Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości
Cytaty na FB mogą być cennym dodatkiem do opisu pod zdjęciem. W dobie internetu ciężko jednak trafić na wartościowe teksty lub sentencje. Dlatego zebraliśmy najciekawsze, mądre cytaty na Facebooka, które możesz wykorzystać na swoim profilu, dopisać pod zdjęcie albo umieścić na zdjęciu w tle.
Warto znaleźć mądry cytat na FB. Bywa przecież tak, że krótka sentencja wyrazi więcej niż tysiąc słów. Poniżej zestawiłyśmy krótkie cytaty na FB oraz opisy pod zdjęcia. Wśród nich są także cytaty o miłości i życiu − na pewno znajdziesz coś dla siebie. Spis treści: Cytaty na zdjęcie w tle na FB Krótkie cytaty na FB Życiowe cytaty na FB Śmieszne cytaty na FB Mądre cytaty na FB Cytaty na FB o miłości Smutne cytaty na FB Cytaty na zdjęcie w tle na FB Uniwersalny cytat na FB może stać się twoją dewizą życiową. Z taką wartościową sentencją jest o wiele łatwiej stawić czoła drobnym lub większym przeciwnościom losu. Opis pod zdjęcie na FB może także pomóc ci w realizacji wyznaczonych celów. Jeśli możesz sobie coś wymarzyć, możesz też to zrobić. Walt Disney *** Wszystko, czego pragniesz, jest po drugiej stronie strachu. George Addaid *** Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości. Paulo Coelho Krótkie cytaty na FB Poniżej znajdziesz kilka dobrych i trafnych cytatów motywacyjnych. W mediach społecznościowych nie ma miejsca na długie opisy, więc krótki cytat często okazuje się najlepszym komentarzem do zdjęcia. Czerp z innych, ale nie kopiuj ich. Bądź SOBĄ. Michel Quois *** Kochać samego siebie – to początek romansu na całe życie. Oskar Wilde *** Kiedy łamiesz zasady, łam je mocno i na dobre. Terry Pratchett *** Twoja pasja czeka, aż dogoni ją twoja odwaga. Isabelle Laflèche Życiowe cytaty na FB W życiu bywa różnie – każdy przeżywa wzloty i upadki. Często okazuje się także, że prawdziwe szczęście nie jest wcale daleko stąd, tylko na wyciągnięcie ręki. O tym są poniższe cytaty na FB. To, czego boimy się najbardziej, jest z reguły tym, co właśnie powinniśmy zrobić. Ralph W. Emerson *** W życiu nie ma rzeczy, których można żałować, są tylko rzeczy, na których można się uczyć. Jennifer Aniston *** Najpiękniejszych chwil w życiu nie zaplanujesz. One przyjdą same. Phil Bosmans *** Prawdziwy błąd to taki, z którego nie wyciągamy żadnych wniosków. John Powell *** Kiedy człowiek boi się coś zrobić, wtedy wie, że żyje. Ale kiedy człowiek nie robi czegoś, tylko dlatego, że się boi, to wtedy jest martwy. William Faulkner Śmieszne cytaty na FB W śmiesznych cytatach też tkwi mądrość, a proste rozwiązania czasem okazują się najbardziej skuteczne. Polecamy fajne i zabawne opisy do zdjęć na FB. Co należy zrobić po upadku? To co robią dzieci: podnieść się. Aldous Huxley *** Co to jest człowiek dorosły? Dziecko nadęte latami. Simone de Beauvoir *** Nasze umysły są jak spadochrony – działają, tylko gdy są otwarte. Thomas Dewer *** Co ważniejsze dla sukcesu: talent czy pracowitość? A co ważniejsze w rowerze: przednie czy tylne koło? George Bernard Shaw *** Ze szczęściem czasem bywa tak, jak z okularami. Szuka się ich, a one siedzą na nosie. Phil Bosmans *** Statki w porcie są bezpieczne, ale stanie w porcie nie jest ich przeznaczeniem. Walt Disney *** Miłość: spacer. Małżeństwo: forsowny marsz. Wincenty Styś Mądre cytaty na FB Te sentencje przekazują mądrości życiowe, które krzepią i podnoszą na duchu. Podziel się nimi z bliskimi, a może uda ci się zarazić ich pozytywną energią. Te cytaty świetnie nadają się pod zdjęcie profilowe na Facebooku. Życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach. Maya Angelou *** Bądź wdzięczny za to, co masz, a będziesz miał tego więcej. Jeśli koncentrujesz się na tym, czego nie masz, nigdy nie będziesz miał wystarczająco dużo. Oprah Winfrey *** Między mężczyzną a kobietą przyjaźń nie jest możliwa. Namiętność, wrogość, uwielbienie, miłość – tak, lecz nie przyjaźń. Oscar Wilde *** Wszystko jest możliwe. Niemożliwe wymaga po prostu więcej czasu. Dan Brown *** Nie czyń siebie samego przedmiotem kompromisu, bo jesteś wszystkim, co masz. Janis Joplin Cytaty na FB o miłości Opisy o miłości możesz umieścić pod wspólnym zdjęciem z ukochaną osobą na FB. Te słowa doskonale oddają uczucia zakochanych. Miłość prawdziwa zaczyna się wówczas, gdy niczego w zamian nie oczekujesz. Antoine de Saint-Exupéry *** Kochać i być kochanym to tak, jakby z obu stron grzało nas słońce. Dr Davis Viscott *** Miłość jest wtedy, gdy dajesz człowiekowi wolność wyboru, a on wybiera ciebie. Każdego dnia. Autor nieznany *** Aby miłość trwała przez całe życie, trzeba ją pielęgnować starannie jak ogród. Henry Bordeaux *** Niedojrzała miłość mówi: kocham cię, ponieważ cię potrzebuję. Dojrzała mówi: potrzebuję cię, ponieważ cię kocham. Erich Fromm *** W miłości dwie wolności łączą się w jedną słodką niewolę. Jason Evangelu *** Żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy, dwóch tych samych pocałunków, dwóch jednakich spojrzeń w oczy. Wisława Szymborska „Nic dwa razy” Smutne cytaty na FB Kiedy chcesz wyrazić swoje trudne emocje na portalu społecznościowym, przyda się smutny cytat. Te słowa to cytaty o smutku, żalu, rozczarowaniu i samotności, idealne na krótki wpis na FB. Smutek bierze się z samotności serca. Monteskiusz *** Łzy to słowa, których serce nie może wyrazić. Gerard Way *** Kiedy jesteś smutny, musisz mieszać się z tłumem. Samotność karmi mroczne myśli. Théophile Gautier *** Przeciwieństwem miłości jest obojętność. Shane Parrish *** Życie składa się z tak wielu zespawanych ze sobą rozstań. Charles Dickens *** Ja też nie lubię, gdy płaczę i ktoś się przyczepia. Już sobie idę. Płakać trzeba w spokoju. Tylko wtedy ma się z tego radość… Janusz Leon Wiśniewski Zobacz także: Cytaty o muzyce, które opisują emocje Cytaty o marzeniach, które zmotywują cię do ich realizacji Cytaty na chrzest: mądre życzenia i krótkie sentencje. Jan Paweł II, Twardowski i cytaty z Biblii
Cytaty o szczęściu i miłości: mądre z klasyki literatury i krótkie do życzeń
Cytaty o szczęściu i miłości pozwolą zrozumieć, czym właściwie jest ten stan. Niektóre mądre sentencje z pewnością wywołają uśmiech na twarzy. Inne przydadzą się do życzeń lub dedykacji. Jeszcze inne krótkie cytaty pomogą odkryć tajemnice prawdziwego szczęścia.
Poniżej najpiękniejsze cytaty o szczęściu. Bo... „W życiu chodzi o coś więcej niż tylko bycie szczęśliwym. Chodzi o odczuwanie całej gamy emocji: szczęścia, smutku, złości, żalu, miłości, nienawiści. Jeśli spróbujesz stłumić jedną z nich, stłumisz je wszystkie” − uważa John Mardsen. Czy zatem szczęście to brak smutku? A czy szczęście zależy wyłącznie od nas, czy od okoliczności? Poniższe mądre cytaty pozwolą odpowiedzieć sobie na te i jeszcze więcej pytań o szczęście i miłość. Spis treści: Mądre cytaty o szczęściu Krótkie cytaty o szczęściu Cytaty o szczęściu i miłości Cytaty o szczęściu i uśmiechu Cytaty o rodzinie i szczęściu Mądre cytaty o szczęściu Nikt tak trafnie, jak poeci i pisarze nie potrafi ubrać w słowa tego, czym jest szczęście, jak je odczuwamy i co dla nas znaczy. Oto mądre cytaty o szczęściu prosto z klasyki literatury. „Milczenie jest najlepszym tłumaczem radości, bo małe jest szczęście, które można wyrazić słowami”. William Shakespeare *** „Tajemnica szczęścia ukryta jest w tym, by widzieć wszystkie cuda świata i nigdy nie zapomnieć o dwóch kroplach oleju na łyżce.” Paolo Coelho *** „Szczęście wśród inteligentnych osób to najrzadsza rzecz, jaką znam.” Ernest Hemingway *** „To nie dobrobyt czyni nas szczęśliwymi, lecz dobroć i sposób widzenia własnego życia. I jedno, i drugie zawsze zależy od nas samych: człowiek zawsze może być szczęśliwy, jeśli tylko tego zechce, i nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić”. Aleksander Sołżenicyn *** „Prawdziwe szczęście, którego szukamy, jest najczęściej inne, niż je sobie wyobrażaliśmy. Jest tajemnicą, która przekracza nasze ludzkie wyobrażenia.” Jan Twardowski *** „Jeśli nie jesteś szczęśliwy, to oznacza tylko tyle, że koncentrujesz się na tym, czego nie masz. W przeciwnym razie musiałbyś doświadczać błogostanu”. Anthony de Mello Krótkie cytaty o szczęściu Jeśli szukasz cytatu do życzeń urodzinowych, tutaj znajdziesz inspirację. „Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli.” Albert Schweitzer *** „Kto się czuje szczęśliwy, nie starzeje się.” Paul Heyse *** „Przeszkodą do szczęścia jest nadzieja na zbyt wielkie szczęście.” Bernard le Bovier de Fontenelle *** „Nasze szczęście zależy od nas samych.” Arystoteles *** „Zdecydowałem, że będę szczęśliwy, bo to zdrowe.” Voltaire *** „Przyjemność jest początkiem i celem życia szczęśliwego” Epikur *** „To człowiek człowiekowi najbardziej potrzebny jest do szczęścia” Paul Thiry Holbach *** „Szczęście to nie cel. To produkt uboczny czerpania z życia w pełni” Eleanor Roosevel Cytaty o szczęściu i miłości Szczęście i miłość idą ze sobą w parze, a przynajmniej chcielibyśmy, żeby zawsze jedno uczucie towarzyszyło drugiemu. Oto najważniejsze cytaty o szczęściu i miłości. „Szczęście w życiu nie polega na tym, żeby być kochanym. Największym szczęściem jest kochać.” Sigrid Undset *** „Człowiek jest szczęśliwy tylko wtedy, kiedy kocha i coś daje. Albowiem większym szczęściem jest dawać niż brać.” Max Scheler *** „Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet gdy jesteś smutny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu.” Gabriel Garcia Márquez *** „Uśmiech skraca dystans rodzącej się miłości.” Zbigniew Trzaskowski *** „Do szczęścia nie jest potrzebne wygodne życie, lecz zakochane serce”. Josemaría Escrivá de Balaguer *** „Dla miłości nie jest ważne, aby ludzie do siebie pasowali, ale by byli razem szczęśliwi”. Brigitte Bardot *** „Szczęście jest motylem: próbuj je złapać, a odleci. Usiądź w spokoju, a ono spocznie na twoim ramieniu”. Anthony de Mello Cytaty o szczęściu i uśmiechu Szczęście wywołuje uśmiech na naszych twarzach. Uśmiech dodaje nam atrakcyjności. Każdy, kto jest szczęśliwy, częściej obdarza innych uśmiechem. Poniżej zebraliśmy cytaty o szczęściu i uśmiechu, które poprawią ci humor. „Szczęście lubi odwzajemniać uśmiech. Dlatego unika ponuraków.” Lesław Nowara *** „Darząc uśmiechem, uszczęśliwiasz serce. Uśmiech bogaci obdarzonego, nie zubożając dającego.” Wincenty Faber *** „Trzeba się śmiać. Inaczej człowiek by zwariował” Terry Pratchett *** „Uśmiech to najcenniejszy dar, jaki możesz dać drugiej osobie” Patti LaBelle *** „Najbardziej straconym dniem jest ten, w którym się nie śmiałeś” Sébastien-Roch Nicolas Chamfort Cytaty o rodzinie i szczęściu Posiadanie rodziny bardzo często postrzegane jest jako szczęście. Nie ważne, czy rodzina jest pełna, czy niepełna, jeśli jej członkowie kochają się, pojawia się też szczęście. Myślisz inaczej? Zapoznaj się z zebranymi przez nas cytatami o rodzinie i szczęściu. „Szczęściem jest posiadanie dużej, kochającej, dbającej i bardzo blisko ze sobą związanej rodziny – tyle że w innym mieście”. Robert Burns *** „Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób”. Lew Tołstoj *** „Szczęście to coś do zrobienia, ktoś do kochania i nadzieja na coś”. Joanna Sałyga *** „Szczęście nie polega na tym, żeby zdobyć to, czego pragniesz. Polega na tym, żeby pragnąć tego, co już masz”. Regina Brett *** „O szczęściu może mówić tylko ten, kto znajdzie w życiu kogoś takiego, kogoś, do kogo może się przytulić i zamknąć oczy. Nawet jeśli trwałoby to tylko chwilę lub jeden dzień”. Patrick Rothfus *** Szczęście jest wczoraj albo jutro, ale nigdy dzisiaj. Nie może być dzisiaj, ponieważ jest jedynie złudzeniem, a złudzenia wydają się rzeczywiste wyłącznie z oddali. George R. R. Martin Zobacz także: Cytaty o życiu – piękne i inspirujące cytaty i sentencje Dedykacja dla dziecka – jak ją napisać? [gotowe dedykacje i cytaty do książki i albumu] Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach
Mądre cytaty o małżeństwie. Te krótkie sentencje o miłości warto pamiętać w chwilach kryzysu
Mądre cytaty o małżeństwie pokazują, że życie we dwoje to wzloty i upadki. Krótkie sentencje o miłości przypomną Wam o sile uczucie i wzajemnym wsparciu. Bycie razem może być piękne na wiele sposobów.
Cytaty o małżeństwie pozwalają spojrzeć świeżym okiem na związek. Niektóre z nich są wesołe, inne satyryczne lub nostalgiczne – zupełnie tak samo jak sytuacje, które zdarzają się w każdym małżeństwie. Spośród nich można dowolnie wybierać i użyć ich jako np. dodatek do życzeń ślubnych czy rocznicowych. Nasze sentencje o miłości to doskonałe uzupełnienie kartki na rocznicę dla wspaniałego męża, którego chcemy w ten sposób docenić. Panowie również znajdą tutaj mądre cytaty, które mogą dołączyć do prezentu dla żony, np. z okazji Dnia Kobiet lub Walentynek. Cytaty o małżeństwie: Mądre cytaty o małżeństwie Krótkie cytaty o małżeństwie Śmieszne cytaty o małżeństwie Cytaty z Jana Pawła II o małżeństwie Mądre cytaty o małżeństwie Małżeństwo – czy to z długim, czy krótkim stażem jest po prostu piękne, bo jest wasze. Każdy związek niesie ze sobą swoją historię. Poniżej zebraliśmy mądre cytaty o małżeństwie, które sprawdzą się jako życzenia, np. z okazji rocznicy ślubu. Szczęśliwe małżeństwa zaczynają się, gdy poślubiamy tych, których kochamy, a rozkwitają, gdy kochamy tych, których poślubiamy. - Tom Mullen *** Mąż i żona mogą nie zgadzać się w wielu kwestiach, ale muszą absolutnie zgadzać się w tym: aby nigdy, przenigdy się nie poddawać. - Autor nieznany *** Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku - Antoine de Saint-Exupéry *** 3 słowa, które pomagają przezwyciężać małżeńskie problemy: dziękuję, proszę i przepraszam. - Papież Franciszek *** Udane małżeństwo wymaga zakochiwania się wiele razy, zawsze w tej samej osobie. - Mignon McLaughlin *** Związek małżeński to mozaika, która tworzy się z milionów drobnych chwil - Jennifer Smith Kiedy już zdecydujesz się spędzić z kimś resztę swojego życia, chcesz, żeby ta reszta życia zaczęła się jak najszybciej. z filmu Kiedy Harry poznał Sally Krótkie cytaty o małżeństwie Poznaj kilka krótkich sentencji o małżeństwie, które w trudnych chwilach podniosą cię na duchu. Możesz wykorzystać je jako wpis do księgi gości lub życzeń dla młodej pary. Szczęśliwe małżeństwo to długa rozmowa, która zawsze wydaje się zbyt krótka. - Andre Maurois *** Małżeństwo jest najbardziej naturalnym stanem człowieka i stanem, w którym odnajdziesz trwałe szczęście. - Benjamin Frank *** W małżeństwie nie chodzi o wiek; chodzi o znalezienie właściwej osoby. - Sophia Bush *** To nie brak miłości, lecz brak przyjaźni czyni nieszczęśliwe małżeństwa. - Friedrich Nietzsche *** Dobre małżeństwo to związek dwojga dobrych wybaczających. - Ruth Bell Graham *** Wspaniałe małżeństwo nie jest czymś, co po prostu się dzieje; to coś, co musi być stworzone. - Fawn Weaver *** Relacje między mężem, a żoną są jak relacja Toma i Jerry’ego. Choć dokuczają sobie i walczą, nie mogę bez siebie żyć. - Autor nieznany *** Małżeństwo to nie stan, lecz ciągła podróż. - Andreas Tenzer Śmieszne cytaty o małżeństwie Małżeństwo to poważna sprawa i co tu kryć, nie zawsze bywa sielankowo. Ale tym, co pomaga rozładować napięcie i sprawia, że dwoje ludzi po prostu lubi ze sobą być, jest poczucie humoru. Dzięki niemu można złapać dystans do partnera i… siebie. Bardzo niebezpiecznie jest spotkać kobietę, która nas całkowicie rozumie. Kończy się to zawsze małżeństwem. - Oscar Wilde *** Małżeństwo – dożywocie za miłość. - Maria Czubaszek *** Kocham bycie zamężną. Cudownie jest mieć tą jedną wyjątkową osobę, którą chcę wkurzać przez resztę swojego życia. - Rita Rudner *** Niejedno małżeństwo uratowałby tłumacz. - Aleksander Kumor *** Jeśli chcesz, żeby twoja żona cię posłuchała, mów do innej kobiety; masz wtedy pewność, że usłyszy wszystko. - Sigmund Freud *** Mąż to mężczyzna, któremu wzrok psuje się akurat wtedy, gdy powinien widzieć torby i inne ciężary. - Pam Brown *** A jednak istnieje małżeństwo, które sprawia mężczyźnie niekłamaną radość – zaślubiny jego córki. - Marcel Achard *** Najbardziej rozczarowane małżeństwem są zawsze te kobiety, które wyszły za mąż, by nie pracować. - Marlena Dietrich *** Mąż: człowiek, który nigdy nie pamięta o twoich urodzinach, ale w towarzystwie chętnie wymienia twój wiek. - Marilyn Monroe Cytaty z Jana Pawła II o małżeństwie Jan Paweł II dużo mówił o małżeństwie, dlatego jego cytaty są powszechnie znane. Jeśli jednak nie znasz jeszcze kultowych słów polskiego papieża, poniżej przygotowaliśmy cytaty o małżeństwie Jana Pawła II: Miłość, która jest gotowa nawet oddać życie, nie zginie. *** Dotąd dwoje choć jeszcze nie jedno. Odtąd jedno choć nadal dwoje. *** Tylko miłość może wykluczyć używanie jednej osoby przez drugą. *** Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się – na próbę. Cytaty o małżeństwie Jana Pawła II będą pięknym uzupełnieniem kartki z okazji zaślubin. Czasem trudno wyrazić uczucia i podkreślić wagę tej chwili. Z naszymi propozycjami życzenia na ślub lub rocznicę przygotujecie w kilka minut. Zobacz także: Cytaty o kobietach: mądre i piękne złote myśli, idealne nie tylko na Dzień Kobiet Mądre cytaty na urodziny: krótkie cytaty i sentencje urodzinowe, także na 18 urodziny Wierszyki do pamiętnika: mądre, krótkie, fajne wpisy dla dziewczynki. Piękne złote myśli dla dzieci
Kordian – streszczenie krótkie i szczegółowe, plan wydarzeń, opis bohaterów
„Kordian” nie jest łatwym dziełem, ale dzięki naszym streszczeniom szybko uporządkujesz wiedzę na temat tego utworu. Aby przypomnieć sobie treść i najważniejsze zagadnienia „Kordiana”, wystarczy zerknąć na plan wydarzeń, streszczenie w wersji krótkiej oraz opis bohaterów.
