Marieta Marecka, ambasadorka akcji „Gotuj zdrowo z Rybką MiniMini”, zdradza sekrety dobrego żywienia rodziny!
Wiesz jak żywić swoją rodzinę i nie zwariować gotując 8 różnych potraw? Oto porady prowadzącej program kulinarny „ABC Gotowania” w Kuchni+ Mariety Mareckiej, ambasadorki akcji edukacyjnej „Gotuj zdrowo z Rybką MiniMini”. W ramach akcji powstała wirtualna książka z przepisami przesłanymi przez rodziców na ulubione dania ich maluchów. Każdy przepis na stronie www.gotujzdrowo.miniminiplus.pl został sprawdzony przez dietetyka z Instytutu Żywności i Żywienia.
Marieta Marecka mama małego Jasia i prowadząca programy kulinarne, gdzie opowiada o jedzeniu i gotowaniu. Specjalnie dla nas opowiedziała jak radzić sobie z wyzwaniami w domowej kuchni. Jak gotować dla jednego dziecka tak, by nic się nie powtarzało, a jednocześnie nie marnować jedzenia? Polacy nie przejadają tego, co mają w swoich lodówkach. To pytanie dotyczy żywienia wszystkich domowników, nie tylko dzieci. W Polsce, niestety, marnuje się ciągle za dużo jedzenia. Nieumiejętnie planujemy menu, robimy zakupy “na głodniaka”, przez co kupujemy więcej. Później, zmęczeni, zapychamy się czymś na szybko, a reszta produktów się psuje. Po pierwsze - zaplanujmy, co i kiedy chcemy ugotować i zjeść. Później, z listą składników, idźmy do sklepu. Dzięki temu kupimy mniej niepotrzebnych rzeczy. Gotując, starajmy się myśleć o tym jak wykorzystać danie, jeśli nam coś zostanie. Prosty przykład to gotowanie rosołu. W wielu polskich domach w poniedziałek jest pomidorowa po niedzielnym rosole, ale prócz niej można ugotować przecież mnóstwo innych zup. Do tego gotowy rosół to przecież podstawa wielu sosów czy pysznego risotta albo pęczotta. Jeśli zostanie nam mięso z pieczeni, możemy na jego bazie przygotować pyszne kanapki na śniadanie, zawinąć z sałatą i sosem jogurtowym w tortille do pracy, pokroić w kawałki i wraz z warzywami poddusić, polewając rosołem. Kilka chwil i już nowe danie gotowe. Ostatecznie, jeśli przesadziliśmy z ilością przygotowywanego jedzenia, możemy je po prostu zapasteryzować lub wrzucić do zamrażarki. Czy to, co przygotowujemy dziecku, powinno być oddzielnym "pomysłem na obiad", czy też nadaje się dla całej rodziny? Wszystko zależy od wieku dziecka. Im starsze, tym więcej smaków zna i toleruje. Choć ja w swoich daniach, które również przewidziane są dla 3,5-letniego Jasia nie unikam czosnku ani przypraw, jedynie przygotowuję trochę mniej pikantne dania niż wtedy, gdy gotuję tylko dla siebie i męża. Pamiętam, że kiedy Jaś był malutki i dopiero wprowadzałam przecierane zupki i obiadki do jego diety, bardzo często razem z nim jadałam te jego mniej wyraźne w smaku dania. I powiem Wam jedno - dzięki niemu moje kubki smakowe przypomniały sobie smak marchwi, brokułów, kalafiora i innych gotowanych warzyw. Poczułam smak dań bez nadmiaru soli i ciężkich sosów. Dieta dorosłych pozostawia wiele do życzenia. Czas, drodzy rodzice, przyjrzeć się dokładniej temu, co sami sobie serwujemy na talerzu, a później oczekiwać od dzieci, że będą jadły tylko i wyłącznie zdrowo. Ktoś musi im dać przykład, bądźmy więc nauczycielem, który uczy, ale i sam przestrzega zasad zdrowego odżywiania. Żywić dzieci zdrowo i atrakcyjnie wizualnie. Czy to możliwe? Jak najbardziej możliwe! To jak karmienie dorosłych. Sami jemy oczami. Nie tylko to, co podamy, ale również jak podamy ma znaczenie. Im bardziej kolorowo, tym lepiej. Korzystajmy z sezonowych warzyw i owoców, kombinujmy, układajmy z wyobraźnią dania na talerzu. Tak, byśmy sami mieli chęć zjeść to, co podajemy dzieciom. Przygotowanie potraw i układanie ich na talerzu wykorzystajmy również do wspólnej zabawy z maluchem. Odkąd zaprosiłam swojego Jasia do kuchni, zauważyłam, że znacznie chętniej próbuje dań mniej znanych, a jest raczej z grupy „niejadków”, którzy na widok jedzenia zazwyczaj krzyczą „nie lubię, nie smakuje mi”, mimo że nie zdążyli jeszcze spróbować. Wspólne gotowanie pozwala na poznawanie smaków i zapachów już w fazie szykowania jedzenia, a dziecko, widząc czego i jak używamy, chętniej próbuje dań, które wspólnie z rodzicem przygotowywało. Jakie dania najlepiej zadziałają na małego niejadka? Dzieciaki powinny jeść zdrowo, czyli jak? Przede wszystkim, choć wiem, że to trudne, starajmy się dzieciom podawać bardzo różne produkty. Nie skupiajmy się tylko na tym, co dziecko jada chętnie – często są to np. naleśniki czy placki. Według mnie zdrowo to różnorodnie. Nie uważam, by stosowanie rygorystycznych zakazów w kuchni przynosiło dobre efekty. Naturalnie marzeniem każdego rodzica jest, by dziecko jadło jak najwięcej owoców, surowych i gotowanych warzyw, ryb, mięs i to najchętniej niesmażonych. Bądźmy jednak realistami i podchodźmy do żywienia dzieci z rozsądkiem. Niech słodycze znajdą swoje miejsce w diecie dzieci, ale niech będą nagrodą, a nie stałym jej elementem. Niech posłużą jako wyróżnienie dziecka za przełamanie strachu czy obiekcji przed spróbowaniem czegoś nowego. Mówiąc słodycz nie mam na myśli kupnych batoników, a kawałek ciasta domowej roboty lub kisiel ugotowany na owocach, a nie z proszku. Jakie produkty podawać dzieciom, aby uniknąć podjadania pomiędzy posiłkami? A jeśli już podjadać, to co? U nas w domu panuje zasada, że nie jadamy między posiłkami. Bardzo późno Jasio poznał smak słodyczy i jak do tej pory niespecjalnie się ich domaga. Pewnie dlatego, że jako przegryzkę podaję mu owoce, które na szczęście bardzo chętnie je. Oprócz tego jadamy rodzynki, które zastępują nam słodkie cukierki; czasem migdały (Jaś uwielbia bawić się nimi w kuchni, gdy udaje kucharza). Myślę, że duże znaczenie ma też to, że mój syn zjada dość spore śniadanie. Staram się, by było ono urozmaicone i - o ile to możliwe - ciągle coś zmieniam. Jednego dnia jadamy musli, innego owsiankę, czasem kiełbaski, ale chyba najbardziej się cieszę z tego, że Jaś rozkochał się w twarożku z rzodkiewką, ogórkiem i szczypiorkiem.
Piosenki dla dzieci, które pamiętają też babcie
Kołysanki dla malucha. Wybraliśmy dla was te, które z pewnością pamiętacie ze swojego dzieciństwa.
Czas z małym dzieckiem to chwile, które wspominamy po latach z rozrzewnieniem. Małe dziecko piosenki najczęściej poznaje albo od mamy, albo od babci. A jakie kołysanki z pewnością pamięta każda z nich? Piosenki dla dzieci "Na Wojtusia z popielnika", "Ta Dorotka", "Ach śpij kochanie", "Jadą, jadą misie", "Jagódki" to zdecydowanie podstawa. Piosenka "Na Wojtusia z popielnika" View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Piosenka"Ta Dorotka" View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK]lslsls lsls View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK]lslsls lsls View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Wolność wyrażona lingwistycznie, czyli czemu syna nie nazwałam Żyraf
Czym kierowałaś się wybierając imię dla dziecka? Tradycją? Nadałaś imię po babci/dziadku czy ulubionej pisarce? Dobrze się zastanów. Powiem ci przez co przeszłam ja...
Pamiętajmy, że tekst pisze redaktorka o niebanalnym imieniu Bogna. Nie Bogusława, nie Bogumiła itd, ale Bogna. Córka Tamary, matka Tymoteusza. Naprawdę wiem, o czym piszę. Kontekst religijny a imię dla dziecka Babcia nie mogła zrozumieć fascynacji imieniem, które nie ma swojej świętej. Jest, co prawda, błogosławiona Bogna, ale to niestety nie jest to samo. Dodano zatem Agnieszkę, dla zasady i poprawności. Podstawówka z staropolskim imieniem Nie szło się przedstawić raz. Stała wiązanka dotycząca potencjalnych rozwinięć mojego imienia wzbudzała wpierw irytację, a potem już tylko znudzenie. Niby doceniano pomysłowość, ale stwierdzenie "staropolszczyzny się matce zachciało" towarzyszyło mi bardzo często. Mamusia była dość nieświadoma. Jej moje imię po prostu się podobało, a jej ogólne posiadanie w nosie zdania innych, jeśli jest przekonana do własnego, nie pomagało mi w przekonaniu rodzicielki do zalet zmiany imienia na Beata. Zresztą imię Tamara w wolnym tłumaczeniu oznacza palma daktylowa, więc chyba i tak miałam lepiej niż ona. Liceum i studia - oryginalne imię się opłaca Tu już było lepiej. Jedyna i w swoim rodzaju. Zawsze zauważana. Pomijając charakter, w tłumie nie ginęłam. Ma to swoje dobre strony. Wszystkie inicjatywy na studiach, obecność na zajęciach (a jestem typem bardzo gadatliwego społecznika) przychodziły mi bez problemu. Było mi łatwiej. Wygodniej. Osobowość zaczęła mi się scalać z oryginalnością imienia. Uwierzcie, załatwić mogłam wszystko. Na studiach poznałam 5 innych Bogn. Na swoim wydziale. Szok! Pierwszy raz imię nie identyfikowało mnie zupełnie. Pouczające doświadczenie. Praca i imię Aniu, Kasiu, Wiesiu, Zosiu, sorry. Tutaj też z moim imieniem było mi łatwiej. Pomijając takie czy inne doświadczenie, mniej lub bardziej sensowne CV, znów przede wszystkim zapamiętywali imię. Będę mamą, czyli wybieram imię dla malucha Chochlik włącza się każdemu. Mnie wyjątkowo często. A ciąża sama w sobie to czas, przynajmniej u mnie, nie bardzo wysokich lotów intelektualnych. Mózg w ciąży nie powala. Głowiłam się nad tym imieniem. Może Roch? Iwo? Żyraf jednak nawet jak na mnie był zbyt dużym wyzwaniem. Powstał Tymoteusz Iwo. Krakowskim targiem, żeby nie miał za łatwo w życiu w końcu matka też się wymęczyła! Oczywiście to nie jest tak, że imię to wszystko. Liczy się osobowość, charakter, środowisko. Pewnie! Ale imię to wizytówka, a te, jak wiemy, mogą być różne.
Hity zespołu Fasolki! Najbardziej znane piosenki dla dzieci
Przed wami 5 najbardziej popularnych piosenek dla dzieci zespołu Fasolki. Sprawdźcie czy pamięć nie zawodzi i czy każdy tekst macie w małym palcu!
Najbardziej znany zespół waszego dzieciństwa? Oczywiście, Fasolki! Ich wspaniałe przeboje każdy z nas do dziś ma w pamięci! Najwyższy czas żebyś przedstawiła te piosenki dla dzieci zespołu Fasolki swojemu maluchowi. To wspaniały moment na wspólne śpiewanie, trening pamięci i dobrą zabawę. Nie bójcie się śpiewać na głos z dzieckiem, sąsiedzi na pewno zrozumieją te wokalne zabawy! Zobacz także: Piosenki dla dzieci po angielsku Teksty piosenek: Kolorowe kredki Każdy ma jakiegoś bzika A ja rosnę i rosnę Co powie tata? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Sprawdź, czy twoje dziecko zdrowo rośnie Czytaj więcej O Fasolkach słów kilka Jest to zespół wokalno-taneczny z Warszawy, który powstał w 1983 roku dla potrzeb Telewizji Polskiej. Członkowie zespołu występowali regularnie w programach dziecięcych: Fasola, Tik-Tak, Ciuchcia, Teleferie, Jedyneczka i Budzik. Piosenki dla dzieci zespołu Fasolki zostały napisane miedzy innymi przez: Ewę Chotomską, Andrzeja M. Grabowskiego, Krzysztofa Marca, Jarosława Kukulskiego, Adama Skorupkę, Wandę Chotomską, Teresę Niewiarowską. Kilkoro młodych artystów z czasem zostało aktorami i piosenkarzami. Należą do nich m.in.: Joanna Jabłczyńska, Monika Mrozowska, Aneta Zając, Grzegorz Hardej, Robert Gołaszewski, Sebastian Arkadiusz Niezgoda. Zespół nadal funkcjonuje przy Młodzieżowym Domu Kultury przy ul. Łazienkowskiej w Warszawie. Piosenki dla dzieci zespołu Fasolki można bez problemu znaleźć na YouTube, więc jeśli nie pamiętasz ich melodii, nie ma problemu. "Kolorowe Kredki" Kolorowe kredki w pudełeczku noszę. Kolorowe kredki bardzo lubią mnie. Kolorowe kredki, kiedy je poproszę, namalują wszystko, to co chcę. Namalują domek. I na płocie kota. I wesołe słonko na pochmurne dni. A gdy w Kosmos lecieć przyjdzie mi ochota, prawdziwą rakietę namalują mi. O! Kolorowe kredki w pudełeczku noszę. Kolorowe kredki bardzo lubią mnie. Kolorowe kredki, kiedy je poproszę, namalują wszystko, to co chcę. Kiedy jestem smutny, zawsze mnie pocieszą, siadamy przy stole i one, i ja. Malują cudaki: małpkę taką śmieszną, słonia na huśtawce i w rakiecie lwa. O! „Każdy ma jakiegoś bzika” Kiedy wracam ze szkoły i otworzyć chcę drzwi, już od progu dobiega zawsze wierny głos psi. Na dywanie w pokoju do nóg łasi się kot, a w pudełku pod stołem chomik chowa się w kąt. Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma, a ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psa. Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma, a ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psa. Kiedy smutno mi czasem, przyjdzie do mnie pan pies, poda łapę, zapyta: Nie martw się, co ci jest? Kot zamruczy pod nosem, chomik także da znać, i od razu weselej, już zaczynam się śmiać. Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma, a ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psa. Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma, a ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psa. "A ja rosnę i rosnę" Gdybym była całkiem mała, To bym wsiadła do sandała I pływała po kałuży, I nie bałabym się burzy. Gdybym wcale nie urosła, Miałabym z zapałek wiosła I robiłabym, co chciała, Gdybym była całkiem mała. [2x:] A ja rosnę i rosnę Latem, zimą, na wiosnę I niedługo przerosnę Mamę, tatę i sosnę. Gdybym była całkiem mała, To w kieszeni bym sypiała I chowała do poduszki Sny malutkie jak okruszki. Gdybym wcale nie urosła, To bym sobie od was poszła Pomalutku, po cichutku Do krainy krasnoludków. [2x:] A ja rosnę i rosnę Latem, zimą, na wiosnę I niedługo przerosnę Mamę, tatę i sosnę. Co powie tata Dlaczego biedronka jest mała? Czy może być morze bez dna? Czy każda królewna ma pałac? I czy on jest ze szkła? Dlaczego raz jestem nieśmiała? A potem to brykam aż wstyd? Co powie Tata? Co powie Tata? Co Tata mi powie, co na to odpowie mi dziś? Co powie Tata? Co powie Tata? Co Tata mi powie, co na to odpowie - on śpi! Skąd wzięły się mrówki w słoiku? Czy lepiej mieć kota czy psa? Dlaczego wciąż mówią bądź cicho? Przecież głos mam i ja. Czy można pokochać ślimaka? Skąd wzięły się burze i mgły? "Co powie Tata?" Dlaczego biedronka jest mała? Czy może być morze bez dna? Czy każda królewna ma pałac? I czy on jest ze szkła? Dlaczego raz jestem nieśmiała? A potem to brykam aż wstyd? Co powie Tata? Co powie Tata? Co Tata mi powie, co na to odpowie mi dziś? Co powie Tata? Co powie Tata? Co Tata mi powie, co na to odpowie - on śpi! Skąd wzięły się mrówki w słoiku? Czy lepiej mieć kota czy psa? Dlaczego wciąz mówią bądˇ cicho? Przecież głos mam i ja. Czy można pokochać ślimaka? Skąd wzięły się burze i mgły? Co powie Tata? Co powie Tata? Co Tata mi powie, co na to odpowie mi dziś? Co powie Tata? Co powie Tata? Czy znów się wykręci, czy dziecko zniechęci? On śpi! On śpi! On śpi!
