Co na ząbkowanie? Sprawdzone sposoby (również domowe!) na ból dziąseł u dziecka
Co pomoże niemowlakowi na bolesne ząbkowanie? Na rynku dostępne są m.in. gryzaki czy apteczne preparaty, ale często sprawdzają się też domowe sposoby. Masaż dziąseł, ssanie piersi – być może właśnie te metody przyniosą dziecku ulgę przy bolesnym ząbkowaniu.
Zdarza się, że dziecko ząbkuje niepostrzeżenie, zwykle jednak mama sama zauważa, że zbliża się ta „wielka chwila”. Przy wyrzynającym się zębie może wystąpić lekki stan zapalny (jest zaczerwienione, opuchnięte, tkliwe). Ząb przebija się przez dziąsło, a to powoduje ból – dlatego objawem ząbkowania jest m.in. brak apetytu. Maluch często jest też bardziej płaczliwy i niespokojny. Co pomoże na ząbkowanie i jak pielęgnować jamę ustną dziecka? Sposoby na ząbkowanie: prawidłowa higiena to podstawa Niemowlak podczas ząbkowania wszystko wkłada do buzi: zabawki, rożek kołderki, własne piąstki... Dlatego często myj zabawki i pilnuj, by dziecko nie wkładało sobie do buźki brudnych rzeczy. Przede wszystkim jednak przynajmniej raz dziennie, najlepiej wieczorem, przecieraj dziąsła malca gazikiem zamoczonym w przegotowanej wodzie. Kiedy mleczak już się pojawi, kup pierwszą szczoteczkę (klasyczną lub zakładaną na palec) i każdego dnia szczotkuj nią białą perełkę. Co na ząbkowanie? Gryzak! Na bolesne ząbkowanie pomoże też coś do gryzienia. Najlepiej, by był to specjalny gryzaczek – dzięki niemu maluch nie uszkodzi swoich opuchniętych dziąseł. Możesz także wybrać gryzak wypełniony w środku wodą – najpierw włóż go na parę chwil do lodówki (ale nie do zamrażarki!) i podaj dziecku lekko schłodzony. Zimno z pewnością zmniejszy ból i opuchliznę. Przy ząbkowaniu mogą sprawdzić się także domowe sposoby. Jeśli malec je już nie tylko mleko, daj mu do rączki kawałek schłodzonego jabłka lub marchewki. Pamiętaj jednak, by w tym czasie być cały czas przy nim (bo może się odgryzionym kawałkiem zakrztusić). View Burdaffi on the source website Domowy sposób na ząbkowanie: delikatny masaż dziąseł To bardzo proste i skuteczne rozwiązanie. Umyj ręce i palcem zacznij delikatnie masować dziąsła dziecka. Początkowo maluch może płakać, bo nacisk na rozpulchnione dziąsła sprawia ból. Ale już wkrótce przekonasz się, że taki masaż przyniesie mu ulgę. Na bolesne ząbkowanie: specjalny żel Popularnym sposobem na ząbkowanie jest specjalny żel. Podczas robienia masażu możesz nałożyć na dziąsła malucha niewielką ilość żelu na ząbkowanie. W aptece masz do wyboru wiele preparatów o różnych składach. Wszystkie tego typu produkty mają działanie przeciwzapalne (a więc zapobiegają rozwojowi bakterii) i co najważniejsze – przeciwbólowe, dlatego dziecko po nałożeniu i wmasowaniu żelu szybko odczuje ulgę. Pamiętaj jednak, by nie przekraczać dawek podanych na opakowaniu i nie stosować preparatu zbyt często. Taki żel jest lekiem i przedawkowany może dziecku zaszkodzić! Oto kilka preparatów, które kupisz niemal w każdej aptece: Anaftin baby żel na ząbkowanie, Calgel, Dentinox, Bobodent, Kin-Baby. Co na ząbkowanie u niemowląt? Częste ssanie Dzieci są sprytne i same instynktownie chcą sobie pomóc. Dlatego z takim uwielbieniem ssą pierś czy butelkę, by rozmasować dziąsła. Jeśli nie masz już siły, bo maluch niemal bez przerwy siedziałby przy piersi, podaj mu smoczek. Stosowany raz, dwa razy dziennie, przez kilkanaście minut, na pewno smykowi nie zaszkodzi. I jeszcze jedno: nie pozwalaj, by twoje dziecko gryzło ci brodawki. Jeśli jego ssanie boli cię, natychmiast wyjmij mu pierś. Malec musi wiedzieć, że tak nie wolno robić. Dziecko ząbkuje? Bądź cierpliwa Bywa i tak, że dziecko domaga się częściej piersi (albo butelki), bo chce ulżyć swoim dziąsłom, ale po kilku ruchach ssących wypuszcza z płaczem brodawkę lub smoczek, bo podczas takiego nacisku bardzo je boli. Spokojnie: gdy smyk troszkę dłużej popije, jego dziąsła poprzez ssanie rozmasują się i dalsza część karmienia stanie się łatwiejsza. Jesteś już wykończona, bo twój maluch przez całe dnie marudzi, a w nocy często budzi się z płaczem? Sposobem na ząbkowanie u niemowlaka jest... twoja cierpliwość. Na szczęście ząbkowanie nie trwa wiecznie. Zobacz też: Jak prawidłowo szczotkować zęby dziecka? Dziecko samo myje ząbki? Niedobrze! Kalendarz ząbkowania niemowlęcia – wydrukuj i powieś! Konsultacja merytoryczna dr n. med. Emma Kiworkowa Stomatolog, lekarz ortodonta, właścicielka kliniki Villa Nova Dental Clinic na warszawskim Wilanowie. Wspólnie z mamą Dżuliettą Kiworkową założyła i prowadzi Fundację Wiewiórki Julii, która ma pod opieką dzieci z domów dziecka oraz podopiecznych fundacji Budzik i Akogo?.
Najlepsze zabawy, gry i konkursy na baby shower
Baby shower, czyli impreza na cześć przyszłej mamy i jej nienarodzonego dziecka, to świetny pomysł na towarzyskie spotkanie w ostatnich tygodniach ciąży. Prawdziwe baby shower nie może obejść się bez specjalnych zabaw. Oto nasze pomysły na gry, zabawy i konkursy, które uświetnią przyjęcie powitalne dla dziecka.
Baby shower rzadko urządza sama przyszła mama. Najczęściej robią to dla niej przyjaciółki, które zajmują się organizacją całego przyjęcia. Zabawy podczas imprezy baby shower to obowiązkowy punkt programu. Ich głównym tematem jest ciężarna i jej dziecko. Poza wspaniałymi wspomnieniami, które zostawią po sobie zabawy gry i konkursy, ciężarna otrzyma też wzruszające pamiątki, np. bransoletkę szczęścia lub odlew ciążowego brzucha. Zobacz, w co można bawić się podczas przyjęcia na cześć przyszłej mamy i jej mającego się niedługo urodzić dziecka. Zabawy na baby shower – pomysły Tradycją baby shower są zabawy, które mają formę rytuałów odprawianych przez koleżanki przyszłej mamy. Uroczyste, a jednocześnie zabawne obrzędy mają odpędzić od ciężarnej złe myśli i dodać jej sił przed nadchodzącym porodem. Tworzenie bransoletki szczęścia Przyjaciółki przynoszą koraliki i ozdoby, z których wspólnie podczas baby shower tworzą bransoletkę szczęścia. Nawlekając koralik, każdy gość wypowiada głośno życzenie dla dziecka. Przyszła mama nie może zdjąć bransoletki aż do dnia porodu. Ten talizman ma przypominać, jak wiele osób towarzyszy jej w oczekiwaniu na maluszka. To naprawdę wzruszający prezent: – Po porodzie schowałam bransoletkę do pudełka ze skarbami. Razem z nią trafiła tam plastikowa opaska ze szpitala na rączkę noworodka, pierwszy obcięty kosmyk włosków Szymusia i obrys jego stópki, który zrobiliśmy, gdy nasz synek miał cztery dni – wspomina Agnieszka. Malowanie ciążowego brzucha Można przyozdobić go wesołymi malunkami, orientalnymi wzorami, kolorowymi odciskami dłoni gości, a potem zrobić pamiątkowe fotografie. Ciążowe krągłości najczęściej kojarzą się z trudnościami w oddychaniu i częstymi wizytami w toalecie. Ale na baby shower patrzy się na nie z innej perspektywy. To brzuch pełni wówczas rolę honorowego gościa, więc należy się mu wyjątkowe traktowanie. Wykonanie odlewu brzucha Za pomocą gipsowych plastrów można wykonać odlew brzucha przyszłej mamy. Po wyschnięciu i utwardzeniu ciężarna może pomalować go w fantazyjne wzory. – Mój gipsowy brzuch pomalowałam w gwiazdy i księżyce, bo ciąża i rodzące się we mnie nowe życie skojarzyło mi się z tajemnicami kosmosu. Teraz odlew stoi w sypialni i przypomina mi magiczny okres oczekiwania na naszą córeczkę – opowiada Kasia, mama dwumiesięcznej Justynki. Śmieszne zabawy na baby shower Zabawy podczas baby shower kręcą się wokół tematu macierzyństwa. Oswajają na wesoło nową rzeczywistość, w którą niebawem wkroczy przyszła mama. Oto nasze propozycje gier i zabaw, które rozruszają nawet najpoważniejsze towarzystwo: Nie używaj słowa „dziecko” W trakcie gry zabronione jest używanie słowa „dziecko”. Możecie ustalić czas zabawy albo bawić się w nią przez całe przyjęcie. Na początku zabawy goście otrzymują po trzy guziki. Jeśli ktoś przez pomyłkę użyje słowa „dziecko” – oddaje jeden z guzików. W ten sposób pod koniec przyjęcia można sprawdzić, komu poszło najlepiej. Mistrzostwa w zmienianiu pieluch Do tej zabawy potrzebujecie tylko balonów i tetrowej pieluszki. Która z was najszybciej założy pieluszkę na nadmuchany balon? Aby zabawa było nieco trudniejsza - zróbcie to z zawiązanymi oczami. Założona pieluszka musi się oczywiście dobrze trzymać – nie może spaść! Zgadywanie smaków słoiczków Do tej zabawy należy przygotować kilka słoiczków dla niemowląt. Uczestnicy po kolei próbują odgadnąć, jaki słoiczek dostali do degustacji. Wbrew pozorom nie jest to takie łatwe, dziecięce menu smakuje inaczej. Kalambury na baby shower Przed przyjęciem należy przygotować na karteczkach hasła związane z macierzyństwem i wrzucić je do woreczka. Uczestnicy zabawy dzielą się na dwie grupy. Jedna drużyna pokazuje hasła, druga ma za zadanie je odgadnąć. Jak będzie wyglądać dziecko? Potrzebne będą zdjęcia portretowe mamy i taty dziecka – po 2-3 każdego z nich. Trzeba je pociąć na paseczki w poziomie tak, aby na każdym z nich znalazła się jedna część twarzy: czoło, oczy z brwiami, nos, usta, bródka. Uczestnicy zabawy składają części twarzy w cała twarz, korzystając z części twarzy obu rodziców. Można to robić świadomie lub losować paseczki i fragmenty twarzy. Zabawę można przeprowadzić korzystając ze zdjęć z niemowlęctwa rodziców i z ich dorosłości – to dwie zabawy: jak będzie wyglądać dziecko w niemowlęctwie, a jak w dorosłości. Kim jest to dziecko? Przed imprezą trzeba każdego, kto ma być na baby shower, poprosić, aby przesłał swoje zdjęcie z dzieciństwa. Zdjęcia trzeba wydrukować. Na karteczkach należy napisać imiona i ew. nazwiska gości. W dogodnym momencie spotkania zdjęcia i karteczki można rozłożyć na stole lub dywanie i poprosić gości, aby przyporządkowali karteczki z imionami i nazwiskami do zdjęć odgadując, kogo przedstawiają fotografie. Konkursy na baby shower To trzeci element imprezy baby shower. Konkursy i quizy wprowadzają element rywalizacji i dodatkowo pomogą rozluźnić atmosferę. Im śmieszniejsze, tym lepiej! Kto najlepiej zna przyszłą mamę? To test wiedzy o przyszłej mamie i maluszku, który jest znakomitym pomysłem na zintegrowanie gości. Pytania mogą dotyczyć, terminu porodu, imion dla dziecka, wybranego szpitala. Najlepiej, by były ułożone przed imprezą i skonsultowane z bohaterką uroczystości. Ile centymetrów w pasie? To zabawa, w której główną rolę odgrywa brzuch i jego mały mieszkaniec. Zaproszone koleżanki zgadują, ile centymetrów w pasie ma przyszła mama. Podanie prawidłowej odpowiedzi wbrew pozorom wcale nie jest takie łatwe! Marta, mama dwumiesięcznej Amelki wspomina: – Na moim baby shower rozdałam przyjaciółkom długie tasiemki, a one miały je przyciąć „na miarę”. Potem po kolei oplatałam się nimi, ale okazało się, że wszystkie były za krótkie! Nie mogłyśmy powstrzymać się od śmiechu. Konkurs na imię dla dziecka Z kilkunastu rozsypanych sylab goście tworzą niespotykane, jak najzabawniejsze imiona dla dziecka. Można przeprowadzić także konkurs na najpiękniejsze imię dla maluszka. Jeżeli decyzja co do wyboru imienia jeszcze nie zapadła, taka burza mózgów będzie świetnym źródłem inspiracji. Zabawne prezenty na baby shower Prezenty to nieodzowna część każdego baby shower. Nazwa imprezy pochodzi od angielskiego słowa „shower” (prysznic) i oznacza deszcz prezentów dla dziecka, którymi zostaje obdarowana przyszła mama. Poprzez drobne upominki koleżanki pomagają skompletować wyprawkę dla noworodka (wiele mam tworzy nawet specjalne „listy życzeń”). Oprócz tradycyjnych artykułów dziecięcych: śpioszków lub kosmetyków, najmilszym prezentem są pomysłowe drobiazgi (np. zrobione własnoręcznie). Przygotowanie ich samo w sobie może być niezłą zabawą. Kapsuła czasu Skrzynka z życzeniami i dobrymi (dowcipnymi) radami dla dziecka i mamy, która ma być otwarta dopiero za 18 lat. Można przygotować ją przed przyjęciem albo w trakcie baby shower. Goście piszą, co chcieliby powiedzieć dziecku, a potem zamykają kartki w pudełku. Częstym dodatkiem do kapsuły czasu są włożone przez przyszłą mamę zdjęcia z badań USG i fotografie ciążowego brzuszka z różnych okresów ciąży. Tort z pieluszek To hit przedporodowych przyjęć! Ze spiętych pampersów formujemy trzy okrągłe płaty „ciasta” i ustawiamy je jak piramidę na tortowej paterze. Między „kawałki tortu” wciskamy „bakalie”: zabawki, gryzaczki, szczoteczki do włosów, łyżeczki, skarpetki. Jeszcze kilka dekoracyjnych przytulanek i tort gotowy. Można go też zamówić w Internecie. Pieluszki to najbardziej praktyczny prezent dla przyszłej mamy: – Sama pamiętam, jak dużo zużywaliśmy pieluch tuż po porodzie. Dlatego na baby shower mojej przyjaciółki podarowałam jej pieluszkowy tort z 60 pampersów. Podobno został „zjedzony” przez jej małą Olusię w niecały tydzień – śmieje się Joanna, mama dwuletniego Antosia. Zobacz także: Baby shower po polsku – jak wygląda bociankowe Najgorsze torty na baby shower ​Quiz na baby shower: co ty wiesz o dzieciach?
Naleśniki dla dzieci i niemowlaków: pyszne i zdrowe przepisy. Od kiedy je podawać?
Naleśniki dla dzieci nadają się na każdą okazję. Mogą być pysznym śniadaniem, pożywnym obiadem lub lekką kolacją. Zdrowe naleśniki sprawdzą się też jako drugie śniadanie do szkoły albo deser. Podpowiadamy, z czym podawać naleśniki dla starszych dzieci i od kiedy można je podawać niemowlakowi.
Naleśniki dla dzieci to przebój w każdej kuchni. Wielu niejadków krzywiących się na widok zupy czy kotleta „kapituluje” na widok rumianych, pysznych naleśników z dodatkami. Lubią je też rodzice, bo to potrawa nie tylko smaczna, ale i prosta do wykonania. A jeśli wiesz, z czym najlepiej je podawać, naleśniki mogą być też zdrowym posiłkiem. Tylko czy mogą je jeść już niemowlęta? Naleśniki dla niemowlaka – od kiedy? Naleśniki najlepiej podawać niemowlakowi pod koniec pierwszego roku życia – to potrawa smażona, która nie nadaje się dla maluszków. Możesz wprowadzić je do niemowlęcej diety nieco wcześniej, od ok. 8-10. miesiąca życia, ale pamiętaj: w tym wieku maluch powinien jeść naleśniki okazjonalnie, dla spróbowania, bo jego układ trawienny dopiero uczy się radzenia sobie z nowościami. Po 12. miesiącu dziecko może już częściej jeść naleśniki i inne smażone potrawy, np. placuszki lub kotleciki drobiowe czy warzywne, jednak wciąż nie powinny one pojawiać się na jego talerzu zbyt często. Przepis na naleśniki dla niemowlaka i starszego dziecka: zasady Choć przygotowanie naleśników wydaje się dziecinnie łatwą sprawą, warto poznać kilka zasad ich przyrządzania. Dzięki temu będą smaczniejsze i twoje dziecko na pewno je polubi. 1. Naleśniki puszyste dzięki bąbelkom Do ciasta naleśnikowego dodawaj wodę mineralną gazowaną. Dzięki temu będzie miało więcej „powietrza” i stanie się delikatniejsze. A naleśniki będą puszyste. 2. Pora na... leżakowanie Nie smaż naleśników od razu po przygotowaniu ciasta. Gdy zmiksujesz wszystkie składniki, odstaw miskę z masą na ok. 30 minut. Ciasto powinno poleżakować, by „dojrzeć”. 3. Naleśniki jak śmietana Uważnie dobieraj składniki. Ciasto naleśnikowe powinno mieć konsystencję gęstej śmietany. Kiedy zanurzysz w nim łyżkę i wyjmiesz ją, masa powinna spłynąć po jej grzbiecie. 4. Do naleśników dla dzieci używaj mało tłuszczu Naleśniki nie powinny pływać w tłuszczu. Do smażenia używaj niewielkich ilości oliwy lub oleju albo natrzyj patelnię natłuszczonym ręcznikiem papierowym Jeśli nie chcesz, by naleśniki dla dzieci się przypaliły, smaż je tylko na patelni teflonowej. View Burdaffi on the source website 5. Naleśniki cienkie jak papier Takie są najsmaczniejsze! Nabieraj na łyżkę odpowiednią ilość ciasta, tak by równomiernie rozlało się po całej powierzchni. Gdy powierzchnia zacznie się ścinać, odwracaj naleśnik za pomocą szpatułki. 6. Bezglutenowe naleśniki Dzieci na diecie bezglutenowej też mogą zajadać pyszne placuszki. Do przygotowania takich specjalnych naleśników potrzebne ci będą: szklanka mąki bezglutenowej, 2 łyżki kleiku kukurydzianego, 3 łyżki mąki kukurydzianej, 2,5 szklanki wody i 3 łyżki oleju. Wymieszaj składniki i usmaż placki. 7. Naleśniki z niespodzianką Możesz uatrakcyjnić smak naleśników, jeśli dodasz do ciasta trochę kakao i cynamonu lub startej skórki pomarańczowej. Gdy chcesz zmienić ich kolor, dodaj do ciasta zmiksowany sparzony szpinak – będą wtedy zielone. Przepisy na pyszne naleśniki dla niemowlaka i starszych dzieci: Zdrowe placki z mąki pszennej pełnoziarnistej Naleśniki kanadyjskie Naleśniki z wiśniami Bajeczne naleśniki Bezglutenowe naleśniki z bananami Bezmleczne naleśniki Czekoladowe naleśniki Cytrynowe naleśniki Z czym podawać naleśniki dla niemowlaka? Do przygotowania ciasta naleśnikowego, potrzebujesz jedynie mąki pszennej (może też być pełnoziarnista lub mieszana), mleka, trochę wody, jajek, cukru, soli, niewielkiej ilości oleju. Jeśli maluszek nie toleruje glutenu, nic straconego. Naleśniki równie dobrze możesz skorzystać z przepisu na naleśniki bezglutenowe, który znajduje się powyżej, albo wykonać je z mąki ryżowej czy kokosowej. Obecnie w sklepach znajdują się gotowe, ekologiczne i bezglutenowe mieszanki, specjalnie do naleśników – z całą pewnością znajdziesz je w dużych dyskontach albo sklepach z żywnością ekologiczną. A co z farszem? W przypadku niemowląt zawartość farszu powinna być podyktowana zaleceniami żywieniowymi dostosowanymi do wieku niemowlęcia. Na samym początku wprowadzania naleśników do diety, około 8. miesiąca życia lub później, powinno podawać się suche naleśniki, bez farszu, aby malec przyzwyczaił do nich swój układ trawienny. W tym momencie życia maluszka naleśniki powinny być podawane raz na jakiś czas, dla smaku, nie jako główny posiłek. Należy pamiętać, że do ukończenia pierwszego roku życia podstawą żywienia dziecka jest mleko (matki albo modyfikowane). Z czym podawać naleśniki roczniakowi? Po ukończeniu pierwszego roku życia można podać dziecku naleśniki ze świeżymi owocami sezonowymi, twarożkiem, a także z farszem warzywnym lub mięsnym. Ważne, aby naleśniki i farsz zawierały możliwie jak najmniej soli i cukru. Im lepszy skład farszu, tym zdrowsze będą naleśniki. Czym więc nadziać naleśniki roczniakowi? Jeśli chcesz podać dziecku słodkie naleśniki, skorzystaj z musów lub przecierów owocowych bez cukru, które stanowią źródło witaminy C. Wartościowym, pełnym białka daniem będą naleśniki z serem. Aby ograniczyć cukier w daniu, twarożek można dosłodzić dojrzałym bananem. Dzięki temu masa twarogowa będzie łatwiej rozprowadzać się po naleśniku, nie trzeba będzie dodawać do niej śmietany czy żółtka. Jeśli planujesz podanie maluszkowi naleśnika na słono, śmiało możesz wykorzystać do tego dowolne warzywa (oprócz grzybów). Gotowane, pieczone czy duszone, z dodatkiem aromatycznych przypraw czy mięsa (np. mielone mięso z indyka) sprawią, że naleśniki staną się wartościowym posiłkiem. Z czym podawać naleśniki dla starszych dzieci? W przypadku naleśników dla starszych dzieci ogranicza tylko fantazja. Podobnie jak w przypadku naleśników dla niemowląt, możesz nadziać je kremami orzechowymi (polecamy kremy domowe, nie ze sklepu!), dżemami (najlepiej niskosłodzonym albo bez cukru), twarogiem, świeżymi owocami, mięsem czy warzywami. Wspaniale smakują na świeżo, ale i zapieczone, na przykład, w sosie pomidorowym z ciągnącym się serem. Przygotowując naleśniki dla starszych dzieci, możesz pokusić się o dodanie większej ilości przypraw i soli. Jeśli chodzi o farsz, wszystkie chwyty są dozwolone. Ponadto, jeśli chcesz urozmaicić posiłek, możesz pobawić się formą naleśników. Starsze dzieci z pewnością docenią pancakes, czyli znane w Ameryce placuszki, które zamiast mleka zawierają maślankę i sodę oczyszczoną, która sprawia, że są niezwykle puszyste i delikatne. Oprócz formy możesz pobawić się kolorem. Jeśli chcesz podać kolorowe naleśniki, dodaj: różowe: sok z buraka albo maliny; zielone: szpinak albo sok ze szpinaku; żółte: kurkumę. Zobacz też: Kolacje dla dzieci: 16 przepisów na fajne, szybkie i zdrowe kolacje (także na słodko!) Ciasteczka owsiane dla dzieci: zdrowe, z bananem, bez mąki [PRZEPIS] Ciastka z masłem orzechowym – pyszny podwieczorek Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. n. med. Halina Weker Kierownik Zakładu Żywienia Instytutu Matki i Dziecka, adiunkt w Zakładzie Dietetyki Klinicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, członkini Komitetu Żywienia Człowieka Polskiej Akademii Nauk, specjalistka w zakresie żywienia dzieci w różnym wieku oraz kobiet w okresie ciąży i laktacji
Przepuklina pępkowa u niemowląt – wygląd, objawy i leczenie + zdjęcia
Przepuklina pępkowa u niemowląt to wada wrodzona. Przyczyną tej nieprawidłowości jest otwór w ścianie jamie brzusznej, przez który jej zawartość uwypukla się do pępka, powodując charakterystyczne jego wybrzuszenie.
Przepuklina pępkowa u niemowląt pojawia się, jeśli trzewia, zamiast tkwić w jamie brzusznej, próbują wypchnąć się na zewnątrz przez niedomknięty pierścień pępkowy (to struktura anatomiczna wewnątrz brzucha, a nie sam pępek). Przykryta skórą „dziurka”, przez którą próbują się wydostać organy wewnętrzne, może być mała – taka, że da się wyczuć jej krawędzie opuszką palca, lub duża, nawet na 2–3 cm i widoczna gołym okiem. Spis treści: Przepuklina pępkowa u niemowląt – czym jest? Jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt? Zdjęcia Przepuklina pępkowa u niemowląt – przyczyny Objawy przepukliny pępkowej u niemowląt Przepuklina pępkowa u niemowląt – czy to boli? Przepuklina pępkowa u niemowląt – jak leczyć Przepuklina pępkowa u niemowląt – czym jest? Przepuklina pępkowa u niemowląt jest dość częstym zjawiskiem. Najczęściej występuje, gdy miejsce po odpadnięciu pępowiny goi się nie tak, jak powinno. To powoduje osłabienie sprężystości tkanek i wpychanie się trzewi pod skórę pępka. Na szczęście w pierwszych miesiącach życia pierścień ścięgnisty pępkowy wzmacnia się i zarasta, dzięki czemu przepuklina pępkowa u niemowląt ustępuje samoistnie. Czasami jednak wada ta nie znika albo jest na tyle nasilona, że wymaga interwencji chirurgicznej. Małe nieustępujące przepukliny wymagają wzmacniania mięśni brzucha, unikania nasilonego płaczu dziecka i zachowanie prawidłowej diety, aby nie doprowadzać do gazów i kolek u niemowlęcia. Niezależnie od przyczyny, przepuklina pępkowa u niemowląt nie jest poważnym problemem, a lekarze mówią o niej, że jest raczej defektem kosmetycznym. Co prawda przy dużej przepuklinie (powyżej 2,5 cm) może dojść do uwięźnięcia jelit (sprawa robi się wówczas poważna, a dziecko wymaga natychmiastowej pomocy chirurga, by nie doszło do martwicy fragmentu jelita), jednak zdarza się to naprawdę bardzo rzadko. Na wszelki wypadek trzeba jednak wiedzieć, że objawami uwięźnięcia są: płacz i wymioty u niemowlęcia. Przepuklina pępkowa u niemowląt wymaga konsultacji u lekarza, który zbada jej wielkość i zaleci odpowiednie postępowanie. Jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt? Zdjęcia Przepuklinę pępkową diagnozuje się przede wszystkim na podstawie wyglądu pępka. Zobacz na zdjęciach, jak wygląda przepuklina pępkowa u niemowląt. Niewielka przepuklina pępkowa Bardzo duża przepuklina pępkowa Przepuklina pępkowa u niemowląt – przyczyny Młode mamy uważają często, że przepuklina powstaje na skutek nieprawidłowego podwiązania pępowiny tuż po porodzie. To nieprawda. Niemowlę nie „dorabia” się jej również, krzycząc i mocno napinając brzuszek (np. podczas ataku kolki). Przepuklina pępkowa u niemowląt jest drobną wadą wrodzoną. We wczesnym okresie rozwoju płodu jelita rozwijają się poza jamą brzuszną dziecka. Potem cofają się przez pierścień pępkowy, co nie zawsze postępuje tak, jak powinno. Przepuklina pępkowa u niemowląt powstaje wówczas, gdy pierścień: nie do końca się domknie, nie jest zbudowany prawidłowo. Najczęściej zdarza się to u wcześniaków i noworodków z niską wagą urodzeniową (np. wskutek hipotrofii płodu). Objawy przepukliny pępkowej u niemowląt Objawem przepukliny pępkowej u niemowląt jest wypukłość pępka lub wręcz balonik pępkowy. Wypukłość ta albo jest stale widoczna i nasila się, gdy dziecko napina powłoki brzuszne (podczas płaczu, zaparcia), albo pojawia się podczas wysiłku. Zmiana poddaje się pod naciskiem palca, jest miękka. Przepuklina pępkowa u niemowląt – czy to boli? Niewielka przepuklina pępkowa u niemowląt jest wyczuwalna jedynie pod palcem, nie jest widoczna gołym okiem. Dużą wyraźnie widać. Niezależnie od rozmiaru nie sprawia dziecku bólu nawet wtedy, gdy się ją uciska czy wpycha do wnętrza jamy brzusznej. Przepuklina pępkowa u niemowląt – jak leczyć? Postępowanie zależy od tego, jak duża jest to wada i jakie daje dolegliwości. Jeśli przepuklina pępkowa u niemowlęcia jest mała (do 1 cm), spokojnie się czeka, aż sama zarośnie. Na ogół dzieje się to w ciągu roku, czasami trwa 2 lata. Gdy ma więcej niż 2,5 cm, rzadko zarasta sama. Wówczas trzeba ją leczyć zachowawczo lub operować. Pierwszy sposób leczenia polega na zaklejaniu jej specjalnymi plastrami (do tego celu przeznaczonymi) – jest to plastrowanie pępka. Prawda jest jednak taka, że rzadko przynosi to pożądane rezultaty, poza tym nieumiejętne przyklejanie plastrów może prowadzić do maceracji naskórka. W fałdzie skóry można też nieopatrznie uchwycić i uwięzić plastrem fragment nieodprowadzonego do jamy brzusznej jelita. Dlatego plastrowanie powinien przeprowadzać fizjoterapeuta. Ważne! Niemowlę z przepukliną pępkową warto kłaść na brzuchu. Każde takie ćwiczenie może zmniejszyć otworek (leżenie na brzuchu jest też korzystne dla stawów). Najskuteczniejsze jest leczenie operacyjne. Termin zabiegu zależy od wielkości przepukliny pępkowej u niemowlęcia i tego, jakie dolegliwości ma dziecko. Nie ma tu reguły. Na ogół operuje się wkrótce po rozpoznaniu i stwierdzeniu, że taki zabieg jest konieczny. Operacja jest prosta i trwa około pół godziny. Przeprowadza się ją w znieczuleniu ogólnym, żeby dziecko nie czuło bólu i niczego nie pamiętało. Jeszcze tego samego dnia, a najpóźniej nazajutrz, maluch może wrócić do domu. Blizna jest niemal niewidoczna, bo cięcie skórne robi się na krawędzi pępka. Zobacz też: Przepuklina pachwinowa u dzieci – przyczyny, objawy, leczenie Pielęgnacja pępka noworodka Poród lotosowy – co się robi z pępowiną i łożyskiem
Kiedy dziecko przesypia całą noc i jak mu w tym pomóc?
Moment, kiedy dziecko przesypia całą noc, to dla wielu rodziców początek nowego rozdziału w życiu. Zazwyczaj dzieje się to między 6. a 9. miesiącem życia. Tyle mówi teoria. Praktyka może być zupełnie inna.
Kiedy dziecko zacznie przesypiać całą noc? Zazwyczaj nie wcześniej niż przed ukończeniem pół roku. To, ile śpi niemowlę, jest nieustannym tematem rozmów młodych mam. Tymczasem na to pytanie nie ma jednej, prawidłowej odpowiedzi. Dzieci są różne, przebywają w różnych warunkach, mogą być różnie karmione, a to właśnie od tych rzeczy zależy, kiedy dziecko prześpi całą noc. Zresztą pierwsza przespana w całości noc nie znaczy, że tak będzie już zawsze. Spis treści: Kiedy dziecko przesypia całą noc? Kiedy niemowlę przesypia noc? Jak pomóc dziecku przespać noc? Karmienie piersią w nocy Jak długo karmić piersią w nocy? Ile śpi noworodek, a ile niemowlę i starsze dziecko? Najczęstsze problemy ze snem dziecka Kiedy dziecko przesypia całą noc? Jeśli dziecko jest na mleku modyfikowanym, najprawdopodobniej zacznie przesypiać całe noce wcześniej niż niemowlę karmione piersią. Wszystko dlatego, że mleko mamy, choć jest najlepsze, to szybciej jest przez dziecko trawione, więc szybciej po posiłku niemowlę zaczyna ponownie odczuwać głód. I budzi się na nocne karmienie. Starsze dziecko potrafi naraz zjeść więcej, a większa porcja mleka mamy syci na dłużej. To wtedy powstają warunki do tego, aby maluszek mógł zacząć przesypiać całe noce. Większość rocznych dzieci przesypia już całe noce. Ok. 10 proc. dzieci rodzi się z podwyższoną wrażliwością na bodźce. Takie maluchy śpią jak zające, budzi je byle hałas, wolniej się wyciszają i z reguły później niż inne dzieci zaczynają przesypiać całe noce. Kiedy niemowlę przesypia całą noc? Noworodek przesypia prawie całą dobę, ale nie rozróżnia dnia i nocy, i tak samo budzi się na karmienie, zwykle co 2-3, czasem co 4 godziny. Niemowlę zaczyna już nocą mieć dłuższe przerwy między karmieniami, ale jeśli jest karmione piersią, budzi się kilka razy. Teoria mówi, że niemowlę zaczyna przesypiać całe noce między 6. a 9. miesiącem życia. Praktyka pokazuje, że reguły nie ma – czasami dzieje się to wcześniej, czasami później. Sen jest ważny. Nie tylko dla ciebie (sama przecież marzysz, by w końcu przespać całą noc), ale przede wszystkim dla dziecka. Dlaczego? Bo sen jest potrzebny do prawidłowego rozwoju dziecka. Dzięki niemu maluszek odpoczywa od nadmiaru wrażeń w ciągu dnia, a jego mózg dojrzewa. Doświadczona położna, Edyta Brala, wskazuje na konkretny sposób, w jaki młodzi rodzice mogą rozpoznać, że dziecko śpi wystarczająco długo. To wcale nie takie trudne, jak mogłoby się wydawać. Więcej na filmie poniżej: View Ediplayer on the source website Jak pomóc dziecku przespać noc? Zadaniem rodziców jest stworzenie dziecku bezpiecznych i dobrych warunków do snu i rozwoju. To oznacza prawidłowe żywienie, spokojną atmosferę i stałe rytuały (a nawet śpiewanie kołysanek), które pomagają dziecku oswajać świat. Im młodsze dziecko, tym bardziej jednak trzeba zaufać jemu samemu. To niemowlę najlepiej wie, czy musi posilić się w nocy, czy nie. Trzeba się z tym pogodzić, a nie sluchać rad w stylu: „Nakarm kaszką, to będzie spać", „Przejdź na butelkę, będzie przesypiać noce". Akademia Młodych Rodziców Krótko śpi, budzi się w nocy, nie chce zasnąć... Wiemy, jak to zmienić! Czytaj więcej Karmienie piersią w nocy Karmienie piersią w nocy powinno, tak jak w dzień, odbywać się na żądanie dziecka. Niektóre maluchy budzą się co 2-3 godziny, inne potrafią na raz przespać cztery nocne godziny. Nie należy zamieniać piersi na butelkę z mieszanką tylko po to, aby zwiększyć szansę na to, że dziecko szybciej zacznie przesypiać całe noce. Wiele mam podczas karmienia piersią w nocy zasypia z dzieckiem u boku. O ile takie postępowanie było kiedyś piętnowane, to obecnie specjaliści już nie upierają się, że odkładanie niemowlęcia do własnego łóżeczka jest jedynym słusznym działaniem. Wiele mam właśnie dzięki temu, że nie musiały za każdym razem wstawać na nocne karmienie, nie wspomina niemowlęctwa swoich dzieci jako katorgi. Jak długo karmić piersią w nocy? To proste: tak długo, jak dziecko budzi się w nocy na karmienie piersią. Specjaliści twierdzą, że nocne karmienie stymuluje produkcję mleka. Jeśli maluszek potrzebuje jeść w nocy, a mamie pokarmu nie brakuje, powinna podawać dziecku pierś. W ten sposób zwiększają się szansę na to, że uda się dziecko karmić piersią dłużej, co jest dla niego bardzo korzystne. Zdaniem stomatologów ze względu na zdrowie ząbków dziecka lepiej nie karmić go w nocy. Na szczęście większość niemowląt zaczyna przesypiać całą noc, zanim pojawią się u nich pierwsze ząbki. Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej Ile śpi noworodek, a ile niemowlę i starsze dziecko? Noworodki przesypiają większość doby, budząc się najczęściej tylko na karmienie. Potem okresy snu i czuwania stają się wyraźniejsze, a półroczne niemowlę jest już zwykle przyzwyczajone do 24-godzinnego cyklu dnia i nocy. W drugim półroczu życia dzieci śpią w ciągu dnia już tylko 2-3 razy, a pod koniec 1. roku życia tylko raz dziennie. Trzylatki natomiast rzadko już sypiają w ciągu dnia, choć takie drzemki bywają również normą i u starszych dzieci. Tak jest najczęściej. Ale to wcale nie znaczy, że akurat twoje dziecko jest modelowym niemowlakiem. Jeśli czytasz ten tekst, pewnie wcale tak nie jest... Choć prawdopodobnie właśnie na moment, kiedy prześpisz całą noc, budząc się dopiero rano, czekasz najbardziej. I z pewnością w końcu tak będzie. Nie wszystkie dzieci w podobnym wieku wymagają tej samej ilości snu – podajemy tylko wartości orientacyjne. Zapotrzebowanie na sen zależy od temperamentu, pory roku, sposobu spędzania dnia. To, ile śpi dziecko, może być też uwarunkowane genetycznie. Najczęstsze problemy ze snem dziecka Problemów z dziecięcym spaniem jest tyle, ile maluchów. Ale niektóre powtarzają się częściej. Poniżej znajdziesz te, z którymi ma problem największa liczba rodziców. Dziecko nie może zasnąć wieczorem Zmęczone i najedzone dziecko zwykle szybko zasypia. Malec harcujący w najlepsze, gdy śpiewasz mu kołysanki, być może sypia zbyt długo w dzień. Lub odwrotnie – jest zbyt zmęczony, by zasnąć. Co robić: Skróć lub wydłuż dzienną drzemkę malca. Niektóre dzieci, np. dwulatki, mogą z niej zrezygnować. Dziecko nie zasypia podczas głaskania W każdym wieku dziecko ma inne wymagania. Roczne dzieci potrzebują innych rytuałów niż niemowlaki. Co robić: Od czasu do czasu wprowadzaj nowe elementy, np. wieczorne czytanie książeczek, śpiewanie kołysanki lub nową przytulankę. Niekiedy dobrze robi zmiana osoby, która usypia. Jeśli do tej pory to ty częściej usypiałaś dziecko, niech teraz wieczorny rytuał usypiania będzie obowiązkiem taty. Dziecko budzi się w nocy nawet co 2 godziny To normalne u najmłodszych niemowlaków, którym jeszcze nie ustalił się stały rytm doby z podziałem na czas aktywności i czas spania. Starsze dziecko może budzić się, odreagowując napięcia całego dnia. Bywa, że staje się to nawykiem, zwłaszcza jeśli je rozbudzasz, karmiąc lub podając butelkę. Co robić: Gdy dziecko obudzi się w nocy, pogłaszcz je i zachęć do snu, daj mu przytulankę. Mimo swojego zmęczenia bądź cierpliwa i konsekwentna, bo efekty wcale nie muszą przyjść szybko. Starsze niemowlę źle przesypia całą noc Im starsze dziecko, tym ważniejsze, by czas czuwania spędzało jak najbardziej aktywnie. Zabawy i ruch sprawiają, że wieczorem maluch jest zmęczony i fizycznie, i psychicznie. Dobrze, czyli wystarczająco intensywnie jak na jego wiek spędzony dzień sprawi, że noc będzie dla niego czasem odpoczynku. Co robić: Zadbaj o to, aby dziecko miało możliwość ruchu w ciągu dnia: obracania się na boczki bądź raczkowania. Powinno też mieć w ciągu dnia wiele wrażeń, np. podczas spacerów i zabawy. Dziecko budzi najmniejszy szmer Niemowlęta potrafią przyzwyczaić się zarówno do ciszy w domu, gdy chodzi się wokół nich na placach, jak i do hałasu, który powodują zwyczajne domowe odgłosy: rozmowy czy włączony telewizor. Jeśli w ciągu dnia dziecko śpi w całkowitej ciszy, trudno mu jest potem zasnąć w innych warunkach. Co robić: Gdy dziecko śpi, nie chroń go przed dźwiękami dobiegającymi z zewnątrz. Z czasem do nich przywyknie. View Ediplayer on the source website Dziecko zasypia tylko w łóżku rodziców Małe dziecko uwielbia stale być z rodzicami, więc chętnie zasypia w ich łóżku. Czuje się w nim pewnie i bezpiecznie. Przyzwyczaja się do tego od razu, ale odzwyczaja znacznie dłużej. Co robić: Albo nauczysz dziecko zasypiać w jego łóżeczku, wprowadzając różne rytuały, albo poczekasz, aż samo zmieni nawyki, bo w końcu na pewno z tego wyrośnie. Najważniejsze, byś była pewna swojej decyzji i w niej wytrwała. Dziecko zasypia tylko w wózku Niemowlę szybko zasypia kołysane w wózku. Niestety, najczęściej trudno bez rozbudzenia przenieść je do łóżeczka. Gdy spostrzega zmianę, jest niezadowolone i zaczyna płakać. Co robić: Zmiana przyzwyczajeń nie jest łatwa, ale cierpliwość daje efekty, zwłaszcza gdy wprowadzisz nowe rytuały (kołysanki, czytanie). Warto też wypróbować praktyczny gadżet marki BeSafe. Izi Transfer umożliwia przenoszenie dziecka bez zmieniania jego pozycji, np. z samochodu albo z wózka. Bez wybudzania! View Burdaffi on the source website Dziecko w nocy przychodzi do łóżka mamy i taty Spragnione ciepła i bliskości rodziców dziecko, zwłaszcza to, które na co dzień zostaje z nianią lub opiekunką, z łatwością znajduje do was drogę nocą. Jeśli raz czy dwa przyzwolisz na nocne wędrówki, maluch nabierze zwyczaju przychodzenia do waszego łóżka. Co robić: Jeśli nie chcesz spać z dzieckiem (wśród rodziców jest wielu zwolenników spania w jednym łóżku z dzieckiem), konsekwentnie odprowadzaj dziecko do jego łóżeczka i pozostawaj przy nim, dopóki nie zaśnie. Z kilkulatkiem porozmawiaj (może czegoś się boi?) i razem poszukajcie dobrego rozwiązania. Dziecko budzi się nocą, śpiąc w wózku W wózku może być za ciasno już trzy-, czteromiesięcznemu dziecku, przez co budzi się, zmieniając pozycję. Przede wszystkim jest to jednak niebezpieczne. Co robić: Najlepiej, dla spokojnego snu i bezpieczeństwa, by dziecko od początku spało w łóżeczku. Jeśli tak nie jest, jak najszybciej przenieś malca do niego. Jeśli dziecko umie już samo się podnosić, pozbądź się głębokiego wózka, zamieniając go na spacerówkę (ale rozkładaną na płasko, gdyby zasnęło na spacerze). Postaw jego łóżeczko blisko własnego i podaruj mu nową przytulankę. Zasypianie zajmuje dziecku 2 godziny Niektóre dzieci przedłużają w nieskończoność moment zaśnięcia, dokazując, prosząc o picie lub jedzenie. Chcą odsunąć moment rozstania z rodzicem. Co robić: Ustal jasne zasady, np. po kąpieli czytaj dziecku 15 minut, potem je utul, ucałuj i wyjdź. Na początku dziecko zaprotestuje i będzie cię wołało. Podejdź do jego łóżeczka i powiedz, że czas spać, pogłaszcz je i znów wyjdź. Zawsze wracaj, jeśli dziecko płacze. Sytuacja może się powtórzyć kilka razy, ale malec na pewno w końcu zaśnie. Dziecko usypia tylko na rękach Dziecko przyzwyczajony do kołysania na rękach mamy, jej bliskości i zapachu, niemal natychmiast budzi się po odłożeniu do łóżeczka. Trudno się dziwić, skoro nagle zostaje pozbawione takich przyjemności. Co robić: Spróbuj odkładać dziecko do łóżeczka przed zaśnięciem. Uspokajaj je, odchodząc najpierw na minutę, potem na kilka minut, wreszcie na kilkanaście. Powoli przyzwyczai się do dłuższych okresów twojej nieobecności. Dziecko wstaje o świcie Dziecko jest ciekawe każdego nowego dnia, chętne do odkrywania kolejnych tajemnic świata. Gdy budzi się wyspane, od razu jest aktywne. Co robić: Aby opóźnić pobudki, zasłoń szczelniej zasłony, by wpadało przez nie mniej światła. Możesz też zostawić w łóżeczku bezpieczne zabawki (ale nie za dużo) – zajmie się nimi tuż po obudzeniu i nie będzie cię od razu wołać. Nie przybiegaj na pierwsze wezwanie, gdy tylko usłyszysz, że już nie śpi. Daj dziecku czas na samodzielną zabawę. Dziecko wygłupia się tuż przed zaśnięciem Dzieci podekscytowane zdobywaniem nowych umiejętności starają się nimi chwalić także przed snem. Co robić: Nie okazuj zainteresowania popisami maluszka, lecz spokojnie, choć stanowczo, ułóż go do snu. Nie daj się wciągnąć do zabawy z dzieckiem leżącym w łóżeczku, przypomnij mu o spaniu, zgaś światło i wycisz kołysanką. Podczas zasypiania dziecko trzyma palec lub włosy mamy Takie zachowanie daje dziecku namiastkę fizycznej bliskości. Z czasem dziecko nie potrafi już bez tego zasnąć. Co robić: Zamiast palca podsuń mu pluszaka lub otul je miękkim kocykiem. Jeśli w usypianiu zastąpi cię mąż i wprowadzi nowe rytuały, dziecko zapomni o swoich nawykach. Dziecko zasypia tylko blisko rodzica To naturalne, że gdy zabraknie cię obok, dziecko czuje się nieswojo i płacze. Podobnie jest, gdy malec zasypia w waszym łóżku, a potem budząc się, odkrywa, że jest sam. Co robić: Stopniowo przyzwyczajaj dziecko do samodzielnego spania we własnym łóżeczku. Najpierw zamiast leżeć obok niego, usiądź niedaleko łóżeczka, kolejnego dnia – dalej na krześle. I każdego dnia powoli zwiększaj dystans. Zobacz też: Jak usypiać dziecko? Jakie łóżeczko turystyczne wybrać dla dziecka? Pościel dla niemowlaka i starszego dziecka Konsultacja merytoryczna dr n. med. Anetta Jeziorek Neurolożka, pracuje w Samodzielnym Publicznym Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Warszawie
Chrapanie u dzieci oznacza zatkany nos. Ale nie tylko! Jak pomóc?
Chrapanie u dziecka może mieć wiele przyczyn – zdarza się, że ustępuje ono wraz z wyeliminowaniem przyczyny (np. infekcji lub alergenów). W niektórych sytuacjach należy jednak niezwłocznie zgłosić się do lekarza – chrapanie podczas snu u dziecka może mieć poważne konsekwencje, takie jak bezdech senny.
