Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-30T12:36:54.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dzieci przestały czytać? Wyniki tego badania mocno zaskakują
items: „Ciąża to nie choroba”. Co o ustępowaniu miejsca kobietom w ciąży mówi prawo?
items: Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
items: ,,Czas to miłość” Kiedy rodzicielstwo staje się projektem
items: Dorosłość na próbę. Co rodzice muszą wiedzieć o wakacyjnej pracy nastolatków
items: Cyfrowa niania na etacie. Jak smartfon bezwzględnie przeprogramował dzieciństwo?
items: „Oddychający” pluszak w łóżeczku niemowlęcia? Eksperci ostrzegają przed poważnym ryzykiem

Dzieci przestały czytać? Wyniki tego badania mocno zaskakują
type: item
date: 2026-07-30T12:36:38.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Aktualności
subject: Dziecko
subject: Rodzina
description: Młodzi przestali czytać? To mit. Dzieci i nastolatki nadal sięgają po książki, a tradycyjny papier wciąż wygrywa ze smartfonami - co potwierdzają najnowsze badania Uniwersytetu SWPS.
encoded: Wokół czytelnictwa dorastającego pokolenia urosło wiele krzywdzących mitów. Często z góry zakładamy, że generacja wychowana ze smartfonem w dłoni nie potrafi skupić się na dłuższą chwilę i wybiera wyłącznie pobieżne treści z sieci. Diagnoza pedagogiczna przeprowadzona w roku szkolnym 2025/2026 pod kierunkiem dr. Piotra Rycielskiego z Centrum Badań nad Bullyingiem Uniwersytetu SWPS na reprezentatywnej grupie blisko 24 tysięcy uczniów wyraźnie temu przeczy. Jak podkreśla psycholog, czytanie wciąż żyje, ma się dobrze i dla większości młodych stanowi ważny element codzienności. Papier wciąż jest w modzie Choć młodzi ludzie dorastali w otoczeniu ekranów, to właśnie tradycyjna książka drukowana pozostaje ich absolutnym faworytem. Aż 61,3% badanych wskazujących swoje preferencje jednoznacznie stawia na wydania papierowe. Nowe technologie wcale nie wyparły tradycji - po prostu dały młodym nowe możliwości. Młodzież podchodzi do lektury niezwykle elastycznie, nie widząc sprzeczności między zróżnicowanymi formatami: 61,3% stawia na tradycyjną książkę papierową, 51,7% chętnie słucha audiobooków (np. podczas podróży czy spacerów), 34,9% deklaruje korzystanie z e-booków i czytników. - Formaty te oczywiście nie muszą rywalizować. Są różnymi drogami dostępu do tekstu: lekturą, słuchaniem podczas podróży czy korzystaniem z książki na czytniku. Promując czytelnictwo, powinniśmy uwzględniać to zróżnicowanie, pamiętając o preferencji książki papierowej - wyjaśnia dr Piotr Rycielski, psycholog z Centrum Badań nad Bullyingiem Uniwersytetu SWPS. Efekt BookToka: jak internet napędza miłość do papieru Warto zauważyć, że powrót do tradycyjnej książki to nie przypadek, ale efekt szerszego trendu kulturowego. Dużą rolę odgrywają tu media społecznościowe - a zwłaszcza społeczności takie jak #BookTok na TikToku czy #BookStagram na Instagramie. To tam młodzi ludzie polecają sobie nawzajem powieści, tworzą estetyczne recenzje i dzielą się emocjami po przeczytaniu kolejnych rozdziałów. Co ciekawe, …

