„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
„Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec”
Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku, ale dla rezydentów bywają też źródłem historii, które trudno wymazać z pamięci. Niektóre bawią, inne wprawiają w zakłopotanie. Ten list pokazuje, że czasem największym problemem na urlopie nie jest hotel ani jedzenie, ale oczekiwania samych turystów.
Do naszej redakcji napisała rezydentka jednego z biur podróży, która od lat pracuje w Turcji i opiekuje się polskimi turystami. W swoim liście opisała sytuację, która do dziś budzi w niej zdziwienie. Jak przyznaje, właśnie wtedy pomyślała, że na wakacjach all inclusive niektórzy pokazują swoją najmniej sympatyczną stronę. „Pracuję z Polakami od lat i naprawdę lubię tę pracę, ale...” Jestem rezydentką w Turcji od kilku lat. Odbieram turystów z lotniska, pomagam przy zakwaterowaniu, rozwiązuję problemy, organizuję wycieczki. Przez ten czas spotkałam tysiące osób. Większość jest fantastyczna. Uprzejma, wyrozumiała i po prostu nastawiona na odpoczynek. Zdarzają się jednak sytuacje, które zostają w pamięci na długo. Nie lubię generalizować. Sama jestem Polką i wiem, że wszędzie trafiają się różni ludzie. Ale czasem mam wrażenie, że formuła all inclusive u niektórych uruchamia przekonanie, że skoro zapłacili, to mogą wymagać absolutnie wszystkiego. Właśnie dlatego przypomniał mi się pewien ojciec, którego poznałam kilka sezonów temu. „Skoro płacę, to mam prawo wymagać” Był drugi dzień pobytu. Hotel miał bardzo dobre opinie, a goście byli generalnie zadowoleni. Rano podszedł do mnie mężczyzna wypoczywający z rodziną. Od początku było widać, że jest zdenerwowany. – Proszę coś z tym zrobić. W pokoju nie została wymieniona pościel – powiedział stanowczo. Przyznam, że trochę mnie to zdziwiło. Dopytałam, czy doszło do jakiegoś zabrudzenia albo incydentu wymagającego natychmiastowej wymiany. – Nie, ale jest brudna. Wyjaśniłam spokojnie, że ręczniki są wymieniane codziennie, natomiast w większości hoteli pościel nie jest zmieniana każdego dnia. To standard stosowany nie tylko w Turcji, ale również w wielu innych krajach. Mężczyzna nie dawał jednak za wygraną. – Dzieci nanoszą piasek i robi się syf. Ja za to płacę. Skoro płacę, to mam prawo wymagać. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że rodzina praktycznie nie korzystała z plaży. Dzieci bawiły się głównie przy hotelowym basenie i w piaskownicy znajdującej się na terenie obiektu. Naprawdę trudno było mi zrozumieć, dlaczego po jednej nocy pościel miała zostać uznana za wymagającą natychmiastowej wymiany. „To nie był problem z pościelą” Oczywiście zgłosiłam sprawę do hotelu. To część mojej pracy. Jednak do dziś pamiętam nie samą skargę, ale sposób myślenia tego człowieka. Bo tak naprawdę nie chodziło o pościel. Chodziło o przekonanie, że jeśli zapłaciło się za wyjazd, to każda, nawet najbardziej przesadzona zachcianka powinna zostać spełniona natychmiast. Bez refleksji, bez spojrzenia na sytuację z drugiej strony. W branży turystycznej często żartujemy, że all inclusive pokazuje prawdziwe oblicze człowieka. Niektórzy stają się jeszcze milsi i bardziej wyluzowani. Inni zaczynają traktować obsługę jak prywatną służbę. Nigdy nie zapomnę tamtego ojca właśnie dlatego, że był symbolem pewnego podejścia. „Płacę, więc wszystko mi się należy”. A przecież wakacje mają być przede wszystkim odpoczynkiem. Także od nieustannego szukania powodów do narzekania. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Ponad 1000 zł dla uczącego się dziecka, nawet pełnoletniego. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Większość rodziców wie, że 800 plus przysługuje tylko do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Znacznie mniej osób zdaje sobie jednak sprawę, że w niektórych przypadkach można otrzymywać ponad 1000 zł miesięcznie także na pełnoletniego ucznia lub studenta. Chodzi o niemieckie świadczenie Kindergeld.
Polskie 800 plus jest jednym z najpopularniejszych świadczeń rodzinnych. Wsparcie przysługuje na każde dziecko bez względu na dochody rodziny, ale tylko do momentu osiągnięcia pełnoletności. Tymczasem w Niemczech obowiązują inne zasady. Tamtejsze świadczenie rodzinne Kindergeld może być wypłacane znacznie dłużej, nawet gdy dziecko ma już 18 lat i kontynuuje naukę. Kindergeld a 800 plus. Najważniejsza różnica pojawia się po 18. roku życia Od początku 2024 roku rodzice w Polsce otrzymują 800 zł miesięcznie na każde dziecko (wcześniej dostawali 500 zł). Prawo do świadczenia wygasa jednak wraz z ukończeniem przez dziecko 18 lat. Nie ma znaczenia, czy nastolatek nadal chodzi do szkoły średniej, przygotowuje się do matury czy rozpoczyna studia. Inaczej wygląda sytuacja w przypadku niemieckiego Kindergeld. Obecnie świadczenie wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro na poziomie około 4,25 zł oznacza to ponad 1000 zł miesięcznie. Co ważne, niemieckie przepisy pozwalają na dalsze pobieranie świadczenia także po osiągnięciu pełnoletności przez dziecko. To właśnie ten element sprawia, że wiele rodzin zaczyna interesować się Kindergeld dopiero wtedy, gdy ich dziecko kończy 18 lat. W Polsce wsparcie się kończy, natomiast w Niemczech może być nadal wypłacane przez kolejne lata. Ponad 1100 zł miesięcznie dla ucznia lub studenta Kindergeld może przysługiwać na pełnoletnie dziecko, jeśli kontynuuje ono naukę. Dotyczy to między innymi uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów czy osób odbywających praktyki zawodowe. W większości przypadków świadczenie można pobierać do ukończenia przez dziecko 25. roku życia. Dla rodzin oznacza to możliwość otrzymywania ponad 1000 zł miesięcznie w okresie, gdy wydatki związane z edukacją często są najwyższe. Koszty dojazdów, zakwaterowania w innym mieście, podręczników, materiałów naukowych czy codziennego utrzymania studenta potrafią mocno obciążyć domowy budżet. Właśnie dlatego dla części rodziców Kindergeld okazuje się znacznie korzystniejszym rozwiązaniem niż polskie 800 plus. Świadczenie nie tylko jest wyższe, ale może być również wypłacane przez znacznie dłuższy okres. Kto może otrzymać Kindergeld? Świadczenie jest związane z niemieckim systemem zabezpieczenia społecznego. Prawo do niego mają rodziny, w których przynajmniej jeden z rodziców legalnie pracuje w Niemczech, opłaca tam składki i podlega niemieckim przepisom podatkowym. Wbrew obiegowym opiniom dziecko nie musi mieszkać na stałe w Niemczech. W wielu przypadkach może mieszkać w Polsce i tutaj uczęszczać do szkoły lub na studia. Znaczenie ma przede wszystkim sytuacja zawodowa rodzica oraz spełnienie warunków wynikających z niemieckich przepisów. Eksperci zwracają uwagę, że wiele rodzin nie zdaje sobie sprawy z możliwości pobierania świadczenia po ukończeniu przez dziecko 18 lat. Tymczasem w przypadku uczących się dzieci wsparcie może być wypłacane jeszcze przez kilka kolejnych lat. Źródło: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Stres nauczycieli osiąga poziom, którego nie da się ignorować. Badanie zlecone przez ZNP i zrealizowane przez badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego pokazuje, że jeśli nic się nie zmieni, wkrótce nie będzie miał kto uczyć naszych dzieci, bo wypaleni pedagodzy po prostu odejdą z zawodu.
W Warszawie, w siedzibie Związku Nauczycielstwa Polskiego, przedstawiono wyniki ogólnopolskiego badania o stresie w zawodzie nauczyciela. Zespół badaczek z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego zebrał dane od lutego do kwietnia 2026 r. wśród 1748 nauczycieli z 200 placówek. Liczby są niepokojące: wielu pedagogów jest na skraju wyczerpania, a zmęczenie zaczyna się jeszcze zanim padnie pierwszy dzwonek. Zmęczenie zaczyna się przed wyjściem z domu W badaniu połowa nauczycieli wskazała wysoki lub bardzo wysoki poziom skumulowanego stresu. Jednocześnie tylko 18 proc. deklaruje niski poziom obciążenia. To ważny sygnał także dla rodziców: kiedy dorosły w szkole funkcjonuje w stałym napięciu, trudniej mu utrzymać spokój, cierpliwość i energię potrzebną w klasie czy w przedszkolu. Do tego dochodzi codzienna fizjologia przeciążenia. Aż 82 proc. ankietowanych przyznało, że czuje zmęczenie jeszcze przed wyjściem do pracy. 85 proc. potrzebuje więcej czasu, by się zrelaksować i wrócić do lepszego samopoczucia. Po zakończeniu dnia 64 proc. zazwyczaj czuje się wyczerpanych i „zużytych”. To nie są pojedyncze gorsze tygodnie, tylko obraz zawodu, który coraz częściej kosztuje zdrowie. Bezsenność, ból ciała i brak energii Stres zawodowy objawia się również somatycznie. Aż 60 proc. nauczycieli zgłasza silne objawy, takie jak bezsenność, przewlekłe bóle czy wyczerpanie. Wśród konkretnych problemów pojawiają się: bóle głowy (39 proc.), kłopoty ze snem (42 proc.) i bóle pleców (44 proc.). Najczęściej wskazywanym sygnałem jest jednak spadek energii i chroniczne zmęczenie: 64 proc. badanych. Dla wielu rodzin to może brzmieć znajomo: nauczyciel, który nie ma kiedy odetchnąć, bywa mniej dostępny, szybciej się męczy, trudniej mu wchodzić w spokojny dialog. W badaniu mocno podkreślono, że problem nie sprowadza się do indywidualnej „odporności”, bo kluczowe obciążenia mają charakter przewlekły i systemowy. Niepewność, która uderza w szkoły i w rodziny Najbardziej niepokojąco brzmią deklaracje dotyczące przyszłości w zawodzie. 72 proc. respondentów nie potrafi jednoznacznie powiedzieć, że zostanie w pracy w oświacie. Pewność deklaruje 28 proc. W grupie niezdecydowanych są osoby, które myślą o odejściu (22 proc.), odeszłyby, gdyby mogły (19 proc.), aktywnie odchodzą lub zmieniają zawód (11 proc.) oraz te, które wkrótce przechodzą na emeryturę (17 proc.). W praktyce oznacza to ryzyko dalszej destabilizacji: częstsze zmiany kadrowe, większe obciążenie dla tych, którzy zostają, a w konsekwencji mniejszą przewidywalność dla dzieci i rodziców. To szczególnie wrażliwe w przedszkolu i młodszych klasach, gdzie relacja z nauczycielem jest jednym z filarów poczucia bezpieczeństwa. System jest głównym stresorem Badanie pokazuje jasno: głównym źródłem stresu nie są ani uczniowie, ani ich rodzice, tylko system oświaty. Wśród 20 czynników stresu aż 13 ma charakter systemowy. Wśród najczęściej wskazywanych obciążeń są: niskie wynagrodzenia (nieadekwatne do odpowiedzialności i wymuszające pracę na kilku etatach), brak zasobów i wsparcia przy wdrażaniu zmian, brak spójnej i długofalowej wizji polityki oświatowej, niedostosowanie wymagań do realiów pracy brak odciążenia od zadań administracyjnych. Wymieniane są też: częste zmiany przepisów i podstawy programowej, decyzje podważające autonomię nauczycieli, niedocenianie zawodu w społeczeństwie, brak systemowego wsparcia pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a także nieadekwatna ochrona prawna i poczucie osamotnienia w sporach czy w obliczu hejtu w mediach społecznościowych. Do tego dochodzi erozja czasu prywatnego: e-dzienniki i komunikatory sprawiają, że rośnie oczekiwanie dyspozycyjności także po godzinach, w weekendy i święta. Co musi się zmienić? W rekomendacjach pojawiają się konkretne kierunki działań. Dla MEN: kilka lat stabilnych cykli bez gwałtownych zmian w trakcie roku szkolnego, łączenie nowych obowiązków z realnymi zasobami, redukcja dokumentacji i przesuwanie zadań administracyjnych na pracowników pomocniczych, wsparcie edukacji włączającej (limity uczniów z orzeczeniami i obowiązkowy nauczyciel współorganizujący), a także urlopy regeneracyjne i działania wzmacniające prestiż zawodu. Dla samorządów: realne miejsca wyciszenia i odpoczynku w szkołach, odpowiednia liczba pracowników administracyjnych oraz finansowanie bezpłatnej opieki psychologicznej, superwizji i poradnictwa prawnego. Dla dyrektorów: ochrona czasu wolnego (bez wiadomości po godzinach), przejrzyste zasady zastępstw i nagród, wsparcie w konfliktach z rodzicami oraz budowanie sieci współpracy w szkołach i między nimi. Źródła: glos.pl, strefaedukacji.pl, infor.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Dodatkowe 300 zł miesięcznie dla rodziców oprócz 800 plus i 300 plus. Nie ma progu dochodowego
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe świadczenie w wysokości około 300 zł miesięcznie na każde dziecko. Chodzi o tzw. dodatek dyferencyjny powiązany z niemieckim świadczeniem Kindergeld. Co ważne, wsparcie nie jest uzależnione od dochodów rodziny.
