Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-12T13:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
items: „Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
items: To imię brzmi światowo i jest znane w całej Europie. Polscy rodzice wybierają je bardzo ostrożnie
items: Polacy tylko udają, że szanują ciężarne. „W kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka”
items: Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
items: Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
items: Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
items: Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
items: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
items: Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
items: Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
items: Wyniki matur 2026 już są: szokujące, ile osób nie zdało. „Moją siostrę musieli podmienić”
items: „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
items: Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
items: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
items: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
items: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
items: „Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
items: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
items: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
items: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
items: Pracownica Biedronki: „Jest jeden typ rodzica, którego boimy się najbardziej. Widzę go codziennie”. Spektakl zaczyna się przy kasie
items: Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
items: Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
items: Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek

Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
type: item
date: 2026-07-12T13:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Współczesne nastolatki są pełne sprzeczności. Z jednej strony wielu rodziców widzi w nich zagubienie, nieporadność i potrzebę prowadzenia za rękę nawet w najprostszych sprawach. Z drugiej – trudno nie odnieść wrażenia, że jest w nich odrobina... cwaniactwa. Właśnie o tym jest historia, która podbiła Instagrama.
encoded: Filmik opublikowany przez amerykańską influencerkę i mamę trójki dzieci Meredith Masony, której profil @thats_inappropriate na Instagramie obserwuje ponad milion osób, wywołał wyjątkowo żywą dyskusję. Powód? Wielu rodziców miało wrażenie, że nie ogląda historii obcej rodziny, ale scenę wyjętą z własnego domu. Meredith opowiedziała o sytuacji z 17-letnią córką. Poprosiła ją o wyjęcie naczyń ze zmywarki. Dziewczyna wykonała zadanie, ale kiedy mama wróciła do domu, szybko zauważyła, że w szafkach znalazły się... brudne talerze i kubki. Jak opowiada Meredith: „Kiedy wróciła do domu, powiedziałam, że dziękuję, że wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, ale jednak muszę zapytać... Jak mogła nie zauważyć, że rozpakowuje brudne naczynia?”. Odpowiedź nastolatki była równie krótka, co zaskakująca: „Prosiłaś, żebym wypakowała zmywarkę, i dokładnie to zrobiłam”. Kiedy mama zaczęła dopytywać, córka wyjaśniła, że „robiła to o ósmej rano, była zmęczona i po prostu nie zwróciła uwagi”. Meredith odpowiedziała z humorem, że wystarczyło otworzyć oczy i spojrzeć na naczynia, by zorientować się, że są brudne. To jednak nie sama historia sprawiła, że nagranie zdobyło taką popularność. Pod rolką szybko pojawiły się setki komentarzy rodziców, którzy przyznawali, że ich nastolatki zachowują się niemal identycznie. Nieporadność czy spryt? To właśnie ten paradoks wydaje się dziś najbardziej charakterystyczny dla wielu nastolatków. Rodzice często mówią, że młodzi ludzie są mniej samodzielni niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Potrafią godzinami korzystać z telefonu, błyskawicznie odnajdują się w nowych aplikacjach, ale jednocześnie mają problem z wykonaniem prostych domowych obowiązków bez szczegółowej instrukcji. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że w podobnych sytuacjach pojawia się coś jeszcze. Dosłowne potraktowanie polecenia pozwala powiedzieć: „Przecież zrobiłem dokładnie to, o co prosiłaś”. Formalnie wszystko się zgadza. Efekt przestaje być najważniejs…

nastolatka-wypakowuje-zmywarke-88b6e8b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
type: item
date: 2026-07-11T13:15:54.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko i pies
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Cieszy mnie, że tak jak w końcu zauważa się podmiotowość dziecka, tak i o psach mówi się z coraz większą czułością. I dziecko, i pies, to istoty żywe, które potrzebują granic, które zapewnią im bezpieczeństwo. Niestety wciąż nie wszyscy to rozumieją.
encoded: W dzisiejszych czasach wielu rodziców uczy dzieci, że przed pogłaskaniem obcego psa trzeba zapytać o zgodę. Okazuje się jednak, że samo pytanie to za mało – równie ważne jest przyjęcie odpowiedzi „nie”. Właśnie o tym przypomniał wpis trenerki psów Agnieszka Kostrzewy, który wywołał gorącą dyskusję w sieci. Krótkie „nie”, które budzi złość Na platformie Threads głos zabrała Agnieszka Kostrzewa, certyfikowana trenerka psów, od lat pracująca ze zwierzętami lękliwymi i z problemami agresji. Opisała sytuacje, z którymi spotyka się regularnie podczas spacerów. „To niesamowite, jaką agresją reagują rodzice z dziećmi, gdy na pytanie >>czy można pogłaskać pieska<< odpowiedź to >>nie<<” – pisze Kostrzewa. Trenerka zauważa, że odmowa bywa odbierana jak osobista zniewaga, a nie zwykłe zadbanie o bezpieczeństwo obu stron, zarówno psa, JAK I dziecka. „Nigdy nie chciałam pogłaskać cudzego dziecka” Największe emocje wzbudziło jednak porównanie, którego użyła autorka wpisu: „Dziwne, ale nigdy nie zdarzyło mi się podejść do rodzica na ulicy i spytać, czy mogę pogłaskać jego dziecko albo wziąć na ręce”. Choć zestawienie psa z dzieckiem może wydawać się prowokacyjne, jego sens jest prosty: zarówno zwierzę, jak i człowiek mają prawo do własnych granic, a opiekun ma prawo ich strzec. Kostrzewa przyznaje, że tylko sporadycznie rodzice pytają o powód odmowy i dają jej przestrzeń na wyjaśnienie sytuacji. Tymczasem przyczyn może być wiele – pies może być lękliwy, w trakcie szkolenia, chory albo po prostu nie mieć ochoty na kontakt. Cały post możesz przeczytać pod tym linkiem. Lekcja ważniejsza niż głaskanie Ta pozornie błaha sytuacja jest tak naprawdę cenną lekcją wychowawczą. Dziecko, które słyszy spokojne „nie” i widzi, że rodzic je respektuje, uczy się czegoś znacznie ważniejszego niż zasad kontaktu ze zwierzętami. Uczy się, że cudze granice istnieją i że odmowa nie jest powodem do obrażania się czy wywierania presji. Część komentujących zwraca uwagę, że wszędobylskie dziecko z wyciągnięt…

dziecko-z-psem-w-lesie-efc0ba0.jpg
width: 1600
height: 1200

To imię brzmi światowo i jest znane w całej Europie. Polscy rodzice wybierają je bardzo ostrożnie
type: item
date: 2026-07-11T07:15:02.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla chłopca
subject: imiona męskie
description: Imię Luca od lat należy do najpopularniejszych imion we Włoszech i jest doskonale znane w wielu krajach Europy. W Polsce jego historia wygląda jednak zupełnie inaczej. Choć brzmi nowocześnie, jest krótkie i łatwe do wymówienia, wciąż pozostaje bardzo rzadkim wyborem.
encoded: Luca to włoska forma imienia Łukasz. Wywodzi się od łacińskiego imienia Lucas, które oznacza „pochodzący z Lukanii” – historycznej krainy na południu Włoch. Często wskazuje się również na związek z łacińskim słowem lux, czyli „światło”, dlatego imię bywa interpretowane jako „niosący światło”. Jest krótkie, melodyjne i bardzo charakterystyczne. Nic dziwnego, że od lat cieszy się ogromną popularnością we Włoszech, a także w Szwajcarii, Austrii czy Niemczech. Imię Luca w Polsce nadal pozostaje rzadkością Choć zagraniczne imiona zyskują u nas coraz większą popularność, Luca wciąż nie przebił się do głównego nurtu. Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku otrzymało je tylko 13 chłopców. To pokazuje, że polscy rodzice nadal znacznie chętniej wybierają klasyczne odpowiedniki lub inne modne imiona. Nawet osoby, którym podoba się włoskie brzmienie, często decydują się na Łukasza albo wybierają zupełnie inne krótkie imiona, takie jak Leon, Jan czy Adam. Dlaczego Luca podoba się rodzicom? Imię ma wiele zalet. Jest krótkie, łatwe do zapisania i praktycznie tak samo wymawia się je w wielu językach. To sprawia, że dobrze sprawdza się również poza Polską, co dla wielu rodziców ma dziś duże znaczenie. Luca wyróżnia się też na tle najpopularniejszych polskich imion. Nie brzmi staroświecko, ale nie jest również wymyślne czy trudne. Łączy prostotę z międzynarodowym charakterem, dlatego często trafia na listy imion rozważanych przez rodziców szukających czegoś mniej oczywistego. We Włoszech to klasyka, u nas – wybór dla odważnych To, co we Włoszech nikogo nie dziwi, w Polsce wciąż przyciąga uwagę. Luca nadal jest imieniem, które wyróżnia się na tle rodzimych propozycji i może budzić pytania o jego pochodzenie. Jednocześnie trudno uznać je za ekstrawaganckie. Jest dobrze znane dzięki kulturze, sportowi i popkulturze, a jego wymowa nie sprawia problemów. Być może właśnie dlatego co roku znajduje kilkunastu zwolenników także w Polsce. Czy Luca ma szansę stać się modny? Moda…

chlopiec-o-imieniu-Luca-9e4e588.jpg
width: 1600
height: 1200

Polacy tylko udają, że szanują ciężarne. „W kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka”
type: item
date: 2026-07-10T13:15:14.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Ciąża
subject: ciąża
subject: ustępowanie miejsca ciężarnej
description: Palce świerzbią, ale nie będzie tu żadnych społeczno-politycznych manifestów. Będzie krótka scenka ze sklepu i zaproszenie do refleksji.
encoded: Wyobraź sobie taką sytuację. Wyobraź albo przypomnij, bo jestem przekonana, że wielu z nas (większość? każdy?) było w podobnej sytuacji. Stoisz w kolejce do kasy. Typ sklepu nie ma znaczenia: niech będzie to jedna z sieciówek w centrum handlowym, Biedronka czy Dino, osiedlowy warzywniak. Do kolejki dołącza ciężarna. Ciężarna-ciężarna, mówimy o brzuszku, którego naprawdę nie można pomylić z dużym obiadem czy kilkoma kilogramami nadwagi. Co robisz? Co robią inne osoby stojące w kolejce? a) Od razu proponuję, żeby stanęła przede mną. b) Przez chwilę nerwowo zastanawiam się, czy to na pewno ciąża, ale w końcu podejmuję ryzyko i proponuję, by stanęła przede mną. c) Udaję, że nie widzę, i stoję w miejscu. d) Doskonale widzę, ale nie przepuszczam. Ciąża to nie choroba! Odpowiedzi, że naprawdę nie widzę, nie uwzględniam. Którą odpowiedź wybierasz? Czy Polacy ustępują ciężarnym miejsca w kolejkach? Właśnie taką scenkę odegrała kosmetolożka, twórczyni internetowa i przyszła mama Patrycja Wysocka, publikująca na Instagramie jako @modernwomenpl. Niestety, z jej doświadczeń (i z doświadczeń setek kobiet w komentarzach) wynika, że Polacy skłaniają się ku odpowiedzi c lub d. A przecież tak uwielbiamy ciężarne! „Też macie wrażenie, że w kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka? Dziewczyny, napiszcie, że nie jestem w tym sama” – napisała z lekką ironią Wysocka. Ciężarne stają się niewidzialne Wyniki eksperymentu instagramerki są... smutne. Nawet jeśli przedstawiona przez nią scenka jest wyreżyserowana i tuż po zakończeniu nagrania przyszła mama została przepuszczona albo sama ustawiła się na początku kolejki, komentarze pod rolką pokazują, że kobiety po zajściu w ciążę stają się niewidzialne. Oto tylko kilka z setek komentarzy: „A potem te same osoby, które najgłośniej krzyczą, że ma siłę biegać po galerii, to i w kolejce wystoi, narzekają na niską dzietność, Jestem w 8. miesiącu ciąży, ustąpiono mi miejsca dosłownie 2 razy, nigdy nie skorzystałam z pierwszeństwa przy kas…

pokazala-jak-traktuja-ciezarne-w-kolejce-0d93eb8.jpg
width: 1600
height: 1200

Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
type: item
date: 2026-07-10T10:15:45.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Hiszpańskie dzieci od pierwszych lat życia dorastają w przekonaniu: „Jesteś ważny, ale nie jesteś najważniejszy”. Panujący w Hiszpanii kult rodziny uczy dzieciaki szacunku do starszych, niezależności, a przy tym zapewnia im bezpieczeństwo na poziomie emocjonalnym.
encoded: Hiszpańskie dzieci często towarzyszą rodzicom niemal wszędzie – podczas rodzinnych obiadów, wieczornych spacerów czy spotkań ze znajomymi. Nie oznacza to jednak, że to one wyznaczają rytm życia całej rodziny. Od najmłodszych lat uczą się, że są ważną częścią wspólnoty, ale nie jej centrum. W Hiszpanii rodzina jest traktowana jak zgrany zespół (przy okazji mundialu to szczególnie trafne porównanie ;)). Każdy ma w nim swoje miejsce, potrzeby i obowiązki. Dzieci dorastają w przekonaniu, że trzeba brać pod uwagę komfort innych, poczekać na swoją kolej i dostosować się do wspólnych planów. Dzięki temu szybciej uczą się cierpliwości, współpracy i szacunku dla starszych. Najpierw wspólnota, potem jednostka Jakiś czas temu na łamach „The Guardian” pojawił się krótki artykuł – a właściwie list do redakcji – z perspektywy czytelnika, którego wnuki wychowywane są różnych kulturach: angielskiej i hiszpańskiej. „Mam wyjątkową możliwość obserwowania z bliska dwóch zupełnie różnych stylów wychowania jako członek patchworkowej rodziny. Moje wnuki wychowywane w tym kraju (Anglii – przyp. red.) dorastają pod opieką zaangażowanych rodziców skupionych przede wszystkim na dziecku, natomiast wnuki wychowywane w Hiszpanii doświadczają stylu wychowania, który nazwałbym skoncentrowanym na rodzinie. I jeśli wydaje ci się, że to dokładnie to samo, jesteś w błędzie” – czytamy. Jak zauważa autor, hiszpańskie dzieci „od chwili narodzin uczą się, że przede wszystkim są członkami rodziny”, a styl wychowania odzwierciedla pierwszeństwo grupy nad indywidualnymi potrzebami dziecka. W jego ocenie dzieci wychowywane w kulturze skoncentrowanej na rodzinie są zwykle mniej skłonne do zabiegania o uwagę, mniej wymagające wobec rodziców i cechują się większym poczuciem bezpieczeństwa emocjonalnego. W praktyce oznacza to, że hiszpańscy rodzice nie podporządkowują całego dnia zachciankom dziecka. Rodzinny obiad nie kończy się dlatego, że maluch się nudzi, a dorośli nie rezygnują z własnych rozmów czy zaintere…

dzieci-w-Hiszpanii-f6acf50.jpg
width: 1600
height: 1200

Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
type: item
date: 2026-07-10T08:35:34.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: wakacje
description: Jesienne wyjazdy po Polsce mogą być w 2026 roku znacznie tańsze. Nowy program Ministerstwa Sportu i Turystyki przewiduje dopłaty w wysokości od 300 do 600 zł do pobytów obejmujących co najmniej dwa noclegi. Sprawdź, jak starać się o dofinansowanie.
encoded: Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchamia w 2026 roku program „Czek turystyczny”, nazywany potocznie „nowym bonem turystycznym”. Jest on skierowany do seniorów po 60. roku życia oraz rodzin posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny. Dla rodzin z KDR to szansa na tańszy wypoczynek w Polsce jesienią. Czek turystyczny 2026 dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny Posiadacze Karty Dużej Rodziny otrzymają jednorazowy elektroniczny kod o wartości od 300 do 600 zł. Nie będzie można go wymienić na gotówkę ani wykorzystać częściowo – kod zadziała tylko raz, dlatego warto dobrze zaplanować wyjazd. Jak możemy przeczytać na stronie Ministerstwa Sportu i turystyki: „Czek będzie generowany za pośrednictwem specjalnego systemu internetowego lub aplikacji, która umożliwi weryfikację uprawnień uczestników oraz wygenerowanie indywidualnego kodu. Rezerwacji pobytu uczestnicy będą dokonywać samodzielnie bezpośrednio w obiektach hotelarskich biorących udział w programie. Program będzie realizowany na terenie Polski od września do listopada 2026 roku”. Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykorzystać czek turystyczny? Dopłata obejmie wyłącznie pobyty z co najmniej dwoma noclegami. Czeku nie będzie można przeznaczyć na jednodniowe wycieczki, sam transport czy inne wydatki niezwiązane z noclegiem. Ważne jest także miejsce pobytu. Z dofinansowania skorzystają tylko te rodziny, które wybiorą obiekt uczestniczący w programie, znajdujący się w regionach przygranicznych. Rezerwacji trzeba będzie dokonać samodzielnie, kontaktując się bezpośrednio z wybranym hotelem lub pensjonatem. Czytaj też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Dlaczego powstał program czeku turystycznego? Program ma jednocześnie wyraźny cel gospodarczy: wesprzeć regiony dotknięte pośrednimi skutkami wojny w Ukrainie, w tym obszary przygraniczne i miejsca, które odnotowały spadek liczby turystów, ograniczenie inwestycji oraz pogorszenie wizerunku w związku z sytuacją geopolityczną. W założeniu ma…

czek-turystyczny-2026-dla-rodzin-4a7a84c.jpg
width: 1600
height: 1200

Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
type: item
date: 2026-07-09T19:08:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje
description: Ach, urlopie, upragniony urlopie! Chyba zgodzicie się ze mną, że dla Polaków jedną z ulubionych form spędzania wakacji są wczasy typu all inclusive. Choć w pakietach można przebierać, pojawia się jeszcze jeden temat: hotelu tylko dla dorosłych, do którego dzieci wstępu nie mają.
encoded: Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się wpis, który wywołał dyskusję wśród internautów. Użytkownik opisał swoje doświadczenia z wakacji all inclusive w hotelu 18+. „Wakacje all inclusive w hotelu tylko dla dorosłych... jeszcze nigdy na wyjeździe nie czułem takiego odpoczynku. Nie mam nic do dzieci, ale hotel bez dzieciaków to zupełnie inny rodzaj spokoju. Zarówno przy basenie, na plaży, jak i w restauracjach”. Autor wpisu podkreślił też, że wybór hotelu dla dorosłych nie oznacza zamknięcia się w czterech murach, choć oczywiście każdy ma do tego prawo, jeśli preferuje właśnie taki rodzaj wypoczynku. No właśnie: wypoczynku. Wakacje mają być czasem regeneracji, a każdy ma prawo wybrać miejsce, w którym najlepiej odpoczywa. Gdy mowa o wakacjach typu all inclusive, jedni szukają animacji dla dzieci, zjeżdżalni i rodzinnej atmosfery. Inni chcą ciszy, czytania książki przy basenie i spokojnego wieczoru bez wrzasków pluskających się dzieci. Czy dzieci naprawdę są największym problemem na wakacjach all inclusive? Temat hoteli tylko dla dorosłych niemal zawsze wywołuje emocje. Dla części osób to idealne rozwiązanie – miejsce, gdzie można odpocząć od codziennego zgiełku. Dla innych brzmi jak kolejny przykład izolowania się od rodzin z dziećmi. Jednak w komentarzach pod wpisem szybko pojawiła się inna refleksja: może problemem wcale nie są dzieci? Jedna z internautek napisała: „Byłam na all inclusive w hotelu dla dorosłych w Turcji. Niestety wielu dorosłych zachowywało się w taki sposób, że nawet niewychowane dzieci to przy nich aniołki prosto z klasztoru kontemplacyjnego. Generalnie w hotelach z opcją AI jedyną moją korzyścią jest jedzenie dostępne praktycznie w każdym momencie. Poza tym lubię jak najczęściej oddalać się od hotelu”. To komentarz, który dobrze pokazuje pewien paradoks. Sam fakt, że hotel nie przyjmuje dzieci, nie gwarantuje automatycznie spokoju, kultury i dobrego zachowania. Dorośli również potrafią być głośni, roszczeniowi i ignorować innych. Albo..…

hotel-all-inclusive-bez-dzieci-d8ebfcf.jpg
width: 1600
height: 1200

Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
type: item
date: 2026-07-09T13:15:31.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mama
subject: pieniądze
subject: ubrania
description: Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
encoded: Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kil…

matka-przeglada-dzieciece-ubrania-a5bc004.jpg
width: 1600
height: 1200

„Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
type: item
date: 2026-07-09T08:35:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: bałagan w pokoju
subject: samodzielność dziecka
subject: sprzątanie zabawek
subject: wychowanie
description: Co jakiś czas słyszy się o mamuśkach, które próbują zaistnieć w sieci, przyznając na TikToku czy Instagramie, że gdy ich dzieci nie chcą sprzątać, pakują wszystkie ich rzeczy do worków i wyrzucają. Te nieco łaskawsze chowają w garażu czy piwnicy, aż dziecko „nauczy się porządku”. Zdaniem psychologów to naprawdę kiepska metoda wychowawcza.
encoded: Taką metodę stosują nie tylko mamy z internetu. Pewnie wielu z nas ma w swoim otoczeniu matki, które właśnie w ten sposób postanowiły wychowywać swoje dzieci. Może pamiętasz to z własnego dzieciństwa? A może sama jesteś tą mamą? Problem w tym, że nawet jeśli przez chwilę w pokoju dziecka zapanuje porządek, to na dłuższą metę dziecko niczego się nie nauczy. A dodatkowo: relacja dzieckiem z rodzicem zacznie słabnąć. Wyrzucanie rzeczy dziecka niczego nie uczy Wyrzucanie zabawek czy osobistych rzeczy dziecka rzadko okazuje się dobrą metodą wychowawczą. Choć rodzicowi może się wydawać, że w ten sposób daje dziecku ważną lekcję odpowiedzialności, w praktyce dziecko najczęściej zapamiętuje poczucie straty i niesprawiedliwości. Nie uczy się, jak organizować swoją przestrzeń ani dlaczego warto o nią dbać – skupia się raczej na unikaniu kary. Zresztą, jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś wyrzucił Twój ulubiony kubek stojący na biurku albo sweter, który zamiast do szafy, trafił na oparcie krzesła? W przypadku kilkulatków warto pamiętać, że utrzymywanie porządku jest umiejętnością, której dopiero się uczą. Potrzebują prostych zasad, wsparcia i wspólnego sprzątania. Pomagają krótkie, codzienne rytuały, ograniczenie liczby zabawek na wierzchu oraz chwalenie za każdy przejaw samodzielności. Nastolatki z kolei potrzebują większej autonomii. Zamiast wkraczać do ich pokoju z workiem na rzeczy, lepiej wspólnie ustalić minimalne standardy dotyczące higieny i bezpieczeństwa oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania. Dobrze, aby były one przewidywalne i logicznie związane z problemem, a nie polegały na odbieraniu cennych przedmiotów. Co ważne, dziecko powinno czuć, że ma wpływ na ustalanie zasad, bo dzięki temu łatwiej mu będzie ich przestrzegać. Jak poradzić sobie z bałaganem w pokoju dziecka? Wielu rodziców wpada w pułapkę: proszą o sprzątanie, dziecko odmawia, rodzic się złości, pojawiają się groźby („wyrzucę te zabawki”, „nic ci już nie kupię”), a w efekcie wszyscy są sfrustrowani, ale pok…

balagan-w-pokoju-dziecka-f6fa900.jpg
width: 1600
height: 1200

Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
type: item
date: 2026-07-08T14:15:07.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Anita spodziewała się, że po rodzinnych wczasach w tunezyjskim kurorcie w walizce syna znajdzie co najwyżej kilogram piasku i drugie tyle muszelek i kamyczków. Ku jej zdziwieniu, zamiast plażowych skarbów znalazła przedmiot, który w jednej chwili przypomniał jej, że dziecięca ciekawość potrafi zaprowadzić naprawdę daleko. Czasem na granicę prawa.
encoded: W ostatnim czasie publikujemy wiele Waszych historii z wakacji. Jedną z nich podzieliła się z nami Anita, która zgodziła się, żebyśmy upubliczniły jej maila. Choć dla jednych będzie to zabawna historia, kryje się w niej ostrzeżenie dla rodziców. Lepiej przed wymeldowaniem z hotelu sprawdzajcie, co Wasze dzieci spakowały do walizek i plecaczków bez Waszej wiedzy. „Czułam się jak na lekcji historii” Dzień dobry, mam dwóch synów – cztero- i siedmiolatka. Starszy od kilku miesięcy, właściwie odkąd poszedł do pierwszej klasy, przechodzi prawdziwą fascynację historią. W domu oglądamy albumy i dokumenty na Netfliksie i YouTubie, odwiedzamy muzea, a podczas spacerów słyszę pytania o wszystko: od rycerzy po piramidy. W Tunezji był w swoim żywiole. Nasz hotel miał piękne lobby, urządzone w stylu takim trochę nawiązującym do starożytności. Stały tam niewielkie figurki, na ścianach wisiały reprodukcje dawnych malowideł, a syn potrafił przystanąć przy każdej ozdobie i dopytywać, co przedstawia. Przyznam, że bardzo mnie to cieszyło. Wolałam sto pytań o historię niż kolejną godzinę z tabletem. „Cały czas kręcił się przy tej półce” Jedna z figurek szczególnie go zachwyciła. Przedstawiała takiego jakby konia. Z tego, czego się dowiedzieliśmy, wystrój hotelu był inspirowany historią starożytnej Kartaginy. Syn codziennie podchodził do tej figurki, tam chyba była taka scenka wojny punickiej czy czegoś takiego, stąd te konie. Były też jakieś ptaszory, oczywiście żołnierze. Syn oglądał tego konia ze wszystkich stron i powtarzał, że musimy iść do sklepiku z pamiątkami, bo może mają coś podobnego, a chciałby mieć taką figurkę w pokoju. Nie przyszło mi do głowy, że może potraktować to dosłownie. Przy wyjeździe, jak to zwykle bywa z dziećmi, panował lekki chaos. Pakowanie, sprawdzanie paszportów, ostatnie lody i pośpiech, żeby zdążyć na transfer. Nie zaglądałam do walizki syna. Uznałam, że jest już na tyle duży, że sam spakuje swoje skarby: kamyczki z plaży, pocztówki i muszelki kupione w sk…

wakacje-all-inclusive-w-kurorcie-47b94a3.jpg
width: 1600
height: 1200

Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
type: item
date: 2026-07-08T13:15:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: posiłki dla dzieci
subject: przedszkole
subject: psychologia
subject: wychowanie
description: „Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
encoded: Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobi…

dziecko-podczas-posilku-w-przedszkolu-741c093.jpg
width: 1600
height: 1200

Wyniki matur 2026 już są: szokujące, ile osób nie zdało. „Moją siostrę musieli podmienić”
type: item
date: 2026-07-08T08:22:15.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: matura
subject: szkoła
description: „Musieli ją podmienić w szpitalu” – to była moja pierwsza myśl po tym, jak siostra podzieliła się ze mną swoimi wynikami matur. Ja matmę ledwo zdałam, ona uzyskała aż 96 proc. Jak poradzili sobie tegoroczni maturzyści i co teraz ich czeka?
encoded: Tegoroczni maturzyści poznali wyniki 8 lipca 2026 r. Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikowała ogólnopolskie dane, a od godz. 8:30 każdy zdający może sprawdzić swój rezultat w systemie ZIU. Do egzaminu przystąpiło 321 314 osób, a świadectwa dojrzałości są wydawane tego samego dnia w szkołach. Wyniki matur 2026. Jedni odetchnęli z ulgą, inni liczą dni do sierpnia Z danych CKE wynika, że 81,1 proc. zdających zaliczyło wszystkie egzaminy i ma temat zamknięty. Dla części rodzin to moment, w którym naprawdę można na chwilę zwolnić: rekrutacje na studia, przeprowadzki, plany wakacyjne nagle stają się łatwiejsze do poukładania. Tegoroczny wynik jest też nieco lepszy niż w 2025 r., gdy maturę zdało 80 proc. osób. Jednocześnie 12,3 proc. abiturientów nie zdało jednego przedmiotu obowiązkowego. Ta grupa ma prawo podejść do egzaminu poprawkowego w sierpniu. W praktyce oznacza to kilka dodatkowych tygodni nauki w środku lata, często w trybie „plan minimum”: powtórki, arkusze, konsultacje. Rok wcześniej prawo do poprawki miało 13 proc. maturzystów. Jest też trzecia, najtrudniejsza informacja: 6,6 proc. osób nie zaliczyło co najmniej dwóch egzaminów. W takim przypadku nie ma poprawki w tym roku, a kolejne podejście jest możliwe dopiero w przyszłym roku. W 2025 r. ten odsetek wynosił 7 proc. Wyniki mocno różnią się między szkołami, a angielski znów wygrywa Różnice między typami szkół widać bardzo wyraźnie. W liceach ogólnokształcących zdawalność wyniosła 85,9 proc., w technikach 71,3 proc., a w szkołach branżowych II stopnia 15,4 proc. W niektórych zestawieniach doprecyzowano też skalę poprawek: w liceach prawo do poprawki ma 9,5 proc., a 4,6 proc. nie zdało więcej niż jednego egzaminu; w technikach odpowiednio 18,5 proc. i 10,2 proc. W szkołach branżowych II stopnia do poprawki może podejść 28,4 proc. Jeśli chodzi o średnie wyniki na poziomie podstawowym, język polski i matematyka zakończyły się średnio na poziomie 59 proc. W matematyce to spadek względem ubiegłego roku (61 pr…

wyniki-matur-88dad80.jpg
width: 1600
height: 1200

„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
type: item
date: 2026-07-08T06:12:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzina
subject: wychowanie
description: Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
encoded: Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała najwię…

atak-zlosci-u-dziecka-ccb562e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
type: item
date: 2026-07-07T13:55:58.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: ślub
subject: wesele
description: Wesela „tylko dla dorosłych” nikogo już dziś nie dziwią, ale wciąż potrafią wywoływać ogromne emocje. Dla jednych to sposób na spokojną zabawę, dla innych – spory problem organizacyjny i dodatkowy wydatek. Nasza czytelniczka przyznaje, że po otrzymaniu zaproszenia od kuzynki poczuła przede wszystkim złość. „Mam wrażenie, że nikt nawet przez chwilę nie pomyślał o rodzicach” – napisała do naszej redakcji.
encoded: Coraz więcej par decyduje się na organizację wesela bez dzieci. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę, że znalezienie zaufanej opieki, zwłaszcza na całą noc, nie zawsze jest łatwe. Czy w takiej sytuacji goście powinni po prostu odmówić udziału, czy mogą mieć pretensje do młodej pary? „Na kopercie było tylko nasze imiona” Dzień dobry, mam dwoje dzieci – trzy i sześć lat. Kilka dni temu dostaliśmy z mężem zaproszenie na ślub mojej kuzynki. Piękne, eleganckie, wszystko dopięte na ostatni guzik. Na kopercie były jednak tylko dwa imiona – moje i męża. Pomyślałam, że może dzieci zostały wpisane gdzieś w środku. Nie zostały. Na końcu zaproszenia widniała prośba, że para młoda organizuje wesele wyłącznie dla dorosłych. Szczerze? Zrobiło mi się przykro. „To nie jest tylko jeden wieczór” Od razu zaczęłam się zastanawiać, co mamy zrobić z dziećmi. Moi rodzice jadą na to samo wesele. Teściowie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas. Znajomi też będą na imprezie, więc zostaje niania. Tylko że dobra opiekunka na kilkanaście godzin kosztuje konkretne pieniądze. Trzeba zapłacić nie tylko za sam wieczór, ale często również za noc albo bardzo późny powrót do domu. Do tego dochodzą paliwo, hotel i prezent. Nagle okazuje się, że udział w weselu kosztuje nas znacznie więcej niż samą kopertę. „Mam jeszcze finansować cudzą wizję idealnego wesela?” Najbardziej irytuje mnie jedno: para młoda ma pełne prawo zorganizować wesele, jakie sobie wymarzy. Naprawdę to rozumiem. Niech jednak nie oczekuje, że wszyscy goście bez słowa wezmą na siebie dodatkowe koszty. Skoro ktoś decyduje, że dzieci nie są mile widziane, to może wypadałoby choć przez chwilę pomyśleć o rodzicach. Mam płacić za sukienkę, fryzjera, prezent, paliwo, nocleg i jeszcze kilkaset złotych za opiekunkę? Naprawdę? „Może pójdę. Tylko z pustą kopertą” Powiedziałam mężowi, że jeśli już mamy wydać tyle pieniędzy na samą możliwość przyjścia, to prezent chyba będzie musiał poczekać. Niech para młoda wybiera: albo zaprasza dzieci, albo …

dzieci-na-weselu-097dd4e.jpg
width: 1600
height: 1200

Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
type: item
date: 2026-07-06T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje
description: Lody o smaku tutti-frutti, dmuchańce, wata cukrowa i uśmiechnięci animatorzy zachęcający dzieci do zabawy. Wielu rodzicom wydaje się, że skoro wykupili wakacje all inclusive, nie będą już musieli sięgać do portfela. Agnieszka, która pracuje jako rezydentka w jednym z biur podróży, twierdzi jednak, że właśnie w tym momencie wiele rodzin popełnia ten sam błąd.
encoded: Choć nazwa „all inclusive” sugeruje, że wszystko jest w cenie, w praktyce zakres świadczeń zależy od konkretnego hotelu i pakietu. To, co w jednym obiekcie jest w ofercie, w innym może być dodatkowo płatne. Zdaniem naszej czytelniczki, rezydentki z wieloletnim doświadczeniem, rodzice często orientują się dopiero po powrocie do pokoju, że właśnie wydali kilkadziesiąt euro na coś, co – jak byli przekonani – mieli już opłacone. „Codziennie widzę tę samą sytuację” Dzień dobry, pracuję jako rezydentka od blisko 10 lat i naprawdę lubię tę pracę. Spotykam fantastycznych ludzi, pomagam rozwiązywać problemy i cieszę się, kiedy komuś udaje się uratować wakacje po zgubionym bagażu albo chorobie dziecka. Jest jednak jedna rzecz, która powtarza się praktycznie w każdym turnusie. Rodzice przyjeżdżają do hotelu z przekonaniem, że skoro wykupili all inclusive, to mogą przestać myśleć o pieniądzach. Niestety, rzeczywistość często wygląda inaczej. „Dziecko widzi lody i nawet nie pyta” Najczęściej zaczyna się niewinnie. Przy basenie stoi piękna, kolorowa budka z lodami. Dziecko podbiega, wybiera największego rożka z posypką i polewą, a rodzic nawet nie zastanawia się, czy trzeba za niego zapłacić. Dopiero później okazuje się, że hotelowe lody w restauracji rzeczywiście są w cenie, ale te z efektownej budki przy basenie już nie. Podobnie bywa z koktajlami serwowanymi w wydrążonych ananasach czy arbuzach. Wyglądają jak część hotelowej oferty, a w rzeczywistości kosztują kilkanaście euro. Widziałam też rodziców, którzy bez zastanowienia pozwalali dzieciom korzystać z automatów z pluszakami, samochodzików albo dmuchanego placu zabaw ustawionego na terenie hotelu. Byli zaskoczeni, że za każdą atrakcję trzeba zapłacić osobno. „My naprawdę nie możemy nic z tym zrobić” Najbardziej szkoda mi rodzin, które mają ograniczony budżet. Kilka razy zdarzyło się, że rodzice przyszli do mnie zdenerwowani i prosili, żebym „załatwiła zwrot”, bo przecież mieli wykupione all inclusive. Rozumiem ich rozczaro…

rodzinne-wakacje-typu-all-inclusive-6976ca8.jpg
width: 1600
height: 1200

Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
type: item
date: 2026-07-06T08:35:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: 300 plus
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: Rodzice mogą dostać nawet 400 zł na rok szkolny 2026/2027: 300 zł z programu „Dobry Start” oraz 100 zł dodatku w ramach zasiłku rodzinnego. Dowiedz się, jak dostać dodatkowe pieniądze.
encoded: Wakacje dopiero się zaczęły, a wielu rodziców już planuje domowy budżet pod kątem szkolnych wydatków. 1 lipca 2026 r. ruszył nabór wniosków o 300 zł w programie „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027. To wsparcie dla rodzin w całej Polsce, wypłacane na konto i składane wyłącznie elektronicznie. Dwa świadczenia, jeden cel: spokojniejszy start we wrześniu W roku szkolnym 2026/2027 można skorzystać z dwóch form pomocy, które łącznie mogą dać 400 zł na ucznia. Pierwsza to 300 zł z programu „Dobry Start” – raz w roku na każde dziecko, które uczy się w szkole. Tu nie ma kryterium dochodowego i nie trzeba pokazywać paragonów ani faktur. Druga forma wsparcia to jednorazowy dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wypłacany w ramach zasiłku rodzinnego. Ten dodatek jest dostępny tylko dla osób, które mają prawo do zasiłku rodzinnego, czyli spełniają kryterium dochodowe. W praktyce wiele rodzin łączy te dwa świadczenia, jeśli spełnia warunki do dodatku. Kto dostanie 300 zł i kiedy wniosek ma największe znaczenie Świadczenie 300 zł przysługuje na dzieci w wieku od 7 do 20 lat uczące się w szkole. W przypadku dzieci z orzeczoną niepełnosprawnością granica wieku jest wyższa – do ukończenia 24. roku życia. Wsparcie obejmuje też dzieci w pieczy zastępczej (wtedy świadczenie trafia do rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych). Ważne są też wyłączenia: 300 zł nie przysługuje na roczne przygotowanie przedszkolne, czyli tzw. zerówkę. Dla dzieci uczestniczących w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych świadczenie jest możliwe od roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 7 lat. Wnioski o „Dobry Start” można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 r. Termin złożenia może pomóc w szybszej wypłacie: jeśli wniosek trafi do końca sierpnia, wypłata ma nastąpić najpóźniej do 30 września 2026 r. Po 30 listopada sprawy są rozpatrywane jedynie wyjątkowo, np. gdy orzeczenie o niepełnosprawności dla dziecka powyżej 20.…

rodzina-skladajaca-wniosek-o-400-zl-ff7f33e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
type: item
date: 2026-07-05T14:15:51.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: teściowa
subject: wakacje
description: Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
encoded: Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z…

babcia-z-wnuczka-w-ogrodzie-7b42436.jpg
width: 1600
height: 1200

„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
type: item
date: 2026-07-05T11:33:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
encoded: Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie p…

smutny-chlopak-na-koloniach-8ac642a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
type: item
date: 2026-07-04T14:15:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: lato w mieście
subject: wakacje
description: Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
encoded: Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem …

AdobeStock1258838113-9eb1e8f.jpg
width: 1600
height: 1125

Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
type: item
date: 2026-07-02T10:15:20.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: wakacje
description: Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
encoded: Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują,…

AdobeStock109730947-34288d9.jpg
width: 1600
height: 1067

Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
type: item
date: 2026-07-02T07:15:34.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe wsparcie finansowe na dziecko. W wyjątkowych sytuacjach miesięczna pomoc może wynieść nawet 1420 zł. Chodzi o połączenie świadczenia wychowawczego i zasiłku szkolnego, o którym wielu rodziców nigdy nie słyszało.
encoded: 800 plus jest świadczeniem, które przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochody rodziny. To jednak nie jest jedyna forma wsparcia dla rodziców uczniów. Przepisy przewidują również zasiłek szkolny – świadczenie przeznaczone dla dzieci, które z powodu nagłego zdarzenia losowego znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. W określonych przypadkach oba świadczenia można pobierać jednocześnie. 1420 zł na dziecko. Kiedy można otrzymać 800 plus i zasiłek szkolny jednocześnie? Rodzice często zakładają, że 800 plus wyczerpuje katalog świadczeń na dziecko. Tymczasem uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej mogą otrzymać również zasiłek szkolny. Jeżeli dziecko ma prawo do 800 plus, a jednocześnie spełnia warunki do otrzymania zasiłku szkolnego, oba świadczenia mogą być wypłacane równolegle. Maksymalna wysokość zasiłku szkolnego wynosi obecnie 620 zł. W praktyce oznacza to, że łączne miesięczne wsparcie dla rodziny może sięgnąć nawet 1420 zł. Trzeba jednak pamiętać, że zasiłek szkolny nie jest świadczeniem powszechnym. Przysługuje wyłącznie w szczególnych okolicznościach. Zasiłek szkolny. Komu przysługuje dodatkowe 620 zł na dziecko? Zasiłek szkolny jest formą pomocy materialnej dla uczniów, którzy przejściowo znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z powodu zdarzenia losowego. Takim zdarzeniem może być między innymi pożar mieszkania lub domu, powódź, zalanie, ciężka choroba członka rodziny, śmierć rodzica lub opiekuna, nieszczęśliwy wypadek czy inne nieprzewidziane okoliczności, które nagle pogorszyły sytuację finansową rodziny. To bardzo ważne, ponieważ w przeciwieństwie do stypendium szkolnego zasiłek szkolny nie jest uzależniony od kryterium dochodowego. Kluczowe znaczenie ma właśnie wystąpienie zdarzenia losowego oraz jego wpływ na sytuację materialną ucznia. Świadczenie może zostać przyznane jednorazowo lub kilka razy w roku szkolnym – wszystko zależy od okoliczności i decyzji organu przyznającego pomoc. Jak otrzymać za…

pieniadze-na-dziecko-od-wrzesnia-5276264.jpg
width: 1600
height: 1200

Pracownica Biedronki: „Jest jeden typ rodzica, którego boimy się najbardziej. Widzę go codziennie”. Spektakl zaczyna się przy kasie
type: item
date: 2026-07-02T06:12:19.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: zakupy
description: Krzyki dziecka, marudzenie między półkami czy otwieranie soczku jeszcze przed zapłaceniem? Wbrew pozorom to nie takie sytuacje najbardziej dają się we znaki pracownikom sklepów. Jedna z kasjerek Biedronki, prywatnie mama przedszkolaka, napisała do naszej redakcji, że najbardziej stresuje ją zupełnie inny typ rodziców. „Najgorsze zaczyna się dopiero przy kasie” – przyznaje.
encoded: Rodzice chcą uczyć dzieci samodzielności i trudno mieć do nich o to pretensje. Problem pojawia się wtedy, gdy ta lekcja odbywa się w najbardziej zatłoczonym sklepie na osiedlu, w godzinach szczytu, a przy kasie czeka już kilkanaście osób. Nasza czytelniczka opisuje sytuacje, które – jak twierdzi – widzi niemal każdego dnia. „Naprawdę wolę dziecko, które płacze” Dzień dobry, pracuję w Biedronce od kilku lat. Prywatnie jestem mamą czteroletniej córki, więc naprawdę lubię dzieci. Nie przeszkadza mi, kiedy maluch płacze, nudzi się w kolejce albo próbuje namówić rodziców na lody. To jest normalne. Dzieci po prostu są dziećmi. Ludzie często pytają mnie, co najbardziej denerwuje pracowników sklepu. Większość jest przekonana, że odpowiem: „krzyczące dzieci”. Nie. Naprawdę wolę dziecko, które przez chwilę płacze na cały sklep, niż rodzica, który urządza przy kasie pokazową lekcję samodzielności. Bo wtedy wiem, że za chwilę zacznie się spektakl. „No dobrze, teraz ty zapłać. Powoli, nie śpiesz się...” Scenariusz jest podobny. Zakupy skasowane. Za plecami kolejka. Ludzie zerkają na zegarki, ktoś nerwowo przestępuje z nogi na nogę, ktoś wzdycha. A wtedy rodzic z uśmiechem odwraca się do pięciolatka. „No dobrze, teraz ty zapłać”. Dziecko wyciąga malutki portfelik albo rodzic podaje mu swój. Szuka monet. Rozsypuje je. Nie może znaleźć odpowiedniej. Albo dostaje kartę i trzy razy wkłada ją odwrotnie do terminala. Rodzic spokojnie tłumaczy, poprawia, zachęca. W końcu się udaje. I naprawdę – sama jestem mamą. Uważam, że dzieci trzeba uczyć takich rzeczy. Tylko błagam... nie o siedemnastej w najbardziej obleganym sklepie na osiedlu. „Najgorsze jest to, że to jeszcze nie koniec” Często myślę wtedy: uff, zapłacone. Ale nie. Bo zaraz pada kolejne zdanie: „A teraz spakuj zakupy”. Zaczyna się druga część przedstawienia. Pięciolatek bierze reklamówkę. Najpierw długo ją otwiera. Potem próbuje włożyć chleb pod zgrzewkę wody, jogurty na pomidory, wszystko wypada, rodzic cierpliwie przekłada, t…

ojciec-z-dzieckiem-robi-zakupy-5a616d1.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
type: item
date: 2026-07-01T13:15:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nauczycielka
subject: wakacje
description: Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
encoded: Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konf…

kolonie-55d1033.jpg
width: 1600
height: 1200

Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
type: item
date: 2026-07-01T10:15:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
encoded: Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś…

dziecko-bawi-sie-na-dyzurze-wakacyjnym-w-przedszkolu-8d13881.jpg
width: 1600
height: 1200

Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
type: item
date: 2026-07-01T07:15:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: 300 plus
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: 1 lipca rusza nabór wniosków o 300 plus z programu „Dobry Start”. Rodzice uczniów mogą otrzymać 300 zł na dziecko bez względu na dochody. Lepiej nie zwlekać ze złożeniem wniosku – im szybciej trafi do ZUS, tym większa szansa, że pieniądze wpłyną jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.
encoded: Początek lipca to ważna data dla rodziców. To właśnie od dziś można składać wnioski o świadczenie „Dobry Start”, czyli popularne 300 plus na wyprawkę szkolną. Choć kwota od lat się nie zmieniła, dla wielu rodzin jest realnym wsparciem przy zakupie plecaka, zeszytów, przyborów czy stroju na WF. Co ważne, świadczenie przysługuje niezależnie od wysokości dochodów. Program Dobry Start. Od 1 lipca można składać wnioski o 300 plus Program „Dobry Start” to jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na dziecko, które ma pomóc rodzicom w przygotowaniu uczniów do nowego roku szkolnego. Nabór wniosków rozpoczął się 1 lipca i potrwa do 30 listopada. Nie warto jednak odkładać formalności na ostatnią chwilę. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą wniosek w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na szybszą wypłatę świadczenia. Dzięki temu dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko mogą trafić na konto jeszcze w wakacje lub najpóźniej przed rozpoczęciem roku szkolnego. Program cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ nie obowiązuje w nim kryterium dochodowe. Oznacza to, że 300 plus przysługuje zarówno rodzinom pobierającym 800 plus, jak i tym, które nie korzystają z innych świadczeń rodzinnych. Komu przysługuje 300 zł na dziecko z programu Dobry Start? Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom dzieci uczących się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych oraz policealnych. Z 300 plus można skorzystać do ukończenia przez dziecko 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Warto pamiętać, że program „Dobry Start” nie obejmuje wszystkich dzieci. 300 zł nie przysługuje na dzieci uczęszczające do przedszkoli ani do tzw. zerówek. Świadczenia nie otrzymają również studenci. To oznacza, że dodatkowe pieniądze na dziecko są przeznaczone wyłącznie dla uczniów, którzy rozpoczynają kolejny rok nauki w szkole. Kiedy ZUS wypłaci 300 plus? Warto złożyć wniosek jak najszybciej Rodzice, którzy złożą wniosek o 300 plus w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na wypłatę…

mama-sklada-wniosek-o-300-plus-b7bb9c8.jpg
width: 1600
height: 1200