Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
Współczesne nastolatki są pełne sprzeczności. Z jednej strony wielu rodziców widzi w nich zagubienie, nieporadność i potrzebę prowadzenia za rękę nawet w najprostszych sprawach. Z drugiej – trudno nie odnieść wrażenia, że jest w nich odrobina... cwaniactwa. Właśnie o tym jest historia, która podbiła Instagrama.
Filmik opublikowany przez amerykańską influencerkę i mamę trójki dzieci Meredith Masony, której profil @thats_inappropriate na Instagramie obserwuje ponad milion osób, wywołał wyjątkowo żywą dyskusję. Powód? Wielu rodziców miało wrażenie, że nie ogląda historii obcej rodziny, ale scenę wyjętą z własnego domu. Meredith opowiedziała o sytuacji z 17-letnią córką. Poprosiła ją o wyjęcie naczyń ze zmywarki. Dziewczyna wykonała zadanie, ale kiedy mama wróciła do domu, szybko zauważyła, że w szafkach znalazły się... brudne talerze i kubki. Jak opowiada Meredith: „Kiedy wróciła do domu, powiedziałam, że dziękuję, że wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, ale jednak muszę zapytać... Jak mogła nie zauważyć, że rozpakowuje brudne naczynia?”. Odpowiedź nastolatki była równie krótka, co zaskakująca: „Prosiłaś, żebym wypakowała zmywarkę, i dokładnie to zrobiłam”. Kiedy mama zaczęła dopytywać, córka wyjaśniła, że „robiła to o ósmej rano, była zmęczona i po prostu nie zwróciła uwagi”. Meredith odpowiedziała z humorem, że wystarczyło otworzyć oczy i spojrzeć na naczynia, by zorientować się, że są brudne. To jednak nie sama historia sprawiła, że nagranie zdobyło taką popularność. Pod rolką szybko pojawiły się setki komentarzy rodziców, którzy przyznawali, że ich nastolatki zachowują się niemal identycznie. Nieporadność czy spryt? To właśnie ten paradoks wydaje się dziś najbardziej charakterystyczny dla wielu nastolatków. Rodzice często mówią, że młodzi ludzie są mniej samodzielni niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Potrafią godzinami korzystać z telefonu, błyskawicznie odnajdują się w nowych aplikacjach, ale jednocześnie mają problem z wykonaniem prostych domowych obowiązków bez szczegółowej instrukcji. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że w podobnych sytuacjach pojawia się coś jeszcze. Dosłowne potraktowanie polecenia pozwala powiedzieć: „Przecież zrobiłem dokładnie to, o co prosiłaś”. Formalnie wszystko się zgadza. Efekt przestaje być najważniejszy – liczy się możliwość wykazania, że obowiązek został wykonany. Nie oznacza to oczywiście, że każde takie zachowanie jest przejawem wyrachowania. Psychologowie od lat podkreślają, że okres dojrzewania to czas testowania granic, uczenia się odpowiedzialności i sprawdzania, gdzie kończy się własny obowiązek, a zaczyna odpowiedzialność rodzica. Nastolatki eksperymentują z zasadami, negocjują i próbują różnych sposobów radzenia sobie z wymaganiami dorosłych. Dlaczego ta historia tak poruszyła rodziców? Być może dlatego, że nie jest opowieścią o zmywarce. To historia o codziennych drobiazgach, które dla wielu rodzin stają się źródłem frustracji, ale też... śmiechu. O pokoleniu, które potrafi jednocześnie potrzebować pomocy przy najprostszych czynnościach i błyskawicznie znaleźć argument przemawiający na swoją korzyść. I chyba właśnie dlatego pod rolką Meredith Masony pojawiło się tyle komentarzy. Nie dlatego, że rodzice byli oburzeni zachowaniem nastolatki. Raczej dlatego, że aż zbyt dobrze rozpoznali w niej własne dzieci. Czytaj także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
„Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
Cieszy mnie, że tak jak w końcu zauważa się podmiotowość dziecka, tak i o psach mówi się z coraz większą czułością. I dziecko, i pies, to istoty żywe, które potrzebują granic, które zapewnią im bezpieczeństwo. Niestety wciąż nie wszyscy to rozumieją.
W dzisiejszych czasach wielu rodziców uczy dzieci, że przed pogłaskaniem obcego psa trzeba zapytać o zgodę. Okazuje się jednak, że samo pytanie to za mało – równie ważne jest przyjęcie odpowiedzi „nie”. Właśnie o tym przypomniał wpis trenerki psów Agnieszka Kostrzewy, który wywołał gorącą dyskusję w sieci. Krótkie „nie”, które budzi złość Na platformie Threads głos zabrała Agnieszka Kostrzewa, certyfikowana trenerka psów, od lat pracująca ze zwierzętami lękliwymi i z problemami agresji. Opisała sytuacje, z którymi spotyka się regularnie podczas spacerów. „To niesamowite, jaką agresją reagują rodzice z dziećmi, gdy na pytanie >>czy można pogłaskać pieska<< odpowiedź to >>nie<<” – pisze Kostrzewa. Trenerka zauważa, że odmowa bywa odbierana jak osobista zniewaga, a nie zwykłe zadbanie o bezpieczeństwo obu stron, zarówno psa, JAK I dziecka. „Nigdy nie chciałam pogłaskać cudzego dziecka” Największe emocje wzbudziło jednak porównanie, którego użyła autorka wpisu: „Dziwne, ale nigdy nie zdarzyło mi się podejść do rodzica na ulicy i spytać, czy mogę pogłaskać jego dziecko albo wziąć na ręce”. Choć zestawienie psa z dzieckiem może wydawać się prowokacyjne, jego sens jest prosty: zarówno zwierzę, jak i człowiek mają prawo do własnych granic, a opiekun ma prawo ich strzec. Kostrzewa przyznaje, że tylko sporadycznie rodzice pytają o powód odmowy i dają jej przestrzeń na wyjaśnienie sytuacji. Tymczasem przyczyn może być wiele – pies może być lękliwy, w trakcie szkolenia, chory albo po prostu nie mieć ochoty na kontakt. Cały post możesz przeczytać pod tym linkiem. Lekcja ważniejsza niż głaskanie Ta pozornie błaha sytuacja jest tak naprawdę cenną lekcją wychowawczą. Dziecko, które słyszy spokojne „nie” i widzi, że rodzic je respektuje, uczy się czegoś znacznie ważniejszego niż zasad kontaktu ze zwierzętami. Uczy się, że cudze granice istnieją i że odmowa nie jest powodem do obrażania się czy wywierania presji. Część komentujących zwraca uwagę, że wszędobylskie dziecko z wyciągniętymi łapkami (tak, wiem, że dzieci mają ręce, nie łapy ;)) nie jest winne. Winny jest rodzic, który powinien respektować przestrzeń psa i granice wyznaczone przez jego opiekuna. Dobrze jednak wiemy, że gdyby pies ugryzł dziecko, albo chociaż spróbował, rodzic od razu szukałby winy w samym psie (pewnie ma wściekliznę), opiekunie (nie założył kagańca), a nawet retrogradacji Merkurego. Tylko nie w sobie. A wystarczyło uszanować jedno krótkie „nie”. Zobacz także: „Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
To imię brzmi światowo i jest znane w całej Europie. Polscy rodzice wybierają je bardzo ostrożnie
Imię Luca od lat należy do najpopularniejszych imion we Włoszech i jest doskonale znane w wielu krajach Europy. W Polsce jego historia wygląda jednak zupełnie inaczej. Choć brzmi nowocześnie, jest krótkie i łatwe do wymówienia, wciąż pozostaje bardzo rzadkim wyborem.
Luca to włoska forma imienia Łukasz. Wywodzi się od łacińskiego imienia Lucas, które oznacza „pochodzący z Lukanii” – historycznej krainy na południu Włoch. Często wskazuje się również na związek z łacińskim słowem lux, czyli „światło”, dlatego imię bywa interpretowane jako „niosący światło”. Jest krótkie, melodyjne i bardzo charakterystyczne. Nic dziwnego, że od lat cieszy się ogromną popularnością we Włoszech, a także w Szwajcarii, Austrii czy Niemczech. Imię Luca w Polsce nadal pozostaje rzadkością Choć zagraniczne imiona zyskują u nas coraz większą popularność, Luca wciąż nie przebił się do głównego nurtu. Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku otrzymało je tylko 13 chłopców. To pokazuje, że polscy rodzice nadal znacznie chętniej wybierają klasyczne odpowiedniki lub inne modne imiona. Nawet osoby, którym podoba się włoskie brzmienie, często decydują się na Łukasza albo wybierają zupełnie inne krótkie imiona, takie jak Leon, Jan czy Adam. Dlaczego Luca podoba się rodzicom? Imię ma wiele zalet. Jest krótkie, łatwe do zapisania i praktycznie tak samo wymawia się je w wielu językach. To sprawia, że dobrze sprawdza się również poza Polską, co dla wielu rodziców ma dziś duże znaczenie. Luca wyróżnia się też na tle najpopularniejszych polskich imion. Nie brzmi staroświecko, ale nie jest również wymyślne czy trudne. Łączy prostotę z międzynarodowym charakterem, dlatego często trafia na listy imion rozważanych przez rodziców szukających czegoś mniej oczywistego. We Włoszech to klasyka, u nas – wybór dla odważnych To, co we Włoszech nikogo nie dziwi, w Polsce wciąż przyciąga uwagę. Luca nadal jest imieniem, które wyróżnia się na tle rodzimych propozycji i może budzić pytania o jego pochodzenie. Jednocześnie trudno uznać je za ekstrawaganckie. Jest dobrze znane dzięki kulturze, sportowi i popkulturze, a jego wymowa nie sprawia problemów. Być może właśnie dlatego co roku znajduje kilkunastu zwolenników także w Polsce. Czy Luca ma szansę stać się modny? Moda na imiona zmienia się bardzo szybko. Jeszcze kilkanaście lat temu mało kto spodziewał się powrotu Ignacego, Antoniego czy Franciszka. Nie można więc wykluczyć, że w przyszłości większą popularność zdobędą także krótkie imiona inspirowane językiem włoskim. Na razie Luca pozostaje jednak propozycją dla rodziców, którzy chcą postawić na coś oryginalnego. Skoro w całym 2025 roku otrzymało je tylko 13 chłopców, jest duża szansa, że dziecko o tym imieniu będzie jedynym Lucą w swojej klasie. Zobacz także: To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć
Polacy tylko udają, że szanują ciężarne. „W kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka”
Palce świerzbią, ale nie będzie tu żadnych społeczno-politycznych manifestów. Będzie krótka scenka ze sklepu i zaproszenie do refleksji.
