Miesiąc urodzenia dziecka decyduje o jego ocenach? Naukowcy wskazują grupę, która od września będzie błyszczeć w klasach
Miesiąc, w którym dziecko przychodzi na świat, może mieć zaskakująco duży związek z tym, jak radzi sobie w szkolnej ławce. Okazuje się jednak, że kluczem do sukcesu nie jest astrologia, ale specyficzna organizacja roku szkolnego, która w niektórych krajach daje wybranym uczniom potężną przewagę na starcie.
Większość z nas idzie na pierwsze wrześniowe zebrania z nadzieją, że nowy rok szkolny przyniesie dzieciom dobre oceny i wiarę we własne siły. Ostatnio w mediach parentingowych głośno zrobiło się o analizie przeprowadzonej przez brytyjską platformę edukacyjną Atom Learning na grupie około pięciu tysięcy uczniów klas szóstych. Z tych analiz wynika, że najlepsze oceny osiągały dzieci urodzone w listopadzie, a najsłabsze te przychodzące na świat w lipcu. Aby dobrze zrozumieć ten fenomen, trzeba wiedzieć, skąd się wziął. Wyniki tego badania to bezpośredni efekt organizacji roku szkolnego w Wielkiej Brytanii. Tam dzieci jesienne są po prostu najstarsze w swojej klasie, ponieważ nabór do szkół nie rusza od stycznia, ale od 1 września. To sprawia, że maluchy urodzone jesienią mają na starcie o wiele łatwiej niż ich rówieśnicy z letnich miesięcy. Efekt wieku względnego. Dlaczego brytyjski system promuje dzieci jesienne? Warto od razu zaznaczyć, że mówimy o zależnościach statystycznych, obserwowanych na dużych grupach uczniów, a nie o regule, która przesądza o możliwościach konkretnego dziecka. Sam miesiąc urodzenia niczego nie determinuje, a różnice między dziećmi wynikają z wielu czynników naraz. W brytyjskich realiach, gdzie rok szkolny zaczyna się we wrześniu i obejmuje dzieci urodzone od 1 września do 31 sierpnia kolejnego roku, to właśnie maluchy z września, października, listopada i grudnia są najstarsze w klasie. Z kolei dzieci z lipca i sierpnia to najmłodsi uczniowie w tej samej grupie. Chodzi więc o to, że w obrębie jednego rocznika szkolnego dzieci starsze, urodzone wcześniej w danym cyklu rekrutacyjnym, mają naturalną przewagę nad rówieśnikami urodzonymi później. Kilka miesięcy różnicy w wieku robi bowiem ogromną różnicę u małego dziecka, które dopiero rozwija koncentrację, mowę, pamięć czy sprawność ruchową. Szerszy wzorzec wskazuje, że urodzeni w miesiącach jesiennych radzą sobie średnio nieco lepiej od tych urodzonych latem, bo po prostu są dojrzalsi emocjonalnie i fizycznie od swoich kolegów z ławki. Statystyki z całego świata. Jak data w metryce wpływa na szkolne testy? Przeglądy badań pokazują, że relatywnie starsi uczniowie w tej samej klasie uzyskują istotnie wyższe wyniki w testach szkolnych niż ich młodsi koledzy. Dane administracyjne z Norwegii, gdzie system przypomina polski, również ujawniły zależność między miesiącem urodzenia a średnią ocen, w której najstarsi w klasie wypadali lepiej od najmłodszych. Podobne wnioski płyną z analiz OECD, według których dzieci będące najmłodszymi w swoim roczniku częściej powtarzają klasę i słabiej wypadają w międzynarodowych badaniach umiejętności. Dobra wiadomość dla rodziców jest taka, że efekt ten jest zwykle najsilniejszy w pierwszych latach nauki i z czasem się zmniejsza. Różnice, które w pierwszej klasie potrafią być wyraźne, w kolejnych latach zazwyczaj się zacierają, bo młodsze dzieci nadrabiają dystans. Co istotne, obraz nie jest całkowicie jednolity. W niektórych badaniach, prowadzonych w innych systemach szkolnych, po uwzględnieniu samego wieku dziecka bycie relatywnie młodszym nie pogarszało wyników. To pokazuje, że więcej niż data w metryce znaczy to, kiedy dziecko rozpoczyna naukę i jak zorganizowany jest system edukacji w danym państwie. Co z tego wynika dla rodziców? Mądre wsparcie bez zbędnej presji Jeśli wasze dziecko jest jednym z najmłodszych w klasie − nieważne, czy w systemie brytyjskim, czy polskim − warto pamiętać, że ewentualne pierwsze trudności nie są zapowiedzią gorszej przyszłości szkolnej. Często to po prostu naturalny efekt kilku miesięcy różnicy w rozwoju, który minie sam z siebie. Możecie wspierać dziecko spokojnie, bez presji, dając mu czas na dojrzewanie we własnym tempie i nie porównując jego ocen do starszych kolegów z grupy. Miesiąc urodzenia i jego wpływ na oceny jest ciekawostką, ale to codzienne otoczenie dziecka waży najwięcej. Badania wskazują, że największy wpływ na wyniki uczniów ma środowisko rodzinne, miłość, akceptacja oraz mądre wsparcie rodziców, a nie data w kalendarzu. To dobra perspektywa dla każdego rodzica, niezależnie od tego, w którym miesiącu urodziło się jego dziecko i w jakim systemie szkolnym przyjdzie mu zdobywać pierwsze wiedzę. Zobacz też: Będzie blokada e-dzienników od września. Koniec uwiązania na cyfrowej smyczy i pisania maili o 22, nauczyciele chcą wreszcie odsapnąć
Nosił je najpotężniejszy król Polski. Zapomniane przez lata imię znów staje się hitem w rankingach
Czasami najpiękniejsze inspiracje kryją się na zapomnianych kartach historii, czekając na moment, by po latach uśpienia odzyskać należne im miejsce. To stare imię ma wszystko, czego można oczekiwać od imienia dla chłopca: siłę, dumę i dostojne brzmienie.
Coraz chętniej odrzucamy chwilowe, internetowe mody na rzecz rodzimej klasyki, która niesie ze sobą potężny ładunek historyczny. W oficjalnych rankingach prawdziwe triumfy święci jedno wyjątkowe, zapomniane przez lata imię, które znów staje się wielkim hitem. Nosił je najpotężniejszy król Polski, a dzisiaj młode pary z dumą wpisują je do aktów urodzenia swoich synów, zachwycone jego unikalną wibracją i szlachetnym brzmieniem. To męskie imię ma w sobie niesamowity, ponadczasowy urok, a jego nagły powrót do łask to najlepszy dowód na to, że prawdziwa klasyka nigdy tak naprawdę nie wychodzi z mody. Powrót do gry po latach. Jak stare imię podbiło serca współczesnych rodziców Tym wielkim, historycznym hitem, który w ostatnich miesiącach przeżywa swój spektakularny renesans i błyskawicznie wspina się po szczeblach oficjalnych statystyk, jest imię Kazimierz. Przez całe dekady uchodziło ono w naszym kraju za propozycję mocno staroświecką, kojarzącą się głównie z pokoleniem naszych dziadków i pradziadków. Rodzice szukający czegoś nowoczesnego omijali je szerokim łukiem, uważając je za zbyt surowe, archaiczne i trudne do wymówienia dla małego dziecka. Oficjalne liczby pokazują jednak, że sytuacja zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Z roku na rok liczba małych Kazików rodzących się w polskich szpitalach rośnie w lawinowym tempie, a imię to zaczyna rozpychać się w rankingach. W zeszłym roku Kazimierzem nazwano 610 nowo narodzonych chłopców, a w całej Polsce to imię nosi już 132 529 mężczyzn. Współczesne mamy po prostu zakochały się w tej tradycyjnej wibracji, widząc w niej idealną odskocznię od bezbarwnych i pospolitych opcji, które zdążyły się już mocno osłuchać. Od Kazimierza Wielkiego do piaskownicy. Królewski rodowód ukryty w miękkim zdrobnieniu Stawiając na Kazimierza, fundujemy dziecku imię o niezwykle mocnych, piastowskich korzeniach. To właśnie Kazimierz Wielki zapisał się w pamięci pokoleń jako ten, który zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną, budując potęgę, uniwersytety i bezpieczeństwo całego kraju. Samo słowo ma rdzenne, słowiańskie pochodzenie i w wolnym tłumaczeniu oznacza tego, który niszczy burzę lub nakazuje pokój, co niesie ze sobą życzenie odwagi, mądrości i życiowej równowagi dla małego człowieka. Niesamowitą zaletą tej propozycji jest fakt, jak genialnie i plastycznie dopasowuje się ona do wieku dziecka. Dla malutkiego niemowlaka i rozbieganego kilkulatka mamy do dyspozycji całą masę przeuroczych, miękkich zdrobnień, takich jak Kazik, Kaziu, Kaziutek czy mały Kaziś, które brzmią niezwykle ciepło i domowo. Kiedy jednak ten mały chłopiec dorośnie i wejdzie w dorosłe życie zawodowe, pełna forma Kazimierz zaprezentuje się na wizytówce managera, sędziego, lekarza czy inżyniera z ogromną powagą, klasą i autorytetem, którego brakuje wielu nowoczesnym, krótkim imionom. Nowy trend wśród imion. Dlaczego uciekamy od masówki w stronę korzeni Eksperci badający współczesne trendy rodzicielskie bardzo jasno wskazują, skąd bierze się ta nagła moda na wielki powrót Kazimierza. Jesteśmy jako społeczeństwo zmęczeni kopiowaniem tych samych schematów i zalewem modnych imion. Kiedy na każdym placu zabaw i w każdej grupie rówieśniczej biega po kilku chłopców o identycznych, popularnych imionach, naturalnie zaczynamy szukać czegoś, co pozwoli naszemu dziecku zachować indywidualność bez popadania w śmieszną ekstrawagancję. Kazimierz idealnie wypełnia tę lukę − jest imieniem doskonale znanym każdemu Polakowi, głęboko zakorzenionym w naszej kulturze i literaturze, a jednocześnie wciąż na tyle rzadkim wśród kilkulatków, że gwarantuje dziecku unikalność w grupie. To wybór bezpieczny, pełen elegancji i szacunku dla tradycji, który w dodatku nie budzi kontrowersji u starszego pokolenia. Podarowanie synowi tożsamości z tak bogatym tłem to wspaniały fundament pod budowanie jego pewności siebie, dumy z własnego pochodzenia i silnego, niezależnego charakteru, który obroni się w każdej życiowej sytuacji. Zobacz też: To męskie imię przyciąga sukces i pieniądze jak magnes. Nadaj je synkowi, a wyrośnie na rekina biznesu
To imię dla dziewczynki zalało polskie place zabaw, a rodzice bezmyślnie je kopiują. Jest tak pospolite, że aż uszy bolą
To krótkie, melodyjne imię dla dziewczynki jest już wszędzie. Rodzice masowo kopiują ten sam schemat, bez dłuższego zastanawiania się nad statystykami. Efekt? W strefach rozrywki dla najmłodszych słychać je dosłownie co sekundę. Warto bez złośliwości przyjrzeć się temu fenomenowi – to imię ma w sobie mnóstwo uroku, ale przez swoją gigantyczną popularność traci cały indywidualny charakter.