Projekt-bez-nazwy-453ba3e.png
width: 1600
height: 1200

„Ciąża to nie choroba”. Co o ustępowaniu miejsca kobietom w ciąży mówi prawo?
type: item
date: 2026-07-23T06:13:47.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Ciąża
description: Ciąża w przestrzeni publicznej to ciągły sprawdzian z cierpliwości i emocjonalne pole minowe. Z jednej strony słyszysz o „roszczeniowych matkach”, z drugiej stajesz przed dylematem, czy w ogóle masz prawo czegokolwiek wymagać, czy pozostaje Ci tylko liczyć na odrobinę ludzkiej empatii? Sprawdzamy, w których miejscach chronią Cię konkretne przepisy, a gdzie prawo milczy i zaczyna się czysta moralność.
encoded: Ten słynny slogan o tym, że ciąża to nie choroba, potrafi błyskawicznie zamknąć dyskusję i usprawiedliwić brak reakcji otoczenia, gdy w zatłoczonym miejscu staje kobieta z mocno widocznym brzuchem. Nim jednak ulegniemy presji czy wzajemnym żalom, warto uporządkować fakty - bo to, co w jednym miejscu jest tylko sprawdzianem z kultury osobistej, w innym staje się prawnym obowiązkiem. Dwa światy, dwa porządki Główny problem polega na tym, że wrzucamy wszystkie sytuacje do jednego worka. W rzeczywistości żyjemy w dwóch równoległych światach: świecie twardego prawa, gdzie nikt nie robi Ci łaski, oraz świecie społecznej umowy, gdzie wszystko zależy od kultury osobistej człowieka. Prawo w tym zakresie przyznaje kobietom w ciąży konkretne uprawnienia w placówkach medycznych i aptekach. Kobiety w ciąży mają ustawowe prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz usług w aptekach poza kolejnością. Jeśli przychodzisz do rejestracji, laboratorium czy apteki, masz prawo wejść bez czekania. Głośne komentarze zza pleców w stylu „ja tu stoję od siódmej rano!” nie zmieniają faktu, że ustawa nakłada na placówkę obowiązek Twojej priorytetowej obsługi. Zgodnie z Ustawą o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, urzędy państwowe i miejskie mają obowiązek zapewnić kobietom w ciąży dogodne warunki obsługi - czyli prawo do wejścia bez kolejki lub skorzystania z wyznaczonego, dedykowanego okienka. I tu wchodzimy na minowe pole, bo o ile w aptece czy urzędzie chroni Cię ustawa, o tyle w codziennym życiu handlowym zasady stają się płynne. W polskim Kodeksie cywilnym ani w prawie konsumenckim nie ma odgórnego przepisu, który nakazywałby obsłużyć ciężarną w każdym osiedlowym warzywniaku czy markecie poza kolejnością. Kasy z pierwszeństwem w supermarketach wynikają wyłącznie z wewnętrznego regulaminu danej sieci handlowej. Kasjer ma prawo wywołać Cię z kolejki na podstawie procedur sklepu, ale jeśli tego nie zrobi, nikt nie popełnia przestępstwa ani wykroczenia. Bardz…

Projekt-bez-nazwy-32-3abbb12.png
width: 1600
height: 1200

Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
type: item
date: 2026-07-17T11:26:14.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
description: Słońce, szum fal, zapach gofrów i... nagły, przeszywający krzyk na środku pełnej ludzi plaży lub w restauracji, w której właśnie podano obiad. Scenariusz, który zna niemal każdy rodzic. Zamiast wymarzonych wakacji - nagłe zderzenie z dziecięcą histerią, poczucie bezradności i ten paraliżujący wzrok innych urlopowiczów na plecach. Podpowiadamy, jak w pierwszej minucie wyciszyć wakacyjny wybuch dziecka i skutecznie odciąć się od oceniających spojrzeń gapiów.
encoded: Sezon urlopowy w pełni, a wraz z nim na zamkniętych grupach dla rodziców w mediach społecznościowych rusza lawina postów. Dramatyczne wpisy: „Dziewczyny, pomóżcie. Jesteśmy trzeci dzień we Włoszech, a mój 4-latek urządza takie sceny, że mam ochotę spakować walizki i wracać. Krzyczy o wszystko, kładzie się na chodniku, a ludzie w restauracjach patrzą na nas jak na patologię. Co robię źle?”. Pod takimi postami natychmiast pojawiają się setki komentarzy - od słów otuchy, przez złote rady o „bezkarnym wychowaniu”, aż po chłodne oceny. Wakacje, które miały być nagrodą za miesiące ciężkiej pracy, dla wielu rodzin zamieniają się w emocjonalny poligon. Dlaczego na urlopie, kiedy teoretycznie wszyscy powinniśmy być zrelaksowani, dzieci „wybuchają” częściej? I jak przetrwać ten krytyczny moment bez poczucia, że jako rodzice ponieśliśmy porażkę? Historia Katarzyny: „Czułam na sobie wzrok całej plaży” Katarzyna, mama 5-letniego Tymka, planowała zeszłoroczny urlop w Hiszpanii przez pół roku. Wybrała kameralny hotel, spakowała ulubione zabawki syna i nastawiła się na idealny, rodzinny czas. Rzeczywistość zweryfikowała te plany już drugiego dnia. - Tymek dostał ataku histerii na środku zatłoczonej plaży, bo... piasek za bardzo przykleił mu się do stóp” - wspomina Katarzyna. - Zaczął przeraźliwie krzyczeć, rzucać zabawkami i uciekać w stronę wydm. Próbowałam go uspokoić, brać na ręce, przekupić gofrem - nic nie działało. Wokół nas natychmiast zapadła cisza. Ludzie na leżakach odwracali głowy, starsze małżeństwo obok zaczęło głośno komentować, że dzisiejsze pokolenie rodziców nie ma żadnego autorytetu. Czułam, jak krew napływa mi do twarzy. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię i po prostu zacząć płakać razem z nim. To, co spotkało Katarzynę, to klasyczny scenariusz, w którym zderzają się dwa światy: przeciążony układ nerwowy dziecka i ogromna presja społeczna, jaką czuje rodzic. Pierwsza minuta, czyli gaszenie pożaru Kiedy maluch kładzie się na ziemi w restauracji albo krzyczy wniebo…