Wyobraź sobie taką sytuację. Wyobraź albo przypomnij, bo jestem przekonana, że wielu z nas (większość? każdy?) było w podobnej sytuacji. Stoisz w kolejce do kasy. Typ sklepu nie ma znaczenia: niech będzie to jedna z sieciówek w centrum handlowym, Biedronka czy Dino, osiedlowy warzywniak. Do kolejki dołącza ciężarna. Ciężarna-ciężarna, mówimy o brzuszku, którego naprawdę nie można pomylić z dużym obiadem czy kilkoma kilogramami nadwagi. Co robisz? Co robią inne osoby stojące w kolejce? a) Od razu proponuję, żeby stanęła przede mną. b) Przez chwilę nerwowo zastanawiam się, czy to na pewno ciąża, ale w końcu podejmuję ryzyko i proponuję, by stanęła przede mną. c) Udaję, że nie widzę, i stoję w miejscu. d) Doskonale widzę, ale nie przepuszczam. Ciąża to nie choroba! Odpowiedzi, że naprawdę nie widzę, nie uwzględniam. Którą odpowiedź wybierasz? Czy Polacy ustępują ciężarnym miejsca w kolejkach? Właśnie taką scenkę odegrała kosmetolożka, twórczyni internetowa i przyszła mama Patrycja Wysocka, publikująca na Instagramie jako @modernwomenpl. Niestety, z jej doświadczeń (i z doświadczeń setek kobiet w komentarzach) wynika, że Polacy skłaniają się ku odpowiedzi c lub d. A przecież tak uwielbiamy ciężarne! „Też macie wrażenie, że w kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka? Dziewczyny, napiszcie, że nie jestem w tym sama” – napisała z lekką ironią Wysocka. Ciężarne stają się niewidzialne Wyniki eksperymentu instagramerki są... smutne. Nawet jeśli przedstawiona przez nią scenka jest wyreżyserowana i tuż po zakończeniu nagrania przyszła mama została przepuszczona albo sama ustawiła się na początku kolejki, komentarze pod rolką pokazują, że kobiety po zajściu w ciążę stają się niewidzialne. Oto tylko kilka z setek komentarzy: „A potem te same osoby, które najgłośniej krzyczą, że ma siłę biegać po galerii, to i w kolejce wystoi, narzekają na niską dzietność, Jestem w 8. miesiącu ciąży, ustąpiono mi miejsca dosłownie 2 razy, nigdy nie skorzystałam z pierwszeństwa przy kasie”. „W H&M miałam raz sytuację, że kasjerka była oburzona tym, że podeszłam bez kolejki i zapytałam, czy może mnie obsłużyć (8 miesiąc ciąży). Także nawet na kasie ciężko czasami było ze zrozumieniem”. „Byłam w ciąży bliźniaczej z giga brzuchem i nie było widać. Dodatkowo 3 razy miałam sytuację, że się przede mnie wepchnęli. Raz w Lidlu 2 nastolatków z napojami, u lekarza w kolejce i w Biedronce”. „Kolejka w sklepie to pół biedy. W kolejce na badania krwi, w której czasem stało się długo, też nikt nie przepuszcza. Od starszego pana usłyszałam kiedyś, że ciąża to nie choroba i żeby nie przesadzać”. Wśród komentarzy można znaleźć też głosy, że jeśli ciężarne chcą, by im ustępowano, mogą zwyczajnie o to poprosić. Jasne, mogą. Zapewne część to robi, a część, zrażona własnymi historiami lub opowieściami koleżanek, serio wolałaby być niewidzialna. Dlatego proszę: jeśli już widzisz ciężarną w kolejce, po prostu ustąp. Nawet jeśli robisz zakupy na ulicy Pokątnej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl albo bezpośrednio do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl. Czytaj także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
Hiszpańskie dzieci od pierwszych lat życia dorastają w przekonaniu: „Jesteś ważny, ale nie jesteś najważniejszy”. Panujący w Hiszpanii kult rodziny uczy dzieciaki szacunku do starszych, niezależności, a przy tym zapewnia im bezpieczeństwo na poziomie emocjonalnym.
Hiszpańskie dzieci często towarzyszą rodzicom niemal wszędzie – podczas rodzinnych obiadów, wieczornych spacerów czy spotkań ze znajomymi. Nie oznacza to jednak, że to one wyznaczają rytm życia całej rodziny. Od najmłodszych lat uczą się, że są ważną częścią wspólnoty, ale nie jej centrum. W Hiszpanii rodzina jest traktowana jak zgrany zespół (przy okazji mundialu to szczególnie trafne porównanie ;)). Każdy ma w nim swoje miejsce, potrzeby i obowiązki. Dzieci dorastają w przekonaniu, że trzeba brać pod uwagę komfort innych, poczekać na swoją kolej i dostosować się do wspólnych planów. Dzięki temu szybciej uczą się cierpliwości, współpracy i szacunku dla starszych. Najpierw wspólnota, potem jednostka Jakiś czas temu na łamach „The Guardian” pojawił się krótki artykuł – a właściwie list do redakcji – z perspektywy czytelnika, którego wnuki wychowywane są różnych kulturach: angielskiej i hiszpańskiej. „Mam wyjątkową możliwość obserwowania z bliska dwóch zupełnie różnych stylów wychowania jako członek patchworkowej rodziny. Moje wnuki wychowywane w tym kraju (Anglii – przyp. red.) dorastają pod opieką zaangażowanych rodziców skupionych przede wszystkim na dziecku, natomiast wnuki wychowywane w Hiszpanii doświadczają stylu wychowania, który nazwałbym skoncentrowanym na rodzinie. I jeśli wydaje ci się, że to dokładnie to samo, jesteś w błędzie” – czytamy. Jak zauważa autor, hiszpańskie dzieci „od chwili narodzin uczą się, że przede wszystkim są członkami rodziny”, a styl wychowania odzwierciedla pierwszeństwo grupy nad indywidualnymi potrzebami dziecka. W jego ocenie dzieci wychowywane w kulturze skoncentrowanej na rodzinie są zwykle mniej skłonne do zabiegania o uwagę, mniej wymagające wobec rodziców i cechują się większym poczuciem bezpieczeństwa emocjonalnego. W praktyce oznacza to, że hiszpańscy rodzice nie podporządkowują całego dnia zachciankom dziecka. Rodzinny obiad nie kończy się dlatego, że maluch się nudzi, a dorośli nie rezygnują z własnych rozmów czy zainteresowań. Dziecko uczestniczy w życiu rodziny takim, jakie ono jest, i stopniowo uczy się funkcjonowania w grupie. Co ważne, nie oznacza to braku ciepła czy bliskości. Wręcz przeciwnie – hiszpańskie rodziny słyną z serdeczności i silnych więzi. Dzieci otrzymują dużo uwagi, ale jednocześnie wiedzą, że inni członkowie rodziny również mają swoje potrzeby. Dzięki temu łatwiej akceptują granice i uczą się szacunku wobec starszych. Czego mogą nauczyć się polscy rodzice? Warto zacząć od kilku prostych zmian w codziennym życiu: Pielęgnuj rodzinne rytuały, takie jak wspólne posiłki i rozmowy. Zachęcaj dziecko do uczestniczenia w życiu dorosłych, zamiast organizować wszystko wyłącznie pod jego potrzeby. Jasno i spokojnie wyznaczaj granice oraz konsekwentnie ich przestrzegaj. Pokazuj własnym przykładem, że potrzeby wszystkich członków rodziny są równie ważne. Ucz dziecko cierpliwości i czekania na swoją kolej. To właśnie codzienne doświadczenie bycia częścią wspólnoty pomaga wychować dziecko, które szanuje innych, respektuje granice i czuje się bezpieczne wśród bliskich. Czytaj też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
Jesienne wyjazdy po Polsce mogą być w 2026 roku znacznie tańsze. Nowy program Ministerstwa Sportu i Turystyki przewiduje dopłaty w wysokości od 300 do 600 zł do pobytów obejmujących co najmniej dwa noclegi. Sprawdź, jak starać się o dofinansowanie.
Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchamia w 2026 roku program „Czek turystyczny”, nazywany potocznie „nowym bonem turystycznym”. Jest on skierowany do seniorów po 60. roku życia oraz rodzin posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny. Dla rodzin z KDR to szansa na tańszy wypoczynek w Polsce jesienią. Czek turystyczny 2026 dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny Posiadacze Karty Dużej Rodziny otrzymają jednorazowy elektroniczny kod o wartości od 300 do 600 zł. Nie będzie można go wymienić na gotówkę ani wykorzystać częściowo – kod zadziała tylko raz, dlatego warto dobrze zaplanować wyjazd. Jak możemy przeczytać na stronie Ministerstwa Sportu i turystyki: „Czek będzie generowany za pośrednictwem specjalnego systemu internetowego lub aplikacji, która umożliwi weryfikację uprawnień uczestników oraz wygenerowanie indywidualnego kodu. Rezerwacji pobytu uczestnicy będą dokonywać samodzielnie bezpośrednio w obiektach hotelarskich biorących udział w programie. Program będzie realizowany na terenie Polski od września do listopada 2026 roku”. Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykorzystać czek turystyczny? Dopłata obejmie wyłącznie pobyty z co najmniej dwoma noclegami. Czeku nie będzie można przeznaczyć na jednodniowe wycieczki, sam transport czy inne wydatki niezwiązane z noclegiem. Ważne jest także miejsce pobytu. Z dofinansowania skorzystają tylko te rodziny, które wybiorą obiekt uczestniczący w programie, znajdujący się w regionach przygranicznych. Rezerwacji trzeba będzie dokonać samodzielnie, kontaktując się bezpośrednio z wybranym hotelem lub pensjonatem. Czytaj też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Dlaczego powstał program czeku turystycznego? Program ma jednocześnie wyraźny cel gospodarczy: wesprzeć regiony dotknięte pośrednimi skutkami wojny w Ukrainie, w tym obszary przygraniczne i miejsca, które odnotowały spadek liczby turystów, ograniczenie inwestycji oraz pogorszenie wizerunku w związku z sytuacją geopolityczną. W założeniu ma to pomóc odbudować potencjał turystyczny tych terenów i promować je jako bezpieczne oraz atrakcyjne kierunki podróży w Polsce. Kiedy będzie można skorzystać z czeku turystycznego 2026? Dofinansowane wyjazdy mają odbywać się od września do listopada 2026 roku. Obsługa programu będzie prowadzona przez internetowy system lub aplikację, za pomocą których uczestnicy potwierdzą swoje uprawnienia i pobiorą indywidualny kod. Budżet programu wynosi 6 mln zł, dlatego warto śledzić informacje o naborze i wcześniej zaplanować rodzinny wyjazd. Na końcu warto przypomnieć, że z czeku będą mogli skorzystać również seniorzy, jednak dla wielu rodzin z Kartą Dużej Rodziny może to być szczególnie atrakcyjna forma wsparcia jesiennego wypoczynku. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
Ach, urlopie, upragniony urlopie! Chyba zgodzicie się ze mną, że dla Polaków jedną z ulubionych form spędzania wakacji są wczasy typu all inclusive. Choć w pakietach można przebierać, pojawia się jeszcze jeden temat: hotelu tylko dla dorosłych, do którego dzieci wstępu nie mają.
Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się wpis, który wywołał dyskusję wśród internautów. Użytkownik opisał swoje doświadczenia z wakacji all inclusive w hotelu 18+. „Wakacje all inclusive w hotelu tylko dla dorosłych... jeszcze nigdy na wyjeździe nie czułem takiego odpoczynku. Nie mam nic do dzieci, ale hotel bez dzieciaków to zupełnie inny rodzaj spokoju. Zarówno przy basenie, na plaży, jak i w restauracjach”. Autor wpisu podkreślił też, że wybór hotelu dla dorosłych nie oznacza zamknięcia się w czterech murach, choć oczywiście każdy ma do tego prawo, jeśli preferuje właśnie taki rodzaj wypoczynku. No właśnie: wypoczynku. Wakacje mają być czasem regeneracji, a każdy ma prawo wybrać miejsce, w którym najlepiej odpoczywa. Gdy mowa o wakacjach typu all inclusive, jedni szukają animacji dla dzieci, zjeżdżalni i rodzinnej atmosfery. Inni chcą ciszy, czytania książki przy basenie i spokojnego wieczoru bez wrzasków pluskających się dzieci. Czy dzieci naprawdę są największym problemem na wakacjach all inclusive? Temat hoteli tylko dla dorosłych niemal zawsze wywołuje emocje. Dla części osób to idealne rozwiązanie – miejsce, gdzie można odpocząć od codziennego zgiełku. Dla innych brzmi jak kolejny przykład izolowania się od rodzin z dziećmi. Jednak w komentarzach pod wpisem szybko pojawiła się inna refleksja: może problemem wcale nie są dzieci? Jedna z internautek napisała: „Byłam na all inclusive w hotelu dla dorosłych w Turcji. Niestety wielu dorosłych zachowywało się w taki sposób, że nawet niewychowane dzieci to przy nich aniołki prosto z klasztoru kontemplacyjnego. Generalnie w hotelach z opcją AI jedyną moją korzyścią jest jedzenie dostępne praktycznie w każdym momencie. Poza tym lubię jak najczęściej oddalać się od hotelu”. To komentarz, który dobrze pokazuje pewien paradoks. Sam fakt, że hotel nie przyjmuje dzieci, nie gwarantuje automatycznie spokoju, kultury i dobrego zachowania. Dorośli również potrafią być głośni, roszczeniowi i ignorować innych. Albo... pod wpływem. Dorośli (też) nie umieją się zachować Rozumiem osoby, które wybierają hotele tylko dla dorosłych. Tak jak rodziny z dziećmi mają prawo szukać miejsc przyjaznych najmłodszym, tak samo inni turyści mogą chcieć spędzić urlop w spokojniejszym otoczeniu. Nie każdy lubi dziecięcy gwar przy basenie. Nie każdy chce podczas kolacji słuchać krzyków czy oglądać animacje od rana do wieczora. To nie musi oznaczać niechęci do dzieci – czasem oznacza po prostu potrzebę innego rodzaju wypoczynku. Jednak to, że dzieci w hotelu nie będzie, nie oznacza, że na jego terenie będzie panować głucha cisza. Czasem jest... jeszcze gorzej. Jeden z komentujących zauważył pewien problem: „Z moich doświadczeń z all inclusive wynika, że dzieci akurat to najmniejszy problem w takim miejscu. Są zagłuszane przez setki dorosłych chlających od rana do nocy darmowe, rozwodnione drinki”. No właśnie. Pozwólcie, że sparafrazuję: gdy nie ma dzieci – w tym wypadku w hotelu – to jesteśmy niegrzeczni. Dajemy ponieść się wakacyjnej aurze, a gorące temperatury połączone z nawadnianiem się napojami wyskokowymi może skutkować awanturami, wulgarnością i kompletnym rozpasaniem. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice” Tak, dzieci też bywają rozpasane. Jednak często wynika to z tego, że rodzice nie wyznaczają jasnych zasad. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice, bo kompletnie nie reagują na ich odpały. Ostatnio lecimy, ojciec siedzi z dwoma dzieciakami tak po 10-14 lat. Na telefonie jakieś gówno z piszczącą i głośną muzyką. Ojciec zaskoczony, że im uwagę zwróciłem, żeby przyciszyli, bo uszy krwawią od tego badziewia. Dzieciaki ściszyły i dalej było ok”. To właśnie ten aspekt najczęściej powraca w podobnych dyskusjach. Dzieci zachowują się jak dzieci. Biegają, śmieją się, czasem płaczą, czasem zapominają o zasadach. Rolą dorosłych jest jednak reagować i uczyć je funkcjonowania wśród innych ludzi. Problem pojawia się wtedy, gdy rodzic uznaje, że skoro jest na wakacjach, to wszystkie zasady przestają obowiązywać. Najważniejsze to nie być egoistą Dyskusja o hotelach bez dzieci często sprowadza się do pytania: kto bardziej przeszkadza – najmłodsi czy dorośli? Tymczasem odpowiedź może być prostsza. Najbardziej męczące nie są dzieci ani osoby dorosłe same w sobie. Najbardziej męczące są osoby, które zapominają, że nie są same. Dziecko może płakać, bo jest zmęczone. Może się ekscytować i być głośne. Ale rodzic powinien pamiętać, że inni również mają prawo do odpoczynku. Podobnie dorosły ma prawo wypić jakiś napój przy basenie i cieszyć się urlopem, ale nie oznacza to, że może ignorować komfort osób obok. Być może więc prawdziwy podział nie przebiega między rodzicami i osobami bez dzieci. Nie chodzi nawet o hotele rodzinne i te tylko dla dorosłych. Chodzi o coś znacznie prostszego – o wzajemny szacunek i świadomość, że wakacje są wspólną przestrzenią. Zobacz także: „Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kilkadziesiąt minut na rozmowach, pytaniach, negocjacjach i sprawdzaniu każdego szczegółu. – Kiedyś wystawiłam spodnie po synu za 15 zł. Dostałam wiadomość: „12 zł i biorę”. Odpisałam, że mogę zejść do 13 zł. Po chwili kolejna wiadomość: „A może 10, bo jeszcze przesyłka?”. Zgodziłam się na to 12, żeby mieć spokój. Potem ta sama osoba napisała, czy mogę jednak wysłać jej zdjęcie spodni na moim synu, żeby zobaczyła, jak leży. Zrezygnowałam z transakcji i zablokowałam ją – mówi Joanna, mama dwóch chłopców w wieku 4 i 8 lat. Dla wielu sprzedających to przekraczanie granicy, bo przecież do pokazania kroju czy długości rękawa wystarczy zdjęcie samego ubrania, a nie wizerunek dziecka. Udostępnianie zdjęć dzieci obcym osobom w internecie tylko po to, żeby ktoś mógł lepiej ocenić sukienkę czy spodnie, wiele rodziców uważa dziś za zwyczajnie nieodpowiedzialne. Samo proszenie o tego typu zdjęcia jest ogromnym sygnałem alarmowym. „Niektóre osoby traktują Vinted jak sklep z reklamacjami” Rozmawiając z mamami, słyszę jeszcze jeden powtarzający się motyw: jawne oszukiwanie. Udawanie, że znoszona rzecz jest „nowa, ale bez metki”. – Kupiłam kiedyś sukienkę dla córki. Zapłaciłam 50 zł. Sprzedająca miała kilkaset pozytywnych opinii, wszystko było opisane. Sukienka miała być nowa albo w stanie idealnym. Po otrzymaniu paczki zobaczyłam, że ta sukienka jest po prostu zużyta. Wypłowiały kolor, zmechacenia, ucięta metka. Próbowałam kontaktować się ze sprzedającą, ale, krótko mówiąc, olała mnie. Dla świętego spokoju dałam negatywa, a sukienkę po jakimś czasie wystawiłam u siebie, ale za 15 zł. Z dokładnym opisem – mówi Magda, mama 5-letniej córki. Vinted miało być symbolem rozsądnej konsumpcji. Miejscem, gdzie rodzice mogą kupić dzieciom dobre ubrania za mniejsze pieniądze i sprzedać te, z których ich pociechy już wyrosły. Tymczasem dla części osób stało się areną negocjacji, pretensji i walki o każdą złotówkę, a do tego próby oszustwa. Może problem nie tkwi w samej platformie, ale w tym, że internet sprawił, że łatwiej zapominamy, że po drugiej stronie jest prawdziwy człowiek. Czytaj też: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
„Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
Co jakiś czas słyszy się o mamuśkach, które próbują zaistnieć w sieci, przyznając na TikToku czy Instagramie, że gdy ich dzieci nie chcą sprzątać, pakują wszystkie ich rzeczy do worków i wyrzucają. Te nieco łaskawsze chowają w garażu czy piwnicy, aż dziecko „nauczy się porządku”. Zdaniem psychologów to naprawdę kiepska metoda wychowawcza.
Taką metodę stosują nie tylko mamy z internetu. Pewnie wielu z nas ma w swoim otoczeniu matki, które właśnie w ten sposób postanowiły wychowywać swoje dzieci. Może pamiętasz to z własnego dzieciństwa? A może sama jesteś tą mamą? Problem w tym, że nawet jeśli przez chwilę w pokoju dziecka zapanuje porządek, to na dłuższą metę dziecko niczego się nie nauczy. A dodatkowo: relacja dzieckiem z rodzicem zacznie słabnąć. Wyrzucanie rzeczy dziecka niczego nie uczy Wyrzucanie zabawek czy osobistych rzeczy dziecka rzadko okazuje się dobrą metodą wychowawczą. Choć rodzicowi może się wydawać, że w ten sposób daje dziecku ważną lekcję odpowiedzialności, w praktyce dziecko najczęściej zapamiętuje poczucie straty i niesprawiedliwości. Nie uczy się, jak organizować swoją przestrzeń ani dlaczego warto o nią dbać – skupia się raczej na unikaniu kary. Zresztą, jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś wyrzucił Twój ulubiony kubek stojący na biurku albo sweter, który zamiast do szafy, trafił na oparcie krzesła? W przypadku kilkulatków warto pamiętać, że utrzymywanie porządku jest umiejętnością, której dopiero się uczą. Potrzebują prostych zasad, wsparcia i wspólnego sprzątania. Pomagają krótkie, codzienne rytuały, ograniczenie liczby zabawek na wierzchu oraz chwalenie za każdy przejaw samodzielności. Nastolatki z kolei potrzebują większej autonomii. Zamiast wkraczać do ich pokoju z workiem na rzeczy, lepiej wspólnie ustalić minimalne standardy dotyczące higieny i bezpieczeństwa oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania. Dobrze, aby były one przewidywalne i logicznie związane z problemem, a nie polegały na odbieraniu cennych przedmiotów. Co ważne, dziecko powinno czuć, że ma wpływ na ustalanie zasad, bo dzięki temu łatwiej mu będzie ich przestrzegać. Jak poradzić sobie z bałaganem w pokoju dziecka? Wielu rodziców wpada w pułapkę: proszą o sprzątanie, dziecko odmawia, rodzic się złości, pojawiają się groźby („wyrzucę te zabawki”, „nic ci już nie kupię”), a w efekcie wszyscy są sfrustrowani, ale pokój nadal wygląda tak samo. Psychologowie zajmujący się rozwojem dzieci podkreślają, że utrzymywanie porządku nie jest cechą charakteru czy temperamentu, tylko umiejętnością, której trzeba się nauczyć. Dziecko nie rodzi się z poczuciem, że ubrania powinny trafić do kosza na pranie, a klocki do pudełka. Szczególnie młodsze dzieci potrzebują wielokrotnego ćwiczenia tej umiejętności, a nastolatki – jasnych granic i szacunku do ich przestrzeni. Jak nauczyć kilkulatka dbać o porządek: Małe dzieci często nie sprzątają nie dlatego, że „są leniwe” albo „robią rodzicowi na złość”, ale dlatego, że: mają trudność z kończeniem jednej aktywności i przechodzeniem do kolejnej, duża liczba zabawek je przytłacza, nie wiedzą, od czego zacząć, sprzątanie samo w sobie nie daje im takiej satysfakcji jak zabawa. By dziecko chciało sprzątać, postaw na metodę małych kroczków. Komunikuj się z dzieckiem: „Najpierw wrzucamy wszystkie klocki do pudełka”. „Teraz zbieramy samochodziki”. „Na koniec odkładamy książki na półkę”. Pomocne może być też sprzątanie razem z dzieckiem. Nie oznacza to, że rodzic robi wszystko za nie. To raczej nauka: pokazanie kolejności, sposobu organizacji i wyrobienie rutyny. Porządek w pokoju nastolatka: jak to osiągnąć? W przypadku nastolatków sytuacja wygląda inaczej. Ich pokój jest w pewnym stopniu ich prywatną przestrzenią i warto to respektować. Rodzic nie musi wymagać idealnego porządku, ale ma prawo oczekiwać podstawowych zasad dotyczących higieny i bezpieczeństwa. Można ustalić na przykład: brudne ubrania trafiają do kosza na pranie, naczynia nie zalegają w pokoju, podłoga musi być na tyle wolna, żeby można było przejść, śmieci są regularnie wynoszone. Reszta – ułożenie książek, sposób przechowywania rzeczy, dekoracje czy „artystyczny nieład” – może już należeć do dziecka. Porządek jest nawykiem, który rozwija się stopniowo. Najtrwalsze efekty przynosi budowanie poczucia odpowiedzialności i sprawczości dziecka, a nie wywoływanie lęku przed utratą jego własności. Dzięki temu dziecko uczy się dbać o swoją przestrzeń z własnej motywacji, a nie tylko po to, by uniknąć kary. Czytaj także: Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
Anita spodziewała się, że po rodzinnych wczasach w tunezyjskim kurorcie w walizce syna znajdzie co najwyżej kilogram piasku i drugie tyle muszelek i kamyczków. Ku jej zdziwieniu, zamiast plażowych skarbów znalazła przedmiot, który w jednej chwili przypomniał jej, że dziecięca ciekawość potrafi zaprowadzić naprawdę daleko. Czasem na granicę prawa.
W ostatnim czasie publikujemy wiele Waszych historii z wakacji. Jedną z nich podzieliła się z nami Anita, która zgodziła się, żebyśmy upubliczniły jej maila. Choć dla jednych będzie to zabawna historia, kryje się w niej ostrzeżenie dla rodziców. Lepiej przed wymeldowaniem z hotelu sprawdzajcie, co Wasze dzieci spakowały do walizek i plecaczków bez Waszej wiedzy. „Czułam się jak na lekcji historii” Dzień dobry, mam dwóch synów – cztero- i siedmiolatka. Starszy od kilku miesięcy, właściwie odkąd poszedł do pierwszej klasy, przechodzi prawdziwą fascynację historią. W domu oglądamy albumy i dokumenty na Netfliksie i YouTubie, odwiedzamy muzea, a podczas spacerów słyszę pytania o wszystko: od rycerzy po piramidy. W Tunezji był w swoim żywiole. Nasz hotel miał piękne lobby, urządzone w stylu takim trochę nawiązującym do starożytności. Stały tam niewielkie figurki, na ścianach wisiały reprodukcje dawnych malowideł, a syn potrafił przystanąć przy każdej ozdobie i dopytywać, co przedstawia. Przyznam, że bardzo mnie to cieszyło. Wolałam sto pytań o historię niż kolejną godzinę z tabletem. „Cały czas kręcił się przy tej półce” Jedna z figurek szczególnie go zachwyciła. Przedstawiała takiego jakby konia. Z tego, czego się dowiedzieliśmy, wystrój hotelu był inspirowany historią starożytnej Kartaginy. Syn codziennie podchodził do tej figurki, tam chyba była taka scenka wojny punickiej czy czegoś takiego, stąd te konie. Były też jakieś ptaszory, oczywiście żołnierze. Syn oglądał tego konia ze wszystkich stron i powtarzał, że musimy iść do sklepiku z pamiątkami, bo może mają coś podobnego, a chciałby mieć taką figurkę w pokoju. Nie przyszło mi do głowy, że może potraktować to dosłownie. Przy wyjeździe, jak to zwykle bywa z dziećmi, panował lekki chaos. Pakowanie, sprawdzanie paszportów, ostatnie lody i pośpiech, żeby zdążyć na transfer. Nie zaglądałam do walizki syna. Uznałam, że jest już na tyle duży, że sam spakuje swoje skarby: kamyczki z plaży, pocztówki i muszelki kupione w sklepiku. Czytaj też: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” „Zobaczyłam ją między koszulkami” Dopiero w domu, podczas rozpakowywania, zauważyłam coś twardego na dnie walizki. Wyjęłam koszulki i zamarłam. Między kąpielówkami a bluzą „w razie W” leżała tam ta sama figurka, którą przez cały tydzień oglądał w hotelowym lobby. Nie mam pojęcia, kiedy on ją zawinął. Najpierw ogarnęła mnie złość. Zaraz potem zrobiło mi się zwyczajnie smutno. Syn rozpłakał się i tłumaczył, że chciał mieć pamiątkę z wakacji, „taką prawdziwą, z historią”. Był przekonany, że skoro figurka stoi na półce i nikt jej nie pilnuje, to można ją zabrać. Usiedliśmy razem i spokojnie wyjaśniłam mu, że nawet najpiękniejszej rzeczy nie wolno brać bez pozwolenia. Opowiedziałam mu, czym jest kradzież i dlaczego trzeba szanować cudzą własność. Napisałam też do hotelu z przeprosinami i zapytałam, jak możemy odesłać figurkę. Syn sam dopisał kilka zdań od siebie. Był zawstydzony, ale myślę, że zapamięta tę lekcję na długo. Dostaliśmy nawet odpowiedź, że dziękują za szczerość, a syn może zachować figurkę. Chociaż się ucieszył, mnie i tak było potwornie wstyd. Już się boję, co wywinie w przyszłym roku, bo planujemy wczasy w Egipcie... Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj także: „Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko” „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
„Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobie wyobraziły, bywa jeszcze płynna. Kształtowanie się rozumienia perspektywy innych osób – maluch odkrywa, że inni ludzie mają własne myśli i przekonania, na które można wpływać słowami. Budowanie poczucia sprawczości i autonomii – dziecko uczy się, że może podejmować decyzje i próbować osiągać swoje cele, np. zdobyć dodatkową porcję jedzenia czy uniknąć przykrych konsekwencji. Stopniowe poznawanie norm moralnych – pełne zrozumienie, czym jest świadome kłamstwo i dlaczego jest niewłaściwe, rozwija się dopiero z wiekiem. Jednocześnie warto pamiętać, że dziecięcych opowieści nie należy z góry bagatelizować. Nawet jeśli maluch jest w wieku, w którym fantazjowanie i „niewinne kłamstewka” są czymś naturalnym, rodzice powinni uważnie go słuchać i dopytywać o szczegóły. Jeśli jakaś historia budzi niepokój, powtarza się lub dotyczy bezpieczeństwa czy dobrostanu dziecka, należy ją potraktować poważnie i wyjaśnić sytuację – na przykład porozmawiać z nauczycielem lub wychowawcą. Uważność i otwartość pomagają budować zaufanie i sprawiają, że dziecko wie, że zawsze może liczyć na wsparcie swoich rodziców. Dodatkowo: uczy się, że zawsze jest słyszane. Czytaj także: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu” To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wyniki matur 2026 już są: szokujące, ile osób nie zdało. „Moją siostrę musieli podmienić”
„Musieli ją podmienić w szpitalu” – to była moja pierwsza myśl po tym, jak siostra podzieliła się ze mną swoimi wynikami matur. Ja matmę ledwo zdałam, ona uzyskała aż 96 proc. Jak poradzili sobie tegoroczni maturzyści i co teraz ich czeka?
Tegoroczni maturzyści poznali wyniki 8 lipca 2026 r. Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikowała ogólnopolskie dane, a od godz. 8:30 każdy zdający może sprawdzić swój rezultat w systemie ZIU. Do egzaminu przystąpiło 321 314 osób, a świadectwa dojrzałości są wydawane tego samego dnia w szkołach. Wyniki matur 2026. Jedni odetchnęli z ulgą, inni liczą dni do sierpnia Z danych CKE wynika, że 81,1 proc. zdających zaliczyło wszystkie egzaminy i ma temat zamknięty. Dla części rodzin to moment, w którym naprawdę można na chwilę zwolnić: rekrutacje na studia, przeprowadzki, plany wakacyjne nagle stają się łatwiejsze do poukładania. Tegoroczny wynik jest też nieco lepszy niż w 2025 r., gdy maturę zdało 80 proc. osób. Jednocześnie 12,3 proc. abiturientów nie zdało jednego przedmiotu obowiązkowego. Ta grupa ma prawo podejść do egzaminu poprawkowego w sierpniu. W praktyce oznacza to kilka dodatkowych tygodni nauki w środku lata, często w trybie „plan minimum”: powtórki, arkusze, konsultacje. Rok wcześniej prawo do poprawki miało 13 proc. maturzystów. Jest też trzecia, najtrudniejsza informacja: 6,6 proc. osób nie zaliczyło co najmniej dwóch egzaminów. W takim przypadku nie ma poprawki w tym roku, a kolejne podejście jest możliwe dopiero w przyszłym roku. W 2025 r. ten odsetek wynosił 7 proc. Wyniki mocno różnią się między szkołami, a angielski znów wygrywa Różnice między typami szkół widać bardzo wyraźnie. W liceach ogólnokształcących zdawalność wyniosła 85,9 proc., w technikach 71,3 proc., a w szkołach branżowych II stopnia 15,4 proc. W niektórych zestawieniach doprecyzowano też skalę poprawek: w liceach prawo do poprawki ma 9,5 proc., a 4,6 proc. nie zdało więcej niż jednego egzaminu; w technikach odpowiednio 18,5 proc. i 10,2 proc. W szkołach branżowych II stopnia do poprawki może podejść 28,4 proc. Jeśli chodzi o średnie wyniki na poziomie podstawowym, język polski i matematyka zakończyły się średnio na poziomie 59 proc. W matematyce to spadek względem ubiegłego roku (61 proc.). Najlepiej wypadł język angielski ze średnią 78 proc. To też najczęściej wybierany język obcy: zdaje go ponad 98 proc. maturzystów. W rozszerzeniach widać różne wybory zależnie od ścieżki. W liceach najczęściej wybierano angielski (78 proc.), matematykę (30 proc.) i biologię (27 proc.). W technikach dominowały: angielski (66 proc.), matematyka (23 proc.) oraz geografia (21 proc.). Sprawdzenie wyniku matury 2026 w ZIU Wyniki indywidualne są dostępne online w systemie ZIU. Do logowania potrzebne są dane przekazane wcześniej przez szkołę. Dla wielu rodziców to moment, kiedy warto być obok: nie po to, by oceniać, tylko żeby pomóc spokojnie przejść przez formalności i kolejne kroki. Warto też pamiętać o zasadach samego egzaminu. Matura obejmuje obowiązkowo trzy egzaminy pisemne na poziomie podstawowym (język polski, matematyka, język obcy nowożytny) oraz dwa ustne (polski i język obcy). Każdy zdający musi podejść także do co najmniej jednego egzaminu pisemnego na poziomie rozszerzonym, ale tam nie ma progu zaliczeniowego. O zdaniu matury decyduje uzyskanie minimum 30 proc. z każdego przedmiotu obowiązkowego. Poprawka w sierpniu dotyczy tych, którym powinęła się noga tylko na jednym egzaminie obowiązkowym. Mapa Polski też ma znaczenie, choć wynik zawsze jest „czyjś” W danych regionalnych najwyższą zdawalność odnotowano w województwie małopolskim (85 proc.), a kolejne miejsca zajęły świętokrzyskie (84 proc.) i mazowieckie (83 proc.). Najniższa zdawalność została wskazana w województwach wielkopolskim i lubelskim (po 78 proc.). To liczby, które pokazują tło, ale w domu i tak najważniejszy jest jeden, konkretny wynik i decyzja, co dalej: rekrutacja, poprawka albo plan na kolejny rok. Źródła: rp.pl polsatnews.pl, onet.pl Zobacz także: Matura 2026: o ile wzrosła lokata w banku? To zadanie z haczykiem przerasta dorosłych Aneks do świadectwa dojrzałości: co to jest i kto dostaje aneks do świadectwa maturalnego? Numer świadectwa dojrzałości: gdzie znaleźć numer matury?
„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała największą dyskusję. Trudno bowiem nie zauważyć, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. Większość mam i ojców chce wychowywać inaczej niż ich rodzice. Rozmawia z dziećmi o emocjach, tłumaczy swoje decyzje, unika kar i stawia na budowanie relacji. Problem pojawia się wtedy, gdy szacunek zaczyna być mylony z rezygnacją z odpowiedzialności za podejmowanie decyzji. Psychologowie od lat podkreślają, że dzieci potrzebują nie tylko akceptacji i zrozumienia, ale również przewidywalnych granic. To właśnie one budują poczucie bezpieczeństwa. Kilkulatek nie musi decydować o wszystkim. Ba! Nie powinien decydować, bo on wcale tego nie chce. Potrzebuje dorosłego, który weźmie odpowiedzialność za trudne decyzje i go poprowadzi. „Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego” Jednym z najciekawszych fragmentów wpisu Suligi jest ten dotyczący roli rodzica: „Problem polega na tym, że dziecko nie potrzebuje kolejnego kumpla. Kumpli ma na boisku, w szkole, na Discordzie. Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego”. Autor przekonuje, że wielu rodziców tak bardzo boi się konfliktów i chwilowej niechęci ze strony dziecka, że rezygnuje z bycia przewodnikiem. Tymczasem – jak zauważa – to właśnie konsekwencja, jasne zasady i umiejętność powiedzenia „nie” są jednymi z najważniejszych elementów wychowania. Absolutnie nie chodzi o powrót do metod wychowawczych sprzed kilku dekad. Ale nie chodzi też o rodzicielskie rozpasanie. Łatwo wyśmiać przerysowaną scenę z supermarketu, ale znacznie trudniej znaleźć równowagę. Być może właśnie o tę równowagę dziś chodzi najbardziej. Dziecko nie powinno dorastać ani w strachu przed rodzicem, ani z przekonaniem, że to ono stoi za sterem rodzinnego statku. Bo szacunek dla emocji i stawianie granic nie muszą się wykluczać. Wręcz przeciwnie – dopiero razem tworzą fundament bezpiecznej relacji. Czytaj także: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
Wesela „tylko dla dorosłych” nikogo już dziś nie dziwią, ale wciąż potrafią wywoływać ogromne emocje. Dla jednych to sposób na spokojną zabawę, dla innych – spory problem organizacyjny i dodatkowy wydatek. Nasza czytelniczka przyznaje, że po otrzymaniu zaproszenia od kuzynki poczuła przede wszystkim złość. „Mam wrażenie, że nikt nawet przez chwilę nie pomyślał o rodzicach” – napisała do naszej redakcji.
Coraz więcej par decyduje się na organizację wesela bez dzieci. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę, że znalezienie zaufanej opieki, zwłaszcza na całą noc, nie zawsze jest łatwe. Czy w takiej sytuacji goście powinni po prostu odmówić udziału, czy mogą mieć pretensje do młodej pary? „Na kopercie było tylko nasze imiona” Dzień dobry, mam dwoje dzieci – trzy i sześć lat. Kilka dni temu dostaliśmy z mężem zaproszenie na ślub mojej kuzynki. Piękne, eleganckie, wszystko dopięte na ostatni guzik. Na kopercie były jednak tylko dwa imiona – moje i męża. Pomyślałam, że może dzieci zostały wpisane gdzieś w środku. Nie zostały. Na końcu zaproszenia widniała prośba, że para młoda organizuje wesele wyłącznie dla dorosłych. Szczerze? Zrobiło mi się przykro. „To nie jest tylko jeden wieczór” Od razu zaczęłam się zastanawiać, co mamy zrobić z dziećmi. Moi rodzice jadą na to samo wesele. Teściowie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas. Znajomi też będą na imprezie, więc zostaje niania. Tylko że dobra opiekunka na kilkanaście godzin kosztuje konkretne pieniądze. Trzeba zapłacić nie tylko za sam wieczór, ale często również za noc albo bardzo późny powrót do domu. Do tego dochodzą paliwo, hotel i prezent. Nagle okazuje się, że udział w weselu kosztuje nas znacznie więcej niż samą kopertę. „Mam jeszcze finansować cudzą wizję idealnego wesela?” Najbardziej irytuje mnie jedno: para młoda ma pełne prawo zorganizować wesele, jakie sobie wymarzy. Naprawdę to rozumiem. Niech jednak nie oczekuje, że wszyscy goście bez słowa wezmą na siebie dodatkowe koszty. Skoro ktoś decyduje, że dzieci nie są mile widziane, to może wypadałoby choć przez chwilę pomyśleć o rodzicach. Mam płacić za sukienkę, fryzjera, prezent, paliwo, nocleg i jeszcze kilkaset złotych za opiekunkę? Naprawdę? „Może pójdę. Tylko z pustą kopertą” Powiedziałam mężowi, że jeśli już mamy wydać tyle pieniędzy na samą możliwość przyjścia, to prezent chyba będzie musiał poczekać. Niech para młoda wybiera: albo zaprasza dzieci, albo dokłada się do opieki. Bo dlaczego tylko rodzice mają ponosić konsekwencje cudzej decyzji? Wiem, że wiele osób się ze mną nie zgodzi. Pewnie usłyszę, że nikt mnie nie zmusza do przychodzenia. To prawda. Tylko później ci sami ludzie dziwią się, że ktoś odmawia albo daje skromniejszy prezent. Mam wrażenie, że dziś zapomina się o jednej rzeczy. Zaproszenie na wesele to nie obowiązek. To propozycja. Jeśli ktoś przerzuca na mnie dodatkowe koszty, nie powinien mieć pretensji, że nie zamierzam jeszcze dopłacać do tego grubą kopertą. Komentarz redakcji Wesele bez dzieci staje się coraz popularniejszym rozwiązaniem i para młoda ma pełne prawo zdecydować o charakterze swojej uroczystości. Z drugiej strony nie da się ukryć, że dla rodziców małych dzieci taka decyzja często oznacza konieczność znalezienia opieki, co wiąże się z dodatkowymi kosztami i organizacją. Podobnie jak para młoda ma prawo ustalić listę gości, tak zaproszone osoby mają prawo odmówić udziału lub dostosować wysokość prezentu do swoich możliwości finansowych. Najważniejsze, by żadna ze stron nie traktowała swoich oczekiwań jako oczywistego obowiązku drugiej. Zobacz także: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
Lody o smaku tutti-frutti, dmuchańce, wata cukrowa i uśmiechnięci animatorzy zachęcający dzieci do zabawy. Wielu rodzicom wydaje się, że skoro wykupili wakacje all inclusive, nie będą już musieli sięgać do portfela. Agnieszka, która pracuje jako rezydentka w jednym z biur podróży, twierdzi jednak, że właśnie w tym momencie wiele rodzin popełnia ten sam błąd.
Choć nazwa „all inclusive” sugeruje, że wszystko jest w cenie, w praktyce zakres świadczeń zależy od konkretnego hotelu i pakietu. To, co w jednym obiekcie jest w ofercie, w innym może być dodatkowo płatne. Zdaniem naszej czytelniczki, rezydentki z wieloletnim doświadczeniem, rodzice często orientują się dopiero po powrocie do pokoju, że właśnie wydali kilkadziesiąt euro na coś, co – jak byli przekonani – mieli już opłacone. „Codziennie widzę tę samą sytuację” Dzień dobry, pracuję jako rezydentka od blisko 10 lat i naprawdę lubię tę pracę. Spotykam fantastycznych ludzi, pomagam rozwiązywać problemy i cieszę się, kiedy komuś udaje się uratować wakacje po zgubionym bagażu albo chorobie dziecka. Jest jednak jedna rzecz, która powtarza się praktycznie w każdym turnusie. Rodzice przyjeżdżają do hotelu z przekonaniem, że skoro wykupili all inclusive, to mogą przestać myśleć o pieniądzach. Niestety, rzeczywistość często wygląda inaczej. „Dziecko widzi lody i nawet nie pyta” Najczęściej zaczyna się niewinnie. Przy basenie stoi piękna, kolorowa budka z lodami. Dziecko podbiega, wybiera największego rożka z posypką i polewą, a rodzic nawet nie zastanawia się, czy trzeba za niego zapłacić. Dopiero później okazuje się, że hotelowe lody w restauracji rzeczywiście są w cenie, ale te z efektownej budki przy basenie już nie. Podobnie bywa z koktajlami serwowanymi w wydrążonych ananasach czy arbuzach. Wyglądają jak część hotelowej oferty, a w rzeczywistości kosztują kilkanaście euro. Widziałam też rodziców, którzy bez zastanowienia pozwalali dzieciom korzystać z automatów z pluszakami, samochodzików albo dmuchanego placu zabaw ustawionego na terenie hotelu. Byli zaskoczeni, że za każdą atrakcję trzeba zapłacić osobno. „My naprawdę nie możemy nic z tym zrobić” Najbardziej szkoda mi rodzin, które mają ograniczony budżet. Kilka razy zdarzyło się, że rodzice przyszli do mnie zdenerwowani i prosili, żebym „załatwiła zwrot”, bo przecież mieli wykupione all inclusive. Rozumiem ich rozczarowanie, ale jako rezydenci mamy związane ręce. Nie ustalamy zasad obowiązujących w hotelu i nie możemy anulować rachunków za usługi, z których goście już skorzystali. Oczywiście zawsze staramy się wyjaśnić sytuację i pomóc w rozmowie z recepcją, ale jeśli dana atrakcja od początku była dodatkowo płatna, hotel ma prawo naliczyć opłatę. „Jedna minuta może oszczędzić kilkaset złotych” Dlatego zawsze powtarzam rodzicom jedno. Pierwszego dnia warto poświęcić kilka minut i zapytać w recepcji albo rezydenta, co dokładnie obejmuje pakiet all inclusive w konkretnym hotelu. Czy wszystkie lody są darmowe? Czy napoje z minibaru są w cenie? Czy dzieci mogą korzystać z każdej atrakcji bez dodatkowych opłat? To naprawdę nic nie kosztuje, a może uchronić przed bardzo niemiłą niespodzianką przy wymeldowaniu. Nie piszę tego po to, żeby kogokolwiek przestraszyć. Po prostu szkoda mi rodzin, które wracają z pięknych wakacji z poczuciem, że niepotrzebnie wydały kilkaset euro tylko dlatego, że nikt wcześniej nie wyjaśnił im zasad obowiązujących w hotelu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Określenie „all inclusive” nie oznacza, że wszystkie usługi dostępne na terenie hotelu są bezpłatne. Zakres świadczeń zawsze określa umowa z organizatorem wyjazdu oraz oferta konkretnego obiektu. W wielu hotelach w cenie są posiłki, wybrane napoje i część atrakcji, natomiast usługi prowadzone przez zewnętrznych operatorów – takie jak niektóre punkty gastronomiczne, automaty, salony gier, zabiegi spa czy sporty motorowodne – wymagają dodatkowej opłaty. Przed skorzystaniem z atrakcji warto sprawdzić, czy znajdują się one w pakiecie. Krótka rozmowa z personelem lub rezydentem może uchronić przed niepotrzebnymi wydatkami i sprawić, że jedyną pamiątką z wakacji będą dobre wspomnienia, a nie niespodziewany rachunek. Zobacz także: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju” „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Rodzice mogą dostać nawet 400 zł na rok szkolny 2026/2027: 300 zł z programu „Dobry Start” oraz 100 zł dodatku w ramach zasiłku rodzinnego. Dowiedz się, jak dostać dodatkowe pieniądze.
Wakacje dopiero się zaczęły, a wielu rodziców już planuje domowy budżet pod kątem szkolnych wydatków. 1 lipca 2026 r. ruszył nabór wniosków o 300 zł w programie „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027. To wsparcie dla rodzin w całej Polsce, wypłacane na konto i składane wyłącznie elektronicznie. Dwa świadczenia, jeden cel: spokojniejszy start we wrześniu W roku szkolnym 2026/2027 można skorzystać z dwóch form pomocy, które łącznie mogą dać 400 zł na ucznia. Pierwsza to 300 zł z programu „Dobry Start” – raz w roku na każde dziecko, które uczy się w szkole. Tu nie ma kryterium dochodowego i nie trzeba pokazywać paragonów ani faktur. Druga forma wsparcia to jednorazowy dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wypłacany w ramach zasiłku rodzinnego. Ten dodatek jest dostępny tylko dla osób, które mają prawo do zasiłku rodzinnego, czyli spełniają kryterium dochodowe. W praktyce wiele rodzin łączy te dwa świadczenia, jeśli spełnia warunki do dodatku. Kto dostanie 300 zł i kiedy wniosek ma największe znaczenie Świadczenie 300 zł przysługuje na dzieci w wieku od 7 do 20 lat uczące się w szkole. W przypadku dzieci z orzeczoną niepełnosprawnością granica wieku jest wyższa – do ukończenia 24. roku życia. Wsparcie obejmuje też dzieci w pieczy zastępczej (wtedy świadczenie trafia do rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych). Ważne są też wyłączenia: 300 zł nie przysługuje na roczne przygotowanie przedszkolne, czyli tzw. zerówkę. Dla dzieci uczestniczących w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych świadczenie jest możliwe od roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 7 lat. Wnioski o „Dobry Start” można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 r. Termin złożenia może pomóc w szybszej wypłacie: jeśli wniosek trafi do końca sierpnia, wypłata ma nastąpić najpóźniej do 30 września 2026 r. Po 30 listopada sprawy są rozpatrywane jedynie wyjątkowo, np. gdy orzeczenie o niepełnosprawności dla dziecka powyżej 20. roku życia zostanie wydane po tym terminie. Składanie wniosku bez wizyty w urzędzie Wniosek o 300 zł składa się wyłącznie online. Do wyboru są: PUE ZUS (eZUS), aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (część banków i SKOK-ów udostępnia tę usługę). Wypłata jest realizowana wyłącznie na wskazany rachunek bankowy. We wniosku potrzebne są dane wnioskodawcy i dziecka (dzieci), oświadczenie, że dziecko uczęszcza do szkoły, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością także informacja o orzeczeniu. Konieczny jest też numer konta do wypłaty. Przed wysłaniem warto poświęcić chwilę na sprawdzenie kluczowych pól: numeru PESEL dziecka, nazwy i adresu szkoły oraz numeru rachunku. Informacja o przyznaniu świadczenia i cała korespondencja są przekazywane elektronicznie na profilu w eZUS – również wtedy, gdy wniosek został złożony przez bank lub Emp@tię. Osoby sprawujące pieczę nad dzieckiem, opiekunowie prawni i faktyczni oraz osoby uczące się, które są usamodzielnione, składają wniosek przez mZUS albo eZUS. Dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych i opiekuńczo-terapeutycznych korzystają z eZUS. Dodatkowe 100 zł w ramach zasiłku rodzinnego Dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje osobom pobierającym zasiłek rodzinny: mamie albo tacie, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu oraz osobie uczącej się. W przeciwieństwie do „Dobry Start” tutaj liczy się dochód: zasiłek rodzinny przysługuje, gdy dochód na osobę w rodzinie (albo dochód osoby uczącej się) nie przekracza 674 zł. Jeśli w rodzinie jest dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności, limit wynosi 764 zł. Dodatek 100 zł można dostać także na dziecko rozpoczynające roczne przygotowanie przedszkolne. Wniosek o wypłatę dodatku trzeba złożyć do dnia zakończenia okresu zasiłkowego, w którym rozpoczęto rok szkolny albo roczne przygotowanie przedszkolne – wnioski po terminie nie będą rozpatrywane. Dokumenty można złożyć internetowo przez Emp@tię albo papierowo w urzędzie właściwym dla miejsca zamieszkania (np. w urzędzie gminy lub miasta, ośrodku pomocy społecznej lub innym miejscu wskazanym przez gminę). Dodatkowe pieniądze dla cudzoziemców O świadczenie „Dobry Start” mogą wnioskować także cudzoziemcy mieszkający z dzieckiem w Polsce – m.in. osoby spoza UE/EFTA/Wielkiej Brytanii oraz obywatele Ukrainy ze statusem UKR – jeśli spełnią warunki uzyskania prawa do świadczenia. Warunkiem jest aktywność zawodowa w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, z wyjątkami opisanymi dla określonych sytuacji rodzinnych i opiekuńczych. Dodatkowo w wybranych przypadkach we wniosku trzeba podać informacje dotyczące dokumentu przekroczenia granicy i dokumentu potwierdzającego legalność pobytu w Polsce (dotyczy to także dziecka). Źródło: forsal.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z jednej strony wiem, że nie mają obowiązku zajmować się naszymi dziećmi. Naprawdę to rozumiem. Z drugiej strony trudno mi pogodzić się z myślą, że wolą spędzić dwa tygodnie w hotelu z drinkiem niż tydzień z własnymi wnukami, które przez cały rok pytają, kiedy znowu do nich pojadą. „Może to ja żyję dawnymi wyobrażeniami?” Najbardziej jest mi przykro, kiedy dzieci pytają, dlaczego w tym roku nie pojadą do babci i dziadka. Nie potrafię powiedzieć: „Bo wybrali Egipt”. Mówię, że mają swoje plany i może uda się spotkać później. Coraz częściej słyszę, że dzisiejsi dziadkowie są inni niż kiedyś. Chcą podróżować, rozwijać swoje pasje, korzystać z emerytury i nie podporządkowywać życia rodzinie. Może rzeczywiście tak powinno być. Tylko że ja pamiętam własnych dziadków zupełnie inaczej. Wakacje z wnukami były dla nich świętem, a nie przykrym obowiązkiem, z którego trzeba się wykręcić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Ten list pokazuje dylemat, z którym mierzy się dziś wiele rodzin. Rodzice często liczą na pomoc dziadków podczas wakacji, bo pogodzenie pracy z dwumiesięczną przerwą od szkoły bywa ogromnym wyzwaniem. Jednocześnie dziadkowie mają prawo decydować o swoim czasie i nie są zobowiązani do zapewniania opieki nad wnukami. Najtrudniejsze wydaje się znalezienie równowagi między tymi dwoma perspektywami. Z jednej strony trudno dziwić się rodzicom, którzy czują rozczarowanie, gdy długo planowana pomoc nagle okazuje się niemożliwa. Z drugiej – coraz więcej seniorów chce aktywnie korzystać z emerytury i realizować własne marzenia. Być może najważniejsze jest to, aby takie oczekiwania i plany omawiać z odpowiednim wyprzedzeniem, zanim pojawią się wzajemne pretensje i poczucie zawodu. Zobacz także: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję” „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie przez telefon, żebym po nie przyjechała. Z drugiej wiedziałam, że wychowawcy nie widzą powodów do niepokoju i że to najprawdopodobniej zwykła tęsknota, która mija u wielu dzieci po kilku dniach. „Powiedziałam, że damy radę” To była jedna z trudniejszych rozmów. Powiedziałam synowi, że wierzę, że da sobie radę. Poprosiłam, żeby wytrzymał jeszcze dwa dni. Obiecałam, że jeśli nadal będzie czuł się tak samo, będziemy szukać rozwiązania. Nie był zadowolony. Ja też nie. Przez całą noc miałam wyrzuty sumienia. Dzisiaj wiem jednak, że była to dobra decyzja. Następnego dnia zadzwonił już zupełnie innym głosem. Opowiadał o meczu piłki nożnej, nowym koledze z pokoju i planowanej wycieczce. Kiedy wrócił do domu, pierwsze pytanie, jakie zadał, brzmiało: „Mamo, mogę pojechać za rok znowu?”. Gdybyśmy wtedy od razu po niego pojechali, pewnie nigdy nie przekonałby się, że potrafi poradzić sobie z tęsknotą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pierwsze dni kolonii bywają trudne, szczególnie dla dzieci, które po raz pierwszy wyjeżdżają bez rodziców. Wychowawcy od lat podkreślają, że tęsknota sama w sobie nie jest niczym niezwykłym i często mija po jednym lub dwóch dniach, kiedy dziecko zaangażuje się w zajęcia i pozna grupę. Oczywiście każda sytuacja jest inna. Jeśli wychowawcy informują o problemach zdrowotnych, przemocy czy innych niepokojących zdarzeniach, reakcja rodzica powinna być natychmiastowa. Jeśli jednak dziecko po prostu tęskni, czasem największym wsparciem nie jest natychmiastowy przyjazd, lecz spokojna rozmowa i zaufanie do opiekunów. To trudne zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców. Czytaj także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon” „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące” „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem jest pozwolenie dzieciom na wielogodzinne siedzenie z telefonami. Gdybym chciała, żeby córka spędziła tydzień przed ekranem, nie musiałabym wydawać prawie tysiąca złotych. Być może trafiłam na wyjątkowo pechowy turnus. Wiem jednak jedno – w przyszłym roku dużo dokładniej sprawdzę program i dopytam, jak wygląda plan awaryjny na dni z upałami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli relacja naszej czytelniczki wiernie oddaje przebieg półkolonii, jej rozczarowanie wydaje się zrozumiałe. W czasie upałów organizatorzy mają obowiązek dostosować plan dnia do warunków pogodowych i unikać długiego przebywania dzieci na słońcu. To jednak nie oznacza, że jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie uczestników z telefonami przez znaczną część dnia. Jednocześnie warto pamiętać, że pojedyncza relacja nie pozwala ocenić całego turnusu ani wszystkich półkolonii. Przed zapisaniem dziecka dobrze jest dopytać organizatora nie tylko o listę atrakcji, ale również o to, jak wygląda plan zajęć w przypadku niepogody lub wysokich temperatur. Dzięki temu łatwiej uniknąć rozczarowania i wybrać ofertę najlepiej dopasowaną do oczekiwań rodziny. Czytaj także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują, ścielą łóżka, myją włosy, sprzątają, szykują ubrania. A potem takie dziecko jedzie na kolonie i nagle okazuje się, że pierwszy raz w życiu musi zrobić coś całkowicie samodzielnie. I jest przerażone. „To nie była wina tego chłopca” Nie mam pretensji do dzieci. One po prostu funkcjonują tak, jak zostały nauczone. Mam też świadomość, że wielu rodziców robi to z miłości. Łatwiej i szybciej jest umyć dziecku głowę niż czekać, aż zrobi to samo. Ale z boku naprawdę widać, jak bardzo brakuje niektórym dzieciom codziennej samodzielności. Ten chłopiec po kilku dniach normalnie brał prysznic. Pod koniec turnusu śmiał się, że teraz nawet woli prysznic od wanny. Pomyślałam wtedy, że czasem największą przysługą, jaką możemy zrobić dziecku, jest... pozwolić mu spróbować. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Historia naszej czytelniczki może wydawać się zabawna, ale pokazuje problem, o którym coraz częściej mówią wychowawcy kolonijni. Dzieci wyjeżdżające na pierwszy samodzielny wyjazd nie muszą umieć wszystkiego. Powinny jednak radzić sobie z podstawowymi czynnościami, takimi jak umycie się, przebranie czy spakowanie własnych rzeczy. Nie chodzi o to, by kilku- czy kilkunastolatek był całkowicie samowystarczalny. Kolonie są właśnie po to, by uczyć samodzielności. Warto jednak pamiętać, że im więcej codziennych obowiązków dziecko przećwiczy jeszcze w domu, tym większa szansa, że pierwszy wyjazd będzie dla niego przygodą, a nie źródłem stresu. Czytaj także: Chciałam dorobić jako opiekunka kolonijna. To praca cięższa niż na kopalni
Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe wsparcie finansowe na dziecko. W wyjątkowych sytuacjach miesięczna pomoc może wynieść nawet 1420 zł. Chodzi o połączenie świadczenia wychowawczego i zasiłku szkolnego, o którym wielu rodziców nigdy nie słyszało.
800 plus jest świadczeniem, które przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochody rodziny. To jednak nie jest jedyna forma wsparcia dla rodziców uczniów. Przepisy przewidują również zasiłek szkolny – świadczenie przeznaczone dla dzieci, które z powodu nagłego zdarzenia losowego znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. W określonych przypadkach oba świadczenia można pobierać jednocześnie. 1420 zł na dziecko. Kiedy można otrzymać 800 plus i zasiłek szkolny jednocześnie? Rodzice często zakładają, że 800 plus wyczerpuje katalog świadczeń na dziecko. Tymczasem uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej mogą otrzymać również zasiłek szkolny. Jeżeli dziecko ma prawo do 800 plus, a jednocześnie spełnia warunki do otrzymania zasiłku szkolnego, oba świadczenia mogą być wypłacane równolegle. Maksymalna wysokość zasiłku szkolnego wynosi obecnie 620 zł. W praktyce oznacza to, że łączne miesięczne wsparcie dla rodziny może sięgnąć nawet 1420 zł. Trzeba jednak pamiętać, że zasiłek szkolny nie jest świadczeniem powszechnym. Przysługuje wyłącznie w szczególnych okolicznościach. Zasiłek szkolny. Komu przysługuje dodatkowe 620 zł na dziecko? Zasiłek szkolny jest formą pomocy materialnej dla uczniów, którzy przejściowo znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z powodu zdarzenia losowego. Takim zdarzeniem może być między innymi pożar mieszkania lub domu, powódź, zalanie, ciężka choroba członka rodziny, śmierć rodzica lub opiekuna, nieszczęśliwy wypadek czy inne nieprzewidziane okoliczności, które nagle pogorszyły sytuację finansową rodziny. To bardzo ważne, ponieważ w przeciwieństwie do stypendium szkolnego zasiłek szkolny nie jest uzależniony od kryterium dochodowego. Kluczowe znaczenie ma właśnie wystąpienie zdarzenia losowego oraz jego wpływ na sytuację materialną ucznia. Świadczenie może zostać przyznane jednorazowo lub kilka razy w roku szkolnym – wszystko zależy od okoliczności i decyzji organu przyznającego pomoc. Jak otrzymać zasiłek szkolny? Rodzice mają tylko dwa miesiące Wniosek o zasiłek szkolny należy złożyć w gminie lub ośrodku pomocy społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania ucznia. Co ważne, przepisy przewidują termin na dopełnienie formalności. Rodzice mają maksymalnie dwa miesiące od wystąpienia zdarzenia losowego, aby złożyć wniosek. Do dokumentów trzeba dołączyć potwierdzenie okoliczności, które spowodowały pogorszenie sytuacji materialnej rodziny. Mogą to być na przykład zaświadczenia lekarskie, dokumentacja dotycząca pożaru, zalania czy innych zdarzeń. Choć zasiłek szkolny nie należy do najpopularniejszych świadczeń, dla rodzin przeżywających nagły kryzys może stanowić bardzo ważne wsparcie. W połączeniu z 800 plus pozwala zwiększyć miesięczną pomoc nawet do 1420 zł i częściowo pokryć wydatki związane z edukacją dziecka w trudnym okresie. Źródło: gov.pl Zobacz także: Od 1 lipca można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
Pracownica Biedronki: „Jest jeden typ rodzica, którego boimy się najbardziej. Widzę go codziennie”. Spektakl zaczyna się przy kasie
Krzyki dziecka, marudzenie między półkami czy otwieranie soczku jeszcze przed zapłaceniem? Wbrew pozorom to nie takie sytuacje najbardziej dają się we znaki pracownikom sklepów. Jedna z kasjerek Biedronki, prywatnie mama przedszkolaka, napisała do naszej redakcji, że najbardziej stresuje ją zupełnie inny typ rodziców. „Najgorsze zaczyna się dopiero przy kasie” – przyznaje.
Rodzice chcą uczyć dzieci samodzielności i trudno mieć do nich o to pretensje. Problem pojawia się wtedy, gdy ta lekcja odbywa się w najbardziej zatłoczonym sklepie na osiedlu, w godzinach szczytu, a przy kasie czeka już kilkanaście osób. Nasza czytelniczka opisuje sytuacje, które – jak twierdzi – widzi niemal każdego dnia. „Naprawdę wolę dziecko, które płacze” Dzień dobry, pracuję w Biedronce od kilku lat. Prywatnie jestem mamą czteroletniej córki, więc naprawdę lubię dzieci. Nie przeszkadza mi, kiedy maluch płacze, nudzi się w kolejce albo próbuje namówić rodziców na lody. To jest normalne. Dzieci po prostu są dziećmi. Ludzie często pytają mnie, co najbardziej denerwuje pracowników sklepu. Większość jest przekonana, że odpowiem: „krzyczące dzieci”. Nie. Naprawdę wolę dziecko, które przez chwilę płacze na cały sklep, niż rodzica, który urządza przy kasie pokazową lekcję samodzielności. Bo wtedy wiem, że za chwilę zacznie się spektakl. „No dobrze, teraz ty zapłać. Powoli, nie śpiesz się...” Scenariusz jest podobny. Zakupy skasowane. Za plecami kolejka. Ludzie zerkają na zegarki, ktoś nerwowo przestępuje z nogi na nogę, ktoś wzdycha. A wtedy rodzic z uśmiechem odwraca się do pięciolatka. „No dobrze, teraz ty zapłać”. Dziecko wyciąga malutki portfelik albo rodzic podaje mu swój. Szuka monet. Rozsypuje je. Nie może znaleźć odpowiedniej. Albo dostaje kartę i trzy razy wkłada ją odwrotnie do terminala. Rodzic spokojnie tłumaczy, poprawia, zachęca. W końcu się udaje. I naprawdę – sama jestem mamą. Uważam, że dzieci trzeba uczyć takich rzeczy. Tylko błagam... nie o siedemnastej w najbardziej obleganym sklepie na osiedlu. „Najgorsze jest to, że to jeszcze nie koniec” Często myślę wtedy: uff, zapłacone. Ale nie. Bo zaraz pada kolejne zdanie: „A teraz spakuj zakupy”. Zaczyna się druga część przedstawienia. Pięciolatek bierze reklamówkę. Najpierw długo ją otwiera. Potem próbuje włożyć chleb pod zgrzewkę wody, jogurty na pomidory, wszystko wypada, rodzic cierpliwie przekłada, tłumaczy, poprawia. Za mną już pika kasa samoobsługowa, bo ktoś potrzebuje zatwierdzenia wieku. Na drugim końcu sklepu koleżanka woła przez słuchawkę, że potrzebuje pomocy. Kolejka rośnie, ludzie zaczynają się irytować. A ja stoję i czekam. Bo przecież nie powiem rodzicowi: „Proszę przyspieszyć”. „Naprawdę jest na to lepszy moment” Nie piszę tego, żeby kogokolwiek zawstydzić. Sama uczę córkę płacić i wiem, że kiedyś będzie pakowała zakupy. Ale wybieram moment, kiedy sklep świeci pustkami albo korzystamy z kasy samoobsługowej, jeśli nie ma kolejki. Bo samodzielność jest ważna. Tylko równie ważny jest szacunek do czasu innych ludzi. Mam wrażenie, że część rodziców zupełnie o tym zapomina. Widzą tylko swoje dziecko i jego wielką chwilę. Nie widzą starszej pani, która ledwo stoi, mamy z niemowlakiem ani człowieka, który wpadł po pracy po kilka rzeczy i spieszy się do domu. Naprawdę nie boimy się dzieci. Boimy się rodziców, którzy zapominają, że sklep to nie sala do ćwiczeń, tylko miejsce, z którego korzystają też inni. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji List naszej czytelniczki z pewnością podzieli rodziców. Trudno nie zgodzić się z tym, że nauka samodzielności jest ważna – także podczas codziennych zakupów. To właśnie w takich sytuacjach dzieci uczą się odpowiedzialności i nabierają pewności siebie. Z drugiej strony warto pamiętać o okolicznościach. Popołudniowy szczyt w jednym z najpopularniejszych dyskontów to moment, w którym każda dodatkowa minuta oznacza dłuższą kolejkę i większe zdenerwowanie klientów. Być może rozwiązaniem jest po prostu wybór spokojniejszej pory albo sklepu, w którym nie trzeba się spieszyć. Dzięki temu dziecko nadal będzie mogło uczyć się samodzielności, ale bez frustracji innych osób czekających przy kasie. Zobacz także: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konfliktów między dziećmi, tęsknoty za domem, telefonów do rodziców i całej masy rzeczy, których nikt z zewnątrz nawet nie widzi. A jedna z mam oczekiwała, że codziennie będę jeszcze kontrolować, czy jej dziewięcioletni syn zmienił skarpetki. To był moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo niektórzy rodzice przerzucają swoją odpowiedzialność na innych. „Po miesiącu byłam bardziej zmęczona niż po całym roku szkolnym” Nie zrozumcie mnie źle. To nie dzieci były największym problemem. Większość naprawdę była fantastyczna. Tęskniły za rodzicami, czasem się pokłóciły, czasem marudziły. To normalne. Najbardziej męczyło mnie poczucie, że dla części rodziców wychowawca kolonijny ma być jednocześnie nauczycielem, opiekunem, psychologiem, pielęgniarką, animatorem, drugim rodzicem i osobistym asystentem ich dziecka. Po miesiącu wróciłam do domu kompletnie wyczerpana, wymęczona, jakbym harowała na kopalni. Przytuliłam swoją córkę i pomyślałam, że nigdy nie chciałabym, żeby w wieku dziewięciu czy dziesięciu lat potrzebowała obcej osoby do przypominania o zmianie skarpetek. Wyjazd nauczył mnie jeszcze jednej rzeczy. My, nauczyciele, naprawdę robimy znacznie więcej, niż wielu osobom się wydaje. A wychowawcy kolonijni zasługują na ogromny szacunek. Dopóki sama tego nie przeżyłam, nie miałam pojęcia, jak ogromna odpowiedzialność spoczywa na ich barkach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Praca wychowawcy kolonijnego to nie wakacje z dziećmi, lecz odpowiedzialność przez całą dobę. To właśnie dlatego organizatorzy podkreślają, że samodzielność dziecka przed pierwszym wyjazdem ma ogromne znaczenie. Historia naszej czytelniczki pokazuje również szerszy problem. Rodzice chcą mieć pewność, że ich dzieci będą pod dobrą opieką, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednak opiekun kolonijny nie jest w stanie zastąpić każdemu dziecku rodzica i wyręczać go w codziennych czynnościach. Czasem najlepszym prezentem, jaki możemy dać dziecku przed wakacyjnym wyjazdem, jest nauczenie go podstawowej samodzielności jeszcze w domu. Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś zawstydził moje dziecko” Najbardziej boli mnie nie sama sytuacja, ale sposób, w jaki została przedstawiona. Mój syn wszystko słyszał. Od tamtego dnia kilka razy zapytał mnie, czy jest „dzidziusiem”. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle. Mam świadomość, że dyżury wakacyjne są trudniejsze. Dzieci są z różnych przedszkoli, grupy są liczniejsze, nauczycielki nie znają wszystkich maluchów, a pracy jest bardzo dużo. Ale czy to usprawiedliwia takie słowa? Przecież właśnie po to istnieją dyżury, żeby rodzice mogli normalnie pracować, kiedy ich przedszkole jest zamknięte. Nie wiem, czy przesadzam. Wiem tylko, że wyszłam z tej rozmowy z poczuciem, że moje dziecko zostało ocenione nie przez to, jakie jest, ale przez to, że nadal nosi pieluchomajtki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli opisana sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak relacjonuje nasza czytelniczka, trudno ją zaakceptować. Dyżur wakacyjny nie jest „innym rodzajem” przedszkola. To nadal realizacja opieki przedszkolnej – tyle że w placówce wyznaczonej do pełnienia dyżuru. Przedszkola publiczne funkcjonują przez cały rok szkolny, a wakacyjne dyżury organizowane są po to, by zapewnić dzieciom opiekę w czasie przerw w pracy innych placówek. Równie ważna jest kwestia pieluch. Sam fakt, że dziecko korzysta z pieluchomajtek, nie może być podstawą do odmowy objęcia go opieką. Czynności higieniczne, takie jak pomoc przy zmianie pieluchy czy skorzystaniu z toalety, są elementem opieki nad dzieckiem. W praktyce często wykonuje je pomoc nauczyciela lub inny pracownik przedszkola, ale obowiązek zapewnienia dziecku niezbędnej opieki spoczywa na placówce. Warto też pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie. Dla jednych trzy i pół roku to moment pełnej samodzielności, dla innych – etap, na którym trening czystości wciąż trwa. Powinno to spotykać się przede wszystkim ze wsparciem, a nie z zawstydzaniem. Zobacz także: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
1 lipca rusza nabór wniosków o 300 plus z programu „Dobry Start”. Rodzice uczniów mogą otrzymać 300 zł na dziecko bez względu na dochody. Lepiej nie zwlekać ze złożeniem wniosku – im szybciej trafi do ZUS, tym większa szansa, że pieniądze wpłyną jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.
Początek lipca to ważna data dla rodziców. To właśnie od dziś można składać wnioski o świadczenie „Dobry Start”, czyli popularne 300 plus na wyprawkę szkolną. Choć kwota od lat się nie zmieniła, dla wielu rodzin jest realnym wsparciem przy zakupie plecaka, zeszytów, przyborów czy stroju na WF. Co ważne, świadczenie przysługuje niezależnie od wysokości dochodów. Program Dobry Start. Od 1 lipca można składać wnioski o 300 plus Program „Dobry Start” to jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na dziecko, które ma pomóc rodzicom w przygotowaniu uczniów do nowego roku szkolnego. Nabór wniosków rozpoczął się 1 lipca i potrwa do 30 listopada. Nie warto jednak odkładać formalności na ostatnią chwilę. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą wniosek w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na szybszą wypłatę świadczenia. Dzięki temu dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko mogą trafić na konto jeszcze w wakacje lub najpóźniej przed rozpoczęciem roku szkolnego. Program cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ nie obowiązuje w nim kryterium dochodowe. Oznacza to, że 300 plus przysługuje zarówno rodzinom pobierającym 800 plus, jak i tym, które nie korzystają z innych świadczeń rodzinnych. Komu przysługuje 300 zł na dziecko z programu Dobry Start? Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom dzieci uczących się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych oraz policealnych. Z 300 plus można skorzystać do ukończenia przez dziecko 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Warto pamiętać, że program „Dobry Start” nie obejmuje wszystkich dzieci. 300 zł nie przysługuje na dzieci uczęszczające do przedszkoli ani do tzw. zerówek. Świadczenia nie otrzymają również studenci. To oznacza, że dodatkowe pieniądze na dziecko są przeznaczone wyłącznie dla uczniów, którzy rozpoczynają kolejny rok nauki w szkole. Kiedy ZUS wypłaci 300 plus? Warto złożyć wniosek jak najszybciej Rodzice, którzy złożą wniosek o 300 plus w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na wypłatę świadczenia najpóźniej do 30 września. W praktyce wiele osób otrzymuje przelew wcześniej – nawet jeszcze w trakcie wakacji. ZUS rozpatruje wnioski na bieżąco, dlatego termin wypłaty zależy przede wszystkim od tego, kiedy rodzic dopełni formalności. Osoby, które złożą wniosek później, również otrzymają świadczenie, jednak w takim przypadku ZUS ma do dwóch miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku na przekazanie pieniędzy. Dlatego, jeśli 300 zł ma pomóc w zakupie szkolnej wyprawki jeszcze przed pierwszym dzwonkiem, nie warto odkładać złożenia wniosku na ostatnią chwilę. Jak złożyć wniosek o 300 plus? ZUS przyjmuje je tylko w jednej formie Wniosek o świadczenie „Dobry Start” można złożyć wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka sposobów – aplikację mZUS, Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną oraz portal Emp@tia. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku pieniądze zostaną przekazane bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez rodzica. Nie są wypłacane w gotówce. Choć czas na złożenie dokumentów jest do końca listopada, osoby, którym zależy na szybkim przelewie, nie powinny zwlekać. Wnioski złożone na początku naboru są rozpatrywane na bieżąco, dlatego wiele rodzin otrzyma 300 zł jeszcze przed pierwszym dzwonkiem. To dodatkowe wsparcie, które może pomóc w skompletowaniu szkolnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem nowego roku szkolnego. Zobacz także: Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze