swoje krzesełko, kopie dużą piłkę, a małą wyrzuca jedną ręką. Codziennie chodźcie na placyk zabaw, w domu skaczcie razem przez poduszki lub misie, bawcie się w chowanego i turlajcie do woli. Takie zabawy rozładowują energię, ćwiczą mięśnie, sprawność ruchową, pomagają poznawać ciało. Mały instruktor Pewnie zauważyłaś, że ulubione zabawy twojego dziecka to teraz wkładanie i wyjmowanie przedmiotów z różnych pojemników, układanie wież z klocków, wkładanie plastikowych kubeczków jeden w drugi itp. Pozwalaj swojemu dziecku na eksperymenty, nawet takie jak zabawa w karmienie zupką misiów czy mamy. Dzięki temu będzie coraz sprawniejsze. Czasem roczne dziecko potrafi już właściwie złapać kredkę, więc rysujcie razem (zachowaj pierwsze obrazy, bo to pamiątka na całe życie). Wszystkie te czynności są dobrymi ćwiczeniami rozwijającymi koordynację wzrokowo-ruchową – przygotowują do nauki pisania i czytania. Mój mądraliński Umiejętności ruchowe pomagają dziecku rozwijać się intelektualnie…

imgdjbDSK-0c4fbf4.jpg
width: 360
height: 540

Buty na 5+
type: item
date: 2009-06-03T10:52:05.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Zdrowie
subject: buciki dziecięce
subject: zdrowie dziecka
description: Spodnie, koszulka czy inna część garderoby mogą być trochę za duże, ale buty powinny być idealnie dopasowane. Radzimy, jakie są najlepsze dla smyka.
encoded: Jak tu się nie stresować... Bo czy malec, mierząc but, na pewno wsunął stópkę maksymalnie do przodu? A może podkulił paluszki i nie przyznał się do tego (bo skąd miał wiedzieć, jak powinno być, jeśli to jego pierwsze buty)? Denerwujesz się, bo wiesz, że niewygodne buty mogą wykoślawić małą stópkę – przecież jej mięśnie i małe kostki dopiero się kształtują. Jak więc kupować obuwie? Nigdy tego nie rób bez malca. Samo porównanie długości stopy i butów to za mało. Zdarza się, że na długość są one dobre, ale dziecko ma tak szeroką stópkę, że nie może ich włożyć. Najlepiej jeszcze w domu na kartoniku obrysuj nóżkę i wytnij. Wkładkę zabierz do sklepu. Włóż ją do butów, a dopiero potem niech przymierzy je malec (obydwa!). Poproś, by dosunął stopę do końca. Powinnaś wtedy móc z tyłu włożyć palec. Potem niech smyk chwilę pospaceruje po sklepie. Na co jeszcze warto zwracać uwagę przy kupowaniu? Podpowiadamy. Sposób zapinania Dzieci wolą buty na rzepy, łatwiej je założyć i zdjąć. Ale możesz też kupić obuwie sznurowane. Ważne, by było zawsze dobrze zasznurowane lub dobrze zapięte, by stópka nie „latała” w bucie. Zapiętek Powinien być usztywniony. Tylko taki stabilizuje stopę (inaczej łatwo się ona wykoślawi). Przód buta (nosek) Powinien być dość szeroki, by palce miały trochę swobody. Najlepiej, jeśli jest lekko usztywniony, co zapobiega urazom. Wysokość buta Buciki małego dziecka powinny sięgać do kostki (również właśnie po to, by stabilizować piętę). Buciki wyższe, za kostkę, ortopedzi polecają maluchom, które mają troszkę słabsze napięcie mięśni oraz tzw. wiotką stopę. Wyższe obuwie lepiej trzyma piętę i pomaga jej się ukształtować. Materiał Najlepsze są buty ze skór naturalnych, miękkich i giętkich. W takim obuwiu stopa może „oddychać”. Nie kupuj ze sztucznych materiałów: stopa poci się i łatwo o różnego typu zakażenia grzybicze czy infekcje. Wielkość But nie może być ani za mały, ani za duży (maksymalnie o 7–8 mm większy niż stopa). Obuwie zawsze jest odpowiednio wyprofilow…

imgJ7AUP6-8309693.jpg
width: 640
height: 853

Rozpieszczony niemowlak
type: item
date: 2009-05-14T11:20:39.000Z
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: niemowlę
subject: wychowanie dziecka
description: Płacze, więc go przytulasz, nosisz na rękach i karmisz na żądanie. A rodzina straszy cię wizją rozpieszczonego bachora i odradza nadmiar opiekuńczości.
encoded: Nie daj się zwieść! Twoje dziecko właśnie teraz potrzebuje najwięcej uwagi i czułości! Nie można wychować go bez rozpieszczania. Warto jednak uświadomić sobie, jak to robić. W przypadku niemowlęcia przede wszystkim chodzi o czas. Właściwie dużo czasu, który możesz mu poświęcić. Opierając się na przykładach, pokażemy, co jeszcze w tej dziedzinie możesz zrobić. Płaczę, bo chcę Ci coś powiedzieć! Julia ma dwa miesiące, często płacze, więc prawie cały dzień jestem przy niej. Rodzina mnie straszy, że jeśli będę się nią ciągle zajmowała, potem nie ruszę się na krok bez niej. Czy mają rację? Ola z Płocka Niemowlakom płacz zdarza się często, bo to ich jedyny sposób, by zwrócić na siebie uwagę. Nie umieją porozumiewać się za pomocą słów, więc płaczą, starając się zakomunikować, że są głodne, mają mokrą pieluchę, są smutne, zmęczone lub rozdrażnione, że im się nudzi. Niemowlę, na którego płacz nikt nie reaguje, czuje się samotne i niepotrzebne. A przecież kochasz je najbardziej na świecie! Ciągła obecność przy dziecku jest na początku macierzyństwa niezbędna i z pewnością nie grozi rozpuszczeniem. Maluch wymaga, by jedyna znana mu osoba (zazwyczaj mama), była przy nim stale, zaspokoiła jego potrzeby i otoczyła troską. Chcę być blisko ciebie! Mama ciągle mi powtarza, mówiąc o moim trzymiesięcznym Wiktorku: „Nie bierz go tak często na ręce, przyzwyczai się i będziesz go musiała nosić cały dzień! Czy niemowlak może to wykorzystać? Dorota z Gdyni Noszenie i tulenie w ramionach daje dziecku poczucie, że jest bezpieczne i kochane. To magiczna moc dotyku. Niemowlęta, które często go doświadczają, lepiej śpią, szybciej się rozwijają, nabierają zaufania do świata, więcej się o nim uczą, bo oglądają go z innej perspektywy. Oczywiście kiedyś siły się kończą i małego człowieczka trzeba położyć do wózka lub łóżeczka. Wtedy usiądź i pogłaszcz go po główce, brzuszku albo pleckach. Trochę odpoczniesz, a dziecko będzie wiedziało, że jesteś przy nim. Poza tym już dawno dowiedziono, że dzieci, …

imgM5cat8-e11f174.jpg
width: 960
height: 640

Kłopoty z karmieniem butelką
type: item
date: 2009-01-22T14:59:21.000Z
subject: Karmienie
subject: Niemowlę
subject: butelka do karmienia
subject: karmienie butelką
subject: karmienie dziecka
description: Maluszek ciągle krztusi się przy jedzeniu, a potem płacze, bo boli go brzuch. Może to wina źle dobranego mleka, wody albo nawet złego smoczka? Pomóż dzidziusiowi i uspokój siebie.
encoded: Niemowlęta, które wypijają co trzy godziny całą zawartość butelki, a potem zasypiają zadowolone, są tylko... w książkach! Tak naprawdę malec dopiero uczy się ssania, a jego przewód pokarmowy – trawienia. Kłopoty da się pokonać, chociaż początki bywają trudne... Płacze z głodu? „Nie potrafię poznać, kiedy mój dwutygodniowy synek jest głodny. Czasem po dwóch godzinach pije mleko, innym razem po trzech odtrąca butelkę”. Dominika Kiedyś zalecano karmienie z butelki co trzy godziny, z dłuższą przerwą nocną. Ale przecież dziecko nie jest maszyną. Raz może być bardziej głodne, i nie chcieć czekać trzech godzin do kolejnego posiłku. Innym razem dłużej nie ma ochoty na jedzenie. Dlatego również przy karmieniu butelką zaleca się już, by podawać mleko na żądanie, czyli wtedy, kiedy dziecko jest głodne. Oczywiście nie oznacza to, że musisz cały czas stać przy nim z mlekiem. Przez pierwsze tygodnie uczycie się siebie nawzajem. Przyglądaj się maluszkowi, zwracaj uwagę na to, że inaczej płacze, kiedy jest głodny, a inaczej, kiedy jest zmęczony lub gdy boli go brzuszek. Oczywiście próbuj przyzwyczajać go do w miarę stałych pór posiłków. Choćby dlatego, że mleko musisz wcześniej przygotować. Staraj się karmić malca mniej więcej co trzy godziny. Jeśli jednak widzisz, że trochę wcześniej jest głodny, nie czekaj, tylko daj mu jeść. Nocne karmienie „Synek je w nocy raz lub nawet dwa razy. Czy mogę wieczorem przygotować mu mleko na nocne karmienie?”. Iza Zawsze najlepiej przygotowywać mleko tuż przed podaniem dziecku. Jednak nic się nie stanie, jeśli zrobisz to wieczorem, pod warunkiem, że zwrócisz szczególną uwagę na higienę. Butelka i smoczek muszą być dokładnie wyparzone lub wysterylizowane. Wodę zagotuj, ostudź do temperatury około 40ŻC, rozmieszaj mleko. Następnie szczelnie zamknij butelkę i wstaw ją do zimnej wody, by mleko szybko wystygło. Potem od razu wstaw je do lodówki. Możesz też zrobić inaczej: do czystej, wyparzonej butelki wlej przegotowaną gorącą wodę. Zamknij butelkę. Gd…

imgRNc42m-a82e782.jpg
width: 800
height: 527

Zakochani dziadkowie
type: item
date: 2009-01-07T10:14:32.000Z
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: rodzice
subject: wychowanie dziecka
description: Chwalą, podziwiają, rozpieszczają. Nie od dziś wiadomo, że nikt tak nie kocha jak babcie i dziadkowie. Wyjątki od tej zasady to rzadkość.
encoded: Nie ma wątpliwości, że dziadkowie i wnuki wzajemnie się potrzebują. Jak jednak ułożyć właściwie relacje z dziadkami, by było to z korzyścią dla dziecka, młodych rodziców i dla samych dziadków? Jakie korzyści dają dziecku i jego rodzicom kontakty z babcią i dziadkiem Dla dziadków wnuk jest zawsze najpiękniejszy i najmądrzejszy. Wszystko potrafi wcześniej niż inne dzieci i oczywiście ma to po babci albo dziadku. Dziadkowie darzą swoje wnuki wielkim uczuciem i bezinteresowną miłością. Mają więcej czasu i cierpliwości, by godzinami bawić się z maluchem czy wielokrotnie opowiadać mu tę samą bajkę. Kontakt z najmłodszym pokoleniem wpływa na nich samych bardzo pozytywnie. Przede wszystkim mobilizuje do ciągłej aktywności życiowej. Jak to jest, gdy babcia i dziadek mieszkają z nami pod jednym dachem Dziadkowie scalają pokolenia, są łącznikiem pomiędzy przeszłością rodziny a jej życiem obecnym. Wzajemna rodzinna pomoc w codziennych czynnościach, a zwłaszcza przy malutkim dziecku, jest nieoceniona. Jeśli nie zdążyłabyś wrócić z pracy, by przygotować obiad, to nie musisz się obawiać, że maluch będzie głodny, bo w domu są jeszcze babcia i dziadek. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że w takiej sytuacji możesz nadmiernie obarczyć swoich rodziców lub teściów opieką nad dzieckiem. Zwłaszcza jeśli ty i mąż jesteście mocno zaangażowani w pracę zawodową. Starsze pokolenie może służyć pomocą, ale to nie to samo, co wyręczanie rodziców w ich obowiązkach. Dziadkowie nieustannie chcą zajmować się wnukiem. Czy to dobrze Zdarza się, że świeżo upieczeni dziadkowie wpadają w euforię z powodu przyjścia na świat wnuka. Zwłaszcza gdy jest pierwszy w rodzinie. Są w nim zakochani i zrobią wiele, by poświęcić mu jak najwięcej czasu i pomagać w opiece. Często nieproszeni wtrącają się we wszystkie sprawy z nim związane. Takie nadmierne wtrącanie się w życie młodych rodziców i ich dzieci często tuszuje lęk przed czuciem się bezużytecznym. A pojawienie się wnuków staje się szansą na nową aktywność i p…

imgUbG1SJ-716ee85.jpg
width: 960
height: 640

Bajeczki nie tylko z książeczki
type: item
date: 2008-12-23T15:45:51.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bajki
subject: czytanie
subject: rozwój dziecka
subject: święta
description: Bajek nie powinno się jedynie czytać. Postaraj się, by dziecko mogło ich również słuchać, nie tylko tych z nagrań, ale także w twoim wykonaniu.
encoded: Gdy myślimy o najpiękniejszych bajkach, przypominają się nam książeczki z dzieciństwa. Pełne pięknych ilustracji, od których aż zapierało dech. Bez nich kraina wyobraźni byłaby uboższa. Ale fantazję i wrażliwość malca pobudzają też bajki dźwiękowe, filmowe i telewizyjne, a także opowiadane np. przez rodziców. Nim powstały wersje literackie, niezwykłe opowieści przekazywano właśnie w wersji mówionej. Wykorzystaj czas, który będziesz mieć dla dziecka w święta i oczaruj je różnymi rodzajami bajek. Nie tylko ze względu na urozmaicenie. Każda z nich inaczej oddziałuje, innych umiejętności wymaga, inne umiejętności rozwija i w innych sytuacjach można ją wykorzystać. Posłuchajcie, dzieci miłe Z radia, z płyt, dawniej z czarnych winyli, a teraz z CD lub mp3. Choć zmieniają się technologie, dzieci nadal lubią bajkowe słuchowiska. Bajki dźwiękowe mają różne warianty: od tych z bogatą obsadą, muzyką i piosenkami począwszy, na czytanych przez jedną osobę kończąc. Łączy je jedno – wspaniale wprowadzają dziecko w krainę fantazji. Ile zalet? Brak obrazu w tym wypadku to wielka korzyść. Kiedy maluch słucha bajki, zwykle wieczorem, leżąc w łóżeczku przy słabym świetle lub w ciemności, dociera do niego jedynie opowieść, którą próbuje sobie wyobrazić. Nic nie ogranicza jego myśli. To prawdziwy trening wizualizowania, przekładania słowa na obraz – duży i ważny krok w stronę rozwoju kreatywności. • Uczą trudnej sztuki słuchania i ćwiczą koncentrację. Wydawałoby się, że maluchy słuchają biernie, a jednak bardzo przeżywają akcję, zwłaszcza tych bajek, których domagają się po wielokroć. • Doskonalą piękną, staranną wymowę. Dzięki bajkom czytanym przez dobrych aktorów dziecko ma szansę osłuchać się z poprawnym akcentem oraz melodią języka. • Ćwiczą pamięć. Maluchy szybko zapamiętują piosenki, często dłuższe fragmenty i dialogi. Zdarza się, że zaczynają używać bajkowych zwrotów, śpiewają piosenki. • Ułatwiają zrozumienie treści. To szczególnie dotyczy książeczek czytanych przez profesjonalis…

imgDyaAF6-8790a3f.jpg
width: 531
height: 446

Pierwsze kroczki
type: item
date: 2008-05-07T11:17:39.000Z
subject: Niemowlę
subject: Rozwój
subject: nauka chodzenia
subject: rozwój dziecka
description: Pewnego dnia twój malec odważy się ruszyć do przodu, choć zaraz upadnie. Nie panikuj, tylko zachwycaj się. To zdopinguje go do kolejnych prób. Aż do skutku.
encoded: Już od przyjścia na świat twój maluszek rozpoczął żmudny proces nauki chodzenia. Nieprawdopodobne? Ale prawdziwe. Każda umiejętność to kroczek ku następnej i następnej. Nie może przecież usiąść, nim nie nauczy się przewracać na brzuszek, raczkować, nim nie usiądzie itd. Nie stresuj się, gdy twój brzdąc zostanie nieco w tyle za rówieśnikami na którymś z etapów tej edukacji. Każde dziecko ma swój własny rytm rozwoju. Niektóre zaczynają chodzić już w dziesiątym miesiącu, inne dopiero w czternastym-szesnastym. Tylko 60% maluchów potrafi w swoje pierwsze urodziny zrobić kilka kroków. 1. Pełza W dziewiątym miesiącu niektóre dzieci zaczynają się czołgać, inne od razu raczkują. Maluszek, który umie się już przesuwać, musi mieć jak najwięcej przestrzeni. Jak możesz pomóc? Połóż przed malcem atrakcyjną zabawkę w pewnej odległości. Na pewno zechce po nią sięgnąć. W ten sposób zachęcisz go do posuwania się w przód. 2. Raczkuje Najpierw malec kołysze się oparty na dłoniach i kolanach. Od tego już tylko krok do raczkowania. A to bardzo ważny etap w rozwoju ruchowym – psycholodzy i fizjoterapeuci przywiązują do niego dużą wagę, ponieważ korzystnie wpływa na pracę mózgu. Ręce i nogi muszą poruszać się naprzemiennie, lewa ręka – prawa noga, prawa ręka – lewa noga. Malec nie powinien kicać jak zajączek. Jak możesz pomóc? Dostarczaj maluszkowi okazji do raczkowania. Niech porusza się w ten sposób jak najczęściej. Ciesz się, gdy wstanie, ale nie „prowadzaj” go na siłę za rączkę, jeśli nie potrafi utrzymać równowagi. Najważniejsze, by prawidłowo raczkował, bo w ten sposób ćwiczy mięśnie, doskonali koordynację ruchową. To najlepszy wstęp do samodzielnego chodzenia. 3. Wstaje Dziesiąty miesiąc to okres wspaniałych osiągnięć. Pewnego dnia twój maluch bez pomocy, przytrzymując się jedynie mebli, podciągnie się do góry i stanie. A może zrobi to, przytrzymując się nogi taty? To nadzwyczajne osiągnięcie.Świat z pozycji pionowej wygląda całkiem inaczej. Jak możesz pomóc? Musisz zapewnić malucho…

imgUOle6y-8412880.jpg
width: 640
height: 960

Anoreksja a karmienie piersią
type: item
date: 2008-01-23T10:34:14.000Z
subject: Karmienie
subject: Niemowlę
subject: karmienie niemowlaka
subject: karmienie piersią
description: Czy anoreksja może mieć wpływ na karmienie piersią? Odpowiada położna-psycholog.
encoded: Przed ciążą zagrażała mi anoreksja. Teraz, kiedy moja córeczka ma cztery miesiące, nie potrafię się zmusić, by zjeść więcej niż dwa posiłki. Czy mój pokarm jest wartościowy? Ika Dla córeczki najważniejsze jest, aby jej mama była szczęśliwa, zauważała potrzeby maluszka, tuliła ją, dawała poczucie bezpieczeństwa. Proszę się nie martwić o karmienie piersią. Pokarm mamy zwykle jest pełnowartościowy, gdyż organizm do jego produkcji wykorzystuje zgromadzone zapasy. Radzę jednak zrobić podstawowe badania, które pozwolą ocenić stan organizmu. Niestety, gdy mama ma anoreksję, choroba może sprawiać, że chwilami nie jest w stanie aktywnie uczestniczyć w życiu bliskich. Dlatego zachęcam też do kontaktu z psychoterapeutą lub lekarzem psychiatrą. Pomogą odnaleźć przyczyny choroby i będą wspierać w walce z nią. Nie wolno pozwolić, by choroba odebrała radość z macierzyństwa. Konsultacja merytoryczna mgr Bożena Cieślak-Osik Specjalistka psycholożka kliniczna, położna i trenerka skali NBAS, pracuje w Zakładzie Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

imgSX5np8-ca0a727.jpg
width: 800
height: 533

Jak być dobrymi dziadkami - 10 rad
type: item
date: 2007-10-10T11:11:10.000Z
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: dziadkowie
subject: relacje w rodzinie
description: Dziadkowie często martwią się, że ich dzieci popełniają błędy wychowawcze. Jak uniknąć konfliktów pokoleniowych i cieszyć się wnukami?
encoded: Może wam się wydawać, że młodzi ludzie nie wiedzą, jak się zabrać do pielęgnacji i wychowania maluszka. Pozwólcie im się tego nauczyć. Poradzą sobie! Tak jak wy sobie poradziliście. Pamiętajcie też, że obecność dziadków to skarb, o ile dawkowany jest z umiarem. Podpowiadamy, jak to osiągnąć. Oto rady dla ciebie, babciu i dziadku. Każde z was może wiele zdziałać dla poprawy stosunków w rodzinie. Pomagaj, ale z wyczuciem To, że synowa pozwala teściowej, u której mieszka, codziennie kąpać dziecko, nie oznacza, że jest z tego zadowolona. Młodzi ludzie niekiedy po prostu nie potrafią odmówić, choć w głębi duszy czują złość. Nawet jeśli wydaje ci się, że pomoc byłaby wskazana, a młoda mama nie chce z niej skorzystać, nie nalegaj – to może wywołać odwrotny skutek. Czasem trzeba się wycofać ze słowami: “Powiedz, jak będziesz mnie potrzebować”. Zobacz też: Dziadkowie - wybawienie, czy utrapienie? Wspieraj młodą mamę Pomóż jej uwierzyć, że znakomicie spisuje się w nowej roli, dodawaj otuchy w trudnych chwilach. Podkreślaj, jak wiele już się nauczyła, ale nie przypisuj sobie zasług w tej edukacji. Traktuj swoją pomoc jako naturalne zachowanie starszego pokolenia. Możesz opowiedzieć o swoich wątpliwościach i niepokojach z tego okresu. To pozwoli twojej córce lub synowej poczuć się pewniej. Pomóż jej też zadbać o siebie zaproponuj wspólne wyprawy na basen, gdzie zajmiesz się maluchem. Mów wprost, co cię gryzie Uważaj też na podburzanie jednego rodzica przeciwko drugiemu. Nie mów do syna: „Nie rozumiem, dlaczego twoja żona nie chce zakładać dziecku sweterka, przecież ono się przeziębi!”, lecz porozmawiaj otwarcie o swoich poglądach na temat ubierania z synową lub z obojgiem. Uważnie słuchaj własnych dzieci Sądzisz, że nie sprawdzasz się jako babcia lub dziadek, bo rodzice dziecka nie podzielają twoich poglądów ani nie chcą słuchać rad. Niepotrzebnie. Wiele spraw można i warto wyjaśnić, by uniknąć nieporozumień. Staraj się nie tylko wypowiedzieć własne zdanie, ale także wysłuchać …

imgREK5bY-13998f0.jpg
width: 1020
height: 680