Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-20T06:48:37.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najmodniejsze imiona w 2026 r. Zaskakujące zmiany w top 10
items: Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
items: Wirtualny robak w brzuchu ma oduczyć jedzenia słodyczy. Julia Izmałkowa ostrzega: „To warunkowanie lęku, nie edukacja”
items: Polka mieszkająca w Szwajcarii: "Nie dla każdego miarą sukcesu musi być uniwersytet" [WYWIAD]
items: Twoja zgoda już nie wystarczy: koniec ze zdjęciami ze żłobka w sieci. Psycholożka: "cały ciężar ochrony spoczywa na dorosłych"
items: Pokolenie szoferów. Jak wozimy dzieci na zajęcia, tracąc po drodze własne życie i ich samodzielność

Najmodniejsze imiona w 2026 r. Zaskakujące zmiany w top 10
type: item
date: 2026-08-20T06:31:16.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imiona dla chłopców
subject: imiona dla dziewczynek
subject: ranking imion
description: Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało świeże dane: w pierwszej połowie 2026 roku rodzice w Polsce najczęściej nadawali dzieciom imiona Zofia i Nikodem. Sprawdzamy, co zmieniło się w rankingu względem poprzedniego półrocza i dlaczego niektóre imiona nagle wracają do łask.
encoded: Ranking imion to jeden z tych zestawień, które na pierwszy rzut oka wygląda na ciekawostkę, a w rzeczywistości mówi sporo o tym, co dzieje się w głowach rodziców – jakie wzorce kulturowe wracają, co podpowiadają seriale, literatura czy po prostu rodzinne sentymenty. Dane resortu cyfryzacji, dostępne na portalu dane.gov.pl, pokazują, że w pierwszym półroczu 2026 roku liderzy pozostali ci sami co wcześniej, ale tuż za podium zaszły całkiem wyraźne przetasowania. Zofia broni tytułu, ale konkurencja depcze po piętach Zofia od dłuższego czasu jest imieniem, które trudno zdetronizować – i tym razem także utrzymała pierwsze miejsce. Za nią uplasowały się Zuzanna i Maja, czyli imiona, które od kilku sezonów regularnie pojawiają się w czołówce i najwyraźniej nie tracą na atrakcyjności. Największą niespodzianką w żeńskiej dziesiątce jest awans Antoniny – z 13. na 10. miejsce. To pokazuje, że imiona, które jeszcze niedawno wydawały się niszowe, potrafią w ciągu jednego półrocza wejść do ścisłej czołówki. W górę poszły też Hanna, Oliwia i Pola, podczas gdy Laura i Julia nieco spadły, choć wciąż mocno trzymają się w pierwszej dziesiątce. Top 10 imion dla dziewczynek (I połowa 2026 r.) Zofia – 2166 Zuzanna – 1830 Maja – 1801 Hanna – 1665 (↑ z 5. miejsca) Laura – 1627 (↓ z 4. miejsca) Oliwia – 1404 (↑ z 7. miejsca) Pola – 1382 (↑ z 8. miejsca) Julia – 1302 (↓ z 6. miejsca) Alicja – 1294 Antonina – 1228 (↑ z 13. miejsca) Nikodem wciąż na topie, ale Jan depcze mu po piętach Wśród chłopców sytuacja jest równie ciekawa. Nikodem, imię jeszcze kilka lat temu uchodzące za mniej oczywisty wybór, po raz kolejny okazało się najpopularniejsze. Tuż za nim uplasował się Antoni, a na trzecie miejsce awansował Jan – i to spory skok, bo jeszcze w drugiej połowie 2025 roku zajmował pozycję czwartą. W efekcie z podium spadł Leon, choć wciąż zajmuje wysoką, czwartą lokatę. Warto zwrócić uwagę na Franciszka, który awansował z szóstego na piąte miejsce, oraz na Aleksandra, który – odwrotnie – nieco st…

AdobeStock367470659-7a8e5d9.jpeg
width: 4779
height: 3181

Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
type: item
date: 2026-08-18T08:57:39.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauka w szkole
subject: przedszkole
subject: szkoła podstawowa
description: Od 1 września w polskich przedszkolach i szkołach podstawowych (klasy I i IV) startuje jedna z największych reform edukacyjnych ostatnich lat. Znikają stare przedmioty, pojawiają się nowe, a nauka ma polegać w większym stopniu na doświadczaniu i działaniu niż na zapamiętywaniu materiału. Dla rodziców to sporo nowych informacji tuż przed pierwszym dzwonkiem, dlatego rozkładamy tę reformę na dziesięć konkretnych punktów.
encoded: Kogo dotyczy reforma Zmiany wynikają z rządowego programu "Reforma26. Kompas Jutra" i wchodzą w życie stopniowo, a nie dla wszystkich uczniów naraz. Od września obejmą wszystkie przedszkola oraz klasy I i IV szkoły podstawowej - pozostałe roczniki (II, III oraz V-VIII) w roku szkolnym 2026/2027 uczą się jeszcze według dotychczasowych zasad. Kolejne klasy będą dołączać do reformy sukcesywnie w następnych latach. Podstawę prawną stanowią dwa rozporządzenia minister edukacji Barbary Nowackiej, podpisane w marcu 2026 roku. Jeśli Twoje dziecko idzie do II, III, V, VI, VII czy VIII klasy - może odetchnąć: w tym roku nic się jeszcze formalnie nie zmienia. Jeśli natomiast idzie do przedszkola albo rozpoczyna klasę I lub IV, oto co warto wiedzieć. 1. Mniej ekranów w przedszkolu Nowa podstawa programowa wprost ogranicza kontakt dzieci z urządzeniami ekranowymi - telefonami, tabletami, telewizorem. Nauczyciel będzie mógł z nich korzystać wyłącznie w celach dydaktycznych, w duchu tzw. higieny cyfrowej. W praktyce oznacza to powrót do zabawy ruchowej i wspólnych działań w grupie zamiast bajki puszczanej "na uspokojenie". 2. Więcej sprawczości i "doświadczeń edukacyjnych" u przedszkolaków Centralnym pojęciem nowej podstawy jest sprawczość - tworzenie sytuacji, w których dziecko samo podejmuje inicjatywę, próbuje, myli się i poprawia, zamiast czekać na gotowe instrukcje. Mają temu służyć konkretne, wpisane wprost do podstawy doświadczenia edukacyjne: każde dziecko powinno choć raz w roku być odbiorcą sztuki, przynajmniej raz w trakcie edukacji przedszkolnej wspólnie z grupą zaplanować zakupy w sklepie, a także wysiewać i uprawiać rośliny. 3. Obowiązkowy czas na świeżym powietrzu Dzieci w przedszkolu mają codziennie spędzać czas na dworze, a co najmniej raz w tygodniu - dłużej niż godzinę poza budynkiem placówki. To zapis, którego wcześniej w podstawie nie było w tak jednoznacznej formie. 4. Więcej godzin w klasach I-III Tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć wzrośnie z 20 do 21 god…

AdobeStock359981241-a0fc04e.jpeg
width: 6720
height: 4480

Wirtualny robak w brzuchu ma oduczyć jedzenia słodyczy. Julia Izmałkowa ostrzega: „To warunkowanie lęku, nie edukacja”
type: item
date: 2026-08-12T10:22:24.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: słodycze
subject: wychowanie bez przemocy
description: Internetowa moda, w której dorośli za pomocą aplikacji medycznej wmawiają dzieciom obecność pasożyta, zagraża ich fundamentalnemu poczuciu bezpieczeństwa. – Przeraża mnie okrucieństwo dorosłego i kompletny brak wrażliwości na emocje własnego dziecka – ocenia ostro ten proceder psycholożka, znana w sieci jako Psychomama Julia. Zamiast budować zdrowe nawyki i uczyć radzenia sobie z trudnymi emocjami, dorośli fundują najmłodszym cyfrowy koszmar, naiwnie wierząc, że cel uświęca środki. Wymuszanie posłuszeństwa kłamstwem to nie sprytny hack, lecz brutalne uderzenie w fundament zaufania, na którym opiera się więź z maluchem.
encoded: Wyobraź sobie, że osoba, której ufasz bezgranicznie, stawia cię w obliczu śmiertelnego zagrożenia, a potem wybucha śmiechem, widząc twoje łzy. Brzmi jak okrutny koszmar? Dla wielu dzieci to codzienność, która właśnie podbija media społecznościowe. Na ekranie smartfona przesuwanego po małym brzuchu pojawia się obraz zafałszowanego USG. Aplikacja nakłada na widok z kamery wijącego się robaka. Rodzic z powagą w głosie ogłasza: „Widzisz? To przez te wszystkie cukierki i żelki”. Reakcja malucha jest natychmiastowa – histeryczny płacz, panika, desperacka próba ucieczki przed czymś, co rzekomo pożera go od środka. W tle słychać chichot nagrywających dorosłych. W końcu to tylko „taki żart” i przy okazji genialny hack wychowawczy na oduczenie jedzenia słodyczy, prawda? Otóż nie. O tym, dlaczego ten trend to wychowawcza katastrofa, rozmawiam z Julią Izmałkową – psycholożką, badaczką i twórczynią popularnego profilu „Psychomama Julia”, która od lat uczy, jak budować z dziećmi relacje oparte na autentycznym szacunku. Mózg dziecka to nie plac zabaw Z perspektywy dorosłego cała sytuacja wydaje się błaha, wręcz komiczna. Zapominamy jednak o fundamentalnej różnicy w tym, jak przetwarzamy rzeczywistość. Dziecięcy mózg nie posiada jeszcze filtrów, które pozwalałyby odróżnić technologiczną sztuczkę od prawdy. – To jest dla mnie naprawdę przerażający przykład tego, jak dorosły może wykorzystać przewagę poznawczą nad dzieckiem i nazwać to wychowaniem – zauważa ostro psycholożka. – Kilkulatek nie ma naszych kompetencji poznawczych. Nie siedzi przed ekranem USG i nie myśli: „ciekawe, czy mama zastosowała właśnie manipulację wizualną”. Jeżeli osoba, która jest dla niego podstawowym źródłem informacji o świecie, mówi mu: „masz robaka w brzuchu”, to dla niego to może być po prostu informacja o zagrożeniu. Dorośli, widząc rozpacz dziecka, często szybko dodają, że to były tylko żarty. Oczekują, że zaciśnięte ze strachu małe ciałko natychmiast się rozluźni, a łzy wyschną. Problem polega na tym,…

Blue-Circular-Photo-Frame-54c24e5.png
width: 1800
height: 1200

Polka mieszkająca w Szwajcarii: "Nie dla każdego miarą sukcesu musi być uniwersytet" [WYWIAD]
type: item
date: 2026-08-12T08:26:25.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Dziecko
subject: Edukacja
subject: Uczeń
description: Krystyna Wichowska od ponad trzech lat mieszka z rodziną niedaleko Bazylei. — Najbardziej uderzył mnie szacunek do dziecka — mówi, wspominając pierwsze miesiące w szwajcarskiej szkole. To system, w którym troska o dobrostan dziecka idzie w parze z twardymi zasadami, a droga zawodowa liczy się tyle samo, co studia.
encoded: Kiedy Krystyna Wichowska przeprowadzała się z rodziną do Szwajcarii, jej córka Ewa miała 12 lat, syn Bolek — 9. Oboje zostawili za sobą polską szkołę, przyjaciół i dom w Gdańsku, żeby z dnia na dzień znaleźć się w systemie edukacji, którego językiem nie mówili. Były łzy, tęsknota i długie miesiące oswajania nowego miejsca. Dziś, po ponad trzech latach w kantonie Basel-Landschaft, Krystyna prowadzi profil SwissByKris, gdzie pokazuje Szwajcarię z perspektywy Polki, która nie ogląda tego kraju z okna autokaru, tylko przeżywa go każdego dnia — także tę mniej pocztówkową stronę, związaną z wychowaniem dzieci w zupełnie innym systemie wartości. Zapytałam ją, czego nauczyła się o dzieciach, szkole i sobie samej, patrząc na to wszystko oczami polskiej mamy. Kadr ze szwajcarskiego dzieciństwa Mamotoja.pl: Gdyby miała Pani zamknąć szwajcarskie dzieciństwo w jednym obrazku, jednym codziennym kadrze, który najbardziej uderzył Panią po przeprowadzce z Polski — co by to było? Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to nie góry, narty ani dzieci idące samodzielnie do szkoły. To sposób, w jaki dorosły pochyla się nad dzieckiem i naprawdę go słucha. Najbardziej uderzył mnie po przeprowadzce szacunek do dziecka — zwracanie uwagi na jego potrzeby, mocne strony i dobrostan. Jednocześnie nie oznacza to braku wymagań. W szkole dużą wagę przywiązuje się do koncentracji, dokładności i staranności w wykonywaniu zadań. Dziecko ma czuć się bezpiecznie, ale jednocześnie uczy się odpowiedzialności i tego, że pewne zasady obowiązują wszystkich. Wyraźnie stawiane są też granice dotyczące agresji wobec innych dzieci. I właśnie to połączenie najbardziej kojarzy mi się ze szwajcarską szkołą: szacunek i troska o dziecko nie wykluczają zasad, wymagań i odpowiedzialności. Zawał serca czy ulga? O słynnej samodzielności Szwajcarskie dzieciaki słyną z tego, że od małego same maszerują z odblaskami do przedszkola czy szkoły. W Polsce drżymy o dzieci na każdym kroku, wozimy je pod same drzwi. Jak polska mama r…

IMG5378-946731f.jpeg
width: 3024
height: 4032

Twoja zgoda już nie wystarczy: koniec ze zdjęciami ze żłobka w sieci. Psycholożka: "cały ciężar ochrony spoczywa na dorosłych"
type: item
date: 2026-07-16T12:21:43.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
description: "Odbieramy dziecku część jego autonomii" – mówi psycholożka Amanda Staniszewska-Celer o zdjęciach publikowanych w internecie od pierwszych miesięcy życia. Do Sejmu trafił właśnie projekt ustawy, który może to zmienić na dobre: żłobki nie będą mogły publikować zdjęć maluchów w sieci, nawet jeśli rodzic wyrazi na to zgodę. Sprawdziłyśmy, co dokładnie to oznacza – i zapytałyśmy rodziców, co o tym myślą.
encoded: Ile razy podpisałaś zgodę na wykorzystanie wizerunku dziecka, nawet nie czytając jej do końca? Przy zapisie do żłobka, przedszkola, na zajęcia dodatkowe – gdzieś między stertą innych dokumentów pojawia się kartka z klauzulą o "promocji placówki w mediach społecznościowych". Podpisujesz, bo wszyscy podpisują, bo nie chcesz być tą trudną mamą, bo to przecież "tylko zdjęcia z balu przebierańców". Tymczasem do Sejmu trafił właśnie projekt ustawy, który może to wszystko zmienić. Nowe przepisy zakładają, że żłobki, kluby dziecięce i punkty opieki dziennej nie będą mogły publicznie udostępniać wizerunku dziecka – nawet jeśli rodzic wyrazi na to zgodę. Zapytałyśmy psycholożkę Amandę Staniszewską-Celer, co to oznacza z perspektywy rozwoju dziecka, oraz kilkoro rodziców, jak radzą sobie z tym tematem na co dzień – zanim jeszcze zrobi to za nich ustawodawca. "Zgoda rodzica przestaje wystarczać" Projekt ustawy o zmianie ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 przewiduje coś, co jeszcze do niedawna trudno było sobie wyobrazić: podmiot prowadzący żłobek, klub dziecięcy czy punkt opieki dziennej nie będzie mógł, nawet za zgodą rodzica, publicznie udostępniać wizerunku dziecka objętego opieką w tej placówce. W praktyce oznacza to koniec zdjęć maluchów na Facebooku, Instagramie czy stronach internetowych żłobków – niezależnie od tego, jak bardzo dana placówka lubi chwalić się zajęciami tanecznymi czy wycieczką do zoo. Projektodawcy przewidzieli dwa wyjątki: gdy dziecko jest jedynie "szczegółem większej całości" (np. tłum na festynie) oraz gdy zdjęcia trafiają wyłącznie do rodziców dzieci z danej grupy, w zamkniętym obiegu. Jeśli przepisy zostaną uchwalone, nowe zasady obejmą żłobki, kluby dziecięce i dziennych opiekunów od 1 września 2027 roku, a punkty opieki dziennej – od 1 stycznia 2028. W uzasadnieniu projektu ustawodawca nie zostawia wątpliwości co do intencji: "Celem projektowanych przepisów jest zapewnienie skuteczniejszej ochrony prywatności, bezpieczeństwa oraz dobra d…

AdobeStock2060744148-e5653db.jpeg
width: 4000
height: 2668

Pokolenie szoferów. Jak wozimy dzieci na zajęcia, tracąc po drodze własne życie i ich samodzielność
type: item
date: 2026-07-14T12:33:39.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: czas wolny
subject: zajęcia dla dzieci
subject: zajęcia dodatkowe
encoded: Jest wtorek, godzina siedemnasta trzydzieści, a my od godziny tkwimy w korku, próbując przetransportować nasze zmęczone dziecko z lekcji angielskiego na basen. W schowku stiu zimna, niedopita kawa, w głowie pulsuje lista zakupów, a z tylnego siedzenia dobiega jedynie cichy szelest odtwarzanej na tablecie bajki. Z miłości i troski o ich przyszłość zamieniłyśmy się w pełnoetatowych kierowców. Amerykański model „soccer mom", czyli matki wożącej dzieci z zajęć na zajęcia, sprawnie przeszczepił się na polski grunt. Zoptymalizowałyśmy ich i nasze życie tak bardzo, że po drodze zgubiłyśmy coś bezcennego: ich wolność i nasz święty spokój. Popołudnia współczesnych rodziców coraz częściej przypominają logistyczny majstersztyk. (na szczęście są wakacje!). W czasie roku szkolnego dzieci muszą dzisiaj ciężko pracować, uczęszczając na taniec, angielski, tenis, judo czy skrzypce. Wożone przez rodzica z zajęć na zajęcia wracają do domu prawie tak późno jak ich rodzice i tak samo jak oni padnięte ze zmęczenia. Ale czy zadałyśmy sobie pytanie, jaki koszt emocjonalny ponosimy my same i jakie życiowe kompetencje odbieramy w ten sposób naszym dzieciom? Życie na żółtym świetle i strach przed straconą szansą Kiedy nasze rodzicielstwo niechcący zmienia się w niekończący się projekt logistyczny, pierwszym, co tracimy, jest czas dla siebie. Dlaczego właściwie tak bardzo narzucamy sobie to tempo? Psychoterapeutka Amanda Staniszewska-Celer, pytana wywiadzie „Presja zajęć dodatkowych może zamienić się w wyścig zbrojeń" o skłonność rodziców do zapisywania najmłodszych na taką liczbę dodatkowych aktywności, zwraca uwagę, że najczęściej pojawia się obawa przed tzw. „straconą szansą”. Chcemy wyposażyć je w jak najwięcej narzędzi, by miały „lepszy start”. Niestety, często same wpadamy w pułapkę. Jak ostrzega Staniszewska-Celer, dochodzi tu mechanizm projekcji: sukcesy dziecka stają się przedłużeniem sukcesów rodzica. Presja, którą w ten sposób nakręcamy, sprawia, że dorosły nie bierze pod uwagę real…

AdobeStock247573372-5ca4331.jpeg
width: 3500
height: 2333