Tym wielkim hitem, który od lat okupuje ścisłe podium oficjalnych rankingów, jest imię Maja. Trzeba mu oddać jedno − jest naprawdę ładne, bezpretensjonalne, lekkie i kojarzy się z ciepłymi, letnimi dniami. Nic dziwnego, że pary szukające uniwersalnego i miękkiego brzmienia dla córeczki tak chętnie po nie sięgają. Rankingi nie kłamią. Jak urocza Maja stała się oklepanym imieniem Problem pojawia się w momencie, gdy ta dobra energia rozlewa się na masową skalę i blokuje inne, ciekawe opcje. Kiedy dziś idziesz do parku i wołasz głośno: „Maju, podejdź tutaj”, w ułamku sekundy odwraca się kilka różnych dziewczynek. Panie wychowawczynie w grupach trzylatków muszą regularnie używać nazwisk, żeby w ogóle zapanować nad chaosem podczas zbiórki na spacer. Imię, które miało być unikalną wizytówką, w realiach przedszkolnych staje się masowym standardem. Traci przez to swoją pierwotną magię, stając się po prostu bezpiecznym, oklepanym wyborem, który słyszymy na każdym kroku. Presja algorytmów i social mediów. Dlaczego ślepo powielamy te same wzorce Socjologowie i eksperci badający trendy językowe jasno wskazują winnego tej sytuacji − to w dużej mierze nasze codzienne nawyki w sieci. Młode mamy spędzają mnóstwo czasu na TikToku czy Instagramie, obserwując profile znanych celebrytek. Kiedy popularna influencerka pokazuje kadry ze swojego idealnego życia u boku małej, uroczej Majeczki, w głowach widzów uruchamia się prosty mechanizm. Podświadomie łączymy to konkretne brzmienie z sukcesem, ciepłem i poczuciem bezpieczeństwa. Wybór tego imienia to często po prostu ucieczka przed surową, staropolską klasyką albo zbyt dziwnymi, obco brzmiącymi eksperymentami, których mogłoby nie zaakceptować starsze pokolenie w rodzinie. Chcąc wybrać opcję nowoczesną, paradoksalnie wpadamy w pułapkę masowości. Zamiast zaufać własnemu wyczuciu, poszukać głębiej w rodzinnych korzeniach czy literaturze, idziemy za tym, co akurat najgłośniej krzyczy z ekranów telefonów. W ten sposób skazujemy dziecko na bycie kolejną kopią w rówieśniczym tłumie. Jeśli od zawsze marzyłaś o małej Mai i to słowo ma dla ciebie szczególne znaczenie, nie musisz rezygnować ze swoich planów tylko z powodu statystyk. Ważne jest jednak, by podjąć tę decyzję świadomie. Jeśli twoja córka ma dzielić imię z połową dziewczynek w klasie, od pierwszych lat ucz ją pewności siebie i poczucia własnej wartości. Silny, unikalny charakter obroni się sam, bez względu na to, ile imienniczek spotka się na swojej drodze. Zobacz też: Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Zamiast dyskutować i krzyczeć, stosuję metodę dwojga drzwi. Mój uparty 5-latek natychmiast milknie i zaczyna współpracować
Prowadzenie codziennych, wycieńczających negocjacji z rezolutnym i upartym przedszkolakiem potrafi wystawić na potężną próbę cierpliwość nawet najbardziej opanowanego dorosłego. Istnieje jednak niezwykle prosty, a zarazem genialny psychologiczny sposób, który pozwala bez podnoszenia głosu zamienić bunt w pełną spokoju współpracę.
Życie z kilkulatkiem pod jednym dachem to fascynująca przygoda, ale też nieustanny maraton, w którym zmęczenie, pośpiech i ciągły brak czasu potrafią wykończyć każdego rodzica. Najtrudniejsze bywają chwile, gdy zwykłe, codzienne czynności − takie jak mycie zębów, zakładanie butów przed wyjściem do przedszkola czy odkładanie klocków na miejsce − wywołują u malucha potężny protest. Jako mamy odruchowo wpadamy wtedy w pułapkę powtarzania tych samych poleceń, prośby zamieniają się w krzyki, a w domu zaczyna panować atmosfera wiecznych pretensji i nerwów. Ostatnio moja bliska znajoma, która od lat z wielką pasją zgłębia literaturę parentingową i wychowuje niezwykle charakternego chłopca, opowiedziała mi o swoim autorskim patencie na domowy ład. Zamiast bez końca dyskutować, prosić i krzyczeć, kobieta zaczęła regularnie stosować tzw. metodę dwojga drzwi, dzięki której jej uparty pięciolatek natychmiast milknie, zapomina o fochu i z pełnym uśmiechem zaczyna współpracować z rodzicami. Ten sprytny trik, oparty na bardzo prostym mechanizmie psychologicznym, nie ma w sobie nic z surowej dyscypliny, a mimo to działa na dziecięcy upór z niesamowitą, wręcz magiczną skutecznością. Pułapka automatycznego oporu. Dlaczego tradycyjne rozkazy rodzą bunt u przedszkolaka? Większość z nas na co dzień posługuje się w relacjach z dziećmi krótkimi, kategorycznymi komunikatami, które podświadomie odbieramy jako normalne polecenia. Mówimy do małego człowieka: „Załóż kurtkę, zjedz obiad, wyłącz w tej chwili telewizor, marsz do łazienki”, kompletnie nie zdając sobie sprawy, jak te słowa rezonują w jego rozwijającym się układzie nerwowym. Dla upartego, szukającego własnej niezależności pięciolatka każdy taki bezpośredni rozkaz dorosłego to zamach na jego wolność, który wywołuje natychmiastowy odruch obronny w postaci buntu. Dziecko wpada w szał, rzuca się na dywan albo po prostu udaje, że nas nie słyszy, a my, zamiast pomóc mu opanować emocje, zaczynamy nakręcać spiralę złości własnym krzykiem. Koleżanka zrozumiała, że walka z tym naturalnym dążeniem do samostanowienia nie ma najmniejszego sensu i trzeba po prostu sprytnie zmienić dynamikę rozmowy. Zamiast stawiać dziecko w roli podwładnego, który musi bezwzględnie wykonać rozkaz, warto dać mu bezpieczną, kontrolowaną przestrzeń, w której poczuje się jak dorosły, pełnoprawny decydent. Trik kontrolowanej wolności. Jak działa sprytna zasada dwojga drzwi w praktyce? Na czym dokładnie polega ta metoda, którą znajoma z sukcesem wprowadziła do swojej rodzinnej codzienności? Cała tajemnica tkwi w dawaniu dziecku iluzji całkowitej kontroli nad sytuacją poprzez oferowanie mu ograniczonego wyboru zaledwie dwóch, w pełni zaakceptowanych przez rodzica opcji. Kiedy zbliża się wieczorny czas powrotu z placu zabaw i zbierania zabawek, koleżanka nie krzyczy i nie wydaje komend, przed którymi mały Tadzio od razu by uciekał. Kuca przy synu, łapie z nim ciepły kontakt wzrokowy i spokojnym, cichym głosem otwiera przed nim metaforyczne drzwi, pytając: „Tadzio, czas na sprzątanie, najpierw chowasz do wielkiego pudła zielone klocki czy układasz na półce swoje małe wyścigówki?”. Podczas porannego pośpiechu przed wyjściem z domu zamiast tradycyjnej awantury o zakładanie garderoby, chłopak słyszy pytanie: „Kochanie, zbieramy się do przedszkola, wolisz dzisiaj założyć niebieską bluzę z kapturem czy tę zieloną z dinozaurem?”. W tym momencie w małej głowie kilkulatka dzieje się coś niesamowitego − jego uwaga zostaje błyskawicznie odwrócona od protestu i sprzeciwu wobec mamy, a skupia się całkowicie na procesie decyzyjnym. Chłopak czuje, że jego zdanie ma gigantyczne znaczenie, że to on rządzi sytuacją i wybiera swoją własną ścieżkę, dlatego w ułamku sekundy milknie, zaczyna intensywnie myśleć i wybiera jedne z proponowanych drzwi, przechodząc do działania bez żadnych kłótni. Budowanie trwałego szacunku i samodzielności. Dlaczego uczenie wyboru to konieczność? Wprowadzenie tej prostej zasady to nie tylko świetny sposób na uratowanie nadszarpniętych nerwów rodziców, ale przede wszystkim genialna lokata w rozwój emocjonalny młodego pokolenia. Dziecko, które od najmłodszych lat uczy się, że jego głos jest słyszany, a decyzje szanowane przez najbliższych, dorasta w głębokim poczuciu własnej wartości i bezpieczeństwa. Uczy się odpowiedzialności za własne, drobne wybory, co jest wspaniałym fundamentem pod budowanie asertywności i logicznego myślenia w przyszłości, gdy wejdzie w trudny wiek nastoletni. Rodzicielstwo to dawanie dzieciom mądrych narzędzi do radzenia sobie z codziennością. Stosowanie metody dwojga drzwi pozwala na wyznaczenie bezpiecznych barier w domu w sposób pełen empatii, miłości i elementarnego szacunku dla małego człowieka. Dawanie kontrolowanej wolności to najlepsze, co możemy podarować swojemu upartemu kilkulatkowi, by rósł na zaradnego, spokojnego i pewnego siebie nastolatka. Zobacz też: Skandal w autobusie miejskim. 10-latek zrobił z matki błazna jednym, bezczelnym zdaniem. „Ludziom wokół opadły szczęki”
Będzie blokada e-dzienników od września. Koniec uwiązania na cyfrowej smyczy i pisania maili o 22, nauczyciele chcą wreszcie odsapnąć
Wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego rodziców oraz kadrę pedagogiczną czeka ogromna reforma w sposobie codziennego kontaktowania się przez internet. Nowe przepisy mają raz na zawsze ukrócić uciążliwy nawyk wysyłania pytań o oceny czy zadania domowe w godzinach nocnych.
Dotychczasowa swoboda w korzystaniu z platform takich jak Librus czy Vulcan często prowadziła do sytuacji, w których nauczyciele byli zasypywani wiadomościami od opiekunów oraz dyrekcji o zgoła nietypowych porach. Zmęczenie pedagogów ciągłą gotowością do odpowiadania na maile o dwudziestej trzeciej czy nawet drugiej w nocy stało się na tyle poważne, że od 1 września 2026 roku w systemach pojawią się techniczne ograniczenia. Jak zapowiedziała Urszula Woźniak ze Związku Nauczycielstwa Polskiego w rozmowie z Onetem, cyfrowe narzędzia zostaną wyposażone w mechanizm, który zatrzyma korespondencję wysłaną po godzinach lekcyjnych. Rodzic próbujący napisać do wychowawcy wieczorem otrzyma powiadomienie, że jego list dotrze do adresata dopiero w kolejnym dniu roboczym, co ma przypominać zasadę działania weekendowych przelewów bankowych. Dokładne ramy czasowe będą ustalane indywidualnie w każdej placówce, a sami pedagodzy zyskają realny wpływ na konfigurację swojego profilu, by móc spokojnie odpocząć po zrealizowaniu 40-godzinnego tygodnia pracy. Koniec z darmową dyspozycyjnością. Nauczyciele wywalczyli cyfrowy detoks Wprowadzenie tych zmian to bezpośredni skutek badań przeprowadzonych przez ekspertki z Uniwersytetu Warszawskiego, które wykazały, że tak zwana smycz elektroniczna generuje u pracowników oświaty ogromny stres i wypalenie zawodowe. Dotychczas wielu rodziców, a także dyrektorzy szkół, oczekiwało natychmiastowych reakcji na wiadomości wysyłane w czasie wolnym od pracy, co budziło zrozumiały opór środowiska nauczycielskiego. Nowe bariery techniczne mają przywrócić zdrowy balans między życiem prywatnym a zawodowym pedagogów, zmuszając wszystkich użytkowników systemu do szanowania wzajemnego czasu. Choć dla części opiekunów, którzy przywykli do załatwiania spraw szkolnych późnym wieczorem, może to być na początku spore logistyczne zaskoczenie, związkowcy wierzą, że zmiana wyjdzie na dobre obu stronom i uspokoi napiętą atmosferę wokół szkolnej codzienności. Państwowa alternatywa bez reklam. Nadchodzi bezpłatny e-dziennik zintegrowany z mObywatelem Ograniczenia w wysyłaniu wiadomości to nie jedyna rewolucja, jaka czeka polską edukację w najbliższym czasie. Senat poparł plany Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczące wdrożenia całkowicie darmowego, państwowego e-dziennika, który ma docelowo zwolnić rodziców z konieczności opłacania komercyjnych programów i dostępu do podstawowych funkcji. W pierwszym etapie ruszy pilotaż, który obejmie około 40 szkół podstawowych i ponadpodstawowych w całym kraju. Nowa, rządowa platforma będzie całkowicie bezpieczna, pozbawiona jakichkolwiek treści marketingowych i połączona z Systemem Informacji Oświatowej (SIO). Ogromnym ułatwieniem dla rodzin ma być fakt, że wgląd w oceny, frekwencję oraz szkolne ogłoszenia rodzice i uczniowie zyskają bezpośrednio w państwowych aplikacjach mObywatel oraz mObywatel Junior. Cały projekt rozpisano długofalowo, a koszty jego wdrożenia i utrzymania do 2035 roku mają wynieść około 216 milionów złotych. Źródło: Onet Zobacz też: Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy zaplanować urlop, żeby nie zostać z dzieckiem bez opieki?