Dzieci najczęściej chrapią podczas snu, ale zdarza się, że chrapanie, trudności w oddychaniu i świszczący oddech pojawiają się także w dzień. Zlekceważenie chrapania u dziecka może mieć poważne konsekwencje dla jego zdrowia. Jeżeli chrapanie u dziecka długo się utrzymuje, należy skonsultować się z lekarzem. Spis treści: Przyczyny chrapania u dzieci Skutki chrapania u dziecka Chrapanie u dziecka – jak pomóc? Chrapanie u dziecka a bezdech Chrapanie u dziecka – leczenie Przyczyny chrapania u dzieci Zastanawiasz się, dlaczego twoje dziecko chrapie w nocy? Wśród przyczyn chrapania wymienia się: Przeziębienie. Jeżeli dziecko ma katar, śluzówki nosa są obrzęknięte, a powietrze przeciska się przez nie z trudem. W dzień, gdy dziecko jest w pozycji pionowej lub półpionowej, oddycha mu się łatwiej. W nocy pozycja leżąca sprzyja chrapaniu. Jeżeli przyczyną jest tylko przeziębienie, chrapanie u dziecka ustanie po wyleczeniu infekcji górnych dróg oddechowych. Powiększony migdałek. To najczęstsza przyczyna chrapania u dzieci. Laryngolog dokładnie obejrzy dziecku gardło. Jeśli będzie miał wątpliwości, czy przyczyną problemów jest przerośnięty trzeci migdałek, skieruje dziecko na zdjęcie rentgenowskie lub wykonanie tzw. fiberoskopii. Lekarz ogląda drogi oddechowe dziecka specjalnym światłowodem. Jeżeli rzeczywiście winny będzie przerośnięty migdałek, laryngolog może doradzić jego usunięcie. Wiotkie tkanki krtani. W tej sytuacji dziecko ma też problemy w dzień: ciężko, świszcząco oddycha. Może też częściej chorować, a infekcjom towarzyszy zwykle duszność. Wiotkości się nie leczy. Trzeba poczekać (zwykle do końca 2. roku życia), aż dziecko z tego „wyrośnie”. Skrzywiona przegroda nosa. Może utrudniać oddychanie i powodować chrapanie, zwłaszcza jeśli towarzyszy mu obrzęk śluzówek nosa. Skrzywioną przegrodę leczy się operacyjnie po skończeniu przez dziecko 7. roku. W niektórych przypadkach przeprowadza się ją wcześniej (około 4. roku życia). Alergia na pyłki. Alergiczne dziecko ma obrzęknięte śluzówki nosa i chrapie. Konieczna jest wizyta u alergologa, który postawi diagnozę i rozpocznie leczenie. Skutki chrapania u dziecka Nie lekceważ tej dolegliwości, szczególnie jeśli chrapanie u dziecka pojawia się bez kataru. Może ono bowiem mieć negatywny wpływ na zdrowie dziecka: przede wszystkim dlatego, że przeszkadza mu w pełni wypocząć w czasie snu. W konsekwencji dziecku rano trudno się obudzić, jest niewyspane i zmęczone. W ciągu dnia zaś często bywa senne, apatyczne, ma też problemy z koncentracją uwagi i nauką. W Niemczech przeprowadzono badania wśród dzieci szkolnych. Okazało się, że te, które chrapały, miały niższe oceny z matematyki, ortografii i nauk przyrodniczych. Najprawdopodobniej we śnie dochodzi do częściowego niedotlenienia mózgu. A poza tym notorycznie niedospane dzieci nie miały możliwości skoncentrowania się na lekcjach i nie uważały. Warto tym kłopotom szkolnym wcześniej zapobiec! Chrapanie u dziecka – jak pomóc? Chrapanie u dziecka to dość częsta dolegliwość (szczególnie w przypadku przeziębienia) i nie zawsze jest oznaką choroby. Jeśli jednak chrapanie pojawia się u niemowlaka lub utrzymuje się u starszego dziecka przez dłuższy czas, należy bezwzględnie skonsultować się z pediatrą lub laryngologiem dziecięcym. Zanim skonsultujesz się z lekarzem, spróbuj pomóc dziecku w inny sposób: Zapewnij odpowiednią pozycję do spania. Połóż dziecko na boku, tak aby główkę miało nieco wyżej niż resztę ciała. Taka pozycja ułatwia oddychanie. W tym celu możesz pod materac włożyć poduszkę lub zwinięty w wałek koc. Uwaga: nie zaleca się kłaść dziecka na pleckach. Wiotkie tkanki i język mogą blokować drogi oddechowe podczas snu. Usuń z otoczenia alergeny. Zwróć szczególną uwagę na: puchowe kołdry, poduszki, dywany i inne siedliska roztoczy. Jeśli to możliwe, ogranicz dostęp zwierzętom do pomieszczenia, w którym śpi dziecko. Przed snem wywietrz pomieszczenie. Zadbaj też o odpowiednią, nie za wysoką, temperaturę w sypialni i nawilżenie powietrza. Suche śluzówki mogą być przyczyną chrapania. Wprowadź zdrową i zbilansowaną dietę. W niektórych przypadkach chrapanie u dziecka może być wywołane otyłością. Zadbaj o aktywność fizyczną dziecka i odpowiednie natlenienie w ciągu dnia. Chrapanie u dziecka a bezdech Chrapanie u dziecka może też doprowadzić do bezdechów sennych, czyli powtarzających się w czasie snu zatrzymań oddechu. Przyczyną bezdechu najczęściej jest fizjologiczna „miękkość podniebienia”, ale może on być także spowodowany skrzywieniem przegrody nosowej, przerośniętym trzecim migdałkiem, alergią, otyłością. Dlaczego tak się dzieje? Otóż kiedy błona śluzowa jest obrzęknięta, a drogi oddechowe mocno zwężone, w trakcie wdechu miękkie i elastyczne części dróg oddechowych są zasysane pod taką siłą, że co pewien czas zatykają się na kilka sekund (niebezpieczny jest bezdech trwający ponad 15 sekund). Chrapanie u dziecka – leczenie Sposób leczenia chrapania u dziecka zależy od przyczyny: W przypadku zdiagnozowania przerostu migdałka lekarka lub lekarz laryngolog może przepisać leki obkurczające, a nawet zalecić jego usunięcie. Jeśli przyczyną chrapania jest alergia, wskazane jest przyjmowanie leków antyhistaminowych. W przypadku chrapania wywołanego przeziębieniem należy leczyć infekcję zgodnie z zaleceniami lekarza. Chrapanie powinno wkrótce ustąpić. Jeśli dziecko często chrapie, posłuchaj, czy w czasie snu nie przestaje na moment oddychać. Zauważanie u chrapiącego dziecka bezdechu sennego należy jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Jeśli lekarz potwierdzi, że u dziecka występuje bezdech senny, skieruje je na specjalistyczne badania i zaleci dalsze leczenie. Pamiętaj, by nie podawać dziecku leków bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz też: Astma u dzieci: sprawdź przyczyny i objawy (to nie zawsze tylko kaszel) Alergia krzyżowa: objawy, tabela alergenów krzyżowych Kiedy trzeba usunąć migdałki? Konsultacja merytoryczna Dr n. med. Marzanna Radziszewska-Konopka Otolaryngolożka, lekarka z ponad trzydziestoletnią praktyką zawodową. Przez wiele lat kierowała Zakładem Audiologii Foniatrii i Laryngologii w Instytucie Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Przez siedem lat współtworzyła i koordynowała Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy
Marchwianka – zupa na biegunkę i ból brzucha [PRZEPIS]
Czy wiesz, że na kłopoty z brzuchem u dziecka dobra jest marchwianka, szczególnie podczas biegunki. Wyjaśniamy, dlaczego gotowana marchew tak dobrze sprawdza się przy dolegliwościach żołądkowych. Podpowiadamy też, jak ugotować zupę z marchwi i w jaki sposób ją podawać.
Marchwianka to lekkostrawna zupa, którą przygotowuje się z gotowanej marchwi. Jest uznanym domowym sposobem na problemy z brzuchem i biegunkę. Można podawać ją już niemowlętom. Przygotowując marchwiankę, należy jednak pamiętać, że swoje właściwości zachowuje tylko przez 24 godziny. Spis treści: Jak działa marchwianka? Jak ugotować marchwiankę? Marchwianka na biegunkę – przepis ze świeżej marchwi Marchwiankę z ryżem na biegunkę – przepis Najprostsza marchwianka z purée ze słoiczka – przepis Marchwianka dla dziecka – jak podawać? Jak działa marchwianka? Marchwianka pomaga w przypadku bólu brzucha i biegunki u dzieci oraz u osób dorosłych. To dobry domowy sposób w walce z tymi dolegliwościami. Zupa z marchwi ma dobroczynne działanie na przewód pokarmowy i pomaga uzupełniać w organizmie elektrolity utracone podczas biegunki. Marchwianka nie powoduje skutków ubocznych. Jest całkowicie bezpiecznym środkiem na biegunkę nawet u najmłodszych dzieci i niemowląt, które mają już rozszerzaną dietę. Marchwianka – właściwości Gotowana marchew, dzięki obecnym w niej pektynom, działa łagodząco na błonę śluzową jelit i przyczynia się do usuwania z przewodu pokarmowego szkodliwych produktów przemiany materii. Składniki mineralne (sód, żelazo, wapń, fosfor, miedź, cynk) zawarte w przecierze z marchwi uzupełniają składniki, które dziecko traci podczas biegunki. Marchwianka zapobiega odwodnieniu, a także pomaga przywrócić utracone podczas biegunki witaminy. Jest też zupą dietetyczną. Jak ugotować marchwiankę? Zupa marchwianka jest bardzo prosta w przygotowaniu. Można ją zrobić na kilka sposobów: ze świeżej marchwi lub z purée ze słoiczka. Marchwianka z ryżem z kolei powoduje szybsze działanie tej zupy. Aby dziecko mogło skorzystać z dobroczynnych właściwości marchwianki, zupa musi być odpowiednio przygotowana. Przede wszystkim należy wybrać marchew, która pochodzi od rolnika lub z uprawy ekologicznej. Nie będzie skażona środkami chemicznymi i dzięki temu będzie znacznie zdrowsza. Jest to ważne w przypadku warzyw korzeniowych, w których łatwo gromadzą się pozostałości zanieczyszczeń z gleby. Najlepsza marchew jest dostępna w sierpniu i we wrześniu – słodka, mocno pomarańczowa i zbita. To właśnie ta późna marchew sprawia, że zupa ma delikatny słodko-maślany smak. Gotowanie marchwianki – o czym warto wiedzieć? Kupując marchewki, wybieraj mniejsze okazy. Zwróć uwagę, czy marchewki są jędrne i niepopękane (to świadczy o tym, czy były dobrze przechowywane). Jeśli marchewka w sezonie jest sprzedawana z natką, jej liście powinny być zielone. Nie kupuj marchwi, która ma zielone końce. Smak nie będzie tak słodki. Marchewka sprzedawana z ziemią, nie jest gorsza od czystej, pomarańczowej (wystarczy w domu porządnie ją wyszorować) – ta druga została umyta przed sprzedażą. Marchwianka na biegunkę – przepis ze świeżej marchwi Umyj pół kilograma marchwi, odetnij zielone końce, obierz. Pokrój marchewkę na plasterki. Zalej marchew litrem wody i gotuj pod przykryciem do miękkości. Po wystudzeniu zmiksuj zupę, uzupełnij wodą, żeby powstał litr płynu. Dodaj do marchwianki odrobinę soli i jeszcze raz zagotuj. Uwaga: Jeśli gotujesz marchwiankę dla niemowlęcia, pomiń solenie. Przepis na marchwiankę z ryżem Ugotuj marchwiankę według przepisu podanego wyżej. Ugotuj porcję ryżu. Po ugotowaniu zupy i rozcieńczeniu, dodaj do niej ryż. Całość zblenduj. Najprostsza marchwianka z purée ze słoiczka – przepis W prosty sposób u szybko można przyrządzić marchwiankę z purée marchewkowego ze słoiczka dla niemowląt. Mają je w ofercie firmy produkujące dania w słoiczkach dla dzieci. Zawartość słoiczka przełóż do większego naczynia. Dodaj do purée z marchewki taką samą objętość wody co przecieru. W porozumieniu z lekarzem możesz dodać do marchwianki łyżeczkę świeżego masła. Marchwianka – jak podawać dziecku? Marchwiankę można podawać niemowlętom od 4. miesiąca życia. Zupa jest odpowiednia dla dzieci, które znają już smak marchewki – nie należy wprowadzać tego warzywa do diety malucha podczas trwania biegunki. W przypadku biegunki, marchwiankę podaje się minimum 3 razy dziennie (po wcześniejszym podgrzaniu tylko wydzielonej porcji przecieru marchewkowego – nie całej zupy). Marchwiankę należy przechowywać w lodówce i zużyć w ciągu doby. Młodsze dziecko można karmić łyżeczką lub za pomocą butelki ze smoczkiem z szerokim otworem. Starsze może wypić marchwiankę z kubeczka. Po około 2-3 dniach podawania marchwianki dolegliwości powinny ustąpić. Jeśli biegunka utrzymuje się lub nasila, samopoczucie dziecka pogarsza się, konieczna jest pilna konsultacja z pediatrą. Jeśli biegunkę ma niemowlę, zanim rozpoczniesz leczenie zupą z marchewki, dziecko powinien zbadać lekarz, żeby ustalić przyczynę dolegliwości. Zobacz także: Jagody na biegunkę – jak stosować, jak przygotować (przepisy plus dawkowanie) Domowe sposoby na biegunkę u dziecka – skuteczne metody Biegunka przy ząbkowaniu – jak wygląda, jak długo się utrzymuje, co pomoże?
Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Oto szybki i prosty sposób!
Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Metody są różne, ale niezależnie od tego, którą wybierzesz, zarówno ty, jak i twoja pociecha musicie uzbroić się w cierpliwość. Sprawdź, kiedy zacząć uczyć dziecko jeździć na rowerze i w jaki sposób to zrobić!
Nie wiesz, jak szybko nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Zacznij od uświadomienia sobie, że dla małego człowieka opanowanie tak skomplikowanych czynności jak jednoczesne pedałowanie, utrzymywanie równowagi, omijanie przeszkód i orientacja co do kierunku jazdy to spore wyzwanie. Wkrótce z twoją pomocą tego wszystkiego się nauczy. Zanim jednak posadzisz dziecko na rowerze, koniecznie zaopatrz je w kask! O czym jeszcze należy pamiętać? Spis treści: Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze biegowym Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze bez bocznych kółek Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze metodą z kijem Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze z opuszczaniem siodła Cała rodzina idzie na rower – o czym pamiętać Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze Teraz, gdy na rynku, także wtórnym, są różne typy rowerków, nauka jazdy na rowerze jest łatwiejsza. Wszystko dzięki temu, że można ten proces podzielić na etapy, które pozwolą dziecku krok po kroku opanować poszczególne umiejętności niezbędne do jazdy na rowerze. Na początek najłatwiej będzie malucha sadzać na rowerek trójkołowy z kijem. Na takim pojeździe maluch nauczy się pedałować, a także kierować rowerem. Patyk z kolei pozwoli rodzicowi prowadzić rower z dzieckiem, gdy to będzie miało dość pedałowania. Kolejnym etapem może być rowerek biegowy, który idealnie nadaje się do wstępnej nauki utrzymywania równowagi. Na takim pojeździe z powodzeniem poruszają się nawet trzy- i czterolatki podczas spacerów z rodzicami. Etap ten można pominąć, sadzając od razu dziecko na dziecięcy rowerek z bocznymi kółkami, na którym maluch nauczy się hamować. Za to dziecko, które jeździło sprawnie na rowerze biegowym można próbować od razu uczyć jazdy bez bocznych kółek, ale na rowerze z kijem. Nie należy puszczać kija, dopóki dziecko nie nauczy się ruszać i hamować. Rower z kijem i bez bocznych kółek to kolejny i jednocześnie ostatni etap nauki po jeździe na rowerku z bocznymi kółkami. Do nauki jazdy na zwykłym rowerze przyda się cierpliwość ze strony rodzica, który musi biegać za dzieckiem, aby je asekurować. Nie można się na dziecko denerwować, gdy popełnia błędy, za to trzeba je chronić przed ich skutkami: dlatego niezbędne są kask i ochraniacze. Zamiast ganić za błędy, trzeba dziecko zachęcać do podejmowania kolejnych prób i chwalić, chwalić na potęgę za każdą udaną próbę. Kiedy uczyć dziecko jazdy na rowerze? To bardzo indywidualna kwestia. Są dzieci, które zaczynają samodzielnie jeździć na dwóch kółkach w wieku czterech lat. Są takie, którym udaje się opanować tę trudną sztukę jeszcze wcześniej i takie, które długo nie mogą opanować tej sztuki i wsiadają samodzielnie na rower dopiero w wieku 7-8 lat. Nie wywierajmy na dzieciach presji. Pamiętajmy, że najważniejsza jest wspólna zabawa. W nauce jazdy ważny jest odpowiedni rower Jak szybko i sprawnie nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Nauka jeżdżenia na rowerze przebiega sprawniej, gdy dziecko zaczyna przygodę z rowerem od odpowiedniego sprzętu. Pierwszy w życiu pojazd napędzany siłą własnych mięśni powinien: być stabilny, mieć 3 lub 4 koła albo 2 koła i... brak pedałów, mieć nisko ustawione siodełko pozwalające na samodzielne wsiadanie i zsiadanie, mieć łatwy dostęp do kierownicy, Trzeba pamiętać, że małe rowerki nie nadają się do jazdy po miękkim i nierównym terenie – również nóżki dziecka nie są przystosowane do obciążeń, których wymagałby przejazd przez piasek lub podjazd nawet pod małą górkę. Dobrym miejscem na naukę jazdy na rowerze jest płaski, równy plac bez wysokich krawężników, najlepiej blisko domu. Długie trasy lub robienie zakupów z dzieckiem jadącym na rowerze kończą się tym, że mama lub tata niosą rower, dźwigając również torbę ze sklepu i trzymając dziecko za rękę. Każde dziecko może nauczyć się jeździć na rowerze. My, rodzice, możemy sprawić, że nauka będzie przebiegać harmonijnie, bezstresowo i jak najmniej boleśnie. Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze biegowym Obecnie za najlepszy i najszybszy sposób nauki jazdy na rowerze uważa się posadzenie dziecka najpierw na rowerze biegowym. Z takim sprzętem poradzi sobie chyba każdy trzylatek i niektóre dwulatki. Rower biegowy nauczy dziecko utrzymywać równowagę, obierać kierunek jazdy oraz skręcać. Poczuje się pewniej i będzie mu łatwiej przesiąść się później na prawdziwy rower. Jazda na rowerze biegowym jest bardzo prosta, bo napęd stanowią nogi dziecka, którymi maluch na przemian odpycha się od podłoża. Wystarczy go wsadzić na taki rower i dać mu się zorientować, o co w takiej jeździe chodzi, a pójdzie to błyskawicznie. Stopy dziecka są stale nisko, więc w każdej chwili maluch może się nimi podpierać, co chroni go przed upadkami na boki. Gdy dziecko rozpędzi się na rowerze biegowym i uniesie nóżki, jedzie niemal tak samo jak na tradycyjnym rowerze dwukołowym, więc w tych momentach ćwiczy utrzymywanie równowagi. Co po rowerze biegowym? Kolejny etap nauki to od razu rower dwukołowy – na wszelki wypadek z kijem, ale o tym w dalszej części tekstu. Mniej sprawne dzieci (i bardziej strachliwi rodzice) zdecydują się zapewne na rower z bocznymi kółkami. W końcu każdy z nas kiedyś tak zaczynał naukę jazdy na rowerze. Jednak dziecku, które ma doświadczenie z rowerkiem biegowym, od razu warto nieco wyżej podnieść boczne kółka. To ważne, bo dzięki temu maluch kontynuuje doskonalenie utrzymywania równowagi podczas jazdy. Niektórzy rodzice najpierw sadzają dzieciaki na rowerach trójkołowych. Malec nauczy się na nim pedałować i skręcać, więc niewątpliwie nabierze już jakiegoś doświadczenia. Trójkołowce są jednak zbyt stabilne, aby dziecko uczyło się utrzymywania równowagi. Dlatego nadają się dla młodszych dzieci oraz tych, które z różnych względów bezpieczniej jest posadzić na stabilniejszym rowerze niż na rowerku biegowym. Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze bez bocznych kółek Około 4. roku życia przychodzi czas, kiedy małemu rowerzyście zaczynają przeszkadzać dodatkowe, boczne kółka. To one, uniemożliwiając przechylanie się na zakrętach, powodują wywrotki przy większych prędkościach i sprawiają, że tylne koło buksuje w powietrzu na nierównym terenie. Placyk przy piaskownicy przestaje już dziecku wystarczać. Oznacza to, że przyszedł czas nauki jazdy na dwóch kółkach. Zobacz także: Rowerek biegowy dla dwulatka [Przegląd] Jeżeli rowerek dziecka wyposażony był w dokręcane boczne kółka, można podnieść je o kilka centymetrów, by pojazd opierał się raz na jednym, raz na drugim. Jadące dziecko doświadcza wtedy braku równowagi, co wymusza odruch korygowania ruchem kierownicy lub balansowaniem ciała. Stosując tę metodę nauki jazdy, należy jednak uważać, żeby dziecko nie przyzwyczaiło się do tego, że każde zachwianie kończy się podparciem i nie zaniechało aktywnego utrzymywania równowagi. Nadal też boczne kółka utrudniają jazdę na zakrętach. Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze metodą z kijem Popularną metodą nauki jazdy na rowerze jest stosowanie kija (np. drewnianego od szczotki) przymocowanego do górnej części tylnego widelca roweru. Zamontowanie kija jest bardzo proste, możemy to zrobić np. z pomocą zwykłego drutu. Towarzyszący dziecku dorosły trzyma za koniec kija – powstaje w ten sposób dźwignia uniemożliwiająca upadek. Taki sposób, chociaż wygodny dla rodziców i bezpieczny dla dzieci, opóźnia jednak naukę samodzielnych reakcji na przechyły, gdyż każdy z nich jest kontrolowany z zewnątrz. Można próbować puszczać kij na prostych odcinkach, pozwalając dziecku na samodzielną jazdę. Warto wtedy uprzedzić początkującego rowerzystę, że jest to działanie celowe i służy nauce. Inaczej dziecko poczuje się zaskoczone, może przestraszyć się i zniechęcić do jazdy na dwóch kółkach. Jak nauczyć dziecko jazdy na rowerze z opuszczaniem siodła Jeśli nie mamy rowerka biegowego, możemy go zrobić ze zwykłego rowerka. Szybciej nauczymy dziecko jazdy na dwóch kółkach, zabierając je na kolejny spacer ze specjalnie przygotowanym rowerkiem. Opuszczamy siodełko, tak żeby całe stopy dziecka opierały się na ziemi, oraz odkręcamy pedały. Na skonstruowanym w ten sposób rowerku biegowym dziecko uczy się utrzymywać równowagę, odpychając się nogami od podłoża. Może ono bez problemu ćwiczyć: skręty, omijanie przeszkód, zawracanie, inne manewry. Jeśli widzimy, że przedszkolak nauczył się utrzymywać równowagę skrętami kierownicy i ustawieniem ciała, łączymy tę umiejętność z wcześniej opanowaną sztuką pedałowania. Po przykręceniu pedałów nie powinny wystąpić problemy z jazdą na dwóch kółkach, gdyż łatwiej utrzymać równowagę właśnie podczas pedałowania. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Cała rodzina idzie na rower Spacery pieszo-rowerowe mogą teraz być zastępowane przez wspólne rodzinne przejażdżki. Dostosowane do tempa i umiejętności dziecka, sprawiające przyjemność mogą służyć nauce bezpiecznego poruszania się na rowerze, dyscypliny jazdy w grupie i partnerstwa, co przyda się podczas przyszłych wypraw. W miarę nabierania przez dziecko wprawy w jeździe na rowerze i przystosowania mięśni nóg do obciążeń podczas pedałowania można założyć tylne koło łańcuchowe o mniejszej liczbie zębów. Pamiętajmy też, że dzieci rosną, więc przynajmniej raz w sezonie trzeba będzie podnieść nieco siodełko i kierownicę, uwzględniając to, że pozycja rowerzysty ma być wyprostowana, a jego stopy powinny swobodnie dosięgać ziemi. Pamiętaj, żeby zawsze dawać dziecku dobry przykład. Chcesz, by twoja pociecha jeździła w kasku? Zawsze przed przejażdżką sam pamiętaj włożyć kask! Zobacz też: 8 pomysłów na wesołe zabawy na dworze Zabaw się z dzieckiem w podchody Najlepszy sport dla dziecka, czyli jaki?
Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka: znane, śmieszne, krótkie, wspólne dla dziadka i babci
Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka dziecko może wyrecytować lub wpisać do laurki. Są to krótkie rymowanki, które z pewnością wzruszą i rozbawią dziadków. Będą idealne dla przedszkolaków, ale zainspirują również starsze wnuki. Mamy też wierszyki dla maluszków na pierwszy Dzień Babci i Dziadka.
Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka wyrecytowane przez ukochanego wnuczka zawsze są najbardziej wartościowym prezentem. Z tej okazji przygotowaliśmy kilkanaście takich wierszy. Znajdziecie wśród nich śmieszne propozycje, które wywołają uśmiech na twarzy dziadka i babci, a także piękne i wzruszające, dzięki którym poczują się naprawdę wyjątkowo w dniu swojego święta. Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Te wierszyki na Dzień Babci i Dziadka możesz przepisać z dzieckiem do laurki dla dziadków lub pomóc maluchowi nauczyć się ich na pamięć. Możesz też je wydrukować i wkleić do laurki lub zapisać w komputerze (telefonie) i wysłać e-mailem lub jako SMS. Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka: Wierszyki na pierwszy Dzień Babci i Dziadka Krótkie wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Wiersze dla babci i dziadka (wspólne) Śmieszne wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Najpiękniejsze wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Znane wiersze o babci i dziadku Wierszyki na pierwszy Dzień Babci i Dziadka Poniżej przedstawiamy proste, łatwe do zapamiętania wierszyki na pierwszy Dzień Babci i Dziadka od maluszka. Życzę Tobie, Babciu miła, byś zawsze szczęśliwa była! *** Życzę Ci, Babuniu, życia najdłuższego, pociechy, szczęścia i zdrowia dobrego! *** Dla Dziadziusia od wnusia, by Dziadziuś męczyć się nie musiał, by długo żył i zdrowy był. *** Kocham mocno babcię, dziadka. To nie żarty moi mili. Dzisiaj im życzenia składam, By sto latek jeszcze żyli. Krótkie wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Krótkie wierszyki będą idealne dla młodszych dzieci. Babcia i dziadek na pewno docenią pracę, jaką dziecko włoży w nauczenie się rymowanki. Kiedy mama się gniewa i patrzy wzrokiem ponurym, jednym skinieniem ręki możesz dziadku odpędzić złe chmury. *** Moja babcia przyszła, chociaż źle się czuje. Ach! Babciu kochana! Bardzo Ci dziękuję. Czyś, Babciu, okularów dziś nie zapomniała? Włóż je, bardzo proszę, żebyś mnie widziała. *** Tobie, Mój Kochany Dziadku, życzę szczęścia i dostatku. Uśmiechaj się zawsze, bo kocham cię szczerze w domu, w kinie, na spacerze View Burdaffi on the source website Wiersze dla babci i dziadka (wspólne) Święto Babci i Dzień Dziadka często obchodzone jest wspólnie – nic dziwnego, dni te wypadają jeden po drugim (odpowiednio 21 i 22 stycznia). Jeśli i twoje dziecko będzie składać dziadkom życzenia tego samego dnia, możecie wybrać któryś z tych wierszyków. Babciu, dziadku, cóż wam dam? Tylko jedno serce mam! A w tym sercu same róże, żyjcie więc nam jak najdłużej! *** Babciu, Dziadku, chodźcie z nami. Damy wam łąkę z kwiatami, ze skowronkiem. Do wąchania, patrzenia... A do łąki dodamy życzenia. Nawet gdy się zachmurzy na niebie, Nawet gdy się kłopotów nazbiera, My uśmiechamy się do siebie zawsze. Jak dziś, jak teraz! *** Dziadziusiowi, babusi wygodnie być musi. Uszyliśmy poduszeczkę na krzesło, na ławeczkę. Siądź, Dziadziusiu, zapal fajkę, Siądź Babusiu, powiesz bajkę. Śmieszne wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Zabawne wierszyki na Dzień Babci i Dziadka z całą pewnością wywołają uśmiech na twarzach dziadków. Dziecko może je pięknie wyrecytować, np. podczas wręczania laurki. Wykonując taką laurkę, możecie również skorzystać z naszych gotowych wzorów laurki dla babci lub laurki dla dziadka. Babcia z dziadkiem dziś świętują wszystkie wnuki więc pracują. Zetrą kurze w każdym kątku, przypilnują dziś porządku. W kuchni błyszczą już talerze wnusia babci bluzkę pierze. Wnusio już podaje kapcie – bardzo kocham swoją babcię. Dzisiaj wszystkie smutki precz Święto dziadków ważna rzecz! *** Pędzą wnuki ulicami z ogromnymi laurkami. Te laurki pełne kwiatków są dla wszystkich babć i dziadków. A dziadkowie wraz z babciami już czekają przed domami. Przez lornetki patrzą w dal wystrojeni jak na bal. *** Dziś dzień dziadków, nie psocimy, tylko dobrze Wam życzymy. Wybronicie nas od draki bośmy małe rozrabiaki. Całujemy Was serdecznie, żyjcie długo, nawet wiecznie! Najpiękniejsze wierszyki na Dzień Babci i Dziadka Te wzruszające wierszyki na Dzień Babci i Dziadka z pewnością sprawią, że dziadkowie poczują się doceniani i bardzo kochani przez swoje wnuki. Babciu najmilsza i najdroższa, Twoja miłość jest najsłodsza, szczera i bezwarunkowa, prawdziwa, bezproblemowa. Dlatego chcę podziękować i moje życzenia ofiarować, z serca prosto płynące: prawdziwe i gorące! Zdrowia, szczęścia i radości, nadziei i wielkiej miłości. Sto lat, babciu! *** Chciałbym dziś, dziadku drogi, w radość zmienić wszystkie troski Twoje. Szczerą modlitwą wyprosić u Boga słodką nagrodę za Twój trud i znoje. I wszystkie smutki w radość zamienić, w Dniu Dziadka słońcem Cię opromienić i na Twe usta sprowadzić uśmiechy, abyś doczekał się z wnucząt pociechy! *** Kochana Babciu, gdy się zbudziłam i oczu moich powieki uchyliłam promyczek miłości w serduszku zawzięcie, wspominał mi ciągle o Twoim święcie. Życzę Ci babciu zdrowia dobrego, gdyż skarbu lepszego nie znam od tego. Miłość ma również wielkie znaczenie, tej jednak doznasz na pewno ode mnie. Bądź zatem zdrowa i bardzo szczęśliwa, a naszej miłości niech w sercach przybywa. Kochać Cię będę i kochać nie przestanę, Bo wiem że od Ciebie to samo dostanę *** Dziadku! Niech stale radość i uciecha Twoją zdobi skroń, I niebo niech Ci się uśmiecha, A Boska zawsze ochrania dłoń. *** Tak wiele mnie nauczyłaś, tak wiele uśmiechu mi dałaś, na spacery ze mną chodziłaś, kiedy byłam jeszcze mała. Do snu nuciłaś piosenki, byłaś zawsze blisko mnie więc podziękować Ci, Babciu za to wszystko chcę. Żyj długo w spokoju i uśmiechaj się, bo uśmiech jest najważniejszy i to, że kocham Cię! *** Kto mnie może kochać więcej? Zmarznę – grzejesz moje ręce. Zszywasz spodnie, budzisz rano. Miód smarujesz mi na chlebie. Ty mnie kochasz – a ja bardzo kocham Ciebie. *** Wiesz, Mój Dziadku, Mój Kochany, że dla Ciebie, mych nie szczędziłbym dziś sił. W znoju, głodzie, czy o chlebie, abyś tylko wesół był. Niech stale radość i uciecha Twoją kochaną ozdobią skroń i niebo niechaj Ci się uśmiecha, i anielska zawsze ochrania dłoń. *** Nieraz gdy sen skrzydła uniósł, Ciebie widziałem Babuniu, jak swą delikatną ręką w śnie okrywasz mnie kołderką... I codziennie widzę stale, jak się troszczysz o mnie wytrwale więc ode mnie przyjmij w wdzięczności zapewnienie mej miłości. *** Ty coś przepracował pół wieku bez mała, gdy od trosk posiwiała Ci srebrem głowa cała. Dziadziusiu nasz drogi! Przyjmij dziś od nas wnuków życzenia: Niech szczęście wszystkie życia dni Ci opromienia! My Twoje wnuczki i wnuki z życia Twojego czerpiemy nauki. Tak bardzo Cię Dziadziu kochamy! U Twych kolan dary dziś składamy! Znane wiersze o babci i dziadku Prezentujemy również dwa wierszyki znanych pisarek. Są one odrobinę dłuższe, więc będą dobrą propozycją dla nieco starszych dzieci. Jeśli maluch je jedynie pięknie przeczyta – również ucieszy to dziadków. Oto nasze propozycje: „Niech Dziadzio z Babunią” – Zofia Rogoszówna Niechaj dziadzio z babunią tak nam długo żyją, póki komar i mucha morza nie wypiją. A ty mucho, ty komarze pijcie wodę powoli, aż się dziadzio i babcia nażyją do woli. „Dziadek przyjdzie” – Maria Konopnicka Dziadek dzisiaj przyjdzie, W wielkim krześle siędzie, Śliczne mi powieści Opowiadać będzie. Pal mi się, ogieńku! Pal mi się wesoło! Wy, złote iskierki, sypcie mi się wkoło! Dziadek dużo widział, Dużo ziemi schodził; Już sam nie pamięta, Kiedy się urodził. Pal mi się, ogieńku! Pal mi się wesoło! Wy, złote iskierki, sypcie mi się wkoło! Jak nam dziadek zacznie Prawić różne dziwy, To świat dawny staje Przede mną jak żywy. Pal mi się, ogieńku! Pal mi się wesoło! Wy, złote iskierki, polatujcie wkoło! I dawne zagrody, I ludzie, i pleśnie... Do rana samego Marzą mi się we śnie! Pal mi się, ogieńku! Pal mi się wesoło! Wy, złote iskierki, polatujcie wkoło! Zobacz także: Co kupić na prezent na Dzień Babci od niemowlaka? Najlepsze propozycje! Najlepszy prezent na Dzień Babci i Dziadka od wnucząt (4 oryginalne pomysły)​ Pomysły na Dzień Babci i Dziadka – wierszyki, życzenia, laurki i prezenty
Czy noworodek może pić wodę? Kiedy podać wodę niemowlęciu?
Noworodek nie potrzebuje wody, nawet podczas upałów. A od kiedy można podawać wodę niemowlakowi? Przed rozpoczęciem dopajania warto dowiedzieć się, które napoje nie nadają się dla małych dzieci i z czego powinno pić niemowlę.
Rodzice często pytają, czy noworodek może pić wodę. Odpowiedź brzmi: nie. Noworodek nie potrzebuje wody do picia, wystarczy mu samo mleko mamy. Zapotrzebowanie na picie u niemowląt kształtuje się następująco: dziecko ważące 10 kilogramów potrzebuje dziennie 1,2 litra płynów, mniejsze niemowlę nieco mniej, większe natomiast o około 20-50 ml więcej na każdy dodatkowy kilogram masy ciała. Część tej ilości jest oczywiście dostarczana wraz z jedzeniem. Wyjaśniamy, ile wody może pić niemowlę, czy woda przegotowana nadaje się dla niemowlaka i w czym podawać wodę niemowlakowi. Spis treści: Czy noworodek może pić wodę? Co pije noworodek? Od kiedy woda dla niemowlaka? Czy woda przegotowana nadaje się dla niemowlaka? Co jeszcze może pić niemowlę? W czym podawać wodę niemowlakowi? Czy noworodek może pić wodę? Niezależnie od tego, czy karmisz noworodka wyłącznie piersią, czy też mlekiem modyfikowanym – noworodków nie trzeba dopajać. W ogóle nie należy podawać dodatkowego picia niemowlakowi przez pierwsze pół roku życia. Zgodnie z aktualnymi zaleceniami niemowlę do ukończenia 6. miesiąca powinno spożywać wyłącznie pokarm mamy – o ile to możliwe. Twoje mleko składa się głównie z wody i w pełni zaspokaja pragnienie dziecka. Co pije noworodek? Noworodek powinien pić mleko z piersi mamy, a ono zmienia swój skład w trakcie jednego karmienia! Dlatego właśnie dobrze zaspokaja zarówno głód, jak i pragnienie noworodka i niemowlaka. Na początku posiłku pokarm jest wodnisty, by dziecko mogło się napić, dopiero potem staje się bardziej kaloryczny i stanowi pożywne jedzenie (w drugiej fazie karmienia zawiera więcej tłuszczów, białek i cukrów). Od kiedy woda dla niemowlaka? Woda powinna pojawić się w diecie niemowlaka dopiero w drugim półroczu życia – do tego czasu dziecko powinno pić wyłącznie mleko mamy lub mleko modyfikowane. Jeśli karmisz piersią, a dziecko ma biegunkę lub gorączkuje, zwiększ liczbę karmień w ciągu dnia. Gdy podajesz niemowlakowi mleko modyfikowane, w czasie gorączki, dużych upałów lub zatwardzenia możesz dopajać go wodą – by się nie odwodnił. Podawaj mu wówczas dodatkowo wodę niskozmineralizowaną lub wodę źródlaną, która pochodzi wyłącznie z podziemnego złoża, dobrze izolowanego od zanieczyszczeń zewnętrznych, z którego wypływa naturalnie lub jest z niego czerpana. Musi być ona niskozmineralizowana (ilość rozpuszczalnych składników nie może przekraczać 500 mg na litr, a sodu – 20 mg Na+ na litr). Używaj wody zatwierdzonej do użytku dla niemowląt przez Instytut Matki i Dziecka lub Centrum Zdrowia Dziecka (informacja na etykiecie). Taki atest oznacza, że czystość, skład, sposób pozyskiwania i technologia butelkowania nie budzą zastrzeżeń. View Burdaffi on the source website Czy woda przegotowana nadaje się dla niemowlaka? Tak, do przygotowania pokarmu i pojenia niemowlęcia najlepiej używać wody przegotowanej, a już na pewno powinnaś zagotować wodę, która stała otwarta przez dłużej niż 12 godzin. Dla dziecka poniżej 6. miesiąca życia gotuj wodę około 5 minut, dla starszego – wystarczy doprowadzić ją do wrzenia. Po otwarciu butelki wodę przechowuj dobę, a w lodówce – do 48 godzin. View oEmbed on the source website Co jeszcze może pić niemowlę? Zgodnie z aktualnymi zasadami żywienia zdrowych niemowląt opracowanymi przez Polskie Towarzystwo Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci w pierwszym półroczu życia niemowlę powinno pić wyłącznie mleko mamy lub mleko modyfikowane. Niemowlę, które skończyło 6 miesięcy, może pić wodę (zapotrzebowanie to ok. 800-1000 ml na dobę, z tym że ilość ta obejmuje także wodę zawartą w pokarmach). Niemowlęta do 12. miesiąca życia nie powinny pić mleka krowiego, koziego ani owczego, niewskazane są też mleka roślinne. Niemowlętom do 1. roku życia nie zaleca się też soków owocowych – dzieci od 1. do 3. roku życia mogą pić maksymalnie 120 ml soku na dobę. Dzieciom nie wolno dawać do picia napojów: słodzonych, gazowanych, z dodatkiem kofeiny. Nawet jeśli dziecku dokuczają kolki, nie podawaj mu herbatki z kopru włoskiego. W olejku z kopru znajduje się wiele aktywnych składników, a niektóre z nich mają działanie silnie estrogenne (estrogeny to żeńskie hormony płciowe). Według aktualnych zaleceń dzieciom nie powinno się podawać kopru włoskiego do 4. roku życia. Warto przyzwyczajać dziecko do picia wody, i to jak najwcześniej. Ziołowe herbatki są często dosładzane, a soki, nawet bez dodatku cukru, też są słodkie. Jeśli niemowlę będzie pić ich za dużo, może to zaburzyć jego apetyt, a także spowodować niechęć do napojów, które nie są słodzone. W rezultacie dziecko może zacząć odmawiać picia „zwykłej” wody. A to właśnie ona najlepiej gasi pragnienie. Niemowlak, który wcześnie polubi wodę, w przyszłości łatwiej oprze się gazowanym, słodkim, kalorycznym napojom. W czym podawać wodę niemowlakowi? Choć to może być dla wielu rodziców zaskoczeniem, logopedzi zalecają, by naukę picia rozpocząć od kubka otwartego i... obserwować dziecko, pozwolić mu na rozlewanie, plucie i oswajanie się z taką formą podawania napoju. Kubek niekapek powinien być raczej narzędziem przejściowym, a dziecko może potem swobodnie przejść do etapu picia przez słomkę. Zbyt długie korzystanie z kubka niekapka, ale także z butelki ze smoczkiem, może prowadzić do powstania wad zgryzu, wad wymowy, a nawet próchnicy! Z drugiej strony kubek niekapek uczy samodzielności. Najlepiej zachować zdrowy umiar i w miarę możliwości jak najszybciej uczyć dziecko picia z kubka otwartego. Pomocne w tej nauce są tzw. kubki treningowe, np. Doidy Cup, Chicco, Lovi czy B.Box. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Zobacz też: Mleka roślinne – niewskazane dla niemowlaka, a dla kilkulatka? Woda dla niemowlaka: prawdy i mity Kalkulator wagi dziecka: sprawdź, czy twoje dziecko prawidłowo przybiera na wadze!
Szczepionka na grypę dla dzieci: od jakiego wieku można szczepić na grypę?
Szczepionka na grypę dla dzieci może być podawana domięśniowo lub donosowo. Szczepić można dzieci od 6. miesiąca życia. Dr n. med. Paweł Grzesiowski wyjaśnia, dlaczego szczepienie warto powtarzać przed każdym sezonem grypowym.
Szczepienia przeciwko grypie u dzieci należy do szczepień zalecanych. Grypa to niebezpieczna choroba. Grozi nie tylko 40-stopniową gorączką, bólami mięśni i stawów, ale również groźnymi powikłaniami. Szczepionka na grypę może skutecznie przed nimi uchronić. Od 1 listopada 2021 roku szczepionka na grypę dla dzieci jest w 50 proc. refundowana. W związku z dużą zachorowalnością na grypę osób poniżej 14. roku życia Ministerstwo Zdrowia rozszerzyło listę osób uprawnionych do skorzystania z tej refundacji. Będą z niej mogły skorzystać dzieci w wieku od 6 miesięcy do 18 lat. Do niedawna taka refundacja obejmowała jedynie dzieci w wieku od 2 do 5 lat. Spis treści: Czy szczepić dziecko przeciwko grypie? Powikłania po grypie u dzieci Od jakiego wieku można szczepić dzieci przeciwko grypie? Jakie są szczepionki przeciwko grypie? Dlaczego szczepienie na grypę należy powtarzać? Kiedy przeprowadza się szczepienie dzieci na grypę? Objawy po szczepieniu na grypę Czy szczepić dziecko przeciwko grypie? Decyzję o tym, czy podać dziecku szczepionkę przeciwko grypie, rodzice podejmują indywidualnie. Co warto wziąć pod uwagę, rozważając szczepienie: szczepione dzieci rzadziej chorują na grypę i choroby grypopodobne, największe ryzyko wystąpienia powikłań jest u małych dzieci, szczepionka zwiększa się odporność. Niektórzy eksperci są zdania, że po trzech latach podawania szczepionki zwiększa się odporność dziecka na grypę, ale też na inne choroby. Szczepienie na grypę w dobie pandemii koronawirusa jest szczególnie zalecane osobom z grup ryzyka. W przypadku najmłodszych dzieci poniżej 6 miesiąca, które nie mogą przyjąć szczepionki, zaszczepić powinni się rodzice i inne osoby z otoczenia dziecka. To metoda kokona, która sprawi, że dziecko nie będzie miało szansy zarazić się grypą od osób, które się nim opiekują. Powikłania po grypie u dzieci Ryzyko powikłań pochorobowych jest wielokrotnie większe niż skutki uboczne szczepień. Najczęstsze powikłania grypy: zapaleniem płuc i oskrzeli; zapalenie ucha środkowego; zapalenie zatok przynosowych; zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia; zapalenie mięśni; zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych; zapalenie nerwów obwodowych. Grypa u małego dziecka może skończyć się pobytem w szpitalu. To właśnie dzieci do 5. roku życia, obok osób starszych, najczęściej muszą być hospitalizowane z powodu tej choroby lub jej powikłań. Od jakiego wieku można szczepić dzieci przeciwko grypie? Szczepienie przeciwko grypie jest szczepieniem zalecanym dla dzieci od 6 miesiąca życia do 18 roku. Szczególnie istotne jest objęcie ochroną przeciwko tej chorobie dzieci w wieku poniżej 5 lat. To one mają najpoważniejsze powikłania pogrypowe. Starszym dzieciom szczepionkę zaleca się, gdy mają osłabioną odporność. Eksperci alarmują jednak, że aż 45 proc. zachorowań występuje u dzieci poniżej 14. roku życia. Z kolei u dzieci poniżej 4. roku życia mamy do czynienia z 25 proc. wszystkich zachorowań na grypę. Jakie są szczepionki przeciwko grypie? W Polsce dostępne są cztery szczepionki na grypę, które można podawać dzieciom: Fluarix Tetra, Vaxigrip Tetra (inaktywowane, zawierające zabity wirus, domięśniowe) – mogą nimi być szczepione dzieci od 6 do 24. miesiąca życia. Fluenz Tetra (donosowa, żywa atenuowana) – można nią szczepić dziecko od ukończonego 2. roku życia do ukończenia 18 lat. Influvac Tetra (inaktywowana, domięśniowa) – można nią zaszczepić dziecko, które skończyło 3 lata. Cena szczepionki na grypę dla dzieci Szczepionka na grypę jest zalecana (a nie obowiązkowa), trzeba więc za nią zapłacić – jedna dawka kosztuje od ok. 45 do 95 zł (w zależności od rodzaju szczepionki). Od listopada 2021 r. jest ona jednak w 50 procentach refundowana dla dzieci od 6 miesiąca do 18 roku życia. Przeciwciała pojawią się po 10–14 dniach. Jeśli jednak szczepisz dziecko na grypę pierwszy raz w życiu, a nie skończyło jeszcze 9 lat, po 4–6 tygodniach będzie musiało dostać drugą dawkę. Dopiero po niej pojawi się odporność. Gdy maluch był już kłuty w zeszłym roku, wystarczy jedna dawka. Od 1 września 2020 roku donosowa szczepionka na grypę dla dzieci jest refundowana dla dzieci od ukończenia 2 lat do ukończenia 5 lat. W takich przypadkach również trzeba zapłacić za nią tylko połowę ceny. Bez refundacji kosztuje ok. 95 zł. Szczepionka donosowa zawiera żywe, osłabione wirusy. Odporność, jaką wraz z nią zdobywa organizm, bardziej przypomina odporność nabytą w sposób naturalny. Dlaczego szczepienie na grypę trzeba powtarzać? Szczepionka przeciwko grypie chroni przed chorobą tylko przez jeden sezon. Dlaczego? – Wirus grypy często mutuje, dlatego przeciwciała z poprzednich lat nie działają – wyjaśnia dr n. med. Paweł Grzesiowski z Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego. – Ze względu na to trzeba co roku aktualizować skład szczepionek. Robi się to na podstawie danych gromadzonych w ponad stu laboratoriach na całym świecie. Jeśli więc nawet szczepiłaś dziecko zimą lub wczesną wiosną, teraz powinnaś to zrobić znowu. A w przyszłym roku – jeszcze raz. Kiedy przeprowadza się szczepienie dzieci na grypę? Najlepiej szczepić dzieci już wczesną jesienią. Co prawda szczyt zachorowań przypada na okres od stycznia do marca, jednak początek sezonu grypowego to październik. Nie myśl jednak, że przez całą zimę dziecko nie złapie nawet kataru. Szczepionka chroni przed grypą, nie przed przeziębieniem. Ono może być wywołane przez jeden z ponad 200 wirusów, które nie mają nic wspólnego z grypą! Objawy po szczepieniu na grypę Pewnie też słyszałaś opinię, żeby nie szczepić dziecka, bo „zaraz potem zachoruje”. – To nie tak! Szczepionka nie może wywołać grypy, bo nie ma w niej żywego wirusa – wyjaśnia dr Grzesiowski. – Zawiera jednak jego najważniejsze białka, które mogą powodować objawy grypopodobne, czyli gorączkę, osłabienie, bóle mięśni, a także bolesność w miejscu wkłucia. To jednak nie jest grypa! Zobacz także: Szczepionka na grypę – kiedy warto się szczepić? Znieczulenie przed szczepieniem: kremy, plastry znieczulające i inne metody ​Grypa czy przeziębienie? Porównaj te objawy! [INFOGRAFIKA]​
Jak liczyć ruchy dziecka: od kiedy to robić i czym jest karta ruchów płodu?
Gdy pierwszy raz usłyszysz o tym, że trzeba liczyć ruchy dziecka w brzuchu, może wydawać ci się to jakąś tajemną sztuką. Spokojnie, zrobisz to bez trudu. Potrzebujesz tylko czasu i spokoju, by wsłuchać się w swój (i nie tylko swój!) organizm. Sprawdź, jak liczyć ruchy płodu oraz poznaj popularne metody liczenia.
Lekarz może zalecić ciężarnej monitorowanie ruchów dziecka w kilku przypadkach, m.in.: gdy ciąża przebiega nieprawidłowo, gdy przyszła mama zauważyła słabą aktywność dziecka, gdy ciężarna ma nadciśnienie tętnicze lub cukrzycę albo gdy już minął termin porodu. Na szczęście liczenie ruchów płodu nie jest trudne. Wystarczy pamiętać o kilku zasadach. Od kiedy liczyć ruchy dziecka? Liczenie ruchów płodu pomoże ocenić jego stan i samopoczucie. W przypadku pierwszej ciąży kobieta prawdopodobnie poczuje ruchy dziecka około 20. tygodnia ciąży. Jeśli już rodziła, może poczuć je wcześniej (pomiędzy 14. a 18. tygodniem ciąży). Jeśli minął 22. tydzień ciąży, a ty nadal nie czujesz ruchów dziecka, nie zwlekaj i zgłoś się do lekarza. Pamiętaj, że pierwsze ruchy dziecka są bardzo delikatne. Przypominają one pulsowanie i puknięcia z wnętrza brzucha, ledwo je poczujesz. Wyraźniejsze staną się dopiero w 6. miesiącu ciąży. Pod koniec II trymestru twoje dziecko zacznie kopać, przemieszczać się i robić fikołki. Ruchy znów stają się łagodniejsze w 8.-9. miesiącu ciąży – dziecko ma wówczas w brzuchu niewiele miejsca, więc jedynie wierci się i przeciąga. Kobieta może czuć, jak jej brzuch delikatnie faluje i jak pojawiają się na nim wypukłości. Liczenie ruchów płodu – jak to robić? Nie jest trudno obliczyć ruchy płodu. Należy jednak pamiętać, żeby nie dzielić ich na „słabe” czy „mocne”. Liczą się wszystkie. Rób to uważnie, żeby zauważyć ewentualne nagłe zmiany. Oto jak liczyć ruchy dziecka krok po kroku: Połóż się na lewym boku. Przez około godzinę notuj wszystkie ruchy. Jeśli ruchów jest mniej niż 4 na godzinę, zjedz lekki posiłek albo sięgnij po coś słodkiego. Przez podniesiony poziom glukozy we krwi ruchy powinny się nasilić. Połóż się i zacznij liczyć od początku. Licz ruchy dziecka dwa, trzy razy dziennie. Skrupulatnie spisuj wszystko na kartce i regularnie konsultuj wyniki z lekarzem prowadzącym. Jeśli masz nadwagę, będziesz odczuwać ruchy dziecka mniej wyraźnie od ciężarnej o szczupłej sylwetce. Dokładnie tak samo dzieje się, gdy łożysko umiejscowione jest na przedniej ścianie macicy (bo amortyzuje ruchy dziecka). Uwaga! Jeśli przy ponownym liczeniu dziecko rusza się rzadziej niż 4 razy na godzinę, koniecznie skonsultuj się z lekarzem. Pamiętaj, że zaniepokoić powinien cię nie tylko brak ruchów dziecka (lub ich niska częstotliwość), ale także gwałtowne, nienaturalne ich nasilenie. To bowiem może oznaczać, że dziecko jest niedotlenione. Karta ruchów płodu: monitorowanie ruchów metodą Cardiff Ruchy dziecka można monitorować nawet w sytuacji, gdy podczas ciąży wszystko przebiega prawidłowo, a ciąża nie jest ciążą wysokiego ryzyka. Metoda Cardiff polega na codziennym liczeniu ruchów płodu pomiędzy godziną 9.00 a 21.00 od Stosuje się ją od 30. tygodnia ciąży, gdy ruchy płodu są o wiele rzadsze niż w poprzednich tygodniach. 10 wyraźnych ruchów płodu w ciągu 12 godzin to prawidłowy wynik. Korzystając z metody Cardiff, ciężarna prowadzi tzw. kartę ruchów płodu (według lekarzy to najprostsza i najbardziej skuteczna metoda nadzorowania stanu płodu, którą można zastosować w warunkach domowych). Na karcie zaznacza czas ostatniego, 10. ruchu płodu. Metoda Cardiff może pomóc w diagnozowaniu wielu chorób związanych z ciąży (m.in. cukrzycy ciążowej i nadciśnienia). Jak liczyć ruchy dziecka metodą Cardiff? Licznie ruchów metodą Cardiff może wydawać się niektórym mamom dość skomplikowane (ale w gruncie rzeczy wcale takie nie jest!). Wyjaśniamy, jak robić to krok po kroku: Obserwuj brzuch od godziny 9 rano do 21 wieczorem. Każdy ruch notuj na karcie obserwacji płodu (którą następnie możesz omówić z lekarzem prowadzącym ciążę). W ciągu całego dnia należy zanotować 10 ruchów. Jeśli ostatni z nich pojawi się np. o godzinie 18, do końca dnia nie musisz już sprawdzać aktywności dziecka. Jeśli w ciągu całego dnia nie odnotujesz żadnego ruchu dziecka albo przez dwa dni z rzędu nie poczujesz 10 ruchów, jak najszybciej udaj się do lekarza. Aby wyniki nie były chaotyczne, najlepiej monitorować ruchy dziecka o stałych porach. Zanim zanotujesz aktywność malucha, połóż się na boku i odczekaj godzinę. Czy dziecko rusza się cały czas tak samo? Dziecko ma wyraźne okresy snu i czuwania, z których każdy trwa po 15-40 minut – trzeba to koniecznie wziąć pod uwagę, żeby niepotrzebnie się nie martwić. Mniej więcej w połowie ciąży powinnaś odczuwać ruchy dziecka kilkadziesiąt razy dziennie. Jeżeli w ciągu godziny ilość ruchów jest mniejsza niż 4 i dziecko nie reaguje poruszeniem się na bodziec z zewnątrz (którym jest np. dotknięcie brzucha), należy skontaktować się z ginekologiem. Lekarz zleci kontrolę zapisu czynności serca dziecka (KTG), a czasem także badanie USG. Pamiętaj też, że każda ciąża przebiega inaczej. Nawet jeżeli już jesteś mamą, w kolejnej ciąży możesz zupełnie inaczej odczuwać pierwsze ruchy swojego dziecka. Ma na to wpływ szereg czynników, np. jedno dziecko jest bardziej energiczne, drugie mniej. Dziecko może też być spokojniejsze ze względu na senną, deszczową pogodę! Najważniejszy jest twój stan psychiczny. Dobre samopoczucie matki przekłada się na dobre samopoczucie dziecka. Postaraj się nie stresować, zachowaj spokój i wsłuchuj się w swój organizm. UWAGA: Jeśli dziecko zupełnie nie rusza się przez kilka godzin (szczególnie, jeśli w poprzednich dniach było o tej samej porze aktywne), jak najszybciej udaj się do szpitala. Zobacz też: Czy to już poród - co mówi twoje ciało? Ruchy dziecka - zaskakujące fakty 11 najczęstszych dolegliwości przedporodowych
Przebieg porodu – etapy i fazy porodu naturalnego
Przebieg porodu u każdej kobiety może wyglądać nieco inaczej ze względu na jej uwarunkowania fizjologiczne, czy to, który raz rodzi. Poród naturalny dzieli się na kilka etapów, a każdy z okresów porodu – od czasu rozwarcia do urodzenia łożyska – może się różnić czasem trwania u poszczególnych kobiet.
Jak przebiega poród naturalny? Dzieli się on na kilka etapów – mogą one łącznie trwać kilka godzin albo nawet ponad dobę. Powinnaś jak najwięcej wiedzieć o kolejnych okresach i składających się na nie fazach porodu. Dzięki temu będziesz umiała lepiej sobie poradzić podczas rodzenia i zrozumieć, co się dzieje z twoim ciałem w danym momencie. Spis treści: Przebieg porodu: etapy i fazy I okres porodu - rozwarcie szyjki macicy II okres porodu - parcie III okres porodu - urodzenie łożyska lV okres porodu Jak złagodzić ból w czasie kolejnych faz porodu? Do jakich komplikacji może dojść podczas porodu? Przebieg porodu: etapy i fazy porodu Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz ciąży Czytaj więcej Etapy porodu obejmują przemiany, jakie następują w ciele rodzącej od początku rozwierania się szyjki macicy do urodzenia dziecka i wydalenia łożyska. Składają się na nie 4 okresy i 2 fazy porodu. Najdłuższa część porodu przypada na fazę utajoną w pierwszym okresie porodu, najtrudniejsza do zniesienia na fazę aktywną. Co trzeba o nich wiedzieć? Wyróżnia się 4 okresy porodu. W pierwszym rozwiera się szyjka macicy do pełnego rozwarcia, w drugim następuje parcie i urodzenie dziecka, w trzecim urodzenie łożyska, a w czwartym nowo narodzone dziecko kładzione jest na brzuchu mamy w kontakcie skóra do skóry. I okres porodu – rozwarcie szyjki macicy Zaczyna się gdy pojawią się pierwsze skurcze porodowe. Są one sygnałem, że dziecko rozpoczęło pokonywanie drogi na świat, w związku z czym powoli rozwiera się szyjka macicy. Faza wczesna porodu (utajona) – skurcze są rzadkie i niezbyt bolesne. Może się zdarzyć, że zaczną się w nocy i je prześpisz – to dobrze. Pod koniec tej fazy rozwarcie szyjki macicy dochodzi do 3-4 centymetrów, co może zająć kilka godzin. Faza aktywna porodu – trwa 3–4 godziny. Szyjka macicy rozwiera się do 10 centymetrów (osiąga tzw. pełne rozwarcie). Jest ci coraz trudniej – skurcze porodowe są częstsze i dłuższe, a przerwy między nimi krótsze. Najpierw występują co 3–4 minuty i trwają 40–60 sekund, a potem wzmagają się – pojawiają się co 2-3 minuty i trwają 60-90 sekund. Możesz mieć wrażenie, że nie ma między nimi przerw. Każdy ma okres największej siły, tzw. szczyt. Pamiętaj, by prawidłowo oddychać – dzięki temu będzie ci łatwiej i dziecko będzie lepiej dotlenione. Możesz przyjmować dowolne pozycje, np. spacerować, skakać na piłce, kręcić biodrami, wejść pod prysznic. Coraz częstszym skurczom mogą towarzyszyć inne dolegliwości: nudności, wymioty, biegunka. Kiedy rozwarcie osiąga 7-8 centymetrów, przychodzi moment krytyczny, nazywany też „kryzysem 7 centymetra”. Może ci się zdawać, że nie dasz rady. Możesz krzyczeć na męża albo będziesz chciała natychmiast wracać do domu. To normalne! Gdy ten krytyczny moment nastąpi, do finału już blisko. W końcu poczujesz, że skurcze słabną – zbliża się etap parcia. II okres porodu – parcie Trwa 1-2 godziny. Przy pełnym rozwarciu (na 10 centymetrów) poczujesz się tak, jakbyś bardzo chciała się wypróżnić. Zaskoczy cię silna potrzeba parcia, ale postaraj się nie robić tego za wcześnie – położna tobą pokieruje, podpowie, kiedy zacząć przeć. Gdy wyjdzie główka dziecka, dalej będzie już „z górki”. Reszta ciałka powinna pojawić się w ciągu jednego, najwyżej dwóch skurczów partych. III okres porodu – urodzenie łożyska To najkrótszy i najprzyjemniejszy okres porodu. Dziecko jest już z tobą! Musisz tylko urodzić łożysko. Czujesz parcie, ale nie jest ono zbyt dotkliwe. Ten etap trwa nie dłużej niż 30 minut. Najczęściej w tym czasie przecinana jest pępowina tuż po ustaniu tętnienia. lV okres porodu Trwa pierwsze 2 godziny po porodzie lub minimum 4 godziny po porodzie zabiegowym drogą pochwową. W tym czasie położna ocenia stan ogólny kobiety, kontroluje obkurczania się macicy oraz zaopatruje urazy kanału rodnego. Dziecko zostanie położone na twojej klatce piersiowej. Położna w tym czasie dokona oceny w skali APGAR. Jeżeli twój maluch urodzi się w dobrym stanie – kolejne 2 godziny spędzi przy tobie w kontakcie „skóra do skóry”. Jest to czas na pierwszą próbę przystawienia malucha do piersi. Po zakończeniu IV okresu porodu zostaniesz spionizowana, możesz wtedy pójść pod prysznic i się przebrać. Maluch zostanie zważony, zmierzony i zostaną wykonane pozostałe standardowe procedury. Jak złagodzić ból w czasie kolejnych faz porodu? Nawet gdy będzie ci się wydawało, że skurcze nie mają końca, a przerw między nimi prawie nie ma, możesz sporo uczynić, aby bolało mniej. Zmieniaj pozycje porodowe – pomaga chodzenie, kucanie, klęczenie. Kołysz biodrami, usiądź na piłce. Prawidłowo oddychaj – tzn. torem przeponowym tak, by unosił się brzuch, a nie klatka piersiowa. Szybciej oddychaj w czasie skurczu, wolniej i głębiej pomiędzy skurczami. Weź kąpiel lub prysznic – strumieniem wody polewaj bolesne okolice albo zanurz się w ciepłej wodzie w wannie. Włącz muzykę – to działa relaksująco, możesz kołysać się w jej rytm. Słuchaj instynktu – ty wiesz najlepiej, co cię ukoi. Rób to, co natura ci podpowiada. Jeśli chcesz np. skulić się w sobie, otul się kocem i poproś położną o przygaszenie światła. Poproś o znieczulenie porodu – Najlepiej omówić to przed porodem. Ból się zmniejszy, ale będziesz czuła skurcze i świadomie uczestniczyła w porodzie. Do jakich komplikacji może dojść podczas porodu? Komplikacje nie są bardzo częste, ale lepiej wiedzieć, co może się wydarzyć. Brak postępu porodu. Kiedy rozwarcie szyjki macicy nie będzie postępować, dostaniesz kroplówkę z oksytocyną. To hormon uwalniany przez organizm w czasie porodu. Czasem trzeba go dodać, aby zmusić macicę do skurczów i by szyjka zaczęła się rozwierać. Gdy to nie pomoże, lekarz może zdecydować o cięciu cesarskim. Niedotlenienie dziecka. Dochodzi do niego np. gdy dziecko jest okręcone pępowiną. Akcja serca płodu jest monitorowana podczas porodu. Gdy pojawią się nieprawidłowości, lekarz przyspiesza poród lub wykonuje cięcie cesarskie. Poród zabiegowy. Przeprowadza się go przy użyciu próżnociągu lub kleszczy. Dziś stosuje się je rzadko, tylko gdy zagrożenie nastąpi w chwili, kiedy główka dziecka jest w kanale rodnym i jest za późno na cesarkę. Przebicie pęcherza płodowego. To zabieg bezbolesny, stosuje się go w sytuacji, gdy przed wyparciem dziecka pęcherz jeszcze nie pękł. Zwykle lekarze czekają, aż dojdzie do samoistnego pęknięcia. Zobacz też: Najlepsze i najgorsze pozycje na I okres porodu. Jak długo będzie trwał poród? Jak przygotować plan porodu – wzór Konsultacja merytoryczna mgr Malwina Sierzan Położna środowiskowa, pedagożka, doradczyni chustonoszenia. Przygotowuje kobiety do porodu, wspiera mamy w opiece nad noworodkiem
Rozwój wcześniaka różni się od rozwoju dziecka, które urodziło się w terminie. Choć wcześniak może zdobywać umiejętności z opóźnieniem, niedługo pewnie nadrobi zaległości. Odpowiednia opieka i rehabilitacja dają szansę na prawidłowy rozwój.
Rozwój wcześniaka przebiega inaczej, niż u noworodka, który urodził się w 40. tygodniu ciąży. Wcześniak to dziecko, które przyszło na świat przed 37. tygodniem ciąży. Jego sprawność umysłowa i fizyczna może być początkowo mniejsza niż u dzieci urodzonych o czasie, ale dzięki właściwej opiece lekarzy i rodziców ma szansę prawidłowo się rozwijać. Z badań Instytutu Matki i Dziecka wynika, że choć wcześniaki zaczynają chodzić i mówić później niż ich rówieśnicy, 3/4 z nich po 2-3 latach dogania inne dzieci. Spis treści: Wcześniactwo a rozwój dziecka Rozwój wcześniaka miesiąc po miesiącu Wcześniaki - rozwój psychoruchowy w pierwszych latach życia Rozwój wcześniaka - jak mogą pomoc rodzice? Rozwój wcześniaka - siatki centylowe Skoki rozwojowe u wcześniaków Waga wcześniaka Ile powinien przybierać na wadze wcześniak? Wcześniactwo a rozwój dziecka Wcześniaki rozwijają się bardzo indywidualnie, ich odruchy wczesnoniemowlęce i napięcie mięśni ewoluują nieco inaczej niż u dzieci urodzonych o czasie. Trzeba też wiedzieć, że normy rozwojowe są szerokie i maluch, który w 7. miesiącu wieku korygowanego nie siedzi, nie musi być chory – może mieścić się w dolnej granicy normy. ​Na rozwój dziecka mają wpływ dwa czynniki: stan układu nerwowego oraz otoczenie. Mózg wcześniaka jest jeszcze bardzo niedojrzały, dlatego jego tkanka jest wyjątkowo wrażliwa. Jeśli nastąpiło niedotlenienie albo krwawienie do ośrodkowego układu nerwowego (tzw. wylewy okołokomorowe), istnieje ryzyko, że noworodek nie będzie rozwijał się prawidłowo. Jednocześnie bardziej niedojrzały mózg jest też bardziej plastyczny, więc jego zdrowa tkanka potrafi przejąć czynności obszarów, które zostały uszkodzone. Oczywiście im mniejsze uszkodzenie, tym lepsze rokowania. Dziecko, którego mózg został uszkodzony, może rozwijać się nieharmonijnie (tzn. pewne umiejętności osiąga na czas, inne zbyt późno) lub z opóźnieniem (stopnie rozwojowe pokonuje później niż rówieśnicy). Czasem dochodzi do: dziecięcego porażenia mózgowego, uszkodzeń wzroku, uszkodzeń słuchu, zaburzeń emocjonalnych (kłopoty z koncentracją, nauką). Rozwój wcześniaka miesiąc po miesiącu Jak wygląda rozwój wcześniaka miesiąc po miesiącu? Przede wszystkim powiększa się jego masa ciała, wielkość, a także obwód głowy i klatki piersiowej. Wymiary sprawdza się na siatce centylowej przeznaczonej specjalnie dla wcześniaków. Dzięki wynikom z niej można kontrolować rozwój wcześniaka w każdym miesiącu jego życia. Im noworodek jest wcześniej urodzony, tym większa jest jego niedojrzałość i liczba powikłań spowodowana wcześniactwem. Maluszek urodzony zbyt wcześnie ma nie tylko problemy z wagą, ale również niedojrzałością anatomiczną, problemy zdrowotne i rozwojowe. Dziecko rodzi się z niedojrzałym jeszcze systemem nerwowym, co może wpływać na jego dalszy rozwój. Śledząc rozwój wcześniaka, trzeba brać pod uwagę tzw. wiek korygowany. Oblicza się go, odejmując od wieku kalendarzowego dziecka czas, który dzielił jego narodziny od terminu porodu wyznaczonego przez lekarza. Tak więc jeżeli dziecko ma pół roku, a urodziło się 2 miesiące za wcześnie, to jego wiek korygowany wynosi cztery miesiące (tyle by miał, gdyby urodził się o czasie). I powinien teraz osiągać takie umiejętności, jakie ma dziecko 4-miesięczne. Wcześniaki - rozwój psychoruchowy w pierwszych latach życia Rozwój psychoruchowy wcześniaków przebiega inaczej, niż u dzieci urodzonych w terminie i konieczne jest jego monitorowanie i wspomaganie. Wcześniaki zalicza się do grupy wysokiego ryzyka, a co za tym idzie – są one narażone na występowanie zaburzeń w rozwoju psychomotorycznym w pierwszych miesiącach i latach swojego życia. Dziecko, które urodziło się przedwcześnie, narażone jest na wczesne uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli wystąpiło niedotlenienie lub krwawienie do OUN – wcześniak jest wtedy w grupie ryzyka nieprawidłowego rozwoju psychoruchowego. Należy uważnie obserwować rozwój psychoruchowy dziecka, a gdy jest taka potrzeba – rehabilitować je. Do 2. roku życia, chcąc ocenić rozwój psychomotoryczny/ruchowy i poznawczy malucha, należy posługiwać się wiekiem skorygowanym dziecka. Rozwój wcześniaka: pomoc rodziców Większość wcześniaków dogania z czasem rówieśników, chociaż niekiedy trzeba pomóc dziecku pokonać pewne problemy. Dlatego tak ważna jest jego obserwacja. Przyglądając się swemu dziecku, zwracaj uwagę, czy: skupia wzrok na twarzach mamy i taty; uśmiecha się do rodziców, wodzi wzrokiem za kolorowymi zabawkami; reaguje na zaczepki podczas przewijania; nie układa ciałka uporczywie w jedną stronę; zaczyna chwytać zabawki i inne przedmioty; wydaje dźwięki, zaczyna gaworzyć; sprawnie ssie, nie krztusi się, przybiera na wadze; jest aktywny, nie widać, by był ospały i apatyczny; jego paluszki u rąk i nóg nie są cały czas mocno zaciśnięte, jeśli skończył trzy miesiące; układa się symetrycznie, nie wygina w literę „c”. Wszystkie obawy i wątpliwości powinnaś sygnalizować pediatrze. Pamiętaj jednak, że nie każde opóźnienie oznacza, iż coś jest nie w porządku. Rozwój wcześniaka - siatki centylowe Siatki centylowe to normy rozwojowe, które zostały opracowane z uwzględnieniem płci. Za pomocą wystandaryzowanych krzywych wzrastania monitoruje się masę i długość ciała oraz obwód głowy dziecka. Dla dzieci urodzonych przedwcześnie przeznaczone są specjalne siatki centylowe – używa się siatek Fenton lub WHO. Skoki rozwojowe u wcześniaków Skoki rozwojowe to okresy intensywnego rozwoju dziecka. Zdobywa ono wtedy nowe umiejętności. U wcześniaków takie skoki rozwojowe zazwyczaj pojawiają się później, niż u dzieci, które urodziły się o czasie. U maluchów urodzonych przedwcześnie tygodnie należy liczyć od planowanego terminu, a nie ich rzeczywistego przyjścia na świat. Waga wcześniaka Wcześniak, który urodzi się np. w 35 tygodniu ciąży i waży 2-2,5 kg nie odbiega znacznie od dzieci urodzonych w terminie. Wtedy masa ciała takiego maluszka zazwyczaj szybko się wyrównuje. Masa ciała noworodka urodzonego przed ukończeniem 34. tygodniem ciąży zazwyczaj wynosi poniżej 2 kg. Wcześniaki, które przyszły na świat między 29.-30. tygodniem – ważą ok. 1500-1600 g. Waga dzieci urodzonych między 23. a 24. tygodniem to ok. od 500 do 600 g. Ile powinien przybierać na wadze wcześniak? To, czy waga dziecka jest w danym momencie prawidłowa - ocenia lekarz pediatra, biorąc pod uwagę różne czynniki. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, czy twoje dziecko rozwija się w sposób prawidłowy – udaj się z nim do lekarza. Nie jest ważne, ile konkretnie waży dziecko, lecz czy prawidłowo przybiera na wadze – zgodnie z siatkami centylowymi, a także, czy nadrabia niedobory z wcześniactwa. Zobacz także: Wcześniak - od którego tygodnia? Dlaczego rodzą się wcześniaki? Szanse na przeżycie wcześniaka i jego prawidłowy rozwój ​Najmniejszy wcześniak – w Polsce, na świecie, szanse na przeżycie
Dziwne dolegliwości w ciąży – które powinny niepokoić?
Niektóre dolegliwości ciążowe są po prostu... dziwne. Na przykład ucisk w gardle, albo niesprecyzowane kłucie w pochwie. Inne dolegliwości są z kolei całkiem zwyczajne. Ale taki świąd skóry w ciąży - może wydawać się dziwny, tymczasem jest wskazaniem do wizyty lekarskiej.
Organizm kobiety w ciąży się zmienia, hormony buzują, a tobie doskwiera wiele dolegliwości. Niektóre z nich są zupełnie normalne i często o nich słyszymy: nudności, zgaga, ból piersi. Jednak zdarzają się też takie, które mogą cię zdziwić. Zazwyczaj nie są one powodem do niepokoju, dlatego przedstawiamy ci listę 15 dziwnych dolegliwości w ciąży, które mogą - ale nie muszą- dotknąć także ciebie! Dziwne dolegliwości w ciąży: ciągłe zmęczenie swędząca skóra duszności ciągłe wymioty puchnące ręce i nogi ciągły ból głowy ból pleców częstomocz krwawienie i plamienie krwawienie z dziąseł twardy brzuch dziwne uczucie w pochwie ból skóry ból w klatce piersiowej ucisk w gardle Lista dziwnych dolegliwości w ciąży Podczas ciąży w organizmie kobiety zachodzą ogromne zmiany. O większości objawów słyszałyśmy od naszych mam, babć i są one dla nas naturalne. Niektóre z nich jednak budzą naszą czujność, bo nie wiem, czy pewne symptomy nie powinny zapalać u nas czerwonej lampki. Dziwne dolegliwości w ciąży, które dla kobiet mogą być sporym zaskoczeniem to między innymi swędząca skóra, ból głowy, pleców, krwawienie dziąseł. Zaliczamy do nich również dziwne uczucie w pochwie, ból skóry na brzuchu, w klatce piersiowej oraz ucisk w gardle. Oto lista nietypowych dolegliwości w ciąży: Nadmierne zmęczenie w ciąży Niektóre ciężarne budzą się rano i od razu nie mają na nic siły. W pracy zasypiają na stojąco, a po powrocie do domu resztę dnia spędzają, leżąc. Czym spowodowane jest silne zmęczenie? Podczas ciąży organizm zużywa tyle energii, ile alpinista w czasie zdobywania ośmiotysięcznika. W ciele ciężarnej tworzy się skomplikowany system, zaburzona jest równowaga hormonalna, a składniki odżywcze dzielone są na dwoje. Nic więc dziwnego, że przyszła mama pada ze zmęczenia. Nadmierne zmęczenie zwykle pojawia się na początku ciąży i nie utrzymuje się długo. Mniej więcej w 4. miesiącu siły wracają. Jak sobie pomóc do tego czasu? Warto jak najczęściej wypoczywać (nawet dziesięciominutowa drzemka pozwoli zregenerować siły). Zamiast kawy, pić szklankę wody. Ggdy zmęczeniu towarzyszą omdlenia, duszność, łomotanie serca, należy zgłosić się do lekarza. Zmęczenie to także pierwsza oznaka anemii – choroby często spotykanej u kobiet, które są w ciąży, dlatego konieczne może być zażywanie odpowiednich preparatów witaminowo-mineralnych i zmiana diety na zdrowszą. Swędząca skóra w ciąży To częsty problem przyszłych mam. Podczas kolejnych miesięcy ciąży skóra na brzuchu mocno się napina i swędzi. Warto powstrzymać się od drapania. Zamiast tego kilka razy dziennie wmasuj w brzuch nawilżające mleczko lub balsam przeznaczony dla kobiet w ciąży. Nawilżona skóra nie powinna swędzieć. Uciążliwy świąd odczuwany w różnych miejscach może być objawem stanu przedrzucawkowego lub cholestazy ciążowej - groźnej ciążowej komplikacji – dlatego należy o tej dolegliwości powiedzieć lekarzowi. Duszności w ciąży Zazwyczaj duszności występują na początku drugiego trymestru, kiedy pod wpływem hormonów obrzmiewają ścianki naczyń krwionośnych, a mięśnie płuc i oskrzeli lekko wiotczeją. W ostatnim trymestrze duszności mogą być spowodowane naciskiem macicy na przeponę. W ostatnich tygodniach ciąży, kiedy brzuch się nieco opuści, ciężarna odczuwa ulgę. Jak sobie radzić? Pomoże spokojne oddychanie, nawet jeśli wydaje ci się, że niemal brakuje tchu. Można rozpylić przed twarzą wodę morską – wilgotne powietrze sprawi, że poczujesz ulgę. Jeśli oprócz duszności zaobserwujesz u siebie dodatkowo: przyspieszony oddech, ból w klatce piersiowej, zsiniałe wargi i koniuszki palców – skonsultuj to natychmiastowo z lekarzem. View Burdaffi on the source website Wymioty od rana do nocy Nudności towarzyszą co drugiej przyszłej mamie i choć zazwyczaj kończą się po pierwszych 12 tygodniach, czasem utrzymują się nawet do końca ciąży. O wiele częściej nudności odczuwają kobiety cierpiące na chorobę lokomocyjną i te, których ciąża była nieplanowana (wymioty bardzo często są skutkiem stresu). By sobie pomóc, jedz często, ale małe porcje. W ten sposób nie podrażniasz żołądka. Zanim wstaniesz z łóżka, sięgnij po krakersa, banana albo kawałek suchej bułki. Pij jak najwięcej, aby uniknąć odwodnienia. Najlepsza jest zwykła woda, możesz dodać do niej szczyptę startego imbiru (działa przeciwwymiotnie). Jak najwięcej wypoczywaj. Jeśli wymiotujesz więcej niż dwa, trzy razy dziennie, chudniesz, wymiotom towarzyszy ból brzucha albo gdy nadal wymiotujesz, mimo zmiany diety i trybu życia – zawiadom o tym lekarza. Być może cierpisz na niepowściągliwe wymioty ciężarnych. Puchnące nogi i ręce Kostki, stopy i dłonie puchną, ponieważ gromadzi się w nich woda. Obrzęki zazwyczaj nie świadczą o niczym groźnym. Najczęściej pojawiają się wieczorem, w ciepłe dni, albo po wysiłku. By czuć się lepiej – pij jak najwięcej wody, bo choć brzmi to paradoksalnie, to właśnie ona pomoże ci ustrzec się opuchlizny na ciele. Jak najwięcej odpoczywaj, leżąc, najlepiej z uniesionymi nogami. Zawiadom lekarza, jeśli obrzęki są znaczne i dotyczą nie tylko rąk i nóg, ale także innych części ciała. Zrób to także, jeśli budzisz się już opuchnięta. Zdarza się bowiem, że obrzęki zwiastują stan przedrzucawkowy. Ciągły ból głowy Winę za ból i zawroty głowy ponoszą ciążowe hormony albo zbyt niskie ciśnienie krwi. Choć zazwyczaj lekki ból albo zawroty głowy w ciąży nie są powodem do niepokoju, nigdy ich nie lekceważ. Mogą być oznaką nadchodzącego omdlenia.Być może ulgę przyniesie ci delikatny masaż skroni, zimny okład na czoło albo po prostu pochylenie głowy do przodu. Można się też położyć, unosząc stopy tak, by były nieco wyżej niż głowa, np. oprzyj je na zwiniętym kocu lub poduszce. Jeśli nie pomogą naturalne metody, w ostateczności, sięgnij po tabletkę z paracetamolem. Zgłoś się do lekarza, jeśli bóle głowy pojawią się w ostatnim trymestrze albo gdy towarzyszy im ból w podbrzuszu czy problemy z widzeniem (mroczki przed oczami albo ciemne plamy np. przy wstawaniu). To mogą być oznaki zatrucia ciążowego. Absolutnie nie bagatelizuj ich. Ból pleców Maluszek rośnie, a twój kręgosłup musi udźwignąć ten ciężar. Stawy w dole kręgosłupa zaczynają się rozluźniać, by ułatwić przejście dziecka podczas porodu, a to zaburza twoją równowagę. Aby ją utrzymać, odchylasz się do tyłu, co powoduje jeszcze większy ból kręgosłupa. Ból pleców to dobry powód, by zapisać się na jogę albo na gimnastykę w wodzie. Regularnie ćwicz i nie objadaj się. Unikaj długiego stania oraz siedzenia w jednej pozycji. Pomoże ci też, jeśli będziesz spać na boku, a między nogi włożysz niewielką poduszkę. Ciągła potrzeba oddawania moczu Rosnąca macica uciska pęcherz, a to sprawia, że czujesz częstszą potrzebę oddawania moczu. W dodatku ciążowe hormony sprawiają, że mięśnie krocza stają się bardziej wiotkie, a to sprawia, że czasem rzeczywiście możesz odczuć wstydliwą wilgoć. Kilka razy w ciągu dnia ćwicz mięśnie krocza (inaczej nazywane też mięśniami Kegla). Naprzemiennie napinaj je, tak jakbyś chciała powstrzymać strumień moczu, i rozluźniaj. Podczas jednej sesji wykonuj ok. 40 takich ćwiczeń. Jeśli zaś podczas siusiania czujesz pieczenie albo ból w pochwie. Takie objawy mogą oznaczać infekcję pochwy, niebezpieczną zarówno dla mamy, jak i dla maluszka. Krwawienie w ciąży Krwawienie może pojawić się na różnych etapach ciąży. W pierwszych tygodniach po zapłodnieniu plamienie może być spowodowane zagnieżdżaniem się jajeczka w macicy albo lekkimi niedoborami hormonalnymi. Czasem jednak krwawienie jest objawem problemów z łożyskiem, oznaką nadżerki, skutkiem przedwczesnych skurczów macicy albo przemęczenia. W ostatnich dniach ciąży małe nitki krwi mogą świadczyć o rozwieraniu się szyjki macicy i nadchodzącym porodzie. Jak najwięcej wypoczywaj na leżąco, a jeśli lekarz zaleci – do porodu powstrzymaj się od seksu. Zawiadom lekarza, jeśli podczas ciąży wystąpi nawet niewielkie krwawienie. Choć często plamienie nie świadczy o niczym niepokojącym, to jednak zawsze wymaga konsultacji ginekologa. Uważnie obserwuj krwistą wydzielinę, ponieważ ginekolog na pewno zapyta cię o jej kolor, zapach i ilość. Kiedy krwawienie jest obfite, ma silny zapach albo towarzyszy mu ból brzucha, jak najszybciej jedź do szpitala. Krwawiące dziąsła Około 4. miesiąca ciąży możesz zauważyc, że coś dziwnego dzieje się z twoimi dziąsłami. Krwawienie dziąseł w ciąży podczas mycia zębów to częste zjawisko, towarzyszy mu czesto opuchlizna, ból i zaczerwienienie. Wszystko przez hormony i zwiększone ukrwienie naczyń krwionośnych. Co robić? Używaj miękkiej szczoteczki i specjalnej pasty do zebów dla wrażliwych dziąseł. Odwiedź dentystę, ponieważ nieleczone stany zapalne zębów w ciąży mogą prowadzić do szeregu komplikacji, z przedwczesnym porodem włącznie. Twardy brzuch w ciąży Po 20. tygodniu ciąży macica zaczyna przygotowywać się do porodu, kurcząc się i napinając. To tzw. skurcze przepowiadające (inaczej: skurcze Braxtona-Hicksa). Mogą pojawić się w drugiej połowie ciąży. Zazwyczaj trwają około 30 sekund i nie bolą. Czasem trudno odróżnić je od nieprawidłowej przedwczesnej czynności skurczowej macicy, dlatego nigdy ich nie lekceważ i powiedz lekarzowi prowadzącemu, że je odczuwasz. Przede wszystkim zacznij prowadzić spokojniejszy tryb życia. Nie podbiegaj do autobusu, unikaj przemęczania się (zrezygnuj ze zmywanie podłóg, mycia okien). Jeśli ból brzucha nie mija, a skurcze stają się regularne i coraz mocniejsze, natychmiast jedź do szpitala. Dziwne uczucie w pochwie Dziwne uczucie w pochwie w ciąży może być spowodowane obrzękiem tkanek pochwy – w organizmie kobiety ciężarnej rośnie objętość krwi, a część z niej trafia do macicy. Pochwa jest więc lekko napęczniała krwią, co może skutkować lekkim obrzękiem. Będąc w ciąży, możesz odczuwać kłucie w pochwie, objaw ten występuje na różnych etapach ciąży. Zazwyczaj jest to normalne, ma to związek ze skurczami przepowiadającymi (przygotowują one twoje narządy rodne do porodu). Taka przypadłość najczęściej towarzyszy kobiecie około 37. tygodnia ciąży – wtedy właśnie narządy rozciągają się i obkurczają, co jest związane ze swojego rodzaju „próbą” przed porodem. Pamiętaj również, że główka dziecka napiera wtedy na szyjkę macicy. Są jednak przypadki, w których objaw ten powinien zacząć cię niepokoić – mowa tutaj o sytuacji, w której towarzyszy temu duży ból. Jeśli dodatkowo pojawiły się: gorączka, omdlenia, silne mdłości lub krwawienie – niezwłocznie powinnaś udać się na izbę przyjęć i skonsultować to z lekarzem. Dziwne uczucie w pochwie w ciąży może być spowodowane zwiększeniem ilości wydzieliny – związane jest to z nadmiarem progesteronu oraz estrogenu. Ból skóry na brzuchu Na końcowym etapie ciąży, gdy obwód brzucha szybko się zwiększa, może towarzyszyć temu ból skóry. Skóra i tkanki podskórne rozciągają się, a przecież znajdują się w nich zakończenia nerwowe. Są podrażnione, co jest powodem dolegliwości. Jeśli jednak ból zlokalizowany jest głębiej – powinnaś skonsultować to z ginekologiem. Pomiędzy drugim a trzecim trymestrem rośnie ryzyko przedwczesnego odklejenia się łożyska. Towarzyszy temu ból pleców, ale również uczucie naciągniętej skóry na brzuchu – wtedy również powinnaś powiedzieć o tych objawach lekarzowi. Ból w klatce piersiowej Często powodem bólu w klatce piersiowej w ciąży są zmiany, które zachodzą w ciele kobiety podczas tego okresu: powiększanie się piersi, ucisk przepony ze względu na powiększającą się macicę. Przyczyną bólu w tej okolicy może być również refluks żołądkowo-przełykowy. Powiększająca się macica naciska na żołądek, a to z kolei sprzyja temu, że kwasy łatwiej przedostają się do przełyku. Ból w klatce piersiowej może mieć również związek ze stresem. Warto obserwować, czy ból między piersiami nie występuje w momentach zdenerwowania – może to być nerwicowe kłucie w mostku w czasie ciąży. Z kolei ból przepony w ciąży spowodowany jest tym, że macica jest powiększona i uciska narządy wewnętrzne, te następnie przemieszczają się do góry i uciskają przeponę. Dodatkowo, przyczynami uczucia kłucia w mostku lub bólu w mostku w czasie ciąży mogą być schorzenia takie, jak u innych osób: schorzenia kardiologiczne, układu ruchu lub problemy z układem pokarmowym. Ucisk w gardle Powodem ucisku w gardle w ciąży może być również stres. Ucisk w gardle oraz inne nieprzyjemne objawy takie jak odbijanie, pieczenie lub zwracanie niewielkich ilości gorzkawego płynu mogą być spowodowane refluksem żołądkowo-przełykowym. W trakcie ciąży u kobiety jest wysokie stężenie progesteronu, przez co mięśnie przewodu pokarmowego są nieco bardziej zwiotczałe. To powoduje, że pokarm cofa się z żołądka do dolnej części przełyku. Pamiętaj również, że twoja macica się powiększa i powoduje ucisk na żołądek od dołu, przez co treść pokarmowa może się cofać. Nie powinno się natomiast bagatelizować silnego, nagłego bólu, a także takiego, który znacznie utrudnia normalne funkcjonowanie. Zobacz także: Przyczyny bólu w klatce piersiowej w ciąży Oblicz, ile możesz przytyć w ciąży Sprawdź wielkość dziecka w brzuchu
Co lubi twoje dziecko w brzuchu - wiemy, jak je rozśmieszyć!
Dziecko przed narodzeniem wiele już potrafi i czeka na sygnały od świata. Sprawdź, jak możesz je rozweselić i... nawiązać pierwszy kontakt.
Jeszcze do niedawna uważano, że dziecko, będąc w łonie mamy, niczego nie odczuwa. Dziś dzięki rozwojowi diagnostyki i psychologii prenatalnej wiemy, że dziecko przed narodzeniem wiele już potrafi. Dziecko chętnie słucha W brzuchu wcale nie panuje cisza! I bardzo dobrze, bo dzięki temu zmysł słuchu dziecka jest przez cały czas stymulowany. I to już mniej więcej od 20. tygodnia ciąży, kiedy ośrodek nerwowy, odpowiadający za słuch, budzi się do życia. Co słyszy dziecko? Przede wszystkim przeróżne dźwięki dobiegające z twojego organizmu: bicie serca, szum krwi przepływającej przez naczynia krwionośne, oddech matki... Słyszy też dźwięki dobiegające ze świata zewnętrznego, przytłumione przez wody płodowe. Zobacz kalendarz twojej ciąży tydzień po tygodniu. Jakie odgłosy sprawiają dziecku radość Dziecko lubi bicie serca mamy. Jego rytm jest stały, uspokaja. Dziecko bardzo dobrze go zna. To jeden z powodów, dlaczego po urodzeniu tak lubi być przytulone do ciebie. Dziecko słyszy głos mamy. Brzmi on dla dziecka inaczej niż wszystkie inne dźwięki. Maluch słyszy go już od pierwszego momentu, od kiedy tylko zaczyna funkcjonować zmysł słuchu. Maleństwo uwielbia, gdy zwracasz się bezpośrednio do niego, kiedy ton twojego głosu staje się ciepły, wyjątkowo miły. Bez względu też na to, co myślisz o swoim śpiewaniu, możesz być pewna, że maluch za nim przepada. Dziecko czuje, kiedy mówisz tylko do niego lub jedynie jemu śpiewasz. Staje się wtedy bardziej aktywne ruchowo – fikanie i kopnięcia to jego ciche odpowiedzi. Badania potwierdzają, że już noworodki doskonale rozpoznają i odróżniają od innych słowa swojej mamy. Do dziecka docierają także głosy innych ludzi. Już od 6. miesiąca ciąży dziecko słyszy, jak ktoś rozmawia z mamą. Nie rozumie oczywiście słów, doskonale jednak rozróżnia ton głosu, nastrój rozmowy. Jeśli tata często rozmawia z dzieckiem, także i jego głos rozpozna ono po urodzeniu. Dziecko słyszy muzykę. Kiedy słucha jej ktoś w pomieszczeniu, w którym znajduje się kobieta, słyszy ją też jej dziecko. Lubi melodie spokojne, relaksujące. Czuje, że w tym momencie odprężasz się; ono robi to samo. Jeśli lubisz muzykę poważną, słuchaj Mozarta – badania naukowe dowiodły, że ma to znakomity wpływ na kształtowanie się mózgu dziecka. Jeśli jednak nie przepadasz za klasyką, nie zmuszaj się do jej słuchania. Lepiej włącz płytę, którą lubisz. Gdy mama jest zrelaksowana, odpręży się również jej dziecko. Niesamowite zdjęcia z brzucha mamy - zobacz śmieszne miny dzieci! [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko uwielbia ruch Nie wiadomo, kiedy to się zaczyna. Naukowcy twierdzą, że już 7,5-tygodniowy zarodek (ma wtedy 2,5 centymetra długości, czyli tyle, co ziarnko fasoli) wykonuje pierwsze ruchy. A 9-tygodniowemu dziecku aktywność zajmuje kilka minut dziennie! Kobieta jednak zacznie odczuwać jego ruchy dopiero między 16. a 20. tygodniem ciąży, kiedy staną się silniejsze. Zdrowe dziecko jest dzieckiem aktywnym. Mama do 32. tygodnia ciąży może odczuwać około 90 jego ruchów w ciągu 12 godzin oraz około 50 w terminie porodu. Ta różnica wynika ze zmiany charakteru tych ruchów z nieokreślonych „kopnięć” na ruchy obrotowe i „zwijanie się” maleństwa. Pierwsze ruchy dziecka w brzuchu - nie daj się zaskoczyć. Jeśli więc chcesz mieć pewność, że dziecko w twoim łonie czuje się dobrze, licz jego ruchy. Takie testy jego stanu są szczególnie wskazane, gdy lekarz z powodów medycznych kontroluje tempo tego, jak rośnie; masz wrażenie, że słabiej odczuwasz jego ruchy; ciąża trwa powyżej 10 dni po spodziewanym terminie porodu. Osłabienie ruchów to powód, by zgłosić się do lekarza, który wykluczy stan zagrożenia dziecka. Jak liczyć ruchy dziecka i kiedy skontaktować się z lekarzem? Licz ruchy dziecka przynajmniej raz dziennie, w miarę możliwości o tej samej porze. Licz tylko wyraźne ruchy (kopnięcia i obroty). Aby perystaltyka jelit nie fałszowała ilości ruchów płodu, liczenie rozpocznij około 2 godzin po posiłku. Licząc ruchy, leż na lewym boku (to lepsze dla układu krążenia). Zapisz sobie godzinę rozpoczęcia liczenia. Powinnaś odczuwać ok. 10 ruchów w ciągu 50-60 minut, ale pamiętaj dziecko też śpi. Fazy jego bezruchu (fazy snu) trwające 15-40 min występują na przemian z fazami czuwania. Co powinno wzbudzić niepokój u przyszłej mamy? Kiedy ruchy dziecka stają się nienaturalnie częste i gwałtowne – zgłoś się do lekarza prowadzącego twoją ciążę. Kiedy nie czujesz 10 ruchów podczas godziny – to także powód, by odwiedzić lekarza. Kiedy nie czujesz ruchów od 12 godzin – zgłoś się natychmiast do lekarza prowadzącego, a jeżeli on jest niedostępny – pojedź do najbliższego szpitala. Jak często mama powinna czuć ruchy dziecka - tłumaczy ginekolog: [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko w brzuchu chce się bawić Grzechotka i karuzelka zawieszona nad niemowlęcym łóżeczkiem wcale nie będą pierwszymi zabawkami dziecka. Natura tak to mądrze urządziła, by maleństwo, już będąc w łonie mamy, mogło się bawić np. pępowiną. Ale to nie wszystko. Możecie bawić się... razem. Gdy poczujesz kopnięcie dziecka, odpowiedz mu lekkim pukaniem w brzuch. Pierwszy raz dziecko może na chwilę znieruchomieć, ale już po chwili kopnie nóżką. Gdy poklepiesz brzuch w innym miejscu, ono też spróbuje ci „odpowiedzieć”. Mów do dziecka tak, jakby było cały czas tuż obok ciebie. Bajki możesz opowiadać w czasie całej ciąży, ale szczególnie w ostatnim trymestrze. Myślisz, że maleństwo jeszcze nic nie rozumie? To nie do końca prawda. Gdy opowiadasz mu bajkę, szczególnie z nim w roli głównej, odprężasz się, relaksujesz i cieszysz dzieckiem. A ono świetnie to wyczuwa! Zapamiętuje też charakterystyczne cechy języka, rytm. To dlatego po urodzeniu dzieci potrafią odróżniać język ojczysty od obcego. Gdy czujesz, że dziecko nie śpi, zbliż głowę do brzucha i zagadaj do niego. Poczekaj na lekkie kopnięcie. Wtedy znów coś powiedz do niego. W ten sposób może też bawić się z dzieckiem starszy brat lub siostra. Lista drobnych przyjemności, które spotykają nienarodzone dziecko jest całkiem długa. Najwięcej szczęścia daje mu jednak miłość mamy. Dziecko wyczuwa emocje i uczucia, jakimi je obdarzasz. Doskonale wie, czy jest na tym świecie oczekiwane, chciane, kochane. Chłopiec czy dziewczynka? - sprawdź 6 sposobów na poznanie płci dziecka. Czego unikać w ciąży Są też sytuacje, które dziecko denerwują, męczą, przerażają, czy nawet takie, które źle wpływają na jego rozwój. Zdecydowanie nie wolno ci narażać dziecka na kontakt z dymem papierosowym. Jest w nim ponad 4 tys. szkodliwych składników, w tym 40 rakotwórczych! Pamiętaj, że „bierne palenie” jest dla Was równie szkodliwe. Nie pij też alkoholu. Dla ciężarnych mam nie ma bezpiecznej dawki. Alkohol, który pijesz, przenika przez łożysko. Czy wyobrażasz sobie, by podać bodaj kroplę noworodkowi? Twoje dziecko nie chce też, byś... się denerwowała. Długotrwały stres powoduje wyrzut adrenaliny do krwi, skurcz naczyń krwionośnych i mięśni macicy. Dziecko dostaje mniej tlenu, a poza tym przecież czuje twoje emocje. Konsultacja: dr Agnieszka Maryniak, neuropsycholog z Centrum Zdrowia Dziecka
Nie wiesz już, co jeść, by nie wywołać alergii u dziecka? Wspólnie z dietetykiem Małgorzatą Strucińską z Poradni Gastroenterologicznej Instytutu Matki i Dziecka układamy twój jadłospis.
Codziennie zmagasz się z uczuleniem u dziecka, a poprawy nie widać. Czasem myślisz, że pozostają ci tylko pyzy ziemniaczane... domowej roboty. Jeśli na to, co zjesz, dziecko reaguje wysypką, ma nasiloną kolkę, wzdęcia, wolne stolce, podziel się swoimi obserwacjami z lekarzem i razem ustalcie odpowiednią dla ciebie dietę. Przyczyną kłopotów jest zazwyczaj nadwrażliwość dziecka na mleko krowie i jego przetwory. Uczulają też: jajka, czekolada, cytrusy, orzeszki ziemne. Alergeny mogą bowiem przedostawać się do pokarmu. Staraj się nie eliminować z diety matki karmiącej coraz to nowych produktów na wszelki wypadek. Mimo ograniczeń powinnaś odżywiać się różnorodnie. Dieta karmiącej mamy bez mleka Krowie mleko, sery, jogurty, kefir, masło, maślankę i inne przetwory mleczne wyklucza się z diety w pierwszej kolejności. Musisz też sprawdzać na etykiecie składniki większości produktów spożywczych. Mleko i serwatka dodawane są np. do pieczywa. Nadal jednak potrzebujesz odpowiedniej ilości białka i wapnia z innych źródeł. Wydrukuj jadłospis dla karmiącej mamy. Mięso. Jedz je dwa razy dziennie. Może to być drób, mięso królika, wieprzowina, a także jagnięcina. Unikaj cielęciny i wołowiny. Mięso dostarcza nie tylko bardzo wartościowego białka, witamin z grupy B, magnezu i cynku, ale przede wszystkim łatwo przyswajalnego żelaza. Ryby. O ile dziecko nie ma dolegliwości po rybach, raz w tygodniu jedz pieczone w folii - morskie i słodkowodne (tłuste dostarczą nienasyconych kwasów tłuszczowych bardzo potrzebnych tobie i dziecku). Nie jedz surowych ryb, np. sushi. Mleko sojowe. Od czasu do czasu możesz je wypić (bywa o różnych smakach), ale nie w nadmiarze, by dziecko nie uczuliło się na soję. Z serka tofu przyrządzisz smaczne i sycące sałatki z dodatkiem warzyw (np. ogórka, pomidora, papryki) i wiele innych dań. Preparaty mlekozastępcze. Nutramigen lub Bebilon Pepti (jeśli tylko jesteś w stanie zaakceptować ich smak) możesz pić zamiast mleka oraz używać do sporządzania potraw. Dostarczą ci białka oraz cennego wapnia. Czy karmiąca mama może jeść wszystko - radzi dietetyk:
Na samą myśl, że maleńkiego noworodka masz włożyć do wanienki i umyć, przechodzą cię ciarki. Dzięki naszemu instruktażowi zrobisz to sprawnie jak położna.
Zanim nalejesz do wanienki wody i drżącymi rękami włożysz do niej swoje dziecko, przeczytaj kilka naszych rad. Dzięki nim kąpiel noworodka stanie się doskonałym wstępem do nocnego snu. Przede wszystkim kąp dziecko, gdy nie jest jeszcze zmęczone – nie będzie marudzić. Na pół godziny przed myciem nakarm noworodka: wówczas nie będzie płakał z głodu i nie rozboli go brzuszek (kąpiel zaraz po jedzeniu źle wpływa na trawienie). Poza tym dobrze się przygotuj. To znaczy nagrzej do odpowiedniej temperatury pomieszczenie, w którym masz zamiar wykąpać dziecko (najlepiej, by było w nim ok. 23 stopni C) i zgromadź wszelkie niezbędne rzeczy i kosmetyki. Rzeczy potrzebne do kąpieli noworodka: płyn do kąpieli lub mydełko termometr do sprawdzenia temperatury wody myjka ręcznik oliwka lub krem do posmarowania ciałka krem zapobiegający odparzeniom pieluszki i ubranko, które założysz dziecku na noc Jesteś już gotowa? No to zaczynamy! Zanurz noworodka w wodzie Najpierw sprawdź jej temperaturę – powinna mieć ok. 37 stopni C. Pod pachę dziecka włóż rękę tak, by trzymać mu główkę i chwyć mocno za bark. Drugą ręką podtrzymuj pupę i bioderka. Zanurz maleństwo. Gdy nabierzesz wprawy, drugą ręką możesz podać mu kaczuszkę do kąpieli. Jeśli noworodek wkładany do wody bardzo płacze, zacznij kąpiel w kaftaniku (zdejmij go, gdy maluch oswoi się z wodą). Umyj ciałko noworodka Możesz to zrobić po prostu ręką albo użyć myjki. Zacznij od szyi, potem umyj dziecku ramiona, brzuszek, pupę i nóżki. Uwaga: gdy dziecku nie odpadł jeszcze kikut pępowiny, uważaj, by go nie zamoczyć. Po każdej kąpieli myjkę musisz wypłukać, bo gromadzą się w niej bakterie. Trzeba ją też często zmieniać. Umyj włosy noworodka Rób to dopiero pod koniec kąpieli, bo dzieci często nie lubią polewania głowy wodą (uważaj, żeby nie zalać dzidziusiowi oczu). Poza tym mokre włoski powinnaś dość szybko wytrzeć, by malec się nie przeziębił. Nie musisz kupować specjalnego szamponu. Wiele płynów dla najmłodszych nadaje się także do mycia włosów malucha. Wyjmij noworodka z wody Bądź spokojna i ostrożna. Przed wyjęciem dziecka wypłucz ręce z mydła, by smyk ci się nie wyśliznął. Od razu połóż go na przewijaku i zawiń w ręcznik, by nie zmarzł. Niektóre dzieci nie lubią momentu wyjmowania z wody. Możesz w tym czasie mówić do dziecka – twój głos na pewno je uspokoi. Osusz noworodka Nie trzyj skóry, tylko dotykaj jej ręcznikiem. Zacznij od główki, osusz miejsca za uszkami, w fałdach szyjnych, pod pachami oraz w okolicach pośladków. Jeśli skóra dziecka ma skłonność do podrażnień, posmaruj wrażliwe miejsca specjalnym kremem na odparzenia. Możesz także skórkę posmarować, np. oliwką. Zobacz też: 8 sprytnych trików, które ułatwią kąpiel niemowlęcia Co zrobić, żeby dziecko polubiło kąpiel? Jak wykąpać niemowlę? Radzi nasz ekspert:
Zabawki, które uczą i nigdy się nie nudzą - jak je znaleźć?
Półki uginają się od kolorowych misiów, klocków, lalek. Jaką zabawkę wybrać dla malucha, żeby świetnie się bawił, a jednocześnie uczył?
Pokaż mi, jaką zabawkę wybrałaś, a powiem ci… jakim jesteś rodzicem. Nie wierzysz? Oto przykłady. Rodzice, którzy kupują głównie gry komputerowe czy bajki na DVD, pragną sobie (być może nieświadomie) zapewnić wolny czas i święty spokój. Wybierane przez nich rzeczy angażują bowiem do tego stopnia, że dorosły nie musi już uczestniczyć w zabawie. Inaczej sprawa się przedstawia w przypadku osób, które stawiają wyłącznie na zabawki edukacyjne. Tacy rodzice z reguły są bardzo ambitni i pragną wychować dziecko na małego geniusza. Zapominają jednak przy tym, że nie każda zabawa musi być mądra, ważne, by sprawiała radość. Kolejna grupa, zwłaszcza zasobniejszych rodziców, kieruje się głównie ceną i modą na zabawki. Zabawki odpowiadające tym kryteriom kupowane są często na pokaz – jakbyśmy chcieli udowodnić sobie samym, a także innym ludziom, że naprawdę inwestujemy w swoje dziecko. A przecież nie o to tylko chodzi. Sprawdź gry i zabawy edukacyjne dla dzieci. By zabawki rzeczywiście pełniły swoją rolę, muszą przede wszystkim podobać się dzieciom, być bezpieczne, rozwijać ich umiejętności i ułatwiać nawiązywanie kontaktu zarówno z rodzicami, jak i rówieśnikami. Choćby dlatego warto kupować rzeczy z różnych kategorii: edukacyjne, doskonałe do przytulania czy właśnie do zabawy z rodzicami. Jaka zabawka ucieszy twoje dziecko Dobra zabawka to taka, z którą dziecko wie, co zrobić. Nie ma sensu, by ojciec kupował synkowi kolejkę czy model samolotu tylko dlatego, że sam zawsze o takich marzył. A matka dawała córce lalkę, mimo że ta woli bawić się samochodami. → Dobry wybór. By poznać gust swojego dziecka, idź z nim do sklepu i zobacz, co je naprawdę interesuje. Jeżeli jednak dziecko sięga po jakieś „koszmarki”, przekieruj jego uwagę na to, co ładne. Pokaż też, jak możecie się tym czymś wspólnie bawić. By zachęta nie była gołosłowna, bawcie się z malcem także później – w domu. Jakie zabawki wspomagają rozwój dziecka Teoretycznie wszystkie. Tyle że nie w tym samym stopniu. Zabawki skomplikowane, a także te, którymi można się bawić tylko w jeden sposób, nie pobudzają aż tak wyobraźni. Dlatego zamiast kupować np. mocno rozbudowany zestaw w kolorowych klocków, z których ma powstać widoczny na opakowaniu domek, warto kupić np. kredki i blok rysunkowy albo planszową grę strategiczną (pobudza do myślenia). Ranking zabawek dla dzieci - sprawdź opinie rodziców! → Dobry wybór. Twoje dziecko jest nieśmiałe? Kup mu misia albo inną przytulankę. Pozwól, by miękki towarzysz kładł się razem z dzieckiem do łóżka czy zasiadał do śniadania. Jego obecność da maluchowi poczucie bezpieczeństwa, pomoże też się otworzyć. Dziecko będzie powierzać zabawce najskrytsze tajemnice. Z czasem, gdy nabierze pewności siebie, podzieli się sekretami także z innymi dziećmi i z tobą. Jak się bawić z dzieckiem - radzi ekspert:
Karmienie noworodka piersią - twój plan na sukces
Powodzenie w karmieniu piersią często zależy od tego, co wydarzy się w pierwszych dniach życia noworodka. Sprawdź najważniejsze zasady karmienia dziecka piersią.
Jeśli dobrze przygotujesz się do karmienia piersią, na pewno długo będziecie mogli oboje cieszyć się bliskością, jaką daje naturalne karmienie. Aby dziecko prawidłowo się rozwijało, powinno być karmione zgodnie z obowiązującym na świecie standardem w żywieniu niemowląt, czyli: Od narodzin dziecko powinno być właściwie przystawiane do piersi. Dziecko powinno być karmione często – przynajmniej 8 razy na dobę, także w nocy, zgodnie z potrzebami (gdy jest głodne albo twoje piersi są przepełnione). Dziecko musi być karmione odpowiednio długo, nim nie opróżni piersi (nawet 30-40 minut) i do syta – po opróżnieniu jednej piersi proponuj drugą. Dziecko powinno być karmione wyłącznie naturalnie, bez dokarmiania, dopajania - przez pierwsze pół roku. Dopiero w drugim półroczu zacznij rozszerzać dietę niemowlaka o dodatkowe pokarmy, ale nie zastępuj nimi karmień piersią. Twój pokarm cały czas jest wartościowym posiłkiem i chroni przed infekcjami. Podawanie smoczka może zaburzać mechanizm ssania w pierwszych tygodniach życia! Jak przygotować się do karmienia noworodka? Najwygodniej karmi się na fotelu z oparciem i podpórkami pod ręce. Usiądź wygodnie i sprawdź, czy: główka dziecka jest na wprost piersi, buzia na wprost brodawki, ucho, ramię i biodro są ułożone w linii prostej, właściwie ułożyłaś palce na piersi – podtrzymuj ją czterema palcami od spodu, kciuk połóż na niej. Możesz delikatnie naciskać nim pierś, by unieść brodawkę, ale nie dotykaj brodawki i otoczki. Niektóre mamy lubią tzw. chwyt nożycowy. Nie jest on polecany, bo zbyt silnie uciska pierś (grozi to zatkaniem przewodu mlecznego). Zadbaj o to, abyś mogła karmić w spokoju, nie odrywając się, by np. odebrać telefon. Przygotuj wcześniej pieluszkę (mleko z drugiej piersi może wyciekać samoistnie), coś do picia, jedzenia, książeczkę, włącz muzykę. Jak karmić piersią - radzi ekspert: Jak dbać o piersi w czasie karmienia noworodka? Nie hartuj brodawek, nacierając je czy szczotkując. Stwardniały i zgrubiały naskórek łatwo pęka, a brodawki powinny być miękkie i elastyczne. Nie stosuj kremów, aby natłuszczać sutki. Myj piersi wodą bez mydła (niekoniecznie przed każdym karmieniem, wystarczy 1-2 razy dziennie). Nie zmywaj też mleka, które zasycha na brodawkach. To dla nich doskonała warstwa ochronna.
Kwas foliowy przed ciążą - kiedy i ile brać
Dlaczego przed ciążą powinnaś łykać kwas foliowy? Gdzie szukać kwasu foliowego?
O zaletach kwasu foliowego opowiada Krzysztof Wojciechowski z Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. Okres ciąży i karmienia zwiększa zapotrzebowanie organizmu kobiety na niektóre witaminy i mikroelementy. Wiele mam pamięta o konieczności uzupełniania żelaza, wapnia czy jodu w tym okresie. Rzadziej zaś o witaminie M, czyli o kwasie foliowym. Kwas foliowy, czyli cudowna witamina M Według specjalistów od żywienia każdego dnia należy dostarczać organizmowi ok. 0,4 mg kwasu foliowego, inaczej mówiąc witaminy M. Szczególną uwagę na jej ilość w codziennej diecie powinny zwrócić kobiety, które w najbliższej przyszłości planują ciążę. Badania naukowe wskazują, że zwiększenie spożycia kwasu foliowego na 12 tygodni przed próbą zapłodnienia może w znaczący sposób zmniejszyć ryzyko wystąpienia u dziecka rozszczepu kręgosłupa, rozszczepu podniebienia i zajęczej wargi. Przyszłym mamom zaleca się więc przyjmowanie 0,4 mg kwasu foliowego dziennie od chwili podjęcia decyzji o zajściu w ciążę do 12. tygodnia ciąży. Ponieważ kwas foliowy zwiększa produkcję mleka, mamy karmiące piersią również powinny zadbać o to, by dostarczać organizmowi odpowiednią ilość kwasu foliowego, czyli 0,28 mg w pierwszych sześciu miesiącach laktacji i 0,26 mg w kolejnych sześciu miesiącach. Warto pamiętać, że wysokie spożycie witaminy C powoduje, że kwas foliowy w większym niż zazwyczaj stopniu jest wydalany z moczem. A więc przyjmując witaminę C w dawce wyższej niż 2 g, należy uzupełniać kwas foliowy. Gdzie szukać kwasu foliowego Najbogatszym źródłem witaminy M są: świeża wątróbka, szpinak, brukselka, szparagi, bób, groch i otręby pszenne. Nawet po ugotowaniu wątroba, szpinak i brokuły zawierają ciągle duże ilości tej witaminy. Warto także wzbogacać potrawy o zielone części warzyw (nazwa folianów pochodzi od łacińskiego słowa folium, co znaczy liść). Dobrym źródłem kwasu foliowego są również chleb razowy, kasze, pomarańcze, banany, mleko, jogurty, ser, zielony groszek, nasiona roślin strączkowych, takich jak groch i soczewica oraz ekstrakt drożdży. Kobietom w ciąży zaleca się codzienne przyjmowanie 0,4 mg kwasu foliowego, np. w postaci tabletek. Dostępne w Polsce bez recepty preparaty wielowitaminowe zawierają zwykle 0,2 mg tej witaminy. Natomiast preparat zawierający witaminę w czystej postaci jest przeznaczony raczej do leczenia skutków jej niedoboru niż do profilaktyki, zawiera bowiem 5 mg lub 15 mg kwasu foliowego. Ewentualny nadmiar jest bez trudu wydalany z organizmu przez nerki. Uwaga! Witamina M może ulec zniszczeniu, gdy przechowywana jest zbyt długo w temperaturze pokojowej bez zabezpieczenia. Sprawdź: 6 przepisów na dania zwiększające płodność. [CMS_PAGE_BREAK] Gdy brakuje kwasu foliowego Niedobór folianów w diecie kobiet ciężarnych może być przyczyną wad wrodzonych układu nerwowego u dzieci (z tego powodu w niektórych krajach zapobiega się niedoborom kwasu foliowego poprzez wzbogacanie w tę witaminę surowej mąki – w naszym kraju przepis taki nie jest wprowadzony). Ponieważ kwas foliowy jest istotny dla prawidłowego funkcjonowania szpiku kostnego, który jest organem krwiotwórczym, niedobór tej witaminy może prowadzić także do anemii. Niedokrwistość w takich przypadkach charakteryzuje się tym, że czerwonych krwinek jest nie tylko mało, ale są one nieproporcjonalnie duże i zawierają małą ilość charakterystycznego dla nich czerwonego barwnika, czyli hemoglobiny. Także liczba pozostałych komórek krwi może być zmniejszona, czyli jest zbyt mało białych krwinek (leukocytów) i płytek krwi (trombocytów). Niedobór kwasu foliowego również wpływa niekorzystnie na funkcję błony śluzowej przewodu pokarmowego i może powodować objawy nieżytu błony śluzowej żołądka, który jest przyczyną gorszego wchłaniania witaminy B12, a w skrajnych przypadkach może prowadzić do zmniejszenia masy ciała i zaburzeń wzrostu dziecka. Uwaga! Niedobory kwasu foliowego mogą wystąpić podczas długotrwałego stosowania niektórych leków, np. z grupy sulfonamidów stosowanych dla leczenia zakażeń bakteryjnych oraz po pochodnych tiouracylu, stosowanych dość często w terapii cukrzycy u osób dorosłych. >Sprawdź 8 rzeczy zakazanych przed ciążą. Kwas foliowy w liczbach • Przyjmowanie przez kobietę w ciąży 0,35 mg kwasu foliowego dziennie zmniejsza ryzyko powstania wad cewy nerwowej u dzieci o 30–50%. • W Polsce wady układu nerwowego u noworodków występują w 2-3 przypadkach na 1000 urodzeń (jest to jeden z najwyższych wskaźników na świecie). • Średnie dzienne zapotrzebowanie na witaminy z grupy B (w tym kwas foliowy) jest przez ciężarne realizowane jedynie w 50–70%.
Ile trwa poród i jaki wpływ na jego długość ma twoja figura?
Zbliża się twój termin porodu - co się wydarzy, jak długo będziesz rodzić i czy można przyspieszyć poród? Niektóre rzeczy da się przewidzieć - sprawdź, co cię czeka.
Zdarzają się porody błyskawiczne (po 4–5 godzin) i bardzo długie (trwające ponad dobę). Ale zazwyczaj pierwsze dziecko drogami natury rodzi się około 12–14 godzin, a kolejne nieco krócej – mniej więcej 8–10 godzin. To średnia statystyczna. A jak jest naprawdę? Czy szczupła sylwetka i wąskie biodra sprawią, że poród będzie długi i ciężki? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Oblicz termin porodu Czytaj więcej Budowa ciała nie ma decydującego wpływu na przebieg porodu, choć doświadczone położne mówią, że zwykle wysokie i szczupłe kobiety rodzą łatwiej. Czas porodu zależy od siły i regularności skurczów (czyli podatności macicy na czynność skurczową). Znaczenie ma budowa miednicy, zwłaszcza gdy dziecko jest duże. Ale niedopasowanie pod względem wielkości mamy i dziecka (takie, że trzeba liczyć się z cesarskim cięciem) zdarza się rzadko. Lekarze są w stanie to zmierzyć. Dużą rolę przy porodzie odgrywa też twoje pozytywne nastawienie – pomaga urodzić łatwiej! Moja mama urodziła mnie bardzo szybko. Czy z moim porodem też tak będzie? Szybkie porody zdarzają się kobietom, które mają bardzo rozciągliwe mięśnie i szeroką miednicę. Ale przekonanie, że ich poród odbywa się błyskawicznie, to złudzenie. Po prostu silne skurcze zwykle odczuwają one dopiero wówczas, gdy rozwarcie wynosi 7–8 cm. Nie ma dowodów na to, że kobiety z jednej rodziny (matka, córki, siostry) rodzą podobnie. Nasze mamy inaczej się odżywiały, prowadziły odmienny tryb życia, zwykle też wcześniej zachodziły w ciążę. Jeśli więc nawet w bliskiej rodzinie masz „męczennice”, które rodziły 3 doby, nie nastawiaj się, że i ciebie to czeka. Może być całkiem inaczej! Ginekolog tłumaczy, jakie są pierwsze objawy porodu: [CMS_PAGE_BREAK] A jeśli będę miała cesarskie cięcie, ile to potrwa? Od 30 minut do godziny. Tyle trwa przygotowanie zespołu medycznego, umycie brzucha, wykonanie cesarskiego cięcia, wyjęcie dziecka i szycie. Położna zachęca mnie do kucania, korzystania z piłki i prysznica. Czy to pomaga przy porodzie? Prysznic łagodzi ból i rozluźnia mięśnie. Opieranie się na drabince lub kucanie sprzyja lepszemu rozwieraniu się szyjki macicy, bo pozycja wertykalna (pionowa) jest bardziej naturalna niż pozioma, czyli leżąca. Dlatego jest lepiej (i rosną szanse, że pójdzie szybciej!), gdy rodzisz aktywnie. Poród przebiega wtedy zdecydowanie sprawniej. Dlaczego w wannie rodzi się łatwiej i szybciej? Woda ułatwia, a przez to zazwyczaj nieco przyspiesza akcję porodową. W wodzie mięśnie są rozluźnione, inaczej postępuje też rozwarcie. Dzięki temu rodząca odczuwa mniejszy ból. Z wanny można korzystać w pierwszym okresie albo odbyć w niej cały poród. Dziecko wtedy rodzi się do wody (zostaje z niej wyjęte mniej więcej po minucie od opuszczenia kanału rodnego). Ale w większości naszych szpitali możliwe jest korzystanie z wanny tylko do rozpoczęcia drugiego okresu porodu. Na czas parcia mama opuszcza wannę, a maluch rodzi się „na lądzie”. Słyszałam, że próżnociąg wcale nie skraca porodu. Czy to prawda? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Ciążowy organizer Czytaj więcej Użycie próżnociągu (vacuum) ma pomóc w wydostaniu się dziecka z kanału rodnego. Nie ma wpływu na pierwszy, najdłuższy okres porodu, ale nieco skraca drugi (parcie). Próżnociągu używa się, gdy widoczna jest już główka. Wtedy potrzebne są skurcze parte – a właśnie vacuum, w razie konieczności, je zastępuje. Wystarczą jeden, dwa ruchy vacuum, by maluch cały i zdrowy znalazł się poza ciałem mamy. Oblicz datę swojego porodu. Okresy porodu Pierwszy okres porodu trwa zwykle do 14 godzin i składa się z fazy wczesnej, przyspieszenia i przejściowej. Kończy się z chwilą pełnego rozwarcia szyjki macicy. Drugi okres porodu, parcie, zajmuje 15–60 minut i kończy się narodzinami. Trzeci okres porodu - trzeba jeszcze urodzić łożysko. Nie zajmie to więcej niż 30 minut.
Poznaj rodzaje kaszlu u dzieci, sprawdź, co może oznaczać kaszel u dziecka i jak go leczyć.
Zastanawiasz się, czy skonsultować się z pediatrą, zanim podasz syrop – bo tym razem dziecko kaszle trochę inaczej? Sprawdź, jak rozpoznawać różne rodzaje kaszlu u dzieci. Co to jest kaszel? Kaszel to gwałtowne uwolnienie powietrza nagromadzonego w drogach oddechowych. Może być wywołane m.in. zmianami w: gardle, krtani, tchawicy i oskrzelach, opłucnej. Ponadto mogą go wywołać także zmiany w w ośrodku nerwowym. Kaszel - początek choroby? Kaszel to bardzo często początek i charakterystyczny objaw przeziębienia, a także stanów zapalnych górnych i dolnych dróg oddechowych. Może mieć różne nasilenie – od pochrząkiwania i pokasływania do silnych, czasami długotrwałych lub seryjnych napadów. Wtedy podczas kasłania dziecko czerwienieje lub sinieje, oczy łzawią, niekiedy może pojawić się odruch wymiotny i dolegliwości bólowe (np. brzucha, klatki piersiowej, krtani). Jeśli kaszel utrzymuje się 2–3 dni lub pojawią się objawy dodatkowe, np.: gorączka, pogorszenie samopoczucia, gwałtowna zmiana charakteru kaszlu, koniecznie skonsultuj się z lekarzem. Co to za kaszel? Sama często zauważasz, że dziecko kaszle w różny sposób. Po rodzaju kaszlu można rozpoznać, na co maluch jest chory. Wyróżnia się co najmniej kilka rodzajów kaszlu, w tym m.in. suchy, wilgotny, szczekający, gardłowy. Kaszel wilgotny Jest luźny, śluzowy. Może występować, gdy dziecko jest przeziębione, a także przy zapaleniu oskrzeli i płuc. Podczas kasłania uwalnia się śluz oskrzelowy, czasami w dużych ilościach. Co robić? Aby ułatwić dziecku odkrztuszanie i oczyszczanie dróg oddechowych, zaaplikuj syrop wykrztuśny. Po kilkunastu minutach oklep plecy dziecka, układając go z główką poniżej tułowia (ułatwia to usuwanie wydzieliny). Pamiętaj, by syropu wykrztuśnego nie podawać na noc (najpóźniej dziecko powinno go zażyć około godziny 17–18). Ulgę przy kaszlu wilgotnym przynoszą też inhalacje, nawet z soli kuchennej, w proporcji: jedna porcja soli, dwie porcje wody (ułatwiają oddychanie). Wypróbuj: Przepisy na domowe syropy. Kaszel suchy Nie ma charakterystycznego brzmienia, nie powoduje odkrztuszania śluzu, sprawia wrażenie odruchowego. Jest dla dziecka męczący. Występuje często w początkowej fazie przeziębienia, ale również przy: zapaleniu krtani, zapaleniu tchawicy, wczesnym zapaleniu oskrzeli. Może wystąpić także u dziecka zupełnie zdrowego przy przejściu z zimnego dworu do ciepłego pomieszczenia. Pojawia się też, gdy dziecko się zakrztusi. Co robić? Jeśli kaszel jest związany z infekcją, podaj środki hamujące go. Zahamowaniu napadu kaszlu sprzyja też świeże, chłodne powietrze. [CMS_PAGE_BREAK] Kaszel gardłowy Występuje, kiedy śluz zalega u wejścia do krtani a błony śluzowe gardła są suche. Występuje w stanach zapalnych gardła, przy lekkim zapaleniu oskrzeli. Czasami może być nawykowy, mieć charakter tiku. Co robić? Możesz doraźnie podać syrop przeciwkaszlowy, ale skontaktuj się z lekarzem. Kaszel szczekający Jest suchy, ale bardzo charakterystyczny. Występuje najczęściej przy podgłośniowym zapaleniu krtani (atak kaszlu następuje zazwyczaj w nocy około godziny 24–01). Towarzyszyć mu może: chrypka, charakterystyczna duszność wdechowa. Co robić? Konieczna jest pilna interwencja lekarza (jeśli maluch ma mniej niż rok, trzeba jechać z nim do szpitala na ostry dyżur laryngologiczny). Czekając na pediatrę, wyjdź z malcem na balkon (okryj go ciepłym kocem) lub stań przy otwartym oknie. Możesz też urządzić w łazience saunę (wilgotne powietrze ułatwi dziecku oddychanie). Staraj się maluszka uspokoić. Kaszel głuchy Jest dudniący. Inaczej zwany bywa kaszlem ryczącej krowy. Jest charakterystyczny dla zapalenia tchawicy. Co robić? Koniecznie skontaktuj się z lekarzem (nie podawaj samodzielnie syropów). Zobacz też: Dlaczego dziecko kaszle? 3 nieoczywiste przyczyny Kaszel to odruch obronny - jak go leczyć? Angina, zapalenie krtani i inne gardłowe sprawy
Każdy rodzic ma czasem tak dość zachowania dziecka, że mógłby wymierzyć klapsa. Jednak nie wszyscy to robią. To znak, że można postąpić inaczej. Bo klaps, nawet najlżejszy, to nic innego jak porażka.
Na wielu forach internetowych rodzice żywo dyskutują o biciu dzieci: wyrażają sprzeciw, będąc jednocześnie zwolennikami klapsów, i z całym przekonaniem deklarują, że oni swoich dzieci nie biją, bo czyż przypadkowy klaps to bicie? Dlaczego mimo apeli psychologów, kampanii społecznych, czego uczy bicie dzieci, które przypominają, że klapsy są niedobrą i nieskuteczną metodą wychowawczą, nadal je wymierzamy? Dlaczego tak trudno nam uznać, że nawet przypadkowy klaps na długo pozostaje w pamięci dziecka? Dlaczego tak łatwo wykorzystujemy swoją przewagę fizyczną i upokarzamy dziecko? Czyżby dla jego dobra? Bo taka często pojawia się odpowiedź. Niektórzy dorzucają jeszcze, że lanie, które sami dostali od rodziców, im nie zaszkodziło i wyrośli na porządnych ludzi. Trudno to zrozumieć. Bez klapsów można być szczęśliwszym rodzicem i mieć szczęśliwe dziecko. Klaps to też bicie Kiedy z prasy dowiadujesz się o kolejnym pobitym czy wręcz zakatowanym dziecku, zastanawiasz się, jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego. Ale problem zaczyna się, kiedy próbuje się zdefiniować pojęcie bicia. Wielu dorosłym bicie kojarzy się z przemocą, z bestialskim zadawaniem bólu, z patologicznymi zachowaniami, a nie ze swojskim, niewinnym klapsem wymierzanym w słusznych intencjach (statystyki pokazują, że aż 80 procent rodziców nie uważa klapsów za bicie). Jak by tego nie nazywać – klaps jest formą przemocy wobec dziecka, rodzic wykorzystuje przewagę fizyczną, by je ukarać. I na tym się nie kończy. A trzeba pamiętać jeszcze o upokorzeniu, jakie klaps ze sobą niesie, o wpływie na późniejsze relacje z ludźmi (dzieci bite biją rówieśników, a kiedy dorosną, nie potrafią negocjować i rozwiązują konflikty z pozycji siły). Niewinne oblicza przemocy wobec dzieci Przemoc wobec dziecka może mieć różne oblicza. To nie tylko bicie. Słowa też mogą ranić. Nierzadko dziecko, i to czasem całkiem malutkie, słyszy, że jest niedobre, głupie, nieposłuszne, a jak się nie poprawi, to mamusia je odda i weźmie sobie nowe, grzeczne. Niby nic, potok słów zdenerwowanej mamy, która być może nie przywiązuje do nich wielkiej wagi. Ale dziecko, które często słyszy podobne opinie, nabiera przekonania, że jest do niczego, a jako dorosły latami będzie leczyć się z poczucia niskiej samooceny, skłonności do depresji czy niekontrolowanej agresji. Czy wiesz zatem: Jak karać dziecko? Klaps - szybka droga donikąd Kary cielesne nie przynoszą żadnych korzyści wychowawczych. Pociągnięcie za ucho, popychanie, potrząsanie dzieckiem czy klapsy nie tylko nie pomagają w opanowaniu niewłaściwych zachowań, ale prowadzą do pogłębienia się problemu. Klaps to porażka bezradnego rodzica, któremu zabrakło innych metod wychowawczych. Dziecko, które zostało potraktowane w taki sposób, pamięta tylko ból i upokorzenie, nie myśli o swoim występku. Jego gniew i żal przesłonią poczucie skruchy, którego w przeciwnym razie być może by doznało. Jest mało prawdopodobne, że w ten sposób wpoisz mu autentyczne posłuszeństwo – będzie może tylko potulniejsze ze strachu przed fizyczną siłą. Klaps jest zawsze biciem słabszego. Wszyscy zgadzają się z tym, że nie należy tego robić, tego też uczysz swoje dzieci. Żywo reagujesz, gdy jakieś dziecko potrąci twoje czy rzuci mu piaskiem w oczy. A gdzie giną te refleksje o zadawaniu bólu słabszym, gdy ręka rodzica wymierza klapsa albo szarpie malucha? Poznaj 6 metod wychowawczych, które nie działają Opanuj emocje, nie szukaj winy w dziecku Idealni rodzice występują tylko w łzawych serialach. Dzieci są sensem życia dla wielu z nas, ale czasem swoim zachowaniem byłyby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet świętego. I nic w tym dziwnego. Nie to jest złe, że czasem się denerwujemy, ważne jest, żeby umieć sobie z tym poradzić i nie karać dziecka za własną złość i bezsilność. Niełatwo w takiej trudnej chwili, pod wpływem stresu analizować swoje zachowanie, ale warto wiedzieć, że problem nie leży po stronie dziecka. To my mamy problem z opanowaniem emocji i to my musimy sobie z tym poradzić, a nie szukać winy w dziecku („to przez niego, bo mnie nie słucha”, „doprowadził mnie do takiego stanu”, „to bardzo trudne dziecko”). Jeśli nie masz dobrych wzorów wychowawczych, musisz je wypracować na własną rękę. A sposobów może być wiele. Możesz rozmawiać z innymi rodzicami, czytać poradniki o wychowaniu dzieci, a nawet szukać pomocy u psychologa. Jeśli wybuchy złości zdarzają się często, jeśli tracisz w takich chwilach panowanie nad sobą albo, co gorsza, zdarza ci się w niekontrolowany sposób uderzyć lub szarpnąć dziecko – porozmawiaj o tym z lekarzem dziecka lub własnym albo z psychologiem czy psychoterapeutą. Oczami dziecka O co poprosiłoby cię twoje dziecko: Nie podnoś na mnie ręki, nawet jeśli miałby to być „zwykły” klaps. Nie szarp, nie popychaj i nie tarmoś. Upokarzasz mnie, ale możesz mi też wyrządzić krzywdę. Nie ośmieszaj i nie rań słowami, to przynosi tylko żal i wstyd. Uświadamiasz mi swoją władzę i moją bezsilność, a ja czuję bezradność i nie wiem, jak się mogę poprawić. Nie krzycz i nie strasz. Nie opowiadaj, że jak będę niegrzeczne, to mnie oddasz. To mnie przeraża. Nie wzbudzaj poczucia winy, mówiąc: „Widzisz, co zrobiłeś? Przez ciebie mamusia jest smutna i boli ją serce”. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, by nie reagować zbyt emocjonalnie? Nawet zrównoważeni rodzice czasem podlegają działaniu tak silnego stresu, że ku własnemu zdumieniu zaczynają krzyczeć na dzieci, szarpać je, popychać lub straszyć karami, których wprowadzenie w czyn nawet by się im nie śniło. 1. Jeśli czujesz, że to nadchodzi, odsuń się od dziecka lub wyjdź z pokoju, zanim zrobisz coś, czego potem będziesz żałować. Policz do dziesięciu (albo do stu, jeśli trzeba), głęboko oddychaj. Wypróbuj ćwiczenie oddechowe dla dzieci – idealny sposób na stres. 2. Staraj się pomyśleć o czymś przyjemnym, przypomnij sobie np. jakieś miłe zdarzenie z dzieckiem (to pozwoli ci szybko zmienić do niego nastawienie). 3. Wyżyj się na czymś. Jeśli jesteś tak zła, że masz ochotę walić pięściami, natychmiast odejdź od dziecka i poszukaj sobie innego celu; uderz w poduszkę (w drugim pokoju, żeby nie przestraszyć dziecka), pobiegaj w kółko, podskakuj. Wytłumacz dziecku: „Denerwuje mnie to, co robisz. Myślę, że jak się przejdę ze dwa razy po pokoju, złość mi przejdzie”. Nie wyładowuj złości w sposób, którego nie chciałabyś później widzieć u dziecka (trzaskając drzwiami, rzucając talerzami). Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? 4. Uważaj na to, co mówisz. Spróbuj poćwiczyć wyrażanie uczuć w sposób racjonalny, przy użyciu słów, które pokażą dziecku, jak się czujesz, ale nie będą dla niego bolesne. Zamiast mówić: „Jesteś taki niedobry! Nigdy mnie nie słuchasz!”, powiedz raczej: „Kiedy mnie nie słuchasz, bardzo się gniewam i mam ochotę krzyczeć”. Unikaj słów „nigdy” i „zawsze”. 5. Przelej to na papier. Kiedy jesteś na krawędzi wytrzymałości, spróbuj opisać swoje emocje. Pisz prosto z mostu, nie ubieraj myśli w wykwintne słowa. Będziesz zdziwiona terapeutyczną mocą kartki i długopisu. 6. Wypłacz się i wyżal. Jeśli jesteś aż tak zła na dziecko, że nic nie jest w stanie ci już pomóc, zadzwoń do koleżanki lub do kogoś z rodziny, kto umie słuchać, i wypłacz swoje żale i złość. Zrób to, gdy dziecko śpi lub jest z kimś na spacerze. 7. Przyjrzyj się sobie. Jeśli wiesz, co wytrąca cię z równowagi, łatwiej możesz się kontrolować. Gdy zbyt często wpadasz w złość, spróbuj wynotować sytuacje, w których tak się dzieje. Może uda ci się wyciągnąć twórcze wnioski. 8. Nie daj się zaskoczyć. Wybuchy złości częściej trafiają się w trudne dni: gdy dziecko jest marudne, kapryśne, gdy masz problemy w pracy, pokłóciłaś się z mężem i zepsuła ci się pralka. W takich chwilach nie dolewaj oliwy do ognia (np. nie zabieraj malucha do sklepu po nowe buty). Co mają na sumieniu inni rodzice? Teoria sobie, życie sobie. Ile mamy na sumieniu, świadczą wypowiedzi rodziców. Nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, ale czasem tylko klaps jest w stanie doprowadzić do porządku mojego syna. Klaps to jednak nie to samo, co regularne bicie. Mama dwuletniego Krzysia Bardzo trudno wyprowadzić mnie z równowagi, ale czasem udaje się to mojej córeczce. Kiedy po raz setny tłumaczę, że nie wolno rysować po ścianie, a potem wchodzę do pokoju i widzę nowo odnowioną ścianę znowu całą pobazgraną, ogarnia mnie taka wściekłość, że przestaję panować nad sobą i czasem boję się, że mogę zrobić jej krzywdę. Mama trzyletniej Julki Oczywiście, że nie wolno bić dzieci. Takimi patologicznymi rodzicami, którzy katują swoje dzieci, powinna się zająć policja. Jednak zwykły klaps czy trzepnięcie po łapach, to przecież nie patologia, tylko czasem jedyna metoda wychowawcza. Tata sześcioletniej Marceliny Ja nie biję swoich dzieci, nie dostają nawet klapsów. Zdarza mi się jednak, w złości, na nie krzyczeć, szarpnąć je, albo powiedzieć, że jak się nie uspokoją, to przyjdzie po nie Baba-Jaga. Tata czteroletnich bliźniaczek Są takie sytuacje, kiedy na mojego syna działa tylko klaps. Inaczej się nie uspokoi. Mówię mu, że nie wolno wkładać palców do kontaktu, ale on nic sobie z tego nie robi, dopóki nie dostanie klapsa. Czasem to jedyny sposób. Mama dwuletniego Łukasza Kiedy Ania jest niegrzeczna, mój mąż bierze ją na rozmowę. Łapie ją za ramię tak mocno, że mała krzywi się z bólu. Kiedy próbuję protestować, mówi, że przecież jej nie bije, tylko chce z nią porozmawiać. Mama trzyletniej Ani Zobacz też: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Najważniejsze badania w ciąży - kalendarz
Ciążowych badań jest całkiem sporo. Dzięki nim będziesz miała pewność, że dziecko rośnie jak na drożdżach. Sprawdź, na jakie badania w ciągu 9 miesięcy powinien skierować cię lekarz.
Przestrzegaj terminów. Badania są po to, by w porę dostrzec, czy nie dzieje się coś, co mogłoby zaszkodzić malcowi. W razie czego lekarz może ci zalecić stosowanie diety (np. gdy powodem kłopotów jest cukrzyca) lub leków (jeśli np. stwierdzi rozpoczynającą się anemię). Wspólnie ze specjalistą przygotowaliśmy kalendarz najważniejszych ciążowych badań. Badania w I trymestrze ciąży Podejrzewasz, że jesteś w ciąży? Radością podziel się ze swoim ginekologiem (jeśli go nie wybrałaś, poproś o radę koleżanki, które już rodziły). Nie zwlekaj z wizytą! Już w pierwszym trymestrze czeka cię kilka badań. Morfologia krwi. Oznacza się: liczbę czerwonych krwinek (poniżej 3800 tys./mm3 może wskazywać na anemię); białych krwinek (jeśli będzie ich więcej niż 10 tys./mm3, przyczyną zwykle jest infekcja, natomiast gdy poniżej 4 tys./mm3 – choroba hematologiczna); hemoglobina (norma to 11-14 g na 100 ml). Morfologię krwi wykonuje się co miesiąc. Określenie na czczo poziomu glukozy we krwi. Norma jest do 120 mg%. Wyższy poziom może świadczyć o cukrzycy (lekarz zaleci dietę i wizytę u diabetologa). WR. To badanie na nosicielstwo kiły – bardzo ważne, bo zakażenie się tą chorobą jest dla dziecka groźne. Jeśli wynik będzie dodatni, trzeba rozpocząć leczenie – pod okiem wenerologa. Badanie grupy krwi i oznaczenie czynnika Rh. Jeśli mama ma Rh-, a ojciec Rh+, istnieje ryzyko wystąpienia tzw. konfliktu serologicznego. Podczas porodu maluszkowi zostaną podane przeciwciała. Konieczne będą dalsze badania. Zaświadczenie o grupie krwi miej zawsze przy sobie. Badanie przeciwciał w kierunku toksoplazmozy (jeśli nie zrobiłaś tego badania przed ciążą). Niebezpieczne jest tylko „świeże zachorowanie” w czasie ciąży (lekarz zaleci branie leków). Przeciwciała przeciw wirusowi cytomegalii. Wirus nie jest groźny dla ciebie, ale przenika przez łożysko i zagraża dziecku. Wczesne jego wykrycie umożliwi leczenie maleństwa tuż po urodzeniu. Badanie ogólne moczu. Informuje o stanie ogólnym organizmu. W moczu nie powinno być białka, cukru, krwinek białych i czerwonych. Cytologia. To badanie lekarz zleci ci, jeśli nie wykonywałaś go w ciągu ostatniego roku. Ciśnienie krwi. Jest sprawdzane podczas każdej wizyty. Najlepiej, jeśli nie przekracza poziomu 140/90 mmHg. Ważne! Badania wykonywane w pierwszym trymestrze mówią o twoim zdrowiu na samym początku ciąży. Jeśli coś jest nie w porządku, ginekolog może zdecydować o leczeniu lub skierować cię do innego specjalisty. Badania w II trymestrze ciąży Ciąża rozwija się, twoje dziecko rośnie coraz szybciej. Nadal jednak musisz kontrolować swój stan zdrowia. Badanie ogólne moczu. Wykonuje się je co miesiąc. W moczu nie może być białka, cukru, czerwonych i białych krwinek. Morfologia krwi. Badanie nadal robi się co miesiąc. Test obciążenia glukozą. Lekarz zaleca go około 25. tygodnia ciąży po to, by wykluczyć tzw. cukrzycę ciężarnych. Jeśli z badania wyniknie, że ją masz, ginekolog skieruje cię do diabetologa. Konieczna jest dieta, a czasem także przyjmowanie insuliny. Ciśnienie krwi. Sprawdza się je co miesiąc. Nie powinno przekroczyć 140/90 (wyższe świadczy o nadciśnieniu lub zatruciu ciążowym). Ważne! Jeśli z pierwszego badania na toksoplazmozę wynika, że nie masz przeciwciał przeciw tej chorobie, lekarz zaleci ci w drugim trymestrze powtórne skontrolowanie ich poziomu, by sprawdzić, czy nie doszło do zarażenia. Badania w III trymestrze ciąży To już końcówka. Wkrótce zobaczysz swoje dziecko. Miej wszystko pod kontrolą i zgłaszaj się do ginekologa co 4 tygodnie, a pod koniec ciąży nawet co 3. Badania ogólne moczu. Nadal konieczne co miesiąc. Morfologia krwi. Niezmiennie wykonuje się co miesiąc. Badanie na nosicielstwo wirusa żółtaczki typu B. Jeśli wynik jest dodatni, trzeba zachować ostrożność w czasie porodu; dziecko będzie miało po urodzeniu wykonane badania w kierunku obecności tego wirusa. WR. Sprawdzi, czy nie jesteś chora na kiłę. Posiew z pochwy w kierunku paciorkowców typu B. Mogą one egzystować w drogach rodnych i zarażać dziecko w czasie porodu; jeśli wynik badania będzie pozytywny, konieczne stanie się podanie antybiotyku. Ważne! Jeśli z poprzednich badań wynika, że nie masz przeciwciał przeciw toksoplazmozie, lekarz zaleci ci w trzecim trymestrze wykonanie kolejnego badania, by sprawdzić, czy nie doszło do zarażenia. Diagnostyka prenatalna Jeśli skończyłaś 35 lat albo w twojej rodzinie zdarzają się wady genetyczne, lekarz może ci zaproponować dodatkowe badania, które wykluczą chorobę genetyczną dziecka. Ich wykonanie nie jest obowiązkowe, to ty podejmujesz decyzję. Badania nieinwazyjne. Są całkowicie bezpieczne, nie zaszkodzą dziecku. Test PAPP-A. Wykonuje się go z krwi między 10. a 14. tygodniem ciąży. Jego celem jest określenie ryzyka wystąpienia m.in. zespołu Downa, Turnera. Badania inwazyjne. Ich przeprowadzenie wiąże się z niewielkim ryzykiem poronienia (wynosi ono 0,5-3%). Biopsja trofoblastu. Polega na pobraniu tkanki łożyskowej – pod kontrolą USG. Wykonuje się ją między 11. a 14. tygodniem ciąży. Amniopunkcja. Nakłuwa się worek owodniowy i pobiera się z niego płyn pod kontrolą USG. Badanie to wykonywane jest do 19. tygodnia ciąży. Podglądanie dziecka Są badania, dzięki którym lekarz może dokładniej sprawdzić, co dzieje się u twojego dziecka. USG w ciąży. Pierwsze badanie można zrobić już między 6. a 8. tygodniem ciąży (sondą przezpochwową). Ma na celu potwierdzenie ciąży, określenie wieku ciążowego zarodka, sprawdzenie, czy jest prawidłowo zagnieżdżony. Generalnie zaleca się zrobienie USG trzykrotnie: około 12., 20. oraz 32. tygodnia (lekarz może zlecić częściej). Jest nieinwazyjne (robi się je przez brzuch), całkowicie bezpieczne dla dziecka. KTG w ciąży. Sprawdza pracę serca i czynność skurczową macicy. Pierwszy raz wykonuje się je około 38. tygodnia. Będzie powtarzane aż do porodu, a także w czasie jego trwania. Wydrukuj kalendarz badań w ciąży. Konsultacja: dr Jacek Lisawa, ginekolog położnik, Oddział Ginekologiczny Szpitala Ginekologiczno-Położniczego im. Świętej Rodziny w Warszawie.