Wydaje ponad 10 tys. zł na dzieci w miesiąc. „Państwo powinno więcej dopłacać”
Dobrze czytasz: 10 tys. zł. Słownie: dziesięć tysięcy złotych. Chociaż te pieniądze poszły na codzienne potrzeby takie jak mleko czy pieluchy, internauci już znaleźli co najmniej 100 sposobów na zmniejszenie wydatków. Nie ma jak obcy ludzie zaglądający do portfela.
Kamila Gazda, mama Zosi, Julii i Mikołaja, na swoim profilu @mamotutrojaczki na Instagramie dzieli się nie tylko radościami, ale też wyzwaniami, jakie niesie za sobą wychowywanie trojaczków. Tym razem opublikowała rolkę, która zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii: pokazała, ile wydała na codzienne potrzeby dzieci w marcu. Kwota dla wielu kosmiczna: ponad 10 tys. zł. 10 tys. zł na utrzymanie trojaczków Kamila wylicza: mleko w puszkach – 1546 zł, witaminy – 246 zł, woda w butelkach do przygotowania mleka – 111 zł, jedzenie – 920 zł, pieluchy, chusteczki i inne środki higieniczne – 738 zł, wizyty u osteopaty – 960 zł, wizyta u fizjoterapeuty – 300 zł, zabawki – 198 zł, ubranka i śpiworki – 835 zł kojce i mata – 630 zł, wózek – 3 699 zł. W sumie w marcu na utrzymanie trojaczków wydała 10 183 zł. Internauci podzieleni Do tej pory rolkę wyświetlono ponad milion razy, pojawiło się pod nią 1000 komentarzy. Choć wiele z nich to słowa wsparcia dla młodej mamy i jej męża, nietrudno zgadnąć, że część to bezpośrednie pytania o zarobki (serio!) czy wyliczenia, na czym można oszczędzić. Choć z jednej strony uważam udzielanie rad, jeśli nikt o nie nie prosi, za niestosowne i zwyczajnie wkurzające, z drugiej rozumiem niektóre argumenty zbulwersowanych komentujących. Dla przykładu: montaż filtra do wody albo zakup dzbanka filtrującego może być lepszym rozwiązaniem, z punktu widzenia i ekologii, i ekonomii, niż kupowanie co miesiąc litrów butelkowanej wody. Podobnie z ubrankami. Ktoś zasugerował, że zamiast wydawać ponad 800 zł na nowe ubranka, być może lepiej poszukać używanych, w idealnym stanie, za ułamek ceny. Tutaj jest jeszcze jeden plus: znoszone ubranka mogą okazać się bezpieczniejsze dla delikatnej skóry niemowląt i małych dzieci niż ubranka nowe, często nasączone barwnikami czy innymi chemikaliami. Kolejnym wątkiem przewijającym się w komentarzach są świadczenia dla rodziców, zwłaszcza 800 plus. Na słowa: „Niegłupie byłoby zwiększenie tych świadczeń dla bliźniaków i trojaczków”, autorka filmu odpisała: „Albo po prostu na drugie czy kolejne dziecko”. Tu możecie zobaczyć rolkę i poczytać komentarze: Ile kosztuje utrzymanie dziecka wg AI Z ciekawości zapytałam AI, ile – jej zdaniem – kosztuje utrzymanie trójki dzieci poniżej 2 roku życia. Wyliczenia sztucznej inteligencji niewiele się różniły od kosztów, które przedstawiła na filmie Kamila. AI wskazała trzy warianty: oszczędny: ok. 4500–6000 zł miesięcznie średni: ok. 6000–9000 zł miesięcznie wyższy (lub średni w dużym mieście takim jak Warszawa): nawet 9000–12 000+ zł miesięcznie. Chociaż kwota 10 tys. zł może wydawać się absurdalna, utrzymanie dziecka w Polsce jest niezwykle kosztowne. A Twoim zdaniem 10 tys. na utrzymanie trójki dzieci to dużo czy mało? Zobacz także: Likwidacja 800 plus. Skończą się wypłaty dla niepracujących, którzy nie płacą podatków?
Zasadzka na rodziców w żłobkach. Przez jeden haczyk mogą stracić 1500 zł miesięcznie
Jeśli nie doczytasz umowy, możesz stracić 1500 zł w ramach programu „Aktywnie w żłobku”. Sprawdź, na który zapis zwrócić szczególną uwagę i kiedy pieniądze mogą przepaść.
Dopłata do żłobka z programu „Aktywnie w żłobku” nie trafi do rodziców, jeśli sama opłata za pobyt dziecka przekroczy 2200 zł miesięcznie. Limit został odnowiony 1 kwietnia 2026 r., a jego przekroczenie oznacza brak prawa do świadczenia. Przy podpisywaniu umowy trzeba zwrócić uwagę, czy i jak żłobek rozdziela koszty pobytu i inne opłaty, np. za wyżywienie. Limit 2200 zł odbiera prawo do korzystania ze świadczenia Świadczenie „Aktywnie w żłobku” wypłacane w ramach programu „Aktywny rodzic” ma pomóc rodzicom dzieci korzystających z opieki w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna. W praktyce jednak jeden parametr potrafi całkowicie wyłączyć wsparcie. W programie obowiązuje limit: jeśli opłata za sam pobyt dziecka przekroczy 2200 zł, ZUS nie przyzna świadczenia. Część rodziców ma błędne przekonanie, że w przypadku przekroczenia limitu kwota świadczenia zostaje pomniejszona, a w rzeczywistości tracą prawo do dopłaty. Obecny limit w wysokości 2200 zł obowiązuje od 1 kwietnia 2026 r. do 31 marca 2027 r. Uwaga, przy podpisywaniu umowy zwróć uwagę na jeden haczyk: w limicie 2200 zł uwzględnia się wyłącznie opłatę za pobyt dziecka w placówce. Opłaty za wyżywienie i inne dodatki nie są wliczane do tego progu. Nawet jeśli rodzic łapie się w limicie i może skorzystać za świadczenia, opłata m.in. za posiłki zostaje po jego stronie. Program „Aktywnie w żłobku”: co warto wiedzieć? Maksymalna wysokość świadczenia to 1500 zł miesięcznie lub 1900 zł miesięcznie dla dzieci z niepełnosprawnością. Jednocześnie obowiązuje zasada, że ZUS nie finansuje więcej, niż wynosi sama opłata za pobyt. To oznacza, że: jeśli opłata za pobyt jest niższa niż 1500 zł (albo 1900 zł), dopłata będzie wynosić dokładnie tyle, ile wynosi opłata za pobyt, rodzic nie otrzyma pozostałej części świadczenia, jeśli opłata za pobyt jest wyższa, rodzic musi dopłacić różnicę, jeśli opłata za pobyt przekroczy 2200 zł, świadczenie nie przysługuje w ogóle. Świadczenie „Aktywnie w żłobku” działa od 1 października 2024 r. i zastąpiło wcześniejsze dofinansowanie żłobkowe w wysokości 400 zł. Terminy i formalności Przy wnioskowaniu liczy się nie tylko kwota z cennika, ale też kalendarz. Wniosek trzeba złożyć w ciągu 2 miesięcy od rozpoczęcia opieki. Jeśli ten termin minie, świadczenie przysługuje dopiero od miesiąca złożenia wniosku, bez wyrównania za wcześniejsze miesiące. Wniosek składa się wyłącznie elektronicznie do ZUS. Wskazywane kanały to eZUS, aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (jeśli bank udostępnia taką usługę). Do kogo trafiają pieniądze? Co do zasady pieniądze nie są przelewane rodzicowi. Środki trafiają bezpośrednio do placówki albo dziennego opiekuna i mają pomniejszyć rachunek. Warto również mieć na uwadze ograniczenia w łączeniu świadczeń: w tym samym miesiącu na to samo dziecko nie można łączyć „Aktywnie w żłobku” ze świadczeniami „Aktywnie w domu” ani „Aktywni rodzice w pracy”. Jeśli rodzina rozważa różne formy opieki i pracy, to może pomóc uniknąć rozczarowania przy rozliczeniu. Zobacz także: Podwójna wypłata i nawet 4000 zł miesięcznie dla rodzin. Idzie rewolucja w świadczeniach
Tylko osoba o wysokim IQ rozwiąże to równanie w mniej niż 7 sekund. Jaki jest wynik?
Podobno tylko osoby o wysokim IQ są w stanie obliczyć to zadanie w mniej niż 7 sekund. A może wystarczy przypomnieć sobie ze szkoły podstawowej kolejność wykonywania działań?
Z pozoru to zagadka matematyczna to banał. A jednak to właśnie takie równania najczęściej wywołują niepewność i... zupełnie różne wyniki. Zagadka matematyczna dla geniuszy? Spójrz na działanie: 7+7÷7+7×7-7=? Wiele dorosłych osób zaczyna liczyć od lewej do prawej stronie, pomijając kolejność wykonywania działań, czyli jedną z zasad, które poznaje się zwykle w 4 (a czasem nawet wcześniej!) klasie podstawówki. Aby uniknąć błędów, trzeba pamiętać o kilku podstawowych regułach: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej strony), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Kluczowe jest to, że mnożenie i dzielenie są równorzędne i wykonuje się je dokładnie w kolejności zapisu. Zagadka z 7: rozwiązanie krok po kroku 7+7÷7+7×7-7=? 7+1+7×7-7=? 7+1+49-7=? 8+49-7=? 57-7=50 Prawidłowy wynik to 50. View oEmbed on the source website Skąd biorą się błędne odpowiedzi? Najczęstszy błąd polega na tym, że ktoś wykonuje działania „na skróty”, zaczynając od dodawania lub traktując całe wyrażenie intuicyjnie. W efekcie powstają zupełnie różne wyniki, które wydają się logiczne, ale nie są zgodne z zasadami matematyki. W takich zagadkach szczególnie zdradliwe jest to, że równania naprawdę wyglądają niepozornie. Wystarczy pominąć jedno działanie lub np. uznać, że mnożenie ma pierwszeństwo przed dzieleniem, i wynik się sypie. Warto rozwiązywać tego typu zagadki Dzieci często rozwiązują takie zadania sprawniej, ponieważ mają świeżo utrwalone zasady i stosują je krok po kroku, dokładnie tak, jak uczą się w szkole. Dorośli natomiast częściej działają intuicyjnie, co prowadzi do pomijania ważnych reguł. Zdarza się też, że pamiętają zasady w uproszczonej wersji, przez co błędnie interpretują kolejność działań. Dzieci nie kombinują — po prostu wykonują kolejne kroki zgodnie z instrukcją. Dorośli próbują przyspieszyć proces i „skrócić” sobie rachunki, co często kończy się pomyłką. Takie zagadki pokazują, jak ważne jest dokładne czytanie i analiza zamiast zgadywania. Jednocześnie są świetnym treningiem dla mózgu, bo uczą cierpliwości i logicznego myślenia. Zobacz także: Zagadka dnia: ile lat ma córka? To podchwytliwe zadanie skłóciło cały internet
Hity komunijne PRL: oto co dostawały dzieci. Nikt nie lamentował, że jest „biednie”
Zegarek był prezentowym standardem, rower luksusem, a magnetofon – spełnieniem snów. Komunie w PRL wyglądały zupełnie inaczej niż dziś – a gdyby tak do tego wrócić...?
W dzisiejszych czasach rodzice biorą pożyczki, żeby zorganizować dzieciom wymarzone przyjęcie komunijne z atrakcjami takimi jak dmuchańce, mini zoo czy animator. Najczęściej wręczanym prezentem jest koperta, najlepiej wypchana banknotami. Przez to, że komunie coraz częściej przypominają małe wesela, a oczekiwania dzieci względem rodziców i rodziców względem gości są coraz większe, uroczystość niemal całkowicie zatraciła swój religijny charakter. A przecież można inaczej. Skromniej, ale z miłością. Komunia w realiach PRL Pierwsza Komunia Święta w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej była wydarzeniem o zupełnie innym charakterze niż dziś. Mniej było przepychu, a więcej symboliki i rodzinnej atmosfery. Prezenty nie były oczywistością – często stanowiły efekt długiego planowania, odkładania pieniędzy lub... znajomości. Dzieci nie oczekiwały kosztownej elektroniki czy markowych gadżetów. To, co dostawały, miało służyć latami i często było pierwszą „poważną” rzeczą w ich życiu. Oto najpopularniejsze prezenty komunijne w PRL: Zegarek – symbol dorosłości To był absolutny numer jeden. Mechaniczny zegarek oznaczał wejście w nowy etap życia i był traktowany bardzo poważnie. Dzieci uczyły się o niego dbać, nakręcać go, często nosiły go tylko na specjalne okazje. Dla wielu był to pierwszy tak wartościowy przedmiot. Rower – marzenie każdego dziecka Rower był prezentem luksusowym i często składkowym od całej rodziny. Jeśli ktoś dostał taki podarunek, budził zazdrość rówieśników. Jazda na nim dawała poczucie wolności i była jedną z największych dziecięcych frajd tamtych lat. Książki – inwestycja w przyszłość Książki były bardzo popularnym prezentem, bo miały wartość edukacyjną. Atlasy, encyklopedie czy klasyka literatury dziecięcej trafiały na półki i często zostawały z dzieckiem na lata. Dewocjonalia – pamiątka na całe życie Medaliki, łańcuszki, Biblie czy obrazki religijne były nieodłącznym elementem komunii. Miały przede wszystkim wymiar duchowy, ale często stawały się też jedyną „ozdobą” dziecka na długie lata. Ubrania i dodatki – praktyczny prezent Eleganckie buty, płaszcz czy ubrania „na wyjście” były częstym podarunkiem. W czasach niedoboru taki prezent miał ogromną wartość – pozwalał zaoszczędzić rodzicom spory wydatek. Magnetofon – luksus z najwyższej półki Pod koniec PRL pojawiały się bardziej nowoczesne prezenty. Magnetofon był prawdziwym rarytasem, często przywożonym z zagranicy lub kupowanym w sklepach dewizowych. Dla dziecka oznaczał kontakt z muzyką i czymś „światowym”. Proste gry elektroniczne – namiastka technologii Choć konsole były praktycznie nieosiągalne, czasem w ramach prezentu dzieciaki dostawały proste gry elektroniczne, często zza naszej wschodniej granicy. Dawały ogromną frajdę i uchodziły za nowoczesne. Dlaczego te prezenty zapadały w pamięć? W czasach PRL wszystko miało większą wartość, bo było trudniej dostępne. Dzieci nie były przyzwyczajone do nadmiaru, dlatego każdy prezent był czymś wyjątkowym. Pierwszy zegarek czy rower stawały się symbolem ważnego momentu w życiu. Dziś komunie często kojarzą się z drogimi gadżetami, ale kiedyś liczyło się coś innego – emocje, znaczenie i świadomość, że dany przedmiot nie był łatwy do zdobycia. Prezenty komunijne z czasów PRL mogą wydawać się skromne, ale miały w sobie coś, co trudno dziś odtworzyć – autentyczną radość i wyjątkowość chwili. W świecie niedoboru nawet drobny podarunek mógł stać się najcenniejszym wspomnieniem na całe życie. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Tyle Polacy wkładają do koperty na komunię 2026. Podobno wstyd dać mniej
Zagadka dnia: ile lat ma córka? To podchwytliwe zadanie skłóciło cały internet
Za każdym razem, gdy ta zagadka pojawia się w sieci, wywołuje burzliwe dyskusje wśród internautów. Zanim podasz odpowiedź, zastanów się dwa razy. A może nawet trzy.
W przeciwieństwie do typowych zagadek matematycznych nie musisz zastanawiać się, w jakiej kolejności należy wykonywać obliczenia, aby uzyskać prawidłowy wynik. Jednak chociaż nie ma tu skomplikowanych działań, wiele osób podaje złą odpowiedź. Zagadka, która skłóciła internet Treść zadania brzmi: „Mama i córka mają razem 28 lat. Mama jest starsza od córki o 22 lata. Ile lat ma córka?”. Brzmi jak zadanie, które można obliczyć w głowie w kilka sekund: wielu dorosłych od razu podaje wynik 6. I właśnie tu zaczyna się problem. Jesteśmy zbyt pewni siebie i zapominamy, że nie wystarczy odjąć 22 od 28. Gdzie tkwi haczyk w tym zadaniu? Ta zagadka to typowe zadanie z x. W treści zadania mamy dwie ważne informacje: suma wieku to 28 lat, różnica wieku to 22 lata. To oznacza, że nie wystarczy jedno proste odejmowanie. Jak rozwiązać tę zagadkę krok po kroku? Musimy obliczyć, ile lat ma córka. Wiek córki to x. Wiek mamy to x + 22 lata. Razem mają 28 lat, więc: x+(x+22) = 28 2x+22=28 |-22 2x=6 |÷2 x=3 Prawidłowa odpowiedź to 3. Córka ma 3 lata, a mama ma 25 lat. Dlaczego tak łatwo się pomylić? To zadanie świetnie pokazuje, jak działa nasz mózg. Kiedy widzimy proste liczby, chcemy jak najszybciej znaleźć wynik i często wybieramy najkrótszą drogę. Problem w tym, że w zagadkach słownych liczy się nie tylko liczenie, ale przede wszystkim zrozumienie zależności. Dorośli bardzo często „upraszczają” zadanie i działają intuicyjnie, przez co pomijają ważny element. Dzieci natomiast częściej zatrzymują się na chwilę i próbują rozpisać rozwiązanie krok po kroku, bo właśnie tego uczą się w szkole. Dlaczego warto rozwiązywać zagadki matematyczne? Jeśli masz wrażenie, że zagadki logiczne to coś tylko dla dzieci albo fanów matematyki, to warto spojrzeć na nie trochę inaczej. W rzeczywistości to jeden z najprostszych i najprzyjemniejszych sposobów, żeby „rozruszać” szare komórki. Tego typu zagadki: poprawiają koncentrację i zdolność skupienia się na szczegółach uczą analizowania problemu krok po kroku zamiast działania „na skróty” rozwijają logiczne myślenie i umiejętność wyciągania wniosków pomagają szybciej zauważać zależności i schematy zwiększają cierpliwość i wytrwałość w szukaniu rozwiązania wzmacniają pamięć i sprawność umysłową uczą dokładności i ograniczają pochopne błędy poprawiają radzenie sobie z problemami w codziennym życiu (nie tylko matematycznymi) dają satysfakcję i budują pewność siebie po znalezieniu rozwiązania są prostym, szybkim treningiem dla mózgu, który można zrobić w kilka minut Zobacz także: Niby banalne równanie, a dorośli zaciekle kłócą się o wynik. Policzysz w 10 sekund?
Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast wykładów wystarczy: „Widzę, że jesteś zły”, „Jestem tu”, „Przytul się, jeśli tego potrzebujesz”. To daje dziecku coś, czego naprawdę potrzebuje – zrozumienie, a nie ocenę. View oEmbed on the source website Na koniec warto pamiętać o jednej rzeczy: ta metoda nie jest magiczną sztuczką, która uciszy rozzłoszczone dziecko. To sposób budowania relacji i poczucia bezpieczeństwa. Im częściej reagujesz w ten sposób, tym szybciej dziecko zaczyna samo się wyciszać – bo jego organizm uczy się, że emocje można przeżyć spokojnie, bez lęku i chaosu. To inwestycja, która procentuje każdego dnia. I jeszcze jedno – nie zawsze zadziała w 60 sekund. Czasem potrzeba więcej czasu, cierpliwości i gotowości, by po prostu być obok. Ale właśnie to „bycie” robi największą różnicę. Bo dziecko, które czuje się widziane i rozumiane, nie musi krzyczeć tak głośno, żeby ktoś je usłyszał. Zobacz także: Psycholog radzi: „Gdy dziecko wpada w złość, zachowaj się jak komentator piłki nożnej”
Podwyżka 800 plus do 1000 zł. Większość Polaków mówi kategoryczne „nie”
Mija 10 lat od startu programu Rodzina 500 plus, dziś wypłacanego jako 800 plus. Czy świadczenie powinno zostać podniesione do 1000 zł z możliwością kolejnych waloryzacji?
W kwietniu mija 10 lat od pierwszych wypłat w programie Rodzina 500 plus, który dziś funkcjonuje jako 800 plus i trafia do rodzin z dziećmi do 18. roku życia w całej Polsce. Przy okazji okrągłej rocznicy „Super Express” sprawdził nastroje wokół kolejnej zmiany: czy świadczenie powinno wzrosnąć do 1000 zł. Wynik badania Instytutu Badań Pollster jest dość zaskakujący: aż 61 proc. dorosłych badanych jest przeciw. Większość Polaków nie zgadza się na 1000 plus W badaniu Pollster, zrealizowanym w dniach 2-3 kwietnia na reprezentatywnej próbie 1011 dorosłych Polaków, większość respondentów opowiedziała się przeciw podwyżce 800 plus do 1000 zł. To ważny sygnał, bo dotyczy nie tylko rodzin pobierających świadczenie, ale całego elektoratu: osób w różnym wieku i o różnych sytuacjach życiowych. Tak wyraźny rozkład odpowiedzi pokazuje, że przy kolejnych propozycjach podnoszenia kwoty coraz mocniej zderzają się dwie perspektywy. Z jednej strony jest oczekiwanie, by program nadążał za kosztami życia, z drugiej ostrożność wobec dalszego zwiększania stałych wydatków państwa. W samym wyniku widać też, że zwolennicy waloryzacji nie zniknęli z debaty: 39 proc. to wciąż duża grupa, która uważa, że 1000 zł byłoby uzasadnione. Wsparcie dla rodzin działa, ale cel demograficzny nie został dowieziony W dyskusji o świadczeniu często pada pytanie, „po co” program istnieje: czy ma zachęcać do posiadania dzieci, bo przecież takie było główne założenie, czy raczej stabilizować budżety rodzin, które już je mają. W ocenie obecnej w debacie publicznej podkreśla się, że cel demograficzny nie został osiągnięty w trwały sposób, bo wskaźniki urodzeń wciąż pozostają niskie. Jednocześnie program jest wskazywany jako realne wsparcie finansowe i narzędzie ograniczania ubóstwa. To połączenie sprawia, że temat podwyżki 800 plus do 1000 zł nie jest tylko sporem o liczby. Dla rodziców to rozmowa o bezpieczeństwie finansowym, a dla wielu pozostałych obywateli także o tym, jak dzielić publiczne pieniądze między różne potrzeby. I właśnie dlatego wynik sondażu może być zapowiedzią twardszej, bardziej wymagającej dyskusji o tym, w jakim kierunku powinno iść wsparcie dla rodzin w kolejnych latach. Dziesięć lat programu i szybkie zmiany zasad Program Rodzina 800 plus zdążył się na dobre wpisać w codzienność wielu domów. Początkowo był skierowany do rodzin z większą liczbą dzieci: pieniądze przysługiwały na drugie i kolejne dziecko, a na pierwsze dopiero po spełnieniu kryterium dochodowego. Z czasem zasady się zmieniły: od lipca 2019 r. program objął każde dziecko do 18. roku życia, bez względu na dochód w rodzinie. Kolejna ważna data to 1 stycznia 2024 r., gdy świadczenie podniesiono do 800 zł. W przestrzeni publicznej wraca dziś pytanie, czy to już wystarczający poziom wsparcia, czy raczej etap przejściowy przed kolejną waloryzacją. Dla wielu rodziców to nie jest abstrakcyjna dyskusja: w domowym budżecie liczy się regularność wpływów i przewidywalność decyzji państwa, bo od tego zależy planowanie wydatków na szkołę, jedzenie czy zajęcia dodatkowe. Źródło: polityka.se.pl Zobacz także: Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Niby banalne równanie, a dorośli zaciekle kłócą się o wynik. Policzysz w 10 sekund?
Każdy, kto ukończył podstawówkę, powinien rozwiązać to zadanie w mniej niż 15 sekund. A jednak za każdym razem, kiedy ten przykład pojawia się w sieci, dorośli kłócą się o prawidłowy wynik.
To działanie opublikowane na profilu MindYourDecisions na YouTubie wyświetlono ponad 360 tys. razy. Pod nagraniem są tysiące komentarzy – to dowód, że nawet tak banalne (z pozoru) działania burzą krew. Spójrz na działanie: 8÷2×4. W internecie od lat trwa spór o poprawną odpowiedź. Jedni są przekonani, że wynik to 1, inni bez wahania podają 16. Skąd ta rozbieżność? Problem nie leży w samym działaniu, ale w sposobie jego interpretacji. Chociaż dziś obowiązuje zasada, że mnożenie i dzielenie mają ten sam priorytet, więc zaczyna się obliczenia od tego, które pierwsze pojawia się w równaniu, nie zawsze tak było. Jaka jest prawidłowa kolejność działań? Aby uniknąć błędu, trzeba trzymać się jednej, jasno określonej zasady: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, następnie potęgi i pierwiastki, potem mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Kluczowe jest to, że mnożenie i dzielenie mają dokładnie ten sam priorytet – liczy się kolejność zapisu. Zagadka matematyczna: jak poprawnie rozwiązać 8÷2×4? Zgodnie z zasadami najpierw dzielimy, później mnożymy: 8÷2×4=? 4×4=16 Prawidłowy wynik to 16. Skąd bierze się odpowiedź 1? Właśnie stąd, że niektórzy błędnie uznają, że najpierw wykonuje się mnożenie, a potem dzielenie. View oEmbed on the source website Dlaczego dorośli się o to kłócą? Ten przykład pokazuje coś bardzo ciekawego. Współczesna zasada, według której mnożenie i dzielenie są równorzędne i wykonujemy je od lewej do prawej, została ujednolicona i przyjęta w edukacji w XX wieku, wraz ze standaryzacją zapisu matematycznego. Wcześniej w niektórych podręcznikach i krajach stosowano inne interpretacje, co do dziś wpływa na sposób myślenia wielu dorosłych. Sama pamiętam to przeświadczenie, że mnożenie jest ważniejsze niż dzielenie, a przecież to nieprawda. Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Takie zagadki są jednak bardzo wartościowe, bo zmuszają do zatrzymania się i dokładnego przeanalizowania działania krok po kroku. Pomagają poprawić koncentrację i uczą uważności na szczegóły, które łatwo przeoczyć. Dodatkowo rozwijają logiczne myślenie i przypominają podstawy matematyki, które z czasem mogą się zatrzeć. Regularne rozwiązywanie takich przykładów to prosty sposób na trening mózgu, który nie zajmuje dużo czasu, a przynosi realne korzyści. Co więcej, dają one sporą satysfakcję, kiedy uda się znaleźć poprawny wynik mimo początkowych wątpliwości. Tobie udało się obliczyć? Zobacz także: Na tej banalnej zagadce dorośli wymiękają. Zapominają o zasadzie PEMDAS
Ta banalna zagadka z haczykiem to hit sieci. Dziecko poda wynik w mniej niż minutę
Na widok pierwiastkowania na czole może pojawić się kropelka potu, ale nie ma co się stresować: to naprawdę łatwe działanie. Dzieci radzą sobie z nim bez problemu.
Na pierwszy rzut oka wygląda nieco trudniej, ale to wciąż przykład z pierwszych klas szkoły podstawowej. Za każdym razem, kiedy pojawia się w sieci, dorośli kłócą się o poprawny wynik. To dlatego, że wiele osób nie pamięta o kolejności wykonywania działań i popełnia błąd w obliczeniach. Zagadka matematyczna z haczykiem: jaki jest wynik? Zacznijmy od podstawowej zasady, czyli kolejności wykonywania działań: najpierw działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, dalej mnożenie i dzielenie od lewej do prawej strony, na końcu dodawanie i odejmowanie od lewej do prawej strony. W naszym przykładzie haczyk polega na tym, że nawias tak naprawdę nie jest nawiasem i należy go interpretować jak mnożenie. Dlatego też najpierw pierwiastkujemy, dalej dzielimy, mnożymy i na końcu dodajemy: 6²÷2(3)+4=? 36÷2(3)+4=? 18(3)+4=? 54+4=58 Prawidłowy wynik to 58. Co ciekawe, filmik z tym równaniem wyświetlono na YouTubie prawie 10 mln razy. W komentarzach, a są ich tysiące, pojawia się też często odpowiedź 10. A Tobie jaki wyszedł wynik? View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? To równanie jest dobrym przykładem tego, jak łatwo popełnić błąd przez pośpiech. Dzieci zazwyczaj rozwiązują je poprawnie, ponieważ dokładnie trzymają się zasad i wykonują działania krok po kroku. Takie zagadki mają jednak ogromną wartość, bo zmuszają do skupienia i dokładnej analizy. Dzięki nim poprawiamy koncentrację i uczymy się logicznego myślenia. Dodatkowo pomagają one utrzymać sprawność umysłową i są świetnym sposobem na krótki trening dla mózgu. Regularne rozwiązywanie takich zadań może znacząco poprawić naszą dokładność i zdolność rozwiązywania problemów. Zobacz także: Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Takie proste zadanie, a dorośli się męczą. Dla dziecka to bułka z masłem
To jedno z tych działań, które wydają się dziecinnie proste, a jednak za każdym razem, gdy pojawiają się w sieci, dorośli kłócą się o wynik. A Ty znasz odpowiedź?
Przy równaniu 8÷4(1+1) najczęściej pojawiają się dwie odpowiedzi: 1 i 4. Obie mają swoich zwolenników, a dyskusje szybko przeradzają się w spory o to, kto ma rację. Problem polega na tym, że wiele osób nieprawidłowo interpretuje zapis z nawiasem i zapomina o najważniejszej zasadzie: kolejności wykonywania działań. Dla przypomnienia: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej strony), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Rozwiązanie zagadki krok po kroku Aby obliczyć wynik, zaczynamy od nawiasu. Następnie dzielimy, a na końcu dodajemy. W tym równaniu należy pamiętać, że brak znaku między 4 a nawiasem oznacza mnożenie. Obliczenia powinny zatem wyglądać tak: 8÷4(1+1)=? 8÷4(2)=? 2(2)=4 Prawidłowa odpowiedź to 4. View oEmbed on the source website Dlaczego ta zagadka jest tak podchwytliwa? To zadanie pokazuje, jak łatwo można źle zinterpretować zapis matematyczny. Dzieci zazwyczaj radzą sobie lepiej, ponieważ są przyzwyczajone do schematycznego rozwiązywania działań i stosują się do poznanych w szkole zasad. Dorośli natomiast często próbują uprościć zadanie, co prowadzi do błędnych wniosków. Takie zagadki są jednak bardzo potrzebne, ponieważ zmuszają do myślenia i analizowania krok po kroku. Pomagają poprawić koncentrację, uczą cierpliwości i dokładności. Dodatkowo rozwijają umiejętność logicznego myślenia, która przydaje się nie tylko w matematyce, ale i w codziennym życiu. Regularne rozwiązywanie takich zadań to prosty sposób na utrzymanie mózgu w dobrej formie. Zobacz także: Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Ten trik na lepsze oceny na koniec roku działa jak magia. Wystarczy zacisnąć pięści
Jeśli nie masz już pomysłu, jak zmotywować dziecko do nauki, a przecież koniec roku się zbliża – koniecznie wypróbuj ten trik. To prosta metoda, dzięki której uczeń zacznie lepiej przyswajać wiedzę.
Zaciskanie pięści sposobem na lepsze zapamiętywanie – brzmi absurdalnie? A jednak coraz więcej osób mówi o tej metodzie w kontekście nauki. Nawet jeśli jesteś niedowiarkiem, z pewnością nie zaszkodzi spróbować – a może pomożesz tak dziecku przed wystawianiem ocen? Zaciskanie pięści jako metoda nauki: na czym polega ta metoda? Ten trik opiera się na założeniu: ciało i mózg są ze sobą ściśle połączone. Ruchy, które wykonujemy, mogą wpływać na to, jak przetwarzamy i przechowujemy informacje, bo przecież nasz mózg i tak decyduje o wszystkim, co się z nami dzieje. Jakiś czas temu o tej metodzie przypomnieli twórcy platformy edu-mag.pl. Na swoim profilu na Instagramie jedna z twórczyń pokazuje, jak w prosty sposób wykorzystać ją podczas nauki. Metoda jest banalna: podczas nauki poproś dziecko, by zacisnęło prawą dłoń na kilkadziesiąt sekund. Gdy będziesz je odpytywać, niech podczas przypominania materiału zaciśnie lewą dłoń. I już! Brzmi jak zabawa? Trochę tak. Ale za tym trikiem stoi konkretna teoria związana z pracą półkul mózgowych. Prawa ręka aktywizuje lewą półkulę, która odpowiada m.in. za analizę i zapamiętywanie. Z kolei lewa ręka pobudza prawą półkulę – tę bardziej związaną z odtwarzaniem wspomnień i kontekstem. Czy ta metoda naprawdę działa – czy tylko kolejny mit z internetu? Tutaj zrób kilka głębokich wdechów i nie łudź się, że trójkowy uczeń nagle zacznie przynosić do domu same piątki tylko dlatego, że przy nauce zaciskał pięści. Chociaż badania faktycznie sugerują, że taki mechanizm może mieć sens. A konkretnie badanie opublikowane w czasopiśmie PLOS ONE, które poprowadziła naukowczyni dr Ruth Propper z Montclair State University w USA. W eksperymencie wzięło osób 51 osób. Uczestnicy zostali podzieleni na grupy, a ich zadaniem było zapamiętanie 72 słów. Najlepsze wyniki osiągnęła grupa, która: zaciskała prawą dłoń przed nauką (ok. 90 sekund), zaciskała lewą dłoń przed przypominaniem (ok. 90 sekund). Osoby, które stosowały tę technikę, w niektórych przypadkach lepiej radziły sobie z przypominaniem informacji. Ale – i to ważne – nie jest to cudowna metoda na zrobienie orła z wróbelka. Efekty są raczej subtelne i mogą zależeć od dziecka, jego stylu uczenia się i poziomu skupienia. Jak wesprzeć dziecko w nauce? Chociaż samo zaciskanie pięści może nie wystarczyć, warto je wykorzystać jako jedną z metod wspierania procesu uczenia się. Pamiętaj, że dobre wyniki w nauce to nie tylko talent do pochłaniania wiedzy z konkretnego przedmiotu, ale też: powtórki rozłożone w czasie, aktywne przypominanie (np. przepytywanie się), tłumaczenie materiału własnymi słowami, odpoczynek i sen, dieta bogata w składniki odżywcze. A na koniec: oceny są ważne i nie udawajmy, że jest inaczej. Ale nie są najważniejsze, zwłaszcza jeśli mają kojarzyć się z ciągłą presją, rywalizacją z innymi czy byciem niewystarczającym. Dziecko nie potrzebuje samych czwórek i piątek, ale potrzebuje cierpliwego, kochającego i akceptującego je rodzica. Zobacz także: Postaw na biurku 2 słoiki i zobacz, co się stanie. Dziecko od razu zacznie się lepiej uczyć
„Wiadomość od nauczycielki mnie osłabiła. Uwzięła się”. Nauczyciele naginają prawo
Najpierw była groźba. Potem przyszła wiadomość w e-dzienniku. – Zrozumiałam, że to już nie chodzi o matematykę, tylko o moje dziecko – mówi matka ósmoklasisty.
Syn pani Moniki chodzi do ósmej klasy. Matematyka nigdy nie była jego mocną stroną, ale – jak podkreśla mama – chłopak się nie poddał. – Na pierwszy semestr miał 2, średnia wynosiła 2,6. Wiedziałam, że musi się poprawić i faktycznie to zrobił. Orłem to on nigdy z matmy nie był i już nie będzie, ale wiem, że mocno walczył, przykładał się, chodził na korepetycje – opowiada. Średnia 3,7, a w e-dzienniku 1 W drugim półroczu jego oceny się poprawiły, a średnia wzrosła do 3,7. Teoretycznie można więc uznać, że nauczycielka powinna wystawić na koniec roku ocenę dostateczną. – Dla mnie było oczywiste, że na koniec roku wyjdzie trójka. Może nie mocna, ale jednak trójka, bo on się naprawdę starał i to widać – dodaje mama chłopca. Nauczycielka jako wstępną ocenę proponowaną wystawiła jednak niedostateczny. Z wyjaśnień pani Moniki wynika, że pedagożka uznała, że uczeń nie opanował materiału w stopniu zadowalającym. Zapowiedziała również, że nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty. O swojej decyzji poinformowała też matkę chłopca. – Usłyszałam, że ona może wystawić mu jedynkę, nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty i że on może powtarzać klasę. Byłam w szoku, bo cyferki mówią zupełnie co innego. Według mnie ona się po prostu uwzięła i nie lubi mojego syna, bo on jest jednym z tych bardziej rozgadanych i pewnie coś musiał chlapnąć na lekcji – relacjonuje. „Ta wiadomość była bezczelna” Pani Monika postanowiła wyjaśnić sprawę u dyrekcji. – Nie robiłam afery. Chciałam tylko wiedzieć, jak to możliwe przy takich ocenach – tłumaczy. Dzień później dostała wiadomość w Librusie. – Nauczycielka napisała, że nie życzy sobie załatwiania spraw za jej plecami i że moje zachowanie nie pomaga dziecku, które i tak nie opanowało materiału. To było bardzo nie w porządku, to było bezczelne z jej strony. Ona go po prostu nie lubi – mówi. Czy nauczyciel może wystawić ocenę niższą niż ta obliczona ze średniej? To jedno z najczęstszych pytań rodziców – i odpowiedź nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Zgodnie z przepisami Ustawy – Prawo oświatowe oraz rozporządzenia Ministra Edukacji w sprawie oceniania, średnia ocen nie jest jedynym ani decydującym kryterium. Nauczyciel ma prawo brać pod uwagę także: stopień opanowania materiału, postępy ucznia, aktywność na lekcji i systematyczność, wyniki sprawdzianów, kartkówek, prac klasowych w postaci ocen. Oznacza to, że teoretycznie nauczyciel może wystawić ocenę inną niż ta wyliczona ze średniej, jeśli zauważa, że oceny nie oddają w pełni wiedzy ucznia i jego zaangażowania w dany przedmiot. Jest jednak jeden kluczowy warunek – ocena musi być zgodna z zasadami oceniania określonymi w statucie szkoły i możliwa do uzasadnienia. Czy nauczyciel może zaniżyć ocenę, bo nie lubi ucznia? Nie. I tu przepisy są jednoznaczne. Ocenianie musi być jawne, obiektywne i sprawiedliwe. Nauczyciel ma obowiązek stosować jednolite kryteria wobec wszystkich uczniów. Ocena nie może być formą kary ani wyrazem osobistego stosunku do ucznia – wynika wprost z zasad oceniania zapisanych w przepisach. Jeśli nauczyciel celowo zaniża – lub zawyża – ocenę z uwagi na swoją sympatię czy antypatię, łamie prawo. Jeżeli z dokumentacji (oceny cząstkowe) wynika, że uczeń osiąga poziom dostateczny, a mimo to dostaje ocenę niedostateczną, może to być uznane za naruszenie zasad oceniania. Co może zrobić rodzic w takiej sytuacji? Rodzic ma konkretne narzędzia – i warto z nich korzystać. W praktyce można: poprosić nauczyciela o szczegółowe uzasadnienie proponowanej oceny, zażądać wglądu do prac pisemnych dziecka, sprawdzić, czy ocena jest zgodna ze statutem szkoły, zgłosić sprawę do dyrektora (co już zrobiła matka), złożyć wniosek o egzamin sprawdzający, jeśli ocena końcowa budzi wątpliwości, w ostateczności zgłosić sprawę do kuratorium oświaty. Co ważne – jeśli uczeń otrzyma ocenę niedostateczną na koniec roku, ma prawo do egzaminu poprawkowego. Nie można go też nie dopuścić do egzaminu ósmoklasisty – to egzamin obowiązkowy dla wszystkich uczniów kończących szkołę podstawową. – Nie odpuszczę. Nie pozwolę, żeby ktoś przekreślił jego przyszłość przez własne uprzedzenia – zapewnia pani Monika. Zobacz także: Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Wniosek o 800 plus na nowy okres świadczeniowy nie przedłuża się automatycznie. ZUS przypomina, że kluczowy jest termin 30 kwietnia: tylko wtedy można uniknąć przerwy w przelewach i dostać pieniądze bez opóźnień.
Rodziny, które korzystają ze świadczenia 800 plus, wchodzą właśnie w kluczowy moment przygotowań do nowego okresu wypłat. Wnioski na cykl od 1 czerwca 2026 r. do 31 maja 2027 r. można składać od 1 lutego i warto pamiętać o jednym: bez nowego wniosku pieniądze nie „przejdą” automatycznie na kolejny rok. To szczególnie ważne teraz, gdy kalendarz decyduje o tym, czy czerwcowy przelew pojawi się na koncie bez przerwy. Końcówka kwietnia to bezpieczna granica, jeśli liczy się ciągłość W praktyce najwięcej zależy od tego, kiedy wniosek trafi do ZUS. Złożenie kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku do 30 kwietnia oznacza, że świadczenie za czerwiec zostanie przyznane i wypłacone najpóźniej do 30 czerwca. Jeśli formalności zostaną załatwione w maju, wypłata (z wyrównaniem od czerwca) powinna trafić nie później niż do 31 lipca. Wniosek złożony w czerwcu również daje wyrównanie od czerwca, ale czas na wypłatę wydłuża się do 31 sierpnia. To scenariusz, w którym pieniądze nie przepadają, ale na przelew można poczekać kilka tygodni dłużej. Najbardziej dotkliwe bywa spóźnienie po 30 czerwca. Wtedy prawo do świadczenia ustalane jest od miesiąca złożenia wniosku, czyli przykładowo dokument wysłany w lipcu nie obejmie już czerwca. Przy takim opóźnieniu wypłata może dotrzeć nawet do 30 września. Wniosek trzeba złożyć online Wniosek o 800 plus da się złożyć wyłącznie elektronicznie. Do wyboru są cztery kanały: PUE ZUS / eZUS, aplikacja mZUS, bankowość elektroniczna, portal Emp@tia. To rozwiązanie ma plusy: dokumenty można wysłać o dowolnej porze, także poza miejscem zamieszkania. Jeśli po drodze pojawi się wątpliwość, czy wniosek na pewno został wysłany, pomocna jest weryfikacja na PUE ZUS. Po zalogowaniu w zakładce „Rodzina 800+” i w sekcji „Szczegóły Twoich wniosków” widać, czy wniosek wpłynął oraz jaki ma status obsługi. Warto też pamiętać o podstawowych zasadach samego świadczenia: 800 zł miesięcznie przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez kryterium dochodowego. Przy opiece naprzemiennej kwota dzielona jest po równo, czyli wynosi po 400 zł dla każdego z opiekunów. Noworodek i cudzoziemcy: tu terminy i warunki potrafią zaskoczyć W rodzinach, w których pojawia się nowy członek, obowiązuje osobna, ważna reguła. Rodzic ma 3 miesiące na złożenie wniosku na nowo narodzone dziecko, a dochowanie tego terminu oznacza wypłatę z wyrównaniem od dnia urodzenia. To może mieć znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy początek roku świadczeniowego zbiega się z intensywnym czasem po porodzie. Zmieniły się też warunki dotyczące części cudzoziemców. Dla obywateli Ukrainy ze statusem UKR wypłata 800 plus została wstrzymana 31 stycznia 2026 r., a od 1 lutego 2026 r. konieczne było złożenie nowego wniosku na okres 2025/2026 i spełnienie warunków, w tym wskazanego w materiałach wymogu aktywności zawodowej. Zmiany objęły ok. 150 tys. osób. Od 1 czerwca 2026 r. podobne zasady dotyczące aktywności zawodowej mają objąć również innych cudzoziemców spoza UE i EFTA, którzy legalnie przebywają w Polsce i mają dostęp do rynku pracy. Zainteresowanie programem pozostaje duże: do ZUS miało wpłynąć blisko 3 mln wniosków obejmujących ponad 4,3 mln dzieci. Tym bardziej opłaca się nie odkładać formalności na ostatnie dni i wybrać termin, który daje rodzinie największy spokój w czerwcu. Źródło: prawo.pl Zobacz także: Pensja dla matek od 2333 zł do 9332 zł miesięcznie za rodzenie dzieci. Kiedy nowe świadczenie?
Na tej banalnej zagadce dorośli wymiękają. Zapominają o zasadzie PEMDAS
To krótkie działanie, a i tak potrafi nieźle namieszać w głowach dorosłych, którzy przygodę z matematyką skończyli ładnych kilkanaście lat temu. A Ty znasz prawidłową odpowiedź?
PEMDAS to nic innego jak anglojęzyczny akronim określający kolejność wykonywania działań matematycznych, czyli: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, następnie potęgujemy i pierwiastkujemy, dalej mnożymy i dzielimy (od lewej do prawej strony), na końcu dodajemy i odejmujemy (od lewej do prawej strony). Mając na uwadze tę zasadę, chyba obliczysz to zadanie bez trudu? Zagadka matematyczna: ile to jest 60÷5(7-4)? Rozwiązanie Niby jedno krótkie działanie, kilka prostych liczb, a i tak pojawia się problem. To właśnie takie równania najczęściej wywołują największe zamieszanie, bo wyglądają banalnie i zachęcają do szybkiej odpowiedzi bez zastanowienia. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wystarczy kilka sekund, by podać wynik. W praktyce jednak wiele osób popełnia błąd, ponieważ zaczyna liczyć od lewej do prawej, ignorując kolejność wykonywania działań. To właśnie ten moment decyduje o tym, czy wynik będzie poprawny. W tym zadaniu zaczynamy od nawiasu. Następnie dzielimy, a na końcu mnożymy. 60÷5(7-4)=? 60÷5(3)=? 12(3)=36 Prawidłowy wynik to 36. Kluczowe jest zrozumienie, że zapis „5(3)” oznacza mnożenie, a mnożenie i dzielenie wykonujemy w kolejności od lewej do prawej strony. View oEmbed on the source website Dlaczego to zadanie sprawia tyle problemów? Choć działanie wygląda prosto, łatwo w nim o błąd, ponieważ wiele osób zapomina o podstawowych zasadach matematyki. Dzieci zwykle radzą sobie lepiej, bo mają świeżo utrwaloną kolejność wykonywania działań i automatycznie zaczynają od nawiasu. Dorośli częściej polegają na intuicji i chcą dojść do wyniku jak najszybciej, co prowadzi do pomyłek. Takie zagadki są jednak bardzo wartościowe, ponieważ zmuszają do zatrzymania się i dokładnego przeanalizowania działania. Dzięki nim ćwiczymy koncentrację, poprawiamy pamięć i uczymy się logicznego myślenia. To także świetny sposób na szybki trening dla mózgu, który można zrobić w kilka minut. Regularne rozwiązywanie takich zadań pomaga utrzymać sprawność umysłową i przypomina zasady, które łatwo zapomnieć. Zobacz także: Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Jakie jest rozwiązanie tej zagadki: 4 czy 1? To zadanie pojawiło się na platformie w X. Problem w tym, że żadna z tych odpowiedzi nie jest prawidłowa. Znasz poprawny wynik?
Uczniowi podstawówki, który dopiero co rozwiązywał podobne przykłady na tablicy, wystarczy chwila, żeby podać prawidłowy wynik. Dorośli często się mylą, bo nie pamiętają ze szkoły podstawowej zasady: kolejności wykonywania działań. Aby dobrze rozwiązać to zadanie, trzeba pamiętać, że: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej strony). Kluczowe jest to, że dzielenie i mnożenie oraz dodawanie i odejmowanie mają taki sam priorytet. Ile to jest 10÷5×2-1? Rozwiązanie krok po kroku Aby rozwiązać to równanie, wystarczy wykonywać obliczenia od lewej do prawej strony: w tym przykładzie działania są ułożone zgodnie z kolejnością wykonywania działań. Zaczynamy więc od dzielenia, następnie mnożymy, a na koniec odejmujemy. 10÷5×2-1=? 2x2-1=? 4-1=3 Prawidłowy wynik to 3. Skąd bierze się błędna odpowiedź? Osoby, które podają błędny wynik, zwykle wykonują działania w niewłaściwej kolejności. U niektórych osób panuje błędne przekonanie, że mnożenie powinno zostać wykonane przed dzieleniem. I niech Was nie zwiodą odpowiedzi 4 i 1 na grafice. Autor tej zagadki, która pojawiła się na profilu @brainyquiz_ na X, celowo umieścił je na planszy, żeby zmylić internautów. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć to krótkie działanie, ma sporo zalet. Takie zagadki: ćwiczą koncentrację, uczą dokładności, rozwijają logiczne myślenie, pomagają utrzymać sprawność umysłu, pokazują, jak łatwo o błąd przez pośpiech. Nic dziwnego, że podobne przykłady regularnie pojawiają się w internecie i wywołują gorące dyskusje. Zobacz także: Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Pokazała zadanie domowe z matematyki dla 3-klasistów. „Edukacja w Polsce zmierza donikąd”
To zadanie dalekie jest od humoru z zeszytów (a w tym wypadku: podręczników), które bawi do łez. Łzy może i się pojawią, ale prędzej z bezsilności. Znana w sieci lekarka zaczęła powątpiewać w swoją edukację po tym, jak zobaczyła, z czym musi mierzyć się jej syn.
Ewa Przeworska, lekarka i twórczyni cyfrowa, którą na Facebooku obserwuje 17 tys. osób, opublikowała zdjęcie z podręcznika do 3 klasy. Na zdjęciu widnieją dwa zadania, ale to pierwsze – z żabami i kretami – wywołało dyskusję o polskim systemie edukacji. Treść zadania brzmi: „Na łące pojawiły się żaby i krety. Każda żaba ma cztery kończyny i dwoje oczu. Każdy kret ma cztery kończyny i dwoje oczu. Ile kretów i ile żab jest na łące, jeśli oczu i kończyn mają w sumie 48?”. „Niedziela wieczór... Praca domowa dla trzecioklasisty w spektrum. Nie zasługuję jednak na dyplom lekarza” – podpisała zdjęcie lekarka. Podchwytliwe zadanie z 3 klasy: jaka jest odpowiedź? Nigdy nie byłam orłem z matematyki, ale przeanalizujmy, dlaczego to zadanie wzbudziło tyle emocji u (dorosłych) internautów. Z pozoru polecenie jest proste i jesteśmy w stanie obliczyć, ile zwierząt jest na łące, skoro w sumie mają 48 kończyn i oczu. Zarówno żaba, jak i kret mają cztery kończyny i dwoje oczu, czyli każdy zwierzak ma w sumie sześć kończyn i oczu. Jeśli podzielimy 48 przez 6, otrzymujemy 8. W teorii to poprawna odpowiedź: na łące jest 8 kretów i żab, które mają w sumie 48 kończyn i oczu. Ale... właśnie. W zadaniu pada pytanie ILE kretów i ILE żab jest na łące. Jeśli uznamy, że mamy podać dwie liczby – liczbę kretów i liczbę żab – okazuje się, że nie jesteśmy w stanie tego obliczyć przy pomocy jednego równania. Skoro dorośli się głowią, jak ma sobie poradzić z tym 3-klasista? A tu przecież mowa o 3-klasiście w spektrum. To edukacja jest problemem czy podejście dorosłych? Na ten moment (15.04) pod postem jest ponad 400 komentarzy, również od rodziców. Niektórzy próbują liczyć, inni proszą o pomoc dzieci. W tej dość burzliwej dyskusji przewija się jeden ciekawy wątek: czy to rzeczywiście ten system edukacji jest taki zły i okropny, i tłamsi te nasze dzieci, czy może to my, dorośli, robimy z igły widły? Jedna z mam napisała: „Odczytałam zadania moim nastolatkom (14 i 11 lat). Rozwiązali bez problemu. W związku z tym stwierdzam, że dorośli szukają dziury w całym tam, gdzie jej nie ma”. Na tym można by poprzestać, pośmiać się, jak to ci dorośli komplikują życie sobie, a potem jeszcze swoim dzieciom. A potem czytam też takie komentarze: „Pani doktor, też jestem mamą autystyków. Jedno z dzieci też jest w trzeciej klasie. Zmagam się z tym bezlitośnie głupim systemem, w którym dziecko z zaburzeniem nie ma właśnie żadnej pomocy. I jako nauczyciel widzę, że edukacja w Polsce zmierza donikąd”. I nagle bach. Szukajmy dziur tam, gdzie są To zadanie zostało sformułowane nieprecyzyjnie, co może budzić wątpliwości i utrudniać obliczenie poprawnego wyniku. Bo skoro dorośli się głowią, to jak mają sobie poradzić z nim dzieciaki, które już i tak zmagają się z wieloma trudnościami? To tylko kolejny przykład na to, że rodzice dzieci z orzeczeniami nieustannie walczą z systemem, który przecież powinien ich wspierać. Na koniec, żeby nie było tak gorzko, zostawię tu komentarz, który szczerze mnie rozbawił: „Wiele odpowiedzi się nasuwa, ale wniosek jeden: przecież krety są ślepe, więc czyje to w końcu były oczy? Oczy-wiście nie wiadomo”. Może to jednak jest humor z podręcznika? Tematu monet nawet nie będę zaczynać, bo przecież o pieniądzach się nie rozmawia! Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl lub na redakcyjną skrzynkę: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Określenie „zdradliwe” jest nieprzypadkowe: choć ta zagadka wygląda banalnie, to tylko pozory. Zaskakująco wielu dorosłych wykłada się na tym zadaniu, choć uczniowie radzą sobie z nim bez problemu.
Wygląda jak zadanie dla pierwszych klas, a jednak potrafi zmylić dorosłych w kilka sekund. To równanie zostało opublikowane na X. Pod postem pojawiło się 1000 komentarzy. Nie, nie przejrzałam wszystkich, ale od razu rzuca się w oczy, jak wielu internautów podało, że prawidłowy wynik to 7. Gdyby tylko pamiętali kolejność wykonywania działań... Przypomnijmy więc sobie tę zasadę, której uczą się dzieci w pierwszych klasach szkoły podstawowej: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie, na końcu dodawanie i odejmowanie. Zadanie z dwójkami: jakie jest rozwiązanie? Wiele osób zaczyna liczyć od lewej do prawej i bez zastanowienia dodaje kolejne dwójki, następnie dzieli, a na końcu wykonuje ostatnie dodawanie. To dlatego uzyskują wynik 7. Zgodnie z kolejnością wykonywania działań najpierw musimy podzielić, a dopiero potem wykonać pozostałe działania, czyli dodawanie. 2+2+2+2+2÷2+2=? 2+2+2+2+1+2=11 Prawidłowy wynik to 11. Jeśli masz problem z obliczeniami, możesz posiłkować się kalkulatorem lub wpisać to równanie w wyszukiwarkę – Google od razu podaje odpowiedź. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Takie krótkie działania to świetny trening dla mózgu. Dzieci mają świeżo utrwalone reguły i od razu zauważają, że trzeba najpierw wykonać dzielenie. Dorośli częściej działają automatycznie i pomijają ten krok. Dlatego warto raz na jakiś czas rozruszać szare komórki. W końcu tego typu zadania: poprawiają koncentrację, uczą dokładności, rozwijają logiczne myślenie, przypominają podstawowe zasady matematyki, dają szybką satysfakcję z rozwiązania. Nic dziwnego, że podobne zagadki regularnie wywołują dyskusje i sprawdzają, kto naprawdę pamięta szkolne zasady. Zobacz także: Z pozoru banał, a dorośli podają błędny wynik. Rozwiążesz to zadanie?
Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
Jeszcze kilka lat temu mówiło się głównie o brakach kadrowych w małych miejscowościach. Dziś problem dotyczy szkół w całej Polsce. Z pracy w zawodzie rezygnują nie tylko młodzi nauczyciele.
Wbrew pozorom nie chodzi wyłącznie o pensje. Niskie zarobki nadal są jednym z najważniejszych powodów odejść, ale nauczyciele coraz częściej mówią o czymś więcej: przeciążeniu, braku wsparcia i poczuciu, że ich praca przestała być szanowana. „Polska szkoła to szkoła braku” Takie określenie pojawiło się podczas debaty Związku Nauczycielstwa Polskiego poświęconej raportowi o odchodzeniu nauczycieli ze szkół, która miała miejsce jesienią 2024 roku. Badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego zwróciły uwagę, że współczesna szkoła jest dla wielu pedagogów miejscem ciągłego niedoboru. Brakuje nie tylko pieniędzy. Brakuje czasu, wsparcia, zaufania i zwykłego szacunku. Nauczyciele skarżą się, że są przytłoczeni biurokracją, dokumentami i obowiązkami, które nie mają wiele wspólnego z uczeniem dzieci. W badaniach aż 75 proc. nauczycieli wskazało wynagrodzenie jako główny powód zniechęcenia do pracy. Na drugim miejscu znalazły się trudności we współpracy z rodzicami – wskazało je 49 proc. badanych. Pedagodzy coraz częściej mówią o roszczeniowości rodziców i o tym, że nauczyciel z autorytetu stał się kimś, kogo trzeba nieustannie kontrolować i rozliczać. Wielu nauczycieli przyznaje też, że najbardziej boli ich brak uznania społecznego. Jeszcze niedawno ten zawód kojarzył się ze stabilnością i szacunkiem. Dziś coraz częściej słyszą, że „mają za dużo wolnego” albo „powinni sobie radzić”. Odchodzą nie najmłodsi, ale ci, którzy zdążyli się rozczarować Zaskakujące jest to, że z zawodu najczęściej nie rezygnują osoby tuż po studiach. Częściej odchodzą nauczyciele, którzy pracują już kilka lat i zdobyli pierwszy stopień awansu zawodowego. Badaczki tłumaczą, że to moment, w którym mija początkowy entuzjazm. Młody nauczyciel wchodzi do szkoły z przekonaniem, że będzie miał wpływ na uczniów i będzie mógł rozwijać swoje pomysły. Po kilku latach zderza się jednak z rzeczywistością: niską pensją, nadmiarem obowiązków i permanentnym zmęczeniem. Do tego dochodzi wypalenie zawodowe. Nauczyciele pracują nie tylko podczas lekcji. Po południu sprawdzają kartkówki, przygotowują materiały, odpisują rodzicom i wypełniają dokumentację. Wielu z nich przyznaje, że właściwie nigdy nie kończą pracy. Coraz częściej mówi się też o jeszcze jednym, mniej oczywistym powodzie odejść: hałasie. Z badań prowadzonych w europejskich szkołach wynika, że nauczyciele są przemęczeni ciągłym przebywaniem w głośnym otoczeniu. Szkolne korytarze i stołówki osiągają poziom hałasu porównywalny z ruchem ulicznym czy wydarzeniami sportowymi. Pedagodzy przyznają, że po kilku godzinach pracy mają bóle głowy, problemy z koncentracją i trudności z głosem. Część bierze z tego powodu zwolnienia lekarskie. Dla wielu osób to kolejny sygnał, że szkoła stała się miejscem, w którym trudno normalnie pracować. Jeśli nauczyciele odchodzą, problem dotyczy nas wszystkich To nie jest już problem pojedynczych szkół ani chwilowy kryzys. Polska szkoła starzeje się razem z nauczycielami. Coraz mniej młodych osób chce pracować w zawodzie, a ci, którzy przychodzą, często szybko rezygnują. Eksperci alarmują, że jeśli nic się nie zmieni, za kilka lat może zabraknąć nauczycieli nie tylko od fizyki czy matematyki, ale także od języka polskiego, edukacji wczesnoszkolnej i przedmiotów artystycznych. By zatrzymać nauczycieli w szkołach, nie wystarczy jednorazowa podwyżka. Potrzebne są mniejsze obciążenie biurokracją, realne wsparcie psychologiczne i większy szacunek dla tego zawodu. Bo kiedy nauczyciele odchodzą, tracą nie tylko szkoły. Tracą przede wszystkim dzieci. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Źródła: znp.edu.pl, glos.pl Zobacz także: Snują się po korytarzach jak duchy. Nauczyciel „gorszego sortu” jest w każdej szkole
Z pozoru banał, a dorośli podają błędny wynik. Rozwiążesz to zadanie?
Ta krótka zagadka z profilu Puzzle Monster na YouTubie wywołała prawdziwą burzę. W komentarzach często pojawiały się dwie odpowiedzi: 1 i 4. Problem w tym, że żadna z nich nie jest poprawna.
Wiele osób spojrzało na to równanie i niemal od razu podało odpowiedź. Tymczasem w tym zadaniu najłatwiej pomylić się wtedy, gdy zaczynamy liczyć zbyt szybko i zapominamy o ważnej zasadzie. Jaka jest kolejność wykonywania działań? W matematyce obowiązuje konkretna kolejność działań. Aby nie popełnić błędu, trzeba pamiętać, że: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, później obliczamy potęgi i pierwiastki, następnie wykonujemy mnożenie i dzielenie, na końcu dodawanie i odejmowanie. W tym zadaniu szczególnie ważna jest jeszcze jedna zasada: liczba stojąca przed nawiasem oznacza mnożenie. Dlatego zapis: 3(5-3) oznacza dokładnie to samo co: 3×(5-3). Jak poprawnie rozwiązać tę zagadkę? Najpierw trzeba policzyć działanie w nawiasie. Potem mnożymy wynik przez 3. Na końcu odejmujemy. 5-3(5-3)=? 5-3(2)=? 5-6=-1 Prawidłowy wynik to -1. Dlaczego dzieci często radzą sobie lepiej niż dorośli? Dzieci rozwiązują podobne zadania na lekcjach niemal codziennie. Dla nich kolejność wykonywania działań i zasada mnożenia z nawiasem są czymś oczywistym. Dorośli częściej działają intuicyjnie. Widzą proste liczby i próbują liczyć szybko, bez przypominania sobie zasad. Właśnie dlatego tak wiele osób podaje zły wynik. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć to tylko krótkie działanie z podstawówki, podobne łamigłówki mają wiele zalet. Warto je rozwiązywać, ponieważ: ćwiczą logiczne myślenie, poprawiają koncentrację, pomagają utrzymać pamięć w dobrej formie, uczą cierpliwości i dokładności, pokazują, jak łatwo popełnić błąd przez pośpiech, dają satysfakcję, gdy uda się znaleźć poprawny wynik, są prostym treningiem dla mózgu, mogą być świetną zabawą dla całej rodziny. Nic dziwnego, że podobne zagadki regularnie zdobywają tysiące wyświetleń i setki komentarzy. Zobacz także: Ta podchwytliwa zagadka dzieli dorosłych. Podasz wynik bez kalkulatora?
Dorośli zapominają o ważnej zasadzie, dziecku wystarczy 15 sekund. Jaki jest wynik?
To jedno z tych działań, przy których większość z nas podaje odpowiedź bez zastanowienia. Problem w tym, że właśnie wtedy najłatwiej się pomylić. Wystarczy zapomnieć o ważnej zasadzie, by uzyskać zły wynik.
To zadanie podzieliło internautów. Wygląda niewinnie – 50÷5×2+10 – a jednak szybko pojawiły się pod nim setki komentarzy. Część osób była przekonana, że poprawny wynik to 15. Inni twierdzili, że odpowiedź może być tylko jedna: 30. Kto ma rację? Prawidłowa kolejność wykonywania działań Uczniowie uczą się prawidłowej kolejności działań w pierwszych klasach szkoły podstawowej (zwykle jest to 3, 4 klasa). Dla przypomnienia: najpierw obliczemy działania w nawiasach, później potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie od lewej do prawej strony, na końcu dodawanie i odejmowanie od lewej do prawej strony. Należy pamiętać, że mnożenie i dzielenie (podobnie jak dodawanie i odejmowanie) mają taki sam priorytet. To oznacza, że wykonujemy je po kolei, tak jak pojawiają się w równaniu. Jak poprawnie rozwiązać to zadanie? Zaczynamy od dzielenia, następnie mnożymy, na końcu dodajemy. To jedno z tych działań, które obliczamy od lewej do prawej strony. 50÷5x2+10=? 10x2+10=? 20+10=30 Prawidłowa odpowiedź to 30. Skąd wzięła się odpowiedź 15? Osoby, które podały 15 jako prawidłowy wynik, błędnie przyjęły, że mnożenie jest ważniejsze od dzielenia i to od niego zaczęły obliczenia. Dlaczego dorośli często się mylą? Dzieci zwykle lepiej radzą sobie z takimi zagadkami, bo na lekcjach regularnie ćwiczą kolejność wykonywania działań. Dorośli częściej próbują liczyć intuicyjnie i wybierają rozwiązanie, które wydaje się „bardziej logiczne”. To właśnie dlatego tak wiele osób podaje 15, choć poprawna odpowiedź to 30. Zobacz wyjaśnienie matematyka Presha Talkwalkara na kanale MindYourDecisions na YouTubie: View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć to tylko krótkie działanie, podobne łamigłówki świetnie ćwiczą umysł. Warto je rozwiązywać, ponieważ: poprawiają koncentrację, uczą dokładności, rozwijają logiczne myślenie, przypominają zasady, które łatwo zapomnieć, pomagają utrzymać mózg w dobrej formie, dają satysfakcję, gdy uda się otrzymać poprawny wynik. Zobacz także: To proste zadanie to klasyk. Przykre, że tyle osób się na nim wykłada
Ta podchwytliwa zagadka dzieli dorosłych. Podasz wynik bez kalkulatora?
Na pierwszy rzut oka to działanie wydaje się banalne. Wystarczy jednak chwila nieuwagi, by podać złą odpowiedź. Równanie 15×3+15÷3 sprawia problemy wielu dorosłym, choć dzieci w podstawówce zwykle radzą sobie z nim bez trudu.
To zadanie zostało opublikowane na profilu Easy Daily Quiz na X. W sieci regularnie pojawiają się podobne działania matematyczne, które wywołują gorące dyskusje. W tym wypadku jedni twierdzą, że wynik to 20, inni są przekonani, że 50. Jaka jest odpowiedź? Jaka jest kolejność wykonywania działań? Aby poprawnie rozwiązać takie równanie, trzeba pamiętać o prostych zasadach: Najpierw wykonujemy działania w nawiasach. Potem potęgi i pierwiastki. Następnie mnożenie i dzielenie. Na końcu dodawanie i odejmowanie. Ważne jest też to, że mnożenie i dzielenie mają taki sam priorytet. Wykonujemy je po kolei, od lewej do prawej. Zadanie: 15×3+15÷3. Rozwiązanie Najpierw wykonujemy mnożenie: 15×3=45 Potem dzielenie: 15÷3=5 Dopiero teraz można dodać oba wyniki: 45+5=50 Prawidłowa odpowiedź to 50. View oEmbed on the source website Skąd biorą się błędne odpowiedzi? Wielu dorosłych podaje zły wynik, ponieważ liczy działanie od lewej strony, bez zastanowienia się nad kolejnością wykonywania działań. Innym razem zaczynają od dodawania, przez co otrzymują błędną odpowiedź. Dzieci zwykle radzą sobie z tym lepiej. Powód jest prosty: podobne przykłady rozwiązują niemal codziennie w szkole. Zasady mają więc dobrze utrwalone. Dorośli pamiętają je znacznie słabiej, bo od czasu szkoły rzadko mają okazję rozwiązywać podobne działania. Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć to tylko proste działanie z podstawówki, rozwiązywanie podobnych zagadek może być przydatne także dla dorosłych. Przede wszystkim to szybki trening dla mózgu. Kilka minut dziennie z prostymi łamigłówkami poprawia koncentrację, ćwiczy pamięć i uczy logicznego myślenia. Takie zadania pomagają też zwolnić po stresującym dniu i dają dużą satysfakcję, gdy uda się znaleźć prawidłową odpowiedź. Nic więc dziwnego, że podobne zagadki regularnie podbijają internet. Są proste, ale pokazują, jak łatwo zapomnieć o podstawowych zasadach matematyki. Zobacz także: Problematyczne piątki rozkładają dorosłych na łopatki. To zadanie to banał
Problematyczne piątki rozkładają dorosłych na łopatki. To zadanie to banał
Na pierwszy rzut oka to zadanie z podstawówki nie powinno sprawiać żadnych problemów. Na drugi nie jest już tak łatwo, bo wielu dorosłych nie pamięta ważnej zasady matematycznej.
Ta z pozoru banalna zagadka matematyczna pojawiła się na profilu Easy Daily Quiz na X. Wśród kilkuset odpowiedzi nie wszystkie są prawidłowe. A ty podasz poprawny wynik? Zagadka z piątkami: rozwiązanie Żeby poprawnie rozwiązać to zadanie, należy przypomnieć sobie kolejność wykonywania działań, czyli: Najpierw nawiasy. Następnie potęgi i pierwiastki. Później mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej). Na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej). W tym wypadku mamy tylko trzy działania: dodawanie, dzielenie i odejmowanie. Musimy więc zacząć od dzielenia, a następnie wykonujemy dodawanie i odejmowanie od lewej do prawej strony. Obliczenia powinny wyglądać tak: 5+5÷5-5=? 5+1-5=? 6-5=1 Prawidłowa odpowiedź to oczywiście 1. Dlaczego tyle osób podaje błędny wynik? Błędy w obliczeniach wynikają z nieznajomości najważniejszej zasady, czyli kolejności wykonywania działań. Jeśli ją pominiemy i zaczniemy rozwiązywać zadanie po kolei, albo zmienimy kolejność obliczeń zgodnie ze swoim widzimisię, uzyskamy błędną odpowiedź. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać zagadki matematyczne? Dorośli też dużo zyskują na rozwiązywaniu prostych zagadek matematycznych. To trochę jak krótki trening dla mózgu – kilka minut dziennie może poprawić sprawność myślenia i koncentrację. Pomagają „rozruszać” głowę po dniu pełnym obowiązków i ekranów. Ćwiczą pamięć, uwagę i logiczne myślenie. Uczą szukania różnych rozwiązań zamiast działania schematycznie. Mogą zmniejszać stres – skupienie się na prostej łamigłówce działa dla wielu osób relaksująco, podobnie jak krzyżówki czy sudoku. Dają poczucie satysfakcji i sprawczości: nawet mała zagadka zakończona sukcesem poprawia nastrój. Pomagają utrzymać mózg w dobrej formie z wiekiem, podobnie jak czytanie czy nauka nowych rzeczy. Zobacz także: Ta zagadka dzieli dorosłych, a 5-klasista poda wynik w 15 sekund. Znasz odpowiedź?
„Zarabiamy 18 tys. zł i 800 plus nie wystarcza”. Rodzice chcą więcej pieniędzy od państwa
„800 plus to już za mało” – twierdzi prof. Julian Auleytner, pomysłodawca programu 500 plus. Zdaniem ekonomisty rodziny powinny dostawać co najmniej 1000 zł na dziecko. Dla jednych to konieczne wsparcie, dla innych – kolejny krok do „rozdawnictwa”.
W obecnej formie program 800 plus działa od 1 stycznia 2024 roku. Jedyna zmiana w wysokości świadczenia to podwyżka z 500 do 800 zł. Poza tą jednorazową zmianą kwota świadczenia nie jest waloryzowana. To znaczy, że choć na konto wciąż wpływa 800 zł, realnie można za nie kupić coraz mniej. Według prof. Juliana Auleytnera, ekonomisty i pomysłodawcy programu 500 plus, obecna realna wartość świadczenia to już tylko ok. 739 zł. W rozmowie z „Faktem” ekspert zasugerował, że państwo powinno wypłacać rodzinom co najmniej 1000 zł na dziecko, a najlepiej dokładnie 1080 zł. Tyle dziś wynosi minimum egzystencji dla dziecka w rodzinie z dwojgiem dzieci. Profesor przekonuje, że wysokość świadczenia nie powinna zależeć od politycznej decyzji tuż przed wyborami, ale być automatycznie powiązana z kosztami życia. W 2016 roku 500 plus stanowiło 106 proc. minimum egzystencji. Po latach, mimo podwyżki do 800 zł, świadczenie pokrywa już tylko 78 proc. tej kwoty. „Za 800 zł nie da się dziś utrzymać dziecka” Rodzice nie mają wątpliwości, że pieniądze z programu nie wystarczają już na tyle, co kilka lat temu. Wystarczy spojrzeć na ceny jedzenia, ubrań, zajęć dodatkowych czy rachunków. – Kiedyś za 500 plus mogłam kupić córce buty, kurtkę i jeszcze zostało na zajęcia. Dziś 800 zł znika w kilka dni. Same zakupy spożywcze kosztują nas dużo więcej niż rok temu – mówi mama dwójki dzieci. Najbardziej odczuwają to rodziny wielodzietne. Dla nich 800 plus jest realnym wsparciem, ale coraz częściej tylko częściowo pokrywa wydatki. Bo choć w teorii więcej dzieci to więcej pieniędzy, w praktyce koszty życia znacząco rosną. – Mam trójkę dzieci i nie wyobrażam sobie, żeby tego świadczenia nie było. Ale prawda jest taka, że ono już nie daje takiego poczucia bezpieczeństwa jak kiedyś. Wszystko podrożało: obiady w szkole, buty, nawet zwykłe zeszyty – mówi mama z Poznania. To właśnie na takie sytuacje powołuje się prof. Auleytner. Jego zdaniem świadczenie powinno być traktowane nie jako „prezent od państwa”, ale inwestycja w dzieci. Profesor uważa, że dziecko jest przyszłym podatnikiem, więc państwo powinno zagwarantować mu minimum potrzebne do życia. 1000 plus dla wszystkich czy tylko dla najbiedniejszych? Wraz z pomysłem podwyżki wróciła też stara dyskusja: czy pieniądze powinny dostawać wszyscy, czy tylko rodziny o niskich dochodach. Coraz więcej osób uważa, że bogaci rodzice nie potrzebują 800 plus, a państwo powinno pomagać tylko tym, którzy naprawdę mają problem z utrzymaniem dzieci. Prof. Auleytner się z tym nie zgadza. Podkreśla, że wszystkie dzieci mają takie same prawa, niezależnie od tego, ile zarabiają ich rodzice. Dlatego – jego zdaniem – świadczenie powinno nadal być powszechne. Dotyczy to także dzieci cudzoziemców, jeśli ich rodzice pracują i płacą podatki w Polsce. – Razem z mężem zarabiamy około 18 tys. zł miesięcznie na rękę, mamy dwoje dzieci. Ktoś powie, że przy takich zarobkach 800 plus nie robi różnicy. A jednak, kiedy płacimy za przedszkole prywatne, angielski, basen, ubrania, wizyty u lekarza i zwykłe zakupy, widzę, jak szybko te pieniądze znikają. Nie uważam, że żyjemy skromnie, ale też nie mam poczucia, że 800 zł dziś naprawdę wystarcza na potrzeby dziecka – mówi mama 4- i 6-latka. Na razie rząd nie zapowiedział prac nad „1000 plus”. Sam prof. Auleytner przyznaje jednak, że temat może wrócić przed wyborami w 2027 roku. Jego zdaniem to nie kwestia tego, czy świadczenie wzrośnie, ale kiedy politycy uznają, że 800 zł przestało wystarczać. Zobacz także: 800 plus to za mało: kiedy wejdzie 1000 plus? Ekonomista: „To minimum egzystencji”
208 800 zł jednorazowo albo 800 plus co miesiąc. Rodzice będą mogli zadecydować?
200 000 plus to propozycja Klubu Jagiellońskiego: rodzice nowo narodzonego dziecka mieliby jednorazowo dostać 208 800 zł. Program miałby zastąpić świadczenia 800 plus i „Aktywny Rodzic”.
200 000 plus to pomysł, który może przykuć uwagę świeżo upieczonych rodziców: jednorazowa wypłata 208 800 zł miałaby trafić do nich w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Propozycję przedstawili eksperci Klubu Jagiellońskiego, a zakładany start programu to 2027 r. Jednym z najważniejszych założeń programu jest dobrowolność. Rodzice mieliby wybór: albo otrzymanie większej kwoty „na start”, albo pozostanie przy wypłatach miesięcznych z programu 800 plus i ewentualnie innych programów, takich jak tzw. babciowe. Jedna wypłata, jedna decyzja: co dokładnie miałoby się zmienić od 2027 r.? W proponowanym modelu „ustawieniem bazowym” wsparcia po narodzinach dziecka byłby transfer 208 800 zł wypłacany w ciągu miesiąca od porodu. Dla rodziców najważniejszy jest jednak mechanizm wyboru. Program miałby być dobrowolny, czyli to opiekunowie decydowaliby, czy chcą jednorazowej wypłaty, czy wolą świadczenia rozłożone w czasie. W propozycji pojawia się też możliwość „mieszania” rozwiązań: rodzice mogliby zrezygnować z jednorazowej wypłaty lub jej części na rzecz świadczeń wypłacanych co miesiąc. Uwzględniane świadczenia to 800 plus oraz „Aktywny Rodzic” w podstawowym modelu wskazanym w opisie programu, czyli 1500 zł miesięcznie od 12. do 35. miesiąca życia dziecka. Skąd pomysł na program 200 000 plus? Kwota 208 800 zł nie jest przypadkowa. W propozycji wyjaśniono, że to suma odpowiadająca równowartości 800 plus wypłacanego przez 18 lat (172 800 zł) oraz środków z programu „Aktywny Rodzic” (36 000 zł). Założenie jest proste: to te same pieniądze, ale wypłacone w innym momencie. Autorzy pomysłu przekonują, że taki jednorazowy zastrzyk gotówki może pomóc młodym rodzicom bardziej niż comiesięczne przelewy, które często przeznaczane są na bieżące wydatki związane z utrzymaniem dziecka. Wśród przykładów zastosowań wskazano przede wszystkim sprawy mieszkaniowe, które dla wielu rodzin są dziś główną przeszkodą w decyzjach o dziecku. W praktyce taka kwota mogłaby pójść na wkład własny przy zakupie mieszkania albo na nadpłatę kredytu hipotecznego i obniżenie miesięcznej raty. W propozycji wskazano też źródła finansowania. Jak podaje Infor, jednym z nich miałaby być rezygnacja z 13. i 14. emerytury. Czy ten program wejdzie w życie? Wśród rodziców i ekspertów pojawia się wiele wątpliwości. Jedna z nich dotyczy rynku mieszkaniowego: jeśli duże kwoty gotówki trafiłyby do wielu rodzin w podobnym czasie, w teorii można obawiać się wzrostu cen nieruchomości, a więc sytuacji, w której beneficjentem zmian byliby pośrednio sprzedający lub deweloperzy. Pojawia się też pytanie, czy w sytuacjach losowych, np. śmierci dziecka, rodzice byliby zobowiązani zwrócić część kwoty. Choć szacunki GUS nie są optymistyczne – w 2025 r. zarejestrowano ok. 238 tys. urodzeń żywych, czyli ok. 14 tys. mniej niż rok wcześniej – na ten moment nie ma planów, by program 200 000 plus został zrealizowany. Źródło: Infor.pl Zobacz także: 500, 1900, a nawet 4000 zł: tyle trafia na konta rodziców. Trzeba wiedzieć, gdzie złożyć wniosek
Szkoła to laboratorium wstydu. „Najgorsze są te sekundy, gdy wszyscy patrzą”
Cisza. Nauczyciel patrzy w dziennik i pada nazwisko. Czasem: losuje numerek. Serce przyspiesza, ręce zaczynają drżeć. Nagle wiedza przestaje mieć znaczenie – zostaje tylko strach, że zaraz wydarzy się coś upokarzającego.
Dla wielu uczniów w Polsce to codzienność. Wywoływanie do tablicy wciąż działa jak szkolne „laboratorium wstydu”. Choć wielu nauczycieli traktuje odpytywanie przy tablicy jako standardową metodę sprawdzania wiedzy, dla dzieci bywa to doświadczenie szczególnie stresujące, przeprowadzone w atmosferze napięcia i oceny. – Mój syn jest w szóstej klasie i naprawdę dobrze się uczy. Ale kiedy ma iść do szkoły, mówi: ‘oby dziś mnie nie wzięli do tablicy’. On nie boi się nauki. On boi się tej chwili, kiedy stoi i nagle ma pustkę w głowie, a cała klasa na niego patrzy, niektórzy w dodatku się podśmiechują – opowiada mama 12-latka. To właśnie ten moment sprawia, że uczniowie zaczynają kojarzyć szkołę nie z rozwojem, ale z lękiem. Wiedza znika, wstyd zostaje Problem nie polega wyłącznie na samym odpytywaniu. Kluczowy jest kontekst: koledzy jako publiczność, presja czasu i świadomość, że każdy błąd zostanie zauważony. – Córka jest w siódmej klasie. Powiedziała mi kiedyś: ‘Mamo, ja to umiem w domu, ale jak stoję przy tablicy, to jakby ktoś wymazał mi wszystko z głowy’. I potem wraca zapłakana, bo dostała jedynkę. Nie za brak wiedzy, tylko za stres – mówi inna mama. Psychologowie od lat zwracają uwagę, że silny stres blokuje dostęp do wiedzy. W praktyce oznacza to, że szkoła często nie sprawdza tego, co uczeń umie, tylko jak radzi sobie pod presją. „To nie sprawdzian wiedzy, tylko odporności” Jeszcze mocniej widać to na późniejszych etapach edukacji, gdy dochodzi wizja egzaminu maturalnego. – Mój syn jest w liceum i mówi wprost: ‘To nie sprawdzian wiedzy, tylko odporności’. Nauczyciel potrafi komentować odpowiedzi, poprawiać przy całej klasie, czasem ironizować. Dla niektórych to mobilizujące, ale dla wielu – paraliżujące – przyznaje mama licealisty. W efekcie uczniowie uczą się nie tyle rozumienia materiału, ile strategii przetrwania: jak nie dać się wywołać, jak zniknąć w tłumie, jak przeczekać. Czy naprawdę musi tak być? Wywoływanie do tablicy nie musi być problemem samo w sobie. Może być wartościowym narzędziem – pod warunkiem że odbywa się w bezpiecznej atmosferze, bez zawstydzania i z uwzględnieniem emocji ucznia. Dziś jednak w wielu szkołach wciąż przypomina raczej test odporności niż wsparcie w nauce. A dzieci zapamiętują nie to, czego się nauczyły, ale to, jak się wtedy czuły. I właśnie dlatego coraz częściej mówi się o szkole jak o „laboratorium wstydu”. Bo zamiast budować pewność siebie, zbyt często uczy, jak bardzo można się pomylić – na oczach wszystkich. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Szkoła to nie hotel all-inclusive”. Matka załamana przykrą wiadomością w Librusie