Kordian to dramat romantyczny, który po raz pierwszy ukazał się w 1834 roku. Juliusz Słowacki pisał swe dzieło w Genewie. Tworząc, nawiązywał do aktualnych problemów Polaków, zarówno politycznych jak i moralnych. Przeczytaj streszczenie Kordiana, by wykorzystać znajomość lektury podczas sprawdzianu, egzaminu lub pisania rozprawki. Spis treści: Kordian – plan wydarzeń Kordian – streszczenie krótkie Kordian – streszczenie szczegółowe Geneza utworu Kordian Kordian – opis bohaterów Kordian – plan wydarzeń Przepowiednia czarownic o trudnej przyszłości narodu polskiego. Zapowiedź nowego modelu poezji. Opowieść Grzegorza (sługi Kordiana). Wyznanie miłości Kordiana do Laury. Próba samobójcza Kordiana. Podróże Kordiana po Europie (Anglia, Włochy). Przemiana Kordiana na szczycie Mont Blanc i poświęcenie się dla ojczyzny. Koronacja cara. Pragnienie zamordowania cara. Próba zabójstwa cara. Skazanie na śmierć Kordiana. Rozmowa Kordiana z Grzegorzem i księdzem. Ułaskawienie Kordiana. Strzały (nieznany dalszy los Kordiana). Na podstawie powyższych punktów możesz spróbować samodzielnie ułożyć mniej lub bardziej szczegółowe streszczenie Kordiana. Kordian – streszczenie krótkie Jak w kilku zdaniach przestawić, o czym jest Kordian? To historia młodzieńca, który po nieudanej próbie samobójczej rusza w podróż i przechodzi przemianę. Już nie jest apatycznym, nieszczęśliwie zakochanym romantykiem, a pełnym gotowości do działania i poświęceń Polakiem. Postanawia, że to on będzie tym, który zabije cara, ciemiężcę narodu polskiego. Plan ten jednak nie udaje się, a Kordian zostaje skazany na śmierć. Decyzja o ułaskawieniu dociera w chwili, gdy pada rozkaz wystrzału. Tak kończy się utwór. Już na podstawie tego krótkiego streszczenia Kordiana możesz nawiązać do utworu, pisząc rozprawkę na temat miłości, patriotyzmu, zbrodni czy przemiany bohatera. Kordian – streszczenie szczegółowe Przygotowanie Jest noc sylwestrowa 1799 roku (wiek XVIII tej nocy zmieni się w wiek XIX). Diabły i czarownice zbierają się w chacie czarnoksiężnika Twardowskiego. Szatan oznajmia, że zbliża się wielki moment dla pewnego narodu (Polaków). Z wielkiego kotła wychodzą kolejno – stworzone przez samego szatana – ważne dla historii Polski postacie. Ich opisy wskazują, że są to: przywódcy powstania listopadowego: Józef Chłopicki, Jan Krukowiecki, Adam Jerzy Czartoryski, Jan Skrzynecki, Julian Ursyn Niemcewicz, Joachim Lelewel. Spotkanie przerywają aniołowie, którzy przeganiają diabły i czarownice. Archanioł prosi o zmiłowanie nad Polską. Prolog W tej części występują Trzy Osoby: Pierwsza Osoba: Adam Mickiewicz (ukazany jako ktoś, kto bezzasadnie uważa się za boskiego proroka, zwiastującego cud zmartwychwstania Polski), Druga Osoba: postać polemizująca z Mickiewiczem, Trzecia Osoba: postać zupełnie przeciwna Mickiewiczowi. (Należy zauważyć, że autor prologu przeciwstawia się koncepcji poetyckiej swego największego rywala, Adama Mickiewicza). Akt I: Scena 1 Kordian snuje rozważania na temat swego charakteru i usposobienia. Następnie słucha trzech bajek, które opowiada sługa Grzegorz: o Janku, co psom szył buty, o bitwie pod piramidami, opowieści z dziejów polskich żołnierzy. Scena 2 Kordian rozmawia z ukochaną Laurą. Kobieta jest starsza od niego i traktuje go raczej jak syna niż obiekt uczuć erotycznych. Po odjeździe Laury i Grzegorza Kordian wyjawia zamiar popełnienia samobójstwa. Scena 3 Laura ma wyrzuty sumienia, że potraktowała Kordiana szyderczo. Niepokoi się o chłopaka. Od Grzegorza dowiadujemy się, że Kordian próbował się zabić. Akt II: Rok 1828. Wędrowiec Ten akt nie dzieli się na sceny – Kordian odbywa podróż po różnych miejscach Europy (ostatnie z nich to szczyt Mont Blanc, gdzie wygłasza swój słynny monolog). Londyn, James Park. Kordian snuje rozważania nad ludzkim życiem oraz zachwyca się pięknem ogrodu św. Jakuba. Refleksje przerywa tutejszy Dozorca, który przekonuje Kordiana, że wszystkim na świecie rządzi pieniądz (a jedyne, czego nie da się kupić to szacunek). Dover (Anglia). Kordian czyta fragment Króla Leara Szekspira. Składa hołd wielkości pisarza. Mężczyzna dostrzega, jak wielka przepaść dzieli literaturę od rzeczywistości. Włochy. Kordian poznaje Wiolettę. Piękna kobieta zapewnia go o swej miłości, lecz gdy Kordian obwieszcza jej, że jest bankrutem – jej uczucie znika. Wioletta okazuje się osobą, dla której ważne są wyłącznie pieniądze i udogodnienia związane z bogactwem. Podczas pobytu we Włoszech Kordian prosi Papieża, by pobłogosławił Polskę i Polaków, lecz ten go zbywa. W rozmowie przeszkadza im papuga, która wypowiada łacińskie słowa. Papież stwierdza, że w razie buntu i powstania jako pierwszy rzuci klątwę na naród polski. Szczyt góry Mont Blanc. Kordian zmienia się z zagubionego, niedojrzałego mężczyzny w osobę o nadludzkich możliwościach. Pragnie działać. Czuje na sobie obowiązek walki o wolność Polski, choćby miał za to zapłacić życiem. Właśnie na szczycie Mont Blanc wypowiada słowa: Polska Winkelriedem narodów! Co to znaczy? Winkelried był szwajcarskim bohaterem z czasów średniowiecza. Według legendy, podczas bitwy Szwajcarii i Austrii, skierował całą uwagę i ostrza wrogów na siebie. Zginął, lecz po tym wydarzeniu jego kraj był bliższy zwycięstwa. Polska jako Winkelried narodów ma być krajem, który cierpiąc i ginąc, pokaże Europie, że walka o wolność jest najważniejsza. Po skończonym monologu na Mont Blanc bohater na chmurze udaje się do Polski. Akt III: Spisek koronacyjny Scena 1 Warszawa, plac przed Zamkiem Królewskim. Tłum oczekuje na przybycie cara. Dla wielu zebranych jego koronacja na władcę Polski to okazja do tańców i pijaństwa. Scena 2 W warszawskiej katedrze św. Jana Konstanty zostaje koronowany na króla Polski i przysięga respektować konstytucję. Scena 3 Ponownie plac przed Zamkiem Królewskim. Szlachcic (jeden z widzów spośród tłumu) stwierdza, że car nie dotrzyma wierności konstytucji. Szewc (inny widz) uważa, że lepiej skupić się na tym, co tu i teraz. Widział jak podczas rozganiania zebranych potrącona przez księcia Konstantego kobieta upuściła dziecko z rąk. Na ulicach stoją beczki z winem, by wszyscy mogli uczcić koronację księcia Konstantego. W pewnym momencie słychać śpiew Nieznajomego, który zachęca, by tłum pił, a w tym czasie ktoś wreszcie zemści się na carze. Scena 4 Spotkanie spiskowców w podziemiach warszawskiego kościoła św. Jana. Spiskowcy przeprowadzają głosowanie dotyczące zamordowania cara i jego rodziny, w którym opowiadają się „za” lub „przeciw”. Zdania są podzielone. Kordian postanawia poświęcić własne życie dla dobra ojczyzny i rodaków. Wie, że jako carobójca nie ma szans na ucieczkę. Scena 5 Kordian przechodzi przez komnaty królewskie i kieruje się do sypialni cara. W jego głowie toczy się walka między obowiązkiem moralnym a instynktem samozachowawczym – walka Strachu i Imaginacji. Wyczerpany Kordian mdleje u progu sypialni cara. Hałas budzi władcę, który rozkazuje rozstrzelać Kordiana. Przedtem żąda jednak, by sprawdzono, czy jest obłąkany. Scena 6 Szpital dla obłąkanych. Do Kordiana przychodzi szatan pod postacią Doktora. Pokazuje mężczyźnie dwóch chorych psychicznie pacjentów (jeden uważa się za krzyż, na którym skonał Chrystus, drugi – z uniesioną ręką jest pewny, że właśnie na jego dłoni opiera się świat). Szatan chce w ten sposób przekonać Kordiana, że wiara w nadludzką moc jednostki to domena wariatów. Rozmowę Kordiana z Doktorem przerywa wejście cara, księcia i ich żołnierzy. Doktor znika w popłochu. Egzekucja Kordiana ma się odbyć na Placu Saskim. Scena 7 Plac Saski. Książę Konstanty grozi Kordianowi okrutną śmiercią. Każe mu dosiąść konia i przeskoczyć przez wysoką górę z ustawionych w kształt piramidy karabinów zakończonych bagnetami. Kiedy Kordian wykonuje polecenie, na rozkaz władcy zostaje przeprowadzony do celi. Car rozkazuje, by sąd wojskowy wydał na Kordiana wyrok śmierci. Scena 8 Cela klasztorna zmieniona w więzienie. Główny bohater spowiada się, przygotowując się na śmierć. Podkreśla walor ofiary i samozaparcia oraz nawiązuje do bohaterskiej przeszłości narodu. Żegna się z Grzegorzem. Scena 9 Książę prosi cara o ułaskawienie Kordiana. Padają argumenty natury politycznej, a następnie osobistej. Car pod naciskiem brata ustępuje, podpisuje ułaskawienie Kordiana, które zostaje wysłane na miejsce egzekucji. Scena 10 Przed śmiercią Kordian zostaje pozbawiony szlachectwa. Między ludźmi toczą się rozmowy dotyczące egzekucji. Na miejsce dociera adiutant księcia z ułaskawieniem dla Kordiana, lecz oficer, który dał znak do wystrzału, nie widzi go... W tym miejscu dramat się kończy. Geneza utworu Kordian Juliusz Słowacki pisał dramat, gdy przebywał w Genewie (w roku 1834). Utwór ten był osobistym rozrachunkiem z tym, co czuł naród polski po upadku powstania listopadowego (1830). Tytułowy bohater wyraża krytyczny głos autora wobec przebiegu powstania listopadowego. W Kordianie obecna jest również polemika Słowackiego z Mickiewiczem – w czasach powstawania utworu Słowacki nie krył, że w wielu aspektach nie zgadza się z postawą swego największego rywala. Kordian – opis bohaterów Ważnym uzupełnieniem streszczenia krótkiego i szczegółowego są opisy postaci występujących w dziele. Kordian – cierpi na tzw. chorobę wieku, objawiającą się nudą, apatią, niechęcią do życia, nieszczęśliwym ulokowaniem uczuć. Popada w skrajne emocje. Stan ten prowadzi go do nieudanej próby samobójczej. Na końcu swej podróży po Europie na szczycie Mont Blanc doznaje wewnętrznej przemiany. Podejmuje decyzję o zabiciu cara. Grzegorz – oddany sługa, przerażony stanem Kordiana. Kocha tytułowego bohatera jak syna. Doktor – pod postacią lekarza odwiedza Kordiana w szpitalu psychiatrycznym sam szatan. Wizyta ta odbiera bohaterowi ostatnią nadzieję i poczucie wartości. Książę Konstanty – żonaty z Polką Joanną Grudzińską. Był organizatorem armii Królestwa Kongresowego. Józef Chłopicki – bohater epizodyczny, dyktator powstania listopadowego. Związany ze środowiskami konserwatywnymi. Sprzeciwiał się walce zbrojnej. Adam Jerzy Czartoryski (książę) – bohater historyczny, epizodyczny. Przyjaźnił się z carem Aleksandrem I. Zastępca ministra spraw zagranicznych Rosji. Mikołaj I (car) – bohater epizodyczny, spiskowcy chcieli dokonać na nim zamachu. Spiskowcy – bohaterowie epizodyczni, ulegają argumentom starców. Starcy gaszą ich zapał, wskazując, że zemsta jest sprzeczna z pojęciami chrześcijańskimi. Zobacz także: Pan Tadeusz – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Lalka – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Ludzie bezdomni – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Pieśń o Rolandzie – streszczenie i krótkie opracowanie
W streszczeniu „Pieśni o Rolandzie” znajdziesz najważniejsze informacje o utworze. Kim jest Roland, bohater francuskiego eposu rycerskiego z epoki średniowiecza? Kto, oprócz tytułowego bohatera, odgrywa ważną rolę w „Pieśni"? O czym warto pamiętać, odwołując się do tego otworu podczas pisania rozprawki lub na egzaminie?
Z naszego streszczenia dowiesz się wszystkiego, z wyjątkiem tego, kto jest autorem „Pieśni o Rolandzie”. Dlaczego? Ponieważ nazwiska twórcy tego dzieła nie zna nikt. Na końcu rękopisu utworu znajduje się jedynie krótka adnotacja na temat autora, bez jego nazwiska. Francuskojęzyczny epos na język polski przełożył Tadeusz Boy-Żeleński w 1932 roku. Spis treści: Geneza i problematyka „Pieśń o Rolandzie” „Pieśń o Rolandzie” – streszczenie „Pieśń o Rolandzie” – plan wydarzeń „Pieśń o Rolandzie” – opis bohaterów Geneza i problematyka „Pieśń o Rolandzie” „Pieśń o Rolandzie” to francuski epos rycerski. Gatunek po francusku określany jest mianem chansons de geste, czyli pieśni o czynach. Pieśni te opiewały czyny znamienitych rycerzy, a wykonywali je poeci dworscy, nazywani trubadurami lub truwerami. Pieśń o Rolandzie powstała w XI wieku, jest zatem przykładem literatury średniowiecznej. Utwór jest uznawany za najstarsze dzieło gatunku chansons de geste. Zadaniem chanson de geste było przedstawienie obrazu doskonałego rycerza chrześcijańskiego. To był jeden z głównych wzorców osobowości w średniowieczu. W pieśni takim ideałem jest hrabia Roland. Na jego przykładzie przedstawiony jest etos rycerza, czyli zbiór wartości, którymi powinien kierować się rycerz doskonały. Oczekiwano od niego, by był waleczny, oddany Bogu i ojczyźnie oraz odważny. Celem jego życia miała być walka w obronie wiary chrześcijańskiej. Roland spełniał te warunki, więc można go uznać za wzorowego rycerza chrześcijańskiego. „Pieśń o Rolandzie” – streszczenie Pieśń o Rolandzie opowiada o wyprawie króla Franków Karola Wielkiego i jego walkach z Arabami na terenie Hiszpanii (władca nazywany jest w pieśni cesarzem). Głównym wątkiem jest historia Rolanda, rycerza i siostrzeńca króla Francji Karola Wielkiego, który zginął podczas walki z Saracenami. Honor kazał mu podjąć samotną walkę z wrogiem, za co zapłacił własnym życiem. Utwór odwołuje się do historycznych wydarzeń, których realia zostały nieco zmienione. Walki z Saracenami W Hiszpanii od siedmiu lat cesarz Karol Wielki walczy z Saracenami. Włada już prawie całym krajem z wyjątkiem Saragossy. Marsyl, władca Saragossy wysyła Karolowi list, w którym pisze o zaprzestaniu oblężenia jego miasta. Karol zwołuje naradę. Pojawia się na niej hrabia Roland, który sprzeciwia się zawarciu pokoju. Wybór Ganelona na posła Roland przypomina cesarzowi, że już kiedyś został zdradzony. Hrabia jest przekonany, że tym razem będzie tak samo. Karol wysyła do Saragossy posła, na którego zostaje wybrany ojczym Rolanda, Ganelon. Ma on omówić z Marsylem warunki pokoju. Roland proponuje kandydaturę ojczyma, ponieważ uważa mężczyznę za roztropnego. Przerażony Ganelon odgraża się pasierbowi. Ganelon nie chce być posłem, bo mówi się, że kto udaje się do Saragossy, nigdy nie wraca. W końcu zgadza się i jedzie, jednocześnie planując zemstę na Rolandzie. Zdrada Ganelona Ganelon przekonuje Marsyla, że Roland musi zginąć. Twierdzi, że gdy on umrze, cesarz Karol Wielki nie będzie miał siły, by dalej walczyć, ponieważ to Roland jest jego prawą ręką. Marsyl zgadza się. Roland zostaje dowódcą tylnej straży. Wojska wycofują się z Hiszpanii na mocy porozumienia. Marsyl napada na oddział Rolanda. Oliwier, przyjaciel Rolanda, trzykrotnie prosi go, by zadął w róg i przywołał w ten sposób wojska Karola na pomoc. Rycerz jednak odmawia. Walki Marsyla z Rolandem Rozpoczyna się walka, w której hrabia Roland dziesiątkuje Saracenów swoim mieczem, Durendalem. Bitwa jest trudna. Obie strony walczą wytrwale. Francuzi opadają z sił, lecz nie chcą się poddać. Roland jest zdruzgotany stanem swoich wojsk. Chce zadąć w róg, ale Oliwier już mu to odradza. Tłumaczy, że będzie to znaczyło, że ratuje tylko siebie. A to jest niegodne dowódcy. Śmierć Rolanda Oliwier zostaje śmiertelnie ranny, traci wzrok i słuch. Kładąc się na ziemi, prosi Boga o błogosławieństwo dla cesarza Karola i Francji. Roland jest świadkiem tej śmierci. Mdleje, lecz udaje mu się zostać w siodle. Jego tarcza zostaje podziurawiona, a koń – ranny. W końcu decyduje się przywołać cesarza na pomoc. Gdy nadciąga cesarska armia, wojska Marsyla uciekają. Roland, idąc przez pola, zbiera ciała martwych rycerzy. Niedługo po tym znów traci przytomność. Arcybiskup, który rusza po wodę, aby ocucić Rolanda, umiera. Hrabia odzyskuje przytomność, lecz czuje, że śmierć jest blisko. Kładzie się na wzgórzu, podkładając pod siebie miecz i róg. Modli się zwrócony w kierunku Hiszpanii. Aniołowie zabierają jego duszę do nieba. Przybycie armii Karola Wielkiego Cesarz Karol Wielki rusza za Saracenami w pościg. Wcześniej poprosił Boga o przedłużenie dnia, aby udało zdążył dogonić wroga. Gdy mu się to udaje, rozbija oddział Saracenów. Marsyl zostaje ranny i ucieka do Saragossy. Jego syn traci życie w bitwie. Karol Wielki rozpacza, odnajdując martwe ciało Rolanda. Wszystkich poległych cesarz każe pogrzebać we wspólnej mogile. Ale ciała Rolanda, Oliwiera i Turpina mają zostać złożone w trzech wozach okrytych jedwabiem. Cesarz rozkazuje, by zawieźć je do Francji. Walki z wojskami babilońskimi Posłowie emira babilońskiego przybywają na pomoc Marsylowi i wyzywają Karola do walki. Ponownie rozpoczyna się bitwa. Marsyl umiera. Karol po przyjeździe do Akwizgranu zawiadamia narzeczoną Rolanda, że jej ukochany nie żyje. Proponuje jej swojego syna na męża, lecz ta pada martwa u stóp władcy. Sąd nad Ganelonem Nad Ganelonem ciąży sąd, lecz ten nie przyznaje się do zdrady, a jedynie do zemsty na Rolandzie. Jego trzydziestu krewnych poręcza za niewinność Ganelona, jednak i on, i jego krewni zostają skazani na śmierć. Ganelon przywiązany do czterech koni za nogi i ręce umiera w męczarniach. „Pieśń o Rolandzie” – plan wydarzeń Brak zwycięstwa Karola Wielkiego mimo aż siedmiu lat zdobywania Saragossy. Rada zwołana przez Marsyla, władcę Saragossy. Rada Blankandryna dla Marsyla (dotyczy przyjęcia chrześcijaństwa i tego, by złożył hołd Karolowi Wielkiemu) Wysłanie posłów do Karola Wielkiego. Zwołanie rady przez Karola Wielkiego. Propozycja Rolanda, dotycząca kandydatury jego ojczyma, Ganelona, na posła. Wysłanie Ganelona do Marsyla przez Karola Wielkiego. Upuszczenie rękawicy przez posła (według zebranych to zła wróżba). Zdrada Ganelona i jego rady dla Marsyla jak pokonać Karola Wielkiego. Powrót posła i przekazanie Karolowi kluczy do Saragossy. Sen Karola o zdradzie posła Ganelona. Wybranie Rolanda na dowódcę tylnej straży. Wysłanie wojsk przez Marsyla. Rada Ganelona dotycząca uderzenia wojsk Saragossy od strony straży dowodzonej przez Rolanda. Decyzja Rolanda o samodzielnym pokonaniu przeciwnika. Początek bitwy. Rzeź na polu bitwy. Wołanie Rolanda o wsparcie. Przybycie rycerzy z armii Karola Wielkiego. Pojmanie Ganelona – zdrajcy. Osłabienie Rolanda i decyzja o oddaleniu się na wzgórze. Śmierć Rolanda. Walka armii Marsyla i wojsk Karola Wielkiego (przy pomocy emira z Babilonu). Zwycięstwo Karola Wielkiego. Powrót króla do Akwizgranu. Narzeczona Rolanda dowiaduje się o śmierci ukochanego i umiera. Sąd nad Ganelonem. Zdrajca uznany winnym i skazany na rozerwanie czterema końmi. Przyjęcie chrześcijaństwa przez wdowę po Marsylu. „Pieśń o Rolandzie” – opis bohaterów Roland – hrabia, symbol rycerstwa. Najdzielniejszy rycerz Karola Wielkiego. Odważny, rycerski, waleczny. Jest okrutny dla wrogów, ale serdeczny wobec przyjaciół. Cechuje go pycha i porywczość. Pomimo że zostaje pokonany przez wroga, umiera jako zwycięzca. Karol Wielki – potężny i waleczny. Troszczy się o poddanych. Dzięki proroczym snom ma kontakt ze światem mistycznym. Jest symbolem wojującego Kościoła. Ganelon – zdrajca, sprzymierzony z Saracenami, by zdobyć władzę. Ojczym Rolanda. Zostaje skazany na śmierć. Oliwier – przyjaciel Rolanda, wierny, waleczny, rozsądny. Naim – książę, doradca Karola. Turpin – biskup i rycerz, ginie w walce. Zobacz także: Chłopi - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Antygona - streszczenie, plan wydarzeń, bohaterowie Jądro ciemności – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów, problematyka
Dynia kojarzy się przeważnie ze świętem zwanym Halloween. Wtedy wydrąża się jej środek i wycina się w niej różne śmieszne lub straszne twarze. Warto wiedzieć, jak narysować dynię, gdyż na pewno twoje dziecko niejednokrotnie spotka się z takim zadaniem w przedszkolu lub szkole.