Reforma alimentów 2026. Będzie więcej pieniędzy dla dzieci z automatu. Dłużnicy już drżą ze strachu
Reforma alimentów przygotowywana przez Ministerstwo Sprawiedliwości ma skrócić drogę do pieniędzy na dziecko. W prostych sprawach rodzic ma złożyć wniosek online, a referendarz sądowy ma wydać nakaz zapłaty w 7 dni. Plan przewiduje też automatyczne podwyżki powiązane z płacą minimalną.
Ministerstwo Sprawiedliwości zapowiada reformę, która ma ułatwić dochodzenie podstawowych alimentów na dziecko w Polsce. Kluczowa zmiana to możliwość złożenia wniosku online i szybka ścieżka rozstrzygnięcia: referendarz sądowy ma mieć 7 dni na wydanie nakazu, który zobowiąże rodzica do natychmiastowej zapłaty. W planie jest też automatyczna waloryzacja świadczenia, powiązana z płacą minimalną. Reforma alimentów. Wniosek online ma skrócić drogę do pieniędzy na dziecko Zmiany mają dotyczyć przede wszystkim sytuacji, w której obowiązek alimentacyjny nie był wcześniej ustalony: ani wyrokiem sądu, ani ugodą, ani aktem notarialnym. Właśnie w takich sprawach najczęściej liczy się czas, bo wydatki nie czekają: jedzenie, ubrania, leki, szkoła czy zajęcia dodatkowe. Zgodnie z założeniami pozew ma dać się złożyć przez system teleinformatyczny. Procedura ma zostać maksymalnie uproszczona, a do wniosku będzie można dołączyć oświadczenia potwierdzające, że drugi rodzic nie dokłada się do utrzymania dziecka. Dla wielu opiekunów może to oznaczać mniej formalności na starcie i mniej sytuacji, w których trzeba „udowadniać oczywistości” w długim trybie. Ważny element tej układanki to ograniczenie potrzeby osobistego stawiennictwa w sądzie i brak konieczności wysyłania dokumentów pocztą. W praktyce to często nie tylko oszczędność czasu, ale też mniejsze obciążenie organizacyjne, zwłaszcza gdy opieka nad dzieckiem spoczywa głównie na jednej osobie. Nakaz w 7 dni i 14 dni na sprzeciw: szybciej, ale z możliwością obrony Projekt zakłada, że sprawą w uproszczonej ścieżce będzie mógł zająć się referendarz sądowy. Po otrzymaniu kompletnego i prawidłowego pozwu referendarz ma mieć 7 dni na wydanie nakazu alimentacyjnego. Taki nakaz ma być natychmiast wykonalny, czyli ma działać od razu. Jednocześnie druga strona ma zachować prawo do zakwestionowania decyzji. Od doręczenia nakazu przewidziano 14 dni na wniesienie sprzeciwu. To istotne, bo reforma ma łączyć dwa cele, które rodziny często odczuwają równocześnie: szybkie zapewnienie dziecku środków na codzienne potrzeby, możliwość obrony swoich racji przez drugiego rodzica. W codziennym życiu taki kalendarz może robić różnicę. Jeśli przez kolejne tygodnie lub miesiące to jeden rodzic finansuje wszystko sam, napięcie rośnie nie tylko w portfelu, ale i w domu. Szybsza decyzja ma ograniczyć moment „zawieszenia”, w którym dziecko żyje normalnie, a dorosły próbuje spiąć budżet bez wsparcia. Alimenty powiązane z płacą minimalną i granica 25 lat W planie jest także mechanizm, który ma zmniejszyć liczbę powrotów do sądu tylko po to, by dopasować kwotę do realnych kosztów życia. Założenia przewidują powiązanie podstawowych alimentów z minimalnym wynagrodzeniem, co ma oznaczać automatyczną waloryzację: gdy państwo podnosi płacę minimalną, świadczenie ma rosnąć odpowiednio. Jednocześnie to nie ma zamykać drogi do zmiany alimentów w innych okolicznościach. Jeżeli sytuacja finansowa któregoś z rodziców znacząco się pogorszy albo poprawi, nadal ma być możliwa sądowa korekta wysokości świadczenia. Reforma ma też wprowadzić wyraźną granicę wieku, do jakiego dziecku mają przysługiwać alimenty. Co do zasady ma on wygasać automatycznie w dniu 25. urodzin dziecka. Przewidziano jednak wyjątek: dzieci z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności mają zachować prawo do wsparcia także po 25. roku życia. Założenia reformy mają wynikać z konsultacji m.in. z sędziami, psychologami, kuratorami i organizacjami pozarządowymi oraz stanowić część szerszego pakietu zmian w prawie rodzinnym. Cel jest prosty: mniej formalności, szybsze decyzje i większa stabilność finansowa dziecka, bez dokładania rodzinom kolejnych spraw do załatwienia. Źródło: Forsal Zobacz też: „Urodziłam syna w wieku 43 lat i to była najgorsza decyzja. Nie wiem, jak dotrwam do emerytury z tym darmozjadem”
Wakacje tak jak ferie. Podział na tury, województwa i sztywny harmonogram. MEN wyjaśnia
Pomysł podziału wakacji na tury wzorem ferii zimowych pojawił się w interpelacji posła Piotra Uruskiego i miał rozładować szczyt ruchu turystycznego. MEN, ustami wiceministry Katarzyny Lubnauer, wskazuje na skutki takiej zmiany dla egzaminów, rekrutacji i pracy szkół.
MEN przesądziło sprawę wakacji 2026/2027: letnia przerwa pozostanie wspólna dla całego kraju, bez podziału terminów między województwa. Wątek wrócił po interpelacji posła Piotra Uruskiego, który wskazywał m.in. na tłok w popularnych miejscowościach i spiętrzenie wyjazdów, gdy wszyscy startują w tym samym czasie. Stanowisko resortu przekazano 20 sierpnia. Regionalizacja miała rozładować tłok, ale szkoła to nie tylko ostatni dzwonek Pomysł z różnymi datami rozpoczęcia wakacji w zależności od regionu kusi prostą obietnicą: ruch turystyczny mógłby rozłożyć się na dłuższy okres, a dojazdy i noclegi nie „zatykałyby się” w jednym momencie. Dla wielu rodzin brzmi to jak realna ulga, zwłaszcza gdy planowanie urlopu przypomina polowanie na sensowne ceny i wolne miejsca. MEN podkreśla jednak, że wakacje nie są osobnym terminem w kalendarzu, który da się przestawić bez efektu domina. Z perspektywy organizacji roku szkolnego terminy tworzą układ naczyń połączonych: jeśli w części kraju zajęcia kończyłyby się później, konsekwencje dotknęłyby też innych kluczowych dat. W praktyce chodzi nie tylko o logistykę szkolną ostatnich tygodni, ale również o to, by cały system działał przewidywalnie dla uczniów i rodziców. MEN mówi wprost: egzaminy i rekrutacja nie mogą stać się zakładnikami terminów urlopów Resort, ustami wiceministry edukacji Katarzyny Lubnauer, jasno deklaruje brak planów zmiany obecnego modelu ferii letnich oraz brak planów wprowadzenia różnych terminów wakacji dla województw. W tym podejściu widać priorytet: stabilność i przewidywalność funkcjonowania szkół oraz dopasowanie organizacji roku szkolnego do potrzeb uczniów. W tle są dwa szczególnie wrażliwe obszary: egzaminy i rekrutacja. To momenty, które w wielu domach ustawiają rytm całego lata i końcówki roku szkolnego. Rodzice planują opiekę, dojazdy, ewentualne wyjazdy, a starsi uczniowie często dzielą czas między odpoczynek a przygotowania do kolejnych etapów nauki. MEN wskazuje, że przesunięcia dat zakończenia zajęć w wybranych regionach mogłyby wymagać zmian także w tych procesach, a to oznaczałoby dodatkową niepewność. Nauczyciele, szkoły i codzienna organizacja: tu też pojawiłyby się skutki uboczne W dyskusji o regionalizacji wakacji często w pierwszej kolejności pojawia się turystyka. MEN zwraca uwagę, że ewentualna ocena wpływu takiego rozwiązania na branżę turystyczną, transport czy bazę noclegową wymagałaby szerszej analizy gospodarczej, która wykracza poza samą politykę oświatową. Jest też temat, o którym rodzice słyszą rzadziej, a który dla działania szkoły ma duże znaczenie: organizacja pracy i urlopów nauczycieli. W placówkach, gdzie obowiązują ferie szkolne, urlop wypoczynkowy nauczycieli przypada właśnie na ferie zimowe i letnie. Gdyby wakacje miały różne terminy w zależności od województwa, szkoły musiałyby na nowo układać pracę, dyżury i planowanie zadań w okresie, który dziś jest w miarę stały. Dla rodzin najważniejsza informacja jest prosta: termin wakacji dla uczniów w całej Polsce pozostaje bez zmian. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Współczesne dzieci do niczego w życiu nie dojdą? Scena na osiedlowym parkingu nie zostawia złudzeń. „Pokolenie trutni”
To męskie imię przyciąga sukces i pieniądze jak magnes. Nadaj je synkowi, a wyrośnie na rekina biznesu
W gąszczu popularnych propozycji istnieje jedno wyjątkowe, tradycyjne męskie imię, które działa na sukces i wielkie pieniądze jak potężny magnes. Jeśli nadasz je swojemu synkowi, wyposażysz go w niewidzialną tarczę pewności siebie, charyzmę oraz instynkt, które w dorosłym życiu pozwolą mu wyrosnąć na prawdziwego rekina biznesu.
Tym niezwykłym imieniem, które od lat nie schodzi z list najchętniej wybieranych hitów w Polsce, jest Mikołaj. Choć wielu osobom kojarzy się ono przede wszystkim z grudniowym świętem, brodatym świętym i rozdawaniem prezentów pod choinkę, jego prawdziwa geneza i etymologia kryją w sobie czystą, pierwotną siłę sukcesu. Znaczenie imienia Mikołaj − starożytna tajemnica zwycięstwa i potęgi Imię to wywodzi się bezpośrednio z języka greckiego, a powstało z połączenia dwóch słów: nike, oznaczającego zwycięstwo, oraz laos, czyli lud. W dosłownym tłumaczeniu Mikołaj to ten, który zwycięża dla ludu lub po prostu zwycięzca, co od samego początku narzuca osobie je noszącej rolę naturalnego, silnego lidera, przed którym świat otwiera wszystkie drzwi. Osoby o tym imieniu podświadomie dorastają w przekonaniu, że porażka dla nich po prostu nie istnieje, a każda życiowa trudność to jedynie kolejne zadanie do szybkiego rozwiązania. Wibracja tego imienia niesie w sobie ogromne pokłady energii, determinacji i niezwykłej odwagi do podejmowania ryzyka. Mały Mikołaj już od najmłodszych lat w przedszkolu i szkole potrafi doskonale zarządzać grupą rówieśników, narzucać swoje zdanie w kulturalny sposób i organizować czas innym, co jest fundamentalną cechą współczesnych dyrektorów i założycieli potężnych start-upów. Nadając synowi to imię, dajesz mu jasny komunikat: urodziłeś się po to, by wygrywać i stać na czele wielkich projektów. Imię a cechy charakteru − jak Mikołaj radzi sobie w świecie finansów? Mikołaj posiada niezwykle rzadki w dzisiejszych czasach dar analitycznego myślenia połączony z intuicją, co w świecie giełdy, inwestycji czy nowoczesnych technologii jest warunkiem koniecznym do zdobycia fortuny. To człowiek, który nie boi się głośno mówić o swoich ambicjach finansowych, nie ma oporów przed twardym negocjowaniem kontraktów i doskonale wie, jak zaprezentować swoje zalety, by zyskać zaufanie najważniejszych inwestorów. W dorosłym, biznesowym świecie Mikołajowie słyną z niesamowitej odporności na stres i umiejętności zachowania zimnej krwi w momentach kryzysów. Mikołaj posiada naturalny urok osobisty, który sprawia, że ludzie chętnie z nim współpracują, podążają za jego wizją i bez dyskusji akceptują jego przywództwo. Pieniądze lgną do niego, ponieważ on sam nie traktuje ich jako celu samego w sobie, ale jako narzędzie do budowania własnej niezależności, wolności i potęgi, co jest psychologiczną domeną największych rekinów biznesu. Mikołaj to modne imię dla chłopca − warto postawić na tradycję z sukcesem w tle Wychowanie syna w obecnych, dynamicznie zmieniających się realiach to dla rodziców ogromna odpowiedzialność. W pogoni za oryginalnością wielu dorosłych decyduje się na nadawanie dzieciom obco brzmiących, nowoczesnych imion, które w polskiej rzeczywistości językowej potrafią brzmieć sztucznie lub stwarzać problemy w dokumentach urzędowych. Wybór Mikołaja to idealny i zdroworozsądkowy kompromis między klasyczną elegancją a potężnym, międzynarodowym potencjałem wizerunkowym, który doskonale sprawdzi się na zagranicznych rynkach pracy. Imię Mikołaj świetnie brzmi w każdym wieku − jest poważne i dostojne u dorosłego prezesa, a jednocześnie bardzo miękkie i urocze w formie zdrobnień dla małego chłopca, którego tulimy do snu. Wybierając to imię dla swojego dziecka, inwestujesz w jego kapitał społeczny od pierwszych dni życia, dając mu tożsamość, która budzi szacunek, zaufanie i jednoznacznie kojarzy się z siłą oraz życiowym sukcesem. Dorosły świat bywa bezwzględny i rzadko wybacza słabości, więc może warto od samego początku wyposażyć swojego syna w imię, które stanie się jego najlepszą wizytówką i otworzy mu drogę do realizacji najbardziej szalonych i dochodowych planów zawodowych. Zobacz też: Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Płaci 20 tys. alimentów na dziecko co miesiąc, a ludzie się dziwią. Po co? „Tak powinien robić każdy facet”
Temat finansowych rozliczeń między byłymi partnerami to od zawsze jeden z najbardziej zapalnych punktów w dyskusjach o rodzicielstwie. Większość z nas na hasło „alimenty” widzi oczami wyobraźni sądowe batalie, ukrywanie dochodów przez ojców oraz komornicze wezwania, które w naszym kraju są niestety smutną codziennością.
Istnieją jednak sytuacje, które całkowicie przełamują te stereotypy i pokazują, że odpowiedzialne tacierzyństwo potrafi wejść na zupełnie nowy poziom. W przestrzeni internetowej wybuchła właśnie zacięta dyskusja po opublikowaniu niezwykle szczerej rozmowy, w której znany influencer Oskar Wojciechowski opowiedział Julii Izmalkowej o kulisach swoich finansowych relacji z byłą partnerką. Mężczyzna zdradził, jaką kwotę co miesiąc bez żadnego przymusu przelewa na konto swojej córki, wywołując u wielu osób autentyczne niedowierzanie. Podczas gdy postronni obserwatorzy łapią się za głowy i pytają, po co wydawać tak kolosalne sumy na dziecko, Wojciechowski ze stoickim spokojem odpowiada, że tak powinien robić każdy facet, dla którego dobro dziecka jest ważniejsze niż luksusowe zachcianki. Alimenty po rozstaniu. Dobrowolna umowa między rodzicami zmieniła zasady gry Większość par po rozpadzie związku natychmiast kieruje swoje kroki do sądu rodzinnego, by tam przy pomocy prawników toczyć wycieńczającą walkę o każdy grosz na utrzymanie wspólnego dziecka. W tym przypadku scenariusz wyglądał zupełnie inaczej, co w polskich realiach brzmi niemal jak piękna, utopijna bajka. Oskar Wojciechowski przyznał wprost, że kwota dwudziestu tysięcy złotych, którą co miesiąc przekazuje na córkę, nie została odgórnie narzucona przez żadnego sędziego ani urzędnika państwowego. Rodzice dziewczynki usiedli do stołu jak dwoje dojrzałych, szanujących się ludzi i samodzielnie, bez udziału osób trzecich ustalili zasady, które pozwolą ich dziecku na dorastanie w absolutnym komforcie psychicznym i materialnym. Dla przeciętnego człowieka kwota dwudziestu tysięcy złotych na jedno dziecko to abstrakcja. Ojciec małej uważa jednak, że zapewnienie dziecku dokładnie takiego samego standardu życia, jaki miałoby przy obojgu rodzicach w jednym domu, to podstawowy, męski obowiązek, z którego nie wolno się w żaden sposób wymigiwać ani tłumaczyć trudną sytuacją. Lamborghini kontra przyszłość córki. Niezwykła hierarchia wartości nowoczesnego taty Wielu zamożnych mężczyzn po odniesieniu sukcesu finansowego wpada w pułapkę realizowania własnych, nastoletnich marzeń o luksusie, kupując drogie zegarki, sportowe samochody czy luksusowe apartamenty na własny użytek. W wywiadzie padły niezwykle mocne i trzeźwe słowa, które dają potężnie do myślenia każdemu współczesnemu rodzicowi. Biznesmen wyznał, że mając na koncie wolne środki, mógł bez mrugnięcia okiem iść do salonu i kupić sobie najnowsze, luksusowe Lamborghini, które z pewnością podbudowałoby jego męskie ego i status społeczny. Zamiast tego podjął świadomą i odpowiedzialną decyzję − odłożył własne zachcianki na boczny tor i wolał kupić swojej córeczce dom, zabezpieczając jej start w dorosłość. To podejście do tacierzyństwa pokazuje, jak bardzo zmieniła się mentalność nowoczesnych ojców, którzy nie traktują pieniędzy na dziecko jako przykrego haraczu dla byłej żony, ale jako najlepszą, długoterminową inwestycję w przyszłość własnego dziecka. Stawianie bezpieczeństwa emocjonalnego i materialnego kilkulatka na pierwszym miejscu to najwyższa forma dojrzałości, nad którą wielu uciekających przed odpowiedzialnością ojców powinno poważnie się zastanowić. Klasa w relacjach z eks. Dlaczego dobre stosunki po rozwodzie to klucz do szczęścia dziecka? Najbardziej fascynującym elementem całej tej opowieści nie są jednak same gigantyczne kwoty przelewów, ale poziom wzajemnego szacunku i kultury, jaki panuje między byłymi partnerami. Oskar Wojciechowski uważa swoje obecne relacje z matką dziecka za absolutny wzór do naśladowania dla wszystkich niepełnych rodzin w Polsce. Rozstanie dwojga dorosłych ludzi wcale nie musi oznaczać spalenia mostów, wiecznych pretensji, rzucania kłód pod nogi i robienia z dziecka karty przetargowej w osobistych rozgrywkach. Kiedy matka czuje pełne wsparcie finansowe i psychiczne ze strony ojca swojego dziecka, znika permanentny stres, lęk o jutro i frustracja, które tak często zatruwają atmosferę w domach samotnych rodziców. Spokojna, bezpieczna finansowo mama to automatycznie szczęśliwe, zrównoważone emocjonalnie dziecko, które nie musi uczestniczyć w dorosłych kłótniach o alimenty. Jako świadome społeczeństwo musimy zacząć głośno promować takie postawy i pokazywać, że mądre rodzicielstwo po rozwodzie jest możliwe. Może pora też wreszcie przestać dziwić się mężczyznom, którzy dobrowolnie dbają o swoje dzieci i robią to na najwyższym możliwym dla siebie poziomie? To nie jest powód do sensacji, ale normalność, do której każdy dojrzały mężczyzna powinien dążyć od pierwszego dnia po rozstaniu. Zobacz też: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
4 oznaki, że jesteś emocjonalnie niedojrzałym rodzicem. Twoje dziecko nigdy nie stworzy zdrowej relacji
Wszyscy chcemy dać swoim dzieciom wszystko, co najlepsze, ale czasem nasze własne, nieprzepracowane emocje z przeszłości zaczynają cicho rządzić domem. Psychologowie coraz głośniej mówią o tym, że to nie brak miłości, ale konkretne, ukryte nawyki dorosłych najmocniej ranią wrażliwą psychikę malucha. Sprawdź, czy cztery z pozoru niewinne zachowania nie niszczą szansy twojego dziecka na szczęśliwą przyszłość i zdrowe związki.
Codzienność z kilkulatkiem czy nastolatkiem pod jednym dachem bezlitośnie weryfikuje naszą psychiczną stabilność i zmusza do ciągłego mierzenia się z sytuacjami, w których cierpliwość dorosłych wystawiana jest na potężną próbę. W świecie nowoczesnej psychologii coraz głośniej i śmielej mówi się o tym, że bycie dobrym rodzicem nie polega wyłącznie na zapewnieniu pokoju, markowych ubrań i opłaceniu najlepszych zajęć dodatkowych. Kluczem do wychowania silnego, odpornego psychicznie człowieka jest nasza własna dojrzałość emocjonalna, czyli umiejętność radzenia sobie z porażkami, kontrolowania wybuchów gniewu i dawania dziecku bezpiecznej przestrzeni na jego własne, często bardzo trudne uczucia. Niestety, w wielu polskich domach wciąż powtarza się schemat, w którym dorosły zamiast przewodnikiem, staje się dla swojego dziecka największym emocjonalnym ciężarem. Psychologowie i terapeuci dziecięcy alarmują: istnieją cztery konkretne, z pozoru niewinne sygnały, które jednoznacznie świadczą o tym, że emocjonalna dojrzałość rodzica jest co najmniej dyskusyjna. Jeśli w porę nie zaczniemy pracować nad sobą, dziecko może w przyszłości nigdy nie stworzyć zdrowej, opartej na zaufaniu relacji partnerskiej. 1. Cisza zamiast rozmowy. Jak fochy dorosłego niszczą poczucie bezpieczeństwa dziecka Pierwszą i niezwykle powszechną oznaką tego, że rodzic nie dorósł do swojej roli pod kątem psychicznym, jest stosowanie tak zwanych cichych dni i szantażu emocjonalnego w momentach kryzysowych. Wyobraźmy sobie sytuację, w której kilkulatek zmalował coś grubszego, pociął ulubioną firankę albo przyniósł gorszą ocenę ze szkoły podstawowej. Niedojrzały emocjonalnie rodzic, zamiast usiąść z dzieckiem, nazwać problem i wspólnie poszukać rozwiązania, natychmiast obraża się, przestaje odzywać do własnej pociechy i ostentacyjnie ignoruje jej obecność w domu. Taki foch w wykonaniu dorosłego człowieka to dla małego dziecka potworna, paraliżująca kara, która uderza w jego fundamentalną potrzebę bezpieczeństwa i akceptacji. Maluch czuje wtedy przerażający lęk przed porzuceniem i podświadomie koduje w swojej głowie wniosek, że miłość mamy czy taty jest warunkowa − zależy wyłącznie od tego, czy jest potulny i idealnie spełnia oczekiwania dorosłych. W dorosłym życiu takie dzieci bardzo często wchodzą w toksyczne relacje, w których panicznie boją się wyrazić własne zdanie i wiecznie przepraszają za to, że żyją, byle tylko partner nie ukarał ich chłodem i milczeniem. 2. Przerzucanie odpowiedzialności. Kiedy to dziecko musi stać się opiekunem własnej mamy Drugim, niezwykle uciążliwym i destrukcyjnym zachowaniem jest zjawisko tak zwanej parentyfikacji, czyli odwrócenia ról w rodzinie, gdzie to małe dziecko staje się powiernikiem i opiekunem emocjonalnym swojego rodzica. Niedojrzały dorosły nie potrafi samodzielnie przetworzyć swojego stresu związanego z pracą, finansami czy problemami w małżeństwie, więc zaczyna bez żenady wylewać wszystkie swoje żale bezpośrednio do ucha kilkulatka. Matka płacząca w ramionach siedmioletniej córki i opowiadająca jej o tym, jak bardzo ojciec ją rani albo jak ciężko jest jej utrzymać dom, to dramatyczny obrazek, który w ułamku sekundy niszczy dzieciństwo. Dziecko zostaje obarczone potężnym ciężarem problemów dorosłego świata, z którymi jego niedojrzały układ nerwowy po prostu nie ma prawa sobie poradzić. Taki maluch natychmiast rezygnuje ze swojej beztroski, uczy się czytać z twarzy rodzica każdą najmniejszą zmianę nastroju i robi wszystko, żeby tylko mama była szczęśliwa. W dorosłości tacy ludzie stają się klasycznymi ratownikami, którzy całkowicie zapominają o własnych potrzebach, ślepo poświęcają się dla innych i dają bezlitośnie wykorzystywać w związkach, bo od dziecka byli uczeni, że ich wartość zależy od tego, ile cudzych problemów są w stanie udźwignąć na własnych barkach. 3. Brak zgody na trudne emocje. Dlaczego zamykanie ust dziecku uczy je fałszu Trzecim sygnałem zdradzającym emocjonalną niedojrzałość jest całkowity brak tolerancji na naturalną złość, smutek, strach czy rozczarowanie u dziecka. Kiedy maluch wpada w złość na środku sklepu albo płacze z powodu zgubionej zabawki, niedojrzały rodzic czuje potężną frustrację i wstyd przed oceną otoczenia, ponieważ traktuje te emocje jako osobisty atak na swój autorytet. Zamiast pomóc dziecku oswoić ten stan, reaguje agresją, krzykiem albo rzuca powtarzane od pokoleń, toksyczne hasła w stylu: „Natychmiast przestań ryczeć, nie ma o co płakać, zobacz, jak brzydko wyglądasz, kiedy się złościsz”. To brutalne zamykanie ust dziecku wysyła mu jasny komunikat, że jego prawdziwe uczucia są złe, niepożądane i grożą utratą miłości ze strony rodziców. Maluch uczy się wtedy nakładać maskę wiecznie zadowolonego, grzecznego człowieka, a złość i smutek spycha głęboko do podświadomości. W przyszłości taki dorosły nie będzie potrafił stworzyć zdrowej relacji partnerskiej, ponieważ nie będzie umiał otwarcie mówić o swoich potrzebach, postawić twardych granic, a każdy konflikt w związku potraktuje jako ostateczny koniec miłości i katastrofę. 4. Rywalizacja zamiast wsparcia. Jak chora zazdrość rodzica podcina dziecku skrzydła Czwartą, bardzo bolesną i trudną do wychwycenia na pierwszy rzut oka oznaką niedojrzałości jest podświadoma rywalizacja rodzica z własnym dorastającym dzieckiem. Niedojrzały dorosły, który sam nie zrealizował swoich życiowych planów czy ambicji zawodowych, zaczyna z ukrytą zazdrością patrzeć na sukcesy, młodość, urodę czy talenty swojej pociechy. Zamiast autentycznej dumy i wsparcia pojawiają się kąśliwe uwagi, umniejszanie osiągnięć oraz ciągłe porównywanie do innych rówieśników, byle tylko maluch za bardzo nie obrósł w piórka. Teksty w stylu: „No i co z tego, że dostałeś piątkę, skoro reszta klasy miała szóstki”, albo „Zobaczysz, jak dorosłe życie da ci w kość”, to klasyczne podcinanie skrzydeł stosowane przez dorosłych, którzy boją się, że dziecko osiągnie więcej niż oni sami. Dorastanie w atmosferze wiecznej rywalizacji z najbliższą osobą na świecie sprawia, że młody człowiek przez całe życie zmaga się z potężnym kompleksem bycia niewystarczającym. W dorosłych związkach tacy ludzie bez przerwy szukają potwierdzenia swojej wartości na zewnątrz, są chorobliwie zazdrośni o sukcesy partnera i nie potrafią cieszyć się z drobnych, codziennych radości, bo ich wewnętrzny krytyk, zaprogramowany przez niedojrzałego rodzica, nigdy nie pozwala im na pełen spokój. Zobacz też: Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
„No i co mi zrobicie” zamiast obowiązków i zasad. Profesor Jędrzejko ostrzega. „Hodujemy beznadziejne pokolenie”
Współczesna rzeczywistość domowa coraz częściej przypomina teatr, w którym to najmłodsi piszą scenariusz, a dorośli potulnie odgrywają narzucone im role. W pogoni za zapewnieniem dzieciom bezstresowego i sterylnego dzieciństwa rodzice ustępują pola i... przegrywają walkę o przestrzeganie podstawowych zasad i porządku dnia.
W sieci zawrzało po opublikowaniu fragmentu rozmowy z profesorem Mariuszem Jędrzejko na popularnym instagramowym profilu milosc.official. Wybitny pedagog i socjolog w niezwykle mocnych, bezkompromisowych słowach odniósł się do tego, jak wyglądają relacje w dzisiejszych domach i dlaczego bezstresowe podejście prowadzi nas prosto nad przepaść. Ekspert bezlitośnie punktuje modę na całkowite zwalnianie dzieci z jakichkolwiek obowiązków, ostrzegając, że brak wymagań na wczesnym etapie życia zniszczy ich przyszłość. Zamiast budować w młodych ludziach poczucie sprawczości, odpowiedzialności i dumy z własnego wysiłku, fundujemy im emocjonalne braki, które prędzej czy później zweryfikuje dorosły rynek pracy. Warto bardzo uważnie wsłuchać się w te ostrzeżenia, ponieważ profesor Jędrzejko stawia rodzicom niezwykle trafną, choć bolesną diagnozę, wskazując na jedno konkretne, lekceważące zdanie, które stało się nowym mottem współczesnej młodzieży. Koniec z domowym regulaminem. Krótkie hasło, które osłabia dorosłych Głównym problemem, na który zwraca uwagę profesor Mariusz Jędrzejko, jest całkowity zanik stałego harmonogramu dnia, domowych zasad oraz konsekwencji za ich łamanie. Współczesne nastolatki i starsze dzieci bardzo szybko zorientowały się, że rodzice boją się wchodzić z nimi w jakiekolwiek konflikty i dla świętego spokoju wolą odpuścić każdą dyskusję. W efekcie, kiedy dorosły próbuje wreszcie wyegzekwować prostą prośbę o wyniesienie śmieci czy posprzątanie pokoju, zderza się z murem w postaci bezczelnego, rzuconego z uśmiechem zdania: „No i co mi zrobicie?”. „Wtedy tworzy się chaos. Co to znaczy? Że w dziecku powstaje przekonanie, że za nic dostanie dużo. Proszę sobie wyobrazić, jakim to dziecko będzie pracownikiem. Przecież ono to samo powie szefowi − no i co pan mi zrobi?” − tłumaczy profesor Jędrzejko. To jedno hasło idealnie podsumowuje kryzys rodzicielskiego autorytetu w dzisiejszych czasach. Dzieci doskonale wiedzą, że rodzice nie mają pomysłu na realne konsekwencje, bo zrównanie dyscypliny z opresją odebrało im narzędzia do mądrego wychowania. Profesor ostrzega, że w ten sposób hodujemy beznadziejne pokolenie ludzi przekonanych o własnej bezkarności, którzy z tym samym nastawieniem pójdą potem do pierwszej pracy. Wyobraźmy sobie dorosłego człowieka, który na uwagę szefa o zawalonym terminie projektu odpowiada pod nosem tym samym lekceważącym hasłem − zderzenie z realiami rynku pracy będzie dla takich osób bolesnym, życiowym dramatem. Daj dziecku odkurzacz do ręki. Fizyczne zmęczenie buduje prawdziwą dumę Socjolog w bardzo prosty i obrazowy sposób wyjaśnia, na czym polega błąd polegający na wiecznym wyręczaniu i nadmiernym chronieniu młodzieży przed wysiłkiem fizycznym. Profesor Jędrzejko zadaje na nagraniu jedno kluczowe pytanie: dlaczego dorastająca córka, która na co dzień bez oporów korzysta z samochodu rodziców, nie dostaje do ręki odkurzacza i nie idzie posprzątać tego auta? Dlaczego nastolatka ma się nie zmęczyć, samodzielnie myjąc samochód na publicznej myjni w upalny dzień? „Niech się spoci przy myciu, nie od wody, tylko od tej ciężkiej pracy. Wtedy zrobi rzecz niezwykłą. Jak brat rzuci papierek na podłogę, to powie − nie brudź, bo ja posprzątałam” − zauważa ekspert. Praca fizyczna i włożony wysiłek mają gigantyczną wartość terapeutyczną i wychowawczą, o której jako społeczeństwo całkowicie zapomnieliśmy. Kiedy młody człowiek własnymi rękami doprowadzi coś do porządku, umyje szyby, wyszoruje felgi i poczuje autentyczne zmęczenie mięśni, zyskuje coś bezcennego − poczucie dumy ze swoich działań i szacunek dla cudzej pracy. Profesor podkreśla, że dzieci trzeba w mądry sposób wzmacniać poprzez stawianie im realnych wyzwań, a nie bez przerwy bezmyślnie nagradzać i chwalić za sam fakt, że istnieją. Satysfakcja z dobrze wykonanego obowiązku buduje silną, stabilną psychikę i uczy, że na wszystko w życiu trzeba sobie zapracować, a darmowe bonusy i wieczne ułatwianie startu tworzą wyłącznie ludzi roszczeniowych i bezradnych wobec codziennych problemów. Rodzice nie dostrzegają jutra. Największy grzech współczesnego wychowania Najważniejszy wniosek, jaki płynie z poruszającego wystąpienia eksperta na Instagramie, dotyczy perspektywy czasowej, jaką przyjmują współcześni dorośli. Profesor Jędrzejko zauważa z przykrością, że rodzice całkowicie nie dostrzegają jutra − patrzą wyłącznie na to, co jest tu i teraz, skupiając się na natychmiastowym komforcie dziecka i unikaniu domowych wojen za wszelką cenę. Odpuszczanie zasad w wieku dziesięciu czy piętnastu lat dla świętego spokoju to krótkowzroczność, która zemści się z podwójną siłą za rok, pięć lub za dekadę, gdy ten młody człowiek założy własną rodzinę. Wychowanie to proces długofalowy, w którym nie wolno odpuszczać fundamentalnych wartości, szacunku do starszych oraz odpowiedzialności za własne czyny. Naszym zadaniem jako dorosłych nie jest bycie fajnym kumplem do wiecznych układów i negocjacji, ale bycie silnym, stabilnym przewodnikiem, który potrafi postawić twardą granicę tam, gdzie kończą się żarty. Czas przestać czuć się winnym za to, że wymagamy od dzieci normalnego zaangażowania w życie domu, bo mądre obowiązki w dzieciństwie to jedyna droga do stworzenia samodzielnych, odpowiedzialnych i twardo stąpających po ziemi ludzi, którzy w dorosłym życiu nie przestraszą się pierwszego lepszego kryzysu zawodowego czy osobistego. Zobacz też: Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
MEN: uczniowie będą spędzać więcej czasu w szkole. Od września zmiany, aż 9 dodatkowych godzin
Dodatkowe zajęcia w szkołach od września mają być łatwiej dostępne dzięki większej puli godzin do dyspozycji dyrektora. MEN zapowiada, że od roku szkolnego 2026/2027 szkoły podstawowe dostaną łącznie 9 godzin tygodniowo do rozdysponowania na rozwój zainteresowań i kluczowych kompetencji uczniów.
Od roku szkolnego 2026/2027 szkoły podstawowe mają dostać większą pulę godzin, o których przeznaczeniu zdecyduje dyrektor. Chodzi o zajęcia, które mogą uzupełnić to, na co w codziennym planie lekcji często brakuje czasu: rozwijanie zainteresowań, spokojne ćwiczenie kluczowych umiejętności i dodatkowe wsparcie w ważnych obszarach. Zapowiedź MEN dotyczy całej Polski i obejmuje przede wszystkim klasy IV–VIII, których uczniom przybędzie najwięcej godzin do dyspozycji. Dyrektor dostaje więcej narzędzi, a uczniowie więcej szans na zajęcia po lekcjach MEN informuje, że od 2026/2027 w szkołach podstawowych do dyspozycji dyrektora ma być łącznie 9 godzin tygodniowo, w tym 6 godzin w klasach IV–VIII. To właśnie z tej puli mają powstawać dodatkowe zajęcia, które da się dopasować do potrzeb konkretnej szkoły, rocznika czy nawet pojedynczego oddziału. Godziny mogą zostać przeznaczone na rozwijanie: pasji i zainteresowań uczniów (np. koła tematyczne), kompetencji fundamentalnych: językowych, matematycznych, cyfrowych i ruchowych. W praktyce oznacza to, że oferta może wyglądać inaczej w każdej placówce, bo tematykę wybiera dyrektor, uwzględniając potrzeby i zainteresowania uczniów. Dla rodziców to ważna informacja: warto pytać w szkole nie tylko „czy będą zajęcia dodatkowe”, ale też jakie konkretnie i dla których klas. Zmiana wynika z rozporządzenia Ministra Edukacji z 12 marca 2026 r., które modyfikuje przepisy dotyczące ramowych planów nauczania w publicznych szkołach. Dodatkowe godziny także na obowiązkowe przedmioty, ale potrzebna jest zgoda organu prowadzącego Poza pulą godzin „w gestii dyrektora” przepisy przewidują jeszcze jedną ścieżkę: szkoła może okresowo albo na cały rok zwiększyć liczbę godzin wybranych obowiązkowych zajęć edukacyjnych. To rozwiązanie działa na wniosek dyrektora i wymaga zgody organu prowadzącego. Organ prowadzący może przyznać maksymalnie 3 dodatkowe godziny tygodniowo dla danego oddziału. Takie godziny mogą zostać przeznaczone np. na matematykę, język polski, język obcy albo inne obowiązkowe zajęcia wskazane przez dyrektora. Dla rodzin to może być szczególnie istotne tam, gdzie szkoła widzi wyraźną potrzebę wzmocnienia podstaw: więcej czasu na ćwiczenie, powrót do trudniejszych działów czy spokojniejsze tempo pracy. Jednocześnie warto pamiętać, że możliwości mogą się różnić między szkołami, bo zależą także od decyzji organu prowadzącego. Skala zajęć dodatkowych już dziś jest duża: MEN pokazuje konkretne liczby MEN przedstawiło dane z Systemu Informacji Oświatowej, które pokazują, że zajęcia dodatkowe nie są w szkołach rzadkością. Według stanu na 1 czerwca 2026 r. 92 981 nauczycieli prowadzi zajęcia rozwijające zainteresowania i uzdolnienia uczniów. Najliczniejsze zajęcia to: dodatkowe zajęcia przedmiotowe: 50 404, zajęcia artystyczne: 11 371, zajęcia sportowe: 7459, zajęcia informatyczne: 3084, zajęcia techniczne: 814. W roku szkolnym 2024/2025 w zajęciach uczestniczyło: 341 533 uczniów w zajęciach przedmiotowych, 130 670 uczniów w sportowych, 116 435 uczniów w artystycznych, 40 789 uczniów w informatycznych. Osobno raportowane są zajęcia dla szczególnie uzdolnionych (2024/2025): 19 553 uczniów w przedmiotowych, 11 402 w artystycznych, 9095 w sportowych i 1591 w informatycznych. Korepetycje zostają w tle, ale rodzice mogą uruchomić temat w szkole Wątek bezpłatnych zajęć dodatkowych w szkołach wrócił także w kontekście nierówności edukacyjnych, które mogą się pogłębiać wraz z dostępem do płatnych korepetycji. MEN podkreśla, że nie ma kompetencji do monitorowania komercyjnych wyborów rodziców i opiekunów, dlatego nie przedstawia statystyk o skali korepetycji ani o wydatkach rodzin. Jeśli w waszej szkole brakuje zajęć, na których dziecku zależy, resort wskazuje formalną ścieżkę działania: rodzice mogą złożyć wniosek do rady rodziców o organizację zajęć, rada rodziców może kierować wnioski do dyrektora, innych organów szkoły, organu prowadzącego i nadzoru pedagogicznego, uczniowie mogą zgłaszać potrzeby przez samorząd uczniowski, który przedstawia wnioski dyrektorowi, radzie pedagogicznej i radzie szkoły. To proste narzędzia, przy pomocy których można zorganizować konkretną ofertę zajęć, jakie w danej społeczności szkolnej są naprawdę potrzebne. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
5 oznak, że zmieniasz się w rodzica zombie. Dziecko czuje, że jest dla ciebie nieważne
Czasami każdy rodzic łapie się na tym, że działa na autopilocie, przekładając klocki bez cienia refleksji i potakując głową, choć myślami jest zupełnie gdzie indziej. W świecie, w którym doba stale kurczy się pod naporem obowiązków, coraz łatwiej wpaść w pułapkę emocjonalnego wycofania, które maluchy wyczuwają bezbłędnie.
Każdy z nas miewa dni, kiedy poziom zmęczenia przekracza wszelkie dopuszczalne normy, a jedynym marzeniem jest chwila świętego spokoju. Problem pojawia się wtedy, gdy ten stan zmęczenia staje się stałym elementem domowego krajobrazu, a my zaczynamy funkcjonować jak zaprogramowane roboty. Codzienność na autopilocie, czyli kiedy uciekają emocje Rodzic zombie to nie ktoś, kto nie kocha swojego dziecka, ale ktoś, kto z powodu przebodźcowania i wyczerpania stracił zdolność do autentycznego, emocjonalnego współuczestniczenia w życiu rodziny. Wykonujemy wszystkie techniczne zadania, gotujemy obiady, pierzemy ubranka i zawozimy na zajęcia dodatkowe, ale w tym wszystkim brakuje naszej prawdziwej obecności. Oto 5 konkretnych zachowań, które pokazują, że codzienna rutyna mogła przejąć kontrolę nad twoją relacją z maluchem: 1. Odpowiadanie mechanicznymi półsłówkami na każdą opowieść malucha Kiedy dziecko z ekscytacją pokazuje nam swój najnowszy rysunek, a z naszych ust po raz setny pada bezwiedne, rzucone bez patrzenia „Super” lub „Ładnie”, wysyłamy jasny komunikat. Dla małego człowieka, który potrzebuje naszego wzroku i pełnej uwagi, takie dorosłe odbębnienie rozmowy jest sygnałem, że jego sprawy nie są dla nas istotne. Z czasem przestaje pytać, opowiadać i pokazywać, bo uczy się, że mama lub tata i tak są nieobecni duchem. 2. Ucieczka w ekran telefonu przy każdej możliwej okazji Smartfon staje się tarczą obronną przed kolejnym pytaniem, nudną zabawą czy koniecznością wejścia w interakcję. Kiedy łapiemy się na tym, że przewijamy media społecznościowe, karmiąc dziecko piersią, siedząc obok niego na dywanie czy czekając na placu zabaw, tworzymy niewidzialny mur. Dzieci doskonale widzą, co wygrywa rywalizację o naszą uwagę, a plastikowe pudełko trzymane w dłoni staje się ich największym rywalem. 3. Skupianie się wyłącznie na logistycznej stronie życia dziecka Chodzi o tak zwaną mechaniczną troskę, czyli sytuację, w której całkowicie ignorujemy wnętrze malucha. Pytamy, czy zjadło obiad, czy spakowało plecak i czy umyło zęby, ale zupełnie zapominamy zapytać o to, jak się dzisiaj czuło, co je rozśmieszyło albo dlaczego ma gorszy humor. Dziecko w takim układzie zaczyna czuć się jak projekt do zrealizowania, a nie jak żywa osoba, której emocje są dla rodziców najważniejsze na świecie. 4. Chroniczny brak kontaktu wzrokowego i fizycznej bliskości Kiedy maluch podchodzi, by się przytulić, a my sztywniejemy lub odsuwamy go, tłumacząc się pośpiechem, krojeniem cebuli czy ważnym mailem, ranimy jego delikatne poczucie bezpieczeństwa. Rodzic zombie rzadko patrzy dziecku prosto w oczy z miłością i uwagą, częściej jego wzrok błądzi po pokoju w poszukiwaniu kolejnych zadań do wykonania. Tymczasem to właśnie w naszych oczach dziecko szuka potwierdzenia swojej wartości i miłości, której tak bardzo potrzebuje do prawidłowego rozwoju. 5. Ciągłe poczucie irytacji i traktowanie obecności dziecka jako obciążenia Jeśli każde wejście malucha do pokoju, każde jego pytanie czy prośba o wspólną zabawę wywołuje u nas ciężkie westchnienie, to znak, że granica została przekroczona. Dzieci są genialnymi obserwatorami i momentalnie wyłapują naszą mowę ciała, zniecierpliwiony ton głosu czy nerwowe gesty. Kiedy widzą, że ich bliskość nas męczy, zaczynają wierzyć, że są dla nas wyłącznie problemem i ciężarem, z którym musimy się mierzyć każdego dnia. Pułapka perfekcjonizmu. Jak unikać emocjonalnego wyczerpania? Zauważenie u siebie tych zachowań nie powinno być powodem do wpisania się na listę najgorszych rodziców świata, ale impulsem do natychmiastowej zmiany kursu. Pierwszym krokiem do wyjścia z tego marazmu jest odłożenie na bok perfekcjonizmu i radykalne skrócenie listy codziennych zadań, które sami na siebie nakładamy. Podłoga nie musi lśnić, a obiad nie musi składać się z dwóch dań, jeśli ceną za to ma być całkowite emocjonalne wykończenie i brak sił na rozmowę z własnym dzieckiem. Czasami najzdrowszą rzeczą, jaką możemy zrobić dla relacji, jest odpuszczenie domowych obowiązków na rzecz wspólnego leżenia na dywanie i patrzenia w sufit. Jak zrzucić maskę zombie i wrócić do żywych? Warto wprowadzić do codziennego grafiku zasadę małych, ale stuprocentowych momentów uważności, które potrafią zdziałać cuda. Nie musimy bawić się z dzieckiem przez pięć godzin bez przerwy, wystarczy piętnaście minut dziennie, ale takich, w których telefon leży w drugim pokoju, a my jesteśmy zaangażowani całym sercem. Wspólne czytanie książki przed snem, krótki spacer bez pośpiechu czy szczera rozmowa o minionym dniu potrafią odbudować nadwątloną więź szybciej niż nam się wydaje. Dziecko natychmiast poczuje różnicę i znowu zobaczy w nas żywego, reagującego człowieka, który nie tylko jest obok, ale przede wszystkim jest z nim. Zobacz też: Odpychająca scena w markecie w dziale z wyprawką szkolną. Rodzice skakali sobie do gardeł. „Wstyd na cały sklep”
Zmiany na WF-ie od 1 września. Nauczyciele dokręcą śrubę, koniec z siedzeniem w ławkach, czas na skoki, biegi i ruch na każdej lekcji
Zmiany na WF od września 2026 obejmą najmłodszych uczniów w szkołach. W klasach I–III zaplanowano 3 godziny wychowania fizycznego tygodniowo, a dodatkowo krótkie ćwiczenia i zabawy ruchowe mają pojawiać się także podczas innych zajęć. Celem jest codzienna dawka ruchu i budowanie zdrowych nawyków.
Od września 2026 roku najmłodsi uczniowie szkoły podstawowej odczują w planie dnia wyraźny zwrot w stronę ruchu. Zmiany obejmą klasy I–III: wychowanie fizyczne ma mieć stały wymiar 3 godzin tygodniowo, a do tego krótkie ćwiczenia i zabawy ruchowe mają regularnie pojawiać się także podczas innych zajęć – w klasie, a jeśli warunki pozwolą, również na świeżym powietrzu. Trzy godziny WF tygodniowo to już obowiązek W edukacji wczesnoszkolnej nauka nadal ma charakter zintegrowany, więc nauczyciel w ciągu tygodnia rozkłada czas na różne obszary kształcenia. W tym układzie wychowanie fizyczne ma być wyjątkiem: w każdej z klas I–III przewidziano po 3 godziny WF tygodniowo. To ważne także organizacyjnie. Zajęcia może prowadzić nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej, ale dyrektor szkoły ma też możliwość powierzenia ich innemu nauczycielowi z odpowiednimi kwalifikacjami. W praktyce oznacza to, że sposób prowadzenia i układ zajęć mogą różnić się między szkołami, ale tygodniowy wymiar WF ma pozostać stały. Ruch ma wejść do codzienności, nie tylko na salę gimnastyczną Nowe podejście nie kończy się na lekcjach WF. Założenie jest proste: dzieci mają ruszać się częściej i krócej, ale regularnie. Dlatego krótkie ćwiczenia oraz zabawy ruchowe mają stać się elementem codziennej nauki także podczas innych zajęć. Jeśli szkoła ma warunki, aktywności mogą odbywać się również na zewnątrz. Dla rodziców to może brzmieć jak drobiazg, ale w realiach szkolnego dnia ma znaczenie: siedmiolatek nie musi spędzać większości czasu „przy ławce”, a nauczyciel dostaje wyraźny sygnał, że ruch jest częścią rytmu dnia, a nie dodatkiem na koniec. Na WF-ie liczy się nie tylko kondycja, ale też bezpieczeństwo i nawyki Zmiany w klasach I–III mają dotyczyć nie tylko tego, ile ruchu będzie w tygodniu, ale też czego dzieci będą się uczyć przy okazji. W planie pojawia się m.in. rozgrzewka – wraz z wyjaśnieniem, po co jest potrzebna – oraz temat stroju dopasowanego do miejsca zajęć i pogody. Duży nacisk położono na bezpieczeństwo: dzieci mają poznawać zasady, które pomagają podejmować aktywność fizyczną w bezpieczny sposób, także poza szkołą. Wśród wskazanych obszarów są zasady bezpiecznego poruszania się pieszo oraz jazdy na rowerze, hulajnodze i rolkach. W kolejnych latach mają dochodzić zagadnienia związane z aktywnościami nad wodą, w lesie i w górach. W samych ćwiczeniach przewidziano stopniowe rozwijanie sprawności – przez bieganie, skakanie, ćwiczenia równoważne i aktywności z piłką. Mają pojawiać się także ćwiczenia rytmiczne przy muzyce, skoki przez przeszkody, skakanka lub guma, a także gry ruchowe i zespołowe. Ważnym elementem jest też korzystanie ze sprzętu sportowego zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Do tego dochodzi „miękka” strona WF-u, która wcale nie jest mniej potrzebna: przestrzeganie reguł gier, zasada fair play, współpraca i współorganizowanie zabaw ruchowych. Cel zmian jest jasno opisany: budowanie zdrowych nawyków, zrozumienie znaczenia systematycznych ćwiczeń oraz wsparcie zdrowia, w tym profilaktyka i zapobieganie wadom postawy. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: MEN zmienia zasady gry od 1 września. Oceny uczniów polecą w dół? Wszystko przez 1 zapis
5 filmów do obejrzenia z dorastającym synem. Sprawią, że wasza więź stanie się niezniszczalna, nawet gdy on wyfrunie z gniazda
Dorastanie młodego chłopca to fascynujący, ale też niesamowicie wymagający czas, w którym dotychczasowe, proste ścieżki porozumienia z rodzicami potrafią nagle bezpowrotnie zniknąć. Istnieje jednak genialny, filmowy klucz do emocji nastolatka, który pozwala bez zbędnych kazań i nacisków otworzyć drzwi do jego skomplikowanego, wewnętrznego świata.
Wspólne życie z dorastającym synem pod jednym dachem bardzo często zaczyna przypominać cichą grę pozorów, w której zamiast długich, szczerych rozmów dominują zdawkowe odpowiedzi i trzaskanie drzwiami od pokoju. Jako rodzice czujemy wtedy narastający lęk, że z każdym kolejnym miesiącem tracimy bezpowrotnie kontakt z dzieckiem, które jeszcze niedawno z radością tuliło się do nas przed snem. Naturalny proces odcinania pępowiny bywa bolesny, ale zamiast załamywać ręce czy urządzać przesłuchania przy rodzinnym stole, warto po prostu wspólnie usiąść na kanapie i włączyć mądre kino. Dobre, pełne emocji seanse potrafią zrobić więcej dla waszej bliskości niż godziny wymuszonych rozmów o szkole czy ocenach, dając wspaniałą okazję do cichego przeżywania ważnych, życiowych tematów. Przedstawiamy listę pięciu wyjątkowych filmów do obejrzenia z dorastającym synem, które poruszają najważniejsze męskie dylematy i które sprawią, że wasza więź się wzmocni. Te starannie wyselekcjonowane, filmowe perełki uczą empatii, walki o marzenia oraz radzenia sobie z porażkami, stając się idealną, nowoczesną lekcją dojrzałości emocjonalnej dla każdego nastolatka. Filmowe lekcje dorastania i wolności. Jak kino uczy niezależności bez łamania zasad Pierwsze kroki w stronę dorosłości zawsze wiążą się z chęcią buntu, szukaniem własnej przestrzeni oraz ucieczką przed ciągłą kontrolą dorosłych. Filmy, które proponujemy na wspólny wieczór, w genialny sposób pokazują te naturalne pragnienia, ucząc młodych ludzi odpowiedzialności za własne wybory. The Kings of Summer. Ta błyskotliwa, pełna specyficznego humoru i uroku opowieść to absolutny hit dla każdego nastolatka, który marzy o natychmiastowym odcięciu się od rodziców. Trójka dorastających przyjaciół podejmuje radykalną decyzję − uciekają z domów w sam środek leśnej gęstwiny, budują tam dom z odpadków i postanawiają żyć na własnych warunkach, polując i żywiąc się tym, co daje natura. Film w kapitalny, pozbawiony moralizatorstwa sposób pokazuje, że absolutna wolność zawsze niesie ze sobą realne konsekwencje, a tęsknota za domem i mądrą miłością rodziców dopadnie każdego, nawet największego buntownika. Sugerowany wiek: od 13 lat. Gdzie obejrzeć: Prime Video, Apple TV Soul. (Co w duszy gra). Genialne dzieło studia Pixar, które tylko z pozoru wydaje się prostą bajką dla najmłodszych, a w rzeczywistości jest głębokim, egzystencjalnym traktatem o sensie życia. Główny bohater, niespełniony muzyk jazzowy, w ułamku sekundy traci życie w niefortunnym wypadku i trafia do zaświatów, gdzie staje się mentorem dla niesfornej, zbuntowanej duszyczki, która nie chce narodzić się na Ziemi. Seans w niesamowicie mądry i lekki sposób uczy nastolatka doceniania małych, codziennych chwil, pokazuje, że nasza życiowa pasja nie musi definiować całej naszej wartości jako człowieka, i zmusza do refleksji nad tym, co w życiu jest naprawdę najważniejsze. Sugerowany wiek: od 7 lat. Gdzie obejrzeć: Disney+. Walka o marzenia i własną tożsamość. Jak przełamywać stereotypy i wierzyć we własne siły Dorastający chłopcy bez przerwy mierzą się z potężną presją rówieśniczą oraz społecznymi oczekiwaniami odnośnie tego, jak powinien zachowywać się prawdziwy facet. Pokazanie im historii bohaterów, którzy mieli odwagę pójść pod prąd i obronić swoje unikalne talenty, to najlepsza inwestycja w ich przyszłą pewność siebie. Billy Elliot. Ponadczasowy, brytyjski klasyk, który powinien obejrzeć każdy dorastający chłopak stojący na progu ważnych, życiowych wyborów. Historia 11-letniego syna górnika, który zamiast tradycyjnych treningów bokserskich, potajemnie zakochuje się w balecie klasycznym, wywołując potężny skandal w surowym, robotniczym środowisku. Film w poruszający i niezwykle autentyczny sposób pokazuje trudną, pełną barier drogę do akceptacji własnej pasji oraz moment, w którym uparty ojciec musi przełamać swoje wewnętrzne uprzedzenia, by stać się największym wsparciem dla swojego utalentowanego dziecka. Sugerowany wiek: od 12 lat. Gdzie obejrzeć: Megogo, Apple TV Chłopiec, który ujarzmił wiatr. Niesamowita, oparta na faktach i niezwykle inspirująca opowieść o potędze nauki, uporze i odpowiedzialności za losy własnej rodziny. Nastoletni William mieszka w ubogiej, dotkniętej potworną klęską głodu wiosce w Malawi i dzięki ogromnej determinacji buduje z rowerowych odpadków i złomu działający wiatrak, który ratuje jego bliskich przed katastrofą. Ten seans to potężny, emocjonalny zastrzyk pokory dla współczesnej młodzieży, pokazujący, jak wielką wartością jest edukacja i że młody wiek wcale nie przeszkadza w robieniu wielkich, przełomowych rzeczy dla całego otoczenia. Sugerowany wiek: od 12 lat. Gdzie obejrzeć: Netflix. Trudne emocje i lęk przed stratą. Jak rozmawiać o rzeczach, które najbardziej bolą nastolatka Ostatnim, ale niezwykle ważnym etapem budowania niezniszczalnej więzi z synem jest umiejętność wspólnego dotykania tematów najtrudniejszych, takich jak choroba, przemijanie czy lęk przed samotnością. Jeden głęboki, oczyszczający seans potrafi dać młodemu człowiekowi bezpieczne narzędzia do zrozumienia własnego smutku. Siedem minut po północy. Poruszające, mroczne fantasy i genialny dramat psychologiczny w jednym, opowiadający o 12-letnim Connorze, który nie potrafi poradzić sobie z ciężką chorobą ukochanej mamy oraz rówieśniczym nękaniem w szkole podstawowej. Chłopca co wieczór, dokładnie siedem minut po północy, odwiedza potężny, leśny potwór, który poprzez przedziwne opowieści uczy go akceptacji trudnych emocji, poczucia winy i żalu. To niesamowity, głęboki film o wielkiej terapeutycznej sile, który pozwala nastolatkowi zrozumieć, że strach, gniew i bezsilność są naturalną częścią ludzkiego życia, a miłość rodzicielska przetrwa nawet najcięższe życiowe kryzysy i rozstania. Sugerowany wiek: od 12 lat. Gdzie obejrzeć: Cineman, Rakuten TV. Zobacz też: Myśleli, że to niewinna wakacyjna zabawa. Scenka z Mielna pokazuje, że dzisiejsze dzieciaki nic nie osiągną
Manosfera a wiek dojrzewania. Najgorzej mają chłopcy w wieku 10-14 lat. „80 proc. widziało już te treści”
Dziesięć, jedenaście, dwanaście lat – to nie przypadek, że treści spod znaku „red pill” trafiają w chłopców właśnie w tym momencie dorastania. Nie chodzi o to, że są naiwni. Chodzi o to, jak działa mózg nastolatka i jak działają algorytmy, które go otaczają.