GettyImages-664667121-10a1d21.jpg
width: 2121
height: 1414

,,Czas to miłość” Kiedy rodzicielstwo staje się projektem
type: item
date: 2026-07-06T14:07:35.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Mama
subject: Rodzina
description: Współczesny dom coraz częściej przypomina sprawnie zarządzane przedsiębiorstwo, w którym liczą się wskaźniki efektywności. Ceną za idealnie zoptymalizowany grafik jest utrata tego, co w relacji najważniejsze: autentycznej bliskości i przestrzeni na błąd.
encoded: W świecie zdominowanym przez kult produktywności granica między życiem zawodowym a prywatnym zaczyna się zacierać. Rodzice, podświadomie projektują lęki o stabilność jutra na swoje dzieci, pracując na co dzień w środowisku wysoce konkurencyjnym, gdzie z dnia na dzień może okazać się, że na ich stanowisko jest ktoś inny, o wyższych kompetencjach, z lepszym doświadczeniem i unikalnymi umiejętnościami. W efekcie domowy grafik zostaje zoptymalizowany pod kątem budowania idealnego CV dziecka. - Języki obce, korepetycje, zajęcia sportowe, taneczne czy nauki gry na instrumencie, wypełniają czas wolny najmłodszych. Zjawisko to wynika z systemowej presji - zauważa psycholog Aneta Jęczmińska. Kiedy wychowanie przybiera formę zarządzania operacyjnego, zatraca się więź. Uwolnienie się od presji projektu wymaga zmiany fundamentalnego założenia. Jeśli w świecie biznesu obowiązuje zasada „czas to pieniądz”, to w rodzinie warto kierować się zupełnie inną logiką: „czas to miłość”. Swobodny czas spędzony razem, nawet ten z pozoru nieproduktywny, ma kluczowe znaczenie dla rozwoju architektury emocjonalnej dziecka. Dyrektor operacyjny zamiast bezpiecznej bazy Głównym zadaniem managera w firmie jest zrobienie wyniku, liczą się zyski, w imię zasady „czas to pieniądz”. Rodzina nie jest korporacją. Nastawienie na wynik sprawia, że dziecko przestaje być traktowane jako osoba, a staje się „zadaniem do wykonania”. Ta zmiana ról niesie za sobą poważne konsekwencje psychologiczne. Jak zauważa Monika Jasielska, psycholog i psychoterapeuta integracyjny z Centrum Terapii Dialog, jako rodzice chcemy dla swoich dzieci jak najlepiej, dbając o ich bezpieczną przyszłość. - Czasami tak bardzo skupiamy się na celu, że zapominamy, jak sama droga do jego osiągnięcia wpływa na samopoczucie dziecka - tłumaczy ekspertka. Wprowadzenie do domu sztywnego harmonogramu sprawia, że z roli bezpiecznej bazy i przewodnika nieświadomie przechodzimy w rolę dyrektora operacyjnego i audytora, niczym w korporacji. Rola zaw…

Projekt-bez-nazwy-21-803da6d.png
width: 1600
height: 1200

Dorosłość na próbę. Co rodzice muszą wiedzieć o wakacyjnej pracy nastolatków
type: item
date: 2026-07-06T07:20:23.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
description: Nastolatek, którego dotąd ciężko było dobudzić do szkoły na ósmą rano, nagle z własnej woli ustawia budzik na szóstą. Z przejęciem prasuje koszulkę, pakuje kanapki i wychodzi z domu. Dla rodziców to moment głębokiego wzruszenia - oto na ich oczach dziecko robi krok w dorosłość. Chce wziąć odpowiedzialność za własne finanse i marzenia.
encoded: Z tą dumą niemal natychmiast miesza się rodzicielski lęk. Czy da sobie radę? Czy nikt go nie oszuka? Naturalnym odruchem matki czy ojca jest chęć kontrolowania wszystkiego. Aby to doświadczenie naprawdę zbudowało młodego człowieka, rodzice muszą przestać być „menedżerami” nastolatka, a stać się mądrymi kibicami i bezpieczną bazą. Młody człowiek sam musi zderzyć się z rynkiem pracy, a zadaniem dorosłych jest wyposażenie go w wiedzę, która będzie mu niezbędna i uchroni przed nadużyciami. „Mamo, pan płaci mi gotówką”. Historia Magdy i jej 16-letniego syna – Kiedy mój syn oznajmił w czerwcu, że znalazł pracę przy pomocy na budowach i przy remontach, byłam zachwycona – opowiada Magda, mama szesnastolatka. - Czar prysł trzeciego dnia, gdy wrócił wykończony po dziesięciu godzinach pracy w pyle, z obdartymi dłońmi. Gdy zapytałam o umowę, machnął ręką: „Mamo, pan powiedział, że umowa się nie opłaca, bo podatki, a tak dostaję 20 złotych na rękę za godzinę do kieszeni”. Wtedy zapaliła mi się czerwona lampka. Zdałam sobie sprawę, że moje dziecko w pogoni za własnymi pieniędzmi kompletnie nie widzi ryzyka. Dla niego liczyło się tylko to, że zarabia… Historia Magdy to codzienność wielu polskich domów w okresie wakacyjnym. Gastronomia, handel, zbiór owoców czy drobne prace remontowe kuszą młodych szybkim zarobkiem. Niestety, to, co dorośli nazywają elastycznością, w przypadku nastolatków często ociera się o wyzysk. Często panuje przekonanie, że wakacyjne zajęcia to z natury proste prace, w których zasady można traktować z przymrużeniem oka. Prawo bardzo precyzyjnie rozróżnia, co wolno dorosłemu, a czego absolutnie nie wolno narzucić nastolatkowi. Kodeks pracy jako tarcza ochronna. Pięć rzeczy do sprawdzenia Wiele osób błędnie zakłada, że wakacyjne zajęcia z natury są bezpieczne. Nic bardziej mylnego. Przepisy kategorycznie zabraniają zmuszania nastolatków do dźwigania ciężarów, pracy w hałasie, wymuszonej pozycji czy przy substancjach szkodliwych. Firma zatrudniająca młodocianego …

Projekt-bez-nazwy-20-b59434c.png
width: 1600
height: 1200

Cyfrowa niania na etacie. Jak smartfon bezwzględnie przeprogramował dzieciństwo?
type: item
date: 2026-06-26T14:18:24.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
description: Smartfon w ręku dziecka miał być oknem na świat, interaktywną encyklopedią i narzędziem do kontaktu z rówieśnikami. Po latach zachwytu nad technologią obudziliśmy się jednak w zupełnie nowej rzeczywistości. Telefon przestał być narzędziem, a stał się cyfrową nianią - tyle że zatrudnioną na pełen etat, pracującą 24 godziny na dobę i, co najgorsze, realizującą ukryty program wychowawczy korporacji z Doliny Krzemowej.
encoded: Najnowszy raport „Internet dzieci 2026” brutalnie odziera nas ze złudzeń. Smartfon nie tylko towarzyszy dzieciom od świtu do nocy, ale robi to w sposób w pełni kontrolowany przez algorytmy projektowane w celu maksymalizacji zaangażowania użytkowników, wykorzystując mechanizmy behawioralne, co - według autorów raportu - może mieć szczególne znaczenie w przypadku dzieci i młodzieży. Świt, szkoła, noc: smartfonowy maraton Dane pokazują, że aktywności rozrywkowe zdecydowanie dominują nad edukacyjnymi. Z danych behawioralnych (opartych na faktycznych ruchach w sieci, a nie zawodnych deklaracjach) wyłania się smutny obraz: 4 godziny i 25 minut - tyle wynosi średni dzienny czas online polskich dzieci w wieku 7-14 lat. To najwyższy wynik ze wszystkich grup wiekowych, wyższy nawet niż u dorosłych. 56% dzieci uruchamia smartfon rano, jeszcze przed lekcjami (między godziną 6:00 a 8:00). Co trzecie z nich od razu włącza TikToka. 1% - tylko tyle czasu online dzieci zajmują się treściami edukacyjnymi. Lwia część to media społecznościowe (40% czasu, gdzie TikTok odpowiada za 29% całego czasu online dzieci, a YouTube 22%). Co ważne, raport studzi entuzjazm polityków forsujących proste rozwiązania. Planowany przez MEN zakaz używania telefonów w szkołach obejmie zaledwie 13% całego czasu, jaki dzieci spędzają ze smartfonem w typowym miesiącu. Bez alternatywy i edukacji zakaz ten będzie jedynie redukcją aktywności o kilkanaście procent, co nie rozwiązuje głównych problemów. Nielegalni użytkownicy na widoku Choć regulaminy największych platform algorytmicznych (TikTok, Instagram, Facebook) formalnie wymagają ukończenia 13 lat, granica ta w Polsce w zasadzie nie istnieje. Aż 55% dzieci w wieku 7-12 lat regularnie korzysta z tych serwisów, co przekłada się na ponad milion najmłodszych użytkowników wrzuconych w wir algorytmów nastawionych na maksymalne przykuwanie uwagi. Jakie skutki nadmiernego korzystania z ekranów obserwują specjaliści? Jak zauważa mgr Kamil Koter, psycholog i psychote…

Projekt-bez-nazwy-12-dbdb109.png
width: 1600
height: 1200

„Oddychający” pluszak w łóżeczku niemowlęcia? Eksperci ostrzegają przed poważnym ryzykiem
type: item
date: 2026-06-17T14:30:52.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Rozwój dziecka
subject: Małe dziecko
subject: bepieczne zabawki
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: dziecięce lęki
description: Kolorowe, miękkie, emitujące kojące dźwięki i rytmicznie unoszące brzuszek. „Oddychające wydry” i pluszaki obciążeniowe opanowały media społecznościowe oraz dziecięce pokoje. Czy to rewolucja w uspokajaniu niemowląt, rozpaczliwa próba ratunku dla przemęczonych rodziców, czy może niebezpieczeństwo ukryte pod warstwą miękkiego futra?
encoded: Wchodząc do dowolnego marketu czy przeglądając sklepy internetowe, trudno nie odnieść wrażenia, że rynek zabawek zalała fala produktów „antylękowych” i „wyciszających”. Kupujemy je coraz młodszym dzieciom. Czy to oznacza, że współczesne maluchy boją się bardziej niż pokolenia wychowywane trzydzieści lat temu? – Prawda leży pośrodku, te dwa nurty mocno się ze sobą splatają – tłumaczy Angelika Kołomańska, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna. – Z jednej strony jako społeczeństwo zrobiliśmy gigantyczny krok naprzód. Przestaliśmy zbywać dziecięce emocje kultowym zwrotem „nie bój się, nic się nie dzieje”. Zaczęliśmy widzieć w dziecku człowieka, który ma prawo czuć lęk. To wspaniała zmiana świadomościowa. Z drugiej strony, jak zaznacza ekspertka, świat drastycznie przyspieszył. Dzisiejsze niemowlęta nie rodzą się z gorszymi układami nerwowymi niż ich rodzice, ale rodzą się w środowisku bez porównywalnie bardziej skażonym nadmiarem bodźców. Współczesne maluchy są bez przerwy bombardowane sygnałami: z ekranów smartfonów, wszechobecnego smogu akustycznego czy głośnych zabawek. Producenci doskonale to widzą. Wysyp „uspokajaczy” to po prostu biznesowa odpowiedź na realny problem: nasze dzieci są przemęczone i zestresowane, a rodzice padają z nóg i szukają czegokolwiek, co szybko pomoże. Anatomia uspokojenia. Co dzieje się w mózgu malucha? Choć mechaniczne oddychanie pluszowej wydry czy ciężar zabawki obciążeniowej mogą brzmieć jak marketingowa magia, neurobiologia stoi tu na twardym gruncie fizjologii. Nasz organizm działa jak przełącznik między trybem walki i ucieczki (układ współczulny) a trybem odpoczynku i regeneracji (układ przywspółczulny). Kiedy dziecko odczuwa lęk, aktywuje się ciało migdałowate w mózgu, przyspiesza akcja serca, a oddech staje się płytki. Jak na ten stan reagują nowoczesne gadżety? Angelika Kołomańska rozbija to na czynniki pierwsze. - Głęboki nacisk (np. przytulenie, czy kołdra obciążeniowa) u części dzieci może działać uspokajająco i pomagać obniż…

Cala-prawda-o-oddychajacych-zabawkach-ee677a0.png
width: 1600
height: 1200