Narysowanie dyni jest bardzo proste. Nie potrzeba dużej ilości kolorów, ponieważ praktycznie cała dynia jest pomarańczowa. Po narysowaniu można ją jednak ozdobić na kilka sposobów. Zanim jednak przejdziemy do tego etapu, zobaczcie krok po kroku, jak narysować dynię. Przygotujcie kartkę, ołówek, gumkę do ścierania oraz kredki, farby lub flamastry do pokolorowania rysunku. Spis treści: Jak narysować dynię – krok 1 Jak narysować dynię – krok 2 Jak narysować dynię – krok 3 Jak narysować dynię – krok 4 Rysowanie dyni na wiele sposobów Jak narysować dynię – krok 1 Ułóżcie kartkę poziomo. Na środku narysujcie duży owal. Jak narysować dynię – krok 2 Na górze i na dole owalu zaznaczcie środek. Od tych punktów poprowadźcie linie w kształcie łuku, tak jak na rysunku. Jak narysować dynię – krok 3 Na górze dyni narysujcie ogonek. To dwie linie poprowadzone w prawą stronę. Końce linii mają się łączyć. Jak narysować dynię – krok 4 Czas pokolorować dynię. Ogonek – na brązowo, a samą dynię – na pomarańczowo. Można pokolorować ją kredkami, farbami lub innymi przyborami, które lubi twoje dziecko. Można użyć różnych odcieni pomarańczowej kredki lub farbki, żeby dynia wyglądała tak jak w naturze. Rysowanie dyni na wiele sposobów Gdy opanujecie już rysowanie dyni, możecie zacząć zabawę z kolorami. Mamy kilka pomysłów na wykonanie dyni, które rozwiną kreatywność twojego dziecka: dynia jako witraż – gdy narysujecie dynię ołówkiem, wystarczy przejechać po liniach czarnym lub pomarańczowym flamastrem. Następnie należy wyciąć całą dynię oraz jej środki – puste miejsca pomiędzy grubymi liniami, zrobionymi flamastrem. Teraz wystarczy przykleić od spodu pomarańczową bibułę. Gotowy rysunek można przykleić do szyby, ozdabianie watą – to kolejny, kreatywny sposób na przyozdobienie dyni. Potrzebna będzie narysowana dynia, wata i pomarańczowa farba. Dynię posmarujcie klejem, a na klej umieśćcie watę. Następnie nałóżcie na watę farbę przy pomocy pędzelka, dynia jako przebranie na Halloween – narysujcie dynię o wielkości swojej twarzy na kartce z bloku technicznego. Następnie zróbcie otwory na oczy – narysujcie koła i wytnijcie ich środki. Na końcach dyni zróbcie małe dziurki i przewiążcie je gumką. Maska dyni na Halloween gotowa. Zobacz także: Jak narysować czaszkę? Krok po kroku Jak narysować jabłko? Jak narysować tort?
Rysowanie pingwina jest świetną rozrywką dla dzieci – nie tylko w ferie zimowe. Poniżej zobaczysz prostą instrukcję, dzięki której będziecie dokładnie wiedzieli, jak narysować pingwina. To łatwe nawet dla przedszkolaków, które dopiero zaczynają przygodę z rysowaniem.
Pingwiny są nietypowymi ptakami, ponieważ nie latają, ale za to doskonale pływają. Ich krótkie nogi sprawiają, że zabawnie chodzą, więc są postrzegane jako urocze stworzenia. Pewnie z tego też powodu często stają się bohaterami bajek i kolorowanek. A jak narysować pingwina? Tutaj sprawdzisz, krok po kroku. Spis treści: Jak narysować pingwina – krok 1 Jak narysować pingwina – krok 2 Jak narysować pingwina – krok 3 Jak narysować pingwina – krok 4 Jak narysować pingwina – krok 5 Dlaczego pingwin jest tak lubiany przez dzieci? Jak narysować pingwina – krok 1 Rysowanie pingwina zacznijcie od narysowania mu głowy. Na środku kartki ma znajdować się małe kółko. Na twarzy narysujcie oczy i dziób. Jak narysować pingwina – krok 2 Teraz czas na tułów. Pod małym kółkiem dorysujcie duży podłużny owal. Jak narysować pingwina – krok 3 Pingwinowi brakuje skrzydeł. Po dwóch stronach tułowia narysujcie owalne kształty. Skrzydła mają być długie i wąskie. Jak narysować pingwina – krok 4 Czas narysować nogi, czyli płetwy pingwina. Na dole tułowia narysujcie dwa półkola zakończone falą. Płetwy gotowe – to one sprawiają, że pingwiny tak dobrze pływają. Jak narysować pingwina – krok 5 Pingwin jest skończony, tylko wystarczy go pokolorować. Górę głowy pokolorujcie na czarno, tak samo obwolutę wokół brzucha i skrzydeł. Natomiast płetwy i dziób pokolorujcie na pomarańczowo lub żółto. Dlaczego pingwin jest tak lubiany przez dzieci? Pingwiny to specyficzne ptaki – ze względu na swój uroczy wygląd są uwielbiane nie tylko przez dzieci. Znajdują się one przeważnie w każdym zoo i zawsze mają duże grono obserwatorów. Powstało też wiele bajek z pingwinami w roli głównej. Nic więc dziwnego, że zwierzęta te są tak bardzo lubiane i rozpoznawalne już przez najmłodszych. Zobacz także: Jak narysować fokę? Krok po kroku Jak narysować delfina? Krok po kroku Jak narysować rekina? Krok po kroku
Pikachu jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych pokemonów. Bajka i gra o pokemonach były popularne już w gronie rodziców, a teraz bawią kolejne pokolenie. Jeśli twoje dziecko lubi pokemony, na pewno będzie chciało wiedzieć, jak narysować Pikachu. Poniżej wyjaśniamy to krok po kroku.
Zanim dowiecie się, jak narysować Pikachu, przygotujcie kartkę papieru, ołówek, gumkę do ścierania i ulubione przybory do kolorowania, takie jak kredki, pastele czy flamastry. Mogą być także farby, które dzieci w wieku przedszkolnym bardzo lubią. Spis treści: Jak narysować Pikachu – krok 1 Jak narysować Pikachu – krok 2 Jak narysować Pikachu – krok 3 Jak narysować Pikachu – krok 4 Jak narysować Pikachu – krok 5 Jak narysować Pikachu – krok 6 Jak narysować Pikachu – krok 1 Rysowanie Pikachu rozpocznijcie od narysowania tułowia w kształcie owalnym. Następnie wymażcie gumką niepotrzebne linie na górze owalu i narysujcie kółko tak, by łączyło się z tułowiem. To będzie głowa Pikachu. Jak narysować Pikachu – krok 2 Na czubku głowy narysujcie uszy. Poprowadźcie po dwie linie na jedno ucho, wygięte w kształt łuku. Ich końce mają się ze sobą stykać. Jak narysować Pikachu – krok 3 Teraz czas narysować twarz Pikachu. Oczy mają być okrągłe, a w środku kółek narysujcie mniejsze kółka. Następnie zróbcie mały nos i otwarte usta – czyli dwie łączące się ze sobą łukowe kreski, a poniżej stykającą się z nimi linię w kształcie litery U. Na policzkach narysujcie po jednym małym kółku. Jak narysować Pikachu – krok 4 Przechodzimy do narysowania rąk i nóg. Na dole tułowia narysujcie dwa małe owale, czyli nogi. Ręce mają się zaczynać mniej więcej w połowie tułowia. Również będą w kształcie owali zakończonych palcami. Jak narysować Pikachu – krok 5 Pikachu jest już prawie gotowy, tylko trzeba mu narysować ogon. Poprowadźcie dwie łamane kreski równolegle do siebie i połączcie je poziomą linią. Jak narysować Pikachu – krok 6 Teraz można pokolorować Pikachu. Czarną kredką pokolorujcie końcówki uszu i kawałek ogona przy tułowiu. Tak samo na czarno pokolorujcie oczy. Środek ust ma być różowy, a kółka na policzkach czerwone. Resztę ciała Pikachu pokolorujcie na żółto. Zobacz także: Jak narysować krokodyla? Jak narysować fokę? Krok po kroku Jak narysować oko anime?
Żyrafa to zwierzę bardzo lubiane przez dzieci. Być może ze względu na charakterystyczną długą szyję, a może z uwagi na cętki, które pięknie układają się na jej ciele. Zobacz kilka prostych wskazówek, jak narysować żyrafę.
Nie wiesz, jak narysować żyrafę? Przygotuj kartkę, ołówek, gumkę do ścierania i kredki. Żyrafa nie ma zbyt wielu kolorów. Wystarczą dwa – brązowy i żółty. Ale jeśli chcesz, możesz dorysować trawę, na której stoi żyrafa, lub inne elementy krajobrazu. Spis treści: Jak narysować żyrafę – krok 1 Jak narysować żyrafę – krok 2 Jak narysować żyrafę – krok 3 Jak narysować żyrafę – krok 4 Jak narysować żyrafę – krok 5 Jak narysować żyrafę – krok 6 Rysowanie żyrafy jest świetną zabawą Jak narysować żyrafę – krok 1 Zacznij od narysowania głowy żyrafy. Ułóż kartkę pionowo. Po lewej stronie narysuj owal. Jak narysować żyrafę – krok 2 Dokończ rysowanie głowy – dorysuj uszy, rogi, oczy, nos i usta. Od głowy poprowadź dwie długie linie, które będą szyją żyrafy. Jak narysować żyrafę – krok 3 Teraz czas na tułów. Narysuj duży, poziomy owal, który będzie łączył się z szyją. Jak narysować żyrafę – krok 4 Żyrafa potrzebuje czterech długich nóg (przyjrzyj się dokładnie, każdą nogę tworzą dwie długie linie). Na końcu nóg dorysuj kopyta, a z tyłu tułowia – ogon. Będzie ładnie wyglądał zakończony pędzelkiem. Jak narysować żyrafę – krok 5 Zanim pokolorujesz żyrafę, narysujcie na całym jej ciele cętki (z wyjątkiem dolnej części nóg). Mogą to być plamki o różnym kształcie. Niech poniesie cię fantazja. Jak narysować żyrafę – krok 6 Teraz wystarczy pokolorować żyrafę. Możesz zacząć od cętek (użyj ciemniejszej kredki, a skórę wokół nich pomaluj na żółto. Ciemne powinny być również kopyta i pędzelek na końcu ogona. Rysowanie żyrafy jest świetną zabawą Jeśli twoje dziecko lubi rysować zwierzęta i chce narysować żyrafę, dobrym pomysłem będzie wcześniejsza wycieczka do zoo. Żyrafy to wyjątkowe zwierzęta ze względu na swój wzrost, każde dziecko powinno choć raz zobaczyć je na żywo. Mamy fajne propozycje, które umilą rysowanie żyrafy: kolorowanie farbami – żyrafę można w całości pomalować na żółto. Dopiero gdy farba wyschnie, większym pędzlem zrób ciemne ciapki z brązowej lub czarnej farby. żyrafa jako witraż – to pracochłonne zadanie, ale efekt wynagrodzi trud pracy. W pokolorowanej kredkami żyrafie wytnij cętki – możesz to zrobić cienkim nożykiem. Taki rysunek podklej od tyłu czarną bibułą. Teraz wystarczy nakleić rysunek na szybie i w słoneczne dni cieszyć się jego widokiem. Zobacz także: Jak narysować zwierzęta? Jak narysować wilka? Jak narysować lwa?
Zobacz, jak narysować pandę – jedno z bardziej lubianych przez dzieci zwierzątek. Przygotuj kartkę papieru, czarną i różową kredkę. Pandy są czarno-białe, więc do rysowania nie potrzebujesz mnóstwa kolorów. Na różowo pokolorujesz tylko wnętrza uszu.
Nie wiesz, jak narysować pandę? Spieszymy z pomocą. Zobacz, jakie to proste. W rysunku dominuje kształt koła. Pandy mają okrągły brzuch, łapki i buzię. Z rysowaniem pandy poradzi sobie starszy przedszkolak. Spis treści: Jak narysować pandę – krok 1 Jak narysować pandę – krok 2 Jak narysować pandę – krok 3 Jak narysować pandę – krok 4 Jak narysować pandę – krok 5 Panda lekiem na całe zło Jak narysować pandę – krok 1 Narysuj dwa stykające się ze sobą okręgi. Ten na górze ma być mniejszy i bardziej okrągły, ten pod spodem – większy i wydłużony. To będzie głowa i tułów pandy. Jak narysować pandę – krok 2 Teraz na głowie pandy narysuj dwa małe półkola. To będą uszy pandy. Wewnątrz uszu narysuj kolejne mniejsze półkola – teraz uszy mają dziurki. Jak narysować pandę – krok 3 Czas narysować twarz pandy. Na środku głowy muszą się znaleźć oczy. Narysuj dwa czarne kółka, pokoloruj je tak, żeby w środku zostały małe białe kółeczka. Dookoła oczu zrób owalne, nierówne obrysy. Teraz kolej na nos pandy. Narysuj czarną owalną kropkę poniżej oczu. Teraz od nosa pociągnij kreskę w dół, a pod kreską narysuj półowal. Jak narysować pandę – krok 4 Rysujemy łapki. Zacznij od górnych łapek (czyli rąk pandy). Mają przypominać owale, które opadają na tułów. W podobny sposób, na dole tułowia, narysuj nogi. Nie zapomnij o dorysowaniu na każdej z łapek pazurków. Jak narysować pandę – krok 5 Gotową pandę wystarczy pokolorować. Potrzebne będą tylko dwie kredki – o kolorach czarnym i różowym. Środki uszu pokoloruj na różowo, a zewnętrzną część na czarno. Na czarno również pokolorowane powinny być plamki wokół oczu, łapki i kawałek tułowia pod głową, który łączy obie ręce. Panda lekiem na całe zło Urocza i sympatyczna panda jest częstym bohaterem bajek dla dzieci. Pandy występują także w formie przytulanek. Pluszowe zwierzątko ma korzystny wpływ na rozwój dziecka: zapewnia poczucie bezpieczeństwa w sytuacjach nowych, stresujących lub z daleka od rodziców, kształtuje instynkt opiekuńczy u dziecka, pozwala doświadczyć pierwszej przyjaźni. Zobacz także: Jak narysować niedźwiedzia? Jak narysować królika? Krok po kroku Jak narysować zwierzęta?
Narysowanie książki jest bardzo łatwe. Z takim rysunkiem poradzi sobie nawet osoba, która nie ma zdolności plastycznych. Rysowanie książki jest też świetnym ćwiczeniem dla dziecka w doskonaleniu linii i kątów prostych. Poniżej krok po kroku tłumaczymy, jak narysować książkę.
Książkę można narysować na wiele sposobów. Dziś pokażemy wam, jak narysować książkę zamkniętą. Przygotujcie kartkę, ołówek i gumkę do ścierania. Dodatkowo potrzebne będą kredki lub farby. Spis treści: Jak narysować książkę – krok 1 Jak narysować książkę – krok 2 Jak narysować książkę – krok 3 Jak narysować książkę – krok 4 Jak narysować książkę – krok 5 Jak narysować książkę – krok 6 Jak narysować książkę – krok 7 Książki pobudzają wyobraźnię Jak narysować książkę – krok 1 Ułóż kartkę przed sobą i narysuj na jej powierzchni przechylony na bok kwadrat. Postaraj się, żeby był jak największy. Jeśli masz problem z rysowaniem prostych linii, możesz odrysować je od linijki. Jak narysować książkę – krok 2 Następnie przy lewym boku kwadratu dorysuj wąski prostokąt tak (żeby stykał się z kwadratem). Jak narysować książkę – krok 3 Na dole kwadratu również dorysuj wąski prostokąt, który będzie stykał się z kwadratem. Jak narysować książkę – krok 4 Na dorysowanym na dole prostokącie zrób ołówkiem cienkie linie – jedna nad drugą. Teraz będzie widać, że książka ma kartki. Linie powinny być narysowane w równej odległości od siebie. Jak narysować książkę – krok 5 Czas pokolorować książkę na wybrany ulubiony kolor. Jak narysować książkę – krok 6 Zadecyduj, o czym będzie twoja książka. Spróbuj samodzielnie napisać tytuł. Może to być już istniejąca książka lub wymyślona. Jak narysować książkę – krok 7 Książka jest już prawie gotowa. Tytuł widnieje na okładce, więc możesz jeszcze dodać rysunek. Książki pobudzają wyobraźnię Czytanie i rysowanie książek pobudza wyobraźnię dziecka. Książki niosą też wiele innych korzyści, takich jak: poszerzanie wiedzy – o świecie i sobie samym pobudzanie kreatywności – rysowanie książek jest świetną okazją do wymyślania przeróżnych historii, rozrywka – czytanie książek jest świetną formą spędzenia wolnego czasu. Zobacz także: Jak narysować prezent? Krok po kroku Jak narysować zamek? Jak narysować portret?
Zamek często występuje w bajkach o księżniczkach i księciu. Nic więc dziwnego, że twoje dziecko kojarzy tę budowlę, a dziewczynki nawet chciałyby w nim zamieszkać. Narysowanie zamku jest bardzo proste, jak więc narysować zamek krok po kroku?
W każdym zamku musi znaleźć się wieża, a nawet kilka. Pokażemy ci, jak krok po kroku narysować zamek, w którym mieszkają księżniczki i którego bronią waleczni rycerze. Przygotujcie: kartkę do rysowania, ołówek i gumkę do ścierania. Do pokolorowania rysunku przydadzą się kredki, flamastry lub pastele w ulubionym kolorze. Spis treści: Jak narysować zamek – krok 1 Jak narysować zamek – krok 2 Jak narysować zamek – krok 3 Jak narysować zamek – krok 4 Jak narysować zamek – krok 5 Rysowanie zamku rozwija umiejętności dziecka Jak narysować zamek – krok 1 Kartkę ułóż poziomo. Na środku narysuj trzy trójkąty. Środkowy trójkąt powinien być większy od pozostałych dwóch. Jak narysować zamek – krok 2 Następnie od trójkątów poprowadź do dołu równe kreski. W ten sposób powstaną trzy zamkowe wieże. Jak narysować zamek – krok 3 Teraz pora na dorysowanie okien w wieżach. Możesz narysować je tak, jak na wzorze niżej. Okna mogą być też porozmieszczane w różnych miejscach i na różnych wysokościach wieży. To ty decydujesz, jak będzie wyglądał twój zamek. Jak narysować zamek – krok 4 Pomiędzy wieżami dorysuj mur zamkowy. Na górze powinien mieć kwadratowe ząbki, a w środku – bramę, która prowadzi do twojego zamku. Jak na prawdziwą warowną budowlę przystało, brama powinna być zakratowana. Jak narysować zamek – krok 5 Zamek jest już gotowy. Teraz możesz go pokolorować. Mury mogą być brązowe, a dachy wieżyczek czerwone. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, by twój zamek miał inną kolorystykę. Aby budowla nie wisiała w powietrzu, wokół zamku możesz dorysować fosę wypełnioną wodą oraz trawnik. Rysowanie rozwija umiejętności dziecka Rysowanie to fajna zabawa. Ale nie tylko. Dzięki nauce rysowania zamku dziecko doskonali takie umiejętności, jak: zmysł obserwacji – kilkulatek zapamiętuje szczegóły budowli, wyobraźnię – podczas rysowania można sobie wyobrażać, jak się żyło na zamku, jakie przygody przeżywali jego mieszkańcy, kreatywność – każdy zamek jest inny, zatem odbieganie od przedstawionego przez nas wzoru zamku, modyfikowanie rysunku jest jak najbardziej wskazane. Zobacz także: Jak narysować dom? Jak narysować dynię? Jak narysować samolot?
Narysowanie anioła nie jest trudne, a będzie świetnym ćwiczeniem rysunkowym dla dziecka. Umiejętność ta przyda się zwłaszcza w okolicy świąt Bożego Narodzenia, kiedy np. będziecie przygotowywać świąteczne kartki. Sprawdź więc wcześniej, jak narysować anioła krok po kroku.
Zanim dowiesz się, jak narysować anioła, spróbuj go sobie wyobrazić. Najczęściej widzimy postać z długimi włosami, w długiej, lejącej się szacie, ze skrzydłami i aureolą. Czy wasz anioł właśnie taki będzie? Sprawdź koniecznie! A jak już wykonasz z dzieckiem zadanie, możecie zrobić z niego ozdobę świąteczną (podpowiedzi znajdziecie na końcu tekstu). Spis treści: Jak narysować anioła – krok 1 Jak narysować anioła – krok 2 Jak narysować anioła – krok 3 Jak narysować anioła – krok 4 Jak narysować anioła – krok 5 Jak narysować anioła – krok 6 Rysowanie anioła pobudza kreatywność Jak narysować anioła – krok 1 Na środku kartki narysujcie kółko. Następnie nad kółkiem narysujcie poziomy podwójny owal, który będzie aureolą. Jak narysować anioła – krok 2 Teraz na kółku narysujcie twarz – oczy, nos i usta. Na głowie narysujcie długie włosy. Jak narysować anioła – krok 3 Czas na tułów. Narysujcie kształt lekko przypominający trójkąt, zaczynając od głowy anioła. Tułów ma przypominać długą sukienkę. Jak narysować anioła – krok 4 Po bokach tułowia mają się znaleźć skrzydła. Narysujcie je w kształcie lekko przypominającym połowy trójkątów. Jak narysować anioła – krok 5 Na dole tułowia narysujcie stopy. Mają one lekko wystawać poza szatę. Mniej więcej na środku tułowia narysujcie dłonie – złożone jak do modlitwy, a na ich końcach dorysujcie rękawy. Jak narysować anioła – krok 6 Wasz anioł jest praktycznie gotowy. Trzeba go tylko pokolorować. Użyjcie ulubionych przyborów do kolorowania – kredek, farb lub flamastrów. Rysowanie anioła pobudza kreatywność Gdy narysujecie już anioła, można go pokolorować lub przyozdobić na różne sposoby. Poniżej podajemy dwie kreatywne propozycje: Anioł jako witraż – gdy macie już narysowanego i pokolorowanego anioła, przeciągnijcie flamastrem jego obrysy. Mogą to być czarne linie lub pod kolor poszczególnych elementów rysunku. Następnie należy wyciąć anioła nożyczkami, a potem wyciąć środek skrzydeł i tułowia. Podklejcie anioła od spodu bibułą w dowolnych kolorach lub takich, jakich wcześniej użyliście. Na koniec naklejcie go na szybę, by w słoneczne dni promienie słońca wpadały do pokoju przez kolorową bibułę. Skrzydła z waty – gotowego anioła można przyozdobić watą. Na skrzydła nałóżcie klej, a następnie przyklejcie watę. Zobacz także: Jak narysować komiks do szkoły? Jak narysować chłopca? Jak narysować włosy?
Narysowanie jabłka jest dość prostym zadaniem, więc polecamy je dla młodszych dzieci. Chcesz podpowiedzieć dziecku, jak narysować jabłko krok po kroku? Oto instrukcja.