Rodzice, którzy pracują za granicą, często nie zdają sobie sprawy, że mogą mieć prawo do dodatkowych pieniędzy na dzieci. Jednym z takich świadczeń jest dodatek dyferencyjny, który przysługuje części rodzin związanych z niemieckim systemem świadczeń rodzinnych. W praktyce oznacza to możliwość otrzymywania około 300 zł miesięcznie więcej na każde dziecko, niezależnie od wysokości dochodów. Dodatek dyferencyjny a 800 plus. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Dodatek dyferencyjny nie jest nowym świadczeniem ani podwyżką programu 800 plus. To mechanizm wynikający z unijnych przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ma zastosowanie wtedy, gdy rodzina spełnia warunki do otrzymywania świadczeń rodzinnych w dwóch krajach Unii Europejskiej jednocześnie. W przypadku Niemiec najczęściej chodzi o sytuację, w której jedno z rodziców legalnie pracuje za Odrą, opłaca tam składki i podlega niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych, natomiast drugie pozostaje aktywne zawodowo w Polsce. Dziecko może przez cały czas mieszkać w Polsce, a rodzice nie muszą pozostawać w związku małżeńskim. To właśnie w takich przypadkach może pojawić się prawo do dodatku dyferencyjnego, będącego wyrównaniem różnicy pomiędzy świadczeniami przysługującymi w obu państwach. Około 300 zł miesięcznie na dziecko. Skąd bierze się ta kwota? Wysokość dodatku dyferencyjnego zależy od różnicy pomiędzy niemieckim Kindergeld a polskim świadczeniem 800 plus. Od 1 stycznia 2026 roku Kindergeld wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro wynoszącym około 4,25 zł daje to ponad 1100 zł miesięcznie. Po odjęciu polskiego świadczenia pozostaje około 300 zł różnicy, która może zostać wypłacona rodzinie w formie dodatku dyferencyjnego. Kwota nie jest jednak stała. Zmienia się wraz z kursem euro, dlatego w poszczególnych miesiącach może być nieco wyższa lub niższa. Dla rodzin wychowujących kilkoro dzieci oznacza to jednak zauważalne wsparcie budżetu domowego. W praktyce każde dziecko może generować dodatkowe kilkaset złotych miesięcznie ponad standardowe 800 plus. Kindergeld po 18. roku życia. Ważna różnica względem 800 plus Dodatek dyferencyjny szczególnie interesuje rodziców starszych dzieci. Warto bowiem pamiętać, że polskie 800 plus przysługuje wyłącznie do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Jeżeli jednak pełnoletnie dziecko nadal się uczy, niemieckie przepisy przewidują możliwość dalszego pobierania Kindergeld nawet do ukończenia 25 lat. Oznacza to, że po utracie prawa do 800 plus rodzina może wciąż otrzymywać niemieckie świadczenie w pełnej wysokości. To szczególnie istotne dla rodziców uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów i młodych osób odbywających praktyki zawodowe, gdy koszty edukacji często znacząco obciążają domowy budżet. Źródła: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
To imię święciło triumfy w PRL, dziś wywołuje ciary żenady. Kojarzy się jednoznacznie
Są imiona, które nigdy nie wychodzą z mody. Są też takie, które na przestrzeni lat niemal całkowicie odchodzą w niepamięć. Do tej drugiej grupy należy Marian – imię, które w czasach PRL było bardzo dobrze znane, a dziś wielu osobom kojarzy się głównie z pokoleniem dziadków i internetowymi memami. Choć nie jest popularne, ma długą historię i wyjątkowe znaczenie.
Dziś trudno znaleźć w przedszkolu czy szkole małego Mariana: według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 nazwano tak tylko 28 chłopców. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu sytuacja wyglądała jednak zupełnie inaczej. Imię było bardzo popularne wśród chłopców urodzonych w pierwszej połowie XX wieku, a także w pierwszych dekadach PRL. To właśnie dlatego większość współczesnych Polaków kojarzy Mariana przede wszystkim z pokoleniem dziadków i starszych ojców. W wielu rodzinach można znaleźć wujka Mariana, dziadka Mariana albo sąsiada o tym imieniu. Dla młodszych osób brzmi ono więc bardzo tradycyjnie, a niekiedy nawet nieco archaicznie. Jednocześnie warto pamiętać, że Marian nie jest imieniem „wymyślonym” przez PRL ani związanym wyłącznie z tamtym okresem. Jego historia sięga znacznie dalej. Co oznacza imię Marian? Imię Marian wywodzi się z języka łacińskiego. Pochodzi od słowa „Marianus”, które oznaczało „należący do Mariusza” lub „pochodzący z rodu Mariuszów”. W kulturze chrześcijańskiej imię zaczęto również wiązać z kultem Matki Bożej. Właśnie dlatego przez wiele lat było ono szczególnie cenione w rodzinach przywiązanych do tradycji religijnych. Osobom noszącym to imię przypisuje się takie cechy jak odpowiedzialność, pracowitość, lojalność oraz przywiązanie do rodziny. To właśnie te skojarzenia sprawiły, że przez dziesięciolecia Marian cieszył się w Polsce dużym uznaniem. Dlaczego imię Marian dziś nie jest już modne? Moda na imiona zmienia się cyklicznie. Rodzice często unikają imion kojarzonych z pokoleniem swoich rodziców i dziadków, wybierając te, które brzmią świeżo i nowocześnie. Podobny los spotkał wiele innych popularnych niegdyś imion, takich jak Bożena, Grażyna, Wiesław, Zdzisław czy Ryszard. Przez lata zaczęły być postrzegane jako staromodne, a nawet „obciachowe”. Nie pomogła również kultura internetowa. W ostatnich latach imię Marian wielokrotnie pojawiało się w memach i żartach. Podobnie jak Janusz czy Grażyna, stało się elementem różnych stereotypów. To sprawiło, że część osób zaczęła traktować je z przymrużeniem oka. Historia pokazuje, że wszystko może się zmienić Jeszcze dwie dekady temu wielu rodziców nie wyobrażało sobie nadać dziecku imienia Jan, Antoni, Franciszek czy Helena. Uważano je za imiona typowo „dziadkowe”. Dziś znajdują się w czołówce najpopularniejszych wyborów. To pokazuje, że moda potrafi zaskakiwać. Imiona, które przez pewien czas wydają się przestarzałe, często wracają po kilkunastu lub kilkudziesięciu latach. Dzieje się tak dlatego, że kolejne pokolenie nie ma już tych samych skojarzeń co jego rodzice. Być może podobny los czeka również Mariana. Dziś brzmi tradycyjnie i przywołuje wspomnienia minionych dekad, ale za kilka czy kilkanaście lat może zostać odkryty na nowo przez rodziców szukających klasycznego, rzadkiego i wyróżniającego się imienia. Marian – klasyka, która czeka na swój powrót Choć obecnie nie należy do najczęściej nadawanych imion, Marian pozostaje ważną częścią polskiej tradycji. Jest rozpoznawalny, łatwy do wymówienia i ma wielowiekową historię. Dla jednych będzie symbolem czasów PRL i pokolenia dziadków. Dla innych może być ciekawą alternatywą dla modnych dziś imion, które pojawiają się w niemal każdej klasie i grupie przedszkolnej. Historia polskich imion pokazuje bowiem, że to, co dziś wydaje się niemodne, jutro może znów znaleźć się na szczycie popularności. Czytaj też: To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
Dobra wiadomość dla rodziców zdolnych uczniów. Ruszył nabór wniosków o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów. Jednorazowa nagroda wynosi 1000 zł, a o jej przyznanie mogą starać się uczniowie, którzy wyróżnili się wynikami w nauce, sporcie, działalności artystycznej lub osiągnięciami naukowymi.
Wakacje jeszcze się nie rozpoczęły, ale dla części rodziców to dobry moment, by dopilnować jeszcze jednej szkolnej formalności. Chodzi o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów, które jest formą nagrody dla uczniów osiągających ponadprzeciętne wyniki. W tym roku stypendium wynosi 1000 zł i ma charakter jednorazowej wypłaty. Stypendium 1000 zł dla uczniów. Kto może dostać pieniądze? Choć stypendium kojarzy się przede wszystkim z wysoką średnią ocen, nie jest to jedyna droga do otrzymania wsparcia. O nagrodę mogą ubiegać się uczniowie klas IV–VIII szkół podstawowych, którzy spełniają przynajmniej jedno z określonych kryteriów. Najbardziej oczywistym warunkiem są bardzo dobre wyniki w nauce. W przypadku uczniów klas IV–VI wymagana jest średnia ocen wynosząca co najmniej 5,65. Dla uczniów klas VII–VIII próg jest nieco niższy i wynosi minimum 5,40. Jednak stypendium nie jest przeznaczone wyłącznie dla prymusów. Mogą je otrzymać również uczniowie, którzy zostali laureatami lub finalistami konkursów przedmiotowych, olimpiad albo konkursów artystycznych na szczeblu co najmniej wojewódzkim. O wsparcie mogą starać się także młodzi sportowcy, którzy zajęli miejsca od pierwszego do szóstego w zawodach wojewódzkich lub wyższej rangi. To właśnie dlatego głównym warunkiem jest posiadanie ponadprzeciętnych osiągnięć – niekoniecznie wyłącznie szkolnych. Do kiedy złożyć wniosek o stypendium? Rodzice i opiekunowie prawni mają czas do 30 lipca na złożenie wymaganych dokumentów. Wniosek należy przekazać dyrektorowi szkoły, do której uczęszcza dziecko. Następnie dokumentacja trafia do urzędu, gdzie zostanie poddana ocenie. Do wniosku trzeba dołączyć dokumenty potwierdzające osiągnięcia ucznia. Mogą to być między innymi dyplomy, zaświadczenia lub inne dokumenty potwierdzające udział i sukcesy w konkursach, zawodach czy olimpiadach. Rodzice nie powinni odkładać formalności na ostatnią chwilę. W okresie wakacyjnym łatwo zapomnieć o terminach związanych ze szkołą, a po 30 lipca złożenie wniosku nie będzie już możliwe. Kiedy nastąpi wypłata stypendium? Po zakończeniu naboru dokumenty zostaną przeanalizowane, a decyzję o przyznaniu stypendium podejmie burmistrz. Zgodnie z obowiązującymi zasadami ma to nastąpić najpóźniej do końca września. Wypłata środków przewidziana jest do 31 października. Warto przypomnieć, że stypendium zostało niedawno podwyższone. Wcześniej wynosiło 500 zł, natomiast obecnie uczniowie mogą otrzymać aż 1000 zł. Samorząd podkreśla, że celem programu jest wspieranie młodych mieszkańców rozwijających swoje talenty i osiągających sukcesy w nauce, sporcie czy kulturze. Dla wielu rodzin dodatkowy tysiąc złotych może być miłym wsparciem przed kolejnym rokiem szkolnym. Warto więc sprawdzić, czy dziecko spełnia warunki i nie przegapić terminu składania wniosków. Źródło: ostrzeszow.pl Czytaj też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają?
Zmartwionych uspokajam: czerwony (a właściwie biało-czerwony) pasek nie znika ze szkolnych świadectw. Coraz więcej szkół dołącza jednak do akcji doceniania kolorowymi paskami wszystkich uczniów.
Jeszcze kilka, może kilkanaście lat temu nikt nie kwestionował symboliki czerwonego paska: był wyróżnieniem dla najlepszych uczniów o wysokiej średniej i co najmniej bardzo dobrym zachowaniu. Był powodem do dumy: często nie tylko dla wyróżnionego ucznia, ale także dla jego rodziców. Dziś, w czasach, gdy coraz więcej mówi się o emocjach dzieci, o wywoływanej na nich presji, paskowe status quo zaczyna się kwestionować. Pojawiają się pytania, czy czerwony pasek nie stał się narzędziem dzielenia dzieci na lepsze i gorsze? Czy przypadkiem nie przywiązujemy zbyt dużej wagi do ocen, choć nie są one żadnym wyznacznikiem wartości człowieka? Kolorowe paski coraz częściej pojawiają się w szkołach W związku z tymi rozważaniami co roku przy okazji oficjalnego zakończenia roku szkolnego i rozdania świadectw słyszy się o pedagogach, którzy decydują się docenić wszystkich uczniów, nie tylko tych z oficjalnym wyróżnieniem. Do końca roku szkolnego jeszcze chwila, ale w mediach społecznościowych już pojawiają się zdjęcia świadectw z kolorowymi paskami. Takie świadectwa pojawiły się na profilu Egzamin Ósmoklasisty Gryzie na Facebooku razem z wyjaśnieniem symboliki każdego koloru. Według założeń inicjatywy czerwony pasek nie znika, ale zamiast niego pojawiają się inne kolory. Każdy z nich ma symbolizować konkretną postawę lub osiągnięcie: niebieski – za koleżeńskość i życzliwość, pomarańczowy – za osiągnięcia sportowe, fioletowy – za kreatywność, granatowy – za systematyczność i wysoką frekwencję, zielony – za zaangażowanie w ochronę środowiska, żółty – za działalność społeczną i wolontariat, różowy – za wyjątkowo pogodne usposobienie. „Brzmi super, co nie? Można wreszcie poczuć się docenionym za to, kim się jest, a nie tylko za to, jakie ma się stopnie. Ale uwaga – nie wszyscy są zachwyceni. Niektórzy uważają, że to sprawia, iż tradycyjny czerwony pasek przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie i jest to wręcz niesprawiedliwe dla osób, które zarywały noce na naukę” – czytamy w poście. Czy czerwony pasek dzieli dzieci na lepsze i gorsze? Pomysł kolorowych pasków ma swoich gorących zwolenników. Wielu rodziców zwraca uwagę, że nie każde dziecko ma szansę zdobyć czerwony pasek z uwagi na predyspozycje, talenty, ale też sytuacje losowe, które czasem uniemożliwiają pilną, systematyczną naukę. Z drugiej strony: zdaniem przeciwników tej inicjatywy szkoła zaczyna iść w stronę nagradzania wszystkich za wszystko, a czerwony pasek traci przez to swoje wyjątkowe znaczenie i sprawia, że uzdolnieni uczniowie nie mają motywacji do nauki. Dla jednych kolorowe paski są symbolem bardziej nowoczesnej szkoły. Dla innych dowodem na to, że coraz trudniej mówić dzieciom, że nie zawsze można być najlepszym. Zapytałam kilku znajomych mam, co one myślą o tej inicjatywie i czy zgadzają się z tezą, że wyścigi o czerwony pasek rodzin stały się też źródłem presji, porównań i niepotrzebnej rywalizacji. Matki o kolorowych paskach. „Moje dziecko pierwszy raz poczuło się docenione” – Mam dwóch synów, 11 i 14 lat. W zeszłym roku polonistka starszego wprowadziła w klasie symboliczne kolorowe paski, każdy oznaczał coś innego. Mój syn wrócił do domu z fioletowym paskiem, za głowę pełną pomysłów, i był dumny jak nigdy wcześniej. Nie miał czerwonego, ale pierwszy raz usłyszał od szkoły, że chociaż nie jest orłem z matmy i może nie ma pamięci do dat, to też jest wyjątkowy, też ma jakiś talent. Dla mnie to było bardzo wartościowe – mówi mi Monika. Podobnego zdania jest Katarzyna. Choć w szkole jej córki nie ma takiej akcji, sam pomysł uważa za strzał w dziesiątkę. – Mam córkę, która ma 12 lat. U nas w szkole czegoś takiego nie było, ale słyszałam o tej akcji i bardzo mi się podoba. Nie każde dziecko jest wybitne z matematyki czy języka polskiego. Jedne dzieci świetnie organizują pomoc dla innych, inne angażują się w wolontariat albo sport. Dlaczego tego nie doceniać? Przecież życie też nie polega wyłącznie na ocenach – uważa Katarzyna. Nie wszyscy jednak podzielają ten entuzjazm. – Mam syna 13-letniego i nie ukrywam, że jestem przeciwna. Czerwony pasek od zawsze oznaczał konkretną rzecz: bardzo dobre wyniki w nauce, bardzo dobre zachowanie. Jeśli zaczniemy rozdawać paski za wszystko, to za chwilę samo wyróżnienie straci sens. Nie każdy musi dostać nagrodę. Mój syn ciężko pracował na swoją średnią i uważam, że takie kombinowanie trochę odbiera wartość jego wysiłkowi – mówi Anna. Spór, który szybko się nie skończy Pojawienie się kolorowych pasków na świadectwach to kolejny głos w dyskusji o tym, jak wychowywać dzieci. Czy szkoła ma promować przede wszystkim wyniki, czy może także charakter, zaangażowanie i społeczne kompetencje? Czy czerwony pasek motywuje do pracy, czy niepotrzebnie dzieli uczniów? A może jedno nie wyklucza drugiego? Jedno jest pewne – gdy zbliża się koniec roku szkolnego, temat świadectw wywołuje emocje nie tylko wśród uczniów. Coraz częściej równie gorąco dyskutują o nim rodzice. I wygląda na to, że kolorowe paski dopiero rozpoczynają tę debatę. Czytaj także: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było dobrze znane i nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych męskich imion w Polsce, choć większość osób kojarzy je ze szkolnej lektury. Sprawdziliśmy, kiedy przeżywało swój najlepszy okres i dlaczego niemal zniknęło.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych polskich imion i jest nadawane dzieciom sporadycznie. Imię Zbyszko wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z bohaterem „Krzyżaków”, ale historia tego imienia jest znacznie dłuższa. Kiedy było najpopularniejsze i dlaczego niemal zniknęło? Zbyszko to jedno z najbardziej charakterystycznych polskich imion Współczesne rankingi popularności imion są zdominowane przez Antonich, Aleksandrów, Nikodemów czy Leonów. Coraz częściej pojawiają się też imiona krótkie i łatwe do wymówienia za granicą. Na tym tle Zbyszko wydaje się pochodzić z zupełnie innej epoki. To imię ma jednak bardzo głębokie korzenie. Jest związane z tradycją słowiańską i od wieków funkcjonowało jako forma imienia Zbigniew. W przeciwieństwie do wielu modnych dziś imion nie zostało zapożyczone z innych języków, lecz wyrosło na gruncie polskiej kultury i historii. Dla wielu osób brzmi swojsko, choć jednocześnie nieco staroświecko. To właśnie ten paradoks sprawia, że większość Polaków doskonale je zna, ale niewielu spotyka dziś kogoś, kto je nosi. Bohater „Krzyżaków” sprawił, że znały je całe pokolenia Trudno mówić o imieniu Zbyszko bez wspomnienia Zbyszka z Bogdańca. Bohater powieści Henryka Sienkiewicza przez dziesięciolecia był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury. Kolejne pokolenia uczniów czytały „Krzyżaków” jako lekturę szkolną. Dzięki temu nawet osoby, które nigdy nie poznały żadnego Zbyszka osobiście, doskonale wiedziały, skąd pochodzi to imię. Kojarzyło się z odwagą, rycerskością, honorem i przywiązaniem do tradycji. Literatura niejednokrotnie wpływała na wybory rodziców. W przypadku Zbyszka trudno jednak mówić o spektakularnym boomie. Imię było znane i obecne, ale nigdy nie osiągnęło takiej popularności jak choćby Jan, Andrzej czy Piotr. Kiedy imię Zbyszko było najpopularniejsze? Nie ma jednego roku, który można by nazwać rekordowym dla tego imienia. Wszystko wskazuje jednak na to, że największą popularnością cieszyło się ono wśród pokoleń urodzonych między latami 30. a 60. XX wieku. W tamtym okresie rodzice znacznie częściej sięgali po tradycyjne polskie imiona. W wielu rodzinach wybór był związany z historią, patriotyzmem lub rodzinnymi zwyczajami. Zbyszko dobrze wpisywało się w te tendencje. Później jego popularność zaczęła stopniowo spadać. Coraz częściej wybierano imiona bardziej uniwersalne lub takie, które kojarzyły się z nowoczesnością. W efekcie kolejne roczniki Zbyszków stawały się coraz mniej liczne. Dziś to prawdziwa rzadkość Obecnie Zbyszko należy do grupy imion spotykanych wyjątkowo rzadko. Według dostępnych danych nosi je już tylko kilkuset mieszkańców Polski. Wśród nowo narodzonych dzieci pojawia się sporadycznie, a w niektórych latach nie trafia do statystyk najczęściej nadawanych imion w ogóle. W 2025 roku nadano je tylko 2 razy. To sprawia, że dla młodszych pokoleń może być wręcz egzotyczne. O ile wśród dziadków lub pradziadków można jeszcze znaleźć osoby noszące to imię, o tyle w szkołach i przedszkolach praktycznie się go nie spotyka. Dlaczego rodzice przestali wybierać Zbyszka? Przyczyn jest kilka. Przede wszystkim zmieniła się moda. Rodzice coraz częściej szukają imion, które dobrze brzmią zarówno w Polsce, jak i za granicą. Znaczenie ma też łatwość wymowy oraz obecność imienia w popkulturze. Zbyszko kojarzy się natomiast głównie z historią, dawną literaturą i starszymi pokoleniami. Dla części rodziców to zaleta, ale dla wielu jest to argument przemawiający za wyborem czegoś bardziej współczesnego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że dziś znacznie częściej wybierane są pełne formy imion. Rodzice, którzy chcą nawiązać do tradycji, mogą zdecydować się na Zbigniewa, pozostawiając Zbyszka jako zdrobnienie. Czy Zbyszko może jeszcze wrócić do łask? Historia nadawania imion pokazuje, że nie warto niczego wykluczać. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu mało kto spodziewał się powrotu takich imion jak Franciszek, Ignacy, Antonina czy Zofia. Dziś należą one do najpopularniejszych wyborów wśród młodych rodziców. Coraz większa grupa osób szuka imion niepowtarzalnych i wyróżniających się na tle najpopularniejszych rankingów. Pod tym względem Zbyszko ma wiele atutów. Jest krótkie, łatwe do zapamiętania, jednoznacznie polskie i związane z bogatą tradycją. Na razie nic nie wskazuje jednak na jego wielki powrót. Pozostaje jednym z tych imion, które większość Polaków rozpoznaje natychmiast, choć coraz rzadziej można usłyszeć je na placu zabaw czy szkolnym korytarzu. Być może właśnie ta wyjątkowość sprawi kiedyś, że rodzice odkryją je na nowo. Na razie Zbyszko pozostaje ciekawym śladem dawnych trendów i przypomnieniem czasów, gdy inspiracji dla imion szukano przede wszystkim w historii, literaturze i rodzinnej tradycji. Czytaj także: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
To ostatni moment, by złożyć wniosek. Później pieniądze przepadną i rodzice będą pluć sobie w brodę
Rodzice pobierający 800 plus mają czas tylko do 30 czerwca na złożenie wniosku na nowy okres świadczeniowy. Spóźnienie może oznaczać utratę pieniędzy.
Choć nowy okres świadczeniowy programu 800 plus rozpoczął się już 1 czerwca, wielu rodziców wciąż nie złożyło wniosku do ZUS. Tymczasem czasu zostało niewiele. Termin 30 czerwca 2026 roku ma ogromne znaczenie, ponieważ decyduje o tym, czy świadczeniobiorca otrzyma wyrównanie za czerwiec. Spóźnienie może oznaczać realną stratę pieniędzy. Tylko do 30 czerwca można zachować wyrównanie Rodzice, którzy złożą wniosek o 800 plus najpóźniej do 30 czerwca 2026 roku, zachowają prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że nawet jeśli ZUS rozpatrzy sprawę później, świadczenie zostanie wypłacone również za pierwszy miesiąc nowego okresu rozliczeniowego. Inaczej wygląda sytuacja osób, które prześlą dokumenty po 30 czerwca. W takim przypadku świadczenie będzie przysługiwało dopiero od miesiąca złożenia wniosku. Jeśli rodzic wyśle dokumenty w lipcu, otrzyma pieniądze od lipca. Jeśli zrobi to w sierpniu – świadczenie będzie naliczane od sierpnia. Nie będzie natomiast możliwości odzyskania pieniędzy za czerwiec. To szczególnie ważne w okresie końca roku szkolnego i rozpoczynających się wakacji. W natłoku codziennych obowiązków łatwo przeoczyć formalności, jednak w tym przypadku zwłoka może kosztować rodzinny budżet kilkaset złotych. Jak złożyć wniosek o 800 plus? Wnioski o świadczenie wychowawcze można składać wyłącznie drogą elektroniczną. ZUS nie przyjmuje papierowych formularzy, dlatego rodzice muszą skorzystać z jednej z dostępnych platform internetowych. Dokument można wysłać za pośrednictwem: platformy eZUS, aplikacji mZUS, bankowości elektronicznej, portalu Emp@tia. Warto nie odkładać tego na ostatnie dni czerwca. Im bliżej końca terminu, tym więcej osób loguje się do systemów i składa wnioski. Skala programu jest ogromna. Od początku naboru, który ruszył 1 lutego 2026 roku, do ZUS wpłynęło już około 4 mln wniosków obejmujących blisko 5,9 mln dzieci. Kiedy ZUS wypłaci pieniądze? Termin złożenia wniosku wpływa również na moment wypłaty świadczenia. ZUS przypomina, że: wnioski złożone do 30 kwietnia są obsługiwane do 30 czerwca, wnioski złożone w maju są rozpatrywane do 31 lipca, a świadczenie wypłacane jest z wyrównaniem od czerwca, wnioski złożone w czerwcu mogą zostać rozpatrzone do końca sierpnia, jednak rodzice nadal zachowują prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że osoby składające dokumenty jeszcze w czerwcu mogą poczekać na przelew nieco dłużej, ale nie stracą pieniędzy za pierwszy miesiąc nowego okresu świadczeniowego. Od 2027 roku wnioski mogą zniknąć Rząd pracuje również nad dużą zmianą dotyczącą przyszłości programu. Zgodnie z założeniami świadczenie 800 plus miałoby być przyznawane automatycznie od okresu świadczeniowego rozpoczynającego się 1 czerwca 2027 roku. Jeżeli projekt wejdzie w życie, ZUS będzie samodzielnie odnawiał prawo do świadczenia na podstawie danych znajdujących się w systemach państwowych. Rodzice musieliby składać wnioski jedynie w wyjątkowych sytuacjach, takich jak narodziny dziecka czy powrót rodziny z zagranicy. Na razie jednak obowiązują dotychczasowe zasady. Oznacza to, że rodzice, którzy jeszcze nie wysłali wniosku o 800 plus, mają czas tylko do 30 czerwca. Po tej dacie nie będzie już możliwości uzyskania wyrównania za czerwiec. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Rodzice dzieci uczących się mogą otrzymać nawet 1100 zł wsparcia jeszcze przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Nie chodzi jednak o nowe świadczenie wprowadzone przez rząd, lecz o połączenie dwóch dobrze znanych programów. Kluczowe znaczenie ma termin złożenia jednego z wniosków, bo od niego zależy, kiedy pieniądze trafią na konto.
W internecie coraz częściej pojawiają się informacje o „1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka”. Warto jednak wyjaśnić, że nie jest to nowe świadczenie. Kwota ta wynika z połączenia dwóch funkcjonujących już programów: 800 plus oraz jednorazowego świadczenia z programu Dobry Start, potocznie nazywanego 300 plus. Rodzice, którzy pobierają 800 plus i złożą wniosek o 300 plus, mogą więc otrzymać łącznie 1100 zł. W przypadku świadczenia Dobry Start liczy się jednak termin złożenia dokumentów, ponieważ od niego zależy, czy przelew dotrze jeszcze w wakacje. 300 plus dla ucznia. Kto może otrzymać świadczenie? Program Dobry Start przewiduje jednorazowe wsparcie w wysokości 300 zł na każde dziecko uczące się w szkole. Pieniądze mają pomóc rodzicom w pokryciu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Można je przeznaczyć na zakup podręczników, zeszytów, przyborów szkolnych, stroju sportowego czy innych niezbędnych rzeczy. Świadczenie przysługuje bez względu na dochody rodziny. Otrzymują je rodzice uczniów uczęszczających do szkół podstawowych, ponadpodstawowych oraz innych placówek, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki. Co ważne, program obejmuje dzieci do ukończenia 20. roku życia, a w przypadku osób z niepełnosprawnością – do ukończenia 24 lat. 300 plus nie przysługuje natomiast dzieciom uczęszczającym do przedszkola ani studentom. O przyznaniu świadczenia nie decyduje sytuacja finansowa rodziny, dlatego mogą z niego skorzystać zarówno rodzice o niższych, jak i wyższych dochodach. Kiedy można składać wniosek o 300 plus? Nabór wniosków do programu Dobry Start rozpoczął się 1 lipca. Dokumenty można składać wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka kanałów: Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną, portal Emp@tia, aplikację mobilną mZUS. Wnioski można składać od 1 lipca do 30 listopada. Osoby, które zrobią to wcześniej, otrzymają pieniądze szybciej. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą dokumenty w lipcu lub sierpniu, mogą spodziewać się wypłaty świadczenia najpóźniej do 30 września. To właśnie dlatego eksperci zachęcają, by nie odkładać formalności na ostatnią chwilę. Wcześniejsze złożenie wniosku zwiększa szansę na otrzymanie pieniędzy jeszcze w trakcie wakacji lub tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego. 1100 zł jeszcze przed szkołą. Jakie świadczenia otrzymają rodzice? Rodzice dzieci w wieku szkolnym mogą obecnie korzystać z kilku form wsparcia. Najbardziej znane jest oczywiście 800 plus, czyli comiesięczne świadczenie wypłacane na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia. Jeśli do tego doliczyć jednorazowe 300 zł z programu Dobry Start, łączna kwota wsparcia wynosi 1100 zł. Dla wielu rodzin wakacyjna wypłata 300 zł stanowi jednak istotne wsparcie domowego budżetu. Koszty przygotowania dziecka do szkoły rosną z roku na rok, dlatego dodatkowe środki mogą pomóc w zakupie niezbędnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem września. Źródło: gs24.pl Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców” 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Nie zmusza dzieci do dzielenia się przekąskami i zabawkami. „Podchodzę, zabieram i mówię, żeby mamusia mu kupiła”
Czy dziecko powinno oddać swoją zabawkę obcemu maluchowi tylko dlatego, że ten o nią poprosi? Mogę się założyć, że dla wielu polskich rodziców odpowiedź wydaje się oczywista. Amerykańska influencerka Lottie Weaver uważa jednak inaczej. Jej viralowy TikTok wywołał prawdziwą burzę i podzielił internautów na dwa obozy.
Amerykańska influencerka i tiktokerka Lottie Weaver, obserwowana przez miliony użytkowników, zasłynęła z kontrowersyjnej wypowiedzi na TikToku na temat dzielenia się. 32-latka, która wychowuje trzy córki – Berklie (13 lat), Kinlee (10 lat) i Hadley (6 lat) – opublikowała nagranie, w którym wyjaśniła, że nie zmusza swoich dzieci do dzielenia się zabawkami ani przekąskami z innymi dziećmi podczas zabawy poza domem. Na ten moment (11 czerwca) film wyświetlono już ponad 1,5 mln razy. Pod nagraniem pojawiły się tysiące komentarzy. Jedni uznali jej podejście za rozsądne uczenie dzieci stawiania granic. Inni stwierdzili, że takie wychowanie może prowadzić do egoizmu i braku empatii. „To ich zabawka. Nie muszą się dzielić” W nagraniu Weaver wyjaśnia, że jeśli jej dzieci zabierają do parku hulajnogę, lalkę, bańki mydlane czy inną zabawkę, nie mają obowiązku dzielić się nimi z innymi dziećmi, nawet jeśli te o to poproszą. Influencerka podkreśliła, że jej zdaniem własność dziecka powinna być szanowana tak samo jak własność osoby dorosłej. Według niej dzieci powinny wiedzieć, że nie są zobowiązane do spełniania każdej prośby tylko dlatego, że ktoś o coś poprosi. Szczególnie ważne jest to – jak zaznacza – w przypadku dziewczynek, które od najmłodszych lat często są uczone ustępowania innym. – To, że ktoś mówi: ‘Czy mogę to dostać?’ albo ‘Czy mogę się tym pobawić?’, nie oznacza, że musisz powiedzieć tak – przekonuje mama na nagraniu. Gdzie kończy się empatia, a zaczyna zdrowie stawianie granic? Największe kontrowersje wzbudził fakt, że obecnie wielu rodziców stawia na uczenie dzieci empatii, współpracy i dzielenia się z innymi. W przedszkolach i szkołach maluchy często słyszą, że warto pożyczyć zabawkę koledze czy podzielić się przekąską. Krytycy podejścia Weaver twierdzą, że takie zachowanie pomaga budować relacje społeczne, rozwija wrażliwość na potrzeby innych i uczy kompromisu. Ich zdaniem dziecko, które nigdy nie zachęca się do dzielenia, może mieć później trudności z funkcjonowaniem w grupie. Zwolennicy influencerki odpowiadają jednak, że zmuszanie do oddawania własnych rzeczy wcale nie jest dobrą lekcją. Według nich dziecko powinno mieć prawo decydować o swojej własności i samodzielnie podejmować decyzję, czy chce się czymś podzielić. To właśnie ten argument najczęściej pojawia się wśród rodziców popierających stanowisko tiktokerki. Uważają oni, że dobrowolne dzielenie się ma większą wartość niż dzielenie wymuszone przez dorosłych. View oEmbed on the source website Sama zachęca do dzielenia się, ale stawia jeden warunek Co ciekawe, Weaver nie twierdzi, że dzieci nie powinny dzielić się nigdy. Wyraźnie zaznacza, że sytuacja wygląda inaczej podczas spotkań w jej domu. Gdy zaprasza innych gości na wspólną zabawę, dzielenie się zabawkami jest czymś naturalnym. Podkreśla też, że jej córki często same decydują się pożyczyć swoje rzeczy innym dzieciom. W takich sytuacjach całkowicie je wspiera. Jednocześnie zaznacza, że jeśli dziecko zmieni zdanie albo druga osoba nie chce oddać zabawki właścicielowi, reaguje natychmiast. – Możecie być pewni, że zareaguję, podejdę i powiem: oddaj. Twoja mamusia powinna była przynieść własne zabawki. Nie musimy się dzielić – stwierdziła w nagraniu. Debata wywołana przez influencerkę pokazuje, że współcześni rodzice coraz częściej zastanawiają się nad tym, jak znaleźć równowagę między uczeniem empatii a szanowaniem granic dziecka. Jedni uważają, że dzielenie się jest podstawową umiejętnością społeczną. Inni są przekonani, że równie ważna jest nauka mówienia „nie”. Jak zwykle w przypadku wychowania dzieci, jednoznacznej odpowiedzi prawdopodobnie nie ma. Czytaj także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
To 3 najpiękniejsze imiona dla chłopców urodzonych w czerwcu. Brzmią dziko i biją na głowę Antka i Franka
Antoni i Franciszek od lat królują w rankingach najpopularniejszych imion dla chłopców – dobrze brzmią, są oswojone i po prostu ładne. Niektórzy rodzice szukają jednak czegoś bardziej oryginalnego. Czegoś, co wyróżni dziecko, ale nie będzie dziwaczne ani przesadnie egzotyczne.
Jeśli maluch ma przyjść na świat w czerwcu, warto zwrócić uwagę na imiona inspirowane naturą. Wśród nich kryją się prawdziwe perełki. Florian, Bazyli i Hiacynt mają piękne znaczenia, długą historię i wyjątkowe brzmienie. Co ciekawe, wszystkie są związane ze światem roślin. Florian – imię, które kwitnie od wieków Florian kojarzy się przede wszystkim z ogniem i patronem strażaków, ale jego korzenie sięgają łacińskiego słowa „florus”, oznaczającego „kwitnący” lub „pełen kwiatów”. To imię wręcz stworzone dla chłopca urodzonego późną wiosną lub na początku lata. Brzmi szlachetnie i elegancko, a jednocześnie nowocześnie. Ma też duży atut, którego nie można lekceważyć – jest dobrze znane, ale nie tak popularne jak Antoni czy Franciszek. Dzięki temu dziecko raczej nie będzie jednym z kilku Florianów w klasie. W ostatnich latach imię systematycznie zyskuje zwolenników. Rodzice coraz częściej dostrzegają jego naturalny urok i subtelne nawiązanie do świata kwiatów. W 2025 nazwano tak 399 chłopców. Bazyli – pachnie ziołami i śródziemnomorskim latem Dla wielu osób pierwsze skojarzenie jest oczywiste – bazylia. Choć imię Bazyli ma greckie pochodzenie i oznacza „królewski”, trudno nie zauważyć jego związku z jednym z najpopularniejszych ziół na świecie. To propozycja dla rodziców, którzy lubią imiona nietuzinkowe, ale mocno osadzone w tradycji. Bazyli brzmi oryginalnie, a jednocześnie jest łatwy do wymówienia i zapamiętania. Jeszcze kilkanaście lat temu wielu uznałoby je za staromodne. Dziś wpisuje się w trend powrotu do dawnych, nieco zapomnianych imion. Podobnie było przecież z Leonem, Ignacym czy Franciszkiem, które także musiały poczekać na swój wielki powrót. W 2025 imię Bazyli nadano tylko 8 chłopcom. Hiacynt – najbardziej niezwykłe z kwiatowych imion Jeśli istnieje imię, które naprawdę zasługuje na miano roślinnego, to właśnie Hiacynt. Pochodzi od nazwy pachnącego kwiatu, który od wieków symbolizuje wiosnę, odrodzenie i piękno. W Polsce jest spotykane niezwykle rzadko, dlatego może być idealnym wyborem dla rodziców marzących o czymś naprawdę wyjątkowym. Ma w sobie elegancję, odrobinę tajemniczości i literacki charakter. Niektórzy mogą znać je z dawnych książek lub seriali, ale właśnie dzięki temu Hiacynt wyróżnia się na tle współczesnych trendów. To imię, którego trudno pomylić z jakimkolwiek innym. W 2025 nie nazwano tak ani jednego chłopca. Co ciekawe, 33 dziewczynki otrzymały imię Hiacynta. Dlaczego imiona roślinne stają się modne? Przez lata rodzice chętnie wybierali dla dziewczynek imiona inspirowane naturą, takie jak Róża, Lilia czy Kalina. W przypadku chłopców podobny trend dopiero nabiera rozpędu. Coraz więcej osób szuka imion związanych z przyrodą, ponieważ kojarzą się ze spokojem, autentycznością i bliskością natury. Florian, Bazyli i Hiacynt idealnie wpisują się w tę modę. Są oryginalne, ale nie przekombinowane. Mają historię, znaczenie i wyjątkowe brzmienie. Czy to przyszłe hity? Trudno przewidzieć, które imiona będą najmodniejsze za dziesięć lat. Historia pokazuje jednak, że rodzice coraz chętniej sięgają po dawne i nieoczywiste propozycje. Jeszcze niedawno mało kto spodziewał się wielkiego powrotu Antoniego, Ignacego czy Stanisława. Florian, Bazyli i Hiacynt mają wszystko, czego szukają współcześni rodzice: są zakorzenione w tradycji, mają piękne znaczenie i wyróżniają się na tle najpopularniejszych imion. Być może właśnie dlatego coraz częściej pojawiają się na listach tych, którzy nie chcą kolejnego Antka ani Franka. Zobacz także: To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją” To imię dla dziewczynki było hitem w latach 90. Teraz to obciach dla rodziców
200 tys. zł na dziecko, koniec z 800 plus. Czy nowy program wejdzie w życie od 1 stycznia 2027?
Jednorazowe 200 tys. zł po narodzinach dziecka zamiast 800 plus i części innych świadczeń? Taki pomysł od kilku miesięcy wywołuje gorące dyskusje wśród ekspertów i polityków. Na razie nie jest to jednak rządowy program, lecz propozycja przygotowana przez środowisko eksperckie związane z Klubem Jagiellońskim.
Warto od razu podkreślić jedną rzecz: na dzień 12 czerwca 2026 roku nie trwają żadne prace legislacyjne nad wprowadzeniem świadczenia 200 tys. zł na dziecko. Nie można więc składać żadnych wniosków ani spodziewać się wypłat od 1 stycznia 2027 roku. Mowa o propozycji przedstawionej przez ekspertów Klubu Jagiellońskiego, która jest głosem w debacie o polityce rodzinnej i kryzysie demograficznym w Polsce. Autorami koncepcji są dr Paweł Musiałek, obecny prezes Klubu Jagiellońskiego, oraz Piotr Trudnowski, były prezes tej organizacji. Pomysł został zaprezentowany publicznie pod koniec lutego 2026 roku w serii analiz i artykułów dotyczących przyszłości polityki prorodzinnej. Na czym miałby polegać program „200 000 Plus”? Najgłośniejszym elementem propozycji jest jednorazowa wypłata 208 800 zł w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Kwota nie została wybrana przypadkowo. Autorzy wyliczyli ją jako sumę świadczeń, które rodzina mogłaby otrzymać w ramach programu 800 plus przez 18 lat życia dziecka oraz programu „Aktywny Rodzic”, zwanego potocznie babciowym. W praktyce oznaczałoby to: rezygnację z powszechnego programu 800 plus dla nowych dzieci, likwidację świadczeń z programu „Aktywny Rodzic”, wypłatę około 208 800 zł jednorazowo po narodzinach dziecka, możliwość wykorzystania środków na wkład własny do mieszkania, spłatę kredytu lub poprawę warunków życia rodziny, zmianę sposobu finansowania polityki prorodzinnej z comiesięcznych przelewów na jeden duży transfer gotówki. Zdaniem autorów tej propozycji właśnie brak mieszkań i wysokie koszty rozpoczęcia samodzielnego życia są dziś jedną z głównych przyczyn odkładania decyzji o posiadaniu dzieci. Jednorazowa wysoka wypłata miałaby działać jako silny impuls do założenia lub powiększenia rodziny. Czy 200 tys. zł na dziecko ma szansę wejść w życie? To pytanie pozostaje dziś bez odpowiedzi. Pomysł wzbudził duże zainteresowanie mediów i ekonomistów, ale nie został przejęty przez rząd. Co więcej, przedstawiciele rządu publicznie podkreślali, że nie są prowadzone żadne prace nad takim rozwiązaniem. Dodatkowe kontrowersje budzi sposób finansowania programu. Autorzy sugerują między innymi rezygnację z 13. i 14. emerytury, argumentując, że środki publiczne powinny być w większym stopniu kierowane na walkę z kryzysem demograficznym. Krytycy zwracają jednak uwagę na ogromne koszty przejściowe oraz ryzyko związane z jednorazową wypłatą tak dużych kwot. Na dziś „200 000 Plus” pozostaje więc przede wszystkim ekspercką propozycją i jednym z najgłośniejszych pomysłów dotyczących reformy polityki rodzinnej w Polsce. To ważny głos w debacie o demografii, ale nie program, który został już przyjęty lub skierowany do realizacji. Skąd wziął się pomysł 200 tys. zł na dziecko? Program nie jest petycją obywatelską, projektem ustawy ani inicjatywą rządową. To propozycja ekspercka przygotowana przez Klub Jagielloński – organizację zajmującą się analizami społecznymi, gospodarczymi i politycznymi. Autorzy projektu przekonują, że Polska od lat wydaje dziesiątki miliardów złotych na programy prorodzinne, ale liczba urodzeń nadal spada. Ich zdaniem dotychczasowe rozwiązania, takie jak 800 plus czy świadczenia z programu „Aktywny Rodzic”, poprawiły sytuację finansową rodzin, jednak nie przełożyły się na trwały wzrost dzietności. Pierwsza wersja koncepcji została opublikowana 22 lutego 2026 roku na stronie Klubu Jagiellońskiego jako element szerszej dyskusji o reformie polityki rodzinnej. Sami autorzy określali ją jako propozycję „prowokującą do debaty” i zachęcającą do przemyślenia, czy obecny model wydawania pieniędzy publicznych rzeczywiście działa tak, jak zakładano. Zobacz także: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
„Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Czy rodzinne wakacje nad morzem naprawdę muszą kosztować kilka tysięcy złotych? Nasza czytelniczka przekonuje, że nie. W liście do redakcji opisała, jak spędziła tydzień nad Bałtykiem z mężem i dzieckiem, wydając około 1000 zł na całą rodzinę.
Do redakcji napisała czytelniczka, która postanowiła podzielić się swoim sposobem na tanie wakacje nad morzem. Jak podkreśla, nie były to luksusowe wczasy w hotelu z basenem, ale przez tydzień nikt nie chodził głodny, a rodzinie nie brakowało atrakcji. Publikujemy jej list. „Znajomi myśleli, że żartuję” Kiedy powiedziałam znajomym, że jedziemy nad morze za około tysiąc złotych we trójkę, większość była przekonana, że przesadzam albo czegoś nie liczę. Tymczasem naprawdę udało nam się zmieścić w takim budżecie. Mieszkamy w Toruniu. Nad morze pojechaliśmy pociągiem, oczywiście ze zniżką w ramach Biletu Rodzinnego. Dodatkowo bilety kupiliśmy wcześniej, dzięki czemu wyszły taniej. Z Gdańska dojechaliśmy jeszcze lokalnym autobusem do Jantaru. Największą oszczędnością okazał się nocleg. Zamiast pensjonatu czy apartamentu wybraliśmy pole namiotowe. Dla wielu osób to pewnie krok wstecz, ale dla nas był to element wakacyjnej przygody. Dziecko było zachwycone samym faktem spania w namiocie. Za pobyt płaciliśmy według cennika pola namiotowego. Dorośli po 20 zł za dobę, dziecko 10 zł. Za namiot nie doliczali, więc koszt noclegów był wielokrotnie niższy niż w najtańszych pensjonatach. „Gotowaliśmy sami, ale codziennie był też mały wakacyjny luksus” Nie ukrywam, że sporo dało nam własne jedzenie. Zabraliśmy kuchenkę turystyczną, garnki i podstawowe produkty. Na miejscu dokupywaliśmy pieczywo, warzywa, owoce czy nabiał w lokalnym markecie albo w Dino w Stegnie. Śniadania jedliśmy na kempingu, obiady gotowaliśmy sami. Były makarony, zupy, ryż z warzywami, czasem jajecznica czy naleśniki. Nie była to kuchnia restauracyjna, ale nikt nie narzekał. Jednocześnie nie chcieliśmy, żeby dziecko miało poczucie, że oszczędzamy na wszystkim. Dlatego codziennie kupowaliśmy coś typowo wakacyjnego. Jednego dnia gofra, innego frytki, czasem lody. To właśnie te drobne przyjemności najbardziej kojarzą się z wakacjami. Wieczorami spacerowaliśmy po plaży, zbieraliśmy muszelki i oglądaliśmy zachody słońca. Za takie atrakcje nie trzeba płacić ani złotówki. Jest jednak pewien haczyk Gdy mówię, że wakacje kosztowały nas około tysiąca złotych, zawsze uczciwie dodaję jeden szczegół. Część produktów spożywczych kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem i zabraliśmy z domu. Mieliśmy też własny namiot oraz sprzęt kempingowy kupiony kilka lat wcześniej. Gdyby ktoś musiał wszystko skompletować od zera, koszt pierwszego wyjazdu byłby oczywiście wyższy. Jednak dla rodzin, które mają już podstawowy sprzęt, takie wakacje są naprawdę osiągalne. Nie twierdzę, że to sposób dla każdego. Są osoby, które nie wyobrażają sobie urlopu bez hotelu, klimatyzacji czy restauracji. My jednak wróciliśmy wypoczęci, opaleni i zadowoleni. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że nasze dziecko wspomina dziś przede wszystkim nocowanie w namiocie, wspólne gotowanie i zabawy na plaży. Nie pyta o hotel, którego nie było. Pamięta za to czas spędzony razem. I chyba właśnie o to chodzi w wakacjach. Zobacz także: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Zapytałam, czemu wychodzi z pracy godzinę wcześniej. „To przerwa na karmienie”. Jej syn ma 8 lat
Kiedy myślisz „przerwa na karmienie w pracy”, co widzisz? Młodą mamę z laktatorem? Zdarza się, że ta „młoda mama” laktatora nie miała w rękach od lat i planuje już pierwszą komunię, a z przerwy na karmienie wciąż korzysta.
O jednej z takich mam opowiedziała mi przyjaciółka. Nie chcę, żeby ją rozpoznano, więc tajemniczą karmiącą matkę nazwijmy... Anią. Anią-karmicielką. Otóż Ania regularnie wychodzi z biura wcześniej niż pozostali pracownicy. Przez długi czas nikt nie zwracał na to większej uwagi. W końcu jednak moja przyjaciółka postanowiła zapytać, skąd bierze się ten przywilej i gdzie tak ta Ania pędzi. – To przerwa na karmienie – odpowiedziała. Moja przyjaciółka ma na twarzy napisy i raczej nie gryzie się w język. – Przecież Twój syn już chodzi już do szkoły – odpowiedziała. Podejrzewam, że oczami wyobraźni zobaczyła już 8-letniego syna Ani pijącego mlesio z butelki. Wcale nie chciała sobie tego wyobrażać. Ania chyba wyczuła, że nie znajdzie zrozumienia, więc odpowiedziała krótko: wszystko jest zgodne z prawem. No i rzeczywiście: niby jest. Tylko czy to fair? Przerwa na karmienie piersią budzi coraz więcej pytań Podejrzewam, że większości z nas przerwa na karmienie kojarzy się jednoznacznie: z mamą karmiącą piersią albo odciągającą pokarm. Tymczasem przepisy nie zawierają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, do jakiego wieku dziecka można z tej przerwy korzystać. To właśnie brak takiego ograniczenia jest źródłem wielu nieporozumień. W praktyce część osób zakłada, że uprawnienie wygasa automatycznie po ukończeniu przez dziecko określonego wieku. Takiego zapisu jednak nie ma. Dodatkowe emocje budzi fakt, że pracownica korzystająca z przerwy na karmienie zachowuje prawo do wynagrodzenia za ten czas. Jeżeli połączy przysługujące jej przerwy, może odpowiednio później rozpocząć pracę lub wcześniej ją zakończyć. Nic więc dziwnego, że temat regularnie wraca w dyskusjach o prawach pracowniczych i obowiązkach pracodawców. Co mówią przepisy? Wiek dziecka nie został określony Zasady dotyczące przerw na karmienie reguluje art. 187 Kodeksu pracy. Zgodnie z nim pracownica karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych przerw wliczanych do czasu pracy. W przypadku karmienia więcej niż jednego dziecka każda z przerw trwa 45 minut. Przerwy mogą zostać połączone na wniosek pracownicy. W praktyce oznacza to możliwość skrócenia dnia pracy nawet o godzinę. Najbardziej interesujący jest jednak fakt, że przepisy nie wskazują maksymalnego wieku dziecka. W art. 187 Kodeksu pracy nie znajdziemy ani limitu miesięcy, ani limitu lat. Uprawnienie jest związane z faktem karmienia piersią, a nie z wiekiem dziecka. Co więcej, przepisy nie określają również, jakie dokumenty powinna przedstawić pracownica. Kodeks pracy nie przewiduje obowiązku przedstawiania zaświadczenia lekarskiego. To właśnie dlatego eksperci prawa pracy od lat zwracają uwagę, że przepisy pozostawiają w tym zakresie dużą swobodę interpretacyjną. Jedni uznają to za świadomą ochronę praw matek karmiących, inni za lukę, która może prowadzić do kontrowersyjnych sytuacji. Historia opowiedziana przez moją przyjaciółkę pokazuje, że problem nie jest wyłącznie teoretyczny. Dla wielu osób informacja, że matka ucznia pierwszej klasy może nadal korzystać z przerwy na karmienie, jest sporym zaskoczeniem. Tymczasem obecne przepisy nie wykluczają takiej możliwości. Trudno dziwić się współpracownikom, którzy widzą, że ktoś codziennie wychodzi godzinę wcześniej, podczas gdy oni zostają do końca zmiany. Mają prawo czuć się sfrustrowani. Z drugiej strony są też matki, które podkreślają, że długość karmienia piersią jest indywidualną sprawą każdej rodziny. Niektóre dzieci są karmione przez kilka miesięcy, inne przez kilka lat. Ale 8-latka to chyba nikt już nie karmi? Czytaj także: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
Wakacyjny wyjazd nad morze nie musi oznaczać wysokich kosztów przejazdu. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że PKP oferuje specjalną zniżkę dla rodzin, dzięki której bilety mogą być nawet o 30 proc. tańsze. Co ważne, skorzystanie z niej jest prostsze, niż mogłoby się wydawać.
Rodzinne wyjazdy są coraz większym obciążeniem dla domowego budżetu. Ceny noclegów, atrakcji turystycznych czy wyżywienia sprawiają, że rodzice szukają oszczędności wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Jednym z najprostszych sposobów na obniżenie kosztów wakacji może być wybór pociągu zamiast samochodu, szczególnie jeśli podróżujemy z dziećmi. Mało kto wie, że PKP Intercity od lat oferuje specjalną ulgę dla rodzin. W praktyce oznacza to, że wystarczy spełnić dwa podstawowe warunki, by otrzymać aż 30 proc. zniżki na przejazd. Dla kilkuosobowej rodziny wybierającej się na drugi koniec Polski może to oznaczać oszczędność sięgającą nawet kilkudziesięciu złotych. Bilet Rodzinny PKP – kto może skorzystać ze zniżki rodzinnej? Oferta „Bilet Rodzinny” została przygotowana z myślą o osobach podróżujących wspólnie z dziećmi. Aby otrzymać zniżkę, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, w podróży muszą uczestniczyć przynajmniej dwie osoby. Po drugie, w grupie musi znajdować się co najmniej jedno dziecko, które nie ukończyło 16. roku życia. Nie ma przy tym znaczenia, czy podróżują rodzice z jednym dzieckiem, czy większa rodzina. Z oferty mogą skorzystać również dziadkowie, opiekunowie czy inni członkowie rodziny, jeśli podróżują razem z dzieckiem. Wszyscy pasażerowie muszą jednak jechać tym samym pociągiem i na podstawie wspólnego biletu. To właśnie ten warunek sprawia, że oferta jest szczególnie atrakcyjna podczas wakacyjnych wyjazdów nad morze, w góry czy na rodzinne weekendy poza miastem. Zniżka PKP 30 proc. – jak kupić Bilet Rodzinny przez internet? Wielu rodziców zakłada, że uzyskanie dodatkowej ulgi wymaga składania wniosków lub posiadania specjalnych dokumentów. W przypadku oferty PKP Intercity jest znacznie łatwiej. Kupując bilety online przez stronę internetową lub aplikację PKP Intercity, wystarczy podczas zakupu wybrać odpowiednią ofertę handlową. Po wskazaniu liczby pasażerów system wyświetla niebieskie pole, w którym znajduje się pytanie, czy chcemy skorzystać z Biletu Rodzinnego. To właśnie tutaj kryje się cały patent na tańszą podróż z dzieckiem. Wielu pasażerów wybiera standardowe bilety, nie sprawdzając dostępnych ofert. Tymczasem jedno dodatkowe kliknięcie może obniżyć koszt przejazdu nawet o 30 proc. Warto pamiętać, że podczas kontroli biletów konduktor może poprosić o dokument potwierdzający wiek dziecka. Najczęściej wystarczy legitymacja szkolna lub inny dokument ze zdjęciem i datą urodzenia. Podróż z dzieckiem pociągiem – dlaczego warto pamiętać o tej zniżce? Rodzinne podróże pociągiem zyskują na popularności. Rodzice nie muszą martwić się korkami, kosztami paliwa czy wielogodzinnym prowadzeniem samochodu. Dodatkowo dzieci mogą swobodnie się przemieszczać, czytać książki, rysować lub oglądać krajobrazy za oknem. Jeśli do tych zalet dołożymy jeszcze 30-procentową zniżkę, okazuje się, że przejazd koleją może być jedną z najbardziej opłacalnych opcji na wakacyjny wyjazd. Szczególnie że skorzystanie z oferty nie wymaga wyrabiania żadnych kart ani wcześniejszego zgłaszania uczestników podróży. Przed zakupem biletów warto więc poświęcić kilka sekund na sprawdzenie dostępnych promocji. Dla wielu rodzin może to być najprostszy sposób na realne oszczędności jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Zobacz także: Zgoda na wyjazd dziecka za granicę 2026. Będzie potrzebna nawet na wyjazd z dziadkami
1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Rodzice mogą otrzymać dodatkowe 1000 zł na dziecko niezależnie od dochodów. To element nowego programu „Maluszkowe”, który ma wspierać rodziny powiększające się o kolejne dzieci. Wystarczy spełnić kilka warunków i złożyć wniosek w odpowiednim terminie.
O programie „Maluszkowe” najczęściej mówi się w kontekście jednorazowego świadczenia w wysokości 10 tys. zł dla rodzin z Sosnowca, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie ta kwota przyciąga największą uwagę. W projekcie znalazło się jednak także wsparcie dla rodziców drugiego dziecka. Mowa o dodatkowych 1000 zł, które będzie można otrzymać niezależnie od sytuacji finansowej rodziny. 1000 zł na drugie dziecko bez kryterium dochodowego Program „Maluszkowe” został przyjęty przez radnych Sosnowca jako nowa forma wsparcia dla rodzin. Jednym z jego elementów jest świadczenie w wysokości 1000 zł przy narodzinach drugiego dziecka. Co ważne, pieniądze będą przysługiwać bez względu na wysokość dochodów rodziców. Oznacza to, że zarówno rodziny o niższych, jak i wyższych zarobkach będą mogły ubiegać się o wypłatę środków. Świadczenie ma stanowić dodatkowe wsparcie obok funkcjonującego programu 800+, dlatego wielu rodziców będzie mogło liczyć na jednorazowy zastrzyk gotówki tuż po narodzinach dziecka. Według założeń miasta pomoc ma zachęcać mieszkańców do zakładania i powiększania rodzin oraz częściowo rekompensować wydatki związane z pojawieniem się nowego członka rodziny. Kto dostanie 1000 zł na dziecko? Choć świadczenie nie będzie uzależnione od dochodów, obowiązują określone warunki. Z programu skorzystają rodzice, którzy: mieszkają razem z dzieckiem na terenie Sosnowca, posiadają ważną Sosnowiecką Kartę Miejską. To właśnie te kryteria, a nie wysokość zarobków, będą decydowały o przyznaniu wsparcia. Taką samą kwotę przewidziano również w szczególnej sytuacji, gdy pierwszymi dziećmi w rodzinie będą bliźnięta. Wówczas świadczenie będzie naliczane na każde dziecko zgodnie z zasadami programu. Miasto podkreśla, że celem jest objęcie pomocą jak największej liczby rodzin wychowujących dzieci na terenie Sosnowca. Jak złożyć wniosek o 1000 zł z programu „Maluszkowe”? Rodzice zainteresowani świadczeniem będą musieli pamiętać o terminach. Wniosek będzie można złożyć w ciągu sześciu miesięcy od dnia narodzin dziecka. Obsługą programu zajmie się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Sosnowcu. Po dopełnieniu formalności pozostanie już tylko oczekiwanie na wypłatę środków. Warto zwrócić uwagę, że część programu dotycząca 1000 zł na drugie dziecko ma wystartować od 1 stycznia 2027 roku. Wcześniej, bo już od 1 września 2026 roku, ruszy wypłata najwyższego świadczenia wynoszącego 10 tys. zł dla rodzin, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie dlatego „Maluszkowe” jest dziś jednym z najgłośniej komentowanych samorządowych programów wsparcia rodzin w Polsce. Źródła: sosnowiec.pl, forsal.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Został tylko miesiąc. Jeśli nie zrobisz tego do końca czerwca, stracisz 800 plus Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Rodzice dostaną dłuższe zasiłki i więcej pieniędzy. Ministerstwo ugięło się po akcji Łatwoganga
7 cech narcystycznej matki. Królowa manipulacji, która zawsze musi być w centrum uwagi
Bywa czarująca, troskliwa i pełna poświęcenia. Jednak za zamkniętymi drzwiami potrafi przypominać macochę z bajki o Królewnie Śnieżce – kobietę, która musi być najważniejsza, najwspanialsza i zawsze w centrum uwagi. Narcystyczna matka często manipuluje emocjami bliskich, a jej potrzeby stają się ważniejsze niż uczucia własnych dzieci.
Narcystyczna matka potrafi sprawić, że całe życie rodzinne kręci się wokół jej potrzeb, emocji i oczekiwań. Na pierwszy rzut oka może wydawać się troskliwa, jednak za fasadą często kryje się potrzeba kontroli, podziwu i nieustannego potwierdzania własnej wartości. Jak rozpoznać narcystyczną matkę? Oto siedem charakterystycznych cech. 1. Zawsze musi być w centrum uwagi Narcystyczna matka chce, by uwaga rodziny skupiała się przede wszystkim na niej. Rozmowy przy stole, rodzinne uroczystości czy codzienne problemy dzieci często schodzą na dalszy plan, gdy pojawia się okazja, by opowiedzieć o własnych przeżyciach. Jeśli ktoś inny staje się bohaterem chwili, może odczuwać dyskomfort, zazdrość lub próbować ponownie skierować uwagę na siebie. 2. Brakuje jej empatii Jedną z najbardziej bolesnych cech, jaką może przejawiać narcystyczna matka, jest trudność w dostrzeganiu emocji innych osób. Problemy dziecka bywają bagatelizowane lub oceniane przez pryzmat tego, jak wpływają na nią samą. Zamiast usłyszeć: „Rozumiem, że jest ci trudno”, dziecko często słyszy: „A pomyślałeś, jak ja się z tym czuję?”. 3. Nigdy nie przyznaje się do błędów Przeprosiny są dla niej wyjątkowo trudne. Gdy coś pójdzie nie tak, odpowiedzialność zwykle spada na innych członków rodziny. Narcystyczna matka może obwiniać dzieci, partnera, nauczycieli czy znajomych, unikając spojrzenia na własne zachowanie. Przyznanie się do błędu mogłoby zagrozić jej idealnemu obrazowi samej siebie. 4. Kontroluje i uzależnia od siebie Narcystyczna matka często chce mieć wpływ na decyzje swoich dzieci nawet wtedy, gdy są już dorosłe. Może ingerować w wybór szkoły, partnera, pracy czy sposobu wychowywania wnuków. Pod płaszczykiem troski kryje się potrzeba kontroli oraz lęk przed utratą wpływu na bliskich. 5. Manipuluje poczuciem winy i strachem To prawdziwa królowa manipulacji. Potrafi wywoływać poczucie winy, sugerować niewdzięczność lub przedstawiać siebie jako ofiarę sytuacji. Zdania typu: „Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam” albo „Kiedyś zrozumiesz, jak bardzo mnie ranisz” często stają się skutecznym narzędziem wywierania presji. 6. Wyśmiewa, umniejsza i podważa rzeczywistość Niektóre narcystyczne matki stosują uszczypliwości, złośliwe żarty czy ciągłą krytykę. Mogą również przekonywać dziecko, że przesadza, źle pamięta wydarzenia albo jest przewrażliwione. W efekcie dziecko zaczyna wątpić we własne odczucia i ocenę sytuacji. 7. Okazuje miłość pod warunkiem Miłość rodzicielska powinna dawać poczucie bezpieczeństwa. W przypadku narcystycznej matki bywa jednak uzależniona od spełniania określonych oczekiwań. Pochwały pojawiają się wtedy, gdy dziecko zachowuje się zgodnie z jej wizją. Gdy próbuje postawić granice lub wyrazić własne zdanie, może spotkać się z chłodem, obrażaniem się lub emocjonalnym dystansem. Jak radzić sobie z narcystyczną matką? Relacja z narcystyczną matką bywa niezwykle wyczerpująca emocjonalnie. Specjaliści podkreślają, że kluczowe znaczenie ma stawianie zdrowych granic i uświadomienie sobie, że nie jesteśmy odpowiedzialni za emocje rodzica. Próby „naprawiania” rodzica często prowadzą jedynie do frustracji. Pomocne mogą być następujące strategie: przypominanie sobie, że mamy do czynienia z osobą o narcystycznych cechach, zaakceptowanie faktu, że nie da się jej zmienić na siłę, unikanie ciągłego kwestionowania własnych wspomnień i odczuć, niepodejmowanie prób tłumaczenia jej, czym jest narcyzm, ograniczanie sytuacji, w których jesteśmy z nią sam na sam, wyznaczanie jasnych granic dotyczących kontaktu i tematów rozmów, zachowanie ostrożności wobec obietnic, które mogą nigdy nie zostać spełnione, określenie, jaką rolę chcemy, by toksyczna matka odgrywała w naszym życiu, korzystanie ze wsparcia bliskich lub specjalisty, rozważenie ograniczenia kontaktu, a w skrajnych przypadkach nawet jego zakończenia, jeśli relacja powoduje trwałe cierpienie i szkodzi zdrowiu psychicznemu. Źródło: verywellhealth.com Zobacz także: 5 zdań, którymi toksyczni rodzice niszczą przyszłość dziecka. Ich echo zostaje w głowie na zawsze Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce” Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
MEN leci w kulki i kpi z rodziców. Od września aż 3 nowe przedmioty, a nie ma kto uczyć
Od września 2026 roku uczniów czekają kolejne zmiany w szkołach. W planach lekcji pojawią się nowe przedmioty, a Ministerstwo Edukacji Narodowej już przygotowuje przepisy określające, kto będzie mógł je prowadzić. Dla dyrektorów to wyzwanie organizacyjne, dla nauczycieli szansa na nowe godziny pracy, a dla rodziców kolejna reforma, której skutki dzieci odczują na co dzień.
W nowym roku szkolnym 2026/2027 uczniowie znajdą w planach lekcji trzy nowe przedmioty: przyrodę, edukację zdrowotną i edukację obywatelską. To jedna z największych zmian programowych, jakie czekają szkoły w najbliższych latach. Na ten moment wątpliwości wzbudza fakt, że brakuje nauczycieli dedykowanych konkretnym przedmiotom. Nowe przedmioty od września: przyroda wraca do szkół Jedną z najbardziej zauważalnych zmian będzie powrót przedmiotu „przyroda”. Ma on połączyć wiedzę z kilku dziedzin nauk przyrodniczych i pomóc uczniom lepiej rozumieć otaczający świat. Ministerstwo nie chce jednak tworzyć od podstaw nowej grupy nauczycieli. Zamiast tego planuje wykorzystać kadrę, która już pracuje w szkołach. Zgodnie z projektem przyrody będą mogli uczyć nie tylko nauczyciele posiadający odpowiednie studia kierunkowe lub podyplomowe, ale także nauczyciele biologii, geografii, chemii i fizyki. To rozwiązanie ma pomóc zwłaszcza mniejszym szkołom, które od lat zmagają się z problemami kadrowymi. Dzięki temu dyrektorzy nie będą musieli szukać nowych specjalistów, których na rynku często po prostu brakuje. Edukacja zdrowotna stanie się obowiązkowa Drugą dużą zmianą będzie wprowadzenie edukacji zdrowotnej jako obowiązkowego przedmiotu. To właśnie wokół niego od miesięcy toczy się najwięcej dyskusji. MEN zakłada, że zajęcia będą mogły prowadzić osoby posiadające kwalifikacje do nauczania edukacji zdrowotnej, ale również nauczyciele edukacji dla bezpieczeństwa oraz dawnego kształcenia obronnego. Program ma obejmować między innymi zagadnienia związane ze zdrowym stylem życia, bezpieczeństwem, pierwszą pomocą, zagrożeniami społecznymi, cyberbezpieczeństwem oraz zdrowiem psychicznym. W projekcie znalazł się jednak ważny wyjątek. Treści dotyczące zdrowia seksualnego będą mogły prowadzić wyłącznie osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje z zakresu edukacji zdrowotnej oraz nauczyciele wychowania do życia w rodzinie. Edukacja obywatelska zamiast części dotychczasowych treści Od roku szkolnego 2026/2027 w szkołach pojawi się również edukacja obywatelska. Przedmiot ma rozwijać wiedzę uczniów o funkcjonowaniu państwa, prawach obywatelskich oraz życiu społecznym. Według projektu MEN zajęcia będą mogli prowadzić przede wszystkim nauczyciele historii oraz wiedzy o społeczeństwie. Resort uznał, że właśnie oni posiadają kompetencje najbardziej zbliżone do zakresu nowego przedmiotu. Szkoły mają niewiele czasu na przygotowania Projekt rozporządzenia dotyczącego kwalifikacji nauczycieli został skierowany do konsultacji społecznych i międzyresortowych. Po zakończeniu procedury nowe przepisy mają wejść w życie już po 14 dniach od ogłoszenia. Dla rodziców najważniejsze jest jednak to, że szkoły będą musiały w krótkim czasie przygotować nowe plany lekcji i obsadę kadrową. Choć MEN przekonuje, że poszerzenie uprawnień obecnych nauczycieli ma ułatwić wdrożenie zmian, wielu dyrektorów już teraz zastanawia się, jak pogodzić nowe obowiązki z problemem braków kadrowych. Źródła: infor.pl, rp.pl Zobacz także: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Nawet 600 zł dopłaty do wypoczynku brzmi jak okazja, z której trudno nie skorzystać. Nowy czek turystyczny ma trafić do seniorów i posiadaczy Karty Dużej Rodziny, ale program przewiduje kilka ograniczeń, które mogą zaskoczyć. Sprawdzamy, kto otrzyma wsparcie, kiedy będzie można je wykorzystać i dlaczego nie warto zwlekać z rezerwacją wyjazdu.
Czek turystyczny 2026 ma zachęcić Polaków do podróżowania po kraju poza szczytem sezonu. Program przewiduje dopłaty do pobytów w hotelach i pensjonatach, a wsparcie wyniesie od 300 do 600 zł. Z czeku turystycznego skorzystają m.in. seniorzy oraz posiadacze Karty Dużej Rodziny. Trzeba jednak spełnić kilka warunków. Czym jest czek turystyczny 2026? Czek turystyczny 2026 to jednorazowe wsparcie finansowe na wypoczynek w Polsce. Nie będzie wypłacane w gotówce. Uprawnione osoby otrzymają specjalny elektroniczny kod, który pozwoli obniżyć koszt pobytu w obiekcie uczestniczącym w programie. Wartość czeku turystycznego ma wynosić od 300 do 600 zł brutto. Kod będzie imienny i będzie można wykorzystać go tylko jeden raz. Kto otrzyma czek turystyczny 2026? Program został skierowany do dwóch grup. Z czeku turystycznego będą mogli skorzystać: seniorzy, którzy ukończyli 60. rok życia, pełnoletni posiadacze ważnej Karty Dużej Rodziny. W praktyce oznacza to, że z dopłaty mogą skorzystać także babcie i dziadkowie, a także rodzice wychowujący większą liczbę dzieci, jeśli posiadają aktywną Kartę Dużej Rodziny. Jakie warunki trzeba spełnić? Nie każdy wyjazd będzie kwalifikował się do dofinansowania. Regulamin programu przewiduje kilka ważnych ograniczeń. Czek turystyczny 2026 będzie można wykorzystać wyłącznie na pobyt obejmujący co najmniej dwa noclegi. Dodatkowo wyjazd musi odbywać się w hotelu, pensjonacie lub innym obiekcie znajdującym się na oficjalnej liście uczestników programu. Wsparcie będzie dostępne tylko w okresie od września do listopada 2026 roku. Program zostanie podzielony na trzy tury, podczas których będzie można wygenerować kod. Należy pamiętać, że czek: jest jednorazowy, ma charakter imienny, nie może zostać przekazany innej osobie, nie podlega wymianie na gotówkę, nie może być łączony z innymi publicznymi dopłatami do tego samego wyjazdu. Jak złożyć wniosek o czek turystyczny 2026? W przypadku czeku turystycznego nie będzie tradycyjnego papierowego wniosku. Cała procedura ma odbywać się online. Aby otrzymać czek turystyczny 2026, trzeba będzie: Wejść do dedykowanego systemu internetowego lub aplikacji podczas jednej z trzech tur programu. Potwierdzić swoje uprawnienia. Wygenerować indywidualny kod czeku. Wybrać obiekt uczestniczący w programie i zarezerwować pobyt. Podać kod podczas rezerwacji. Przy meldunku okazać dokument tożsamości, a w przypadku posiadaczy Karty Dużej Rodziny również samą kartę. Seniorzy będą potwierdzać uprawnienia poprzez złożenie oświadczenia o ukończeniu 60 lat. W przypadku Karty Dużej Rodziny system automatycznie zweryfikuje jej ważność. Ważny termin. Czek będzie aktywny tylko przez 7 dni Jednym z najważniejszych warunków programu jest termin ważności wygenerowanego kodu. Czek turystyczny 2026 będzie aktywny jedynie przez 7 dni od momentu wygenerowania. Oznacza to, że nie warto pobierać go z wyprzedzeniem. Najlepiej najpierw znaleźć odpowiedni obiekt i ustalić termin wyjazdu, a dopiero później wygenerować kod. W przeciwnym razie można stracić prawo do dopłaty. Ostateczny termin wykorzystania czeku turystycznego upływa 30 listopada 2026 roku. Gdzie będzie można wykorzystać czek turystyczny? Czek turystyczny 2026 będzie obowiązywał na terenie całej Polski, jednak program ma szczególnie wspierać regiony, które odnotowują mniejszy ruch turystyczny. Najwięcej obiektów uczestniczących w programie ma znajdować się w województwach: podkarpackim, lubelskim, podlaskim, warmińsko-mazurskim. To właśnie te regiony są najczęściej wskazywane jako główni beneficjenci nowego programu wsparcia turystyki krajowej. Czek turystyczny 2026 – najważniejsze informacje Czek turystyczny 2026 to dopłata do krajowych wyjazdów w wysokości od 300 do 600 zł. Skorzystają z niej seniorzy 60+ oraz osoby posiadające Kartę Dużej Rodziny. Warunkiem jest pobyt obejmujący minimum dwa noclegi w obiekcie uczestniczącym w programie. Kod będzie można wygenerować tylko w wyznaczonych turach między wrześniem a listopadem 2026 roku, a jego ważność wyniesie zaledwie 7 dni. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: 1100 zł na dziecko jeszcze przed wrześniem. Wystarczy złożyć wniosek
Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Pozwoliłabyś 8-latkowi samodzielnie wrócić do domu po lekcjach? A gdyby Twoje dziecko zapomniało stroju na WF: przywiozłabyś mu go do szkoły? Możliwe, że Twoje odpowiedzi różnią się od tych, których udzieliliby niemieccy rodzice.
Niemieccy rodzice od lat kierują się zasadą, która w Polsce wciąż budzi emocje. Zakłada ona, że dziecko powinno doświadczać naturalnych konsekwencji swoich decyzji, zamiast być nieustannie chronione przed każdym błędem i niepowodzeniem. Zdaniem ekspertów właśnie dzięki temu dzieci szybciej uczą się odpowiedzialności, samodzielności i radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Dla wielu Polaków brzmi to surowo. Niemcy przekonują jednak, że to jedna z najcenniejszych lekcji, jakie można dać dziecku. Niemieccy rodzice nie rozwiązują wszystkich problemów za dzieci W polskich domach często działa dobrze znany mechanizm. Dziecko zapomniało stroju na WF? Rodzic przywozi go do szkoły. Nie spakowało zeszytu? Mama pisze do nauczyciela albo pędzi z tym zeszytem na złamanie karku. Intencje są oczywiście dobre. Każdy rodzic chce pomóc swojemu dziecku i oszczędzić mu stresu. Problem polega na tym, że dzieci szybko przyzwyczajają się do tego, że ktoś rozwiązuje za nie ich problemy. W Niemczech podejście do wychowania często jest inne. Rodzice starają się nie wyręczać dzieci w sytuacjach, które mogą stać się dla nich ważną lekcją. Jeśli dziecko zapomni czegoś do szkoły, ma szansę przekonać się, jakie są skutki takiego zaniedbania. Następnym razem zwykle pamięta już o swoich obowiązkach znacznie lepiej. Co ważne, nie chodzi o wymuszanie posłuszeństwa czy zimny chów. Chodzi o umożliwienie dziecku zdobywania doświadczeń, które uczą odpowiedzialności. Pozwalają dzieciom uczyć się na błędach To właśnie ten element niemieckiego wychowania budzi największe kontrowersje. Wielu polskich rodziców uważa, że ich zadaniem jest chronienie dzieci przed wszelkimi trudnościami. Niemcy wychodzą z założenia, że pewien poziom frustracji i dyskomfortu jest naturalną częścią dorastania. Jeżeli dziecko nie zabrało kurtki i zmarzło podczas spaceru, prawdopodobnie następnym razem samo sprawdzi prognozę pogody. Jeśli wydało całe kieszonkowe pierwszego dnia, będzie musiało poczekać na kolejne. Takie sytuacje uczą znacznie skuteczniej niż długie wykłady. Niemieccy rodzice wierzą, że dzieci rozwijają się właśnie wtedy, gdy mają okazję podejmować decyzje i obserwować ich skutki. Dzięki temu uczą się planowania, przewidywania i samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chronią dzieci przed każdym dyskomfortem W Polsce wielu rodziców wpada w panikę, gdy dziecko choćby przez chwilę się nudzi, marznie albo narzeka na niewielkie trudności. W Niemczech częściej można spotkać przekonanie, że nie każdy dyskomfort wymaga natychmiastowej interwencji. Popularne jest tam powiedzenie: „Nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania”. Dzieci spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu, bawią się w deszczu, wspinają na drzewa i samodzielnie eksplorują otoczenie. Rodzice oczywiście dbają o bezpieczeństwo, ale nie eliminują każdego ryzyka z życia dziecka. Zdaniem wielu niemieckich pedagogów właśnie takie doświadczenia budują pewność siebie i odporność psychiczną. Dziecko zaczyna wierzyć, że poradzi sobie w różnych sytuacjach, bo wielokrotnie miało okazję to sprawdzić. Samodzielność zaczyna się od małych rzeczy Jednym z największych błędów, jakie popełniają rodzice, jest przekonanie, że samodzielność pojawia się nagle. Tymczasem buduje się ją krok po kroku. Niemieckie dzieci często wcześniej niż ich polscy rówieśnicy uczą się przygotowywać proste posiłki, organizować swoje obowiązki czy samodzielnie rozwiązywać drobne konflikty. Rodzice nie robią wszystkiego za nie. Zamiast tego pokazują, jak wykonać daną czynność, a następnie pozwalają dziecku spróbować samemu. Oczywiście nie zawsze kończy się to sukcesem. Czasem kanapka wygląda fatalnie, a spakowany plecak okazuje się niekompletny. Jednak właśnie dzięki takim doświadczeniom dzieci uczą się najwięcej. To podejście może wydawać się trudne, szczególnie w kulturze, w której rodzice często czują presję, by kontrolować każdy aspekt życia dziecka. Jednak eksperci podkreślają, że samodzielność nie rodzi się z ciągłego wyręczania. Być może właśnie dlatego niemieckie dzieci już od najmłodszych lat uczą się czegoś, z czym wielu dorosłych ma problem – brania odpowiedzialności za własne decyzje i ponoszenia konsekwencji. A to umiejętność, która przydaje się przez całe życie. Zobacz także: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku” Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
„Wiem, że Zuzka wolałaby jechać na obóz, ale do orła z matematyki jej daleko. Musi podgonić materiał” – usłyszałam w tramwaju i zrobiło mi się żal Zuzi. Rodzice tylko nakręcają wakacyjny wyścig szczurów.
Kiedy byłam dzieckiem, wakacje były świętością. Przez dwa miesiące nikt nie myślał o kartkówkach, sprawdzianach ani ocenach. Pamiętam brudne włosy i zdarte kolana, wycieczki rowerowe, długie dni nad jeziorem i wybłagiwanie u mam z osiedla, bo pozwoliły nam się bawić jeszcze trochę dłużej. Wspomnienia wróciły przypadkiem, podczas jazdy stołecznym tramwajem. Obok mnie siedziały dwie kobiety, dzieliło nas przejście. Rozmawiały o świadectwach swoich dzieci, ocenach i planach na lato. Jedna z nich wspomniała, że córka nie pojedzie na wymarzony obóz, na który jeździła co roku. W tym rodzice postanowili przeznaczyć te pieniądze na wakacyjne korepetycje. Nie znam tej rodziny. Nie wiem, jakie oceny ma Zuzia i czy rzeczywiście ma takie problemy z matematyką. Mam jednak wrażenie, że wielu dorosłych zaczęło patrzeć na dzieci przez pryzmat osiągnięć. Dobra szkoła, wysoki wynik egzaminu, konkursy, certyfikaty językowe, zajęcia dodatkowe. Wszystko ma prowadzić do sukcesu, który kiedyś zaprocentuje. Kiedy odpoczynek stał się stratą czasu? Problem polega na tym, że w tej układance coraz częściej nie ma miejsca na zwykłe dzieciństwo. Na wspinanie się na drzewa, na grę w klasy. Nawet na gry komputerowe czy nagrywanie niezrozumiałych dla starszych pokoleń tiktoków. Dziś nawet wakacje muszą być produktywne. Jedno dziecko chodzi na intensywny angielski, drugie ćwiczy matematykę, trzecie przygotowuje się do egzaminów, które będą dopiero za 2 lata. Rodzice tłumaczą to troską o przyszłość swoich dzieci. Czasem mam jednak wrażenie, że bardziej chodzi o lęk przed tym, że ich dziecko zostanie w tyle. Tylko w tyle za kim? Za kolegą, który ma lepsze oceny? Za córką znajomych, która już zdobyła certyfikat językowy? Za dziećmi, które od września będą o rozdział dalej w podręczniku? W pewnym momencie przestajemy mówić o rozwoju, a zaczynamy mówić o presji. Najważniejszych rzeczy nie uczą korepetytorzy Najbardziej zdziwiło mnie to, że matka była gotowa zrezygnować z obozu córki na rzecz dodatkowych lekcji matematyki. Tymczasem właśnie podczas takich wyjazdów dzieci uczą się rzeczy, których nie znajdą w żadnym podręczniku. Uczą się samodzielności. Budowania relacji. Rozwiązywania konfliktów. Wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Radzenia sobie bez rodziców przez kilka czy kilkanaście dni. To kompetencje, które przydają się przez całe życie. Nie chcę umniejszać znaczenia edukacji. Sama uważam, że wiedza jest ważna. Nie potrafię jednak zgodzić się z myśleniem, że kolejna godzina nad równaniami zawsze będzie cenniejsza od doświadczeń, wspomnień i relacji. Dzieci nie są maszynami do zdobywania punktów. Nie da się ich rozwijać wyłącznie poprzez dokładanie kolejnych zajęć. Nowy trend wśród rodziców? Po tej rozmowie zadzwoniłam do znajomej korepetytorki, która od ponad dekady uczy dzieci języka angielskiego. Zapytałam, czy rzeczywiście coraz więcej rodziców chce organizować dzieciom naukę również w wakacje. Przyznała, że pierwszy raz spotkała się z taką prośbą w zeszłym roku. W poprzednich latach wakacje były czasem odpoczynku, a rodzice sami zawieszali zajęcia do września. W tym roku podobne pytanie padło ponownie, od innej osoby. Podobnie jak rok wcześniej: odmówiła. Może to przypadek. Może pojedyncze historie. Jednak coraz częściej rodzice zachowują się tak, jakby bali się, że dwa miesiące bez nauki sprawią, że dziecko zaprzepaści swoją szansę na sukces. Tymczasem psychologowie od lat przypominają, że odpoczynek nie jest przeciwieństwem rozwoju. Jest jego niezbędnym elementem. Dziecko nie potrzebuje być efektywne przez dwanaście miesięcy w roku. Potrzebuje także czasu na nudę, zabawę, spontaniczność i regenerację. Potrzebuje wakacji, które będą wakacjami. Kiedy wysiadałam z tramwaju, cały czas myślałam o Zuzi. Nie o jej matematyce, ale o obozie, na który nie pojedzie. Bo może za kilka lat nie będzie pamiętać wzorów, które powtarzała w lipcu. Za to bardzo dobrze zapamięta lato, którego nie miała. Zobacz także: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pytanie, co może jeszcze zrobić, by zasłużyć na wyższą ocenę. Zamiast tego pojawiło się oczekiwanie, że po prostu zmienię swój werdykt, ponieważ dziecku brakuje kilku punktów do paska. Coraz częściej mam wrażenie, że część rodziców zaczyna traktować oceny jak nagrody, które można wyprosić albo wynegocjować. Tymczasem nauczyciel nie rozdaje świadectw według własnego humoru. Oceny wynikają z konkretnych osiągnięć ucznia i obowiązujących zasad. Trudno zrozumieć, dlaczego niektórzy dorośli oczekują od nas łamania tych reguł. „Jestem zmęczona bardziej rodzicami niż dziećmi” Nie ukrywam, że w czerwcu jadę na oparach. Wystawianie ocen, poprawy, dokumentacja, rady pedagogiczne i dziesiątki rozmów z rodzicami sprawiają, że wielu nauczycieli funkcjonuje w czerwcu na granicy wyczerpania. Wolny weekend miał być okazją do odzyskania energii przed ostatnią prostą. Wiadomość od tej matki była dla mnie czymś więcej niż tylko niestosownym SMS-em. Stała się symbolem problemu, który narasta od kilku lat. Coraz więcej rodziców uważa, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze i wszędzie. Nie ma znaczenia, czy jest wieczór, weekend, święto czy urlop. Wystarczy przecież napisać wiadomość. Najbardziej przykre jest jednak przekonanie, że wszystko można załatwić rozmową albo naciskiem. Jeśli uczeń zasłużył na czwórkę, powinien dostać czwórkę. Jeśli zasłużył na piątkę, otrzyma piątkę. Czerwony pasek nie może być efektem próśb kierowanych do nauczyciela, tylko pracy dziecka przez cały rok. Po takich sytuacjach coraz częściej dochodzę do wniosku, że dzieci są dziś znacznie łatwiejsze we współpracy niż niektórzy dorośli. Komentarz redakcji Historia opisana przez naszą czytelniczkę pokazuje problem, o którym nauczyciele mówią od dawna. Szkoła nie może funkcjonować prawidłowo, jeśli część rodziców traktuje pedagogów jak osoby dostępne przez całą dobę. Prywatny numer telefonu nauczyciela nie powinien być narzędziem do prowadzenia negocjacji dotyczących ocen, szczególnie podczas weekendów i dni wolnych od pracy. Jeszcze większe wątpliwości budzi sama treść wiadomości. Oceny nie są prezentem ani formą nagrody przyznawanej na życzenie rodzica. Powinny odzwierciedlać wiedzę, umiejętności i zaangażowanie ucznia. Szacunek do szkoły zaczyna się od poszanowania zasad, które obowiązują wszystkich – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobacz także: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
Francuscy rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Stosują zasadę, z którą Polacy wciąż mają problem
Francuskie dzieci nie rządzą domem, nie negocjują każdej decyzji i nie dostają wszystkiego, czego chcą. Co ciekawe, nie oznacza to wcale surowego wychowania. Francuzi od lat stosują prostą zasadę, która pomaga zachować równowagę między potrzebami dziecka a potrzebami całej rodziny.
W Polsce wielu rodziców coraz częściej skarży się, że dzieci nie słuchają poleceń, wymuszają decyzje i trudno im zaakceptować odmowę. Tymczasem we Francji od pokoleń funkcjonuje podejście, które zakłada, że rodzic pozostaje rodzicem, a nie osobistym asystentem dziecka. Kluczową rolę odgrywa tutaj pojęcie „cadre”, czyli niewidzialna rama wyznaczająca granice. To właśnie ona sprawia, że dzieci czują się bezpiecznie, a rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Francuzi stawiają granice i nie negocjują wszystkiego W wielu polskich domach codzienność przypomina niekończące się negocjacje. „Założysz kurtkę?” „Jeszcze chwilę.” „Posprzątasz zabawki?” „Później.” „Czas spać.” „Jeszcze jeden odcinek.” Rodzice często tłumaczą, przekonują, proszą i szukają kompromisów nawet tam, gdzie decyzja powinna być oczywista. We Francji wygląda to inaczej. Francuscy rodzice zakładają, że dziecko potrzebuje jasno określonych zasad. Są rzeczy, które podlegają dyskusji, ale są też takie, które należą do kompetencji dorosłych. Pora snu, zachowanie przy stole czy szacunek wobec innych nie są przedmiotem negocjacji. Nie chodzi jednak o ślepe posłuszeństwo. Dziecko zna reguły i wie, czego może się spodziewać. Dzięki temu nie musi codziennie sprawdzać, gdzie kończą się granice. Dziecko nie jest najważniejszą osobą w rodzinie To jedna z zasad, która dla wielu polskich rodziców może brzmieć kontrowersyjnie. We Francji uważa się, że rodzina jest wspólnotą, a nie organizacją podporządkowaną wyłącznie potrzebom dziecka. Rodzice nie rezygnują całkowicie z własnego życia, zainteresowań czy relacji. Dziecko nie decyduje o wszystkim. Nie wybiera miejsca wakacji za całą rodzinę, nie ustala godzin posiłków i nie oczekuje, że każdy natychmiast spełni jego życzenie. Francuzi wierzą, że takie podejście pomaga dzieciom rozwijać ważną umiejętność – uwzględnianie potrzeb innych ludzi. W Polsce coraz częściej można zaobserwować odwrotny trend. Rodzice podporządkowują cały rytm dnia dziecku, a później dziwią się, że kilkuletni maluch nie radzi sobie z odmową lub frustracją. Francuskie „nie” oznacza „nie” Jednym z największych problemów współczesnego rodzicielstwa jest niekonsekwencja. Rodzic najpierw odmawia kupna zabawki, potem ulega po kilku minutach płaczu. Mówi, że nie będzie kolejnej bajki, ale po awanturze zgadza się na następny odcinek. Dziecko bardzo szybko uczy się, że wystarczy odpowiednio długo naciskać. Francuzi starają się unikać takich sytuacji. Jeśli granica została postawiona, pozostaje niezmienna. Dzięki temu dziecko nie traci energii na ciągłe testowanie rodzica. Wie, że niektórych decyzji po prostu nie da się zmienić. Co ciekawe, eksperci podkreślają, że właśnie taka konsekwencja daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Świat staje się bardziej przewidywalny, a relacja z rodzicem bardziej stabilna. Uczą dzieci czekania Francuskie dzieci od najmłodszych lat słyszą, że nie wszystko musi wydarzyć się natychmiast. Nie dostają przekąski za każdym razem, gdy poczują lekki głód. Nie otrzymują nowej zabawki przy każdej wizycie w sklepie. Nie oczekują, że rodzic natychmiast przerwie rozmowę, by odpowiedzieć na każde pytanie. To podejście bywa zaskakujące dla osób wychowanych w kulturze natychmiastowego zaspokajania potrzeb. Francuzi wierzą jednak, że umiejętność czekania jest jedną z najważniejszych kompetencji życiowych. Dziecko, które potrafi odroczyć przyjemność, łatwiej radzi sobie z emocjami, nauką i relacjami społecznymi. Granice dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców obawia się, że stanowczość może zaszkodzić relacji z dzieckiem. Francuskie podejście zakłada coś zupełnie odwrotnego. Dzieci nie potrzebują rodziców, którzy spełniają wszystkie zachcianki. Potrzebują dorosłych, którzy potrafią spokojnie wyznaczać granice i konsekwentnie ich przestrzegać. To właśnie dlatego francuskie wychowanie często określa się jako złoty środek między surowością a całkowitym brakiem zasad. Rodzice są blisko swoich dzieci, okazują im ciepło i uwagę, ale jednocześnie nie oddają im kontroli nad życiem całej rodziny. Być może właśnie w tym tkwi sekret, z którym wielu polskich rodziców wciąż ma problem. Bo postawienie granicy jest stosunkowo łatwe. Znacznie trudniej jest wytrwać przy niej wtedy, gdy dziecko zaczyna protestować. Francuzi od dawna wiedzą jednak, że konsekwencja nie jest oznaką braku miłości. Często jest jej najważniejszym dowodem. Zobacz także: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła