Czy każdą ocenę można poprawić? Nauczyciele nagminnie łamią prawo
Końcówka roku szkolnego to czas wielkich kalkulacji. Uczniowie sprawdzają, czy uda się jeszcze poprawić ocenę z matematyki, języka polskiego czy historii. Rodzice dopytują nauczycieli o dodatkowe terminy, a w szkolnych dziennikach pojawiają się kolejne wpisy z popraw. Nic dziwnego – od ocen często zależy przyjęcie do wymarzonej szkoły średniej.
Wiele osób jest przekonanych, że każdą ocenę można poprawić. W rzeczywistości przepisy nie dają jednej odpowiedzi dla wszystkich szkół. Kluczowe znaczenie ma statut szkoły i zapisane w nim zasady oceniania. Czy każdą ocenę można poprawić? To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez uczniów i rodziców. W obowiązujących przepisach Prawa oświatowego nie znajdziemy jednak zapisu, który gwarantowałby możliwość poprawy każdej oceny. Prawo oświatowe wskazuje jedynie ogólne zasady oceniania. Szczegółowe reguły dotyczące poprawiania ocen bieżących szkoła ustala samodzielnie w ramach oceniania wewnątrzszkolnego. Oznacza to, że odpowiedzi należy szukać przede wszystkim w statucie szkoły. To właśnie tam powinny znaleźć się informacje: które oceny można poprawiać, czy poprawa dotyczy wyłącznie ocen niedostatecznych, czy także wyższych stopni, ile razy można podejść do poprawy, w jakim terminie należy ją napisać, jakie formy sprawdzania wiedzy podlegają poprawie. W jednej szkole uczeń może poprawić każdą ocenę ze sprawdzianu, w innej tylko ocenę niedostateczną. Oba rozwiązania mogą być zgodne z prawem, jeśli zostały prawidłowo zapisane w statucie. Kto decyduje o zasadach poprawiania ocen? Przepisy zobowiązują szkoły do określenia zasad oceniania w statucie. Dokument ten reguluje nie tylko sposób wystawiania ocen bieżących, ale również warunki uzyskania wyższej niż przewidywana rocznej oceny klasyfikacyjnej. To szczególnie ważne pod koniec roku szkolnego, gdy uczeń chce podwyższyć ocenę na świadectwie. Szkoła musi określić, jakie warunki należy spełnić, aby ubiegać się o wyższą ocenę końcoworoczną. Jeżeli rodzic lub uczeń chce sprawdzić swoje prawa, pierwszym krokiem powinno być zapoznanie się właśnie ze statutem szkoły. Czy szkoła może liczyć średnią z pierwszej oceny i poprawy? To jedna z najbardziej kontrowersyjnych kwestii związanych z ocenianiem uczniów. W wielu szkołach po poprawie do dziennika wpisywane są dwie oceny – pierwotna i uzyskana podczas poprawy. Następnie przy wyliczaniu oceny klasyfikacyjnej nauczyciel bierze pod uwagę obie. Rodzice często pytają, czy takie rozwiązanie jest zgodne z prawem. Przepisy nie regulują jednak wprost sposobu dokumentowania poprawy ocen bieżących. Nie ma przepisu, który nakazywałby zastąpienie starej oceny nową, ale nie ma też przepisu wymagającego liczenia średniej z obu ocen. Należy jednak pamiętać o istotnej kwestii: Prawo oświatowe określa, że oceniane powinny być wyłącznie osiągnięcia ucznia. Ocena z poprawy jest takim osiągnięciem, bo uczeń ma wiedzę, której wcześniej nie posiadał. Można zatem przyjąć, że do średniej powinna liczyć się tylko poprawiona ocena. Wtedy wyciąganie średniej mogłoby zostać uznane za łamanie prawa uczniów. Ostatecznie w tej kwestii decydują zasady oceniania obowiązujące w danej szkole. Jeżeli statut lub wewnątrzszkolne zasady oceniania przewidują pozostawienie obu ocen w dzienniku, co do zasady jest to dopuszczalne. Co z oceną przewidywaną na koniec roku? Kolejnym źródłem nieporozumień są oceny przewidywane. Wielu rodziców uważa, że po ich wystawieniu nic już nie można zmienić. Tymczasem przepisy nie definiują nawet pojęcia „oceny przewidywanej”. Zasady informowania o takich ocenach oraz możliwości ich podwyższenia powinny zostać opisane w statucie szkoły. To tam można znaleźć informacje o: terminach informowania uczniów i rodziców o ocenach przewidywanych, warunkach ubiegania się o wyższą ocenę, sposobie przeprowadzania sprawdzianów lub innych form weryfikacji wiedzy. Dlatego każda szkoła może stosować nieco inne rozwiązania. Ocena niedostateczna na koniec roku – co dalej? Jeżeli uczeń otrzyma ocenę niedostateczną z jednego lub dwóch obowiązkowych przedmiotów, może przystąpić do egzaminu poprawkowego. Przepisy przewidują również wyjątkową sytuację, w której rada pedagogiczna może promować ucznia mimo niezdanego egzaminu poprawkowego z jednego przedmiotu. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy dany przedmiot będzie realizowany także w kolejnej klasie. Z takiego rozwiązania można skorzystać tylko raz na danym etapie edukacyjnym. Inaczej wygląda sytuacja uczniów klas I–III szkoły podstawowej. Co do zasady otrzymują oni promocję do następnej klasy każdego roku, a pozostawienie ucznia na drugi rok jest wyjątkiem stosowanym jedynie w szczególnych przypadkach. Najważniejsze wnioski dla rodziców Jeżeli pojawiają się wątpliwości dotyczące poprawy ocen, warto przede wszystkim sprawdzić statut szkoły. To właśnie ten dokument odpowiada na najważniejsze pytania: czy każdą ocenę można poprawić, ile razy można poprawiać sprawdzian, czy do dziennika wpisywana jest jedna czy dwie oceny, czy szkoła uwzględnia średnią z oceny i poprawy, jak można podwyższyć ocenę przewidywaną na koniec roku. Choć przepisy wyznaczają ogólne ramy oceniania, to szczegółowe zasady poprawiania ocen są ustalane na poziomie szkoły. Dlatego dwie placówki mogą stosować różne rozwiązania i obie działać zgodnie z prawem. Źródła: portaloswiatowy.pl, infor.pl Zobacz także: Poprawianie ocen na ostatnią chwilę. „Syn wstaje o 4. Nauczycielka się uwzięła”
„Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Dla jednych rodziców to świetna przygoda, dla innych prawdziwy test nerwów. Kiedy 5-letni syn naszej czytelniczki po raz pierwszy został na noc w przedszkolu, mama spodziewała się łez i kryzysu. Rano okazało się jednak, że znacznie gorzej rozstanie przeżywała ona sama.
Do redakcji napisała pani Karolina, mama 5-letniego Jasia. Kobieta postanowiła podzielić się swoimi emocjami po pierwszej nocowance syna w przedszkolu. „Byłam pewna, że w nocy zadzwoni telefon” Kiedy nasze przedszkole ogłosiło nocowankę dla starszaków, pierwszą reakcją mojego syna był zachwyt. Skakał po domu i już planował, którą piżamę zabierze. A ja? Ja od razu zaczęłam się martwić. Jasio nigdy wcześniej nie spał poza domem. Nigdy. Nawet u dziadków. Zawsze wracał na noc do swojego łóżka, swoich pluszaków i swoich rytuałów. Dlatego, choć uśmiechałam się i kibicowałam jego ekscytacji, w głowie miałam czarne scenariusze. Byłam przekonana, że około 22 dostanę telefon z przedszkola: „Pani Karolino, proszę przyjechać, syn bardzo płacze”. Tak właśnie to sobie wyobrażałam. Pożegnanie było trudniejsze dla mnie Już dzień wcześniej pakowaliśmy rzeczy. Piżamę, szczoteczkę do zębów, śpiwór i ukochaną przytulankę, bez której Jasio nie zaśnie. Dzieci przyszły do przedszkola podekscytowane. Panie przygotowały mnóstwo atrakcji. Wszędzie było słychać śmiechy i rozmowy. Do momentu, kiedy przyszło pożegnanie. Jasio nagle się rozpłakał. Serce mi stanęło. Przytulił się do mnie mocno i przez chwilę pomyślałam, że jednak go zabiorę do domu. Miałam nawet łzy w oczach. Ale wtedy wydarzyło się coś zabawnego. Zobaczył swojego najlepszego kolegę. – Chodź, będziemy budować bazę! – usłyszałam. I tyle. Naprawdę tyle. Mój syn otarł łzy, złapał przytulankę pod pachę i pobiegł się bawić. Nawet się nie obejrzał. A ja jeszcze przez kilka minut stałam pod przedszkolem i zastanawiałam się, czy właśnie nie wydarzyło się coś przełomowego. Rano odebrałam zupełnie innego chłopca Nie spałam najlepiej. Za to telefon milczał całą noc. Rano pojechałam odebrać syna i spodziewałam się zmęczonego, stęsknionego dziecka. Tymczasem wybiegł do mnie szczęśliwy i dumny. Od progu zaczął opowiadać o nocnych zabawach, kolacji, śmiesznych rozmowach z kolegami i o tym, kto pierwszy zasnął. A potem powiedział: – Mamo, kiedy będzie następna nocowanka? Wtedy dotarło do mnie, że ta noc była dla niego czymś więcej niż atrakcją. To był mały krok w stronę samodzielności. I chyba również dla mnie. Bo choć jeszcze dzień wcześniej byłam przekonana, że sobie nie poradzi, okazało się, że to ja musiałam nauczyć się trochę odpuszczać. Nocowanki w przedszkolach stają się coraz popularniejsze Choć jeszcze kilka lat temu nocowanie w przedszkolu było rzadkością, dziś coraz więcej placówek organizuje takie wydarzenia dla starszych grup. Dzieci śpią w dobrze znanym miejscu, pod opieką nauczycieli, uczestniczą w wieczornych zabawach, wspólnej kolacji i porannym śniadaniu. Dla wielu przedszkolaków jest to pierwsza okazja do spędzenia nocy poza domem bez rodziców. Pedagodzy podkreślają, że takie inicjatywy mogą wspierać rozwój samodzielności, budowanie pewności siebie i wzmacnianie relacji z rówieśnikami. Nie każde dziecko jest oczywiście gotowe na taki krok w tym samym wieku, dlatego decyzja o udziale powinna uwzględniać jego temperament i potrzeby emocjonalne. Historia naszej czytelniczki pokazuje jednak coś, o czym wielu rodziców przekonuje się dopiero w takich momentach. Dzieci często są gotowe na więcej, niż nam się wydaje. A pierwsza noc spędzona bez mamy i taty może okazać się nie stresującym doświadczeniem, lecz przygodą, którą będą wspominać przez długie miesiące. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że choć chcieliby być obecni na każdym ważnym wydarzeniu w przedszkolu, rzeczywistość zawodowa często brutalnie weryfikuje te plany. A gdy przedstawienie odbywa się w środku dnia, wielu rodziców staje przed wyborem: praca czy dziecko?
Czy rodzic naprawdę powinien brać wolne za każdym razem, gdy przedszkole organizuje występ dla dzieci? Przedstawienia w godzinach pracy To nic nowego, że przedszkola organizują uroczystości dla rodziców w środku dnia. Dzień Mamy, Dzień Taty, jasełka, przedstawienia świąteczne czy zakończenie roku odbywają się nie wieczorem, ale najczęściej między 10:00 a 14:00. Dla placówek takie rozwiązanie jest wygodne organizacyjnie. Dzieci są wtedy wypoczęte, nauczyciele pracują w swoich standardowych godzinach, a cały harmonogram dnia pozostaje niezakłócony. Problem w tym, że współczesne rodziny funkcjonują zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Coraz więcej rodziców pracuje na etatach wymagających obecności w biurze, obsługuje klientów lub wykonuje obowiązki, których nie da się po prostu przerwać na dwie godziny. Choć praca zdalna stała się popularniejsza, nadal nie jest dostępna dla wszystkich. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się dyskusje na ten temat. Rodzice pytają, dlaczego placówki zakładają, że mama lub tata mogą bez problemu zwolnić się z pracy w środku dnia. Niektórzy przyznają, że wykorzystują na takie okazje urlop wypoczynkowy, inni proszą przełożonych o wcześniejsze wyjście, a jeszcze inni po prostu nie są w stanie pojawić się na występie. Najtrudniejsze są jednak emocje dzieci. „Patrzyłam na puste krzesło” – Mam dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Przedszkole organizuje praktycznie każde większe wydarzenie około południa. Za pierwszym razem udało mi się wyrwać z pracy, ale później było coraz trudniej. Kiedy nie przyszłam na przedstawienie z okazji Dnia Rodziny, młodszy syn po powrocie do domu zapytał, dlaczego wszyscy mieli mamę albo tatę, a on nie. To było naprawdę przykre – mówi Anna. – Pracuję w sklepie. Nie mam możliwości zamknięcia stanowiska i wyjścia na dwie godziny. Kiedy dostałam informację, że występ odbędzie się o 11:30, wiedziałam, że nie dam rady dotrzeć. Córka była zawiedziona. Wieczorem powiedziała, że podczas występu cały czas patrzyła na krzesło przygotowane dla mnie. Do dziś mam wyrzuty sumienia, choć wiem, że nie miałam wyjścia – opowiada Karolina, mama 5-latki. – Najbardziej irytuje mnie założenie, że rodzice zawsze mogą dostosować się do planów przedszkola. Mój urlop nie jest z gumy. W ciągu roku jest kilka przedstawień, zebrania, konsultacje i różne wydarzenia specjalne. Chciałabym uczestniczyć we wszystkim, ale zwyczajnie nie jestem w stanie. Mam syna w wieku 4 lat i córkę w wieku 9 lat. Gdybym brała wolne za każdym razem, zabrakłoby mi dni urlopowych jeszcze przed wakacjami – przyznaje Marta. Czy można to organizować inaczej? Oczywiście nie ma rozwiązania idealnego. Organizacja wydarzeń popołudniami oznacza dłuższą pracę nauczycieli i konieczność dostosowania całego harmonogramu placówki. Z drugiej strony coraz więcej rodziców uważa, że obecny model nie odpowiada realiom współczesnych rodzin. Niektórzy proponują organizowanie najważniejszych uroczystości późnym popołudniem lub umożliwienie uczestnictwa online. Inni zwracają uwagę, że wystarczyłoby ograniczyć liczbę wydarzeń wymagających obecności rodziców w ciągu roku i skupić się na tych naprawdę wyjątkowych. W całej dyskusji łatwo zgubić najważniejszą perspektywę – dzieci. To one tygodniami ćwiczą wierszyki, piosenki i układy taneczne. To one wypatrują znajomych twarzy na widowni. I to one najczęściej nie rozumieją, dlaczego mama albo tata nie mogli przyjść. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy organizacja przedszkolnych uroczystości rzeczywiście nadąża za rzeczywistością, w której żyją dzisiejsze rodziny? Bo choć nauczyciele i rodzice zwykle mają ten sam cel, czasem wystarczy jedna godzina w kalendarzu, by obie strony znalazły się po przeciwnych stronach barykady. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
Miliony polskich rodzin muszą się przygotować. Nowy obowiązek od 3 czerwca
3 czerwca wchodzi obowiązek noszenia kasku przez dzieci i młodzież do 16. roku życia. Dotyczy on przejazdów na rowerze, hulajnodze elektrycznej i innych urządzeniach transportu osobistego. Kask mają nosić także dzieci do 7 lat przewożone np. w foteliku lub przyczepce.
Zmiany w przepisach od 3 czerwca Nowe przepisy obejmą codzienne sytuacje, które wielu rodzinom kojarzą się z krótką wycieczką po okolicy, dojazdem do szkoły czy popołudniowym wypadem na plac zabaw. Od 3 czerwca kask stanie się obowiązkowy dla dzieci i młodzieży do 16. roku życia podczas jazdy m.in. na: rowerze, rowerze z napędem, rowerze z napędem elektrycznym, hulajnodze elektrycznej, innych urządzeniach transportu osobistego. To ważne doprecyzowanie: chodzi nie tylko o klasyczny rower, ale także o sprzęty, które w ostatnich sezonach mocno weszły do rodzinnej codzienności. Przepis dotyczy również najmłodszych pasażerów. Kask będą musiały mieć także dzieci do 7. roku życia, jeśli są przewożone na rowerze lub w specjalnych urządzeniach transportowych. W praktyce obejmuje to m.in. jazdę z dzieckiem w foteliku rowerowym, przyczepce rowerowej czy wózku rowerowym. Za brak kasku będzie mandat Za brak kasku przewidziano mandat w wysokości 100 zł. Dla wielu rodzin to sygnał, że „chwila nieuwagi” może skończyć się nie tylko niepotrzebnym stresem w trakcie kontroli, ale też konkretnym wydatkiem. Warto przy tym mieć z tyłu głowy, że sam zakup kasku nie rozwiązuje sprawy. W codziennym pośpiechu łatwo przeoczyć dwie rzeczy, które realnie wpływają na sens jego używania: dopasowanie do obwodu głowy i prawidłowe zapięcie. Kask, który przesuwa się na boki, opada na oczy albo jest luźno zapięty, może nie spełnić swojej funkcji wtedy, gdy najbardziej jest potrzebny. Jeśli dziecko protestuje, często pomaga prosta rutyna: kask zakładany zawsze przed ruszeniem (tak jak zapięcie pasów w aucie) i szybka kontrola pasków już na starcie. Skąd ten nowy obowiązek? Zmiany były zapowiadane już w połowie 2025 roku. O planach mówił minister infrastruktury Dariusz Klimczak, wskazując, że podobne rozwiązania funkcjonują w innych krajach Europy, m.in. w Czechach, Szwecji i Francji. W Hiszpanii kask jest obowiązkowy dla wszystkich rowerzystów poza terenem zabudowanym, niezależnie od wieku. W uzasadnieniu nowych przepisów pojawia się też twardy argument dotyczący bezpieczeństwa: statystyki wskazują, że kask ma ograniczać poważne urazy głowy po wypadkach o 44 proc. Dla rodziców to zwykle kluczowa informacja, bo nawet spokojna trasa po osiedlu potrafi zaskoczyć – wystarczy nierówność nawierzchni, nagły manewr czy zwykła utrata równowagi. Dla wielu rodzin najpraktyczniejsze podejście będzie proste: sprawdzić, czy kask jest na miejscu, czy dziecko umie go zapiąć i czy rozmiar nadal pasuje po intensywnym sezonie wzrostu. To może oszczędzić nerwów w dniu, gdy kask stanie się nie tylko rozsądnym wyborem, ale i wymogiem. Źródło: portalsamorzadowy.pl, radiozet.pl Zobacz także: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Od 1 czerwca 2026 r. rusza nowy okres świadczeniowy 800+ (potrwa do 31 maja 2027 r.). Dla większości rodzin nic się nie zmienia, ale w jednej sytuacji kwota przelewu może zaskoczyć.
W nowym okresie świadczeniowym część rodziców może dostać tylko 400 zł. 800 plus od 1 czerwca: nowe zasady Chodzi o rodziców po rozstaniu, którzy sprawują nad dzieckiem opiekę naprzemienną potwierdzoną orzeczeniem sądu, w porównywalnych okresach u obojga rodziców. W takiej sytuacji 800 plus zostaje podzielone po równo: 400 zł miesięcznie trafia do jednego rodzica, 400 zł miesięcznie trafia do drugiego rodzica. Nowy okres startuje 1 czerwca, a wnioski na 800+ składa się wyłącznie elektronicznie. Skala zainteresowania jest duża: w okresie od 1 lutego do 29 kwietnia 2026 r. do ZUS wpłynęło 3 589 299 wniosków o świadczenie wychowawcze na nowy okres. Jak złożyć wniosek o 800 plus? Wnioski o 800+ składa się tylko online. Do wyboru są: platforma eZUS, aplikacja mZUS, portal Emp@tia, bankowość elektroniczna. Przy opiece naprzemiennej szczególnie ważne jest to, że każdy z rodziców składa osobny wniosek do ZUS. To właśnie ten „podwójny” ruch uruchamia podział świadczenia na dwie równe części. Jeśli we wniosku pojawi się błąd (np. literówka w PESEL albo w numerze konta), zamiast zaczynać od nowa, można skorzystać z rozwiązania, które zwykle jest szybsze: korekta wniosku w eZUS do już zarejestrowanej sprawy. Kiedy ZUS przelewa 800+ i co dalej rząd planuje od 2027 r. ZUS wypłaca świadczenie w stałych terminach. Pieniądze trafiają na konta w dniach: 2, 4, 7, 9, 12, 14, 16, 18, 20 i 22. Gdy termin wypada w dzień wolny, przelew powinien przyjść wcześniej. Równolegle trwają prace nad zmianami, które mogą odciążyć rodziców od corocznego pilnowania formalności. Plan zakłada automatyczne odnawianie 800+ – wdrożenie jest planowane na 1 czerwca 2027 r., po dostosowaniu systemów teleinformatycznych ZUS. W praktyce rodzice mieliby zgłaszać tylko zmiany danych, a przy braku zmian wypłaty byłyby przedłużane automatycznie. W projektach pojawia się też rozszerzenie uprawnionych: świadczenie ma przysługiwać również osobom, którym sąd powierzył tzw. pieczę bieżącą nad dzieckiem. Od nowego okresu zaostrzone są także warunki dla obywateli Ukrainy: aby otrzymać świadczenie, dziecko ma realizować obowiązek szkolny lub roczne przygotowanie przedszkolne w polskiej placówce, a ZUS ma to weryfikować w systemie MEN; niespełnienie warunku oznacza odmowę. W przypadku statusu UKR wskazywane są również wymogi dotyczące aktywności zawodowej rodzica lub opiekuna oraz nauki dziecka, a podobne zasady mają objąć pozostałych cudzoziemców spoza UE i EFTA od 1 czerwca. Źródła: infor.pl, rynekzdrowia.pl Zobacz także: Państwo dokłada aż 1500 zł do 800 plus. Nie popełnij tego błędu przy składaniu wniosku
Jedno słowo, które zmienia zachowanie dzieci. Japońscy rodzice powtarzają je jak mantrę
„Oddaj siostrze i już nie marudź” – wielu polskich rodziców właśnie w taki sposób próbuje uczyć dzieci dzielenia się. Problem w tym, że przymus rzadko buduje empatię. Japończycy podchodzą do tego zupełnie inaczej i zaczynają od jednego prostego słowa.
Według japońskiej ekspertki parentingowej Lisy Katayamy dzieci można nauczyć życzliwości bez moralizowania, kar i niekończących się kłótni o zabawki. W Japonii ogromną rolę odgrywa słowo „douzo”, które można przetłumaczyć jako „proszę, częstuj się” albo „proszę, weź”. Jednak jego znaczenie jest znacznie głębsze. To mały codzienny rytuał, który uczy dzieci hojności, uważności i szacunku do innych. W polskich domach podobnej zasady praktycznie się nie stosuje – a szkoda, bo mogłaby zmienić wiele rodzinnych konfliktów. Jedno słowo, które uczy więcej niż setki kazań Lisa Katayama tłumaczy, że „douzo” nie jest zwykłym zwrotem grzecznościowym. To sposób myślenia, który pokazuje dziecku, że dawanie innym może sprawiać przyjemność. W japońskiej kulturze ogromne znaczenie ma świadomość, że nie zawsze trzeba trzymać wszystko dla siebie. Dziecko słyszy „douzo” od najmłodszych lat – podczas wspólnych posiłków, zabawy czy codziennych sytuacji w domu. Rodzice pokazują, że oddanie komuś zabawki, ostatniego ciasteczka albo miejsca przy stole nie oznacza straty. Wręcz przeciwnie – daje poczucie bycia częścią wspólnoty. Dobrze wiemy, jak to wygląda w innych częściach świata. Wielu rodziców zna tę scenę aż za dobrze: dwoje dzieci walczy o tę samą zabawkę, a dorosły próbuje szybko zakończyć konflikt. Najczęściej kończy się to rozkazem: „Oddaj teraz koledze” albo „Masz się podzielić”. Katayama zwraca uwagę, że taki sposób nie buduje w dziecku empatii. Dziecko dzieli się dlatego, że musi, a nie dlatego, że rozumie sens tego gestu. W efekcie często czuje frustrację, złość albo poczucie niesprawiedliwości. Japońskie podejście wygląda inaczej. Zamiast zmuszać dziecko do oddania czegoś, rodzice zachęcają je do świadomego gestu „douzo”. Chodzi o to, by dziecko samo odkryło, że miło jest sprawić komuś przyjemność. „Douzo” uczy dzieci samokontroli i empatii Najcenniejsze w tej zasadzie jest to, że rozwija ona kilka ważnych umiejętności jednocześnie. Dziecko uczy się zauważać potrzeby innych ludzi, ćwiczy cierpliwość i odkrywa, że nie musi mieć wszystkiego natychmiast. To szczególnie ważne dziś, gdy dzieci dorastają w świecie natychmiastowej gratyfikacji. Kliknięcie, zakup, bajka, przekąska – wszystko jest dostępne od razu. Umiejętność rezygnacji z czegoś dla drugiego człowieka staje się coraz rzadsza. Katayama proponuje prosty sposób na wprowadzenie tej zasady do domu. Gdy dzieci kłócą się o zabawkę, zamiast wydawać polecenia, warto spokojnie powiedzieć: „Może spróbujesz powiedzieć douzo?”. Bez presji, bez zawstydzania i bez oceniania. Dzięki temu dziecko zaczyna kojarzyć dzielenie się z pozytywnym doświadczeniem, a nie z przymusem. Japoński sekret wychowania nie polega na surowości Wiele osób myśli, że japońskie dzieci są grzeczne, wręcz posłuszne i uległe, bo wychowuje się je bardzo restrykcyjnie. Tymczasem filozofia, o której mówi Lisa Katayama, opiera się przede wszystkim na codziennych małych nawykach i modelowaniu zachowań. „Douzo” jest tego świetnym przykładem. Jedno krótkie słowo staje się lekcją empatii, kultury i szacunku wobec innych ludzi. Bez krzyku, bez kar i bez niekończących się wykładów. Polscy rodzice rzadko stosują podobne podejście, bo sami wychowali się w kulturze rywalizacji i ciągłego udowadniania swojej wartości. A przecież czasem najważniejszą lekcją dla dziecka może być pokazanie mu, że oddanie czegoś drugiej osobie wcale nie oznacza przegranej. Źródło: www.independent.co.uk Zobacz także: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
Skończyły się czasy, kiedy półkolonie były tańszą alternatywą dla wakacyjnych obozów czy rodzinnych wyjazdów. Dziś coraz częściej stają się luksusem, na który trzeba odkładać miesiącami. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym tygodniowa opieka nad dzieckiem kosztuje tyle, co rata kredytu albo rodzinny wyjazd nad morze?
Wakacje dopiero za chwilę, a wielu rodziców już mówi o nich z lękiem. W 2026 roku koszt tygodniowych półkolonii w dużych miastach często przekracza 800–1200 zł za jedno dziecko za 5-dniowy turnus. Są też droższe oferty. W sieci bez problemu można znaleźć turnusy za ponad tysiąc złotych, szczególnie te językowe, sportowe albo technologiczne. Opieka, która pochłania całą pensję Rodzice przyznają, że jeszcze niedawno traktowali półkolonie jako „ratunek”, kiedy nie mieli z kim zostawić dzieci podczas pracy. Teraz coraz częściej kalkulują, czy w ogóle ich na to stać. Zwłaszcza jeśli mają dwójkę albo trójkę dzieci. Największą popularnością cieszą się dziś półkolonie tematyczne: sportowe, programistyczne, językowe czy artystyczne. Organizatorzy kuszą wycieczkami, warsztatami VR, basenami, kinem i całodziennym wyżywieniem. Problem w tym, że za tym wszystkim idą ceny, które dla wielu rodzin są po prostu zaporowe. – Mam dwóch synów, 8 i 11 lat. Za dwa tygodnie półkolonii zapłacę prawie 4 tysiące złotych. A przecież to nawet nie są „wakacje all inclusive”, tylko po prostu opieka od rana do popołudnia, kiedy ja jestem w pracy. Czuję absurd tej sytuacji. Człowiek pracuje cały rok i jeszcze musi się zastanawiać, czy stać go na wakacje dla własnych dzieci – mówi Marta, mama dwóch chłopców. Wielu rodziców zwraca uwagę, że półkolonie przestały pełnić wyłącznie funkcję opiekuńczą. Dziś stały się czymś w rodzaju wyścigu. Dzieci mają mieć „atrakcje”, „rozwój”, „nowe doświadczenia”. Rodzice boją się, że jeśli wyślą dziecko na tańszy turnus albo zostawią je w domu z dziadkami, ono poczuje się gorsze od rówieśników. „Wzięłam pożyczkę. Inaczej się nie dało” Coraz więcej matek przyznaje wprost, że wakacyjne wydatki rozkładają na raty albo sięgają po chwilowe pożyczki. – Sam lipiec kosztuje mnie więcej niż prezenty dla córki na urodziny, Gwiazdkę i Wielkanoc. Półkolonie córki, opłaty za wycieczki, jedzenie, dojazdy. Zapisałam ją na dwa turnusy i rozłożyłam płatność na raty, bo jednorazowo nie byłam w stanie wydać ponad dwóch tysięcy. I naprawdę mam poczucie, że coś tu poszło za daleko – opowiada Karolina, mama 9-letniej Zosi. Rodzice są też zmęczeni presją. W ofertach półkolonii pojawiają się egzotyczne warsztaty, wyjazdy do parków rozrywki, zajęcia z robotyki czy survivalu. Wszystko brzmi imponująco, ale wiele osób zadaje sobie pytanie: czy dziecko naprawdę tego potrzebuje? Jeszcze kilka lat temu półkolonie organizowane przez szkoły kosztowały około 200–400 zł za turnus. Dziś prywatne firmy bez problemu proponują ceny rzędu 900–1200 zł za pięć dni zajęć. – Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie. Mówię to z ogromnym wstydem, ale taka jest prawda. Nie mam rodziny do pomocy, pracuję na etat, nie mogę wziąć dwóch miesięcy wolnego. A dziecka samego w domu nie zostawię. Mam wrażenie, że rodzice zostali kompletnie sami z tym problemem – mówi Monika, mama 7-letniego Filipa. Wakacje stały się projektem logistycznym Rodzice coraz częściej mówią, że wakacje dzieci przestały być czasem odpoczynku. Stały się wielką operacją logistyczną i finansową. Trzeba zaplanować opiekę tydzień po tygodniu, zgrać urlopy, zapisać dziecko odpowiednio wcześnie i jeszcze liczyć na to, że ceny nie wzrosną z miesiąca na miesiąc. Do tego dochodzi jeszcze jeden problem: poczucie winy. Wielu rodziców przyznaje, że jeśli nie wyślą dziecka na „fajne półkolonie”, mają wrażenie, że robią coś źle. Bo przecież inne dzieci będą miały warsztaty, wycieczki i zdjęcia z atrakcji publikowane później w mediach społecznościowych. Tylko że coraz więcej rodzin zwyczajnie nie nadąża za tym tempem. I być może właśnie dlatego temat wakacyjnych półkolonii budzi dziś tyle emocji. Bo dla wielu rodziców nie jest już pytaniem „na jakie zajęcia zapisać dziecko?”, ale „czy w ogóle nas na to stać?”. Zobacz także: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
„Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
Kolorowe, nowocześnie wyposażone sale, ekologiczne posiłki, angielski codziennie i zajęcia dodatkowe wpisane w grafik. Dla wielu rodziców prywatne przedszkole wydaje się spełnieniem marzeń. Ale co, jeśli dziecko wcale tego nie chce? List naszej czytelniczki pokazuje, że czasem to, co wygląda „lepiej” na papierze, wcale nie daje dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Napisała do nas mama 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do miejskiego, publicznego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo była zadowolona z placówki, ale z czasem zaczęła mieć poczucie, że jej syn „mógłby mieć więcej”. Pod wpływem rozmów ze znajomymi zdecydowała się przenieść go do prywatnego przedszkola. Bardzo szybko pożałowała tej decyzji. „Dałam się wkręcić, że dobre dzieciństwo musi być premium” „W publicznym przedszkolu było zwyczajnie. Bez modnych warsztatów, bez codziennych relacji w aplikacji dla rodziców, bez cateringu bio i zajęć z mindfulness dla czterolatków. Ale mój syn lubił tam chodzić. Miał swoich kolegów, uwielbiał panie i codziennie wracał z jakąś śmieszną historią. I chyba właśnie to ‘zwyczajnie’ zaczęło mi przeszkadzać. Wokół słyszałam ciągle, że dziś trzeba inwestować w dziecko od najmłodszych lat. Że prywatne placówki mają lepsze podejście, lepsze jedzenie, bardziej świadomą kadrę. Koleżanki pokazywały zdjęcia pięknych sal i planów zajęć swoich dzieci. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy moje dziecko czegoś nie traci. Mąż był przeciwny zmianie, ale ja się uparłam. Uznałam, że robię coś dobrego. „Po tygodniu syn płakał rano w samochodzie” Pierwsze dni były dziwne, ale tłumaczyłam sobie, że syn musi się przyzwyczaić. Nowe miejsce było piękne. Pachniało świeżością i pieniędzmi. Dzieci miały zajęcia z hiszpańskiego, robotykę, eksperymenty, jogę. Problem w tym, że mój syn kompletnie się w tym nie odnalazł. Po kilku dniach zaczął mówić, że nie chce tam iść. Rano bolał go brzuch. Wieczorem pytał, czy może wrócić do starego przedszkola. Najbardziej rozbiło mnie to, co powiedział któregoś dnia w aucie. Rozpłakał się i zapytał: ‘Mamo, ale dlaczego zabrałaś mnie od moich pań i kolegów?’. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Ja skupiałam się na ofercie przedszkola, a on po prostu kochał swoje miejsce. Swoją grupę. To, że panie znały jego ulubiony kubek i wiedziały, że boi się hałasu podczas występów. W prywatnym przedszkolu wszystko było perfekcyjne, tylko moje dziecko było tam nieszczęśliwe. „Zrozumiałam, że dzieci mają inne potrzeby niż rodzice” Najgorsze było moje poczucie winy. Bo zdałam sobie sprawę, że ta zmiana była bardziej dla mnie niż dla niego. Chciałam mieć poczucie, że daję dziecku coś wyjątkowego. Że jestem ambitną, świadomą matką. Tylko że mój syn nie potrzebował kolejnych zajęć i idealnie skomponowanego menu. On potrzebował poczucia bezpieczeństwa. Po miesiącu wróciliśmy do miejskiego przedszkola. Panie przyjęły go tak ciepło, że sama się popłakałam. A on już pierwszego dnia wybiegł do kolegów, jakby wrócił do domu”. Nie każde dziecko potrzebuje „więcej” Historie rodziców pokazują, że wybór między publicznym a prywatnym przedszkolem rzadko jest prosty. Dla jednych dzieci dodatkowe zajęcia i nowoczesne podejście będą wspaniałą przygodą. Inne najlepiej odnajdą się tam, gdzie czują bliskość, przewidywalność i relacje. Łatwo dziś uwierzyć, że lepsze wyposażenie, bogatsza oferta czy wysokie czesne automatycznie oznaczają szczęśliwsze dziecko. Tymczasem wiele dzieci najbardziej potrzebuje rzeczy, których nie da się wpisać do folderu reklamowego: znajomych twarzy, ciepłej atmosfery i poczucia, że są po prostu u siebie. Zobacz także: „Przeniosłam dziecko z prywatnego przedszkola do państwowego. Po pierwszym zebraniu się rozbeczałam”
Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
Holenderskie dzieci już od najmłodszych lat same jeżdżą rowerem do szkoły, robią drobne zakupy i potrafią organizować sobie czas. Wielu rodziców z Polski przeciera oczy ze zdumienia, gdy widzi ten poziom samodzielności. Sekret tkwi w zasadzie 3R.
Według raportu UNICEF z 2025 roku holenderskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. To zasługa podejścia holenderskich rodziców do wychowania. Jednym z fundamentów jest budowanie autonomii dziecka od najmłodszych lat. Nie chodzi jednak o to, by dziecko dorastało w pełnej wolności, bez zasad i granic. Wręcz przeciwnie! Holendrzy ogromną wagę przywiązują do spokoju, regularności i przewidywalności życia rodzinnego. To właśnie filozofia 3R, czyli Rust, Reinheid, Regelmaat, ma pomagać dzieciom rozwijać poczucie bezpieczeństwa i niezależność. Holenderscy rodzice nie próbują organizować dzieciom każdej minuty dnia – zamiast tego stawiają na rytm, spokój i zaufanie. Efekty widać gołym okiem. Holenderskie 3R – na czym polega ta zasada? Holendrzy od lat kierują się prostą zasadą 3R. To właśnie ona ma pomagać dzieciom dorastać w spokojnej atmosferze i rozwijać niezależność już od najmłodszych lat. Co kryje się za tym skrótem? Rust, czyli spokój – chodzi o spokojną atmosferę w domu, bez ciągłego pośpiechu, krzyków i presji. Dziecko ma mieć przestrzeń, by rozwijać się we własnym tempie. Reinheid, czyli porządek – dawniej chodziło głównie o higienę i czystość, dziś bardziej o uporządkowane życie rodzinne i zdrowe otoczenie. Regelmaat, czyli regularność lub rutyna – stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku są w holenderskich rodzinach bardzo ważne. Rodzice wierzą, że przewidywalny rytm dnia daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Właśnie ta ostatnia zasada jest często uznawana za najważniejszą. Holenderskie dzieci często mają stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku. Rodzice dbają o przewidywalny rytm dnia, bo wierzą, że dziecko najlepiej rozwija się wtedy, gdy czuje stabilność i bezpieczeństwo. Paradoksalnie dzieciaki nie mają grafiku wypełnionego zajęciami od rana do wieczora. Dzięki temu szybciej uczą się samodzielności i organizowania sobie czasu. Holenderskie dzieci nie mają grafiku wypełnionego po brzegi W wielu polskich rodzinach dzieci od najmłodszych lat żyją według napiętego harmonogramu – angielski, basen, robotyka, zajęcia sportowe. Tymczasem w Holandii dużo częściej można spotkać podejście, że dziecko nie musi być cały czas stymulowane. Holenderscy rodzice zostawiają dzieciom przestrzeń na nudę, spontaniczną zabawę i samodzielne rozwiązywanie problemów. Według nich właśnie wtedy rozwija się kreatywność i poczucie sprawczości. To podejście widać także w codzienności. Dzieci szybciej uczą się samodzielnego poruszania po mieście, częściej same przygotowują sobie proste rzeczy czy podejmują decyzje odpowiednie do wieku. Rodzice nie wyręczają ich na każdym kroku. Polacy mogliby się od Holendrów wiele nauczyć Coraz więcej ekspertów zwraca uwagę, że współczesne dzieci bywają przebodźcowane i przemęczone nadmiarem zajęć oraz oczekiwań. Holenderska zasada 3R pokazuje zupełnie inne podejście – mniej kontroli, więcej spokoju i większe zaufanie do dziecka. To nie znaczy, że polscy rodzice wychowują źle albo że holenderski model jest idealny. Ale idea spokojniejszego życia rodzinnego i większej samodzielności dzieci coraz bardziej interesuje rodziców na całym świecie. I trudno się dziwić – kiedy dziecko ma przestrzeń do działania, często naprawdę potrafi zaskoczyć swoją niezależnością. Źródła: eesie.home.blog, matadornetwork.com Zobacz także: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Temat programu „Ślub Plus” znów rozgrzewa internet. W wielu miejscach można przeczytać, że młode małżeństwa mają dostawać nawet 40 tys. zł od państwa. Pojawiają się też pytania o wnioski, formularze i terminy składania dokumentów.
Sprawdziliśmy, jak wygląda sytuacja w maju 2026 roku. Czy program naprawdę istnieje? Czy można już składać wnioski? I co z dodatkami dla małżeństw z wieloletnim stażem? 40 tys. zł dla małżeństw. Czy program Ślub Plus już działa? Choć informacje o „Ślub Plus” regularnie pojawiają się w sieci, obecnie w Polsce nie działa żaden oficjalny program wypłat pod taką nazwą – przypomina Infor.pl. Według pojawiających się zapowiedzi młode małżeństwa miałyby otrzymywać nawet 40 tys. zł wsparcia. Pomoc miałaby dotyczyć par, które: zawierają pierwszy związek małżeński, planują założenie lub powiększenie rodziny. Nic dziwnego, że temat budzi duże zainteresowanie. Dla wielu młodych osób koszty wesela, mieszkania czy wyprawki dla dziecka są dziś ogromnym obciążeniem finansowym. Problem w tym, że na razie program istnieje wyłącznie w formie zapowiedzi i dyskusji politycznych. Ślub Plus 2026 – czy można złożyć wniosek? To najważniejsza informacja dla osób zainteresowanych programem: obecnie nie można złożyć żadnego wniosku o „Ślub Plus”. Na koniec maja 2026 roku: nie ma ustawy wprowadzającej program, nie istnieją oficjalne formularze, żaden urząd nie przyjmuje dokumentów, żadna instytucja nie wypłaca pieniędzy. Oznacza to, że wszystkie informacje o „trwającym naborze” albo „gotowych drukach” należy traktować bardzo ostrożnie. Eksperci ostrzegają, że w sieci mogą pojawiać się fałszywe formularze lub strony wyłudzające dane osobowe. Skoro program nie został wprowadzony, nie istnieje też żadna oficjalna procedura ubiegania się o pieniądze. Skąd wziął się pomysł programu Ślub Plus? O programie zaczęto mówić pod koniec ubiegłego roku. W mediach pojawiały się informacje, że propozycja była omawiana w środowisku PiS jako element nowego programu politycznego. Do tej pory projekt: nie trafił do Sejmu, nie został wpisany do obowiązujących przepisów, nie wszedł w etap realizacji. To oznacza, że obecnie mówimy jedynie o pomyśle, a nie o działającym świadczeniu. Jak podaje Infor.pl: „Kiedy ruszy program Ślub Plus? Nie ma wyznaczonej daty startu programu. Oficjalne szczegóły i założenia programu politycznego, którego elementem ma być to świadczenie, zostaną ogłoszone przez polityków najwcześniej latem lub jesienią”. „500 plus dla małżeństw” to zupełnie inny projekt W internecie często mieszają się dwa różne tematy. „Ślub Plus” bywa mylony z pomysłem wsparcia finansowego dla par z bardzo długim stażem małżeńskim. Chodziło o obywatelską petycję, w której proponowano wypłaty od 5 do 8 tys. zł dla małżeństw obchodzących: 50 lat wspólnego życia, 60 lat, a nawet 70 lat po ślubie. Ten projekt rzeczywiście był analizowany przez polityków. Ostatecznie jednak senacka Komisja Petycji zakończyła prace nad propozycją i ją odrzuciła. Głównym powodem były bardzo wysokie koszty. Szacowano, że świadczenie mogłoby kosztować budżet państwa nawet kilka miliardów złotych. Czy za 50 lat małżeństwa można dostać pieniądze? Obecnie państwo nie wypłaca żadnych pieniędzy z okazji 50-lecia małżeństwa. Jedyną oficjalną formą wyróżnienia pozostaje Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. Otrzymują go pary z 50-letnim stażem małżeńskim. Wniosek składa się w Urzędzie Stanu Cywilnego. Wyróżnienie ma jednak charakter symboliczny – małżonkowie otrzymują medal oraz dyplom, ale bez dodatkowego świadczenia finansowego. Dla wielu rodzin taka uroczystość i tak jest ważnym wydarzeniem i okazją do spotkania kilku pokoleń. Warto jednak pamiętać, że obecnie nie istnieje żaden oficjalny „dodatek jubileuszowy” dla małżeństw. Źródło: Infor.pl Zobacz także: 10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
5 tekstów, które „złote dziecko” słyszy codziennie i gaśnie w ciszy. To plaga wśród polskich rodziców
Dla wielu rodziców to po prostu komplementy. Niewinne zdania, które mają budować dziecko. Psychologowie zwracają jednak uwagę, że właśnie w taki sposób często rodzi się tzw. syndrom złotego dziecka – rola, która z zewnątrz wygląda jak wyróżnienie, ale w rzeczywistości potrafi być ogromnym ciężarem.
„Golden child syndrome”, czyli „syndrom złotego dziecka”, nie jest oficjalną diagnozą medyczną, ale opisem toksycznej dynamiki rodzinnej. Najczęściej pojawia się w domach, gdzie jedno dziecko jest stawiane ponad rodzeństwem, idealizowane albo traktowane jako powód do dumy rodziców. Co to właściwie jest syndrom złotego dziecka? „Złote dziecko” to zwykle dziecko: najbardziej chwalone, uznawane za „bezproblemowe”, stawiane za wzór rodzeństwu, nadmiernie obciążane oczekiwaniami, oceniane głównie przez pryzmat sukcesów. Rodzice często nawet nie zauważają, że tworzą taki układ. Chcą motywować, wspierać albo są dumni z osiągnięć dziecka. Problem pojawia się wtedy, gdy miłość zaczyna być odczuwana jako warunkowa. Dziecko szybko uczy się, że: musi być grzeczne, nie może zawodzić, powinno być najlepsze, ma spełniać cudze oczekiwania. Takie dzieci często dorastają z ogromnym lękiem przed porażką, perfekcjonizmem i problemami z własną tożsamością. Dodatkowo boją się popełniać błędy, tłumią emocje, nie umieją prosić o pomoc, czują, że muszą zasłużyć na miłość i akceptację oraz nie są wystarczające takie, jakie są naprawdę. W efekcie wiele z nich „gaśnie po cichu”. Na zewnątrz nadal są świetnymi uczniami, pomagają w domu i nie sprawiają problemów. W środku czują jednak ciągłe napięcie i strach, że kiedyś przestaną być „wystarczające”. 5 tekstów, które „złote dziecko” słyszy codziennie 1. „Ty zawsze dajesz radę” Brzmi wspierająco, ale dziecko słyszy: „Nie mogę mieć słabszego momentu”. Z czasem przestaje mówić o trudnościach i ukrywa emocje, żeby nie rozczarować rodziców. 2. „Na tobie mogę polegać bardziej niż na rodzeństwie” To jeden z najbardziej obciążających komunikatów. Dziecko zaczyna czuć odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale też za emocje rodziców i atmosferę w domu. 3. „Nie spodziewałam się tego po tobie” Dla „złotego dziecka” nawet drobny błąd może brzmieć jak katastrofa. Tak buduje się lęk przed porażką i perfekcjonizm. 4. „Zobacz, jak świetnie sobie radzisz” Pochwały są potrzebne, ale problem zaczyna się wtedy, gdy dotyczą wyłącznie wyników, ocen i osiągnięć. Dziecko może zacząć wierzyć, że jest warte tyle, ile jego sukcesy. 5. „Ty jesteś naszym powodem do dumy” To zdanie niesie ogromną presję. Bo jeśli dziecko jest „powodem do dumy”, może zacząć bać się wszystkiego, co tę dumę mogłoby odebrać. Czy wychowujesz „złote dziecko”? 9 sygnałów alarmowych Psychologowie zwracają uwagę na kilka charakterystycznych sygnałów. Twoje dziecko może być w tej roli, jeśli: boi się popełniania błędów, bardzo przeżywa krytykę, stale chce zasługiwać na pochwałę, nie umie odpoczywać, przeprasza za własne emocje, czuje się odpowiedzialne za wszystkich, ma perfekcjonistyczne podejście do szkoły i obowiązków, tłumi złość i smutek, jest „zbyt dojrzałe” jak na swój wiek.. W cieniu złotego dziecka dorasta czarna owca W rodzinach ze „złotym dzieckiem” często pojawia się też druga rola – „czarnej owcy”. Jedno dziecko jest idealizowane, drugie częściej krytykowane albo pomijane. To tworzy napięcia, zazdrość i poczucie niesprawiedliwości, które potrafią zostać między rodzeństwem na całe życie. Jak chwalić dziecko, żeby go nie obciążać? Psychologowie radzą: chwalić wysiłek, nie tylko efekt, nie porównywać dzieci, pozwalać na błędy, pokazywać, że emocje są normalne, nie budować poczucia wartości wyłącznie na osiągnięciach. Dziecko nie powinno mieć poczucia, że musi być idealne, żeby zasługiwać na miłość. Właśnie wtedy „złote dziecko” zaczyna gasnąć w ciszy. Źródło: clevelandclinic.org Zobacz także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
„Przeniosłam dziecko z prywatnego przedszkola do państwowego. Po pierwszym zebraniu się rozbeczałam”
Czy naprawdę wysokie czesne oznacza lepszą opiekę i większą troskę o dziecko? Coraz więcej rodziców zaczyna w to wątpić. Historia naszej czytelniczki pokazuje, że czasem warto zaryzykować.
Napisała do nas mama niespełna 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do prywatnego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo wierzyła, iż płatna placówka daje dziecku więcej: lepszą opiekę, większą uwagę i bardziej świadomą kadrę. Kilka miesięcy temu podjęła jednak decyzję o przeniesieniu syna do miejskiego przedszkola, w trakcie roku. To, co przeżyła po pierwszym zebraniu z rodzicami, kompletnie ją zaskoczyło. „Czułam się jak wyrodna matka, kiedy go wypisywałam” „Nie ukrywam – miałam ogromne wyrzuty sumienia. Wszyscy wokół powtarzali, że skoro raz posłaliśmy dziecko do prywatnego przedszkola, to cofanie się do państwowego jest jak zabieranie mu czegoś lepszego. Serio, słyszałam teksty typu: ‘Oj, zobaczysz różnicę’, ‘Tam jest masówka’, ‘Nikt nie będzie miał czasu dla twojego dziecka’. A prawda jest taka, że już od kilku miesięcy w tamtym prywatnym przedszkolu coś mi nie grało. Wszystko było piękne na Instagramie. Drewniane zabawki, angielski codziennie, joga dla maluchów, warsztaty sensoryczne i ekologiczne obiady. Tylko że za tym wszystkim zaczęłam widzieć dzieci, które były przebodźcowane i wiecznie zmęczone. Mój syn codziennie wracał rozdrażniony. Najgorsze było jednak to, że kiedy próbowałam rozmawiać z kadrą, czułam się jak klientka, która przyszła reklamować usługę. Wszystko było wyuczone, profesjonalne i... kompletnie bez emocji. Dzieci miały generować zyski. Tylko to się liczyło, pieniądze. Podjęliśmy decyzję o zmianie przedszkola, bo wszystko we mnie krzyczało, że ta placówka jak z ulotki nie jest tym, czego moje dziecko potrzebuje. A jednocześnie czułam, jakbym oblewała jakiś egzamin z macierzyństwa, bo przez lata wierzyłam, że prywatne znaczy lepsze. „Po pierwszym zebraniu siedziałam w aucie i płakałam” Na pierwsze zebranie w państwowym przedszkolu szłam zestresowana. Wyobrażałam sobie panie, którym się nic nie chce, wieczne pretensje i rodziców siedzących z telefonami w rękach. Wtedy przeżyłam szok. Nauczycielka świetnie znała dzieci i rodziców. Wiedziała, kto ma problem z zasypianiem, kto tęskni za mamą, kto lubi rysować, a kto potrzebuje więcej czasu przy jedzeniu. Mówiła o nich tak... czule. Normalnie czule. Jedna z mam zapytała, czy można zrobić dyżury przy pieczeniu ciast na wiosenny piknik. Inna zaoferowała pomoc przy dekoracjach sali. Rodzice rozmawiali ze sobą normalnie, bez przechwalania się dodatkowymi zajęciami i wakacjami za granicą. Po zebraniu zamknęłam się w aucie i się rozpłakałam. Chyba pierwszy raz od dawna poczułam, że moje dziecko jest po prostu... zaopiekowane. Nie ‘rozwijane’, nie ‘stymulowane’, nie przygotowywane do sukcesu. Po prostu zauważone. I wtedy dotarło do mnie, jak bardzo wmówiono nam, że dobra matka musi kupować dziecku wszystko w wersji premium, a dziecko potrzebuje przede wszystkim bezpieczeństwa, czułości i poczucia, że jest zauważone”. Nie ma jednej odpowiedzi Historia tej mamy poruszyła wielu rodziców w naszej redakcji. Bo prawda jest taka, że doświadczenia rodzin bywają skrajnie różne. Są świetne prywatne przedszkola pełne ciepłych, zaangażowanych ludzi. Są też publiczne placówki, w których dzieci i rodzice nie czują się dobrze. Ale bywa również odwrotnie. Trudno dziś jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, które przedszkole jest „lepsze”. Wysokie czesne nie zawsze oznacza uważność, empatię i dobrą opiekę. Tak samo państwowe przedszkole nie musi oznaczać miejsca, gdzie „nikomu się nie chce”. W wielu historiach najważniejsze okazuje się coś zupełnie innego: relacje, poczucie bezpieczeństwa i zwykła ludzka uważność na drugiego człowieka. Zobacz także: Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu” Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
Zadaję to 1 pytanie, gdy dziecko wpada w histerię. Wystarczą 2 minuty i biegnie się przytulić
Gdy dziecko nie radzi sobie ze złością, większość rodziców próbuje je jak najszybciej uciszyć. Czasem wystarczy jedno pytanie, żeby emocje zaczęły powoli opadać.
Kiedy dziecko wpada w histerię, zamiast mówić „Uspokój się”, podejdź bliżej, kucnij (nawet w miejscu publicznym!) i zapytaj spokojnie: „Jak duży jest Twój gniew?”. Metoda na złość. Zapytaj: „Jak duży jest Twój gniew?” Dziecko patrzy na Ciebie tymi wielkimi, zapłakanymi oczami i zaczyna się zastanawiać nad Twoim pytaniem. Zaczyna analizować to, co czuje. Czasem rozkłada rączki, żeby pokazać, jak duży jest ten gniew, który w nim siedzi i za wszelką cenę próbuje się wydostać. Innym razem mówi: „większy niż dom” albo „tak wielki jak smok”. I właśnie wtedy dzieje się coś ważnego – złość przestaje być tylko krzykiem i chaosem. Dostaje nazwę, kształt, obraz. Dla małych dzieci emocje są przytłaczające. Nie rozumieją jeszcze, co się z nimi dzieje. Czują napięcie, frustrację, rozczarowanie, ale nie potrafią tego ubrać w słowa. Dlatego emocje wychodzą przez płacz, krzyk albo rzucanie przedmiotami. Pytanie o wielkość gniewu pomaga dziecku zatrzymać się choć na chwilę i skierować uwagę do środka. To pierwszy krok do wyciszenia. Dlaczego ta metoda działa lepiej niż zakazy? Wielu rodziców reaguje automatycznie: „Przestań krzyczeć”, „Natychmiast się uspokój”, „Nie przesadzaj”. Problem w tym, że dziecko w trakcie histerii często nie kontroluje jeszcze swoich emocji. Nakazy czy zakazy tylko zwiększają napięcie. Kiedy jednak kucamy obok i pytamy spokojnie o gniew, dziecko dostaje zupełnie inny komunikat: „Widzę, co czujesz. Chcę cię zrozumieć”. To zmienia bardzo dużo. Psychologowie od dawna podkreślają, że samo nazywanie emocji pomaga regulować układ nerwowy. Dziecko, które potrafi określić swój stan, łatwiej wraca do równowagi. Dlatego tak dobrze działają pytania o kolor złości, jej wielkość albo miejsce w ciele, w którym ta złość się znajduje. To nauka emocji, której większość z nas sama nigdy nie dostała. Najważniejsze dzieje się na poziomie relacji W tej metodzie nie chodzi tylko o pytanie. Kluczowe jest to, co dziecko widzi w naszym zachowaniu. Kiedy rodzic podchodzi, kuca i mówi spokojnym głosem, dziecko dostaje sygnał bezpieczeństwa. A właśnie bezpieczeństwo jest czymś, czego najbardziej potrzebuje podczas emocjonalnej burzy. Oczywiście – to nie działa jak magiczna różdżka. Nie każda histeria kończy się po minucie czy dwóch. Czasem dziecko nadal płacze, czasem potrzebuje więcej czasu albo przytulenia. Ale różnica polega na tym, że przestaje być samo ze swoimi emocjami. I właśnie dlatego po chwili często przychodzi się przytulić. Bo dzieci nie potrzebują rodziców, którzy natychmiast je uciszą. Potrzebują takich, którzy pokażą, że wszystkie emocje, nawet te trudne, można przeżyć razem – bez strachu i bez wstydu. I że nawet gniew wielki jak wieżowiec może zmienić się w ziarnko piasku. Zobacz także: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej i specjalistą od matematyki”. „Nie potrafią odkręcić butelki” „Dzieciom brakuje dziś podstawowych umiejętności i powinno się to dokładnie zbadać! Mam uczniów, którzy nie potrafią zawiązać butów, otworzyć zwykłej butelki z wodą ani używać spinaczy do papieru, a uczę czwartej klasy! Obawiam się, że pokolenie obecnych studentów może być naszą ostatnią nadzieją, jeśli millenialsi chcą mieć dobrych lekarzy, prawników i nauczycieli dla swoich dzieci, bo kolejne pokolenia są – mówiąc delikatnie – kompletnie ugotowane, jak to dziś mówią młodzi!”. Crocsy zamiast sznurówek „Uczniów nie uczy się już podstawowych umiejętności na wcześniejszych etapach edukacji. Nie wiedzą, jak wiązać buty – dlatego tak wiele dzieci nosi crocsy albo wsuwane buty – bo rodzice nie chcą poświęcić czasu na naukę wiązania. Nie uczą się też czytać ani pisać odręcznie”. „Nie potrafią odczytać godziny na zegarze analogowym” „Jestem nauczycielem liceum. Reakcje emocjonalne uczniów na frustrację są na poziomie małych dzieci, a oni naprawdę nie potrafią już odczytywać godziny z tradycyjnego zegara. To aż krępujące”. Nauczyciele obwiniają rodziców Choć część rodziców może uważać te opinie za przesadzone, podobne głosy coraz częściej pojawiają się także w polskich szkołach. Nauczyciele zwracają uwagę, że dzieci spędzają dziś znacznie mniej czasu na ćwiczeniu samodzielności, a więcej przed ekranami. Pedagodzy podkreślają jednak, że nie chodzi o obwinianie dzieci. Problemem ma być raczej to, że coraz rzadziej daje im się przestrzeń do nauki codziennych czynności i popełniania błędów. A bez tego nawet najprostsze sytuacje mogą stać się dla dziecka ogromnym wyzwaniem. Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2 tygodnie, czyli te nasze 2 tygodnie wakacji, bo akurat tyle trwa przerwa w naszej placówce. A poza tym są codziennie, każdego dnia. Wiecie, co jest najgorsze? Że część rodziców odbiera dziecko o 17 i jeszcze rzuca tekstem: „No widzisz, fajnie było, jutro znowu przyjdziesz”. A dziecko ledwo stoi na nogach. My, nauczycielki, naprawdę to widzimy. Widzimy dzieci, które zasypiają przy stoliku. Widzimy dzieci jedzące podwieczorek jako ostatnie, w pustej sali. Widzimy ten strach, że ktoś po nie nie wróci. Coraz częściej mam poczucie, że wymagamy od małych dzieci rzeczy, których sami dorośli byśmy nie wytrzymali”. Pracujący rodzice między poczuciem winy a koniecznością Wakacyjne dyżury przedszkolne od lat budzą ogromne emocje. Z jednej strony są rodzice, którzy naprawdę nie mają możliwości zapewnienia dzieciom opieki przez całe lato. Z drugiej – nauczyciele, którzy obserwują zmęczenie i emocjonalne przeciążenie najmłodszych. Psychologowie podkreślają, że dla dzieci w wieku przedszkolnym nawet kilka dni spokojnego czasu z bliskimi ma ogromne znaczenie. Nie chodzi wyłącznie o wyjazdy czy atrakcje, ale o poczucie bezpieczeństwa, bliskości i odpoczynku od codziennego rytmu instytucji. Ten temat nie ma prostych odpowiedzi. W tle są wysokie koszty życia, brak urlopów, samotne rodzicielstwo i presja zawodowa. Ale warto czasem zatrzymać się i zadać sobie pytanie: ile naprawdę jest w stanie udźwignąć kilkuletnie dziecko? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Japońskie dzieci już od najmłodszych lat uczą się czegoś, z czym wielu dorosłych wciąż ma problem – szacunku do innych ludzi. Nie chodzi jednak o surową dyscyplinę czy ślepe posłuszeństwo. Sekret tkwi w codziennych nawykach, które rodzice powtarzają konsekwentnie każdego dnia.
W Polsce często skupiamy się na ocenach, obowiązkach i „grzeczności”, ale rzadziej uczymy dzieci uważności na potrzeby innych. Tymczasem japońska ekspertka parentingowa i autorka poradników dla rodziców, Lisa Katayama, przekonuje, że właśnie drobne codzienne rytuały mają największy wpływ na wychowanie empatycznego człowieka, który z szacunkiem podchodzi do innych ludzi i swojego otoczenia. Jej zdaniem dzieci nie uczą się szacunku z rodzicielskich kazań, lecz z obserwacji dorosłych. I właśnie dlatego japoński model wychowania tak bardzo różni się od tego, co na co dzień widzimy w polskich domach. Uprzejmość zaczyna się od prostego „dzień dobry” Według Lisy Katayamy jednym z najważniejszych nawyków w japońskim wychowaniu jest serdeczne i uprzejme witanie innych ludzi. W Japonii dzieci od najmłodszych lat słyszą ciepłe powitania od nauczycieli, sąsiadów czy innych rodziców. To codzienny rytuał, który pokazuje, że drugi człowiek jest ważny i zasługuje na uwagę. W polskich realiach często działamy automatycznie. Rodzice są zabiegani, odbierają dzieci ze szkoły w pośpiechu, a zwykłe „dzień dobry” bywa rzucane bez kontaktu wzrokowego albo pomijane całkowicie. Tymczasem dziecko bardzo szybko uczy się, że sposób, w jaki traktujemy innych, jest normą. Katayama podkreśla, że ciepłe powitanie nic nie kosztuje, a może całkowicie zmienić komuś dzień. Co ważniejsze – pokazuje dziecku, że świat wokół niego nie istnieje wyłącznie po to, by zaspokajać jego potrzeby. W Japonii uprzejmość nie jest dodatkiem do wychowania. Jest jego fundamentem. Japońskie dzieci wiedzą, że dom to wspólna odpowiedzialność Drugim nawykiem, który mocno odróżnia japońskie podejście od polskiego, jest uczenie dzieci sprzątania po sobie. Wielu polskich rodziców wyręcza dzieci, bo „tak jest szybciej”. Zabawki zbiera mama, talerze odnosi tata, a dziecko przyzwyczaja się, że ktoś zawsze posprząta za nie bałagan. Zdaniem Katayamy to ogromny błąd. Dzieci, które nie uczestniczą w codziennym dbaniu o przestrzeń, zaczynają traktować dom jak hotel. Nie uczą się odpowiedzialności ani współpracy. W Japonii nawet małe dzieci pomagają w prostych obowiązkach – i nie jest to traktowane jako kara. Ekspertka radzi, by sprzątanie zamieniać w rytuał albo zabawę. Można włączyć muzykę, ustawić minutnik albo dać dziecku prawdziwe akcesoria do sprzątania zamiast plastikowych zabawek. Najważniejsze jest jednak to, by dziecko rozumiało, że jest częścią wspólnoty i ma wpływ na to, jak funkcjonuje dom. Empatia ważniejsza niż samo „przepraszam” Jedną z najbardziej charakterystycznych cech japońskiego wychowania jest uczenie dzieci myślenia o uczuciach innych ludzi. W Polsce często kończymy konflikty zdaniem: „Powiedz przepraszam”. Problem w tym, że dziecko nierzadko wypowiada te słowa mechanicznie, bez zrozumienia, co właściwie zrobiło. Katayama zwraca uwagę, że w japońskich szkołach dzieci regularnie rozmawiają o tym, jak ich zachowanie wpływa na innych. Nie chodzi o zawstydzanie, ale o rozwijanie empatii i umiejętności spojrzenia na sytuację oczami drugiej osoby. Rodzice mogą wprowadzić ten nawyk także w domu. Zamiast krzyczeć albo wymuszać przeprosiny, warto zapytać: „Jak myślisz, co poczuł twój kolega?” albo „Jak ty byś się czuł w takiej sytuacji?”. To właśnie takie rozmowy uczą dziecko prawdziwej wrażliwości społecznej. W polskim wychowaniu często brakuje przestrzeni na podobne refleksje. Skupiamy się na zachowaniu, a nie na emocjach, które za nim stoją. Efekt? Dzieci wiedzą, czego „nie wolno”, ale nie zawsze rozumieją dlaczego. Wolniej znaczy lepiej Japońska ekspertka zauważa też coś, co coraz mocniej widać w polskich rodzinach – rodzice żyją w nieustannym biegu. Dzieci mają przeładowane grafiki, dorośli są rozproszeni telefonami i obowiązkami, a wspólny czas często sprowadza się do wydawania poleceń. Tymczasem w japońskiej kulturze ogromną rolę odgrywa uważność i robienie jednej rzeczy naraz. Ten sposób myślenia wywodzi się między innymi z filozofii zen. Chodzi o pełne skupienie na chwili – podczas jedzenia, rozmowy czy wykonywania prostych codziennych czynności. Dziecko, które obserwuje spokojnego i obecnego rodzica, samo uczy się koncentracji oraz regulowania emocji. Jeśli jednak mama odpowiada na maile podczas rozmowy, a tata przegląda telefon przy kolacji, dziecko dostaje jasny komunikat: nic nie zasługuje na pełną uwagę. To jeden z tych japońskich nawyków, których w Polsce praktycznie nie stosujemy, choć mogłyby znacząco poprawić relacje rodzinne. Nie zawsze trzeba brać wszystko dla siebie Ostatnia zasada może być dla wielu polskich rodziców szczególnie zaskakująca. W Japonii istnieje pojęcie „enryo”, oznaczające powściągliwość i umiejętność rezygnowania z czegoś z myślą o innych. Katayama podaje prosty przykład: podczas wspólnego posiłku Japończycy często nie sięgają po ostatni kawałek jedzenia, zostawiając go innym osobom przy stole. To niewielki gest, ale pokazuje dziecku bardzo ważną lekcję – własne potrzeby nie zawsze są najważniejsze. W Polsce częściej słyszymy komunikaty w stylu: „walcz o swoje”, „nie daj się”, „bierz, zanim ktoś ci zabierze”. Tymczasem japońskie podejście uczy dzieci samokontroli i szacunku wobec innych. Ekspertka proponuje nawet, by zamieniać takie sytuacje w zabawę i pytać dzieci: „Kto dziś pokaże najwięcej enryo?”. Dzięki temu dzieci odkrywają, że opanowanie i troska o innych mogą być oznaką siły, a nie słabości. Japońskie wychowanie nie opiera się na karach Najciekawsze w podejściu Lisy Katayamy jest to, że żaden z tych nawyków nie wymaga surowości ani perfekcyjnego rodzicielstwa. Chodzi raczej o codzienne modelowanie zachowań, które pokazują dziecku, jak funkcjonować w społeczeństwie z szacunkiem i uważnością. W Polsce wciąż rzadko uczymy dzieci wspólnotowości, cierpliwości czy myślenia o innych. Skupiamy się na indywidualnych osiągnięciach, samodzielności i przebojowości. Tymczasem japońskie podejście pokazuje, że prawdziwa siła dziecka może tkwić także w empatii, kulturze osobistej i odpowiedzialności za innych ludzi. Źródło: www.independent.co.uk Zobacz także: 4 oznaki wypalenia rodzicielskiego. Nr 3 to alarm, że natychmiast potrzebujesz pomocy
Do 1820 zł dla rodziców uczniów. 1 warunek, by przelew przyszedł w wakacje
Wsparcie finansowe dla rodziców uczniów to nie tylko 300 zł w ramach programu Dobry Start. W połączeniu z 800 plus oraz innymi dodatkami kwota może sięgnąć nawet 1820 zł, jednak wszystko zależy od sytuacji danej rodziny i kryterium dochodowego. Kluczowe są też terminy, by przelew dostać jeszcze w wakacje.
Końcówka wakacji potrafi solidnie obciążyć domowy budżet: podręczniki, przybory, buty na zmianę, składki. Choć rok szkolny 2026/2027 jeszcze się nie zaczął, rodzice i opiekunowie mogą liczyć na wsparcie od państwa. „Super Biznes” przygotował zestawienie świadczeń, na jakie mogą liczyć rodzice osób uczących się. To, ile pieniędzy się należy, zależy od indywidualnej sytuacji rodzinnej. Większość rodzin przed rozpoczęciem roku szkolnego może liczyć na wsparcie w wysokości 1100 zł. W szczególnych sytuacjach kwota ta wzrasta do 1820 zł. 1100 zł dla każdego rodzica ucznia W przypadku większości rodzin wsparcie państwa w ramach wyprawki na rok szkolny 2026/2027 to: 800 plus: 800 zł miesięcznie na każde dziecko do 18. roku życia, bez kryterium dochodowego. Dobry Start (300 plus): jednorazowe 300 zł na wyprawkę szkolną, raz w roku. W praktyce oznacza to, że w miesiącu, w którym przychodzi wypłata z programu Dobry Start, łączna kwota z tych dwóch źródeł wynosi co najmniej 1100 zł (800 zł + 300 zł). Warto też pamiętać o granicach wieku: 300 plus przysługuje na ucznia do 20. roku życia, a do 24. roku życia, jeśli dziecko ma orzeczenie o niepełnosprawności. 1820 zł na dziecko. Komu się należy? Większe sumy pojawiają się wtedy, gdy rodzina spełnia warunki do zasiłku rodzinnego i dodatków. Tu wchodzą już progi dochodowe: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie jest dziecko z niepełnosprawnością. Jeśli te kryteria są spełnione, do bazowej kwoty 1100 zł dodajemy kolejne kwoty. „Super Biznes” podaje trzy takie sytuacje. Scenariusz 1: rodzina o niskich dochodach 800 zł (800 plus) 300 zł (Dobry Start) 124 zł (zasiłek rodzinny na dziecko w wieku 5–18 lat) 100 zł (jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego) Razem w miesiącu wypłaty: 1324 zł. Scenariusz 2: samotny rodzic, dziecko uczy się poza domem 1324 zł (kwota jak wyżej) 193 zł (dodatek dla samotnego rodzica) 113 zł (dodatek na naukę poza miejscem zamieszkania) Razem w miesiącu wypłaty: 1630 zł. Scenariusz 3: samotny rodzic dziecka z niepełnosprawnością 800 zł (800 plus) 300 zł (Dobry Start) 124 zł (zasiłek rodzinny) 100 zł (dodatek na rozpoczęcie roku szkolnego) 273 zł (podwyższony dodatek dla samotnego rodzica dziecka z niepełnosprawnością) 110 zł (dodatek na kształcenie i rehabilitację dziecka powyżej 5 lat) 113 zł (dodatek na naukę poza miejscem zamieszkania) Razem w miesiącu wypłaty: 1820 zł. 300 plus na dziecko. Kiedy złożyć wniosek? W Dobrym Starcie liczy się kalendarz. Nabór wniosków na rok szkolny 2026/2027 startuje 1 lipca i potrwa do 30 listopada 2026 r. Jeśli wniosek zostanie złożony w lipcu lub sierpniu, wypłata 300 plus ma trafić na konto najpóźniej do 30 września. W praktyce wcześniejsze złożenie wniosku może przełożyć się na to, że pieniądze pojawią się jeszcze w wakacje – co bywa realną ulgą, gdy zakupy trzeba rozłożyć na kilka tygodni. Gdzie złożyć wnioski? Wnioski o 800 plus i 300 plus składa się wyłącznie elektronicznie. Do wyboru są cztery kanały: aplikacja mZUS, PUE ZUS, bankowość elektroniczna banku, portal Emp@tia. Z kolei zasiłek rodzinny i dodatki to osobna ścieżka: wnioski składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym dla miejsca zamieszkania (często obsługuje je ośrodek pomocy społecznej). Źródło: superbiz.se.pl Zobacz także: 1 czerwca dniem ustawowo wolnym od pracy. Nowe przepisy tylko dla rodziców
1 czerwca dniem ustawowo wolnym od pracy. Nowe przepisy tylko dla rodziców
Czy 1 czerwca będzie dniem wolnym od pracy? Do Senatu trafiła petycja w tej sprawie. Jej autor chce, by rodzice i opiekunowie prawni mogli spędzić Dzień Dziecka z dziećmi. W grze są trzy opcje: wolne, urlop okolicznościowy lub krótszy dzień pracy.
Do Senatu trafiła petycja dotycząca zmiany organizacji pracy 1 czerwca, w Dzień Dziecka. 6 maja 2026 r. projekt został skierowany do rozpatrzenia przez Komisję Petycji. Propozycja dotyczy rodziców i opiekunów prawnych dzieci oraz zakłada wprowadzenie rozwiązań, które mają ułatwić spędzenie tego dnia z dziećmi mimo obowiązków zawodowych. Wolne 1 czerwca: petycja w Senacie Autor petycji wskazuje, że wielu rodziców nie ma możliwości spędzenia Dnia Dziecka z dziećmi z powodu pracy. Argumentacja odwołuje się do potrzeby wzmacniania więzi rodzinnych oraz zapewnienia dzieciom poczucia bliskości i bezpieczeństwa. W tym ujęciu dobro dziecka ma znajdować odzwierciedlenie nie tylko w deklaracjach, ale także w konkretnych rozwiązaniach prawnych. Na obecnym etapie petycja znajduje się na początku ścieżki legislacyjnej. Nie ma jeszcze informacji, by została już rozpatrzona przez komisję. Oznacza to, że 1 czerwca 2026 r. pozostaje dniem pracującym. Trzy warianty na stole: wolne, urlop okolicznościowy albo krótszy dzień W petycji przedstawiono trzy możliwe kierunki zmian, różniące się zakresem i konsekwencjami dla organizacji pracy: ustanowienie 1 czerwca dniem wolnym od pracy dla rodziców i opiekunów prawnych (wskazywany jest również wariant ograniczenia uprawnienia do rodziców dzieci do określonego wieku), wprowadzenie dodatkowego dnia urlopu okolicznościowego z okazji Dnia Dziecka, skrócenie czasu pracy 1 czerwca. Proponowane rozwiązania mają wspólny cel: zwiększenie dostępności rodziców w dniu święta dziecka. Jednocześnie w praktyce oznaczają różny stopień ingerencji w obowiązujący system czasu pracy i uprawnień pracowniczych. Obecnie w Polsce obowiązuje 14 dni ustawowo wolnych od pracy. Wśród nich są m.in. 1 i 6 stycznia, święta Wielkanocy (niedziela i poniedziałek), 1 i 3 maja, Boże Ciało, 15 sierpnia, 1 i 11 listopada oraz dni świąteczne w grudniu. Pomysł budzi rozbieżne oceny. W debacie publicznej pojawiają się głosy sceptyczne, wskazujące na ryzyko mnożenia kolejnych okolicznościowych dni wolnych dla wybranych grup zawodowych lub społecznych. Z drugiej strony, zwolennicy inicjatywy podkreślają prorodzinny wymiar propozycji i jej ukierunkowanie na relację rodzic–dziecko. Dzień Dziecka na świecie W części państw Dzień Dziecka jest połączony z dniem wolnym od pracy. W Japonii 5 maja (Kodomo-no Hi) jest świętem narodowym i dniem wolnym. W Turcji Dzień Dziecka obchodzony jest 23 kwietnia w powiązaniu ze świętem państwowym. Natomiast Mołdawia i Rumunia obchodzą Dzień Dziecka 1 czerwca i jest to tam dzień wolny od pracy. W Polsce petycja dopiero rozpoczyna procedowanie w Senacie. Kolejnym krokiem będzie stanowisko Komisji Petycji i ewentualne decyzje dotyczące dalszego kierunku prac nad proponowanymi zmianami. Źródła: fakt.pl, pulshr.pl, interia.pl Zobacz także: Zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców straci pieniądze
Zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców straci pieniądze
1 czerwca 2026 startuje nowy okres świadczeniowy w ramach programu 800 plus, a termin złożenia wniosku decyduje o przerwie lub ciągłości przelewów. Sprawdź, jakie zmiany obejmą część beneficjentów.
Nowy okres świadczeniowy programu Rodzina 800 plus rusza 1 czerwca 2026 r. i potrwa do 31 maja 2027 r. Nabór wniosków trwa od 1 lutego, a ZUS przypomina, że termin złożenia dokumentów może zdecydować o tym, czy zostanie zachowana ciągłość świadczenia. Równolegle od czerwca mają wejść w życie nowe zasady dla części cudzoziemców spoza UE i EFTA. 800 plus: o tych terminach trzeba pamiętać To właśnie data wysłania wniosku wpływa na to, kiedy ZUS uruchomi wypłatę na nowy okres. Wniosek złożony do końca kwietnia ma zapewnić ciągłość wypłat od czerwca. Jeśli nie zdążyliście go złożyć w tym terminie, nie tracicie prawa do świadczenia, ale na pieniądze trzeba będzie dłużej czekać. Wniosek złożony w maju lub później może oznaczać, że na pieniądze trzeba będzie poczekać dłużej, a wypłata trafi na konto z wyrównaniem dopiero po czasie. Warto też pamiętać o stałych zasadach programu: 800 zł przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i bez kryterium dochodowego. Nowe zasady dla cudzoziemców od 1 czerwca Od 1 czerwca 2026 r. mają zostać rozszerzone regulacje dotyczące części cudzoziemców. Chodzi o osoby spoza Unii Europejskiej i EFTA: dostęp do świadczenia ma być mocniej powiązany z aktywnością zawodową osób, które legalnie przebywają w Polsce i mają dostęp do rynku pracy. Wcześniej podobne rozwiązania dotknęły obywateli Ukrainy ze statusem UKR. 31 stycznia wstrzymano wypłatę 800 plus dla tej grupy, a od 1 lutego 2026 r. osoby te musiały ponownie złożyć wniosek na okres świadczeniowy 2025/2026 i spełnić określone warunki. Skala zmian miała objąć około 150 tys. osób przebywających w Polsce. Dla rodzin, które w Polsce budują codzienność „od zera”, takie formalności potrafią być dodatkowym obciążeniem. Tu tym bardziej liczą się terminy i jasny plan działania: kiedy wysyłamy wniosek, jakim kanałem i kto tego pilnuje. To może pomóc uniknąć nerwowego sprawdzania konta w środku miesiąca. Wniosek o 800 plus tylko online ZUS przyjmuje wnioski wyłącznie elektronicznie. Wniosek można złożyć przez: PUE ZUS, aplikację mZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia. Jeśli wniosek składa jeden z opiekunów, najważniejsze jest dopilnowanie, by trafił do systemu na czas. Źródła: rynekzdrowia.pl, wprost.pl Zobacz także: Państwo dokłada aż 1500 zł do 800 plus. Nie popełnij tego błędu przy składaniu wniosku
Poprawianie ocen na ostatnią chwilę. „Syn wstaje o 4. Nauczycielka się uwzięła”
Końcówka roku szkolnego w wielu domach wygląda dziś podobnie: nerwy, poprawianie ocen i dzieci, które nagle próbują nadrobić cały semestr. Gdzie kończy się ambicja, a zaczyna presja? I czy walka o czerwony pasek naprawdę jest tego warta?
Do naszej redakcji napisała mama ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie ukrywa frustracji i twierdzi, że nauczyciele „specjalnie utrudniają dzieciom poprawianie ocen” tuż przed końcem roku. Jej syn marzy o czerwonym pasku i – jak opisuje matka – robi wszystko, żeby go zdobyć. Chłopiec ma wstawać nawet o 4 lub 5 rano, żeby jeszcze przed lekcjami zdążyć się pouczyć. Publikujemy fragment listu. „Nauczycielka chyba chce mu pokazać miejsce w szeregu” „Mam już serdecznie dosyć tego całego gadania, że dzieci są leniwe i nic nie robią. Mój syn od miesiąca praktycznie żyje szkołą. Wstaje o 4 rano, siedzi nad zeszytami jeszcze przed lekcjami, zasypia nad książką, a i tak ciągle słyszy, że ma za mało. On jest w 5 klasie, ma 11 lat, a wygląda już jak student przed sesją. I po co? Bo nauczycielka od matematyki chyba się na niego uwzięła. Syn miał kilka słabszych ocen w ciągu roku, ale teraz wszystko poprawia. Naprawdę się stara. A ona ciągle wynajduje jakieś problemy. Najpierw powiedziała, że może poprawić sprawdzian. Potem, że jednak już nie ten termin. Potem, że kartkówki się nie liczą. Człowiek nie nadąża za tymi zasadami. Dziecko wraca do domu i płacze, bo słyszy, że zabraknie mu do czerwonego paska. Ja się pytam: po co oni tak cisną dzieci? To jest podstawówka, a nie wyścig szczurów. Syn nastawia sobie budzik na 4:50, żeby jeszcze rano poczytać historię i angielski. Ja już sama mu mówię, żeby odpuścił, ale on słyszy od nauczycieli, że „każdy pracuje na oceny cały rok”. No dobrze, ale skoro chce poprawić, to chyba powinno się mu pomóc, a nie rzucać kłody pod nogi? Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom sprawia przyjemność pokazanie dzieciom, że i tak są od nich zależne. Trochę empatii by nie zaszkodziło. To są jeszcze dzieci, a nie maszyny do zdobywania średniej”. Koniec roku to zawsze emocje Historie podobne do tej wracają co roku wraz z końcówką roku szkolnego. Rodzice obserwują przemęczone dzieci i coraz częściej zastanawiają się, czy szkolne ambicje nie wymykają się spod kontroli. Z drugiej strony nauczyciele przypominają, że oceny są efektem pracy z całego roku, a nie kilku intensywnych tygodni w maju i czerwcu. Trudno nie współczuć dziecku, które zarywa poranki, żeby spełnić swoje marzenie o czerwonym pasku. Warto jednak pamiętać, że za ocenami stoją też zasady, których szkoła musi przestrzegać. Być może największym wyzwaniem pozostaje dziś znalezienie równowagi między motywowaniem dzieci a dokładaniem im kolejnej presji. Zobacz także: Zakaz smartfonów na wycieczkach szkolnych. „Skąd będę wiedzieć, że mój Antoś jest bezpieczny?”
Ferie zimowe 2026/2027: nowe terminy. MEN podało oficjalne daty
MEN podało oficjalne terminy ferii zimowych 2026/2027. W przyszłym roku szkolnym, podobnie jak w tym, obowiązuje zmieniony układ ferii i trzy tury zamiast czterech.
Ministerstwo Edukacji Narodowej podało kalendarz roku szkolnego 2026/2027, a w nim oficjalne terminy zimowego odpoczynku dla uczniów. Po wielu latach czterech tur ferii zimowych, w przyszłym roku szkolnym przerwa będzie podzielona na trzy tury i potrwa w sumie od 18 stycznia do 28 lutego 2027 roku, w zależności od województwa. Ferie zimowe 2026/2027: terminy dla wszystkich województw Ferie zimowe 2026/2027 potrwają dwa tygodnie, ale nie dla wszystkich w tym samym czasie. MEN utrzymało podział na trzy grupy. Terminy ferii w roku szkolnym 2026/2027 wyglądają tak: 18 stycznia – 31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1 lutego – 14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15 lutego – 28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie W praktyce ten układ bywa dla rodzin wygodny, bo pozwala dopasować wyjazd do szkolnego grafiku. Jednocześnie część rodziców sygnalizuje, że przy trzech turach łatwiej o większy tłok w popularnych miejscowościach i trudniej o spokojną rezerwację w dobrym terminie. W takich warunkach wcześniejsze planowanie może po prostu oszczędzić nerwów. Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy będzie wolne? Nie tylko ferie zimowe ustawiają rytm domowego życia. W kalendarzu MEN są też inne przerwy, które potrafią przesądzić o tym, jak rozkłada się urlop, opieka i codzienna logistyka. Najważniejsze daty roku szkolnego 2026/2027: rozpoczęcie roku szkolnego: 1 września 2026 zimowa przerwa świąteczna (Boże Narodzenie): 23–31 grudnia 2026 wiosenna przerwa świąteczna (Wielkanoc): 25–30 marca 2027 zakończenie zajęć dla maturzystów: 30 kwietnia 2027 zakończenie zajęć dydaktycznych dla większości uczniów: 25 czerwca 2027 wakacje: 26 czerwca – 31 sierpnia 2027 Rok szkolny 2026/2027. Terminy matur i E8 W kalendarzu opublikowanym przez MEN nie ma konkretnych dat egzaminów: ósmoklasisty, maturalnego ani zawodowego. To często rodzi pytania już na etapie planowania wyjazdów w maju i czerwcu. Warto zapamiętać jedno: terminy egzaminów ma ogłosić dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej do 20 sierpnia 2026 roku. Źródło: infor.pl Zobacz także: „Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
Przygotowują szkoły do nauczania zdalnego. Ministerstwo wydało komunikat
Zestawy do nauczania zdalnego mają trafić do ponad 14 tys. szkół w całej Polsce. Dostawy zaplanowano na przełom maja i czerwca 2026 r. Sprzęt ma pomóc nauczycielom w prowadzeniu lekcji online, gdyby pojawiła się taka konieczność.
W wielu domach zdalne lekcje kojarzą się z walką o słuchawki, kamerę i stabilne połączenie. Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa – Państwowy Instytut Badawczy (NASK-PIB) ogłosił wyniki postępowania wykonawczego na zakup sprzętu, który ma wesprzeć szkoły w organizacji lekcji online. Wsparcie ma trafić bezpośrednio do szkół: kompletne zestawy mają być gotowe do użycia i ułatwiać prowadzenie zajęć, a uczniom pozwolić aktywnie w nich uczestniczyć. Sprzęt ma wspierać także pracę hybrydową. Ministerstwo Cyfryzacji przeznaczyło na ten cel ponad 118 milionów złotych. Nauka online: sprzęt ma pomóc w prowadzeniu lekcji bez nerwów W zestawach do lakcji zdalnych znajdują się: tablet graficzny, słuchawki z mikrofonem, mikrofon ze stacją do zbierania dźwięku z sali, kamerę, statyw, hub USB. Dystrybucja ma odbywać się według zasad przygotowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. To ważne, bo w praktyce oznacza, że szkoły mają otrzymać sprzęt w uporządkowany sposób, a nie „kto pierwszy, ten lepszy”. Dla rodziców może to być sygnał, że w razie przejścia klasy na tryb zdalny lub mieszany nauczyciel będzie miał do dyspozycji narzędzia, które realnie poprawiają jakość dźwięku i obrazu. Dostawcy wybrani w większości kraju, ale dwa podregiony czekają na ponowienie zamówień Na tym etapie wyłoniono dostawców dla 15 z 17 podregionów. Jednocześnie zapowiedziano ponowienie zamówień wykonawczych dla dwóch obszarów: podregionu warmińsko-mazurskiego oraz podregionu mazowieckiego regionalnego. Całe postępowanie jest realizowane w ramach inwestycji C2.2.1 „Technologie cyfrowe w nauczaniu” z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Wskazanym elementem jest wskaźnik C12L dotyczący dostarczenia zestawów ICT na potrzeby nauczania zdalnego. W praktyce to po prostu konkret: sprzęt ma dotrzeć do szkół, a nie zostać na poziomie deklaracji. Warto też wiedzieć, że oferty mogły składać firmy, które wcześniej spełniły wymogi przetargu „Dostawa Zestawów do Nauczania Zdalnego (ZNZ)” i miały podpisane umowy ramowe. To ogranicza listę wykonawców do podmiotów, które przeszły wcześniejszą weryfikację. Podział na podregiony: gdzie trafi najwięcej zestawów Zestawy mają zostać rozdzielone pomiędzy podregiony w następujących liczbach: dolnośląskie: 6 142 lubuskie: 3 031 zachodniopomorskie: 3 331 kujawsko-pomorskie: 6 627 łódzkie: 7 679 małopolskie: 9 426 pomorskie: 5 123 świętokrzyskie: 3 516 wielkopolskie: 8 634 lubelskie: 6 996 podkarpackie: 7 666 podlaskie: 3 614 śląskie: 7 269 opolskie: 2 410 warszawski stołeczny: 6 132 warmińsko-mazurskie: 3 987 mazowieckie regionalne: 8 417 Jeśli w Waszej szkole pojawiają się pytania, „czy damy radę, gdy znów trzeba będzie przejść na zdalne”, ten zakup może być jednym z elementów, które zdejmą część presji z nauczycieli i uczniów. Kluczowe będą jednak dwa terminy: dostawy planowane na przełom maja i czerwca 2026 r. oraz skuteczna dystrybucja do konkretnych placówek zgodnie z zasadami przygotowanymi dla szkół. Źródło: dziennik.pl Zobacz także: Wyślij dziecko na te studia. 3 najlepsze kierunki, po których zarabia się krocie
„Miałam 8 lat, kiedy mnie okradli”. Czy rodzice mają prawo zabrać dziecku pieniądze z komunii?
Hasło „Gdzie są moje pieniądze z komunii?” to mem, który co roku w maju wyłania się z czeluści internetu. Dziś popularne jest jeszcze jedno stwierdzenie: „Rodzice mnie okradli”. Tylko czy rzeczywiście zabranie dziecku pieniędzy z komunii to kradzież?
Przyznam się: nie mam pojęcia, co stało się z moimi pieniędzmi z komunii. Pamiętam mojego ojca chrzestnego, który tego dnia pojawił się w kościele w galowym mundurze wojskowym. Pamiętam kręcenie włosów na papiloty i białe lakierki, które stukały obcasami o kościelną posadzkę. Pamiętam kilka materialnych prezentów, w tym płytę Beaty Kozidrak z muzyką do filmu „W pustyni i w puszczy”. Koperty? Na pewno były. Nie wiem jednak, gdzie się podziała ich zawartość. O tym, co się stało z jej pieniędzmi z komunii, doskonale pamięta moja dobra znajoma Julia. Ze śmiechem mówi, że „ją też rodzice okradli”. Marzyła o różowym rowerze, takim, jaki miała jej starsza o 2 lata sąsiadka. Julia pamięta liczenie banknotów i swoje zniecierpliwienie, by w końcu pojechać z rodzicami po wymarzony rower. Do sklepu rowerowego nigdy nie dotarli, ale w łazience stanęła nowiutka pralka. To jak to jest z tymi pieniędzmi z komunii? Do kogo należą pieniądze z komunii? Zgodnie z obowiązującymi przepisami pieniądze otrzymane przez dziecko z okazji Pierwszej Komunii Świętej stanowią jego majątek. Nie są własnością rodziców, nawet jeśli dziecko jest małoletnie i nie może samodzielnie nimi zarządzać. Prawo wskazuje, że rodzice jedynie sprawują zarząd nad majątkiem dziecka. Wynika to z art. 101 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: „Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską”. Oznacza to, że rodzice mają obowiązek chronić interes dziecka i podejmować decyzje dotyczące jego pieniędzy w sposób odpowiedzialny. Czy rodzice mogą zabrać pieniądze z komunii? To pytanie budzi największe emocje. W praktyce wielu rodziców traktuje komunijne koperty jako częściowy zwrot kosztów organizacji przyjęcia lub prezentów. Tymczasem prawnicy podkreślają, że takie działanie może być niezgodne z prawem. Rodzice nie mogą dowolnie wydawać pieniędzy dziecka na własne potrzeby. Środki z komunii powinny być przeznaczane przede wszystkim na potrzeby dziecka – jego edukację, rozwój, leczenie czy przyszłe wydatki z nim związane. Eksperci wskazują również, że pieniądze z komunii nie powinny służyć do pokrywania kosztów samego przyjęcia komunijnego. Co mogą zrobić rodzice z pieniędzmi z komunii? Choć pieniądze z komunii należą do dziecka, rodzice mogą nimi zarządzać do momentu osiągnięcia przez nie pełnoletności. Nie oznacza to jednak pełnej swobody. W praktyce rodzice mogą: wpłacić pieniądze na konto oszczędnościowe dziecka, przechowywać gotówkę, finansować drobne wydatki związane z potrzebami dziecka. Nie powinni jednak: wydawać pieniędzy na własne cele, przeznaczać ich na spłatę rachunków czy kredytów, traktować ich jako rodzinnego budżetu. Czy dziecko może samo wydać pieniądze z komunii? Małoletni przed ukończeniem 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych, dlatego nie mogą samodzielnie zawierać większości umów. Po ukończeniu 13 lat dziecko uzyskuje ograniczoną zdolność do czynności prawnych, ale nadal nie oznacza to pełnej swobody w dysponowaniu pieniędzmi z komunii. Rodzice wciąż sprawują nad nimi zarząd. Pełne prawo do samodzielnego decydowania o swoim majątku dziecko uzyskuje dopiero po ukończeniu 18 lat. Zgodnie z prawem rodzice mają obowiązek przekazać dziecku jego majątek. W praktyce oznacza to, że pieniądze z komunii nadal należą do dziecka również po wielu latach. Jeśli rodzice odłożyli je na konto lub w inny sposób zabezpieczyli, po osiągnięciu pełnoletności powinny zostać przekazane właścicielowi. Pewnie stąd te żarty i pytania dorosłych już dzieci do rodziców o to, gdzie podziały się ich pieniądze z komunii. Źródła: prawo.pl, rp.pl, businessinsider.com.pl Zobacz także: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Pozwoliła córce przygotować upominki dla gości komunijnych. Babcia nie miała skrupułów: „Cyrk dla nowobogackich”
Już od dobrej dekady komunie przypominają eleganckie przyjęcia weselne z dekoracjami, personalizowanymi dodatkami i atrakcjami dla gości. O stosiku kopert nawet nie wspominam... Nie wszystkim podoba się ten trend.
Do naszej redakcji napisała pani Teresa, babcia dziewczynki, która w tym roku przystąpiła do pierwszej komunii świętej. Kobieta przyznaje, że długo gryzła się w język, ale po rodzinnej uroczystości nie wytrzymała. Największe emocje wzbudził w niej pomysł przygotowania drobnych prezentów dla gości komunijnych. Jej zdaniem to kolejny przykład na to, że komunie coraz bardziej zamieniają się w „pokazy dla rodziny i znajomych”. „Wnuczka siedziała po nocach i pakowała prezenciki” „Ja już naprawdę nie poznaję tego świata. Komunia mojej wnuczki była piękna, dziewczynka przejęta, wzruszona, wszystko dopięte na ostatni guzik. Ale oczywiście nie mogło się obyć bez tej całej otoczki, która dziś chyba jest ważniejsza niż sama uroczystość. Synowa wymyśliła, że każdy gość dostanie specjalny upominek. I nie, nie chodziło o jakieś drobiazgi dla dzieci, bo maluchy rzeczywiście by się ucieszyły. Dorośli też musieli dostać swoje paczuszki. Wnuczka siedziała po nocach i to pakowała, bo mama stwierdziła, że wszyscy będą mieli piękną pamiątkę i nauczy się, czym jest wdzięczność. Jak usłyszałam o tej wdzięczności, to aż mnie zatkało. Za co ona ma dziękować rodzinie? Za to, że przyszła na komunię? Dla mnie to jest tak sztuczne, że aż trudno uwierzyć. Na stole leżały jakieś małe słoiczki z miodem, mini mydełka zawinięte w papier, magnesy ze zdjęciem dziecka i datą komunii. Wszystko podpisane, przewiązane wstążeczkami, dopasowane kolorystycznie do dekoracji sali. Ja siedziałam i patrzyłam na ten cały teatrzyk. „Komunia zaczyna przypominać wesele” „Kiedyś człowiek organizował komunię skromnie. Był rosół, kotlet, ciasto od cioci i człowiek był szczęśliwy. Dziecko przeżywało sakrament, rodzina spędzała razem czas i tyle. A teraz? Wszystko musi wyglądać jak z katalogu albo jak z tych internetów. Jak nie balony i ścianka do zdjęć, to animator dla dzieci. Jak nie animator, to personalizowane menu i prezenty dla gości. W restauracji, gdzie byliśmy, obok innej sali stała nawet fotobudka. Myślałam, że to wesele. Najbardziej mnie bawi to, że wszyscy udają, że robią to dla dzieci. Nie oszukujmy się. Dzieci często nawet nie zwracają uwagi na połowę tych rzeczy. To dorośli chcą pokazać, że ich komunia była bardziej elegancka, bardziej modna i bardziej wyjątkowa niż u innych. Mam wrażenie, że dziś rodzice organizują komunie bardziej pod zdjęcia do internetu niż dla własnych dzieci. „Synowa była oburzona, że krytykuję ten pomysł” Ja naprawdę próbowałam siedzieć cicho. Nie chciałam psuć atmosfery. Ale kiedy zobaczyłam, ile pieniędzy i energii idzie na takie głupoty, to nie wytrzymałam. Powiedziałam synowi spokojnie, że według mnie to już przesada. Że robi się z komunii małe wesele i pokaz dla ludzi. I wtedy zaczęło się obrażanie. Synowa od razu stwierdziła, że jestem zacofana i że takie są teraz czasy. Powiedziała też, że goście byli zachwyceni prezentami. No pewnie byli, bo dziś ludzie zachwycają się wszystkim, co dostaną za darmo. Mój syn też stanął po jej stronie. Powiedział, że to normalny gest i że wszyscy teraz tak robią. I właśnie to mnie przeraża najbardziej. To ślepe podążanie za modą. Ja może jestem starej daty, ale naprawdę uważam, że komunia powinna być przede wszystkim przeżyciem duchowym. A teraz człowiek ma wrażenie, że liczy się wszystko dookoła, tylko nie to. Najpierw dzieci dostają drogie prezenty, potem goście dostają prezenciki od dzieci. Jeszcze trochę i będziemy sobie nawzajem wręczać koperty przy wejściu i wyjściu. Dla mnie to jest zwyczajny cyrk dla nowobogackich. Wszystko musi być pokazowe, modne i instagramowe. A potem ludzie biorą kredyty albo kłócą się z rodziną o takie rzeczy”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Coraz więcej rodzin decyduje się dziś na drobne upominki dla gości komunijnych — od słoiczków miodu po personalizowane magnesy czy świeczki. Dla jednych to sympatyczny gest i miła pamiątka rodzinnej uroczystości. Dla innych symbol tego, jak bardzo zmieniły się komunie w ostatnich latach. Jedno jest pewne – temat budzi ogromne emocje, szczególnie między młodszym i starszym pokoleniem. Zobacz także: Tych słów dziecko nie zapomni: życzenia na Komunię, które naprawdę zostaną w pamięci „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Nie chcę oglądać twarzy Twojego dziecka na lodówce”. Goście kpią z tego komunijnego trendu
„Co ja mam z tym zrobić?” – takie pytanie coraz częściej zadają goście wracający z komunii. Personalizowane magnesy ze zdjęciem dziecka miały być miłą pamiątką, ale dla wielu osób stały się symbolem konsumpcjonizmu i kolejnym niezbyt przemyślanym komunijnym trendem.
Jeszcze kilka lat temu komunijne „upominki” dla gości – o ile tak można je nazwać – ograniczały się do kawałka tortu na wynos albo symbolicznego obrazka. Dziś rodzice prześcigają się w pomysłach na personalizowane pamiątki, a internet zalewają oferty komunijnych magnesów ze zdjęciem dziecka, datą uroczystości i grawerem. Tylko czy naprawdę wszyscy marzą o tym, by przez kolejne lata patrzeć na twarz cudzego dziecka przyczepioną do lodówki? Coraz więcej rodziców mówi wprost: „To już przesada”. Komunijne magnesy podbijają internet Personalizowane magnesy komunijne można dziś zamówić praktycznie wszędzie – od sklepów z dekoracjami po popularne platformy sprzedażowe typu Allegro. Do wyboru są klasyczne magnesy ze zdjęciem dziecka, drewniane wersje z grawerem, złocone modele z cytatami religijnymi czy miniaturowe ramki z datą komunii. Ceny zaczynają się już od kilku złotych za sztukę, więc dla wielu rodziców to niedrogi, a „efektowny” (w ich ocenie) dodatek do komunijnego przyjęcia. Trend świetnie wygląda na zdjęciach w mediach społecznościowych. Estetyczne pudełeczko, świeczka, czekoladka i magnes z uśmiechniętym dzieckiem mają być formą podziękowania dla gości komunijnych. Problem w tym, że coraz więcej osób zaczyna zadawać pytanie: po co? Nie tylko ja uważam, że komunie coraz częściej przypominają małe wesela z obowiązkowymi gadżetami i „pamiątkami”, które bardziej służą pokazaniu, że nasz stać, niż rzeczywistej wdzięczności wobec bliskich. Bo ile takich przedmiotów faktycznie zostaje z nami na dłużej? A ile po cichu trafia do szuflady albo prosto do kosza? „Mąż powiedział mi: błagam, nie róbmy tego” – Szczerze? Sama chciałam zamówić takie magnesy. Widziałam je na TikToku i Instagramie, wyglądały naprawdę ładnie. Drewniane, minimalistyczne, z podobizną córki i datą komunii. Wydawało mi się to uroczą pamiątką dla rodziny – mówi mi Natalia, mama 9-latki przygotowującej się do komunii. – Pokazałam projekt mężowi, a on spojrzał na mnie i powiedział: „Naprawdę chcesz rozdawać ludziom magnesy z twarzą naszego dziecka? Co oni mają z tym zrobić? Nie szkoda Ci pieniędzy?”. Było mi przykro, bo poczułam się skrytykowana, ale po chwili dotarło do mnie, że chyba miał rację. Sama nie wiedziałabym, co zrobić z takim prezentem od kogoś innego – dodaje. To właśnie ten moment refleksji pojawia się dziś u wielu rodziców. Bo choć personalizacja stała się modna, nie każdy gadżet automatycznie staje się wartościową pamiątką. „To jest po prostu kolejny bibelot” – Na komunii córki kuzynki dostałam taki pakunek dla gości. W środku był miód z lokalnej pasieki, kilka krówek z datą komunii i magnes ze zdjęciem dziecka. I naprawdę zaniemówiłam – mówi Karolina, mama dwóch chłopców w wieku 7 i 15 lat. – Ja rozumiem sentyment rodziców, ale dla reszty ludzi to jest po prostu kolejny bibelot. Nie chcę oglądać twarzy cudzego dziecka na lodówce. To nie jest moje dziecko, nie mam z nim takiej relacji. W efekcie magnes leżał kilka dni na blacie, a potem trafił do szuflady. Podejrzewam, że niedługo go wyrzucę – dodaje. Wielu rodziców przyznaje dziś otwarcie, że czują presję organizowania komunii zgodnej z aktualnymi trendami. Personalizowane podziękowania, ścianki do zdjęć, animatorzy, fontanny czekoladowe — wszystko ma być wyjątkowe i... instagramowe. Tyle że goście coraz częściej są tym zwyczajnie zmęczeni. „Nawet laurek własnego dziecka nie wieszam” – Jestem chrzestną i dostałam taki magnes od chrześniaka w zeszłym roku. Nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę stało się modne – opowiada Monika, mama 5-latka. – Mam zabudowaną lodówkę, więc nawet laurek własnego syna nie wieszam, a co dopiero wieszać zdjęcie chrześniaka. Wiem, że to miało być miłe, ale dla mnie było strasznie niezręczne. Co mam z tym zrobić? Wyrzucić głupio, trzymać bez sensu. I właśnie ten problem powtarza się najczęściej. Rodzice zamawiają magnesy z myślą o „pięknej pamiątce”, ale goście często czują się zobowiązani do przechowywania czegoś, czego wcale nie potrzebują. Być może w tym całym komunijnym szale warto wrócić do prostoty. Bo nie każda rzecz z wygrawerowaną datą i zdjęciem dziecka staje się automatycznie wyjątkowa. Czasem mniej naprawdę znaczy więcej – zwłaszcza gdy „pamiątka” szybko zamienia się w kolejny przedmiot, z którym nie wiadomo, co zrobić. Zobacz także: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”