Do narysowania jabłka potrzebne wam będą kredki w kilku kolorach. Można się tu pobawić różnymi odcieniami – od zielonego, przez żółty po czerwień. Zanim jednak dowiecie się, jak narysować jabłko, przygotujcie kartkę papieru, ołówek, gumkę do ścierania i ulubione przybory do kolorowania. Spis treści: Jak narysować jabłko – krok 1 Jak narysować jabłko – krok 2 Jak narysować jabłko – krok 3 Jak narysować jabłko – krok 4 Inny pomysł na pokolorowanie jabłka Rysowanie jabłka jako wstęp do rozmowy o gotowaniu Jak narysować jabłko – krok 1 Kartkę ułóżcie poziomo. Na środku kartki narysujcie kształt przypominający koło, jednak na górze i na dole koła lekko załamcie linie. Jak narysować jabłko – krok 2 Na górze jabłka na środku narysujcie ogonek. Będą to dwie krótkie, pochyłe linie, które zejdą się ze sobą na styku z jabłkiem. Jak narysować jabłko – krok 3 Od ogonka będzie wychodzić listek. Narysujcie kreskę, a wokół niej dwie kreski, które będą przeciwnymi łukami. Połączcie ze sobą ich końce. Od wcześniej narysowanej kreski w środku liścia poprowadźcie krótkie linie, które będą rozchodzić się na boki. Jak narysować jabłko – krok 4 Jabłko jest już gotowe. Można je teraz pokolorować na ulubiony kolor. Inny pomysł na pokolorowanie jabłka Jabłko nie musi być jedynie czerwone, można tutaj spróbować połączyć ze sobą kolory, np. czerwony z żółtym i mieszać je ze sobą w jednym miejscu, czyli zrobić cieniowanie. Ogonek można pokolorować na brązowo, a liść na zielono. A może popuścicie wodze fantazji i pokolorujecie jabłko magiczne? Zapytaj dziecko, jaki kolor jego zdaniem będzie pasował do zaczarowanego jabłuszka. Rysowanie jabłka jako wstęp do rozmowy o gotowaniu Rysowanie jabłka to nie tylko nauka i ćwiczenie ruchów ręki, ale też dobra okazja do rozmowy na temat gotowania. Rysując z dzieckiem, możesz zapytać je, jakie zna potrawy i desery, których składnikiem jest jabłko. Możesz także zaproponować wspólną naukę gotowania. Zobacz także: Jak narysować dynię? Jak narysować kurczaka? Jak narysować żółwia?
Cytaty o samotności, czyli jak wyrazić cierpienie w słowach
Cytaty o samotności pozwolą ci wypełnić pustkę po rozstaniu lub śmierci bliskiej osoby. Nasze aforyzmy o samotności pozwolą ci przetrwać te trudne momenty i dadzą nadzieję na lepszą przyszłość.
Wielkie emocje trudno wyrazić słowami. Samotność jest jedną z nich. Wszystkie wyrazy zdają się nie mieć odpowiedniej mocy, by móc uosabiać pustkę czy poczucie straty. Z tak trudnym zadaniem radzą sobie jednak mistrzowie słowa – pisarze i artyści. Ich cytaty o samotności doskonale opisują jej naturę i ból wynikający z jej odczuwania. Spis treści: Smutne cytaty o samotności Cytaty o samotności i tęsknocie Cytaty o cierpieniu i samotności Krótkie cytaty o samotności Cytaty o samotności wśród ludzi Smutne cytaty o samotności Samotność nie jest miłym doświadczeniem, szczególnie jeśli jest niechciana. Strata bliskiej osoby, śmierć, tęsknota – wywołują trudne emocje. Nasze smutne cytaty o samotności pomogą ci spokojniej je przetrwać. „Każdy powinien mieć kogoś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny, czasami czuję się bardzo samotny.” Ernest Hemingway „Kiedy jesteś smutny, musisz mieszać się z tłumem. Samotność karmi mroczne myśli.” Théophile Gautier „Kiedy sięgniesz pamięcią wstecz, widzisz, jak wiele z naszego życia zmarnowaliśmy w samotności. Każdemu potrzebni są przyjaciele.” Vincent van Gogh „Najgorsze, co może spotkać człowieka, to żyć i umrzeć w samotności, nie kochając i nie będąc kochanym.” Paulo Coelho „Największy dar” Cytaty o samotności i tęsknocie Często tęsknimy za rodziną, przyjaciółmi czy zwierzakami. Poniżej znajdziesz cytaty o samotności i tęsknocie, które będą odpowiednie na takie chwile. „Nagle tak cicho zrobiło się w moim świecie bez ciebie…” Janusz Leon Wiśniewski „Samotność w Sieci” „Tęsknię za tą dziewczyną, którą byłam przy niej, tęsknię za tymi wszystkimi ludźmi, którymi byliśmy. Już nigdy nimi nie będziemy. Ona zabrała ich wszystkich ze sobą.” Jandy Nelson „Niebo jest wszędzie” „Samotność to obejmowanie kogoś, kogo kochasz. Gdy wiesz, że nigdy więcej nie obejmiesz go znowu.” Kami Garcia „Piękne istoty” Cytaty o cierpieniu i samotności Samotność często wiąże się z cierpieniem. Czasem nie mamy na to wpływu, często też nie wiemy, jak sobie z nim poradzić. Poniżej znajdziesz dwa ciekawe cytaty o cierpieniu i samotności, które opisują naturę obu emocji. „Człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności. To najgorsza udręka, najcięższa tortura.” Paulo Coelho „Samotność ma miękkie, jedwabiste dłonie, ale mocnymi palcami chwyta serce i powoduje cierpienie. Samotność jest sprzymierzeńcem bólu, a także towarzystwem duchowego wzniesienia.” Khalil Gibran Krótkie cytaty o samotności Wielkim artystom wystarczy kilka słów, by oddać najtrudniejsze uczucia. Poniższe krótkie cytaty o samotności są tego potwierdzeniem. „Samotność to taka straszna trwoga.” Ryszard Riedel „Samotność stwarza ludzi genialnych lub idiotów.” Wiktor Hugo „Żyjemy, tak jak śnimy – samotnie.” Joseph Conrad „Żadne miejsce w życiu nie jest smutniejsze niż puste łóżko.” Gabriel Garcia Márquez „Samotność albo sprawia, że się odnajdujemy, albo się gubimy.” Roberto Gervaso „Być dorosłym to być samemu.” Jean Rostand Cytaty o samotności wśród ludzi Samotność nie musi oznaczać braku bliskich osób. Może to być także poczucie, że nie masz na kogo liczyć w potrzebie. Człowieka może otaczać wianuszek ludzi, a on i tak będzie samotny. Poniżej znajdziesz aforyzmy opisujące takie sytuacje – cytaty o samotności wśród ludzi. „Czasem brak jednej osoby sprawia, że świat zdaje się wyludniony.” Alphonse de Lamartine „Najstraszniejsze jest, kiedy się jest samotnym we własnym wnętrzu.” Stanisław Jerzy Lec „Na samotność bowiem skazują człowieka nie wrogowie, lecz przyjaciele.” Milan Kundera „Wśród ludzi jest się także samotnym.” Antoine de Saint-Exupéry „Kiedy są sami, chcą być z innymi, a kiedy są z innymi, chcą być sami. W końcu ludzie są tacy.” Gertrude Stein Zobacz także: Cytaty o rozstaniu - sentencje, by poradzić sobie w tym trudnym czasie Cytaty o śmierci, które pomogą ukoić ból Cytaty na dobranoc - na zakończenie długiego dnia
W poniższym artykule zebraliśmy cytaty o muzyce, które pokazują, czym dla różnych znanych osób jest muzyka i jak wielką ma siłę oddziaływania na człowieka. Możesz wykorzystać je na przykład jako dodatek do życzeń urodzinowych dla osoby, która kocha muzykę lub jako motto dla siebie.
Wpływ muzyki na ludzi jest ogromny. Fascynację tą dziedziną sztuki trudno opisać w prostych słowach. Cytaty o muzyce pomogą wyrazić to, co czujemy, lecz nie wiemy, w jaki sposób nazwać te uczucia. Zapoznaj się z poniższymi cytatami o muzyce, które pochodzą od znanych osób. Może znajdziesz w nich dokładnie to, czego szukasz lub staną się one dla ciebie inspiracją. Spis treści: Cytaty o muzyce Piękne cytaty o muzyce Fajne cytaty o muzyce Cytaty o muzyce i miłości Cytaty o muzyce Cytatów związanych z tematyką muzyczną jest wiele. Dlatego na początek zapoznaj się z najciekawszymi z nich – słowami wypowiedzianymi przez wielkich myślicieli. „Muzyka – to początek i koniec wszelkiej mowy”. – Ryszard Wagner „Gdy zmienią się trendy muzyczne, jednocześnie zmianom ulegają fundamentalne prawa państwa”. – Platon „Muzyka wpływa na uszlachetnienie obyczajów”. – Arystoteles „Życie bez muzyki jest błędem”. – Fryderyk Nietzsche „Muzyka budzi w sercu pragnienie dobrych czynów”. – Pitagoras „Życie wydaje się toczyć bez wysiłku, kiedy jestem wypełniony muzyką”. – George Eliot Piękne cytaty o muzyce Nie ma jednej definicji pięknego utworu muzycznego, bo każdemu może podobać się co innego. Ale jest wiele pięknych cytatów o muzyce, które warto znać. „Musisz wziąć głęboki oddech. I pozwól muzyce płynąć przez ciebie. Rozkoszuj się tym, pozwól sobie na podziw. Kiedy grasz, pozwól muzyce złamać serce swoim pięknem”. – Kelly White „Muzyka ma ogromne zdolności wyrażania piękna każdej kultury. Ze swej natury może sprawić, że zabrzmią wewnętrzne harmonie. Podnosi intensywne i głębokie emocje, a swoim czarem wywiera ogromny wpływ”. – Jan Paweł II „Piękna muzyka jest uniwersalnym językiem, który mówi bezpośrednio z serca do serca, poza murami i poza granicami narodów”. – Pius XII „Muzyka to boski sposób na przekazanie sercu pięknych, poetyckich rzeczy”. – Pablo Casals „Niewyśpiewane pieśni są zawsze najpiękniejsze”. – Henryk Ibsen „Im piękniejsza jest muzyka, tym bardziej zniechęca ignorantów”. – Honoré de Balzac „Tylko w muzyce odnajduję coś absolutnie pięknego, nieopisywalnego, niewyrażalnego werbalnie, co porusza najdelikatniejsze i najczulsze struny duszy człowieka”. – Piotr Łazarkiewicz „Najpiękniejsza ze wszystkich jest muzyka polska”. – Józef Reiss Fajne cytaty o muzyce Zapoznaj się z fajnymi cytatami o muzyce, które pokazują to, jak ważna jest ona dla ludzi na całym świecie. „Być kompozytorem i nie być muzykiem to tragedia. Oznacza, że jest się geniuszem bez talentu”. – Nadia Boulanger „Muzyka to najlepszy język do poruszenia serc ludzi na całym świecie”. – Jimmy Page „Ucha nadstawiam, słucham jak gra. Muzyka we mnie – w muzyce ja”. – Anna Maria Jopek „Muzyka daje duszę wszechświatowi, skrzydła umysłowi, lot wyobraźni, a wszystkiemu życie”. – Platon „Muzyka nie jest w nutach, ale w ciszy pomiędzy”. – Wolfgang Amadeusz Mozart „Muzyka raz przyznana duszy staje się czymś w rodzaju ducha i nigdy nie umiera”. – Edward Bulwer-Lytton Cytaty o muzyce i miłości Miłość często stanowi inspirację do napisania utworu muzycznego. przekazywana jest w muzyce. Poniżej zebraliśmy najciekawsze cytaty o muzyce i miłości, które warto poznać. „Śpiew jest odpoczynkiem dla duszy i początkiem pokoju. Uspokaja tumult i wzburzenie myśli; uśmierza gniew. Przygotowuje ludzi do miłości, łączy odstępców, godzi wrogów”. – Św. Bazyli „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, graj dalej”. – William Szekspir „Im bardziej kochasz, tym więcej miłości masz do dania. To jedyne uczucie, jakie mamy, które jest nieskończone…” – Christina Westover „Miłość to przyjaźń oprawiona w muzykę”. – Jackson Pollock „Muzyka to miłość w poszukiwaniu słowa”. – Sidney Lanier „Gdyby nie muzyka, pomyślałbym, że miłość jest śmiertelna”. – Mark Helprin „Jeśli straciłeś wiarę w miłość i muzykę, to koniec nie będzie długi”. – Pete Doherty „Muzyka jest namiętnością, miłością i tęsknotą”. – Richard Wagner „Muzyka jest miłością mojego życia, totalną ucieczką od rzeczywistości. Muzyka przenosi mnie w inne miejsce, nieoczekiwane i pełne znaczeń”. – Miley Cyrus „Informacja nie jest wiedzą, wiedza nie jest mądrością, mądrość nie jest prawdą, prawda nie jest pięknem, piękno nie jest miłością, miłość nie jest muzyką. Muzyka jest najlepsza”. – Frank Zappa Zobacz także: Cytaty o szczęściu, które rozjaśnią ci każdy dzień Cytaty o miłości - przekaż w piękny sposób to, co czujesz Cytaty o przyjaźni
Cytaty na 40. urodziny – sentencje, które dopełnią życzenia
Cytaty na 40. urodziny świetnie sprawdzą się jako dodatek do życzeń lub wstęp do nich. Przekroczenie 40. roku życia to ogromny przełom w życiu. Pamiętaj tylko, by wybrać taki cytat, który będzie pasował do charakteru jubilata lub zażyłości między wami.
40. urodziny to nie jest powód do smutku, a do świętowania! Zapoznaj się z ciekawymi cytatami na 40. urodziny i świętuj razem z jubilatem. Spis treści: Cytaty na 40. urodziny Śmieszne cytaty na 40. urodziny Cytaty na 40. urodziny Poniżej znajdziesz cytaty na 40. urodziny, które śmiało możesz dołączyć do kartki z życzeniami. Pamiętaj, żeby sentencje z okazji 40-tki dobierać rozważnie – to w końcu poważne święto! „Obserwuj, słuchaj, rzadko osądzaj i nie chciej za dużo.” Platon „Zadowolenie ze swojego życia jest największym i najpewniejszym bogactwem.” Cyceron „Nie bierz życia zbyt serio – ale czyń zawsze najlepszy użytek z tego, co posiadasz.” Robert Baden-Powell „Jeśli potrafisz o czymś marzyć, to potrafisz także tego dokonać.” Walt Disney „Nie biegnij za szybko przez życie, bo najlepsze rzeczy zdarzają się nam wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy.” G. G. Márquez „Najlepszy sposób osiągnięcia szczęścia to rozsiewanie go wokół siebie.” Robert Baden-Powell „Bądź niczym bijące źródło, nie zaś jak staw, w którym zawsze stoi ta sama woda.” Paulo Coelho „Weronika postanawia umrzeć” „Nigdy nie marnuj czasu, próbując wytłumaczyć, kim jesteś, ludziom, którzy postanowili cię nie zrozumieć.” Dream Hampton Śmieszne cytaty na 40. urodziny Śmieszne cytaty na 40. urodziny nadadzą się w sam raz dla osoby, która ma spory dystans do siebie. Niemniej jednak są to sentencje, które niosą ze sobą ważne życiowe prawdy. „Jedyny sposób, aby zwyciężyć w kłótni, to unikać jej.” Dale Carnegie „Jeśli chcesz gdzieś dojść, najlepiej znajdź kogoś, kto już tam doszedł.” Robert T. Kiyosaki „Przyszłość jest prezentem, jaki robi nam przeszłość.” André Malraux „Wszystko jest możliwe, a co nie jest, zajmuje tylko trochę więcej czasu.” Arne Dahl „Jak kochać, to księcia, jak kraść, to miliony.” Film „Nigdy w życiu” „Lepiej być niezadowolonym Sokratesem niż zadowolonym głupcem.” John Stuart Mill Zobacz także: Cytaty na 50. urodziny - oryginalny sposób na złożenie życzeń Cytaty o wartościach w życiu, którymi warto się kierować Cytaty o szczęściu, które rozjaśnią ci każdy dzień
Cytaty o pracy – słowa, które zmotywują cię do działania
Zebraliśmy cytaty o pracy, by pokazać, że praca może być przyjemna i fascynująca. To ludzie tworzą atmosferę w miejscu pracy, dzięki której można się w niej czuć swobodnie.
Cytaty o pracy, które zebraliśmy, są zabawne, mówią o sukcesie i pracy zespołowej. Zapoznaj się z nimi, żeby ocenić, czy jest w nich ziarnko prawdy. Spis treści: Cytaty o pracy i pasji Pozytywne cytaty o pracy Cytaty o pracy – śmieszne Cytaty o pracy i obowiązkach Cytaty o pracy zespołowej Cytaty o pracy i sukcesie Cytaty o pracy i pasji Praca, którą wykonuje się z pasji, jest przyjemnością. Pozwala odnaleźć sens życia, dzięki czemu łatwiej spełnić się zawodowo. Zebraliśmy najciekawsze cytaty o pracy i pasji, dzięki którym nabierzesz wiatru w żagle. Praca jest darem niebios, kiedy pomaga nam myśleć o tym, co robimy. Ale staje się przekleństwem, gdy jego jedynym zastosowaniem jest unikanie refleksji nad sensem życia. Paulo Coelho Nie sama praca, ale jej cel sprawia, że to jest coś wyjątkowego. William Paul Young „Chata” Nie lubię pracy – nikt jej nie lubi – ale lubię to, co jest w pracy: możliwość znalezienia siebie. Twoja własna rzeczywistość – dla ciebie, a nie dla innych – czego nikt nigdy się nie dowie. Joseph Conrad Jesteśmy bardziej podobni do mrówek niż do motyli. Bardzo niewiele osób może znieść dużo wolnego czasu. Gerald Brenan Pozytywne cytaty o pracy Pozytywne cytaty o pracy pozwalają pójść do pracy nawet w ciężkie dni. Zmotywują, dodadzą cierpliwości i pozwolą wytrwale zmierzać do celu. Zawsze wydaje się, że coś jest niemożliwe, dopóki nie zostanie zrobione. Nelson Mandela Nic nie jest podawane na tacy – każdy zawsze trafia na jakieś przeszkody po drodze. Kiedy się pojawią, zastanów się, jak je pokonać, a nie myśl o tym, że to już koniec drogi. Michael Jordan W końcu praca jest wciąż najlepszym sposobem na rozpoczęcie życia. Gustave Flaubert Cytaty o pracy – śmieszne W pracy zdarzać się mogą zabawne sytuacje. Dużo zależy od pracodawcy i pracowników. Oto śmieszne cytaty o pracy. Ciężka praca jeszcze nikomu nie zaszkodziła, ale po co ryzykować? Ronald Reagan Moją największą życiową porażką jest fakt, że nie mam pracy polegającej na czytaniu książek, najlepiej w jakimś klimatyzowanym pomieszczeniu. Woody Allen Nasz naród nie jest głupi. Już dawno zauważył prostą regułę: za dobrą pracę w nagrodę dostaje się jeszcze więcej pracy. Wiktor Suworow „Tatiana – Tajna broń” Chyba nie można wierzyć we wszystko, co jest napisane w książkach. Ale nie rozgłaszaj tego, bo stracę pracę. Michael James Sullivan Na starość, kiedy stałem się mądrzejszy, odkryłem, że jest sześć rzeczy, które naprawdę uwielbiam w swojej pracy. Dzień wypłaty, przerwę obiadową, chwilę wyjścia do domu, urlopy, święta i oczywiście przejście na emeryturę. Tom Goins Najlepszym sposobem, aby zmusić mężczyznę do wykonania jakiejś pracy, jest sugestia, że być może jest już za stary, aby to zrobić. Anne Bancroft Coś jest nie tak z moim wzrokiem. Jakoś nie widzę siebie w pracy. Teddy Bergerson Najtrudniej skończyć tę robotę, której się nie zaczęło. John Ronald Reuel Tolien „Drużyna Pierścienia” Nie ma cięższej pracy dla osoby aktywnej niż wypoczynek. Sabina Berman „Dziewczyna, która pływała z delfinami” Cytaty o pracy i obowiązkach W każdej pracy są określone obowiązki, z których trzeba się wywiązać. Cytaty o pracy i obowiązkach pozwalają je polubić. W życiu musi być i obowiązek, i pasja, a szczęściem jest ukochanie swojej codzienności. Jolanta Knitter-Zakrzewska „Niebieskie cienie na śniegu” Wiele z tego, co nazywamy „zarządzaniem”, polega na utrudnianiu pracy innym. Peter Drucker Praca wypełni ci dużą część życia. Jedynym sposobem na prawdziwą satysfakcję z pracy jest robienie tego, w czego wielkość się wierzy. A jedynym sposobem na robienie rzeczy wielkich dla ciebie jest miłość do tego, co się robi. Steve Jobs Cytaty o pracy zespołowej Praca w zespole niesie ze sobą wiele korzyści. Najważniejszymi są przyjazna atmosfera czy łatwość wykonywanych obowiązków. Oszczędza się wtedy czas oraz nakład pracy. Warto czasem przełamać uprzedzenia i lęki do pracy zespołowej, gdyż może okazać się to miłym zaskoczeniem. Praca zespołowa dzieli zadanie i zwielokrotnia sukces. Autor nieznany Połączenie sił to początek, pozostanie razem to postęp, wspólna praca to sukces. Henry Ford Talent wygrywa mecze, ale praca zespołowa i inteligencja wygrywają mistrzostwa. Michael Jordan Samotni możemy zrobić niewiele, razem możemy zrobić tak wiele. Helen Keller Wspólnie zwykli ludzie mogą osiągnąć niezwykłe rezultaty. Becka Schoettle Znalezienie i zatrzymanie najlepszych pracowników jest najbardziej wartościową zdolnością. John D. Rockefeller Liderem można się stać dzięki wielkiemu wysiłkowi, który jest ceną, jaką trzeba zapłacić za osiągnięcie jakiegokolwiek sensownego celu. Vince Lombardi Kto chce rządzić ludźmi, nie powinien gnać przed siebie, lecz sprawić, by podążali za nim. Charles Louis de Secondat Montesquieu Cytaty o pracy i sukcesie Im więcej i ciężej trzeba pracować, tym większy sukces można odnieść. Mówią o tym cytaty o pracy i sukcesie, które każdego zmotywują do efektywnego działania. Kluczem do sukcesu jest poczucie, że twoja „praca” jest „grą”. Nie pracujesz, by „zarabiać na życie” czy wypełniać swój czasu, albo dlatego, że społeczeństwo, rodzina lub rodzice oczekują tego od ciebie. Pracujesz, ponieważ jest to najlepsza dostępna gra, jedyna, w której możesz zarabiać za to, co jest fajne. Michael Korda Aby przebyć tysiąc mil, trzeba zrobić pierwszy krok. Bruce Lee Jeśli możesz sobie coś wymarzyć, możesz to zrobić. Walt Disney Cierpliwość, wytrwałość i pot tworzą niepokonaną kombinację sukcesu. Napoleon Bonaparte Najlepszy sposób na osiągnięcie sukcesu to postępować według rad, które dajemy innym. Harnold Taylor Wykonuj swoją pracę z całego serca, a odniesiesz sukces. Konkurencja jest tak mała. Elbert Green Hubbard Nie znam klucza do sukcesu, ale kluczem do porażki jest próba zadowolenia wszystkich wokół. Bill Cosby Osiągnąłeś sukces w swojej dziedzinie, gdy nie wiesz, czy to, co robisz, to praca czy zabawa. Warren Beatty Zobacz także: Cytaty o podróżach, czyli zbiór motywacyjnych słów Cytaty o ludziach, którzy pojawiają się w naszym życiu Cytaty o samotności, czyli jak wyrazić cierpienie w słowach
„Wesele” – plan wydarzeń, streszczenie, opis bohaterów
Dramat Wesele” powstał w 1900 roku (pierwsze wydanie miało miejsce rok później). Od tamtej pory utwór uważany jest za jedno z najważniejszych dzieł epoki Młodej Polski. Przeczytaj streszczenie „Wesela” i przypomnij sobie, jak przebiegało wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny oraz kto brał w nim udział.
Dramat „Wesele” inspirowany jest autentycznymi zdarzeniami weselnymi. Młoda para — krakowski poeta Lucjan Rydel i prosta dziewczyna Jadwiga Mikołajczykówna naprawdę pobrali się 20 listopada 1900 roku. Utwór Wyspiańskiego nie jest jednak zwyczajnym sprawozdaniem z przyjęcia weselnego (choć Wyspiański rzeczywiście w nim uczestniczył). W napisanej przez niego sztuce wydarzenia rozgrywają się bowiem na dwóch planach – realistycznym i fantastycznym. Przeczytaj streszczenie, by utrwalić sobie wszystko, co warto wiedzieć na temat „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego. Dla pełnego zrozumienia dołączamy też plan wydarzeń. Jeśli nie pamiętasz, kto jest kim w „Weselu” – sprawdź opis bohaterów. Spis treści: „Wesele” – plan wydarzeń „Wesele” – streszczenie krótkie „Wesele” – streszczenie szczegółowe Geneza utworu „Wesele” „Wesele” – opis bohaterów „Wesele” – plan wydarzeń Rozmowy gości weselnych w chacie. Pojawienie się Racheli. Rozmowa Poety z Gospodarzem. Kłótnia Żyda z Czepcem. Zaproszenie duchów przez młodą parę. Przybycie Chochoła. Przybycie Rycerza, Hetmana, Stańczyka i Upiora. Misja Jaśka. Koniec wesela. Rozmowy gości. Rozmowa Poety i Panny Młodej. Przybycie Jaśka bez złotego rogu. Chocholi taniec. „Wesele” – streszczenie krótkie We wsi Bronowice odbywa się wesele Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny. Późnym wieczorem do chaty przybywają duchy, które zostały zaproszone przez państwa młodych za namową Racheli (Żydówki, córki karczmarza). Pierwszy zjawia się Chochoł, który zapowiada, że wkrótce przybędą kolejne duchy. Gościom weselnym ukazują się rozmaite zjawy. Poeta widzi Rycerza, który uświadamia mu, że jego poezja nie oddziałuje na naród. Dziennikarzowi ukazuje się Stańczyk i stwierdza, że swymi artykułami mężczyzna gasi zapał rodaków, zamiast nawoływać ich do walki o wolność. Ostatni przychodzi duch Wernyhory, który zapowiada wyzwolenie Polaków. Gospodarz daje Jaśkowi złoty róg, który ma zdolność poruszania ludzkich serc. Ale Jasiek gubi róg, gdy schyla się po czapkę z pawim piórem. Dramat kończy się chocholim tańcem i zabawą weselnych gości. „Wesele” – streszczenie szczegółowe Akt I W Bronowicach odbywa się wesele. Pan Młody, jako poeta jest zachwycony wsią i jej atmosferą. Czepiec przekonuje Dziennikarza, że chłopi są ważną warstwą społeczną. Dziennikarza jednak to nie interesuje, wieś kojarzy mu się wyłącznie z miejscem, gdzie może odpocząć od miasta. Wesele trwa, młode dziewczyny (Zosia i Haneczka) oraz chłopcy (Jasiek i Kasper) wesoło tańczą. Radczyni prezentuje swą wyższość nad chłopami. Pan Młody zachwyca się swoją świeżo poślubioną żoną. Państwo Młodzi rozmawiają o miłości. Mężczyzna chciałby, by jego żona mówiła mu, jak bardzo go kocha. Ta nie rozumie słów męża, gdyż wystarczyło jej wyznanie miłości przed ołtarzem. Poeta flirtuje z Maryną. Znudzony życiem, szuka inspiracji. Komplementuje kobietę, pragnie wzbudzić jej zainteresowanie, jednak nie traktuje jej poważnie. Maryna zdenerwowana krytykuje jego sposób postępowania. Na wesele przyjeżdża Żyd (dzierżawca okolicznej karczmy). Krytycznie wypowiada się na temat stroju Pana Młodego — według Żyda już nazajutrz zrzuci on chłopską sukmanę. Karczmarz mówi o różnicach pomiędzy warstwami społecznymi. Młody mąż nie przejmuje się słowami Żyda. Na weselu pojawia się Rachela, córka Żyda-karczmarza. Rozmowa schodzi na temat sztuki. Poeta opowiada Gospodarzowi o swoich planach artystycznych i mówi, że rzadko bywa w rodzinnym kraju (określa się mianem „żurawca”, czyli żurawia — ptaka, który w Polsce spędza jedynie część roku). Czepiec radzi mu, by wziął za żonę chłopkę. Wybucha spór między Żydem a Czepcem o zaległy dług. Ksiądz również wtrąca się w kłótnię, gdyż upomina się o pieniądze za dzierżawę karczmy. Gospodarz przypomina Panu Młodemu o rzezi, której dopuścili się chłopi. Młody mężczyzna uważa jednak, że to wydarzenie zatarło się w pamięci szlachty i może nastąpić pojednanie między warstwami. Poeta za pośrednictwem Racheli nakłania Państwa Młodych do zaproszenia Chochoła z ogrodu. Nowożeńcy zgadzają się. Akt II O północy zjawia się Chochoł. Tuż po nim ukazują się kolejne zjawy. Marysi ukazuje się Widmo zmarłego narzeczonego. Wspominają razem czasy swojej miłości. Owe Widmo chce zatańczyć z byłą narzeczoną, lecz kobieta broni się i duch znika. Gdy Dziennikarz wychodzi, by ochłonąć — widzi Stańczyka (który wygląda identycznie jak ten na obrazie Jana Matejki). Stańczyk krytykuje Dziennikarza za brak chęci do walki. Natomiast Poecie ukazuje się Rycerz Zawisza Czarny, który chce nakłonić go do działania. Poeta opiera się. Panu Młodemu ukazuje się Hetman Branicki. Zarzuca mężczyźnie, że jego małżeństwo jest fałszem. Na koniec dziadowi ukazuje się z Jakub Szela, przywódca rzezi galicyjskiej. Prosi go o kubeł wody, żeby zmyć z siebie krew, lecz dziad go przegania. Na dziedzińcu pojawia się wreszcie też duch Wernyhory na koniu. Wernyhora to legendarna postać wróżbity, Kozaka ukraińskiego, który zgodnie z podaniami, miał przybyć, gdy Polska będzie ginąć, by ją uratować. Wernyhora poleca Gospodarzowi, by ten rozesłał wieści wzywające do powstania. Wernyhora wręcza mu złoty róg, którego dźwięk budzi ludzkie serca i ma sprawić, że wszyscy zgodnie ruszą do walki. Gospodarz przekazuje róg Jaśkowi i mówi mu, by o świcie chłopi przybyli przez kaplicę. Staszek przynosi Gospodarzowi podkowę, którą zgubił koń Wernyhory. Akt III Nastaje ranek. Goście są zmęczeni i pijani. Rozmawiają o udanym weselu. Poeta wymienia poglądy o życiu i poezji z Rachelą i Maryną. Panna Młoda opowiada sen, w którym złota kareta wiozła ją do Polski. W tej karecie podróżował również diabeł. Panna Młoda pyta Poetę, gdzie jest ta Polska. W odpowiedzi słyszy, że tego kraju na mapie w nie ma, ale dziewczyna znajdzie go w swym sercu. Radczyni chce upokorzyć Pannę Młodą, wskazując na jej brak wykształcenia. Według Radczyni, żona-chłopka nie będzie potrafiła rozmawiać z mężem z wyższych sfer. Kuba opowiada Czepcowi Wernyhorze i podkowie, którą Gospodyni schowała w skrzyni. Czepiec próbuje obudzić Gospodarza. Potem — sprowadza uzbrojonych chłopów. Gospodarz budzi się, ale nic nie pamięta. Czepiec mówi, że jeśli teraz szlachta nie będzie po jednej stronie barykady z chłopami, to wszystko skończy się tragedią. W końcu Gospodarz przypomina sobie wizytę Wernyhory. Nagle słychać dźwięk kopyt. Wszyscy padają na kolana. Wbiega Jasiek. Przypomina sobie o złotym rogu, że powinien weń zadąć. Okazuje się jednak, że go zgubił, schylając się po czapkę, z zatkniętymi pawimi piórami. Jasiek próbuje budzić chłopów. Wtedy po raz kolejny pojawia się Chochoł, który nakazuje Jaśkowi pozabierać chłopom kosy. Goście weselni zaczynają tańczyć, wpadają w trans. Dramat kończy się. Geneza utworu „Wesele” Bohaterowie występujący w dramacie to osoby, w których można dopatrzeć się autentycznych postaci. Przykładem jest młoda para, poeta Lucjan Rydel i chłopka Jadwiga Mikołajczykówna. Z ludźmi takimi jak Poeta i Dziennikarz — Wyspiański przebywał na co dzień, doskonale znał środowisko ówczesnej inteligencji. Przy pomocy zjaw postaci historycznych, licznych aluzji i metafor Wyspiański w swym dramacie zwrócił uwagę na problemy polityczne i społeczne Polski z przełomu XIX i XX wieku. Brak porozumienia wykształconych mieszkańców miast z chłopami — mimo panującej „chłopomanii", mody na zbliżanie się do chłopów — ukazał jako jedną z kluczowych kwestii. „Wesele” – opis bohaterów Gospodarz (Włodzimierz Tetmajer) – prawdziwy patriota, troszczy się o los ojczyzny. Objawia się mu Wernyhora z misją, lecz jest wówczas zbyt zmęczony, by podjąć się wyzwania. Gospodyni (Anna Tetmajerowa) – z domu Mikołajczykówna. Wzór matki i żony. Podpora dla swojego męża, doradza ludziom w trudnych sprawach. Prezentuje typową chłopską zapobiegliwość. To ona chowa w skrzyni podkowę, dowód na to, że Wernyhora naprawdę był w Bronowicach. Pan Młody (Lucjan Rydel) – ironiczny, popełnia błędy. Zachwyca się urodą żony. Nie rozumie relacji między chłopami, a szlachtą. Jest symbolem bratania się szlachty z ludem. Nachodzi go Hetman Branicki mówiąc, że zadając się z chłopką zdradza swój stan. Panna Młoda (Jadwiga Mikołajczykówna) – typowa chłopka. Pewna siebie, temperamentna. Upomina męża co do obyczajów na wsi. Poeta (Kazimierz Tetmajer) – postać rozmarzona i zajęty romansowaniem z Maryną. Interesuje się sztuką, a do chłopów odnosi się z dystansem. Nakłania nowożeńców do zaproszenia Chochoła. Rzadko bywa w kraju. Dziennikarz (Rudolf Starzewski) – redaktor krakowskiego „Czasu”. Człowiek inteligentny o artystycznej naturze. Pogrążony w apatii. Radczyni (Antonina Domańska) – ma niechęć do młodopolskiej chłopomanii. Twierdzi, że inteligencja oraz lud to dwa oddzielne stany. Ma całkowitą ignorancję w kwestiach wiejskich. Rachela (Pepa Singer) – córka karczmarza, Żydówka. Postać fascynująca i tajemnicza. Czepiec (Błażej Czepiec) – wuj Panny Młodej. Pisarz gminny, podczas wesele zaczyna bójkę i upija się. Jest patriotą. Marysia (Marysia Mikołajczykówna) – siostra Panny Młodej. Tęskni za zmarłym narzeczonym. Jasiek (brat Panny Młodej) – drużba Pary Młodej. Bardziej niż sprawy narodowe interesują go kwestie materialne. Zobacz także: Odyseja – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Mit o Syzyfie – streszczenie, plan wydarzeń, charakterystyka bohatera Stepy akermańskie – streszczenie, interpretacja, środki stylistyczne
Cytaty o marzeniach, które zmotywują cię do ich realizacji
Cytaty o marzeniach niejednokrotnie dodają skrzydeł i stanowią motywację do ich spełniania. Poznaj wspaniałe sentencje, które mogą się stać twoim życiowym kierunkowskazem.
Czasem wystarczy tak niewiele, by spełnić swoje marzenia. Szukasz inspiracji? Przeczytaj poniższe cytaty o marzeniach. Cytaty o: marzeniach marzeniach (krótkie cytaty) spełnianiu marzeń podróżach i marzeniach celu i marzeniach Cytaty o marzeniach Nie zawsze spełnianie swoich marzeń jest proste. Czy zawsze te spełnione są tymi najpiękniejszymi? „Marzenia są północą, kiedy się spełnią, musisz skierować się na południe”. Albert Espinosa „Nawet jeśli ty straciłaś wiarę w marzenia, one wciąż wierzą w ciebie”. Katarzyna Michalak „Liczą się tylko marzenia. Bez nich jesteś niczym więcej niż pyłem na wietrze”. Katarzyna Michalak „Nikt nie jest za stary na marzenia. Tak jak marzenia nigdy się nie starzeją”. Lucy Maud Montgomery „Kiedy wszystko cię przeraża, potrzebujesz marzeń nawet bardziej niż jedzenia”. Silvana de Mari Krótkie cytaty o marzeniach Jeśli chcesz napisać piękną dedykację, krótkie cytaty o marzeniach sprawdzą się idealnie. „Marzenia są niebezpieczne: parzą niczym ogień i czasami potrafią spalić”. Arthur Golden „Wyznania gejszy” „Nie rezygnuj z marzeń. (…) Nigdy nie wiesz, kiedy okażą się potrzebne”. Carlos Ruiz Zafón „Cień wiatru” „Wielkie marzenia pozwalały uporać się z rzeczywistością”. Abbi Glines „O krok za daleko” „Najpodlejszym złodziejem jest ten, kto okrada siebie z marzeń”. Ewa Nowak „Marzenia senne na jawie – to nadzieja”. Arystoteles „Marzenia powinny fruwać, a ambicje chodzić”. Andrzej Klawitter „Nie rezygnuj z marzeń, nigdy nie wiesz, kiedy okażą się potrzebne”. Carlos Ruiz Zafón „Każdy ma prawo marzyć inaczej”. Paulo Coelho Cytaty o spełnianiu marzeń Marzenia same się nie spełniają, to my pomagamy sobie je spełnić. „Marzenia się spełniają, ale nigdy tym, którzy tylko marzą”. Adam Rem „Marzenia zwykle się spełniają, ale nie tak i nie wtedy, kiedy tego pragniemy”. Maria Dąbrowska „Marzenia są nie po to, żeby się spełniały, bo wtedy zaraz umierają – odpowiedziała. – Marzenia są po to, żeby nigdy nie przestawało się chcieć żyć. I po to, żeby o tym przypominały”. Wojciech Jagielski „Jeśli ktoś spełnia wszystkie nasze marzenia, kolejne stają się tylko kaprysami. Najpiękniejsze są marzenia niezrealizowane, bo to one nadają życiu sens”. Rafał Kosik „Net i Nika oraz Pałac Snów” „Jeśli twoje marzenia zaczynają się nagle spełniać, strzeż się. Bo wkrótce czeka cię bolesne rozczarowanie”. Maja Lidia Kossakowska „Uważaj z wyborem marzeń. Marzenia się czasem spełniają”. Stanisław Jerzy Lec Cytaty o podróżach i marzeniach Podróże związane są z marzeniami. To one pozwalają na oderwanie się od otaczającej rzeczywistości i spojrzeć na świat z innej perspektywy. „Nie odkładaj marzeń, odkładaj na marzenia”. Autor nieznany „Sensem podróży nie jest dotarcie do celu, lecz odwaga, by w nią ruszyć. Zwyczajni ludzie żyją z dnia na dzień, wielcy ludzie mają marzenia, bohaterowie wyruszają na podbój tych marzeń. Ja jestem bohaterem, bracie”. Jacek Piekara „Każdy marzyciel wie, że tęsknota za miejscem, w którym nigdy się nie było, jest czymś bardzo prawdopodobnym, może być nawet większa niż tęsknota za rodzinnymi stronami”. Judith Thurman Cytaty o celu i marzeniach Marzenia bywają sensem życia, a czasem mogą stać się jego celem. „Jeśli coś postanowiłeś, zrób pierwszy krok. I nie bój się zrobić następnego. Bój się bezczynności. Wyznacz sobie cel i wyrzuć z głowy całą resztę”. Andriej Djakow „Do światła” „Sam fakt, że masz jakieś marzenia lub pragnienia oznacza, że masz też odpowiednie zdolności do ich zrealizowania”. Robin Sharma „Mnich, który sprzedał swoje ferrari” „Młodzi nie mają wystarczającej rozwagi i dlatego wyznaczają sobie niemożliwe cele – i osiągają je, pokolenie za pokoleniem”. Pearl Sydenstricker Buck „Marzenia to realne cele z odroczonym terminem realizacji”. Autor nieznany „Nie pozwól nikomu ukraść twoich marzeń. Idź za głosem swego serca, bez względu na wszystko”. Jack Canfield „Balsam dla duszy” Zobacz także: Cytaty o szczęściu, które rozjaśnią ci każdy dzień Cytaty o podróżach, czyli zbiór motywacyjnych słów „Mały Książę” – cytaty o życiu, miłości, przyjaźni
Cytaty o tęsknocie – sentencje, które mówią więcej niż słowa
Cytaty o tęsknocie opisują uczucia, który czasem trudno wyrazić słowami. Jeśli szukasz sposobu na zrozumienie i opisanie tego, co czujesz w związku z przeżywaną rozłąką lub stratą, to jesteś w dobrym miejscu. Nasz zbiór aforyzmów o tęsknocie rozczuli twoje serce.
Pustka lub smutek towarzyszące tęsknocie mogą utrudniać normalne funkcjonowanie. Szczególnie, jeśli nie potrafimy wyrazić tego, co czujemy. Z pomocą w takiej sytuacji mogą przyjść wybrane przez nas cytaty o tęsknocie. Wielcy pisarze i myśliciele od wieków próbowali zrozumieć i opisać ten stan, niekiedy właśnie temu poświęcali nawet swoje największe dzieła. Spis treści: Cytaty o tęsknocie za kimś Cytaty o tęsknocie i miłości Smutne cytaty o tęsknocie Cytaty o samotności i tęsknocie Cytaty o rozstaniu i tęsknocie Cytaty o tęsknocie za kimś Tęsknota za kimś może towarzyszyć nam przy rozłące z bliską osobą lub jej stracie. Każdy z nas doświadcza jej w życiu choć raz. Nasze cytaty o tęsknocie za kimś pomogą ci zwerbalizować swoje uczucia. „Tęsknię za nim tak bardzo, że aż boli” – Suzanne Collins „To najgorszy rodzaj tęsknoty. Kiedy ten ktoś jest tuż przy tobie, a ty i tak za nim tęsknisz” – Pittacus Lore „Nagle tak cicho zrobiło się w moim świecie bez Ciebie...” – Janusz Leon Wiśniewski „Zabawne, że można tęsknić za kimś na zapas, jeszcze wtedy, gdy wciąż siedzi przy tym samym stole” – Cora Carmack „Czy można tęsknić za kimś, kogo się w ogóle nie znało? Albo zazdrościć ludziom, którzy może nie istnieją?” – Nicholas Evans „Najgorszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jeśli za kimś tęsknisz albo kogoś potrzebujesz, jest pokazać im to” – Sarah Dessen Cytaty o tęsknocie i miłości Najczęściej tęsknimy za ukochaną osobą, np. po rozstaniu. Ale tęsknić można również za miłością niespełnioną lub za miłością minioną. W takich momentach warto przystanąć na chwilę i pokusić się o odrobinę refleksji. Pomóc w niej mogą cytaty o tęsknocie i miłości, które znajdziesz poniżej. „Tęsknota jest najdokładniejszym sposobem pomiaru siły miłości” – Paweł Grzonka „Miłość jest tym, za czym najbardziej tęsknimy i co najbardziej chcielibyśmy ofiarować” – Khalil Gibran „Książki potrafią wspaniale opisać tęsknotę, miłość, ale nie mogą zastąpić żywych ludzi” – Cornelia Funke „Więc ta rozpacz, ten ból pełen tęsknoty – to była miłość” – Agatha Christie „Miłość jest pięknym uczuciem, najpiękniejsze jednak to tęsknota, wypływająca z miłości” – L. Szeligowski „Nie ma nic bardziej niesprawiedliwego niż nieodwzajemniona tęsknota. To nawet gorsze niż nieodwzajemniona miłość. Znacznie gorsze.” – Janusz Leon Wiśniewski „Tęsknota to cień miłości, dlatego można uciec od wszystkiego, ale nie od tęsknoty, ona już zawsze będzie podążać za tobą jak cień” – Piotr Adamczyk Smutne cytaty o tęsknocie Tęsknocie zwykle towarzyszy uczucie smutku. Oto smutne cytaty o tęsknocie, które pozwolą lepiej zrozumieć własne uczucia. „Gdy tak myślę, to tak rozpaczliwie tęsknię za tobą, że chce mi się płakać. I nie jestem pewien, czy z tego smutku, że tak tęsknię, czy z tej radości, że mogę tęsknić” – Janusz Leon Wiśniewski „Utraciliśmy raj. Pozostała tęsknota. Dlatego, jakkolwiek może to brzmieć smutno i tragicznie, wybetonowany świat obecnie jest naszym naturalnym środowiskiem, choć nie za bardzo się do niego nadajemy” –Ryś Kulik „Można powtarzać sobie: lubię być sam, wolę być sam, wcale nie potrzebuję bliskości innych ludzi. Lecz cena, jaką przychodzi za to płacić, objawia się smutkiem, wewnętrzną pustką i dojmującą, choć trudną do nazwania tęsknotą” – Jacek Krzysztofowicz „Tęsknota za tym, czego nie można mieć, prowadzi do nieszczęścia i szaleństwa” – Cassandra Clare Cytaty o samotności i tęsknocie Można tęsknić za miejscem, rzeczą lub osobą. Gdy tęsknimy za kimś, często czujemy się samotni. Czasem mamy wrażenie, że nie rozumiemy otaczającego nas świata. Aforyzmy o poczuciu osamotnienia i tęsknocie za bliską nam osobą możemy znaleźć w wielu książkach, piosenkach czy wierszach. Oto wybrane przez nas cytaty o samotności i tęsknocie. „Tęsknota lepsza jest od samotności, bo w tęsknocie jest się we dwoje, choć tej drugiej osoby w tej chwili nie ma.” – Piotr Adamczyk „Tęsknię za tą dziewczyną, którą byłam przy niej, tęsknie za tymi wszystkimi ludźmi, którymi byliśmy. Już nigdy nimi nie będziemy. Ona zabrała ich wszystkich ze sobą” – Jandy Nelson „Nagle tak cicho zrobiło się w moim świecie bez ciebie…” – Janusz Leon Wiśniewski Cytaty o rozstaniu i tęsknocie Rozstania są wpisane w nasze życie. Ale z niektórymi trudno się pogodzić. Stąd uczucie tęsknoty do osób, z którymi z różnych powodów musieliśmy się rozstać. Tęsknimy za pierwszą miłością, ale też za ukochanym psem czy miejscem, w którym dawno nie byliśmy... Oto wybrane przez nas cytaty o rozstaniu i tęsknocie. „Człowiek nie tęskni, jeśli zapomniał, jak się kocha” – Dennis Lehane „Czy można umrzeć z tęsknoty i rozpaczy? Czy można rozpaść się na kawałki i nadal żyć?” – Elsebeth Egholm „Nawet jeśli wszystko jest stracone i przepadło na zawsze, pozostaje tęsknota” – Charles Frazier „Na tym polegał problem z przyzwyczajaniem się do ludzi – odchodzili i trzeba było za nimi tęsknić” – Aryn Kyle „Zawsze, kiedy wokół mnie zapada cisza, zawsze, kiedy jestem sama, tęsknię za tobą” – Liza Marklund „Bo jak długo można tęsknić za człowiekiem, o którym wiesz, że już nigdy do ciebie nie wróci?” – Wojciech Tochman „Tęsknię za nim tak bardzo, że aż boli” – Suzanne Collins Zobacz także: Cytaty o śmierci, które pomogą ukoić ból Cytaty o rozstaniu - sentencje, by poradzić sobie w tym trudnym czasie Cytaty o smutku, czyli sentencje, które warto znać
Skąpiec – streszczenie, plan wydarzeń i charakterystyka bohaterów
Jednym z najsłynniejszych utworów Jana Baptysta Poquelina (Moliera) jest „Skąpiec”. Streszczenie utworu pomoże ci uporządkować sobie kolejność wydarzeń oraz wiadomości o tym, kto jest kim w tej ponadczasowej komedii.
Skąpiec to komedia klasyczna z XVII wieku. Od setek lat potrafi bawić do łez, ale i skłaniać do refleksji. Jej tytułowy bohater to dusigrosz, którego skąpstwo doprowadza do rodzinnych dramatów. Stary Harpagon dla pieniędzy gotów jest nawet ożenić się z ukochaną własnego syna... Spis treści: Skąpiec – plan wydarzeń Skąpiec – streszczenie krótkie Skąpiec – streszczenie szczegółowe Skąpiec – problematyka i geneza Skąpiec – bohaterowie Skąpiec - plan wydarzeń Rozmowa Elizy i Walerego o ich skrywanej miłości. Wyznanie Kleanta o miłości do Marianny. Zakopanie dziesięciu tysięcy franków w ogrodzie Harpagona. Zamiar poślubienia Marianny przez Harpagona. Poinformowanie dzieci o swoich planach matrymonialnych. Rozpacz Kleanta. Próba pożyczki pieniędzy przez Kleanta u lichwiarza, którym okazuje się jego ojciec. Wizyta swatki Frozyny u Harpagona. Przygotowanie przyjęcia na cześć Marianny. Trudna rozmowa Kleanta z ojcem. Kłótnie o Mariannę. Kradzież skarbu Harpagona. Wezwanie komisarza i przesłuchania. Oskarżenie Walerego przed Jakuba. Wymiana między synem, a ojcem – skarb za Mariannę. Zapowiedź podwójnego ślubu. Skąpiec – streszczenie krótkie Eliza i Walery to para zakochanych. Rozmawiają o możliwościach uwolnienia się spod władzy Harpagona. Mężczyzna chce zdobyć zaufanie ojca i poślubić ukochaną. Natomiast Kleant (brat Elizy) mówi siostrze o swojej miłości do Marianny. Harpagon wyrzuca swojego służącego Strzałkę w obawie, że jest on złodziejem. Oświadcza córce, że planuje wydać ją za mąż za bogatego, starszego wdowca Anzelma, a sam chce ożenić się z Marianną. Dochodzi do kłótni, którą łagodzi Walery licząc na to, że zyska w oczach ojca. Do domu Harpagona przyjeżdża swatka Frozyna, która nie dostała pieniędzy za swoje usługi. Skąpiec przyjmuje w domu Mariannę i raczy ją skromnym posiłkiem. Kleant wręcza ukochanej pierścień ojca. Zakochani są zrozpaczeni swoją sytuacją i zwierzają się Frozynie. Pojawia się Strzałka, który mówi Kleantowi, że ukradł starcowi szkatułkę. Skąpiec szaleje i rozpacza. Rozpoczyna się śledztwo w sprawie pieniędzy. Wychodzi na jaw, że Walery i Marianna są rodzeństwem i ponadto są dziećmi Anzelma. Kleant szantażuje ojca i wymusza na nim swój ślub z Marianną. Anzelm płaci za dwa wesela. Skąpiec – streszczenie szczegółowe Akt I Walery i Eliza rozmawiają o uczuciu, którym się darzą. Eliza boi się, lecz ukochany zapewnia ją o swojej miłości. Walery uratował jej kiedyś życie (gdy dziewczyna wpadła do wody). Zakochani muszą ukrywać swą miłość ze względu na ojca Elizy, Harpagona. Jest on niezwykle skąpy oraz surowy wobec swoich dzieci, Elizy i Kleanta. Walery nie zna swoich rodziców, chce ich odszukać, by dali błogosławieństwo jemu i ukochanej. Eliza nie chce rozstawać się na tak długo z chłopakiem i prosi go, by dogadał się z jej ojcem i bratem. Sytuację podobną do Walerego ma Kleant. Wyznaje siostrze, że jest zakochany w Mariannie, która mieszka niedaleko wraz ze schorowaną matką. Dziewczyna jest ładna, uczciwa, ale niezbyt bogata, więc Kleant nie może liczyć na przychylność swego ojca. Sam próbuje być samodzielny i zdobyć pieniądze na swoje utrzymanie oraz na pomoc dziewczynie, wiedząc, że od skąpego ojca nie dostanie nic. Harpagon myśli tylko o swoim majątku. Jest podejrzliwy zarówno w stosunku do dzieci, jak i służby. Obawia się, że służący jego syna (Strzałka) podgląda, gdzie schował szkatułkę z pieniędzmi. Wyrzuca synowi, że wydaje pieniądze na stroje i nie liczy się z niczym. Kleant odpowiada, że ma swoje pieniądze i robi z nimi, co chce. Okazuje się, że Harpagon również zwrócił uwagę na Mariannę. Wpada na pomysł, by się z nią ożenić. Liczy, że kobieta nie będzie miała wygórowanych wymagań. Oznajmia to dzieciom. Kleant jest wściekły. Harpagon ma również plany wobec swoich dzieci. Oznajmia Elizie, że wyda ją za Anzelma – starszego, pięćdziesięcioletniego i bogatego człowieka. Natomiast dla syna upatrzył bogatą wdowę. Eliza nie zgadza się na małżeństwo, lecz ojciec oświadcza, że wyda ją za mąż jeszcze tego samego wieczora. Okazuje się, że Anzelm zgodził się pojąć Elizę, nie chcąc posagu, dlatego ojcu tak bardzo zależy na tym małżeństwie. Akt II Kleantowi potrzebne są pieniądze. Wysyła służącego Strzałkę, by dowiedział się, kto i na jakich warunkach może mu je pożyczyć. Kiedy dochodzi do spotkania z pożyczkodawcą, okazuje się, że jest nim jego ojciec. Kleant jest zdenerwowany, że Harpagon bez skrupułów pożycza komuś pieniądze, natomiast skąpiec wyrzuca synowi, że pożycza pieniądze od ludzi. Do Harpagona przychodzi swatka Frozyna i licząc na dobrą zapłatę prawi mu komplementy, które ten bezkrytycznie przyjmuje. Oznajmia również, że matka Marianny zgodziła się na ślub jego i córki. Akt III Skąpiec wydaje polecenia służbie, by przygotowali przyjęcie. Pani Claude (sprzątaczka) ma ścierać meble tak, by ich nie zniszczyć. Kucharz Jakub ma ugotować tanią oraz sycącą kolację, by goście zjedli mało, a wino ma być nalewane tylko wtedy, gdy ktoś będzie spragniony. Gdy Frozyna z Marianną przychodzą do domu Harpagona, dziewczyna jest przerażona. Nie chce brać ślubu z mężczyzną, gdyż jest zakochana w jego synu. Wiele wskazuje jednak na to, że nie ma wyjścia... Frozyna pociesza ją, że przyszły mąż jest już starszym człowiekiem i na pewno szybko umrze. Po tej rozmowie wkracza Harpagon. Przedstawia swoje dzieci Mariannie, a ta rozpoznaje w młodzieńcu Kleanta. Młodzi upewniają się w przekonaniu, że chcą być razem. Podczas posiłku syn mści się na ojcu, zmuszając go do obdarowania Mariannę drogim pierścieniem. Po kolacji Harpagon jest wściekły na syna i wierzy, że uda mu się uratować część pieniędzy. Mówi Waleremu, by zapakował resztki jedzenia i odesłał je do sklepu. Akt IV Frozyna chce pomóc Mariannie i Kleantowi w oszukaniu Harpagona. Kobieta zamierza przedstawić starcowi jedną ze swoich przyjaciółek, by zakochał się w tej kobiecie i by pojął ją za żonę. Ma nadzieję, że zainteresuje się osobą zamożniejszą od Marianny. Tymczasem Harpagon zaczyna się wszystkiego domyślać. Oświadcza, że nie chce już brać ślubu z dziewczyną i proponuje, by Kleant to zrobił, w zastępstwie za niego. Kiedy chłopak wyznaje, że kocha Mariannę, ojciec ujawnia swój podstęp i wyjaśnia mu, że nie zamierzał rezygnować z tego ślubu. Jednak Kleant też nie zamierza się poddać. Dochodzi do tego, że Harpagon wydziedzicza syna. Strzałka kradnie z ogrodu szkatułkę Harpagona. Starzec wpada w szał, gdy orientuje się, że jego skarb zniknął. Podejrzewa wszystkich zebranych gości (przez chwilę podejrzewa nawet siebie samego!) Utrata pieniędzy jest dla niego gorsza niż śmierć. Chce popełnić samobójstwo. Grozi, że wezwie policję, straż i kogo tylko będzie mógł. Akt V Harpagon wzywa komisarza, gdyż najchętniej chiałby widzieć w areszczcie całe miasto. Podejrzenia padają na Walerego. Starzec traci do niego zaufanie i oskarża go. Chłopak wyjawia swe prawdziwe zamiary. Przybył do jego domu, by jak najczęściej widywać ukochaną Elizę. Nazywa ją „skarbem najcenniejszym”, co komplikuje sprawę, gdyż Harpagon myśli, że chodzi o jego szkatułkę. Nieporozumienie zostaje jednak wyjaśnione, lecz Walery zostaje nazwany przez niedoszłego teścia uwodzicielem. Grozi mężczyźnie szubienicą. Kleant wybiegając z domu, spotyka służącego Strzałkę. Skąpiec prosi o pomoc pana Anzelma, by Walery został ukarany. Mężczyzna zgadza się pomóc w poszukiwaniu szkatułki, lecz oznajmia, że nie zamierza zmuszać Elizy do ślubu. Mówi także, że, Marianna jest siostrą Walerego, a Anzelm jest ich ojcem. Kleant proponuje ojcu, że odda mu szkatułkę, pod warunkiem, że zgodzi się na ślub jego i Marianny. Anzelm oferuje, że poniesie wszystkie koszty obu ślubów. Harpagon na wszystko się zgadza, by odzyskać swoją szkatułkę. Tak dochodzi do zawarcia dwóch małżeństw. Skąpiec – problematyka i geneza Skąpiec jest komedią charakterów, która od wieków budzi całą gamę uczuć. Od prawdziwej grozy, po litość dla zdziecinniałego starca ogarniętego manią skąpstwa. Mamy tu również również dramat rodzinny i najbliższych krewnych, których łączą niełatwem relacje. Molier w swoim dziele ośmieszył ludzkie zachowania, ukazując je w krzywym zwierciadle. Głównym motywem utworu jest rola pieniędzy. To właśnie pieniądze władają sercem i umysłem głównego bohatera. Jego skąpstwo ukazane jest jako choroba, która nie pozwala mu funkcjonować m.in. w roli ojca. Ciekawostką jest, że 9 września 1668 roku, podczas premiery scenicznej Skąpca, sam Molier wcielił się w rolę Harpagona. Mimo to sztuka nie od razu spodobała się widowni. Dopiero krytycy docenili wartość jego sztuki i zwrócili uwagę publiczności na unikalność dzieła. Od tamtej pory, mimo że minęły całe wieki, niemal każdy wie kim jest Harpagon... Skąpiec – bohaterowie Harpagon (Skąpiec) – główny oraz tytułowy bohater komedii Moliera. Posiadanie pieniędzy to jego obsesja. Pozbawiony uczuć, nie zauważa nikogo ani tego, co się wokół niego dzieje. Jest zamożny, lecz stara się oszczędzać w każdy możliwy sposób. Ludzie się z niego śmieją. To wdowiec z dwójką dorosłych dzieci, ma syna Kleanta oraz córkę Elizę. Jego relacje z dziećmi są złe. Kleant – syn Harpagona. Zakochany w Mariannie. Buntownik, który sprzeciwia się ojcu. Nie ma pieniędzy na ubrania, dlatego zaciąga długi. Nienawidzi ojca i życzy mu śmierci, gdyż wtedy mógłby spłacić wszystkie swoje długi. Dzięki zdobyciu szkatułki Harpagona szantażuje ojca. Jego losy kończą się szczęśliwie, gdyż bierze ślub z ukochaną. Eliza – córka Harpagona. Tak samo jak brat odczuwa nienawiść do ojca. Zła, gdy Harpagon chce ją wydać za Anzelma. Zakochana w Walerym, z którym marzy jej się ślub. Wie jednak, że skąpiec nie zgodzi się na ich małżeństwo. Wszystko jednak kończy się dla niej szczęśliwie – może poślubić ukochanego i uwolnić się od ojca. Marianna – żyje sama z chorą matką. Zakochana w Kleancie. Jest dobrą, posłuszną, naiwną dziewczyną. Nie potrafi się zbuntować. Musi poślubić Harpagona, lecz wcale jej się to nie podoba. Koniec końców poślubia ukochanego Kleanta. Walery – zakochany w Elizie. Próbuje wkraść się w łaski ojca dziewczyny i przyznaje mu we wszystkim rację oraz konieczność oszczędzania. Wchodzi w konflikt z kucharzem Jakubem, który później oskarża go o kradzież szkatułki. Wyznaje swe uczucia do Elizy. Dowiaduje się, że jego ojcem jest Anzelm, który błogosławi jego ślub z ukochaną. Anzelm – wdowiec, który ma poślubić Elizę. Ceni rodzinę bardziej niż pieniądze. Zgadza się na ślub Walerego z Elizą i pokrywa wszystkie koszty. Frozyna – swatka. Dzięki niej Marianna i Harpagon zaręczają się. Zmusza dziewczynę do tego. Liczy, na sporą zapłatę od starca, lecz gdy dowiaduje się, że to się nie uda, mści się na nim i staje po stronie zakochanych Marianny i Kleanta. Strzałka – lokaj Kleanta. Wierny swojemu panu, lecz lekceważy Harpagona. Dzięki znalezieniu przez niego szkatułki pieniędzy skąpca pomaga tym Kleantowi na negocjacje z ojcem. Poza tym występują również służący Harpagona: Simon – faktor, Jakub – kucharz i woźnica, Pani Claude – gospodyni, Ździebełko – służący, Szczygiełek – służący, Komisarz i pomocnik. Zobacz także: Wesele – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Ludzie bezdomni – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Jądro ciemności – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów, problematyka
Skąpiec – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Skąpiec to jeden z najsłynniejszych utworów Jana Baptysta Poquelina, znanego także jako Molier. Choć utwór powstał w XVII wieku, do dziś wystawiany jest na deskach teatrów całego świata. Należy także do kanonu lektur szkolnych, dlatego warto poznać bliżej historię Harpagona oraz jego dzieci.
Jaki był tytułowy bohater komedii Moliera? Czy Skąpiec to komedia, która powoduje wyłącznie śmiech, czy skłania również do poważnych przemyśleń, np. na temat tego, co w życiu liczy się naprawdę? Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące tego, o czym jest Skąpiec, przeczytaj nasze streszczenie. Spis treści: Skąpiec – streszczenie krótkie Skąpiec - streszczenie szczegółowe Skąpiec – plan wydarzeń Geneza Skąpca Skąpiec – bohaterowie Skąpiec – streszczenie krótkie Tytułowy bohater, Harpagon jest chorobliwie skąpym człowiekiem (stąd tytuł komedii). Jest też wdowcem, który ma dwoje dorosłych dzieci, Elizę i Kleanta. Eliza kocha się w niezamożnym Walerym, a Kleant w Mariannie, również niezbyt bogatej pannie. Dzieci Harpagona wiedzą, że trudno im będzie liczyć na zadowolenie ojca z ich sercowych wyborów. Pewnego dnia Harpagon postanawia, że ożeni się z Marianną. Wydaje mu się, że ta uboga dziewczyna nie będzie miała wysokich wymagań jako żona. Harpagon postanawia też wydać za mąż swoją córkę Elizę, za 50-letniego, bogatego Anzelma. A syna - za bogatą wdowę. Dla obu par zakochanych młodych ludzi to prawdziwy dramat. Okazuje się jednak, że wybrany przez ojca dla córki Anzelm to w rzeczywistości ojciec Walerego i Marianny. Ta dwójka bohaterów nie wiedziała do tej pory, że są rodzeństwem. Matrymonialne plany Harpagona spełzają na niczym. Koniec końców Walery żeni się bowiem ze swoją ukochaną Elizą, a Marianna poślubia swojego wybranka Kleanta. Za oba śluby płaci Anzelm. W utworze wielokrotnie ukazywane jest skąpstwo Harpagona i jego przywiązanie do pieniędzy. Tytułowy Skąpiec jest gotów zrobić wszystko, co przyniesie mu zysk. Choćby kosztem szczęścia własnych dzieci. Skąpiec - streszczenie szczegółowe Akt I Walery i Eliza rozmawiają o łączącym ich uczuciu. Eliza boi się, lecz ukochany zapewnia ją o swojej miłości. Walery uratował kiedyś życie Elizie, gdy dziewczyna wpadła do wody. Ze względu na ojca Elizy, Harpagona (tytułowego Skąpca) oboje muszą ukrywać, że się kochają. Walery nie jest zamożnym człowiekiem, nie zna swoich rodziców, więc zamierza wkraść się w łaski Harpagona, który jest niezwykle skąpy i surowy wobec swoich dzieci – Elizy i Kleanta. Walery chce odszukać rodziców, by dali błogosławieństwo jemu i ukochanej. Eliza nie chce rozstawać się na tak długo z chłopakiem i prosi, by dogadał się z jej ojcem i bratem. Sytuację podobną do Walerego ma Kleant. Wyznaje siostrze, że jest zakochany w Mariannie, która mieszka niedaleko wraz ze schorowaną matką. Dziewczyna jest ładna, uczciwa, ale niezbyt bogata, więc Kleant nie może liczyć na przychylność swego ojca. Próbuje być samodzielny i zdobyć pieniądze na swoje utrzymanie i pomoc dziewczynie, bo wie, że od skąpego ojca nie dostanie nic. Harpagon myśli tylko o swoim majątku. Jest podejrzliwy wobec dzieci. Nie ufa też służbie, która jego zdaniem, chciałaby go tylko okraść. Obawia się, że służący jego syna, Strzałka, podgląda, gdzie schował szkatułkę z pieniędzmi. Harpagon wyrzuca synowi, że wydaje pieniądze na stroje i nie liczy się z niczym. Kleant twierdzi, że ma swoje pieniądze i robi z nimi, co chce. Harpagon wpada na pomysł ślubu z Marianną. Liczy, że kobieta nie będzie miała wygórowanych wymagań. Oznajmia to dzieciom. Kleant, który nie miał o tym pojęcia, jest zły. Harpagon ma również plany wobec swoich dzieci. Oznajmia Elizie, że wyda ją za Anzelma, starszego, pięćdziesięcioletniego i bogatego człowieka. Natomiast dla syna upatrzył bogatą wdowę. Eliza nie zgadza się na małżeństwo, lecz ojciec oświadcza, że wyda ją za mąż jeszcze tego samego wieczora. Okazuje się, że Anzelm zgodził się pojąć Elizę, nie chcąc jej posagu, dlatego ojcu tak bardzo zależy na tym małżeństwie. Akt II Kleantowi potrzebne są pieniądze, wysyła więc służącego Strzałkę, by dowiedział się, kto i na jakich warunkach może mu je pożyczyć. Kiedy dochodzi do spotkania dwóch stron, okazuje się, że pożyczającym jest jego ojciec. Kleant denerwuje się, że Harpagon bez skrupułów pożycza pieniądze innym, czyniąc wyrzuty synowi, że zapożycza się u ludzi. Do Harpagona przychodzi swatka Frozyna. Licząc na dobrą zapłatę, prawi mu komplementy, które starzec bezkrytycznie przyjmuje. Oznajmia również, że matka Marianny zgodziła się na ślub jego i córki. Akt III Skąpiec wydaje polecenia służbie, by przygotowali przyjęcie. Pani Claude, sprzątaczka, ma ścierać meble tak, aby ich nie zniszczyć, kucharz Jakub ma ugotować tanią i sycącą kolację, aby goście zjedli mało, a wino ma być nalewane tylko wtedy, gdy ktoś będzie spragniony. Gdy Frozyna z Marianną przychodzą do domu Harpagona, dziewczyna jest przerażona. Nie chce brać ślubu z kimś innym niż ukochany Kleant. Niestety sytuacja zmusza ją do tego. Frozyna pociesza Mariannę, mówiąc, że jej przyszły mąż jest starszym człowiekiem i na pewno szybko umrze. Po rozmowie wkracza Harpagon. Przedstawia swoje dzieci, a Marianna rozpoznaje w synu Harpagona swojego Kleanta. Młodzi upewniają się w przekonaniu, że chcą być razem. Podczas posiłku Keant mści się na ojcu, zmuszając go do obdarowania Marianny drogim pierścieniem. Po kolacji Harpagon jest wściekły na syna i wierzy, że uda mu się uratować część pieniędzy. Mówi też Waleremu, by zapakował resztki po jedzenia i odesłał je do sklepu. Akt IV Frozyna chce pomóc Mariannie i Kleantowi w oszukaniu Harpagona. Zamierza przedstawić starcowi jedną ze swoich przyjaciółek, by to ją pojął za żonę. Ma nadzieję, że zainteresuje się bardziej zamożną kobietą niż Marianna. Tymczasem Harpagon zaczyna się wszystkiego domyślać. Nie chce już brać ślubu z dziewczyną, ale proponuje, by Kleant to zrobił, w jego zastępstwie. Chłopak wyznaje miłość Mariannie, lecz ojciec ujawnia swój podstęp i wyjaśnia, że nie zamierza rezygnować z dziewczyny. Syn też nie chce się poddać. Skąpiec wydziedzicza Kleanta. Służący Kleanta, Strzałka, ukradł z ogrodu szkatułkę Harpagona. Obaj mężczyźni uciekają, a starzec wpada w szał, gdy orientuje się, że skarb zniknął. Podejrzewa wszystkich zebranych gości, a nawet siebie. Utrata pieniędzy jest dla niego gorsza niż śmierć. Harpagon chce popełnić samobójstwo. Grozi, że wezwie policję, straż i kogokolwiek kogo będzie mógł. Akt V Harpagon wzywa komisarza, najchętniej chciałby aresztować całe miasto. Podejrzenia padają na Walerego. Starzec traci do niego zaufanie i oskarża go o kradzież. Chłopak wyjawia swe prawdziwe zamiary. Przybył do jego domu, by jak najczęściej widywać ukochaną Elizę. Nazywa ją „skarbem najcenniejszym”, co komplikuje sprawę, gdyż Harpagon myśli, że chodzi o jego szkatułkę. Nieporozumienie zostaje jednak wyjaśnione, lecz Walery zostaje nazwany przez niedoszłego teścia uwodzicielem. Harpagon grozi mężczyźnie szubienicą. Kleant, wybiegając z domu, spotyka służącego Strzałkę, który ukradł szkatułkę z pieniędzmi. Skąpiec prosi pana Anzelma o pomoc. Mężczyzna zgadza się wesprzeć go w poszukiwaniu szkatułki, lecz oznajmia, że nie zamierza zmuszać Elizy do ślubu. Mówi także, że Marianna jest siostrą Walerego, a Anzelm jest ich ojcem. Tak więc cała rodzina odnajduje się po kilkunastu latach. Kleant proponuje ojcu zwrot szkatułki pod warunkiem, że Harpagon zgodzi się na ślub jego i Marianny. Anzelm jest gotów ponieść koszty wszystkich ślubów. Harpagon zgadza, by tylko odzyskać swoją szkatułkę. Skąpiec - plan wydarzeń Rozmowa Elizy i Walerego o ich skrywanej miłości. Wyznanie przez Kleanta siostrze, że kocha się w Mariannie. Dziesięć tysięcy franków zakopane w ogrodzie Harpagona. Zamiar poślubienia Marianny przez Harpagona. Poinformowanie przez Harpagona dzieci o swoich planach matrymonialnych. Rozpacz Kleanta. Podstęp Elizy i Kleanta w związku z ich skrywanym uczuciem. Próba pożyczenia pieniędzy przez Kleanta u lichwiarza, którym okazuje się jego ojciec. Wizyta swatki Frozyny u Harpagona. Przygotowanie przyjęcia na cześć Marianny. Trudna rozmowa Kleanta z ojcem. Kłótnie o Mariannę. Kradzież skarbu Harpagona. Wezwanie komisarza i przesłuchania. Oskarżenie Walerego przez Jakuba. Wymiana między synem, a ojcem – skarb za Mariannę. Zapowiedź podwójnego ślubu. Geneza Skąpca Komedia Skąpiec jest komedią charakterów, która budzi w czytelnikach całą gamę uczuć. Od prawdziwej grozy, po litość dla zdziecinniałego starca, ogarniętego manią skąpstwa. W wątki komediowe wpleciony jest dramat rodziny pozbawionej prawidłowych więzi emocjonalnych, w której relacje między dziećmi a ojcem są pełne chłodu. Molier w swoim dziele ośmieszył ludzkie zachowania, ukazując je w krzywym zwierciadle. Skąpstwo ukazane jest jako choroba. Tak właśnie wygląda uosobienie powiedzenia chorobliwe skąpstwo. Molier sam wcielał się w tytułową rolę skąpca podczas wystawiania tej sztuki. Jednak nie od razu jego dzieło zyskało uznanie widowni. Dopiero krytycy docenili wartość Skąpca i zwrócili uwagę publiczności na jego wyjątkowość. Z czasem komedia doczekała się większego grona miłośników. A także kilku przekładów na inne języki. Dziś wciąż jest wystawiana na deskach teatrów całego świata. Skąpiec – bohaterowie Harpagon (Skąpiec) – główny i tytułowy bohater komedii Moliera. Żądny pieniędzy. Staje się to jego obsesją. Wypluty z uczuć, nie zauważa nikogo ani tego, co się wokół niego dzieje. Zamożny, lecz stara się oszczędzać w każdy możliwy sposób. Ludzie się z niego śmieją. Jest wdowcem, ma syna Kleanta i córkę Elizę. Jego relacje z dziećmi są złe. Ojciec zmuszą córkę i syna do małżeństwa. Mimo że jest stary, chce poślubić młodą dziewczynę – Mariannę. Kleant – syn Harpagona. Zakochany w Mariannie. Buntownik, sprzeciwia się ojcu. Nie ma pieniędzy na swoje stroje, dlatego zaciąga długi. Nienawidzi ojca i życzy mu śmierci, po której mógłby spłacić wszystkie swoje długi. Dzięki zdobyciu szkatułki Harpagona, może go szantażować. Jego losy kończą się szczęśliwie, gdyż bierze ślub z ukochaną. Eliza – córka Harpagona. Tak samo jak brat odczuwa nienawiść do ojca. Zła, gdy Harpagon chce ją wydać za Anzelma. Zakochana w Walerym, którego chce poślubić. Wie jednak, że skąpy ojciec się na to nie zgodzi. Wszystko jednak kończy się dla niej szczęśliwie – może poślubić ukochanego i uwolnić się od ojca. Marianna – żyje sama z chorą matką. Zakochana w Kleancie. Jest dobrą, posłuszną, naiwną dziewczyną. Nie potrafi się zbuntować. Musi poślubić Harpagona, lecz wcale jej się to nie podoba. Łatwo jest decydować za nią, gdyż nie ma odwagi się sprzeciwić. Koniec końców udaje się jej być z Kleantem. Walery – zakochany w Elizie. Próbuje wkraść się w łaski ojca dziewczyny i przyznaje mu we wszystkim rację. Wchodzi w konflikt z kucharzem Jakubem, który później oskarża go o kradzież szkatułki. Wyznaje swe uczucia do Elizy. Dowiaduje się, że jego ojcem jest Anzelm, który błogosławi jego ślub z ukochaną. Anzelm – wdowiec, który ma poślubić Elizę. Ceni rodzinę bardziej niż pieniądze. Zgadza się na ślub Walerego z Elizą i pokrywa wszystkie koszty. Frozyna – swatka. Dzięki niej Marianna i Harpagon zaręczają się. Zmusza dziewczynę do zaręczyn, gdyż liczy na sporą zapłatę od starca. Gdy dowiaduje się, że nic nie zyska, mści się na Harpagonie i staje po stronie zakochanych, Marianny i Kleanta. Strzałka – lokaj Kleanta. Wierny swemu panu, lekceważy Harpagona. Znajdując szkatułkę pełną pieniędzy należącą do Harpagona, pomaga Kleantowi w negocjacjach z ojcem. Poza tym występują również służący Harpagona: Simon – faktor, Jakub – kucharz i woźnica, Pani Claude – gospodyni, Ździebełko – służący, Szczygiełek – służący, Komisarz i pomocnik. Zobacz także: „Mały Książę” – streszczenie szczegółowe „Świtezianka”: streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Kordian - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Ulica krokodyli – streszczenie, opis ulicy, geneza, znaczenie
„Ulica krokodyli" to opowiadanie z tomu „Sklepy cynamonowe", który powstawał w latach 1934-1937. Cykl zawiera wspomnienia Brunona Schulza z czasów dzieciństwa. Wspomnieniom tym autor nadał poetycką, wyszukaną formę. Dzięki streszczeniu „Ulicy krokodyli” przypomnisz sobie, o czym jest to opowiadanie i co symbolizuje tytułowa ulica.
Na ulicy Krokodylej nic nie jest takie, jak powinno. Jak pisze sam Bruno Schulz: „Fatalnością tej dzielnicy jest, że nic w niej nie dochodzi do skutku [...], wszystkie ruchy rozpoczęte zawisają w powietrzu, wszystkie gesty wyczerpują się przedwcześnie i nie mogą przekroczyć pewnego martwego punktu”. Oprócz streszczenia Ulicy krokodyli przygotowaliśmy opis tytułowego miejsca, a także wyjaśnienie jego symbolicznego znaczenia. Spis treści: Geneza, miejsce akcji i czas akcji w Ulicy krokodyli Ulica krokodyli – streszczenie Opis ulicy Ulica krokodyli – znaczenie Geneza, miejsce akcji i czas w Ulicy krokodyli Opowiadania z tomu Sklepy cynamonowe wpisują się w nurt literatury modernistyczno-ekspresjonistycznej. Występują w nich liczne odwołania do symboli i mitów, zaciera się w nich granica między światem realnym a fantastycznym. W opowiadaniach można zauważyć charakterystyczne dla twórczości Brunona Schulza bogactwo formy i wyszukany styl pisania. Uważa się, że miejscem akcji jest rodzinne miasto Schulza, czyli Drohobycz (w utworze nazwa ta nie została jednak wymieniona). To niewielkie, ukraińskie miasteczko położone nieopodal Lwowa, na wschodnich kresach II Rzeczypospolitej. Czasem akcji jest okres dzieciństwa pisarza, czyli początek XX wieku. Ulica krokodyli – streszczenie Opowiadanie Ulica Krokodyli ukazuje cywilizację, która pod wpływem kultury Zachodu uległa zepsuciu, degeneracji. Bruno Schulz przedstawia katastroficzną wizję rzeczywistości. Pewnego dnia, główny bohater znajduje mapę w biurku ojca. Wkrótce potem znajduje się w okolicach ulicy Krokodylej. Bohater tłumaczy czytelnikom, na czym polega charakter tego miejsca. Mówi, że miasto jest zepsute, czego powodem jest rozwój fabryk, wyrastających jak grzyby po deszczu na wzór cywilizacji zachodniej. Ludzie tu są stale zabiegani, lecz ten pośpiech do niczego nie prowadzi. Dorożki jeżdżą bez dorożkarzy, gdy oni załatwiają inne ważne sprawy. Papierowe tramwaje nie mają przedniej ściany. Nigdy nie wiadomo, skąd i kiedy nadjedzie kolej. Ulica Krokodyli stanowi ogromny kontrast dla tradycyjnego otoczenia. Odbywa się tu nielegalny handel, któremu nikt się nie sprzeciwia. Sklepy przypominają wielkie magazyny. W powietrzu unosi się atmosfera rozwiązłości. Każda kobieta ma w sobie coś z nierządnicy. Mieszkańcy żyją bez emocji, panuje atmosfera rozleniwienia. Ludzie szybko tracą zapał do czegokolwiek, nic im się nie chce. Przypominają manekiny. Opis ulicy Na mapie okolica ulicy Krokodylej oznaczona jest białą plamą. To obszar przemysłowo-handlowy, co wyraźnie nie podoba się narratorowi. Ta część miasta porównywana jest do pasożyta i wywiera niekorzystny wpływ na inne obszary, nie dając nic w zamian. Szczególną cechą tej ulicy jest brak kolorów, co tworzy czarno-biały, industrialny krajobraz. Spacer w takiej scenerii sprowadza zniechęcenie i nudę. Nic tu nie jest doskonałe. Ludzie i przedmioty są przepełnione szarością. Ulica Krokodyli jest tandetna i pusta w formie. Nic tu nie jest godne uwagi, wszystko jest wadliwe, odpychające, szkaradne. Mieszkańcy tworzą margines społeczności, są wypaczeni przez środowisko, w którym przyszło im żyć. Atmosfera okolicy przepełniona jest niepokojem. Ulica krokodyli — znaczenie Ulica Krokodyli Brunona Schulza to dzieło niezwykłej wyobraźni i pamięci autora. Opisując ulicę, Schulz ukazuje osobiste lęki i obawy. Widoczna jest też tęsknota za przestrzenią będącą przeciwieństwem tego miejsca, w której panowałabye33 uczciwość, ład, stabilizacja, dobro i piękno. Opowiadanie ma charakter profetyczny. Schulz snuje wizję rozwoju cywilizacyjnego jako wyniszczającej konsumpcji, która prowadzi do powstawania miejsc podobnych opisanej ulicy. Zobacz także: Powtórka z lektur na egzamin ósmoklasisty. Najważniejsze utwory, bohaterowie, zagadnienia Sklepy cynamonowe – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Dżuma – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Pan Tadeusz – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Czy wiesz, że są uczniowie, którzy, zanim sięgną po „Pana Tadeusza”, najpierw czytają streszczenie tego dzieła? Poznawszy bohaterów i kolejność zdarzeń – łatwiej zrozumieć sens epopei narodowej, a także zachwycić się mistrzowskim językiem Adama Mickiewicza.
Adam Mickiewicz tworzył swój wielki poemat epicki w latach 1832-1834. Przez wielu, „Pan Tadeusz” wciąż jest odczytywany jako niezwykła opowieść, a nawet… baśń pełna działających na wyobraźnię wersów. Tu codzienne sprawy (polowania, grzybobrania, śniadania, obiady, kolacje, flirty, rozmowy, spory i rywalizacja) przeplatają się ze sprawami szczególnej rangi (walka o niepodległość kraju, miłość). Przeczytaj krótkie streszczenie, by zapoznać się z najważniejszymi wątkami „Pana Tadeusza” oraz streszczenie szczegółowe, jeśli chcesz dokładnie poznać okoliczności następujących po sobie wydarzeń. Spis treści: „Pan Tadeusz” – plan wydarzeń „Pan Tadeusz” – streszczenie krótkie „Pan Tadeusz” – streszczenie szczegółowe Geneza utworu „Pan Tadeusz” „Pan Tadeusz” – opis bohaterów Pan Tadeusz – plan wydarzeń Przyjazd Tadeusza do Soplicowa. Spotkanie Tadeusza z Zosią Flirt Tadeusza z Telimeną. Historia zamku Horeszków. Polowanie na zająca. Wycieczka na grzybobranie. Polowanie na niedźwiedzia. Uczta po udanym polowaniu i koncert Wojskiego na rogu. Kłótnia pomiędzy Tadeuszem i Telimeną (zakończona zgodą) Kłótnia Hrabiego z Sędzią. Zajazd – atak szlachty z Dobrzyna na Soplicowo. Aresztowanie szlachty z Dobrzyna przez Rosjan. Bitwa Sopliców z Horeszkami. Rosyjskie oddziały w Soplicowie. Bitwa całej miejscowej szlachty z Rosjanami. Spowiedź i śmierć Jacka Soplicy Zaręczyny Tadeusza i Zosi. Polonez. Pan Tadeusz – streszczenie krótkie Młody panicz, Tadeusz przyjeżdża po latach do rodzinnego domu, do Soplicowa. W dworku stryja (Sędziego Soplicy) zastaje liczne grono osób, które zjechały się, by uczestniczyć w procesie o zamek. Spór o zamek toczą Sędzia Soplica i Hrabia. Tadeusz już od pierwszego dnia jest oczarowany tajemniczą dziewczyną. Długo sądzi, że zjawiskowa postać to... Telimena, urodziwa i doświadczona dama, która kokietuje go przy każdej sposobności. Dopiero z czasem Tadeusz odkrywa, że obiektem jego uczuć jest Zosia. To córka zmarłej Ewy Horeszko, która z Telimeną ma wspólnego tylko tyle, że jest jej podopieczną. Koniec końców Zosia i Tadeusz zaręczają się. Jacek Soplica (ojciec Tadeusza, brat Sędziego Soplicy) kochał kiedyś Ewę Horeszko. Ojciec Ewy nie zgodził się na ślub (Jacek uchodził za zabijakę i hulakę). Niedługo potem, podczas ataku Moskali (Rosjan) na zamek Horeszków, Jacek Soplica śmiertelnie ranił niedoszłego teścia. Został uznany za zdrajcę, bo podejrzewano, że to on nasłał Moskali na zamek Stolnika i jest po stronie wroga. Od tamtej pory, dawny sługa Horeszków, klucznik Gerwazy Rębajło nienawidzi Jacka i wszystkich Sopliców. Z tego powodu Gerwazy buntuje szlachtę z zaścianka Dobrzyńskich przeciw Soplicom. Dochodzi do zajazdu (najazdu) na dwór. Najeźdźcy napędzają wszystkim strachu, ale nie robią nikomu nic złego, bo... wolą urządzić ucztę z tego, co znaleźli w kuchni Sopliców. Rano budzą się związani. Okazuje się, że obezwładnili ich rosyjscy żołnierze, wezwani przez Żyda Jankiela (właściciela karczmy) lub Asesora, by ratować Soplicowo. Bezpośrednim następstwem pojawienia się Moskali w Soplicowie jest walka całej miejscowej szlachty ze wspólnym wrogiem – Rosjanami. Są zabici i ranni (raniony zostaje m.in. ks. Robak). Starcie kończy się klęską żołnierzy rosyjskich. W obawie przed konsekwencjami, część szlachty postanawia wyjechać z Litwy. Do Księstwa Warszawskiego emigruje m.in. Tadeusz i Hrabia, pozostawiając swoje ukochane (Tadeusz – Zosię, Hrabia – Telimenę). Wszyscy szczęśliwie wracają wiosną 1812 roku. Pan Tadeusz – streszczenie szczegółowe Księga I. Gospodarstwo Litwo, Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie; Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie. Tymi wersami rozpoczyna się najsłynniejszy utwór Adama Mickiewicz. Fragment otwierający „Pana Tadeusza” to Inwokacja, który liczy łącznie 22 wersy i jest opisem piękna litewskiej ziemi. Dopiero w 23 wersie poeta roztacza przed nami opis dworku w Soplicowie: Śród takich pól przed laty, nad brzegiem ruczaju, Na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju, Stał dwór szlachecki, z drzewa, lecz podmurowany; Świeciły się z daleka pobielane ściany Tym bielsze, że odbite od ciemnej zieleni Topoli, co go bronią od wiatrów jesieni. To tu, po długiej nieobecności wraca panicz Tadeusz Soplica. Mężczyzna ma lat blisko dwadzieście. Wraz z nim wchodzimy do środka domu. Na ścianach wiszą portety Kościuszki (to po nim młodzieniec otrzymał swe imię), Rejtana, Jasińskiego i Korsaka, a zegar wygrywa melodię Mazurka Dąbrowskiego. Tadeusz udaje się do swojego pokoju, lecz okazuje się, że ktoś w nim mieszka (wiele wskazuje na to, że kobieta). Przez okno widzi młodą dziewczynę w ogrodzie. Po chwili panna zjawia się w pokoju, lecz szybko ucieka, speszona obecnością Tadeusza. Następnie mężczyzna spotyka się z Wojskim (dalekim krewnym). Poznajemy powody sporu między Hrabią a Sędzią Soplicą. Zatarg dotyczy starego zamku Horeszków. Wojski decyduje, by zaplanowana na wieczór uczta odbyła się w sieni (w holu) zamku Horeszku. Najważniejszym gościem jest Podkomorzy (urzędnik, który dawniej rozstrzygał spory dotyczące ziemi). Wojski skarży się na wychowanie współczesnej młodzieży. Podkomorzy jest zdania, że kiedyś – w czasach gdy panowała moda na francuzczyznę – było jeszcze gorzej. Do sali wchodzi Telimena. Zauważa puste miejsce obok Tadeusza i je zajmuje. Zaczyna flirtować z młodzieńcem. Opowiada o sztuce, co nieco peszy Tadeusza, który nie przykładał nigdy wielkiej wagi do nauki. Młody Soplica zastanawia się, czy to możliwe, by ciotka Telimena była dziewczyną spotkaną wcześniej... W tym czasie Rejent i Asesor wszczynają spór o zalety psów o imionach Kusy i Sokół. Uczta dobiega końca, goście się rozchodzą. Młodzież idzie spać do stodoły (na sianie). Księga II. Zamek Od rana trwa polowanie na zająca, które ma rozstrzygnąć spór o Kusego i Sokoła. Pod zamkiem pojawia się Hrabia. Jest zachwycony widokiem wież zamkowych w otoczeniu porannych mgieł. Planował oddać zamek Soplicom, ale ten widok i słowa Gerwazego, który namawia do walki o siedzibę Horeszków, sprawiają, że zmienia zdanie. Gerwazy opowiada też Hrabiemu historię miłości Ewy Horeszko (córki Stolnika) i Jacka Soplicy. Jacek nie został dobrze przyjęty jako narzeczony Ewy Horeszko (podano mu czarną polewkę, bo uchodził za awanturnika i zabijakę). On też podczas walki z Moskalami śmiertelnie postrzelił Horeszkę. Dlatego Gerwazy nienawidzi go i planuje zemstę na całej rodzinie Sopliców. Podczas polowania nie udaje się rozstrzygnąć sporu o Kusego i Sokoła, ponieważ zając nie dał się złapać żadnemu z nich. Hrabia, wracając z dworu, widzi w ogrodzie dziewczynę. Nie może oderwać od niej wzroku do momentu, w którym pojawia się ksiądz Robak. Bernardyn grozi mu palcem. Tymczasem trwają przygotowania do śniadania. Na stołach pojawia się kawa, zabielane śmietaną piwo i rozmaite, wędzone w dymie jałowcowym wędliny. Podczas posiłku Telimena wciąż kokietuje Tadeusza. Opowiada mu o swych podróżach do Petersburga. W tym czasie Wojski poluje na muchy (opowiada przy tym o gatunku, którym jest wyjątkowo trudna do poskromienia mucha szlachecka). Wojski krytykuje też toczącą się wciąż kłótnię Asesora i Rejenta. Następuje obszerny opis znaczenia polowań w życiu szlachty. Znudzona Telimena proponuje spacer połączony z grzybobraniem. Tadeusz rusza za nią. Sędzia ogłasza konkurs: kto znajdzie najpiękniejszego rydza, ten będzie mógł siąść przy stole obok osoby, która najbardziej mu się podoba. Księga III. Umizgi Hrabia, wracając, znów widzi piękną dziewczynę. Tym razem piękność objawia się w ogrodzie, otoczona roślinami, motylami, ptactwem domowym i dziećmi wiejskimi. Hrabia próbuje nawiązać rozmowę, lecz dziewczyna oddala się. Wraz z nią znika cały czar ogrodu. Tymczasem Telimena szuka leśnego zacisza. Znalazłszy je, kładzie się z książką i czeka. Tadeusz już jest blisko, lecz niespodziewanie, drogę przecina mu Sędzia Soplica. Opowiada Telimenie, że zgodnie z wolą Jacka Soplicy, Tadeusz ma pojąć za żonę Zosię i zostać w Soplicowie. Kobieta krytykuje pomysł pozostawienia młodzieńca na wsi. Początkowo też jest przeciwna, by jej podopieczną, Zosię i Tadeusza zmuszać do małżeństwa, nie wiedząc nawet, czy mają się ku sobie. Według Telimeny: Serce nie sługa, nie wie co to pany, Nie daje się przemocą zakuwać w kajdany. W międzyczasie Hrabia obserwuje Telimenę przez lornetkę i rysuje jej portret. Gdy Sędzia odchodzi, wykorzystuje sytuację i pokazuje jej swój rysunek. Telimena chwali, lecz uważa, że ojczyzną prawdziwej wielkiej sztuki są Włochy. Włoski pejzaż jest jej zdaniem niezrównany. Przysłuchujący się rozmowie Tadeusz, nie zgadza się z tym. Dla niego nie ma piękniejszego krajobrazu niż litewski. Dzwon ogłasza koniec grzybobrania. Podczas obiadu pojawia się gajowy i obwieszcza, że niedźwiedź opuścił swój matecznik i błąka się po puszczy. Wszyscy szykują się do polowania na groźnego zwierza. Księga IV. Dyplomatyka i łowy Trwają przygotowania do polowania. Zbyt długo śpiącego Tadeusza budzi Zosia. Mężczyzna szybko się ubiera, by dogonić myśliwych. Przed polowaniem w starej karczmie Żyda Jankiela (przed którą umówili się uczestnicy polowania) ksiądz Robak nakłania słuchaczy do opowiedzenia się za Napoleonem. Częstuje wszystkich swą tabaką (częstochowską), z tabakiery, do której sięgał sam Henryk Dąbrowski. Nadszedł czas polowania. W pewnym momencie zwierz pojawia się i rusza prosto w kierunku Hrabiego i Tadeusza. Mężczyźni chcą zabić niedźwiedzia, lecz w końcu rzucają się do ucieczki. Zwierzę zostaje postrzelone w ostatniej chwili. Wojski, obwieszczając koniec polowania, gra na rogu hejnał myśliwski. Nad martwym zwierzęciem wybucha kłótnia między Asesorem a Rejentem. Nie mogą dojść do porozumienia, który z nich zabił niedźwiedzia. Gerwazy rozstrzyga spór, przecinając niedźwiedzi łeb na pół. Klucznik wyjmując kulę, obwieszcza, że bestia padła od kuli pochodzącej ze strzelby Horeszków. Strzelby, którą wyrwał Gerwazemu ksiądz Robak, by wycelować w niedźwiedzia. Klucznik mówi, że do tej pory znał tylko jednego tak wspaniałego strzelca – Jacka Soplicę. Wkrótce płonie ognisko i rozpoczyna się biesiada (daniem głównym jest bigos). Wojski opowiada historię o Domeyce i Doweyce (tych dwóch kłóciło się z powodu pomyłek, które zachodziły z powodu podobieństwa nazwisk). Wracając z lasu, uczestnicy polowania są świadkami jak Asesor i Rejent wypuszczają psy w pogoni za zającem. Znów – ani Kusemu, ani Sokołowi – nie udaje się dopaść szaraka. Księga V. Kłótnia Telimena uznaje, że najwyższy czas wprowadzić Zosię do towarzystwa. Podczas uczty na zamku Horeszków, Tadeusz rozpoznaje w Zosi dziewczynę, którą spotkał po przyjeździe. Już wie, jak bardzo się mylił, sądząc, iż jest nią Telimena... Markotnieje, między nim a Telimeną dochodzi do sprzeczki. Godzą się w leśnej Świątyni dumania, gdzie młody Soplica ratuje Telimenę przed mrówkami. Uczta przebiega w nienajlepszej atmosferze. Biesiadnicy są rozdrażnieni i kłótliwi. Między Tadeuszem a Hrabią trwa już wówczas rywalizacja o względy Zosi. W pewnym momencie Gerwazy zaczyna nakręcać stary zegar. Jego zachowanie oburza Podkomorzego. Dochodzi do wielkiej kłótni. Klucznik Gerwazy i Hrabia są jeszcze bardziej wściekli na Sopliców. Planują siłą doprowadzić do odzyskania zamku. Księga VI. Zaścianek Następnego ranka Sędzia wręcza pozew Protazemu. Woźny ma zadanie doręczyć go na zamek, na ręce Hrabiego. Ksiądz Robak mówi Sędziemu, że Telimena, która uwodzi Tadeusza nie jest zbyt dobrym przykładem dla Zosi. Przypomina, że zgodnie z wolą Jacka Soplicy, Tadeusz i Zosia mają zostać małżeństwem. Ich ślub ma zażegnać spory między Horeszkami i Soplicami. Bernardyn namawia też Sędziego do zgody z Hrabią. Uważa, że spór wśród szlachciców może odbić się źle na powstaniu narodowym. Mężczyzna obiecuje pogodzić się z Hrabią pod warunkiem, że to Hrabia pierwszy musi go deprekować (przeprosić) Tymczasem Protazy zastaje zamek zupełnie pusty. Okazuje się, że Hrabia wyjechał do Dobrzyna. W tym miejscu następuje opis zaścianka Dobrzyńskich. Największym szacunkiem cieszy się tu 72-letni Maciek Dobrzyński („Maciek nad Maćkami”). Księga VII. Rada W zaścianku Dobrzyńskich Bartek Prusak głośno chwali Napoleona i Francję. W Bonapartem widzi człowieka, który pozwoli wydobyć ojczyznę spod jarzma Moskali. Bartek opowiada też o walce z Niemcami w Wielkopolsce – żołnierze francuscy stanęli wówczas po stronie Polaków. Inny z uczestników debaty, Buchman, opowiada z kolei o rewolucji. Przytacza poglądy J. J. Rousseau, według którego władza powinna pochodzić nie od Boga, a od ludu. Kiedy zebrani już rwą się do walki z zaborcą, pojawia się Gerwazy. Powtarza słowa ks. Robaka, który mówił, że zanim dojdzie do walki z wrogiem, należy oczyścić ojczyznę ze „śmieci”. Klucznik Gerwazy manipuluje słowami bernardyna, wskazując zebranym Sopliców jako przykład takich „śmieci”. Podburzony tłum gotów jest natychmiast ruszać na dwór w Soplicowie. Powstrzymuje ich Bartek Prusak i Żyd Jankiel. Jankiel właśnie po raz kolejny został ojcem, więc zaprasza wszystkich do swej karczmy, by to uczcić (uważa, że powstanie przeciw Moskalom należy zaplanować na wiosnę). Gerwazy rzuca się z szablą na Żyda i wypędza go, po czym zaczyna wspominać krzywdy, których zebrani doznali ze strony Sędziego Soplicy. W ten sposób ostatecznie przekonuje ich do zajazdu (czyli najazdu) na Soplicowo. Maciek Dobrzyński uważa, że to zły pomysł. Wypędza wszystkich ze swego domu, nazywając ich głupcami. Wtedy pojawia się Hrabia. Zgromadzeni witają go i zapewniają, że wezmą udział w zajedździe. Księga VIII. Zajazd Po kolacji soplicowscy goście wychodzą na dziedziniec. Słuchają śpiewu ptaków i rechotu żab. Oglądają też kometę, która pojawia się na niebie. Wojskiemu i Podkomorzemu kometa kojarzy się ze złą wróżbą – wcześniej tuż po podobnym zjawisku doszło do Targowicy i odsieczy wiedeńskiej. Sędzia żegna się, tłumacząc, że ma spotkanie z osobą, która chce z nim porozmawiać. Gdy wszyscy rozchodzą się, Tadeusz idzie do pokoju Sędziego. W oczekiwaniu, aż Sędzia zakończy rozmowę ze swym gościem, zagląda do komnaty przez dziurkę od klucza. Przypadkiem trafia na moment, gdy stryj i ks. Robak padają sobie w objęcia. Nie słyszy, że bernardyn właśnie wyznał Sędziemu, iż jest Jackiem Soplicą. Zgodę na ujawnienie się uzyskał od przeora swego klasztoru, w związku z tym, że w każdej chwili mógł zginąć z ręki Rosjan za udział w tajnych, niepodległościowych działaniach. Rozmówiwszy się z bratem wychodzi przez okno i udaje się do Dobrzyna, by uspokoić bojowe nastroje tamtejszej szlachty. Następnie jesteśmy świadkami rozmowy Sędziego z Tadeuszem. Młody Soplica wyznaje wujowi, że już nazajutrz musi wyjechać do Księstwa Warszawskiego. Powodem jest pojedynek, na który wyzwał Hrabiego (pojedynki były na Litwie zakazane). Tuż po pojedynku planuje dołączyć do wojsk napoleońskich. Sędzia nie godzi się, nakazuje bratankowi ślub z Zosią. Tadeusz nie wierzy, że Telimena kiedykolwiek na to pozwoli. Wychodząc od Sędziego, Tadeusz spotyka opiekunkę Zosi. Telimena czyni mu wyrzuty i jednocześnie żąda dawnego zainteresowania. Rozmowa kończy się kłótnią. Młodzieniec rusza w kierunku stawu, by popełnić samobójstwo. Chce się utopić, nie mogąc znieść świadomości, że nigdy nie będzie z Zosią i że skrzywdził Telimenę. Gdy już ma się rzucić w wodę, zostaje pochwycony i związany przez ludzi Hrabiego, którzy przybyli, by zaatakować Soplicowo. Rozpoczyna się zajazd. Kobiety są przerażone wizją rozlewu krwi. Hrabia daje słowo, że nikomu nie stanie się krzywda. I rozkazuje uwięzić Sopliców we dworze. Wtedy pojawia się Gerwazy z tłumem szlachciców żądnych walki. Frontowe drzwi są zamknięte, więc próbują dostać się do posiadłości Sopliców przez kuchnię. W kuchni panują tak apetyczne zapachy, że wszyscy nabierają ochoty na coś do jedzenia. „Armia” Gerwazego wykorzystuje swe szable do... przygotowywania kolacji. Księga kończy się snem najedzonych i upojonych alkoholem dobrzyńskicj agresorów. Księga IX. Bitwa Na drugi dzień szlachcice z Dobrzynia budzą się związani. Zostali obezwładnieni przez rosyjskich żołnierzy, których prawdopodobnie wezwał Asesor lub Jankiel. Na czele oddziału stoi major Płut i kapitan Rykow. Sędzia Soplica prosi ich, by uwolnili więźniów i zapomnieli o całym zajściu. Rykow zgadza się na to pod warunkiem, że Sędzia zapłaci tysiąc rubli za każdego pojmanego. Wtedy pojawia się ks. Robak, Maciek Dobrzyński i Bartek Prusak (a także niejaki Mickiewicz i Zan). Bernardyn chwali przywódców rosyjskich i proponuje uczczenie ich zwycięstwa nad buntownikami z Dobrzynia. Dochodzi do uczty z tańcami, zakrapianej alkoholem. Major Płut adoruje Telimenę. Gdy całuje kobietę bez jej zgody, zostaje spolicznowany przez Tadeusza. Ksiądz Robak podaje Tadeuszowi strzelbę i każe strzelać. Tak zaczyna się walka pomiędzy rosyjskimi żołnierzami a litewską szlachtą. Zwycięża szlachta. Zdziesiątkowany oddział pod wodzą Rykowa ucieka do ogrodu, gdzie czeka go bitwa z oddziałem Hrabiego. To w tym starciu, ks. Robak broni własną piersią Tadeusza. Ranny bernardyn wydaje ostatnie polecenia i oddala się. Pada pomysł pojedynku Płuta z Tadeuszem. Koniec końców pojedynkować ma się jednak Rykow i Hrabia. Wtedy major każe jednemu ze swoich ludzi zastrzelić Tadeusza. Pada strzał. Choć chybiony – staje się wyraźnym znakiem dla szlachty, że Moskalom nie wolno ufać. Wybucha kolejna, zacięta walka, podczas której ks. Robak ratuje życie Gerwazemu. Zajazd kończy poddanie się Rosjan. Księga X. Emigracja Następnego dnia nad dwór nadciąga burza. Do rannego bernardyna przybywają: Podkomorzy, Sędzia, Gerwazy i Kapitan Rykow. Omawiają warunki polubownego rozstrzygnięcia wczorajszych wypadków, tak by Rosjanie nie oskarżyli szlachty przed sądem carskim. Rykow zgadza się, jednak ma obawy, że Płuta należy przekupić. Gerwazy zapewnia, że major Płut na pewno nikomu o niczym nie powie. Nieoficjalnie Gerwazy przyznaje się, że zabił Płuta, za co dostaje rozgrzeszenie od ks. Robaka. Podkomorzy obwieszcza, że ci, którzy najbardziej przyczynili się do klęski oddziału rosyjskiego, powinni wyjechać z Litwy. Wtedy pozostali – w razie procesu – wskażą ich oraz Płuta jako winnych zamieszek w Soplicowie, zapewniając sobie bezpieczeństwo. Wśród tych, którzy mają wyjechać do Księstwa Warszawskiego, jest Tadeusz. Telimena zgodziła się, by Zosia została jego żoną, ale młodzieniec postanawia poczekać z zaręczynami aż do swego powrotu. Na te słowa ukochana obdarowuje go obrazkiem z wizerunkiem św. Genowefy (wraz z relikwią w postaci fragmentu płaszcza świętej). Wzruszony Hrabia godzi się z Tadeuszem. Następnie wyznaje Telimenie, że ją kocha. Hrabia postanawia również udać się na emigrację i – podobnie jak Tadeusz – udowodnić, że ojczyzna jest dla niego ważniejsza niż ukochana kobieta. Ranny ks. Robak chce, by sprowadzono doń plebana i Gerwazego. Wyznaje Gerwazemu, że jest Jackiem Soplicą i prosi o wybaczenie popełnionych win. Tłumaczy, dlaczego zabił Horeszkę, do którego miał ogromny żal. Zapewnia też, że to nie on sprowadził tego dnia Moskali na zamek. Gerwazy przebacza Jackowi, lecz oświadcza, że nie może podać mu ręki. Soplica kontynuuje swoją spowiedź. Opowiada jak opuścił kraj uznany za zdrajc. I jak po śmierci Ewy na Syberii, zaopiekował się jej córką, Zosią powierzając dziewczynę Telimenie i płacąc za jej wychowanie. Mówi też o tym, że walczył jako żołnierz, a potem działał jako emisariusz podczas przygotowań do powstania antyrosyjskiego. I choć Gerwazy, przez swą nienawiść do Sopliców, przyspieszył starcie z wojskami zaborcy i wszystko poszło nie tak, jak powinno – nie ma do klucznika żalu. Do pokoju wchodzi posłaniec z wiadomością o Napoleonie, który właśnie ruszył na Rosję. Wkrótce potem Robak–Soplica umiera. Księga XI. Rok 1812 Wiosną w 1812 r. Napoleon wkracza z wojskami na Litwę. Do Soplicowa przyjeżdżają: Dąbrowski, Kniaziewicz, Małachowski, Giedroyć i Grabowski. Na cześć wodzów Wojski przygotowuje wspaniały polski obiad. W dodatku połączony z potrójnymi zaręczynami. Po mszy w święto Matki Boskiej Kwietniowej Podkomorzy wygłasza mowę. Dotyczy ona Napoleona i tego, że właśnie ratuje on ojczyznę przed carskim zaborcą. Podkomorzy mówi też o Jacku Soplicy, któremu pośmiertnie przyznano order kawalera Legii Honorowej. Po złożeniu orderu na grobie Jacka Soplicy zebrani udają się na ucztę do dworu. Po drodze Wojski dostrzega zająca. Kusy i Sokół biegną za nim i obaj, jednocześnie chwytają ofiarę. Spór Asesora i Rejenta zostaje zażegnany. Goście gromadzą się w sali zamku. Pojawia się Sędzia, a za nim pierwsza para narzeczonych – Tadeusz i Zosia. Za nimi wkracza druga para narzeczonych – Asesor i Tekla Hreczeszanka. Goście czekają jeszcze na trzecią parę. Księga XII. Kochajmy się! Rozpoczyna się uczta. Wojski wspomina czasy Rzeczypospolitej Szlacheckiej. Lokaje wnoszą kolejne, typowo polskie potrawy: barszcz królewski, rosół (do którego zgodnie ze zwyczajem wrzucono kilka pereł i monetę), wędliny, dorsze, łososie, szczupaki, flądry, karpie i rozmaite desery. Wśród gości jest Gerwazy wraz ze swą szablą („scyzorykiem”), którą władać potrafi jedynie generał Kniaziewicz. Klucznik podarowuje mu ją. Maciek Dobrzyński krytykuje żołnierzy Napoleona, którzy są napastliwi wobec kobiet. Wreszcie wkracza Rejent (ubrany we francuski frak) i Telimena. Maciek, widząc swojego przyjaciela w takim stroju, wychodzi z sali. Hrabia jest oburzony na Telimenę... Tadeusz pyta Zosię, czy chce mieszkać z nim na wsi i czy zgadza się na uwłaszczenie chłopów. Dziewczyna całym sercem na to przystaje. Geneza utworu „Pan Tadeusz” Plan napisania utworu powstał tuż po powstaniu listopadowym, gdy Mickiewicz przebywał w Wielkopolsce. „Pana Tadeusza” pisał w Paryżu, gdzie z niepokojem obserwował spory wśród emigrantów, którzy opuścili kraj po 1830 roku. Tworząc dzieło, poeta chciał zapomnieć o kłótniach i bezustannych wzajemnych oskarżeniach. Prócz tego, podczas pracy na nad „Panem Tadeuszem” mógł dać upust swej tęsknocie za ukochaną Litwą. Pełny tytuł utworu to „Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Liwie, Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem” stanowi wskazówkę co do czasu akcji i budowy dzieła. Pan Tadeusz – opis bohaterów Krótka ściagawka z tego, kto jest kim w „Panu Tadeuszu” Tadeusz Soplica – młody, dwudziestoletni mężczyzna. Powraca do Soplicowa. Jest bratankiem sędziego, synem Jacka Soplicy. Sędzia – stryj Tadeusza, brat Jacka. Gospodarz Soplicowa, obywatel hołdujący starym obyczajom. Ksiądz Robak (Jacek Soplica) – ojciec Tadeusza. Jako młodzieniec był nieszczęśliwie zakochany w Ewie Horeszkównie. Zabił Stolnika, ojca Ewy. Wyjechał z kraju, walczył w Legionach Polskich. Po powrocie wstąpił do klasztoru. Zosia – 14-letnia córka Ewy Horeszkówny, wychowanka Telimeny. Dopiero wchodzi w dorosłe życie. Telimena – daleka krewna i opiekunka Zosi. Kobieta w średnim wieku, piękna (mimo zmarszczek i braku dwóch zębów), poluje na męża. Hrabia – daleki krewny Horeszków, marzyciel. Wojski Hreczecha – przyjaciel Sędziego, jego daleki krewny. Rejent Bolesta – przyjaciel Sędziego, właściciel psa Kusego. Asesor – przyjaciel Sędziego. Stolnik – ostatni z rodu Horeszków. Przeciwnik Targownicy, zabity przez Jacka Soplicę. Ewa Horeszkówna – córka Stolnika, matka Zosi, ukochana Jacka Soplicy. Zmarła na Syberii. Zostawiła w kraju córkę. Jankiel – właściciel karczmy w Soplicowie, patriota, lubiany przez wszystkich. Zobacz także: „Pan Tadeusz”: sprawdź, jak dobrze znasz epopeję narodową [TEST] „Świtezianka”: streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Kordian - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów