Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
Czy Ty też myślisz, że wakacje są jedynym momentem w roku, kiedy nauczyciele naprawdę mogą przestać być nauczycielami? Niestety, ale rzeczywistość daleka jest od tego wyobrażenia. Ostatnio usłyszałam historię, która uświadomiła mi, że to bujda.
Moja koleżanka od kilku lat udziela korepetycji z języka angielskiego. Ma stałych uczniów, z którymi pracuje przez cały rok szkolny, ale kiedy zaczynają się wakacje, robi sobie przerwę. Wyjeżdża, odpoczywa, ładuje baterie. Tak jak większość z nas. Kilka dni temu opowiadała mi, że podczas urlopu zadzwonił do niej nieznany numer. Początkowo nie odebrała. Pomyślała, że skoro jest na wakacjach, to nic nie musi. Telefon jednak zadzwonił ponownie. I ponownie... Dzwoniła mama dziewczynki, z którą nigdy wcześniej nie rozmawiała. Dziewczynka od września idzie do szóstej klasy. Jej mama od razu przeszła do rzeczy. Powiedziała, że dostała numer od mamy jednej z uczennic mojej koleżanki i chciałaby jak najszybciej zapisać córkę na korepetycje. Najlepiej jeszcze teraz, w wakacje. Dodała nawet, że jest gotowa zapłacić podwójną stawkę, bo – jak tłumaczyła – nie ma czasu do stracenia. Przecież za dwa lata dziewczynkę czeka egzamin ósmoklasisty. Moja koleżanka przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć. Nie dlatego, że propozycja była finansowo nieatrakcyjna. Po prostu była na urlopie. Kiedy numer telefonu przestaje być prywatny To, co najbardziej uderzyło w tej sytuacji moją koleżankę, to to, z jaką łatwością jej numer został przekazany dalej. Bez uprzedzenia. Bez pytania, czy może. Bez zwykłego: „Słuchaj, znajoma szuka korepetytorki, mogę dać jej twój numer?”. To drobny gest, który pokazuje szacunek do prywatności. A jednocześnie daje drugiej osobie wybór. Mnie zastanowiło coś innego: czy naprawdę szósta klasa nie może poczekać do września? Dziewczynka nie szła do ósmej klasy. Nie miała egzaminu za kilka miesięcy. Nie poprawiała ocen po nieudanym roku szkolnym. Nie była maturzystką przygotowującą się do egzaminu poprawkowego. Nauczyciele i dzieci wakacji nie mają Kiedyś wakacje kojarzyły się z odpoczynkiem, nudą, rowerem, wyjazdami i lodami jedzonymi codziennie bez większych wyrzutów sumienia. Dziś coraz częściej stają się kolejnym etapem wyścigu. Dodatkowy angielski, matematyka, programowanie, treningi, warsztaty. Wszystko po to, żeby nie zostać w tyle. Tylko... przed kim właściwie uciekamy? Kto nas goni? Przecież dziecko, które za chwilę rozpocznie szóstą klasę, naprawdę nie przegra życia dlatego, że przez kilka tygodni nie będzie rozwiązywało kart pracy z angielskiego. Za to może zyskać coś znacznie cenniejszego – zwyczajne wakacje. A moja koleżanka? Ona też ma do nich prawo. Bo choć jest nauczycielką i korepetytorką, nie oznacza to, że przez dwanaście miesięcy w roku pozostaje w gotowości do pracy. Chyba nie powinniśmy dokładać do tego przekonania, że wystarczy zaoferować wyższą stawkę, żeby czyjś urlop przestał się liczyć. Czasem największym wyrazem szacunku jest po prostu zaakceptowanie, że ktoś nie odbierze telefonu, oddzwoni dopiero po wakacjach albo powie: „Przykro mi, ale teraz odpoczywam”. I naprawdę nie powinien mieć z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Nowy obowiązkowy przedmiot od 1 września wzbudza kontrowersje. MEN podało, czego będą uczyć się dzieci
Od 1 września uczniów czeka kolejna duża zmiana. Do planów lekcji na stałe trafi edukacja zdrowotna. Większość zajęć będzie obowiązkowa, ale od jednej części rodzice będą mogli zrezygnować.
Od 1 września 2026 roku w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych pojawi się nowy obowiązkowy przedmiot – edukacja zdrowotna. Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało rozporządzenie określające, kto będzie uczestniczył w zajęciach, ile godzin przewidziano w planie lekcji oraz jakie tematy obejmie program. Jednocześnie resort pozostawił możliwość rezygnacji z jednego z modułów – dotyczącego zdrowia seksualnego. Edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa Nowy przedmiot ma stać się stałym elementem szkolnego planu lekcji. Obowiązkowe zajęcia obejmą uczniów klas IV–VIII szkół podstawowych oraz wybranych klas szkół ponadpodstawowych. Jak podkreśla MEN, celem wprowadzenia edukacji zdrowotnej jest lepsze przygotowanie dzieci i młodzieży do dbania o zdrowie – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Resort zwraca uwagę, że coraz więcej młodych osób zmaga się z problemami związanymi ze stresem, uzależnieniami czy nieprawidłowymi nawykami żywieniowymi. Szkoła ma więc uczyć nie tylko matematyki czy języka polskiego, ale także umiejętności potrzebnych w codziennym życiu. Czego będą uczyć się uczniowie? Program edukacji zdrowotnej będzie znacznie szerszy niż tylko rozmowy o zdrowym stylu życia. Uczniowie poznają zagadnienia związane z: zdrowiem fizycznym, zdrowiem psychicznym, aktywnością fizyczną, prawidłowym odżywianiem, relacjami społecznymi, dojrzewaniem, bezpieczeństwem w internecie, profilaktyką uzależnień, ochroną środowiska i wpływem otoczenia na zdrowie. W szkołach ponadpodstawowych pojawią się również treści dotyczące funkcjonowania systemu ochrony zdrowia. Ministerstwo podkreśla, że zajęcia mają mieć przede wszystkim praktyczny charakter i pomagać uczniom podejmować świadome decyzje dotyczące własnego zdrowia. Ile godzin nowego przedmiotu? Rozporządzenie określa również liczbę godzin przeznaczonych na edukację zdrowotną. W szkołach podstawowych uczniowie klas IV–VIII będą mieli jedną godzinę tygodniowo. W szkołach ponadpodstawowych przedmiot będzie realizowany przez jedną godzinę tygodniowo w dwóch klasach, które wskaże dyrektor szkoły. Z jednej części rodzice będą mogli zrezygnować Najwięcej emocji od początku budzi moduł dotyczący zdrowia seksualnego. MEN zdecydowało, że będzie on realizowany na innych zasadach niż pozostałe treści. Rodzice uczniów niepełnoletnich będą mogli złożyć pisemną rezygnację z udziału dziecka w tej części zajęć. W przypadku uczniów pełnoletnich decyzję podejmą oni samodzielnie. Moduł będzie obejmował zagadnienia dotyczące: życia seksualnego człowieka, świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, wartości rodziny, rozwoju dziecka w okresie prenatalnym, metod świadomej prokreacji. Co ważne, zajęcia z tego modułu nie będą oceniane. Rozporządzenie określa także liczbę godzin przeznaczonych na tę część programu: klasy IV–VI szkoły podstawowej – 1 godzina w roku, klasy VII–VIII – 2 godziny w roku, szkoły ponadpodstawowe – 3 godziny w roku w dwóch klasach. Szkoły będą musiały wcześniej poinformować rodziców Nowe przepisy nakładają na szkoły dodatkowe obowiązki informacyjne. Zanim rozpoczną się zajęcia, rodzice i uczniowie mają otrzymać informacje o celach przedmiotu, programie nauczania oraz materiałach dydaktycznych. W przypadku modułu dotyczącego zdrowia seksualnego dyrektor szkoły będzie musiał zorganizować spotkanie informacyjne z rodzicami. Wezmą w nim udział nauczyciel prowadzący zajęcia oraz wychowawca klasy. Takie spotkanie ma odbyć się co najmniej raz w roku, nie później niż miesiąc przed rozpoczęciem tej części programu. Co z ocenami? Jedną z kwestii, która nadal budzi pytania rodziców, jest sposób oceniania z nowego przedmiotu. Wiadomo już, że część dotycząca zdrowia seksualnego nie będzie oceniana. W przypadku pozostałych treści MEN zapowiada, że edukacja zdrowotna będzie przedmiotem obowiązkowym, jednak szczegółowe zasady oceniania i klasyfikowania uczniów mają zostać doprecyzowane w przepisach wykonawczych oraz dokumentach szkolnych. Dlatego przed rozpoczęciem roku szkolnego warto śledzić informacje przekazywane przez szkołę. Jedno jest pewne – od września edukacja zdrowotna stanie się jednym z najważniejszych nowych elementów szkolnego planu lekcji i będzie to zmiana, którą odczują zarówno uczniowie, jak i ich rodzice. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały” Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Zafarbowała 4-latce włosy na różowo i została skrytykowana. „Nie chcę się wtrącać, ale...”
Ponad milion wyświetleń i niemal tysiąc komentarzy. Kto by pomyślał, że farbowanie włosów u 4-letniej dziewczynki wywoła aż takie emocje! Strach pomyśleć, co by się działo, gdyby to był chłopiec...
Farbowanie dziecku włosów to niewinna zabawa czy przekraczanie granic? Rolka opublikowana przez instagramerkę Kasię Dębską wywołała dyskusję, w której nie zabrakło ani zachwytu, ani mocnych słów krytyki. „Mamo, chcę różowe włosy...” Instagramerka Kasia Dębska, prowadząca profil @kasiadebska_, a prywatnie mama dwóch dziewczynek, pokazała na Instagramie krótkie nagranie, na którym spełnia marzenie swojej czteroletniej córki: zafarbowała jej włosy na różowo. Na nagraniu widać nie tylko proces farbowania, ale też moment, w którym mała przegląda się w lustrze. Jej reakcja mówi wszystko – uśmiech od ucha do ucha, błyszczące oczy i ogromna radość z nowej fryzury. Film szybko zdobył popularność. Wyświetlono go ponad milion razy, a pod rolką pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. Jedni byli zachwyceni, inni nie kryli oburzenia Jak można było się spodziewać, internauci błyskawicznie podzielili się na dwa obozy. Wielu internautów pisało, że najważniejsze jest szczęście dziecka, a włosy – uwaga – odrastają! Inni byli znacznie bardziej krytyczni: „Jestem na nie. 4-latka to nie jest wiek na farbowanie – nawet zmywalne. Jeszcze dziewczynka ma czas na takie rzeczy”. Pojawiły się też głosy sugerujące, że nawet delikatne produkty nie powinny trafiać na włosy tak małych dzieci. „Kolejna matka, która nie odróżnia tonowania od farbowania i robi krzywdę córce”. Niektórzy zwracali uwagę na jeszcze inny aspekt. „Nie chcę się wtrącać, ale to nie zejdzie do końca wakacji. Chyba reakcja pani w przedszkolu nie będzie zbyt pozytywna...” Na ten komentarz sama Kasia Dębska odpowiedziała, że wychowawczynie w przedszkolu nie mają z tym żadnego problemu, a jej córka nie jest pierwszym dzieckiem z kolorowymi włosami. Pojawiły się również pytania o to, czy tak wczesne eksperymentowanie z wyglądem nie sprawi, że jako nastolatka dziewczynka będzie chciała posunąć się jeszcze dalej. „Robicie ze zwykłego farbowania martwego włosa tragedię” W obronie influencerki stanął m.in. znany fryzjer Dawid Karol Chmiel, prowadzący na Instagramie profil @lysy_od_wlosow. Nie krył irytacji poziomem niektórych komentarzy. „Większość pań tutaj powinna się udać na leczenie i to w trybie natychmiastowym. Jak czytam porównania typu 'a jak dziecko będzie chciało to czy tamto to też kupisz' albo 'dziecko powinno znać swoje granice' to już nawet mi się tego czytać nie chce... Robicie ze zwykłego farbowania martwego włosa tragedię”. Jego komentarz również wywołał wiele reakcji. Część internautów zgodziła się z fryzjerem, podkreślając, że włos jest martwą strukturą, a odpowiednio dobrane produkty nie stanowią takiego zagrożenia, jak sugerują niektórzy komentujący. Poza tym, jeśli kolor się nie wypłucze w ciągu kilku kolejnych tygodni, czy to naprawdę będzie aż taka tragedia? Jeśli kolorować, to z głową Eksperci zwracają uwagę, że jeśli rodzice decydują się na zmianę koloru włosów u dziecka, warto wybierać możliwie najdelikatniejsze rozwiązania. Bezpieczniejszym wyborem są tonery, płukanki czy kosmetyki przeznaczone do krótkotrwałego efektu kolorystycznego niż trwałe farby z silnymi substancjami chemicznymi. Dobrym pomysłem może być również wykonanie takiej koloryzacji w salonie fryzjerskim. Fryzjer dobierze odpowiedni produkt, oceni kondycję włosów dziecka i zadba o to, by cały proces przebiegł bezpiecznie. Dzięki temu kolorowa metamorfoza pozostanie przede wszystkim dobrą zabawą, a nie ryzykownym eksperymentem. Zobacz także: Zafundowała 3-miesięcznej córeczce prawdziwe kolczyki. „Płakała tylko chwilę, za to teraz wygląda ślicznie”
Zatrudniła nianię na cały etat i płaci jej 7 tys. zł. „Wyzysk. To niezbyt dobra stawka”
Ile powinna zarabiać niania opiekująca się dzieckiem przez osiem godzin dziennie? Dla jednych 7 tys. zł to bardzo dobra pensja. Inni przekonują, że przy tak odpowiedzialnej pracy i dodatkowych obowiązkach domowych to wcale nie jest wygórowana kwota.
Na stronie „Mamy Mamom” na Facebooku pojawił się wpis internautki, która postanowiła zapytać inne mamy o opinię na temat wynagrodzenia niani: „Hej, znajoma zatrudniła nianię i płaci jej 7 tysięcy. Nie uważacie, że to przesada? Praca od 8:30 do 17, oprócz opieki nad dzieckiem (chłopiec ma 2 latka) ma jakieś drobne obowiązki domowe jak złożenie prania, czy umycie naczyń. Ciekawa jestem waszego zdania”. „Dlaczego zaglądamy innym do portfela?” Pytanie wywołało setki komentarzy. Co ciekawe, wielu internautów nie skupiło się nawet na samej kwocie. Zamiast tego zwracali uwagę, że wynagrodzenie niani to prywatna sprawa między pracodawcą a pracownikiem. To właśnie ten wątek powracał najczęściej. Wiele osób pisało, że jeśli obie strony są zadowolone z warunków współpracy, trudno oceniać, czy 7 tys. zł to dużo czy mało. Jedni wydają podobną kwotę na wakacje, inni decydują się przeznaczyć ją na opiekę nad dzieckiem, bo dzięki temu mogą wrócić do pracy, a są też tacy, którzy mogą jedynie pomarzyć o takich zarobkach. Zdaniem komentujących problemem nie jest więc sama wysokość wynagrodzenia, ale nasze przekonanie, że mamy prawo oceniać, jak inni dysponują własnymi pieniędzmi. „To duża odpowiedzialność” Nie brakowało jednak osób, które odniosły się do samej stawki. Część komentujących uważała, że 7 tys. zł to uczciwe wynagrodzenie za pełnoetatową opiekę nad dwulatkiem. „No i dobrze, że tyle płaci, bo to duża odpowiedzialność za cudze dziecko.” „Pięknie by było, by opieka nad dzieckiem była tak dobrze wynagradzana. Brawo.” „Bardzo fajna pensja. Odpowiednia do wykonywanej pracy i obowiązków.” W ich opinii opieka nad małym dzieckiem wymaga nie tylko cierpliwości i zaangażowania, ale także ogromnej odpowiedzialności. Rodzice powierzają przecież niani to, co mają najcenniejszego. Druga grupa komentujących zwracała uwagę na coś jeszcze. Ich zdaniem 7 tys. zł nie robi już dziś takiego wrażenia, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę liczbę przepracowanych godzin i dodatkowe obowiązki. „Za mało, jeśli są obowiązki poza dzieckiem.” „40 zł za godzinę to średnio dobra stawka za opiekę całodniową nad cudzym dzieckiem. Plus prace domowe...” „To wcale nie tak dużo za tyle godzin zatrudniałam nianię i też tak wychodziło. Nie wiem, dlaczego ludzie uważają, że niania ma zarabiać marne grosze za tak odpowiedzialną pracę.” Zdaniem wielu osób właśnie dodatkowe obowiązki – takie jak składanie prania czy zmywanie naczyń – sprawiają, że zakres pracy wykracza poza samą opiekę nad dzieckiem. Czy potrafimy wycenić opiekę nad dziećmi? Dyskusja pod wpisem pokazała coś jeszcze. Choć coraz więcej mówi się o tym, jak odpowiedzialna jest praca opiekunek, wiele osób wciąż ma problem z uznaniem, że powinna być dobrze wynagradzana. Z jednej strony oczekujemy, że niania będzie troskliwa, cierpliwa, kreatywna, odpowiedzialna i poradzi sobie w każdej sytuacji. Z drugiej – gdy słyszymy konkretną kwotę, często pierwszą reakcją jest zdziwienie. Tymczasem opieka nad małym dzieckiem to nie tylko wspólna zabawa. To odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój przez wiele godzin każdego dnia. Zobacz także: Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał
Już za miesiąc uczniowie wrócą do szkół, ale w wielu placówkach wciąż nie wiadomo, kto poprowadzi część lekcji. W całej Polsce brakuje około 20 tys. nauczycieli, a dyrektorzy ratują się nadgodzinami i zatrudnianiem emerytów oraz osób bez pełnych kwalifikacji. Związek Nauczycielstwa Polskiego ostrzega, że tak źle jeszcze nie było.
Do rozpoczęcia roku szkolnego zostało już niewiele czasu, a wielu dyrektorów nadal szuka nauczycieli. Dane pokazują, że problem nie dotyczy pojedynczych szkół, lecz całego kraju. W połowie lipca w banku ofert pracy było ponad 20 tys. ogłoszeń dla nauczycieli, a Związek Nauczycielstwa Polskiego szacuje, że do obsadzenia pozostaje około 300 tys. godzin lekcyjnych. To oznacza, że dla wielu dyrektorów wakacje nie są czasem odpoczynku, lecz gorączkowego kompletowania kadry przed 1 września. Ponad 20 tys. wakatów. Nowe ogłoszenia pojawiają się niemal bez przerwy Od początku lipca szkoły opublikowały blisko 11 tys. nowych ofert pracy. Najwięcej wakatów odnotowano w województwach mazowieckim, małopolskim, dolnośląskim i śląskim, jednak problem dotyczy całej Polski. Rodzice i uczniowie mogą odczuć skutki tych braków już we wrześniu. Im trudniej znaleźć nauczyciela, tym większe ryzyko zmian planu lekcji, zastępstw czy łączenia klas. Dyrektorzy szukają rozwiązań, które pozwolą zapewnić ciągłość nauki, choć nie rozwiązują problemu na stałe. Najczęściej decydują się na: zwiększanie liczby nadgodzin obecnym nauczycielom, zatrudnianie emerytowanych pedagogów, łączenie etatów między kilkoma szkołami, zatrudnianie osób bez pełnych kwalifikacji – po uzyskaniu zgody kuratora. Prawie 49 tys. wniosków o zatrudnienie osób bez kwalifikacji Najbardziej wymowne są dane dotyczące zatrudniania osób niespełniających wszystkich wymogów formalnych. Coraz częściej przed tablicą stają również studenci ostatnich lat studiów lub osoby, które dopiero zdobywają kwalifikacje pedagogiczne. Jak poinformował w rozmowie z Bankier.pl prezes ZNP Sławomir Broniarz, dyrektorzy szkół złożyli do kuratoriów około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie osób niebędących nauczycielami. Zdecydowana większość z nich otrzymała pozytywną decyzję. Broniarz nie kryje, że jego zdaniem jest to jedynie doraźne łatanie systemu. – W tej chwili na stronach Kuratorium Oświaty mamy około 49 tys. wniosków o zgodę na zatrudnienie w szkołach osób niebędących nauczycielami. Warto jednak zwrócić uwagę, że jak brakowało lekarzy, to podniesiono im pensję. Natomiast w oświacie próbuje się łatać ową dziurę, zatrudniając osoby bez kwalifikacji – mówił. Emeryci i nadgodziny ratują sytuację Coraz większą rolę odgrywają również nauczyciele, którzy osiągnęli już wiek emerytalny, ale nadal pracują w szkołach. Wielu z nich pozostaje w zawodzie, ponieważ bez ich pomocy dyrektorzy nie byliby w stanie ułożyć planu lekcji. Jednocześnie obecni nauczyciele coraz częściej zgadzają się na dodatkowe godziny. Przepisy pozwalają na pracę nawet w wymiarze przekraczającym standardowy etat, co dla wielu szkół stało się jedynym sposobem na rozpoczęcie roku bez odwoływania zajęć. Eksperci od dawna wskazują, że problem nie sprowadza się wyłącznie do wynagrodzeń. Znaczenie mają również rosnąca liczba obowiązków, biurokracja, odpowiedzialność oraz wypalenie zawodowe. ZNP od miesięcy apeluje o systemowe rozwiązania, które zachęcą młodych ludzi do wyboru zawodu nauczyciela. Bez tego – jak podkreślają związkowcy – szkoły będą coraz częściej opierały się na nadgodzinach, emerytach i osobach bez pełnych kwalifikacji. Na razie wszystko wskazuje na to, że właśnie w taki sposób wiele placówek rozpocznie rok szkolny 2026/2027. Choć uczniowie prawdopodobnie usiądą w ławkach zgodnie z planem, za kulisami dyrektorzy nadal będą kompletować kadrę i szukać osób, które przejmą kolejne lekcje. Źródła: bankier.pl, dziennik.pl, radiozet.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi” Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
W upały rodzice dostają małpiego rozumu. Gdy zobaczyłam, co robi ten dzieciak przy fontannie, chciałam wzywać policję
Latem miejskie fontanny zamieniają się w darmowe aquaparki. Dzieci piszczą z radości, rodzice siedzą na ławkach i odpoczywają z nosem w telefonie. Jedna scena, której byłam świadkiem, sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, czy problemem naprawdę jest sama kąpiel w fontannie.
Wystarczy kilka naprawdę gorących dni i miejskie fontanny zmieniają się w place zabaw. Dzieci biegają między strumieniami wody, śmieją się, piszczą z radości, a rodzice siedzą obok na ławkach. Sama, z uwagi na bezpieczeństwo dzieciaków, jestem przeciwniczką takich rozrywek. Ostatnio moją uwagę przykuła scenka, jakiej jeszcze nie widziałam. Przechodziłam obok fontanny przy jednym z centrów handlowych w Warszawie. W pewnym momencie zobaczyłam kobietę, która wyciągnęła z torby jakieś śmieci – wyglądały jak jakieś papierki, może chusteczki, opakowanie po soczku – podała je kilkuletniemu chłopcu, a on pobiegł do fontanny i zaczął wciskać je w dyszę, z której tryskała woda. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Dzieci testują granice, eksperymentują i czasem robią rzeczy kompletnie nieprzemyślane, jasne. Ale tutaj całą akcję zaśmiecania i potencjalnego uszkodzenia fontanny koordynowała dorosła osoba, która nie tylko nie zareagowała, ale wręcz sprawiała wrażenie, jakby sama zachęcała do takiej zabawy. Najchętniej postraszyłabym ją policją albo strażą miejską, ale dobrze wiemy, jaki byłby koniec tej historii. Czy pozwalać dziecku kąpać się w fontannie? Przy okazji tej scenki postanowiłam zapytać o fontanny znajome mamy. W końcu w czasie upałów temat wraca co roku. Jedni uważają, że skoro dzieci świetnie się bawią, nie ma sensu robić z tego problemu. Inni przypominają, że miejskie fontanny nie są przeznaczone do kąpieli. Sanepid od lat zwraca uwagę, że woda w fontannach nie jest badana ani uzdatniana tak jak woda na pływalniach. Mogą znajdować się w niej bakterie, zanieczyszczenia czy odchody ptaków. Dochodzi też kwestia bezpieczeństwa – mokra nawierzchnia zwiększa ryzyko poślizgnięcia się, a dysze i elementy instalacji nie są projektowane z myślą o intensywnej zabawie dzieci. Mimo to dla wielu rodzin fontanny stały się symbolem letnich wakacji w mieście. – Mam dwie córki, cztery i sześć lat. Kiedy jest upał, pozwalam im wejść do fontanny. Oczywiście jestem obok i pilnuję, żeby nikomu nie przeszkadzały. Sama jako dziecko biegałam przez zraszacze i nic złego się nie stało. Nie demonizowałabym tego – mówi Natalia. Przyznaje jednak, że są granice. – Zabawa zabawą, ale nie wyobrażam sobie, żeby dzieci wrzucały coś do dysz, wspinały się po elementach fontanny albo niszczyły instalację. To już nie jest spontaniczna zabawa, tylko zwykły brak szacunku do wspólnej przestrzeni. „Nigdy bym na to nie pozwoliła” Zupełnie inaczej patrzy na sprawę Monika, mama pięcioletniego chłopca. – Dla mnie fontanna nie jest miejscem do kąpieli. Nie chodzi tylko o higienę. Nie wiemy, co jest w tej wodzie, kto wcześniej tam wchodził, czy nie ma szkła albo innych niebezpiecznych przedmiotów. Poza tym w takich miejscach są tłumy ludzi. Nigdy nie wiadomo, kto robi zdjęcia albo nagrywa. Wolę zabrać syna na plac zabaw z kurtyną wodną albo na basen. Zapytałam też Monikę o zachowanie chłopca zaśmiecającego fontannę. Czasem bardzo szybko oceniamy dzieci, zapominając, że to one dopiero uczą się świata. To dorośli pokazują im, gdzie kończy się dobra zabawa, a zaczyna odpowiedzialność za wspólną przestrzeń. – Dzieci zrobią wiele rzeczy, jeśli nikt ich nie zatrzyma. Ale od tego są rodzice. Jeśli widzę, że moje dziecko zaczyna niszczyć coś, co jest wspólne, reaguję od razu. Tego też uczymy dzieci – odpowiada. Zobacz także: Pozwoliła 2-latce pluskać się w fontannie, a teściowa skwitowała: „Wyrodna matka, której żal pieniędzy na basen”
To imię brzmi jak wymysł nowobogackich, a znane było już w starożytności. Oznacza „porządek”
Brzmi nowocześnie, egzotycznie, a dla niektórych wręcz jak wymyślone. Tymczasem to jedno z najstarszych imion, jakie przetrwały do naszych czasów. Co więcej, jego znaczenie jest wyjątkowo piękne i od wieków kojarzy się z harmonią oraz ładem.
Niektóre imiona wracają do łask po wielu latach. Rodzice szukają dziś oryginalnych, ale jednocześnie zakorzenionych w historii. Właśnie dlatego coraz częściej można usłyszeć imię Kosma. Choć kończy się na literę „a”, w Polsce od wieków jest imieniem męskim. Skąd się wzięło i co oznacza? Znaczenie i pochodzenie imienia Kosma Kosma wywodzi się z greckiego imienia Kosmas, które z kolei pochodzi od słowa kosmos. Dziś większości osób kojarzy się ono przede wszystkim z wszechświatem, jednak w starożytnej Grecji miało nieco inne znaczenie. Oznaczało przede wszystkim „porządek”, „ład”, „harmonię” oraz „dobry układ rzeczy”. Dopiero później tym samym słowem zaczęto określać uporządkowany wszechświat. To właśnie dlatego imię Kosma można interpretować jako „człowieka wprowadzającego porządek”, „tego, który ceni harmonię” albo po prostu „uporządkowanego”. Jest krótkie, charakterystyczne i wyróżnia się na tle najpopularniejszych polskich imion. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę na jego miękkie brzmienie. Niektórych zaskakuje także końcówka „-a”, która w języku polskim zwykle występuje w imionach żeńskich. Kosma należy jednak do niewielkiej grupy męskich imion zakończonych właśnie tą literą – podobnie jak Barnaba, Bonawentura czy Kuba. Historia i popularność imienia Kosma w Polsce Choć dziś wiele osób uważa Kosmę za nowoczesny wynalazek, imię ma historię liczącą ponad dwa tysiące lat. Było znane już w starożytności, a do jego rozpowszechnienia przyczynili się święci Kosma i Damian – bracia, którzy według tradycji byli lekarzami i bezinteresownie pomagali chorym. W Kościele katolickim są patronami lekarzy, farmaceutów i osób wykonujących zawody medyczne. W Polsce przez długie lata Kosma należał do imion rzadko spotykanych. Dopiero w ostatnich kilkunastu latach zaczął stopniowo zyskiwać na popularności. Rodzice coraz częściej wybierają krótkie, oryginalne imiona o klasycznym rodowodzie, a Kosma idealnie wpisuje się w ten trend. Jest nietuzinkowy, ale jednocześnie ma długą historię i dobrze udokumentowane pochodzenie. Dzięki temu wyróżnia się bez wrażenia przesadnej ekstrawagancji. Ciekawostki o imieniu Kosma Jedną z największych ciekawostek jest to, że słowo „kosmos”, od którego pochodzi imię, pierwotnie nie oznaczało przestrzeni pełnej gwiazd. Dla starożytnych Greków najważniejszy był właśnie porządek i harmonia, a wszechświat nazwano „kosmosem”, ponieważ postrzegano go jako doskonale uporządkowaną całość. Kosma należy również do grona męskich imion, które często bywają mylnie uznawane za żeńskie ze względu na końcówkę „-a”. Mimo to od wieków funkcjonuje jako imię męskie i nie budzi wątpliwości w rejestrach stanu cywilnego. Choć nadal nie jest tak popularny jak Antoni, Jan czy Nikodem, z roku na rok wybiera go coraz więcej rodziców. Wielu z nich szuka imienia krótkiego, łatwego do zapamiętania i wyróżniającego się, ale jednocześnie zakorzenionego w historii. Kosma doskonale spełnia wszystkie te warunki. Łączy starożytne pochodzenie z nowoczesnym brzmieniem, a jego znaczenie – „porządek”, „ład” i „harmonia” – sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Zobacz także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii Córka Michała Wiśniewskiego ma imię, które oznacza&#8230; „bób”. Nic dziwnego, że nosi je mniej niż 100 kobiet
Nawet 2395 zł co miesiąc od państwa. Oto lista świadczeń dla rodziców małych dzieci
Zbliża się wrzesień, który dla wielu rodzin jest jednym z najdroższych miesięcy w roku. Wyprawka, opłaty i codzienne wydatki szybko uszczuplają domowy budżet. Tymczasem część rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy, że może otrzymywać znacznie więcej niż samo 800+.
Końcówka wakacji oznacza dla wielu rodzin jedno – coraz większe wydatki. Trzeba kupić wyprawkę do przedszkola lub szkoły, zapłacić za zajęcia dodatkowe, zorganizować opiekę i przygotować się do powrotu do codziennego rytmu. Warto więc sprawdzić, z jakiego wsparcia można skorzystać. 800+ to tylko jedno z kilku świadczeń. W niektórych przypadkach rodzice mogą otrzymywać nawet 2395 zł miesięcznie. Nawet 2395 zł miesięcznie. Skąd bierze się ta kwota? Najwyższa możliwa kwota dotyczy rodziców, którzy spełniają warunki do pobierania wszystkich świadczeń, które można ze sobą łączyć. To: 800 zł – świadczenie 800+, 1500 zł – świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” (tzw. babciowe), 95 zł – zasiłek rodzinny dla dziecka do 5. roku życia (jeśli rodzina spełnia kryterium dochodowe). Łącznie daje to 2395 zł miesięcznie. Oczywiście nie każda rodzina otrzyma taką kwotę. Wszystko zależy od wieku dziecka, sytuacji zawodowej rodziców oraz dochodów. 800+ przysługuje wszystkim, bez względu na dochody Najbardziej znanym świadczeniem jest oczywiście 800+. Przysługuje ono na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie obowiązuje żadne kryterium dochodowe. Wniosek może złożyć rodzic, opiekun prawny lub faktyczny. W przypadku opieki naprzemiennej każde z rodziców otrzymuje po połowie świadczenia. Zasiłek rodzinny. Nie każdy o nim pamięta Rodziny o niższych dochodach mogą ubiegać się również o zasiłek rodzinny. Obowiązują jednak limity dochodów: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Wysokość zasiłku wynosi: 95 zł miesięcznie na dziecko do ukończenia 5. roku życia, 124 zł miesięcznie na dziecko powyżej 5. roku życia. Rodzice dzieci uczęszczających do zerówki mogą dodatkowo otrzymać jednorazowy dodatek w wysokości 100 zł na rozpoczęcie rocznego przygotowania przedszkolnego. Program Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia Rodzice dzieci w wieku od 12. do 35. miesiąca życia mogą skorzystać z programu Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia: Aktywni rodzice w pracy – 1500 zł miesięcznie (tzw. babciowe), Aktywnie w żłobku – do 1500 zł miesięcznie na opłatę za pobyt dziecka w żłobku, Aktywnie w domu – 500 zł miesięcznie dla rodziców sprawujących opiekę nad dzieckiem. Ważne jest to, że tych świadczeń nie można pobierać jednocześnie. Rodzic wybiera jedno z nich. Warto też pamiętać, że świadczenie „Aktywnie w żłobku” dotyczy wyłącznie dzieci uczęszczających do żłobka, a nie do przedszkola. Jest jednak wyjątek. Jeśli dziecko ma mniej niż 3 lata i chodzi już do przedszkola, rodzice nadal mogą otrzymywać 500 zł w ramach świadczenia „Aktywnie w domu”. Które świadczenia można łączyć? To właśnie ta kwestia budzi najwięcej wątpliwości. Można jednocześnie pobierać: 800+, zasiłek rodzinny (jeśli spełnione jest kryterium dochodowe), jedno ze świadczeń programu Aktywny Rodzic. Dzięki temu miesięczne wsparcie może wynieść nawet 2395 zł, a w przypadku dziecka z niepełnosprawnością – jeszcze więcej, ponieważ świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” może być wyższe. Przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego warto sprawdzić, czy rodzinie nie przysługują dodatkowe pieniądze. Wiele osób kojarzy jedynie 800+, tymczasem lista dostępnych świadczeń jest znacznie dłuższa, a część z nich można ze sobą łączyć. Źródło: gazetaprawna.pl Zobacz także: 500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Rodzice załamani rekrutacją do liceów. „Syn miał średnią 5,0 i się nie dostał”
Dla ósmoklasistów wakacje miały być czasem odpoczynku. Zamiast tego tysiące rodzin z niepokojem śledziły listy przyjętych do liceów. Wielu rodziców przyznaje, że tegoroczna rekrutacja była ostrzejsza, niż się spodziewali.
Dla wielu rodzin druga połowa lipca zamiast spokojnych wakacji oznaczała nerwowe odświeżanie systemu rekrutacyjnego. Wyniki naboru do liceów i techników przyniosły nie tylko radość, ale też sporo rozczarowań. W mediach społecznościowych nie brakowało wpisów rodziców, którzy pisali, że ich dzieci miały bardzo dobre oceny, świetnie zdały egzamin ósmoklasisty, a mimo to nie dostały się do wymarzonej szkoły. Eksperci zwracają uwagę, że sam próg punktowy nie jest ustalany z góry. Powstaje dopiero po zakończeniu rekrutacji i zależy od wyników kandydatów oraz liczby miejsc. W tym roku w wielu popularnych liceach progi ponownie okazały się bardzo wysokie, a o przyjęciu decydowały pojedyncze punkty. Dodatkowo znaczenie miały wysoki poziom wyników egzaminu ósmoklasisty oraz duża liczba kandydatów do najbardziej prestiżowych szkół. „Syn zrobił wszystko, co mógł” Pani Katarzyna przyznaje, że przez wiele miesięcy cała rodzina żyła przygotowaniami do egzaminu. – Syn naprawdę ciężko pracował. Miał średnią 5,0, bardzo dobre wyniki z egzaminu ósmoklasisty, angażował się w życie szkoły. Wydawało nam się, że zrobił wszystko, co było w jego mocy. Dlatego, kiedy zobaczyliśmy, że nie dostał się do liceum pierwszego wyboru, byliśmy w szoku. Najtrudniejsza okazała się rozmowa z synem. – Powiedział tylko: „Mamo, to po co ja się tak starałem?”. Jak podkreśla, nie ma pretensji do szkoły ani do innych uczniów. – Wiem, że system jest oparty na punktach i wszystkich obowiązują te same zasady. Ale kiedy widzisz rozczarowanie własnego dziecka, trudno podejść do tego wyłącznie racjonalnie. Dla niego to była osobista porażka. Musieliśmy mu tłumaczyć, że nie został gorszym uczniem tylko dlatego, że w tym roku do tej szkoły zgłosiło się więcej osób z równie wysokimi wynikami. To było trudniejsze niż sama rekrutacja. Coraz wyższe progi, coraz większy stres Rodzice przyznają, że rekrutacja do szkół średnich coraz bardziej przypomina wyścig. Już na etapie składania dokumentów analizują progi z poprzednich lat, liczą punkty i zastanawiają się, czy wymarzona szkoła nie okaże się zbyt ambitnym wyborem. Specjaliści przypominają jednak, że historyczne progi są jedynie wskazówką. Nie można na ich podstawie przewidzieć wyniku kolejnej rekrutacji, ponieważ wszystko zależy od liczby kandydatów i ich rezultatów. To sprawia, że nawet uczniowie z bardzo dobrymi wynikami do końca nie mają pewności, czy dostaną się do wybranej klasy. Rodzice, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, nie powinni jednak tracić nadziei. Po zakończeniu pierwszego etapu rekrutacji część uczniów rezygnuje z miejsc, a szkoły prowadzą rekrutację uzupełniającą dla kandydatów, którzy nie zostali przyjęci do wybranych placówek. Oznacza to, że dla wielu nastolatków droga do wymarzonej szkoły nie kończy się wraz z publikacją pierwszych list. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
Jeszcze kilka, kilkanaście lat temu większość rodziców poprosiłaby o pomoc babcię albo sąsiadkę. Dziś coraz częściej szukają… nocnej niani. Jedni nie rozumieją, jak można zapłacić obcej osobie za opiekę nad śpiącym dzieckiem. Inni odpowiadają krótko: „Dopóki nie zostaniesz rodzicem, nie oceniaj”.
Przewijałam media społecznościowe, gdy zatrzymało mnie jedno ogłoszenie: „Nocna niania szuka pracy, 80 zł za godzinę...” – przeczytałam. Dalej wymienione wykształcenie, kursy, doświadczenie i adres e-mailowy z obietnicą wysłania referencji. Pod postem trwała burzliwa dyskusja. Jedni pisali, że to luksus dla bogaczy, inni pytali już o wolne terminy. Nocna niania. Luksus czy odpowiedź na potrzeby rodziców? W dzisiejszych czasach coraz rzadziej można liczyć na pomoc dziadków albo innych bliskich. Dziś wiele młodych małżeństw mieszka setki kilometrów od rodziny. Inni nie mają pomocy, bo ich rodzice wciąż są czynni zawodowo albo rozwijają swoje pasje (do czego mają pełne prawo!). O ile zatrudnienie opiekunki na dzień, nawet na kilka godzin nikogo nie dziwi, o tyle wpuszczenie obcej osoby, by była przy naszym dziecku, gdy ono śpi, wzbudza silne emocje. Zdarzają się przecież sytuacje, w których taka pomoc jest nieoceniona: wesele znajomych, praca zmianowa, wyjazd służbowy czy zwykła potrzeba pobycia przez chwilę tylko we dwoje. W odpowiedzi na te potrzeby pojawiły się nocne opiekunki. Ich zadaniem nie jest jedynie pilnowanie śpiącego dziecka. Często zostają z maluchem do rana, reagują, gdy się obudzi, przygotowują i podają posiłki, uspokajają albo po prostu są obok, gdy rodziców nie ma w domu. Choć dla wielu osób taka usługa nadal brzmi egzotycznie, zainteresowanie nią wyraźnie rośnie. „Pani Matylda uratowała moje małżeństwo” – Pierwszy raz skorzystaliśmy z jej pomocy, kiedy dostaliśmy zaproszenie na wesele. Od czterech lat nigdzie nie wychodziliśmy razem. Babcie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas, znajomych nie chciałam obciążać. Na początku byłam przerażona, że zostawię córkę z obcą osobą, zrobiłam wielogodzinny casting na nianię. Ale pani Matylda okazała się wspaniała – opowiada Karolina, mama czteroletniej Leny. Od tamtej pory korzystają z jej pomocy kilka razy w roku. – Ktoś powie, że 80 zł za godzinę to dużo. Być może. Ale dla nas to były najlepiej wydane pieniądze. Po raz pierwszy od dawna mogliśmy pobyć razem, porozmawiać, zjeść kolację, przypomnieć sobie, że poza byciem rodzicami jesteśmy też małżeństwem. Śmieję się, że pani Matylda uratowała nasze małżeństwo, ale naprawdę jest w tym sporo prawdy. „Pracuję na nocki. Bez niej nie dałabym rady” Nie wszyscy korzystają z nocnych niań po to, żeby wyjść na randkę albo pojawić się na rodzinnej uroczystości. – Jestem pielęgniarką i pracuję również w nocy. Mąż jest kierowcą i zdarzają mu się kilkudniowe wyjazdy. Przez jakiś czas ratowali nas sąsiedzi i moja mama, ale nie chciałam bez końca prosić o pomoc. W końcu znalazłam opiekunkę, która przychodzi wtedy, kiedy naprawdę nie mamy innego wyjścia – opowiada Monika, mama ośmioletniego Jasia. Przyznaje, że początkowo spotkała się z krytyką. – Usłyszałam, że jestem wygodna i że kiedyś rodzice radzili sobie bez takich usług. Tylko że kiedyś częściej mieszkało się blisko rodziny. Dziś wiele osób nie ma nikogo, kto odbierze dziecko z przedszkola czy szkoły, a co dopiero zostanie z nim całą noc. Jasne, że wydanie 1000 zł za noc to dużo, ale ten raz w miesiącu naprawdę nie mam wyjścia, a możemy sobie na to z mężem pozwolić, więc czemu nie skorzystać? Rodzicielstwo wygląda dziś inaczej Czy nocna niania jest usługą dla każdego? Z pewnością nie. Dla części rodzin koszt kilkuset złotych (albo i więcej) za jeden wieczór jest po prostu zbyt wysoki. Inni nie wyobrażają sobie zostawić dziecka pod opieką osoby spoza rodziny. Ale trudno nie zauważyć, że zainteresowanie taką pomocą rośnie. Nie dlatego, że rodzice stali się wygodni. Raczej dlatego, że coraz częściej wychowują dzieci z dala od dziadków, pracują nieregularnie i próbują pogodzić obowiązki zawodowe z życiem rodzinnym. Z jednej strony rozumiem kontrowersje wokół tej usługi. Z drugiej wydaje mi się, że nocna opiekunka jest czymś więcej niż luksusem dla tych, którzy mają pieniądze. Jest symbolem tego, jak bardzo zmieniło się życie współczesnych rodziców. Zobacz także: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo” Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon” To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Dyżury wakacyjne w przedszkolach to wyzwanie nie tylko dla dzieciaków i ich rodziców, ale również dla nauczycieli. Do grup trafiają dzieci z różnych placówek, a wraz z nimi rodzice, których wcześniej nie znali. To właśnie wtedy – jak mówi jedna z pedagożek – najłatwiej dostrzec różnice w podejściu do wychowania.
Pracując z tą samą grupą dzieci, nauczyciele są w stanie dobrze poznać ich potrzeby, znają ich historie i wszelkie rodzinne zawirowania. Wakacyjne dyżury wyglądają jednak inaczej. W jednej sali spotykają się dzieci z różnych przedszkoli, a nauczyciele poznają rodziców, z którymi wcześniej nie mieli żadnego kontaktu. Jedna z nauczycielek wychowania przedszkolnego przyznaje, że właśnie w tym okresie najczęściej wraca do domu z poczuciem, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. – Co roku coś mnie zaskakuje, ale w tym roku długo nie mogłam przestać myśleć o jednym chłopcu. Miał cztery lata, przyszedł do przedszkola w pieluszce, a przez cały czas w szatni był zajęty telefonem. Mama musiała go przekupstwem zmusić, żeby zostawił telefon w szatni i poszedł do sali – opowiada. „Mam wrażenie, że rodzice pomylili priorytety” Nauczycielka podkreśla, że nie zna historii tej konkretnej rodziny i nie wie, czy za późnym odpieluchowaniem nie stoją względy zdrowotne lub rozwojowe. Jednocześnie przyznaje, że jako pedagog coraz częściej widzi pewien powtarzający się schemat. – Mam wrażenie, że jako dorośli pomyliliśmy priorytety. Potrafimy godzinami zastanawiać się, jaki tablet kupić dziecku albo jak ustawić blokadę rodzicielską w telefonie, a znacznie rzadziej poświęcamy tyle samo czasu na uczenie samodzielności. Czasem odnoszę wrażenie, że ekran stał się wygodniejszy niż cierpliwe bycie z dzieckiem. Dodaje, że telefon bardzo często pojawia się już od progu przedszkola. – Rodzic chce szybko wyjść do pracy, więc daje telefon, żeby dziecko nie płakało, nie marudziło i nie zabierało czasu. Rozumiem pośpiech. Rozumiem zmęczenie. Ale jeśli ekran staje się odpowiedzią na każdą trudniejszą sytuację, to zaczynam się zastanawiać, kto tak naprawdę wychowuje to dziecko – rodzic czy algorytm. „Najbardziej szkoda mi dzieci” Najwięcej emocji budzi w niej jednak coś innego. – Czasami mam wrażenie, że dorośli nie zdają sobie sprawy, jak wygląda to z perspektywy dziecka. Czterolatek w pieluszce to dziś w przedszkolu rzadkość. Dzieci zauważają takie rzeczy. Zadają pytania, czasem komentują, czasem się śmieją. Najbardziej szkoda mi właśnie tego dziecka, bo ono nie ponosi odpowiedzialności za decyzje dorosłych. Nauczycielka zaznacza, że nie chodzi o ocenianie pojedynczych rodzin. – Są dzieci z zaburzeniami rozwoju, z problemami zdrowotnymi, są sytuacje, w których odpieluchowanie rzeczywiście trwa dłużej. To zupełnie inna historia. Mówię o przypadkach, kiedy widzę zdrowego, sprawnego czterolatka, a rodzice mówią: „Jeszcze nam się nie chciało”, „Jeszcze przyjdzie na to czas”, „Na wakacjach spróbujemy”. Słyszę takie zdania częściej, niż wielu osobom mogłoby się wydawać. Jej zdaniem współczesnym rodzicom coraz trudniej zaakceptować, że wychowanie wymaga czasu. – Nauczyliśmy się oczekiwać natychmiastowych efektów. Telefon uspokaja dziecko w minutę. Bajka rozwiązuje problem od razu. Ale samodzielności nie da się nauczyć jednym kliknięciem. Trzeba poświęcić dziecku uwagę, pozwolić mu próbować, czasem posprzątać po wpadce i uzbroić się w cierpliwość. Mam wrażenie, że niektórzy dorośli wolą odłożyć ten wysiłek na później. Nie tylko o pieluchę tu chodzi Historie takie jak ta łatwo sprowadzić do dyskusji o wieku, w którym dziecko powinno pożegnać pieluchę. W rzeczywistości problem jest jednak znacznie szerszy. Psychologowie i pedagodzy od lat zwracają uwagę, że dzieci potrzebują przede wszystkim czasu spędzanego z dorosłymi, wspólnego ćwiczenia codziennych umiejętności i budowania samodzielności. Jednocześnie badania pokazują, że najmłodsi coraz wcześniej mają kontakt z ekranami, a smartfon bywa wykorzystywany jako sposób na uspokojenie dziecka czy zajęcie go podczas codziennych czynności. – Nie twierdzę, że wszyscy rodzice tacy są – podsumowuje nauczycielka. – Ale po tegorocznych dyżurach wróciłam do domu z jedną myślą. Czasami bardziej cieszymy się z tego, że dziecko potrafi znaleźć ulubiony filmik w internecie, niż z tego, że staje się samodzielne. I to jest kierunek, który naprawdę mnie niepokoi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
„Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde dziecko chce siedzieć wygodnie. Nie rozumiem jednak, dlaczego ma się to odbywać kosztem innych pasażerów. Usłyszałam tylko, że „to przecież kilka godzin” i że mogę wykazać się odrobiną empatii. Zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie. Wiem, że mogłabym dla świętego spokoju odpuścić, ale postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dopiero wtedy podeszła stewardesa i zapytała, co się dzieje. Poprosiła o karty pokładowe, spojrzała na numery miejsc i spokojnie powiedziała dzieciom, że muszą usiąść tam, gdzie zostały im przydzielone. No, właściwie ich matce to powiedziała. Ta mama zaczęła się wykłócać, ale stewardessa była nieugięta. W końcu dzieci bez słowa wstały i przesiadły się na swoje miejsca. Miałam nawet wrażenie, że było im zwyczajnie głupio. Ich mama rzuciła jeszcze w moją stronę kilka nieprzyjemnych uwag, ale potem był już spokój. Siedziałam na swoim miejscu i zastanawiałam się, skąd bierze się przekonanie, że jeśli ktoś podróżuje z dziećmi, to automatycznie może oczekiwać od innych rezygnacji z czegoś, za co zapłacili. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji W wielu liniach lotniczych pasażerowie mogą dopłacić za wybór konkretnego miejsca – na przykład z większą przestrzenią na nogi lub w preferowanej części samolotu. Jeśli ktoś wykupił takie miejsce, ma prawo z niego skorzystać. Podróżowanie z dziećmi bywa wymagające i warto okazywać sobie wzajemną życzliwość. Dobrze jednak pamiętać, że wszelkie zmiany miejsc powinny odbywać się wyłącznie za zgodą zainteresowanych pasażerów. Samowolne zajmowanie cudzych foteli często prowadzi do niepotrzebnych konfliktów już na początku podróży. Zobacz także: Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki” Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni” Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
Będą nagradzać uczniów za patriotyzm. Rodzice boją się, że nauczyciele będą faworyzować dzieci
Czy udział w szkolnym apelu albo sposób zachowania podczas hymnu może mieć wpływ na ocenę zachowania? Takie pytania zadaje sobie wielu rodziców po opublikowaniu projektu zmian przygotowanego przez MEN. Jedno z nowych kryteriów już wywołało gorącą dyskusję.
Ocena zachowania od lat budzi emocje, bo choć nie decyduje o promocji do następnej klasy, często przesądza o świadectwie z wyróżnieniem. Teraz Ministerstwo Edukacji Narodowej chce zmienić zasady jej wystawiania. Pojawia się nowe kryterium – postawa patriotyczna. Część ekspertów uważa, że to dobry kierunek, inni obawiają się, że nauczyciele będą oceniać uczniów zbyt uznaniowo. Ocena zachowania po nowemu. MEN proponuje zmiany Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawiło projekt zmian w zasadach oceniania uczniów. Jedna z propozycji dotyczy oceny zachowania, która ma być oparta na bardziej szczegółowych kryteriach. Najwięcej dyskusji wywołuje zapis dotyczący postawy patriotycznej. Resort podkreśla, że nie chodzi wyłącznie o udział w szkolnych apelach czy znajomość symboli narodowych. Według MEN patriotyzm powinien być rozumiany szerzej – jako szacunek dla Polski, jej historii i tradycji, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych narodów i kultur. Nowe kryteria oceny zachowania. Co chce zmienić MEN? Ocena zachowania jest wystawiana uczniom od klasy IV szkoły podstawowej. Nie wpływa na promocję do następnej klasy, ale ma znaczenie przy uzyskaniu świadectwa z wyróżnieniem. Aby otrzymać tzw. czerwony pasek, uczeń musi mieć co najmniej bardzo dobrą ocenę z zachowania. Projekt MEN zakłada doprecyzowanie kryteriów, którymi będą kierować się nauczyciele. Wśród nich znalazły się m.in.: przestrzeganie norm społecznych, szacunek wobec innych osób, odpowiedzialność za własne postępowanie, zaangażowanie w życie szkoły i społeczności, postawa patriotyczna. Ministerstwo wyjaśnia, że przez postawę patriotyczną rozumie m.in. szacunek dla kraju, historii, tradycji i symboli narodowych, ale również dla lokalnej społeczności oraz innych kultur. W praktyce może to oznaczać uwzględnianie takich zachowań jak: godne zachowanie podczas hymnu państwowego, udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, angażowanie się w wydarzenia związane z historią szkoły, miasta lub regionu. Eksperci mają wątpliwości. „To może być zbyt uznaniowe” Choć część środowiska edukacyjnego pozytywnie ocenia propozycję MEN, nie brakuje również głosów krytycznych. Jeszcze w maju były minister edukacji Dariusz Piontkowski uważa, że postawa wobec ojczyzny i tradycji od zawsze była ważnym elementem wychowania i powinna znaleźć odzwierciedlenie w ocenie zachowania. Innego zdania jest Marek Konopczyński, który zwraca uwagę, że patriotyzm trudno jednoznacznie zdefiniować. Jego zdaniem istnieje ryzyko, że takie kryterium będzie interpretowane różnie przez poszczególnych nauczycieli, co może prowadzić do niejednolitych ocen. Rodzice pytają, jak będzie wyglądała ocena w praktyce Nowe propozycje MEN rodzą wiele pytań. Rodzice zastanawiają się przede wszystkim, jakie zachowania będą rzeczywiście wpływać na ocenę i czy wszyscy nauczyciele będą interpretować nowe przepisy w taki sam sposób. Pojawiają się również wątpliwości dotyczące dzieci, które niechętnie uczestniczą w publicznych uroczystościach lub są bardziej wycofane. Czy brak aktywnego udziału w szkolnych akademiach może wpłynąć na ocenę zachowania? Tego projekt nie wyjaśnia. Na razie nowe przepisy nie zostały jeszcze przyjęte. Projekt znajduje się na etapie konsultacji publicznych, dlatego jego ostateczny kształt może się jeszcze zmienić. Już dziś wiadomo jednak, że proponowane zmiany należą do najbardziej dyskutowanych elementów Reformy26. Kompas Jutra. Źródła: reforma26.men.gov.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi”
Czy szkoły powinny być otwarte także w wakacje? Takie pytanie postawił na Instagramie pedagog Damian Chudycki. Jego zdaniem szkolne budynki nie muszą przez całe lato stać puste. Mogłyby stać się miejscem zajęć dla dzieci, wsparciem dla pracujących rodziców, a jednocześnie przestrzenią praktyk dla studentów pedagogiki.
– Tak się zastanawiam, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby, aby mimo wszystko szkoła była otwarta, np. dla studentów pedagogiki? – pyta na Instagramie pedagog. – Po pierwsze studenci mieliby szansę zweryfikować, czy ten zawód w ogóle jest dla nich. Po drugie rodzice mieliby co zrobić z dziećmi podczas pracy, kiedy urlopy się skończą. Po trzecie dzieci miałyby miejsce, gdzie mogłyby się realizować w zabawach, ćwiczeniach czy edukacji w przedmiotach, które lubią – zaproponował Chudycki. Choć wielu internautów uznało pomysł za ciekawy, równie szybko pojawiły się głosy, że jego realizacja wcale nie byłaby taka prosta. Zamiast pustych klas – zajęcia dla dzieci? Inspiracją dla Chudyckiego był widok zamkniętej szkoły w środku wakacji. Zwrócił uwagę, że przez blisko dwa miesiące wiele dobrze wyposażonych budynków pozostaje niewykorzystanych, podczas gdy rodzice gorączkowo szukają opieki dla swoich dzieci. W jego wizji szkoła nie miałaby latem prowadzić normalnych lekcji. Zamiast tego mogłaby organizować: zajęcia sportowe, warsztaty rozwijające zainteresowania, spotkania integracyjne, zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy chcą nadrobić zaległości, bezpieczną przestrzeń do spędzania czasu. Skorzystaliby nie tylko rodzice Autor pomysłu zwraca uwagę, że otwarte szkoły mogłyby przynieść korzyści kilku grupom. Dzieci zyskałyby dostęp do sal sportowych, boisk i pracowni, a także możliwość uczestniczenia w ciekawych zajęciach bez konieczności wyjazdu na kosztowne półkolonie. Rodzice otrzymaliby dodatkowe wsparcie w organizacji wakacyjnej opieki, zwłaszcza w czasie, gdy nie mogą skorzystać z urlopu. Na rozwiązaniu mogliby skorzystać również studenci pedagogiki. Wakacyjne zajęcia byłyby dla nich okazją do zdobycia praktycznego doświadczenia w pracy z dziećmi jeszcze przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Pomysł wpisuje się także w szerszą dyskusję o przyszłości szkół. W związku z niżem demograficznym coraz częściej pojawiają się propozycje, aby szkolne budynki służyły lokalnym społecznościom również po zakończeniu lekcji – jako miejsca spotkań, warsztatów czy aktywności mieszkańców. W komentarzach szybko pojawiły się wątpliwości Choć idea spotkała się z dużym zainteresowaniem, wielu internautów zwróciło uwagę na problemy, które należałoby rozwiązać. Najczęściej powtarzały się trzy argumenty: organizacja wakacyjnego wypoczynku dzieci podlega przepisom i wymaga spełnienia określonych wymogów, ktoś musiałby ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo uczestników, nauczyciele również mają prawo do urlopu i odpoczynku. Wielu komentujących podkreślało, że nawet jeśli część zajęć prowadziliby studenci, szkoła nie mogłaby funkcjonować bez udziału nauczycieli, dyrekcji czy pracowników administracji. Czy szkoły będą otwarte w wakacje? Na razie propozycja Damiana Chudyckiego pozostaje jedynie głosem w publicznej dyskusji. Nie ma planów wprowadzenia podobnego rozwiązania na poziomie krajowym. Jednak sama liczba komentarzy pokazuje, że temat budzi duże emocje. Coraz więcej osób zastanawia się, czy dobrze wyposażone szkoły powinny przez dwa miesiące pozostawać niemal puste, podczas gdy rodziny szukają miejsc, w których dzieci mogłyby bezpiecznie i ciekawie spędzać czas. Jeśli kiedyś taki model miałby zostać wprowadzony, musiałby uwzględniać obowiązujące przepisy, zapewniać bezpieczeństwo dzieci i jednocześnie nie odbywać się kosztem czasu wolnego nauczycieli. To właśnie znalezienie równowagi między potrzebami rodzin a realiami funkcjonowania szkoły wydaje się dziś największym wyzwaniem. Zobacz także: Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, a razem z nim kolejne wydatki. W jednej z gmin rodzice mogą jednak liczyć na dodatkowe wsparcie. Samorząd wypłaci 500 zł na każde dziecko, a dochody rodziny nie będą miały żadnego znaczenia.
Od 1 sierpnia rodzice mogą ubiegać się o dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko. Tym razem chodzi o Wadowicki Bon Edukacyjny, czyli jednorazowe świadczenie w wysokości 500 zł na ucznia szkoły podstawowej. Program skierowany jest do mieszkańców gminy Wadowice i ma pomóc rodzicom w opłaceniu zajęć rozwijających zainteresowania dzieci. Nabór potrwa do końca października, a wszystkie wypłaty mają zostać zrealizowane jeszcze w 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny 2026. Kto może dostać 500 zł? O świadczenie mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie dzieci uczęszczających do klas I–VIII szkół podstawowych, które mieszkają na terenie gminy Wadowice. Najważniejsze informacje o programie: kwota wsparcia: 500 zł na dziecko, termin składania wniosków: od 1 sierpnia do 31 października 2026 r., miejsce składania wniosków: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Wadowicach, wypłata świadczeń: do końca 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny nie jest nowością. W ubiegłym roku samorząd wypłacił blisko 2,8 tys. świadczeń, a do rodzin trafiło prawie 1,4 mln zł. To pokazuje, że program cieszy się dużym zainteresowaniem. Dla wielu rodzin dodatkowe 500 zł oznacza możliwość opłacenia zajęć, z których dziecko musiałoby zrezygnować ze względu na koszty. W tym roku zasady pozostają takie same – nie ma kryterium dochodowego, nie trzeba rozliczać wydatków, a wnioski będzie można składać od 1 sierpnia do 31 października. 500 zł bez kryterium dochodowego. Na co można przeznaczyć pieniądze? Największą zaletą programu jest to, że nie obowiązuje kryterium dochodowe. Oznacza to, że wysokość zarobków rodziców nie ma wpływu na możliwość otrzymania świadczenia. Pieniądze mają pomóc w sfinansowaniu zajęć pozalekcyjnych, dlatego można je przeznaczyć m.in. na: korepetycje, zajęcia sportowe, zajęcia artystyczne, zajęcia rehabilitacyjne. Co ważne, gmina nie wymaga rozliczania wydatków. Rodzice sami decydują, na jakie zajęcia przeznaczą środki. Świadczenie jest również zwolnione z podatku. Jeden wniosek na dziecko. Warto ustalić to wcześniej Choć zasady programu są proste, jest jeden szczegół, o którym warto pamiętać. Bon przysługuje jednemu z rodziców lub opiekunów, dlatego liczy się kolejność złożenia wniosku. Jeśli oboje rodzice zajmują się formalnościami, dobrze wcześniej ustalić, kto złoży dokumenty. Dzięki temu można uniknąć niepotrzebnych problemów związanych z podwójnym zgłoszeniem. Źródła: portalsamorzadowy.pl, farmer.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Afera wokół krzyży w szkołach. Stanowisko MEN jest jasne: wielu rodziców poczuje się urażonych
Jedni uważają, że krzyże powinny pozostać w szkołach, inni domagają się ich usunięcia. Dyskusja trwa od lat, a teraz do sprawy odniosło się Ministerstwo Edukacji Narodowej. Stanowisko resortu jest jednoznaczne.
Czy krzyże mogą wisieć w szkolnych klasach? To pytanie po raz kolejny wróciło do debaty publicznej po interpelacji poselskiej skierowanej do Ministerstwa Edukacji Narodowej. Resort odpowiedział, że obowiązujące przepisy pozwalają na umieszczanie krzyży w pomieszczeniach szkolnych, a jednocześnie podkreślił, że nie prowadzi prac nad zmianą prawa w tym zakresie. MEN: nie będzie zmian dotyczących krzyży w szkołach W odpowiedzi na interpelację poselską z 17 czerwca 2026 r., podpisanej przez ministrę edukacji Barbarę Nowacką, resort przypomniał, że kwestie obecności symboli religijnych w szkołach publicznych są już uregulowane przepisami. Podstawą jest rozporządzenie z 14 kwietnia 1992 r. dotyczące organizacji nauki religii w publicznych szkołach i przedszkolach. Zgodnie z jego zapisami w pomieszczeniach szkolnych może być umieszczony krzyż. Ministerstwo zaznaczyło jednocześnie, że nie przygotowuje nowych przepisów, które miałyby zmienić obecne zasady. Czy MEN może nakazać zdjęcie krzyży? Resort zwrócił uwagę jeszcze na jedną ważną kwestię. Minister edukacji nie ma kompetencji do wydawania dyrektorom szkół wiążących poleceń, które nakazywałyby wieszanie lub zdejmowanie symboli religijnych w konkretnych placówkach. Oznacza to, że ewentualne spory dotyczące obecności krzyży muszą być rozpatrywane indywidualnie, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów oraz okoliczności danej sprawy. Ministerstwo podkreśliło również, że szkoła publiczna powinna być miejscem, w którym szanuje się prawa wszystkich członków społeczności szkolnej – niezależnie od ich religii, światopoglądu czy przekonań. Głośna sprawa z Kielna wróciła w dyskusji Temat krzyży w szkołach ponownie zyskał rozgłos m.in. za sprawą wydarzeń, do których doszło pod koniec 2025 roku w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi im. Bohaterów Westerplatte w Kielnie. Media informowały wówczas o nauczycielce, która wyrzuciła do kosza przedmiot przypominający krzyż. Kobieta tłumaczyła, że był to element halloweenowego przebrania. Sprawa wywołała szeroką dyskusję w całej Polsce. W maju 2026 roku postępowanie dyscyplinarne wobec nauczycielki zostało umorzone. Nadal prowadzone jest natomiast postępowanie prokuratorskie dotyczące podejrzenia obrazy uczuć religijnych. Według dostępnych informacji nikomu nie postawiono dotąd zarzutów. Co to oznacza dla rodziców i szkół? Stanowisko MEN oznacza, że od nowego roku szkolnego nie zmienią się przepisy dotyczące obecności krzyży w szkołach. Resort uważa, że obecne regulacje są wystarczające i nie wymagają nowelizacji. Ministerstwo przypomina jednocześnie, że szkoła powinna pozostawać miejscem dialogu, wzajemnego szacunku i poszanowania różnych przekonań. To właśnie dyrektorzy oraz społeczności szkolne będą nadal rozwiązywać ewentualne spory związane z symbolami religijnymi, kierując się obowiązującym prawem oraz konkretną sytuacją danej placówki. Źródła: portaloswiatowy.pl, infor.pl Zobacz także: Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk” Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół
Nowy rok szkolny przyniesie zmiany nie tylko w podstawie programowej. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało również nowe zasady oceniania uczniów. Zmienią się m.in. reguły egzaminów poprawkowych, oceny zachowania oraz podejście do prac domowych.
Od 1 września w szkołach mają zacząć obowiązywać nowe przepisy dotyczące oceniania uczniów. Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt nowelizacji rozporządzenia, który ma ujednolicić zasady stosowane w szkołach i rozwiać wątpliwości pojawiające się w ostatnich latach. Zmiany obejmują m.in. egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe, ocenę zachowania oraz sposób sprawdzania prac domowych. Najważniejsze zmiany w ocenianiu od 1 września Nowe przepisy mają uporządkować kwestie, które do tej pory często były różnie interpretowane przez poszczególne szkoły. Najważniejsze zmiany dotyczą: egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych, zasad korzystania z telefonów podczas egzaminów, czasu trwania egzaminów, terminu przekazywania wyników, kryteriów oceny zachowania, sprawdzania prac domowych, organizacji zajęć praktyczno-technicznych. Egzaminy tylko w szkole i bez telefonów Projekt zakłada, że egzaminy klasyfikacyjne, poprawkowe oraz sprawdziany wiadomości i umiejętności będą odbywać się wyłącznie stacjonarnie w szkole, w obecności komisji. MEN chce w ten sposób ujednolicić procedury i wyeliminować wątpliwości dotyczące przeprowadzania egzaminów w innych formach. Podczas egzaminu uczniowie nie będą mogli korzystać z telefonów komórkowych ani innych urządzeń telekomunikacyjnych. Wyjątek przewidziano jedynie dla sprzętu wykorzystywanego do monitorowania stanu zdrowia, np. przez osoby chorujące na cukrzycę. Zmieniają się również zasady dotyczące czasu egzaminów. Ministerstwo zrezygnowało z określania maksymalnej długości sprawdzianów, wprowadzając jednocześnie minimalny czas ich trwania: 30 minut – w klasach I–III szkoły podstawowej, 45 minut – w klasach IV–VIII, 60 minut – w szkołach ponadpodstawowych. Jednego dnia uczeń będzie mógł zdawać maksymalnie trzy egzaminy, a szkoła będzie musiała przekazać wynik najpóźniej następnego dnia. Zmieni się ocena zachowania Nowelizacja przewiduje także nowe podejście do oceny zachowania. MEN chce, aby większe znaczenie miały kompetencje społeczne i obywatelskie, czyli m.in.: odpowiedzialność za własne działania, umiejętność współpracy, budowanie dobrych relacji z innymi, zaangażowanie w życie klasy i szkoły, przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Projekt zmienia również jedno z dotychczasowych kryteriów. Zamiast ogólnego zapisu dotyczącego „postawy patriotycznej” pojawi się bardziej precyzyjne sformułowanie odnoszące się do szacunku dla własnego narodu i ojczyzny oraz tradycji i kultury innych narodów. Zdaniem resortu nowe przepisy mają sprawić, że ocena zachowania będzie opierała się na bardziej konkretnych i czytelnych kryteriach. Co z pracami domowymi? Ministerstwo nie planuje powrotu do obowiązkowych pisemnych prac domowych w klasach IV–VIII szkoły podstawowej. Nadal będą one dobrowolne i mają służyć przede wszystkim utrwalaniu materiału. Pojawia się jednak ważna zmiana. Jeśli uczeń wykona pracę domową, nauczyciel będzie miał obowiązek ją sprawdzić i przekazać dziecku informację zwrotną. Dzięki temu wykonane zadania nie będą trafiały do szuflady bez żadnego komentarza. Projekt zakłada również, że systematyczne wykonywanie prac domowych będzie mogło zostać uwzględnione przy rocznej ocenie klasyfikacyjnej, jeśli takie rozwiązanie przewidzi statut szkoły. Jednocześnie nauczyciele nie będą mogli zadawać do domu prac praktyczno-technicznych. Takie zadania mają być wykonywane podczas zajęć szkolnych. Mniej niejasności, bardziej jednolite zasady Ministerstwo Edukacji podkreśla, że celem zmian nie jest zaostrzenie oceniania, ale uporządkowanie przepisów i ujednolicenie zasad obowiązujących we wszystkich szkołach. Dzięki temu uczniowie, rodzice i nauczyciele mają dokładnie wiedzieć, jakie prawa i obowiązki obowiązują podczas egzaminów, oceniania zachowania czy wykonywania prac domowych. Jeśli projekt zostanie przyjęty zgodnie z planem, nowe przepisy zaczną obowiązywać od 1 września, czyli wraz z rozpoczęciem roku szkolnego 2026/2027. Źródła: rp.pl, wp.pl, wprost.pl Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
Napad złości w sklepie (albo innym miejscu publicznym!) potrafi wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej cierpliwego rodzica. A gdyby można było przygotować dziecko na taką sytuację... jeszcze zanim do niej dojdzie? Psychologowie przekonują, że właśnie tak działa metoda „na brudno”.
Napad złości w sklepie, płacz przy wyłączaniu bajki czy awantura przed wyjściem do szkoły – wielu rodziców zna te sytuacje aż za dobrze. Najczęściej próbujemy reagować dopiero wtedy, gdy emocje dziecka sięgają zenitu. Psychologowie przekonują jednak, że istnieje znacznie skuteczniejszy sposób. Roboczo możemy nazwać tę metodę: „na brudno”. Na czym polega? Rozregulowanie emocjonalne to nie „złe zachowanie” Każde dziecko od czasu do czasu wybucha złością. Jednak jeśli napady gniewu, impulsywne reakcje czy trudności z radzeniem sobie z frustracją utrzymują się także u starszego dziecka, mogą świadczyć o problemach z samoregulacją emocjonalną. Samoregulacja to umiejętność panowania nad emocjami i zachowaniem nawet wtedy, gdy sytuacja jest trudna. Dzięki niej dziecko potrafi poradzić sobie z rozczarowaniem, zaakceptować zmianę planów czy wytrzymać frustrację bez wybuchu. Jak wyjaśnia psycholog kliniczny dr Matthew Rouse, jedne dzieci reagują natychmiast – ich emocje eksplodują bez ostrzeżenia. U innych napięcie narasta stopniowo, aż w końcu dochodzi do wybuchu. W obu przypadkach celem nie jest tłumienie emocji, ale nauczenie dziecka, jak przeżywać je w bezpieczny sposób. Metoda „na brudno” uczy emocji bez presji Większość rodziców ćwiczy... dopiero podczas kryzysu. To naturalny odruch. Dziecko zaczyna krzyczeć w sklepie, więc rodzic próbuje je uspokoić. Nie chce wyłączyć konsoli? Rozpoczyna się długa dyskusja. Problem polega na tym, że w chwili silnego pobudzenia mózg dziecka nie jest gotowy do nauki nowych umiejętności. Dlatego psychologowie proponują zupełnie inne rozwiązanie. Eksperci nazywają ją practice runs, czyli próbami generalnymi lub treningiem „na brudno”. Zasada jest prosta: zamiast czekać na prawdziwy kryzys, ćwiczymy trudną sytuację wcześniej, kiedy dziecko jest spokojne. Dr Rouse podaje prosty przykład. Jeśli dziecko regularnie urządza awantury podczas zakupów, nie warto ćwiczyć tego podczas dużych, stresujących zakupów przed świętami. Znacznie lepiej wybrać się do sklepu tylko na kilka minut i potraktować wizytę jak trening. Dziecko może ćwiczyć: chodzenie obok rodzica, niesięganie po produkty z półek, spokojne czekanie przy kasie, zaakceptowanie odmowy zakupu zabawki. Dzięki temu dziecko uczy się właściwej reakcji w spokojnych warunkach, zanim emocje przejmą kontrolę. Trening można wykorzystać niemal wszędzie To właśnie sprawia, że metoda jest tak ciekawa. Jeśli problemem jest poranne wychodzenie z domu, nie trzeba czekać do poniedziałkowego poranka. Można urządzić próbę w sobotę. Najpierw ćwiczyć samo ubieranie. Potem dodawać kolejne elementy: śniadanie, mycie zębów, spakowanie plecaka. Podobnie z wyłączaniem tabletu. Zamiast ćwiczyć wtedy, gdy dziecko od godziny gra w ulubioną grę, warto umówić się na krótką, dwu- lub trzyminutową zabawę. Następnie spokojnie poprosić o oddanie urządzenia i pochwalić dziecko za współpracę. Dr Rouse podkreśla, że nauka samoregulacji wygląda podobnie jak nauka czytania czy jazdy na rowerze. Najpierw ćwiczy się łatwiejsze sytuacje, a dopiero później stopniowo zwiększa poziom trudności. Nie wyręczaj, ale wspieraj Psycholog zwraca uwagę również na jeszcze jeden błąd rodziców. Chcąc uniknąć wybuchu, często przejmują kontrolę nad sytuacją. Pomagają przy każdym zadaniu, rozwiązują każdy problem albo uspokajają dziecko, zanim zdąży ono samo spróbować poradzić sobie z emocjami. Eksperci określają to jako „scaffolding”, czyli tworzenie dziecku bezpiecznego rusztowania. Nie chodzi o wyręczanie, ale o udzielenie dokładnie takiego wsparcia, jakiego dziecko potrzebuje na danym etapie. Przykład? Rodzic pomaga rozwiązać pierwsze zadanie z matematyki, a kolejne dziecko wykonuje już samodzielnie. Jeśli pojawia się frustracja, może zrobić krótką przerwę, napić się wody i wrócić do pracy. Z czasem wsparcia jest coraz mniej, a odpowiedzialności po stronie dziecka – coraz więcej. Najważniejsza wiadomość dla rodziców jest taka, że samoregulacja nie jest cechą, z którą dziecko się rodzi. To umiejętność rozwijana latami. Dlatego zamiast skupiać się wyłącznie na gaszeniu kolejnych pożarów, warto stworzyć dziecku okazję do ćwiczeń wtedy, gdy jest spokojne. Kilka minut „na brudno” może sprawić, że podczas prawdziwego kryzysu maluch będzie wiedział, jak zareagować. Źródło: childmind.org Zobacz także: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
Trend „Sephora kids” drenuje portfele rodziców. „Z niepokojem odkryłam, co córka robi w łazience”
Pokolenie Sephora to coś więcej niż niewinna zabawa w dorosłość. To pusty portfel, presja rówieśnicza i poczucie, że nie jest się wystarczającą.
Jeszcze kilkanaście lat temu zabawa w dorosłość kończyła się na podkradaniu mamie szminki czy lakieru do paznokci. Dziś coraz młodsze dziewczynki oglądają recenzje kosmetyków na TikToku, tworzą własne wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne, a kieszonkowe wydają na kosmetyki o wartości nawet kilkuset złotych. Rodzice przyznają, że trudno nadążyć za nową modą. Tym bardziej że nie chodzi już o pojedynczy kosmetyk, ale o cały styl życia, który media społecznościowe przedstawiają jako coś zupełnie normalnego. Czym jest trend „Sephora Kids”? „Sephora Kids” to określenie, które w ostatnich latach zyskało popularność w mediach społecznościowych. Odnosi się do dzieci – najczęściej dziewczynek w wieku około 9-13 lat – które fascynują się pielęgnacją skóry i kosmetykami sprzedawanymi w perfumeriach takich jak Sephora czy Douglas. Trend narodził się głównie na TikToku. Dziewczynki nagrywają filmy z zakupów, pokazują swoje kosmetyczki, testują luksusowe marki i prezentują wieloetapowe rytuały pielęgnacyjne. Problem polega na tym, że wiele z tych produktów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dorosłych, takie jak retinol czy silne kwasy złuszczające. Dermatolodzy apelują do rodziców, by zwracali uwagę na kosmetyki, których używają ich dzieci. Zdrowa dziecięca skóra zazwyczaj nie potrzebuje takiej pielęgnacji, a niewłaściwie stosowane kosmetyki mogą prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery ochronnej skóry. Z kolei rodzice zwracają uwagę na jeszcze jeden problem: ceny. Jedno serum potrafi kosztować więcej niż miesięczny abonament za telefon, a zestaw kosmetyków z listy marzeń dziecka nierzadko przekracza kilkaset złotych. „Z przerażeniem odkryłam, co córka robi w łazience” – Weszłam do łazienki i sama poczułam się jak bohaterka filmiku na TikToku. Moja 11-letnia córka stała przed lustrem z opaską na włosach i nakładała na twarz kolejne kosmetyki. Najpierw pianka, potem tonik, serum, krem pod oczy, maseczka. Z przerażeniem odkryłam, że od kilku tygodni podkradała moje kosmetyki. Powiedziała, że wszystkie dziewczyny tak robią – opowiada Magdalena, mama piątoklasistki. Przyznaje, że najbardziej zaskoczyło ją nie samo zainteresowanie kosmetykami, ale skala zjawiska. – Gdy miałam jedenaście lat, marzyłam o błyszczyku truskawkowym. Dziś dzieci rozmawiają o peptydach, retinolu i kwasach, choć często nie mają pojęcia, do czego służą. Albo gorzej: wiedzą i wydaje im się, że naprawdę tego potrzebują. „Kosmetyczka córki jest warta więcej niż mój telefon” Media społecznościowe sprawiły, że dzieci bardzo szybko poznają nowe marki i produkty. Dla wielu z nich kosmetyki stały się elementem budowania pozycji w grupie rówieśniczej. – Moja córka ma 12 lat. Kilka miesięcy temu poprosiła mnie o krem za prawie 300 zł. Kiedy odmówiłam, usłyszałam, że wszystkie koleżanki już go mają. Potem pokazała mi film na TikToku i powiedziała, że bez tego kosmetyku skóra szybciej się starzeje. Byłam w szoku. Dziecko, które nie ma nawet zmarszczek, zaczęło bać się starzenia – mówi Joanna. Dodaje, że największym problemem jest presja. – Nie chodzi już o sam krem. Chodzi o to, że dziewczynki porównują swoje kosmetyczki tak samo, jak kiedyś porównywały piórniki. Córka przy każdej okazji chce dostawać nowe kosmetyki. Gdyby to podliczyć, to jej kosmetyczka ma równowartość najnowszego iPhona – dodaje. „Nie chodzi tylko o pieniądze” Rodzice przyznają, że moda na „Sephora Kids” uderza nie tylko w domowy budżet. Problem jest dużo poważniejszy. – Mam 13-letnią córkę i widzę, że problem jest dużo głębszy. Ona nie chce tych kosmetyków dlatego, że ma problemy ze skórą. Ona chce wyglądać jak influencerki. Ma poczucie, że jeśli nie będzie używała tych samych produktów, będzie gorsza. To mnie martwi bardziej niż ceny – opowiada Agnieszka. Psychologowie od dawna zwracają uwagę, że media społecznościowe przyspieszają proces dorastania. Dziewczynki coraz wcześniej zaczynają interesować się wyglądem, pielęgnacją i produktami przeznaczonymi dla dorosłych. Z kolei dermatolodzy podkreślają, że dziecięca skóra zwykle potrzebuje jedynie delikatnego oczyszczania, kremu nawilżającego dobranego do wieku oraz ochrony przeciwsłonecznej. Rodzice stoją dziś przed trudnym zadaniem. Z jednej strony nie chcą odbierać dzieciom radości z eksperymentowania i zabawy. Z drugiej coraz częściej zastanawiają się, gdzie przebiega granica między niewinną fascynacją kosmetykami a presją, która każe dziesięciolatce marzyć o serum przeciwzmarszczkowym. Bo trend „Sephora Kids” to nie tylko moda na drogie kosmetyki. To znak czasów, w których dzieci coraz częściej chcą wyglądać jak dorośli, zanim zdążą nacieszyć się dzieciństwem. Zobacz także: Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
300+ już dawno nie starcza na wyprawkę. „Syn idzie do 2 klasy. Mówi, że to obciach mieć ten sam plecak”
Plecak, piórnik, zeszyty, trampki na WF... Lista zakupów przed początkiem roku szkolnego wydaje się nie mieć końca, a rodzice coraz częściej mówią, że 300+ stało się tylko symbolicznym dodatkiem. Czy świadczenie powinno zostać zwaloryzowane?
Świadczenie „Dobry Start”, potocznie nazywane 300+, wydawało się realnym wsparciem dla rodzin przygotowujących dzieci do nowego roku szkolnego. Dziś wielu rodziców patrzy na tę kwotę z rozgoryczeniem. Ceny przyborów szkolnych, plecaków, butów i ubrań wzrosły tak bardzo, że 300 zł często znika po pierwszych zakupach. Program „Dobry Start” nadal zapewnia jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na każde uczące się dziecko. Jego wysokość od momentu wprowadzenia programu nie uległa zmianie, mimo że w ostatnich latach inflacja i rosnące ceny mocno wpłynęły na koszty życia. Rodzice coraz częściej zadają więc pytanie: czy kwota ustalona kilka lat temu nadal odpowiada dzisiejszym realiom? „Dzisiaj bardziej przydałoby się 500+ na wyprawkę” Niektórzy przyznają wprost, że świadczenie przestało spełniać swoją pierwotną funkcję. – Nie chcę narzekać, bo każda pomoc się przydaje. Ale prawda jest taka, że 300 zł nie robi już takiej różnicy jak kiedyś. Wystarczy kupić porządny plecak, buty na zmianę i piórnik, a pieniędzy praktycznie nie ma. Mam wrażenie, że dziś bardziej przydałoby się 500+, bo dopiero taka kwota rzeczywiście odciążyłaby rodziców – mówi Sylwia, mama dwóch córek w wieku 7 i 11 lat. Jak podkreśla, najbardziej zaskakują ją ceny rzeczy, które jeszcze kilka lat temu kosztowały znacznie mniej. – Zwykły plecak potrafi kosztować ponad 200 zł. Do tego zeszyty, bloki, farby, kredki, worki na buty... Człowiek nawet nie zauważa, kiedy przekracza tysiąc złotych. „Syn mówi, że drugi rok z tym samym plecakiem to obciach” Koszty to jedno. Drugim problemem okazuje się presja rówieśnicza. – Mój syn idzie do drugiej klasy i od kilku tygodni powtarza, że chce nowy plecak. Tłumaczy, że wszyscy kupują nowe rzeczy i że chodzenie drugi rok z tym samym jest obciachem. A jego obecny plecak jest praktycznie jak nowy – opowiada Joanna, mama 8-letniego Kuby. Przyznaje, że sama ma mieszane uczucia. – Z jednej strony rozumiem, że dzieci chcą być takie jak koledzy. Z drugiej próbuję nauczyć syna, że nie wszystko trzeba wymieniać tylko dlatego, że zaczął się nowy rok szkolny. Mam wrażenie, że presja konsumpcyjna zaczyna się dziś naprawdę wcześnie. Coraz więcej rodziców mówi, że największym wyzwaniem nie są już same wydatki, ale pogodzenie rozsądku z oczekiwaniami dzieci. „Mam troje dzieci. 300+ wystarczyło na same zeszyty i przybory” Im więcej dzieci w rodzinie, tym większym wyzwaniem staje się skompletowanie wyprawki. – Mam troje dzieci: córkę w pierwszej klasie, syna w czwartej i najstarszą córkę w siódmej. Co roku obiecuję sobie, że będę kupować wszystko wcześniej. A potem i tak wydajemy fortunę w sierpniu. W tym roku 300+ praktycznie poszło na zeszyty, bloki, kredki, plastelinę i pozostałe przybory. Plecaki, buty i ubrania musieliśmy kupić z własnych pieniędzy – mówi Katarzyna. Dodaje, że najbardziej zaskoczyły ją ceny drobnych rzeczy. – Każda pojedyncza rzecz wydaje się niedroga. Pięć złotych tu, osiem złotych tam, kilkanaście za okładki, kilkadziesiąt za strój na WF. Ale kiedy dochodzi się do kasy, nagle okazuje się, że rachunek wynosi ponad tysiąc złotych. Rodzice nie oczekują, że państwo sfinansuje całą szkolną wyprawkę. Wielu z nich podkreśla jednak, że świadczenie, które kilka lat temu rzeczywiście odciążało domowy budżet, dziś ma znacznie mniejszą wartość. Nie dlatego, że dzieci potrzebują więcej, ale dlatego, że wszystko wokół po prostu kosztuje więcej. Właśnie dlatego coraz częściej słychać głosy, że program „Dobry Start” sam potrzebuje... dobrego startu. A konkretnie waloryzacji, która pozwoliłaby mu znów spełniać rolę realnego wsparcia, a nie jedynie symbolicznego dodatku do coraz droższej wyprawki szkolnej. Zobacz także: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Od 1 września uczniów i rodziców czeka jedna z największych zmian w polskiej szkole od wielu lat. Nowe przedmioty, nowa podstawa programowa, zmiany w stołówkach i planowany zakaz telefonów to dopiero początek. Nauczyciele przyznają, że obawiają się pierwszych tygodni nowego roku szkolnego.
Nowy rok szkolny 2026/2027 będzie wyglądał inaczej niż wszystkie poprzednie. Od 1 września rusza kolejny etap Reformy26 „Kompas Jutra”, która stopniowo zmienia sposób nauczania w polskich szkołach. Nowa podstawa programowa obejmie przedszkola oraz klasy I i IV szkół podstawowych, pojawią się nowe rozwiązania w planach lekcji, zmienią się zasady żywienia dzieci, a rząd planuje również wprowadzenie zakazu korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Choć Ministerstwo Edukacji przekonuje, że celem reformy jest nowoczesna szkoła nastawiona na rozwijanie kompetencji, wielu nauczycieli podchodzi do zmian z dużą rezerwą. – Czeka nas istny meksyk – powiedziała mi znajoma nauczycielka szkoły podstawowej. Jej zdaniem w pierwszych miesiącach roku szkolnego trudno będzie uniknąć organizacyjnego chaosu. – Zmian jest bardzo dużo i wszystkie wchodzą praktycznie jednocześnie. Coraz więcej nauczycieli mówi też, że kolejne reformy, zamiast zachęcać do pracy, jeszcze bardziej skłaniają do odejścia z zawodu – przyznaje. Reforma26. Co zmieni się od 1 września? Największe zmiany odczują dzieci rozpoczynające edukację oraz uczniowie klas IV. To właśnie oni jako pierwsi rozpoczną naukę według nowych podstaw programowych. Reforma będzie wdrażana etapami – od września 2027 roku obejmie również pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych. Ministerstwo zapowiada odejście od nauki opartej głównie na pamięciowym opanowywaniu materiału. Większy nacisk ma zostać położony na rozwijanie umiejętności praktycznych, współpracę, krytyczne myślenie oraz świadome korzystanie z nowych technologii. W przedszkolach pojawi się również większy nacisk na ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami i rozwijanie tzw. higieny cyfrowej. Najważniejsze zmiany od września 2026 Rodzice powinni przygotować się na kilka istotnych nowości: nowa podstawa programowa w przedszkolach oraz klasach I i IV szkoły podstawowej, obowiązkowa edukacja zdrowotna z tematami dotyczącymi zdrowia fizycznego, psychicznego, odżywiania, bezpieczeństwa w internecie i profilaktyki uzależnień, powrót przyrody jako przedmiotu integrującego biologię, geografię, chemię i fizykę, wprowadzenie modułów poświęconych m.in. finansom, mediom, klimatowi, kulturze i bezpieczeństwu, rozpoczęcie realizacji tygodnia projektowego rozwijającego współpracę i kompetencje społeczne, nowe zasady żywienia w szkolnych stołówkach i przedszkolach, czyli wprowadzenie tzw. diety planetarnej, planowany zakaz korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, wdrażanie oceny funkcjonalnej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jako narzędzia lepszego planowania wsparcia. Edukacja zdrowotna i przyroda wracają do szkół Jedną z największych nowości będzie obowiązkowa edukacja zdrowotna. Uczniowie mają rozmawiać nie tylko o zdrowiu fizycznym, ale również o dobrostanie psychicznym, aktywności fizycznej, prawidłowym odżywianiu, bezpieczeństwie w sieci czy profilaktyce uzależnień. Jednocześnie moduł dotyczący zdrowia seksualnego ma być realizowany fakultatywnie. Do planów lekcji wróci także przyroda. Przedmiot ma łączyć wiedzę z biologii, geografii, chemii i fizyki, a większy nacisk zostanie położony na doświadczenia i zajęcia praktyczne zamiast samej teorii. Zdrowsze obiady i mniej smażonych potraw Zmiany obejmą również szkolne stołówki i przedszkolne kuchnie. Od września obowiązywać będą nowe normy żywienia. W jadłospisach pojawi się więcej warzyw, obowiązkowa porcja ryby raz w tygodniu oraz dania z roślin strączkowych. Ograniczona zostanie liczba potraw smażonych, a do ich przygotowania będzie można używać wyłącznie określonych tłuszczów roślinnych. Celem zmian jest poprawa jakości posiłków serwowanych dzieciom. Co z telefonami? Duże emocje budzi również planowany zakaz korzystania ze smartfonów w przedszkolach i szkołach podstawowych. Nowe przepisy mają objąć nie tylko lekcje, ale również przerwy oraz inne zajęcia odbywające się na terenie szkoły. Trzeba jednak pamiętać, że obecnie ustawa znajduje się jeszcze na końcowym etapie procesu legislacyjnego. Jeśli zakończy się on zgodnie z planem, nowe zasady zaczną obowiązywać od 1 września. Co zmieni Reforma26? Reforma26 to największa przebudowa szkoły od lat. Zwolennicy przekonują, że dzięki niej uczniowie będą zdobywać bardziej praktyczne umiejętności potrzebne we współczesnym świecie. Krytycy obawiają się jednak, że tempo zmian jest zbyt duże, a nauczyciele nie dostali wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do nowych obowiązków. O tym, która z tych wizji okaże się bliższa rzeczywistości, przekonamy się już w pierwszych tygodniach nowego roku szkolnego. Źródło: portaloswiatowy.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak
Jestem pewna, że nie tylko ja widzę oczami wyobraźni czerwone domki w szwedzkim miasteczku i paczkę nierozłącznych przyjaciół, gdy słyszę to imię. Od pokoleń kojarzy się z jedną z najbardziej lubianych lektur dzieciństwa. Mimo tego w 2025 roku otrzymało je zaledwie 15 dziewczynek.
Niektóre imiona znikają z rankingów, choć trudno odmówić im uroku. Tak właśnie stało się z Lisą. Jest krótkie, łatwe do wymówienia niemal w każdym języku i ma piękne znaczenie, ale polscy rodzice wybierają je niezwykle rzadko. Dlaczego? Lisa – imię, które większość Polaków zna z „Dzieci z Bullerbyn” Są imiona, które natychmiast wywołują konkretne skojarzenia. W przypadku Lisy dla wielu Polaków odpowiedź jest tylko jedna – „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren. To właśnie Lisa była narratorką jednej z najpopularniejszych książek dziecięcych, od dziesięcioleci obecnej na listach szkolnych lektur. Dla wielu osób to uosobienie beztroskiego dzieciństwa. Wakacyjne przygody, zabawy z rodzeństwem i sąsiadami, życie blisko natury i świat, w którym największym problemem było wymyślenie kolejnej zabawy. Nic dziwnego, że imię Lisa budzi ciepłe emocje i nostalgię. Paradoks polega jednak na tym, że sympatia do książkowej bohaterki wcale nie przekłada się na popularność imienia. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 roku nadano je tylko 15 dziewczynkom, co czyni je jedną z największych nisz wśród krótkich żeńskich imion. Znaczenie i pochodzenie imienia Lisa Choć wielu osobom wydaje się samodzielnym imieniem, Lisa najczęściej uznawana jest za formę wywodzącą się od Elżbiety. Korzenie sięgają języka hebrajskiego, a pierwotne znaczenie to „Bóg jest moją przysięgą” lub „Bóg jest obfitością”. W krajach skandynawskich, niemieckojęzycznych czy anglojęzycznych Lisa od dawna funkcjonuje jako pełnoprawne imię. Jest proste, melodyjne i łatwe do zapamiętania, dlatego przez lata cieszyło się dużą popularnością. W Polsce nigdy nie zrobiło jednak furory. Wielu osobom nadal bardziej kojarzy się z zagraniczną bohaterką książki niż z imieniem, które można nadać własnej córce. Co ciekawe, niektórzy mylą je również z angielskim słowem „Lisa”, znanym z popkultury, lub traktują jako zdrobnienie od Elizy czy Elżbiety. Tymczasem w wielu krajach od dawna funkcjonuje ono samodzielnie. Dlaczego rodzice o nim zapomnieli? Moda na imiona zmienia się z pokolenia na pokolenie. Dziś rodzice chętnie wybierają zarówno klasyczne Zofie i Heleny, jak i nowoczesne Mai, Poliny czy Laury. Lisa wydaje się pozostawać gdzieś pomiędzy tymi trendami. Nie jest ani tradycyjnie polska, ani na tyle egzotyczna, by przyciągała uwagę osób szukających oryginalności. A szkoda, bo ma wiele zalet. Jest krótkie, eleganckie, międzynarodowe i praktycznie nie wymaga zdrabniania. Dodatkowo niesie ze sobą wyjątkowo ciepłe skojarzenia z książką, na której wychowało się kilka pokoleń Polaków. Być może właśnie dlatego Lisa ma szansę jeszcze wrócić do łask. Historia pokazuje, że wiele zapomnianych imion po latach przeżywa drugą młodość. A to, co dziś wydaje się rzadkością, za kilka lat może znów znaleźć się na listach najczęściej wybieranych imion dla dziewczynek. Zobacz także: Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat”
Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd
To imię kojarzy się z elegancją, siłą i historią starożytnego Rzymu. Niewielu rodziców zdaje sobie jednak sprawę, że jego pierwotne znaczenie jest zaskakująco dosłowne i dziś dla wielu może brzmieć wręcz zabawnie.
Imię Cezary nie należy dziś do ścisłej czołówki najczęściej nadawanych imion dla chłopców, ale wciąż regularnie pojawia się w urzędach stanu cywilnego. Wielu rodziców wybiera je ze względu na dostojne brzmienie i skojarzenia z historią. Mało kto zastanawia się jednak nad jego prawdziwym znaczeniem, a to może naprawdę zaskoczyć. Znaczenie i pochodzenie imienia Cezary Imię Cezary wywodzi się z łacińskiego Caesarius, które oznaczało „należący do Cezara” lub „związany z rodem Cezarów”. Samo nazwisko Caesar ma jednak znacznie starsze korzenie i według najbardziej rozpowszechnionej teorii pochodzi od łacińskiego słowa caesaries, oznaczającego gęste, bujne włosy. To właśnie dlatego wielu językoznawców tłumaczy pierwotne znaczenie imienia Cezary jako „owłosiony”, „długowłosy” lub „ten, który ma bujną czuprynę”. Dziś może to wywoływać uśmiech, bo współcześnie mało kto spodziewa się, że dostojnie brzmiące imię ma tak przyziemną etymologię. Istnieją również inne hipotezy dotyczące pochodzenia nazwiska Caesar, jednak to właśnie związek z łacińskim caesaries jest najczęściej przywoływany w słownikach imion i opracowaniach językoznawczych. Historia i popularność imienia Cezary w Polsce Do Polski imię Cezary trafiło za pośrednictwem tradycji chrześcijańskiej. Przez wieki nie należało do najczęściej nadawanych, jednak było obecne w wielu krajach Europy dzięki kultowi świętych noszących to imię. Największą popularność w Polsce zdobyło w drugiej połowie XX wieku. Wielu dorosłych Cezarych urodziło się właśnie w latach 70. i 80. Dziś rodzice wybierają je znacznie rzadziej niż Nikodema, Antoniego czy Jana, ale wciąż nie zniknęło z list nadawanych imion. Przyciąga klasycznym brzmieniem, łatwą wymową i ponadczasowym charakterem. To przykład imienia, które nie poddaje się chwilowym modom. Nie jest ani przesadnie popularne, ani całkowicie zapomniane, dzięki czemu wielu rodziców postrzega je jako bezpieczny i elegancki wybór. Ciekawostki o imieniu Cezary Największą ciekawostką pozostaje jego etymologia. Dla współczesnego odbiorcy określenie „gęstowłosy” czy „owłosiony” może wydawać się dość zabawne, zwłaszcza że z takim znaczeniem raczej nie kojarzy się dostojne imię Cezary. W czasach starożytnego Rzymu bujna fryzura była jednak symbolem młodości, zdrowia i urody, dlatego nie miało ono żadnego negatywnego wydźwięku. Imię nosiło wielu świętych i duchownych, a jego prestiż wzmacniały skojarzenia z rzymskim rodem Cezarów. W Polsce jest rozpoznawalne również dzięki znanym osobom ze świata kultury, sportu i mediów, co sprawia, że kolejne pokolenia rodziców wciąż biorą je pod uwagę przy wyborze imienia dla syna. Choć dziś niewiele osób wie, że Cezary oznacza „tego o bujnych włosach”, ta nieoczywista etymologia pokazuje, jak bardzo przez wieki zmienia się sposób, w jaki odbieramy imiona. To, co dla starożytnych było komplementem, współcześnie stało się przede wszystkim ciekawostką językową. Czytaj także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
Lista 10 zakazanych animacji, które ogłupiają dziecko. Rodzice non stop włączają je na YouTube, bo myślą, że to niewinne bajeczki
Ta lista może zaskoczyć wielu rodziców: znajdują się na niej tytuły uwielbiane przez dzieci. A jednak: oglądane zbyt długo, bez nadzoru i rozmowy albo w nieodpowiednim wieku mogą zaszkodzić rozwojowi dziecka.
Chociaż nie istnieje żadna oficjalna lista bajek uznanych za „szkodliwe”, są tytuły, których lepiej nie włączać małemu dziecku. Problemem bywa tempo montażu, nadmiar bodźców, humor oparty na agresji czy brak realistycznych konsekwencji zachowań. To właśnie na te elementy zwracają uwagę psychologowie dziecięcy, pedagodzy i badacze mediów. Specjaliści podkreślają, że znaczenie mają także: wiek dziecka, długość oglądania, wspólne oglądanie z rodzicem i rozmowa o tym, co dzieje się na ekranie, odpowiedni dobór treści do etapu rozwoju. Nieodpowiednia bajka może niekorzystnie wpływać na rozwój lub zachowanie dziecka. Lista 10 zakazanych bajek dla dzieci Poniżej znajdziesz listę najczęściej wymienianych produkcji, które budzą kontrowersje: 1. Cocomelon (Cocomelon) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? To jedna z najczęściej krytykowanych bajek dla najmłodszych. Charakteryzuje się bardzo szybkim montażem, intensywnymi kolorami i nieustanną stymulacją. Zdaniem części specjalistów może utrudniać wyciszenie oraz koncentrację u małych dzieci. 2. Psi Patrol (PAW Patrol) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka ma szybkie tempo i niemal każdy odcinek opiera się na akcji oraz rozwiązywaniu kolejnych kryzysów. U bardziej wrażliwych dzieci może powodować przebodźcowanie. 3. Masza i Niedźwiedź (Masha and the Bear) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? Główna bohaterka często nie słucha dorosłych, psoci i niszczy przedmioty, a jej zachowanie rzadko spotyka się z realnymi konsekwencjami. Niektóre dzieci mogą naśladować takie wzorce. 4. Świnka Peppa (Peppa Pig) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Niektórzy psychologowie zwracają uwagę, że Peppa często żartuje z taty i bywa wobec niego lekceważąca, co część dzieci może przenosić do codziennych relacji. 5. Tom i Jerry (Tom and Jerry) Gdzie oglądać: Platformy VOD (w zależności od oferty), telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? To klasyczna kreskówka pełna przemocy przedstawionej w humorystyczny sposób. Dzieci mogą nie rozumieć, że takie zachowania w prawdziwym życiu mają konsekwencje. 6. Looney Tunes (Looney Tunes) Gdzie oglądać: Max, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Podobnie jak „Tom i Jerry”, bazuje na komediowej przemocy, wybuchach, pościgach i robieniu sobie krzywdy dla efektu humorystycznego. 7. SpongeBob Kanciastoporty (SpongeBob SquarePants) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka jest bardzo dynamiczna, pełna absurdalnego humoru, krzyków i szybkich dialogów. Część rodziców i specjalistów uważa, że może być zbyt chaotyczna dla młodszych dzieci. 8. Teen Titans Go! (Teen Titans Go!) Gdzie oglądać: Max, Cartoon Network Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się na wygłupach, krzykach i celowo przesadzonych zachowaniach. Bajka jest bardzo szybka i pełna bodźców. 9. Grizzy i Lemingi (Grizzy and the Lemmings) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się głównie na gonitwach, przepychankach i przemocy slapstickowej. Konflikty rzadko są rozwiązywane rozmową. 10. Oggy i karaluchy (Oggy and the Cockroaches) Gdzie oglądać: Netflix (w zależności od kraju), YouTube, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Głównym motywem są niekończące się psikusy, przemoc slapstickowa i wzajemne robienie sobie krzywdy, bez pokazywania realnych konsekwencji. Zobacz także: To najlepsza bajka edukacyjna w historii telewizji. Wyrastają na niej inteligentne i ciekawe świata dzieci