Piosenki dla dzieci – hity Mini Mini. 5 piosenek, które na pewno znasz!
Często śpiewacie w domu? Lubicie? Jak nie, to zaraz polubicie! Nieśmiertelne hity dla najmłodszych w nowej odsłonie prezentuje Mini Mini
Okazuje się, że bardzo dużo pamiętamy z piosenek dla dzieci z wczesnego dzieciństwa. Mają cudowną moc zapisywania się w pamięci na długie lata. Nie potrafię i nie lubię śpiewać sama, potrzebuję towarzystwa. I to nie tylko słuchającego mnie malucha, ale i współśpiewających. Jeśli też lubicie śpiewać w większym gronie lub nucić dziecku kołysanki przed snem, polecam hity Mini Mini. Na pewno znacie teksty piosenek dla dzieci i chętnie pośpiewacie je z dziećmi. 5 największych hitów – piosenki dla dzieci Boogie Woogie poznajemy już w pierwszych dniach w przedszkolu. Piosenki dla dzieci w takim wydaniu zdobywa też serca rodziców. Mimo tego, że nie jest to piosenka, która znamy z czasów naszego dzieciństwa, to wpada w ucho i szybko nauczy się jej każdy rodzic. Poza tym ta piosenka może być też śpiewana razem z innymi piosenkami o zdrowiu dla dzieci. View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK] A pamiętacie może piękną piosenkę dla dzieci o krasnoludkach? Jest ona jedną z tych, które śpiewały nam nasze mamy, a naszym mamom - babcie. Większość z nas zna ją też z czasów przedszkolnych i pamięta ruchy do słów, których uczyła pani przedszkolanka... Kiedyś to była piosenka zespołu Fasolki, teraz śpiewają ją wszyscy, którzy mają dzieci :) View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Piosenki dla dzieci Mini Mini: Czarne Jagódki nadal zdobywają serca maluchów w każdym domu i przedszkolu! Tekst jest prosty, rodzice pamiętają go ze swojego dzieciństwa, dlaczego więc nie zaśpiewać razem z dziećmi? View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Piosenka dla dzieci Mini Mini "Kaczuszki" to zestaw wręcz obowiązkowy dla każdego rodzica. Wystarczy chwila i z pewnością przypomnicie sobie słowa. Ponadto to melodia, którą zna każdy z nas, a więc i słowa szybko wpadną do głowy. View oEmbed on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Ojciec Wirgiliusz to już wręcz materiał obowiązkowy! Mam nadzieję, że nawet po latach nie mylicie słów! To prosta melodia i słowa, które zapamięta już naprawdę małe dziecko. View oEmbed on the source website
Kidla.pl czy wiesz jak założyć konto? Wszystkie wspomnienia będziesz mieć zawsze pod ręką
Stwórz niezapomniany album wspomnień swoich i swojego maluszka. Dla dziadków możesz nawet wydrukować album! Mnie się już udało
Szacunek, cholera jasna, szacunek do rodzącej to nie jakaś wybitne wymaganie. Kilka lat doświadczenia w zawodzie, ukończone studia, świadomość procesów, którymi rządzi się poród... i nic. Okazuje się, że wielokrotnie nad wszystkim i wiedzą, i człowieczeństwem bierze górę władza
Czytając wpis na stronie Fundacji Rodzić po ludzku, zamarłam. Położna Teresa ze Szpitala na Solcu opisała swój stosunek do rodzących kobiet. Mówiła o tym, że „pierwiastka” powinna urodzić podczas dyżuru jednej położnej, bo tak jest wygodniej, o tym, że to ona ma władzę na oddziale, że w drugiej fazie porodu mężczyzna tylko przeszkadza... Szanowne położne, bardzo przepraszam, ale rodziłam z mamą i trochę mi się przydała! Nie uważam i nie wiem skąd bierze się przekonanie, że jeśli ktoś na mnie nakrzyczy i wymusi na mnie wg niego właściwe działania, to będzie lepiej... Nie będzie. Skuteczność liczona w godzinach to nie jest sedno porodu. Położna przy porodzie Po co mi położna przy porodzie? Dla wsparcia. Dla podpowiedzi, dla ułatwienia. Nie dla warczenia, pokrzykiwania i wymuszania na mnie właściwych według niej decyzji. Rozumiem jeszcze, gdy chodzi p ratowanie życia. Tu nie podlega to dyskusji: najpierw ratujemy, potem możemy rozmawiać. Ale w innych sytuacjach? Matki często wspominają swoje porody jak koszmar. Bardzo często winny jest personel. Sposób traktowania kobiet, szczególnie tych rodzących po raz pierwszy, jeszcze nie daj Boże, wyglądających młodo, mnie przeraża. Tak, przeraża. Brak w tym szacunku dla cudu narodzin, dla kobiety idącej przez wielki wysiłek dla siebie i dziecka, dla męża/partnera/kogokolwiek, który w tych opowieściach staje się nieważną istotą jedynie przeszkadzającą w "setnym z rzędu" porodzie danego dnia. Gdzie jest empatia? W każdym zawodzie człowiek broni się przed atakami, ludzką głupotą itd. Rozumiem pewien stopień muru, którym musi otoczyć się lekarz i położna. To jest oczywiste, wykonując ten zawód. Ale poczucie wyższości, władzy i deprecjonowanie pacjenta nigdy nie znajdzie zrozumienia w moje osobie. Brońmy się. Wytykajmy palcami. Mówmy na głos: To nie jest normalne! I zmieniajmy świat, który dotyka tak wiele z nas. Fundacja Rodzić po ludzku złożyła skargę. Na szczęście. Czytaj także: Podczas porodu zawodzą lekarze i położne, wynika z raportu
6 zasad ochrony wizerunku dziecka w internecie
Coraz chętniej dzielimy się zdjęciami swoich pociech w sieci. Publikujemy słodkie fotki maluszków zaraz po porodzie, dzielimy się ważnymi momentami z życia naszych najbliższych, chwalimy sukcesami szkrabów i czekamy na deszcz polubień od naszej rodziny i znajomych. Czy słusznie?
Digital Shadow Jak stwierdził Erik Qualman, dziewięć na dziesięcioro dzieci (92%) w wieku do dwóch lat ma tak zwany Digital Shadow - wzmianka na ich temat pojawiła się online. To zdecydowana rewolucja w stosunku do życia naszego pokolenia czy starszych - dziś dzieci są już w sieci, zanim zrozumieją, czym ona jest. Co więcej, muszą żyć i radzić sobie z konsekwencjami posiadania rozległej dokumentacji swojego dzieciństwa. Nasze pokolenie wchodząc w media społecznościowe może podjąć decyzję o udostępnianiu pewnych treści i w większości przypadków są to informację z dorosłego życia. Kolejne pokolenia nie mają takiego wyboru - treści o nich są publikowane za nich. Odpowiedzialni za swoje dzieci Prędzej czy później zmierzymy się, jako odpowiedzialni rodzice, z potrzeba nauczenia naszych milusińskich egzystowania w nowoczesnym świecie. Zestaw zasad i umiejętności obejmuje również zarządzanie wizerunkiem w sieci oraz dbanie o profile społecznościowe. Fakt, że ktoś nie korzysta z social media nie oznacza, że nic w internecie się o nim nie pojawia. Warto więc wiedzieć jak sobie radzić w każdej sytuacji. Ale zanim przystąpimy do uczenia naszych dzieci świadomego korzystania z technologii musimy sami zatrzymać się przed kliknięciem kolejnego statusu o naszych słodziakach. Trudno być autorytetem prawidłowego fejsowania, jeśli sami dzielimy się wszystkimi informacjami o naszej rodzinie. Jak wytłumaczyć znaczenie prywatności, kiedy upubliczniamy każde zdjęcie i treść? Kilka zasad ochrony twojego maluszka w sieci Zastanów się czy twoja pociecha będzie zadowolona za kilkanaście lat z tego, co w tej chwili publikujesz. Nie każdy czuje się komfortowo wiedząc, że w sieci krążą jego zdjęcia na przewijaku z gołą pupą. Jeśli dodajesz treści, zawsze decyduj się na ograniczanie widoczności postów. Zdjęcia twojego dziecka nie muszą być pozycjonowane przez Google. Szczególnie, że to właśnie stamtąd często czerpią swoje materiały wielbiciele dziecięcej pornografii. Rozdziel prywatność od publicznego prezentowania swojej rodziny. Niektóre momenty waszego życia powinny zostać tylko wasze, ewentualnie trafić do prywatnego, rodzinnego albumu. Pomysł też o swoich znajomych. Nie każdy może czy chce mieć dzieci. Ciągle epatowanie swoją miłością do najmłodszych może zaszkodzić twoim relacjom z innymi. Warto znać we wszystkim umiar i pokazywać swoje życie nie tylko przez pryzmat maleństwa, ale również pasji, pracy czy z punktu widzenia swoich opinii. Raz dodana treść do sieci zostaje tam na zawsze. Nawet, jeśli ją skasujemy, wiele portali, np. Facebook, przechowuje kopie danych na swoich serwerach. Nie mamy też pewności czy ktoś nie zrobił kopii naszego zdjęcia czy statusu. Publikacja w sieci oznacza upublicznienie. Krótko mówiąc, każdy może zrobić z tym, co opublikowałaś, wszystko na co ma ochotę. Doświadczyła tego Randy Zuckerberg, siostra Marka, założyciela Facebooka. Jak opisała w swojej książce Dot complicated, opublikowała kiedyś stylizowane zdjęcie swojej rodziny przy świątecznym stole z komórkami. Mimo ograniczenia widoczności do znajomych ktoś zrobił zdjęcie i wysłał materiał do brukowców, które prześcigały się w piętnowaniu brak więzi rodzinnych u Zuckerbergów. Media społecznościowe bazują na naszej potrzebie dzielenia się ważnymi rzeczami, nawiązywaniu relacji oraz potrzebie bycia zauważonym. To właśnie ten ostatni element powoduje, że mamy potrzebę upubliczniania zdjęć naszych dzieci. Warto jednak robić to z głową i odpowiedzialnie, bo nasze kliknięcia nie tylko wpływają na nasze życie, ale również naszych kochanych i najbliższych. Co jest zatem wygodnym narzędziem? To co jest bezpieczne i niezwykle proste w użyciu, czyli kidla.pl Z łatwością założysz tam konto, a wszystkie zdjęcia mogą być dostępne dla twoich najbliższych, ale będą też chronione przed obcymi. Polecamy!
Wstrząsający film: nauczycielka z Kątów Wrocławskich znęca się nad uczniem!
Dramatyczna sytuacja ujrzała światło dzienne dzięki nagraniu telefonem komórkowym. Przemoc w szkole osiągnęła nowy poziom.
Po raz kolejny dzięki nagraniu z telefonu komórkowego udaje się przerwać łańcuch przemocy szkolnej. Niezwykle niepokojące jest to, że agresorem w tej sytuacji jest pedagog. Jedenastoletni chłopiec nie był aniołem – sprawiał problemy wychowawcze. Niedopuszczalnym jest takie zachowanie, szczególnie u nauczyciela z przygotowaniem pedagogicznym! Nauczycielka tłumaczyła się, że wyczuła zapach alkoholu od chłopca. Niemniej taka forma interwencji pozostaje w sprzeczności z jakąkolwiek normą. W maju 2015 r. było głośno o sprawie nauczycielki w Szczodrem, która usłyszała zarzut znęcania się nad dziećmi. Zaklejała dzieciom usta taśmą, w zimowe dni otwierała szeroko okna, zimnem karząc klasę za jej zachowanie. Ta sprawa również ujrzała światło dzienne dzięki nagraniu przez dziecko filmu telefonem. Z przerażeniem obserwuję upadek etosu zawodu nauczycielskiego, a szczególnie przemoc wobec dzieci. Negatywna selekcja do zawodu, w ujęciu generalnym, powoduje, że w szkołach znajdują się osoby, które pod żadnym pozorem nie powinny mieć kontaktów z dziećmi. Może to już czas na wprowadzenie badań psychologicznych pozwalających na pracę w tak ważnym zawodzie jak nauczyciel lub pedagog. View oEmbed on the source website
Powrót do pracy kosztował sporo stresów i nerwów? A może cieszyłaś się tak jak ja?
Tak, nie boję się tego powiedzieć. Po powrocie z urlopu macierzyńskiego w drodze do pracy miałam nieodpartą ochotę całować chodniki i klamkę drzwi pracodawcy. Projekty wydawały mi się wybitne, ludzie wspaniali, a tematy pisanych tekstów wręcz rewolucyjne. Po kwartale kurz opadł. Wiedziałam już, że jest normalnie. Ale ten entuzjazm dał mi do myślenia.
Nieśmiało przejrzałam internet... a tam wszyscy chcą trzymać za rączki swoje różowe bobaski przynajmniej do 18. roku życia. Współuczestniczyć, współodczuwać, rozwijać, a siedzenie z dzieckiem to wybitna przyjemność, przy której głupi szef i durnowate koleżanki z pracy mogą się tylko schować. Schodzę więc głębiej, szukam, czy może jest nas więcej... A tam porady prawne jak pracować tak, aby wracać wcześniej do domu. AAA! Serio? Gdzie jest coś dla mnie? Znajduję kilka blogów i teksty o szumnych tytułach kończące się mdłą puentą w stylu "ale i tak kocham swojego syneczka/swoją córeczkę". No szok. Ja się nie pytam czy wy swoje dzieci kochacie, tylko czy powrót do pracy był radością. Kolejnym moim krokiem są rozmowy. Najbardziej efektywną przestrzenią okazuje się być toaleta. To taki babiniec, gdzie gra się w otwarte karty, pożycza tusze do rzęs i inne drobiazgi. Tu wśród dźwięków spuszczanej wody, mytych rąk, elektrycznego cuda wydającego odliczoną precyzyjnie porcje ręczników spotykam kobiety podobne do mnie. Cieszące się z pociech, wracające do domu z uśmiechem na ustach, kochające placówki edukacyjne i na wysokiej szpilce wędrujące "na zakład". Jest nas trochę. Wyjdźmy z toalet, bo warto powiedzieć, że socjalizacja potrzebna jest również kobietom, które są matkami. Brudna pielucha, piękny dom i przeżywanie pierwszych kroków dziecka nie ekscytują każdego. A w domu czasem miło zobaczyć jak wszyscy cieszą się na nasz powrót. Daddy's home! Like Pulptastic for more videos like this Posted by Pulptastic on 6 października 2015
Nauczycielka biologii rozebrała się przed klasą pełną uczniów. Zaskoczyła wszystkich!
Skupienie uwagi uczniów na lekcji to nie lada wyzwanie. Debby Heerkens opanowała te sztukę do perfekcji.
Debby Heerkens zasłynęła w sieci po opublikowanym na filmie z zajęć lekcyjnych. Swoim uczniom na własnym przykładzie pokazała budowę ludzkiego ciała. Oczywiście oczom uczniów nie ukazała się naga nauczycielka tylko kostiumy z rozrysem mieśni, szkieletu kostnego i żył. Ta nietypowa technika nauczania zwróciła uwagę mediów z całego świata, a uczniowie zapamiętają to zdarzenie na całe życie. View oEmbed on the source website
Czy wiesz, że na wszystkie bolączki znaleziono już aplikacje? Nie? Zobacz, jakie trendy królują zagranicą.
Red Methot zrobił serię portretów maluchów, które wygrały najważniejszą bitwę - o życie.
Niby nie dzieje się nic. Jest mieszkanie, jest samochód i nikt nie przymiera głodem. Nie ma tylko wolności i niezależności w najmniejszych formach. Przemoc ekonomiczna jest akceptowana w społeczeństwie i jest na nią ciche przyzwolenie.
Witam w bajce lub koszmarze. Masz wszystko. Jest wózek, masz gdzie spać i jeść, ale jednocześnie nie masz nic. Może nawet macie wspólne konto, ale wolno z niego wydać tylko 10 zł dziennie. Inaczej czeka cię kara. Na początku subtelna, np. ciche dni. Za większe nieposłuszeństwo – ograniczenia. Powoli pilnujesz się już sama. Patrzysz na telefon. Powinnaś już iść. Nie nic się nie dzieje, ale musisz wracać, bo ON zaraz będzie. Przygotowałaś obiad, dom sprzątnięty, ale jeśli nie będziesz na czas, to masz kolejny pretekst do „kary“. Na jego dobry humor musisz zasłużyć. Nie powinnaś zawracać mu głowy swoimi sprawami, zatem nie obciążasz i nie pytasz. To też niedobrze, nie interesujesz się. Milczysz, i ruch i bezruch są niebezpieczne. Jedyne, czego chcesz, to spokoju. Kolekcjonujesz rachunki? Masz tabelkę w Excelu z wydatkami? Typowe. Ukryta nędzarka chowa się. Znajomi rzadko się domyślają, bo w sumie niczego jej nie brakuje. Czasem nie ma nawet na bilet. Nie chodzi na kawy, nie spotyka się ze znajomymi ze wstydu i strachu. Nawet, jeśli zarabiają oboje, to ona dba o dom za swoje. Często nie zostaje jej nic. Nie ma wspólnoty. Jest strach. Jej praca w domu jest obowiązkiem – świadczy o niej. Praca zarobkowa albo fanaberią, albo jest mało ważna. To jest jej sprawa, jak pogodzi dwa etaty: dom i pracę. Często nie pracuje, bo „nie musi“, albo pracuje u męża, ale nie z wyboru, raczej pod sztandarem hasła „dla dobra rodziny“. Nie ma już nic swojego. Jest uzależniona. Nie podejmuje już żadnych decyzji. Jest sama. Ma szczęście jeśli znajomi, którzy „wiedzą“, się nie odwrócili. Nie rozumieją jej wytrwałości przy mężu/partnerze. Zawsze umiała sobie poradzić. Nie jest sobą. Boi się. Oni tłumaczą, ale zaczynają tracić werwę. Ona stawia opór. Wpierw z niewiedzy i strachu, potem zostaje już tylko strach. Zniszczy rodzinę - ona, nie będzie mieć za co żyć - ona, zostawi wychowanie dzieci tylko na jej głowie, a alimenty będą pięknym mitem. Jest zdolny. Rozrysuje przed nią wizję samotności i nędzy. W sumie dobrze jest jak jest... bo jakoś jest. Każdy ruch wymaga odwagi. Walki, małych potyczek. Duży ruch to wielka wojna. Na wojnę idą tylko silne wojska. Jeśli tak widzisz świat mam jedną radę: uciekaj. Będzie tylko gorzej. Jeśli jesteś obok: trwaj. Czasem bycie obok wystarczy.
Czy to tylko kaszel? A może coś znacznie poważniejszego? Sprawdź!
Niestety objawy to zwykły suchy kaszel, długotrwały, przechodzący w ataki astmy oskrzelowej. To glista ludzka. Czy wiesz, co robić?
Do zakażenia glistą ludza dochodzi głównie z powodu nieprzestrzegania podstawowych zasad higieny, czyli mycia rąk. Bardzo ważne jest również mycie owoców i warzyw oraz picie czystej wody (jeziora/stawy niestety nie są bezpieczne). Pamiętaj, że mycie rąk to nie tylko obowiązkowy rytuał po wyjściu z toalety, powinna to być czynność, wykonywana wielokrotnie podczas całego dnia. Bardzo częstym sposobem zakażenia jest też kontakt z dziećmi. Co jest najbardziej charakterystycznym objawem ataku tego pasożyta? Silny napadowy kaszel, kruczenie w jelitach, biegunki i zaparcia, bóle brzucha i wymioty. To powinno ciebie zaniepokoić. Zobacz też: Ból gardła - wszystko, co powinnaś wiedzieć Na poszczególnych etapach rozwoju glisty wywołuje różnorakie reakcje: 1. Larwy, które pojawiają się u żywiciela powodują najczęściej reacje skórne podobne do alergii oraz napady duszności, charakteryzujące się suchym, napadowym kaszlem niewystępującym wraz z gorączką 2. Larwy przemieszczając się przez organizm powodują zapalenia oskrzeli lub zapalenie płuc 3. Glisty w jelitach dają objawy charakterystyczne schorzeń układu pokarmowego tzn. nudności, wymioty biegunki, osłabienie brak apetytu bóle jamy brzusznej oraz często u osób dorosłych bezsenność. Duża ilość glist może całkowicie zablokować światłu jelita i spowodować jego całkowitą niedrożność. Jak rozpoznać u dzieci glistę ludzką? Jakie objawy mają dzieci? wzmożona pobudliwość nerwowa, agresja bóle brzucha, wymioty, biegunki zmiany przypominające reakcje alergiczne: świąd skóry, pokrzywki zapalenie spojówek napady astmy oskrzelowej lub suchy długo utrzymujący się kaszel spadek masy ciała Jak leczyć chorych na glistę ludzka? Zgłoś się do lekarza. W celu prawidłowej diagnozy musisz oddać oróbki kału i krwi (badanie z krwi jest mniej dokładne). Jeśli podejrzenia potwierdzą się musisz poddać się leczeniu. Wszystkich chorych czeka farmakoterapia z zastosowaniem preparatów typu albendazol, mebendazol, pyrantel. Do leczenia kwalifikuje się nie tylko osoba, którą badał lekarz, ale cała rodzina oraz wszytkie zwierzęta znajdujące się w domu. Podczas leczenia należy codziennie zmieniać pościel, myć podłogi oraz urządzenia sanitarne. Pozwoli to zahamować nawracanie pasożytów. Zobacz też: Pasożyty u dzieci Zapobieganie tej chorobie polega na przestrzeganiu zasad higieny osobistej, myciu warzyw i owoców, unikaniu picia nieprzegotowanej wody, oraz unikaniu kontaktu z kałem (np. niewłaściwie zabezpieczona gleba i woda przed kontaktem ze ściekami). Pamiętaj, że twoje dziecko może zarazić się również od innych dzieci oraz np. bawiąc się w brudnej piaskownicy.
Ludzki czujnik alarmowy. Po co ci wiedzieć, jak sąsiad zrobił syna?
Czy wiesz jak sąsiedzi zrobili swojego syna? Jaką techniką? Na wczasach? Czy u teściów? Nie wiesz? Proszę! Teraz niektórzy się dowiedzą. Za przeproszeniem "ustawowo". Zaglądanie w majtki - level master.
Mieszkałam kiedyś na Muranowie w Warszawie. To takie szczególne epicentrum starszych pań, budynków z lat 50. i prania wywieszonego w podwórkach pomiędzy drzewami. Centrum miasta, a jakby wieś lub przynajmniej małe miasteczko. Studiując pracowałam równolegle w radiu. Doba była za krótka, pracy za dużo, a ja miałam mnóstwo siły - młodość. Któregoś pięknego dnia wracając ze studiów, biegłam do domu zmienić torbę, trampki i kurtkę, by potem szybko lecieć do pracy. Wtem dopadła mnie sąsiadka. Dopadła to dość odpowiednia forma, bo miała fantastyczny sposób łapania mnie już w klatce, ale tak, abym nie mogła uciec na schody. Spryciula jedna! Okazuje się, że sąsiadki miały od dłuższego czasu problem. Ja tak tylko wchodzę i wychodzę z tego mieszkania, a one już same nie wiedzą, czy ja studiuję, czy pracuję i powinnam, póki mnie uprzejmie pytają, im tę sprawę wyjaśnić. Zamarłam. W najśmielszych marzeniach wizjach i wizualizacjach, nie byłabym w stanie wpaść na takie pytanie. Ale czego Bogna nie umie, tego sąsiadka ją nauczy! Jakiego koloru masz majtki? W tym moim mikromuranowskim świecie panował klimat szczególny. Była to mieszanina obserwacji i zainteresowania doprawiona ludzkim czujnikiem alarmowym. Pamiętam jak dziś, że kiedyś zanim doszłam do domu dowiedziałam się, że mój chłopak już wyszedł z domu, ma plecak, ale sąsiadki niestety nie wiedzą, co jest w środku. Coż za niedopatrzenie! Jak widać, nie były idealne! Miejmy jasność: ja je uwielbiałam. Były wyrwane z zupełnie innego świata niż ja. Prawdziwie zaangażowane społecznie. Potrafiły pochwalić za nowe spodnie, bezbłędnie pamiętały kiedy mam sesję, czy był listonosz i jaki list miał do mnie. Ba, potrafiły znaleźć zagubiony list na podwórku i mi go przynieść, zerkając wcześniej na zawartość. Folklor. Musiałam się do nich przyzwyczaić, a one do mnie. Wyprowadzałam się po 10 latach z łzami w oczach i wśród uścisków współmieszkanek. Miały jednak jedną zaletę od zawsze nie zaglądały "w majtki". JAK - jest kluczowe Ich naprawdę nie interesowało JAK. Kto z kim - to tak. Ale "jak" było już pewną przesadą. Czy jak koleżanka opowiada Ci o swojej ciąży to pytasz ją "jak"? A nasze Państwo postanowiło zapytać. Wspaniała ustawa o in vitro właśnie o to pyta. Stygmatyzacja w papierach. Po co to komu? Po co Ci wiedzieć, że sąsiad Wojtusia spłodził na kanapie u teściów, Teneryfie, po bożemu lub jakkolwiek inaczej? W jakim celu zaznaczać takie rzeczy w załączniku do aktu urodzenia? Będą lepsi i gorsi? Ktoś powie, że to nie ma znaczenia. To w takim razie, po co to pisać? Liczyłaś kiedyś, kiedy poczęli ciebie rodzice? A pytałaś "jak"? Nie? Niektórym, na to pytanie odpowie załącznik do aktu urodzenia - wydawany na życzenie zainteresowanego po 18 roku życia i na prośbę sądu. Paranoja. Wierzysz w tajemnicę? Ja nie Moi drodzy, ja wiem, że wg ustawy to załącznik do aktu urodzenia i rozumiem, że co do zasady, dostęp do tych wrażliwych danych będą mieć urzędnicy, ale niestety w tym aspekcie, ja w to państwo nie wierzę. Przy tak silnych emocjach w sprawie in vitro bardzo wątpię w utrzymanie tych danych w tajemnicy, szczególnie w mniejszych miejscowościach, gdzie nie jesteśmy tak anonimowi. Rozumiem , że celem jest "zapewnienie" każdemu dziecku ojca. Niemniej bez in vitro wystarczy wpisać NN. Na siłę nie zapewnimy ojców, a jak rozumiem, do tego dąży prawo. Zobacz też: Kalkulator daty zapłodnienia
Zapraszamy do Etiopii, pokoloruj i odpowiedz na pytania. Więcej zagadek i kolorowanek w najnowszym numerze TVP ABC.
Zadanie dla rodzica: kliknij w obrazek i wydrukuj dziecku kolorowankę przeczytaj dziecku polecenia Zadania dla dziecka: pokoloruj flagę Etiopii i zwierzęta przeczytaj nazwę stolicy kraju Kolorowanka pochodzi z najnowszego magazynu TVP abc. Przeczytaj więcej o najlepszym magazynie edukacyjnym dla dzieci. "Nela Mała Reporterka" w czwartki o 15.50, w soboty o 17.00 i w niedziele o 7.15 oraz 11.15 w TVP ABC.
Wydrukuj dziecku łamigłówkę ze zwierzętami. Więcej zagadek i kolorowanek w najnowszym numerze TVP ABC.
Zadanie dla rodzica: kliknij w obrazek i wydrukuj dziecku łamigłówkę przeczytaj dziecku polecenia Zadania dla dziecka: połącz kropki i poznaj angielskie nazwy zwierząt odpowiedź na pytania w chmurkach Kolorowanka pochodzi z najnowszego magazynu TVP abc. Przeczytaj więcej o najlepszym magazynie edukacyjnym dla dzieci. "Tom i Keri" codziennie o godz. 20.50 w TVP ABC.
Człowiek bez honoru. Nie płaci na dziecko, bo nie chce
Pomińmy sytuacje marginalne, gdy naprawdę nie ma z czego. Przejdźmy do szarej rzeczywistości. Ojcowie "z alimentami" nie płacą, bo nie mają takiego zamiaru.
Typ pierwszy, postawa w stylu "nie ma dziecka". Jego materiał genetyczny zapodział się gdzieś na świecie i odtworzył, ale on nie bardzo sobie przypomina sytuację i nie widzi potrzeby wspierania kogoś, kogo nie planował lub planował, ale nie kojarzył z jakiego rodzaju odpowiedzialnością się to wiąże. Niby niedojrzały i niezorganizowany, jednak niezwykle precyzyjny w różnego rodzaju formach ukrywania dochodu. Jeździ autem matki, je z talerza przyjaciółki, śpi pod kołdrą brata. Zazwyczaj nie jest zainteresowany kontaktem z dzieckiem. Typ drugi, zainteresowany bezpłatnym kontaktem – niezwykle popularny w przyrodzie. Niby jest, a wiecznie się spóźnia, zapomina, jest w niedoczasie z założenia. Alimenty zapłaci "jutro". To bardzo szerokie pojęcie, które z całą pewnością nie nastąpi w tym miesiącu. Przed dzieckiem kreuje się na króla. Wszystko wie, każe się podziwiać. Powoduje u dziecka dysonans poznawczy. Matka reaguje złością, a dziecko jeszcze nie wie, co z tym zrobić. Z wiekiem "typ" stwierdza, że matka nastawia dziecko przeciw ojcu. Zobacz też: Jak napisać pozew o alimenty? Czy mogłabym napisać więcej takich charakterystyk? Oczywiście. Ba, na dodatek mogłabym napisać również o matkach, które udają, że kochają dzieci. Wiecznie ich zapominają, nie dbają o nie i jak każdy alimenciarz – nie płacą. Na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego 18 września odbędzie się konferencja „Alimenty w XXI wieku – stan prawny a rzeczywistość” wpierana takim filmem. Polecam film i temat pod rozwagę tym, którzy czasem mają wyrzuty sumienia. View oEmbed on the source website
Czy płacz dziecka może cieszyć? Mamy przykład. Sprawdź!
Czytałaś kiedyś wyciskające łzy romansidło? Płynęły Ci łzy po policzkach? Uwierz nam, nie było to nawet w połowie tak dramatyczne, jak rozpacz tego dziecka.
Ten uroczy dziesięciomiesięczny maluch zdecydowanie kocha książki. Każde zakończenie letury kończy się wielkim płaczem. Rodzice chyba już wiedzą, że dla małego Emmetta trzeba będzie kupować grube knigi. :) Czy wasze dzieci od początku lubiły oglądać, a potem czytać książki? Zobacz też: Jak wybrać pierwszą książkę? ) View oEmbed on the source website
Wisi matka na płocie i maskuje się liściem… – pierwsze dni przedszkola!
Kochane mamy! Do diaska! Macie zdolne, fajne, towarzyskie dzieci! Większość nie dostanie Nobla, sorry. Ale naprawdę przedszkole to nie jest dramat! Wasze dziecko POTRZEBUJE grupy rówieśniczej, nowych wyzwań, umiejętności. Nie ma sensu tego młodego człowieka ograniczać.
A co ja widzę dziś? Idę z dzieckiem do przedszkola. Po drodze mijam chyba z pięć przedszkoli, do których moje dziecko nie było uprzejme się dostać. Niestety, już na początku edukacji spotykają nas porażki :) Prócz dumnie kroczących starszaków widziałam też dość absurdalne scenki. Otóż na płocie wisi kobita. W granatowej sukience, z piękną markową torebką. Zasłania się jakimś przesuszonym liściem. W pierwszej chwili myślałam, że przez ten płot coś jej spadło, ewentualnie kogoś woła. Guzik. Ona podgląda przedszkolanki, albo swojego syna, bo w sumie nie jestem pewna. Skręcamy w osiedle. W aucie pod przedszkolem inna kobita ryczy jak bóbr, obok facet trzyma ją za rękę i pociesza, jak umie. Mój syn patrzy z niedowierzaniem. Ja patrzę z przerażeniem. Zaczęło mi się robić gorąco, a to cholera, nawet nie moje dziecko! Za chwilę kolejne przedszkole. A tam 2 surykatki. Matka z ojcem uprawiają siady synchroniczne, gdy wydaje im się, że córka zerka przez okno. Piękne, ale przerażające. W samym przedszkolu też trafiam na “przyssawkę”. Mama i córka tkwią w nierozwiazywalnym splocie kończyn i ...obie ryczą. O ile dziecko rozumiem, o tyle po co ta matka płacze? Czy uważa, że przedszkole to takie straszne miejsce? Jeśli tak, to dziecka bym tam nie zostawiała. A jeśli to tylko jej strach przed rozstaniem, to wierzę, że jest dużą dziewczynką i chyba umie się powstrzymać. Oczywiście, że twoje dziecko będzie tęsknić i czasem będzie płakać, ale to absolutnie normalne. To zdrowa reakcja na nową i bardzo różną od codziennej sytuację. Odczepcie się! Nie stójcie pod drzwiami, nie wyjcie, nie wiście na płocie, nie opowiadajcie dziecku, że „jakoś da radę", tylko z uśmiechem puśćcie go w jego życie stojąc z boku. To właśnie ten czas. Sztuka rozstania to niezwykle ciężki temat dla niektórych mam. Rozumiem, ale nie znam tego kłopotu. Wychodzę z dość śmiałego założenia, że raczej to przedszkole się musi martwić, a nie ja. Mój syn nie da sobie w kaszę dmuchać, a ja mam duży spokój w kwestii miejsca, do którego oddaję malucha. Jest opieka, są koledzy, jest jedzenie, łazienka, zabawy edukacyjne itd. Będzie dobrze, a już na pewno ciekawiej niż z mamą. Jestem więc kobietą nieczułą. Trudno. Wytłumaczcie mi proszę, skąd w ludzach tyle zwątpienia we własne dzieci? To kwestia kompleksów? Tak bardzo boicie się placówek edukacyjnych czy swoich dzieci? Bo jakoś nie wierzę, że o dzieci. Nie przeszkadzajmy przedszkola nie są takie straszne. Zobacz też: 10 sposobów na przetrwanie w przedszkolu
Niewidoma mama pierwszy raz zobaczyła swoje dziecko
Straciła wzrok, ale dzięki nowoczesnej technologii mogła zobaczyć swoje dziecko już kilka godzin po porodzie. Wzruszający film.
View oEmbed on the source website Kathy Beitz choruje na zwyrodnienie plamki żółtej. Od najmłodszych lat sukcesywnie traciła wzrok. Obecnie nie widzi już nic. Dzięki specjalnym okularom udało się jej zobaczyć swoje dziecko już kilka godzin po porodzie. Zobacz też: 5 rzeczy, które ułatwiają poród.
Na szczeście za chwilę początek roku szkolnego! Wprost nie mogę się doczekać tej ciszy i spokoju. A ty?
Koniec wakacji. Nareszcie. Dwa miesiące wakacji to doprawdy przesyt! Nie rozumiesz, czemu tak myślę? Już wyjaśniam. Po pierwsze, wracamy do w miarę usystematyzowanego podziału dnia. Nie trzeba już kombinować z powodu miesiąca wolnego w przedszkolu, nie trzeba szukać dodatkowych atrakcji na wyjazdy, pikniki, kilka dni u dziadków. Koniec. Teraz większe szaleństwa pozostają w trybie późno popołudniowym lub weekendowym. Należy tylko mieć na uwadze, dobrze zorganizowany podział dnia: kto odbiera, kto przyprowadza do przedszkola itp. Szczególnie polecam sporty dla dzieci, w doskonały sposób “wymęczą” nawet najbardziej odporne na wysiłek egzemplarze. Odpocznie portfel i głowa. Zobacz też: Rutyna z dzieckiem- czy to możliwe? Po drugie, wszyscy bez wyjątku wstają rano. Nie ma leżenia do góry brzuchem przez starsze rodzeństwo, nie ma słuchania "a co dziś robimy?", "jest śniadanie?" itd. Odpada cała, niezwykle trudna, logistyka organizowania czasu wolnego dzieciom. Doskonale zrozumieją to rodzice więcej niż jednego dziecka, a ci ze sporą różnicą wieku, w pełni poprą. Po trzecie, wszyscy musimy rano wyjść i wszyscy mamy obowiązki. Tak wiem, to podłe, ale cieszy mnie to, ze dzieciaki też je mają. Jaka jest korzyść z tego? Kochana mamo, twój maluch zrobi bałagan - owszem, ale w przedszkolu. I kiedy wspólnie otworzycie drzwi do mieszkania po pracy/przedszkolu, twoim oczom ukaże się taki stan mieszkania, jaki zostawiłaś. Ma to oczywiście swoje dobre i złe strony. Niestety porządek robi się sam, ale jest też szansa, że potrwa dłużej. Niemniej jednak nie zaskakuje ciebie konstrukcja a la wieża na środku dywanu produkcji innych domowników. Po czwarte, nie gotuję, ale domownicy nie pomierają głodem. Jak działa ta magia? W przedszkolu i miejscu pracy są stołówki! Tak, to radosny okrzyk. Powiedzmy sobie szczerze, ja lubie gotować, ale co innego lubić, a co innego musieć. I jeszcze, każdy chce coś innego. Pozostając przy temacie spożycia, z niewiadomych dla mnie względów wraz z 1. września drastycznie kończą przechadzki koło lodówki w stylu "Mamo serek!", które mamy starszaków znają w opcji otwartej lodówki, z której niemal wypadają produkty i komentarzem dziecka: Mamo, ale nie ma co jeść. Zobacz też: Pierwsze dni w przedszkolu- jak przetrwać? Po piąte i co najważniejsze dla mnie: w roku szkolnym dużo łatwiej wygospodarować mi czas dla siebie. Stabilne plany działań pozwalają czasem w magiczny sposób zaginać czasoprzestrzeń, ale to potrafią wszystkie mamy. Polecam fantastyczny filmik amerykańskich matek o radości z pierwszego dnia w szkole. View oEmbed on the source website
Mąż znów spóźnił się na występ córki? Tym razem to była niespodzianka! Co zrobił?
Znów się spóźnił, a może zapomniał? Lynne nie wiedziała już, co myśleć. Tak ważnego występu nie można przecież przegapić! Tym razem jej mąż ją bardzo zaskoczył.
Dziewczynkę, imieniem Lauren, czekał występ taneczny przed bardzo dużą publiką. Jak wiadomo, emocje w takich chwilach udzielają się całej rodzinie i bardzo ważne jest to, aby nikogo podczas takich popisów nie zabrakło. O ojcach zapominających o przedstawieniach, odbieraniu dzieci itd. krążą już legendy. Tymczasem Michael wspólnie z córką wymyślili, że razem zatańczą na scenie. Zobaczcie jak wypadli! Mina mamy siedzącej na widownie jest bezcenna. Zobacz też: Prawdziwy tata, czyli kto? View oEmbed on the source website
Mama kontra ZUS, tych przygód się nie zapomina...
Muszę być wybitna. Mam być prawnikiem, księgową, mam mieć na ZUS, urodzić dziecko bez znieczulenia, karmić wyłącznie piersią przynajmniej do 5 r.ż., nie liczyć na żłobek/przedszkole, a w szkole wiedzieć, gdzie moje miejsce. Za jakie grzechy? Państwo prorodzinne to kpina.- napisała nasza czytelniczka w liście do redakcji.
Do redakcji Babyonline.pl przyszedł list czytelniczki, która prowadzi własną działalność gospodarczą i opisuje swoje doświadczenia z różnymi instytucjami państwowymi z ZUS-em. Zachowaliśmy oryginalny styl czytelniczki. List czytelniczki Ciąża nie była dla mnie zaskoczeniem – planowałam ją. Większym zaskoczeniem była dla mnie niewiedza mojej księgowej, która na rzucone hasło "ciąża i ZUS" niewiele miała do powiedzenia. Działalność gospodarczą prowadzę od 5 lat, o etacie już dawno zapomniałam. Księgowa nie pomogła, więc od czego są przyjaciele. Dzwonię do przyjaciółki. Dostaję przyśpieszony kurs przeliczania zasiłku macierzyńskiego, podnoszenia składek zdrowotnych itp. Niestety ta wiedza z trudem wchodzi mi do głowy (czyżby mój mózg również był w ciąży?). Przyjaciółka nie komentuje, sama niedawno rodziła, więc doskonale mnie rozumie. Po jej szkoleniu idę do ZUS-u. Muszę się upewnić, czy to, co usłyszałam jest zgodne z wykładnią urzędniczek. Miłe panie informują mnie, że mogę dostać z ZUS-u dokument potwierdzający, że nie zalegam ze składkami, ale muszę we wniosku zaznaczyć, że to informacja dla banku. Na moje nieśmiałe sugestie, że to nie będzie zgodne z prawdą, słyszę, że inaczej nie da rady. Jednocześnie pani urzędniczka – z miłym uśmiechem – dodaje, że dla ZUS-u ten dokument nie ma znaczenia, bo – cytuję – "to że mam dokument potwierdzający niezaleganie ze składkami nie znaczy, że nie zalegam" (sic!). W formularzu znajduję dwa błędy ortograficzne. Tu muszę wyjaśnić. Aby otrzymać zasiłek macierzyński, muszę udowodnić, że mam czyste konto w ZUS-ie (tj. nie zalegam ze składkami). Jednak, jak widać z powyższej historii, dla ZUS-u ZUS nie jest wiarygodny. Te dziewięć miesięcy ciąży minęło bardzo szybko. Ja jednak mam kolejny problem – muszę urodzić przed 10. dniem miesiąca. Dlaczego? Bo prawo do zasiłku macierzyńskiego przysługuje po 30 dniach od zapłacenia pierwszej wysokiej składki ZUS-u, ale by nie płacić kolejnej wysokiej składki ZUS należy urodzić dziecko przed kolejnym 10. dniem następnego miesiąca. Ok. Będę próbowała trzymać się w terminie, ale moje dziecko może mieć inne plany. Udało się. Zmieściłam się w terminie – nadal jednak nie wiem, czy to przypadek, czy pomoc zaprzyjaźnionej lekarki, która podczas porodu przebiła pęcherz płodowy. Okazuje się jednak, że zasiłek dostanę dopiero za 1,5 miesiąca. Dlaczego? Bo ZUS wypłaca pieniądze do 8. dnia miesiąca, więc kobiety, które urodziły po 10. dniu miesiąca wchodzą w kolejny miesiąc rozliczeniowy. Ok. Wytrzymam w końcu to nie rok. Tylko dlaczego – do cholery! – nikt mi o tym wcześniej nie powiedział. Dlaczego pojedyncza jednostka nie jest dla urzędników podmiotem do rozmowy! Jeśli ktoś myśli, że to już koniec problemów, to się myli. Kolejne hasło "działalność gospodarcza a urlop wychowawczy". Miłe panie w ZUS-ie nie potrafią pomóc, ale wiedzą, gdzie szukać... w internecie. Poza tym muszę udowodnić, że jestem mamą. To jest muszę przyjść z dzieckiem... nie wystarczy komplet dokumentów. To oczywiście nie przepis, ale "takie są zasady". Dyskutować? Oczywiście mogę, ale wtedy nic już tutaj nie załatwię. To mi się po prostu nie opłaca. Czekam trzy godziny (i tak jestem ekspresowo "załatwiana"). Dowiaduję się, że urlop wychowawczy można przerwać trzy razy (nie ma niestety na to formularza), ale pismo muszę złożyć i tak. Po co o tym piszę? Ponieważ nie widzę w Polsce żadnego systemu prorodzinnego. Matka jest wrogiem i problemem, nie warto jej informować o przysługujących jej prawach. Bardzo łatwo wpędzić się z tego tytułu w kłopoty. Trzeba otwarcie i wprost mówić o kłodach pod nogi rzucanych młodym matkom. Aż boję się pomyśleć, co by było gdybym zaplanowała ciążę jeszcze raz, bo te 17, 70 złotego ma wiele by mi się nie przydało. Lepiej być bezrobotną za 1 tysiąc złotych macierzyńskiego. Taka to jest polityka prorodzinna. Zobacz też: Zasiłek dla bezrobotnych