Wczesna adolescencja to czas, w którym młody człowiek intensywnie buduje tożsamość, jest bardziej skłonny do ryzyka i wyjątkowo wrażliwy na to, jak jest postrzegany przez innych. Badacze piszący o zjawisku manosfery opisują ten okres jako swego rodzaju „doskonałą burzę” – połączenie poszukiwania akceptacji, szacunku rówieśników i sprawdzania, gdzie jest jego miejsce w hierarchii. Mózg nastolatka uczy się skojarzeń wyjątkowo szybko, więc gdy trafia na treść dającą proste wyjaśnienie trudnej sytuacji – odrzucenia, samotności, niepewności co do własnej wartości – łatwo je zapamiętuje i wraca po więcej. Manosfera a nastolatki. Proste odpowiedzi na trudne pytania Twórcy treści spod znaku manosfery oferują dokładnie to, czego szuka niepewny nastolatek: gotowy system tłumaczenia świata. Pseudonaukowe teorie w rodzaju „reguły 80/20” – jakoby tylko niewielki odsetek mężczyzn miał w ogóle szansę u kobiet – dają chłopcu wytłumaczenie, dlaczego coś mu nie wychodzi, bez konieczności patrzenia na siebie krytycznie. Bardziej ekstremalne nurty idą dalej i proponują „looksmaxxing”, czyli radykalne zmiany wyglądu, jako sposób na poprawę statusu. To nie jest kwestia głupoty czy złej woli. To mechanizm psychologiczny: łatwiej przyjąć gotową narrację niż tolerować niepewność co do siebie. Dlaczego feed prowadzi akurat tam, a nie gdzie indziej? Druga część mechanizmu leży poza głową dziecka – w konstrukcji platform. Algorytmy mediów społecznościowych są zaprojektowane tak, by maksymalizować czas spędzony w aplikacji, a treści wywołujące silne emocje – gniew, poczucie krzywdy, upokorzenie – trzymają uwagę skuteczniej niż spokojne wyjaśnienia. System chętniej pokazuje więc kolejne, coraz bardziej radykalne nagranie, niezależnie od tego, czy jest to dobre dla widza. Z analiz zjawiska wynika, że spora część chłopców trafia na takie treści przypadkiem, przez zupełnie niewinne wyszukiwanie – hasztagi w rodzaju porad treningowych prowadzą algorytmicznie do bardzo podobnych, ale coraz bardziej radykalnych miejsc. Z sondaży cytowanych w analizach zjawiska wynika, że około 80 procent nastolatków w wieku licealnym miało już kontakt z taką treścią, a prawie połowa oceniła ją pozytywnie. Świat gry, w którym nikt nie kwestionuje stereotypu Środowisko gier online dokłada trzeci element. Bohaterowie bywają tam często silni i agresywni, a postaci kobiece – głównie dekoracyjne albo pomocnicze. Dla chłopca, który spędza w takim świecie wiele godzin dziennie przy ograniczonym kontakcie z realnymi rówieśnikami, taki obraz męskości i kobiecości łatwo staje się punktem odniesienia – zwłaszcza że w grze rzadko ktoś go podważa. To środowisko, w którym uprzedzenie nie napotyka oporu, bywa też formą ucieczki od trudnych emocji – łatwiej się w nim schować niż zmierzyć się z samotnością w realnym świecie. Co realnie działa jak przeciwwaga? Z brytyjskich badań nad zachowaniami dzieci w sieci wynika, że dzieci rodziców mniej zaangażowanych w to, co oglądają, częściej trafiają na szkodliwe treści. To nie znaczy, że chodzi o kontrolę w sensie zakazów – chodzi o obecność. Znam ojca, który zamiast wyłączać synowi telefon, zaczął pytać, co ogląda, i czasem oglądać to razem z nim. Nie po to, żeby oceniać, tylko żeby syn miał w domu żywy, konkretny wzór męskości – kogoś, kto nie musi wygrywać każdej dyskusji i potrafi przyznać się do błędu. Dla chłopca szukającego wzorca bywa to mocniejszy sygnał niż jakikolwiek zakaz – bo pokazuje inną, spokojniejszą wersję siły, niż ta oferowana przez ekran. Źródła: The Conversation, „What parents need to know to talk to their children about the manosphere”; The Conversation, „How the 'manosphere' spreads through online gaming, influencers and algorithms”; Child and Adolescent Mental Health / PMC, „Narrative Matters: Adolescence in The Manosphere – A perfect storm?” Zobacz też: Syn zaczął mówić o „alfach” i „dyscyplinie”? Sygnały zainteresowania manosferą, które łatwo przeoczyć
Co zamiast dziadostwa z TikToka i YouTuba? 4 aplikacje, które naprawdę wspierają rozwój mózgu dziecka
Współczesna technologia potrafi w ułamku sekundy wciągnąć najmłodszych użytkowników w świat pełen głośnych, kolorowych i niestety mało wartościowych treści cyfrowych. Istnieje jednak bezpieczna, alternatywna ścieżka edukacyjna, która zamiast bezmyślnego tracenia czasu, pozwala zamienić ekran smartfona w genialne narzędzie do treningu dziecięcego intelektu.
Jako rodzice codziennie stajemy przed tą samą, niezwykle trudną batalią o czas ekranowy naszych pociech, bezradnie patrząc, jak kilkulatki i nastolatki potrafią godzinami śledzić banalne wyzwania internetowych celebrytów. Ta ciągła, cyfrowa stymulacja oparta na bardzo szybkich cięciach montażowych i ciągłym poszukiwaniu taniej dopaminy trwale niszczy zdolność koncentracji, wyciszenia oraz logicznego wyciągania wniosków u młodych ludzi. Zamiast jednak całkowicie odcinać dziecko od nowoczesnego świata i chować telefon głęboko do szuflady, warto po prostu mądrze zmienić zasady tej cyfrowej gry. Przesunięcie uwagi malucha z bezwartościowych, krzykliwych filmików na wartościowe programy potrafi przynieść niesamowite i bardzo widoczne rezultaty już po kilku dniach regularnego korzystania. Zamiast popularnego dziadostwa z TikToka i YouTuba, możemy zaproponować cztery genialne aplikacje, które naprawdę wspierają rozwój mózgu dziecka i uczą je samodzielnego myślenia. Te bezpieczne, starannie wyselekcjonowane pozycje rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą podstaw programowania, przybliżają geografię, a nawet rozwijają instynkt przetrwania i orientację w terenie, bez grama nudy czy szkolnego przymusu. Cyfrowa alternatywa dla bezmyślnego przewijania. Jak zamienić ekran w domową siłownię dla intelektu? Większość tradycyjnych gier mobilnych opiera się na prostych mechanizmach klikania w ekran, które nie wymagają od młodego człowieka absolutnie żadnego wysiłku umysłowego ani kreatywnego podejścia do problemów. Przełamanie tego schematu wymaga od nas podrzucenia dziecku programów, w których sukces zależy wyłącznie od cierpliwości, planowania strategicznego i zdolności analitycznych. Te cztery starannie dobrane aplikacje to idealny dowód na to, że mądra technologia potrafi być fascynująca i uczyć przez znakomitą, wciągającą zabawę. Lightbot Code Hour. Ta niezwykle prosta, a zarazem genialnie zaprojektowana gra logiczna wprowadza najmłodszych w fascynujący świat programowania bez konieczności znajomości trudnego kodu. Dziecko steruje małym, sympatycznym robotem, a jego zadaniem jest zapalenie kafelków na trójwymiarowej planszy za pomocą układania sekwencji prostych komend ruchowych. Program w niesamowicie przystępny sposób uczy algorytmicznego myślenia, planowania krok po kroku oraz szukania błędów we własnym procesie myślowym, co jest świetnym fundamentem pod rozwój inteligencji matematycznej. StudyGe. Wspaniała, niezwykle angażująca aplikacja do nauki geografii, która całkowicie odczarowuje nudne wkuwanie map z podręczników szkolnych. Program oferuje interaktywny, piękny globus oraz masę quizów, dzięki którym dziecko w formie zabawy uczy się lokalizacji państw, rozpoznawania flag, stolic oraz najważniejszych faktów o świecie. Gra świetnie stymuluje pamięć wzrokową, poszerza ogólną wiedzę o świecie i buduje w młodych ludziach naturalną ciekawość podróżniczą, będąc idealną odskocznią od oglądania bezsensownych filmików w sieci. LeoCad. Absolutny hit dla wszystkich małych konstruktorów i miłośników tradycyjnego budowania, który przenosi zabawę w klocki do zaawansowanego świata cyfrowego. Jest to wirtualny program do projektowania, oferujący dostęp do tysięcy różnych elementów, z których dziecko może tworzyć trójwymiarowe zamki, pojazdy czy całe nowoczesne miasta na ekranie tabletu. Aplikacja w genialny sposób rozwija wyobraźnię przestrzenną, uczy cierpliwości, planowania architektonicznego oraz pozwala na rozwijanie pasji inżynieryjnych bez bałaganu na podłodze i gubienia małych części w dywanie. Kompas. Prosta, klasyczna aplikacja narzędziowa, która wbrew pozorom potrafi stać się punktem wyjścia do niesamowitych przygód na świeżym powietrzu podczas weekendowych wyjazdów do lasu. Nauka korzystania z prawdziwego kompasu cyfrowego, odczytywanie kierunków świata i łączenie tych danych z papierową mapą terenu to genialny trening dla mózgu każdego kilkulatka. Program uczy orientacji w przestrzeni, samodzielności, rozwija logiczne myślenie w terenie i odciąga dziecko od kanapy, zamieniając zwykły spacer w fascynujący, survivalowy bieg z przeszkodami. Trening logicznego myślenia. Dlaczego mądre gry budują trwałą odporność na cyfrową papkę? Wprowadzenie tych wartościowych programów do codziennej rutyny dziecka to nie tylko inwestycja w jego wiedzę, ale przede wszystkim skuteczna ochrona przed destrukcyjnym wpływem mediów społecznościowych. Kiedy mózg przyzwyczaja się do wysiłku, jaki musi włożyć w rozwiązanie zagadki w programie Lightbot czy dopasowanie elementów w LeoCad, uczy się zdrowej, stabilnej satysfakcji z pokonywania realnych trudności. Zupełnie inaczej działa oglądanie YouTuba, gdzie bodźce są podawane pod nos bez żadnego zaangażowania ze strony malucha, co uczy układ nerwowy lenistwa i natychmiastowego domagania się rozrywki za nic. Dzieci, które regularnie korzystają z programów edukacyjnych, znacznie lepiej radzą sobie później ze szkolnymi wyzwaniami, są bardziej cierpliwe przy odrabianiu lekcji z matematyki i rzadziej wpadają w histerię, gdy coś nie dzieje się po ich myśli. Mądry dobór aplikacji to jedyna droga, by technologia stała się sprzymierzeńcem rodzica w budowaniu zaradnego, bystrego i pewnego siebie młodego człowieka. Granice w cyfrowym świecie. Jak bez kłótni wprowadzić mądre aplikacje do życia rodziny? Przejście z oglądania bajek na aplikacje rozwijające mózg nie musi wiązać się z potężną wojną domową i fochem nastolatka, jeśli tylko podejdziemy do tematu ze sprytem i empatią. Zamiast rygorystycznych zakazów i krzyków, warto usiąść z dzieckiem przy stole i wspólnie przetestować program o programowaniu czy zagrać w geograficzny quiz, pokazując mu, że my również świetnie się przy tym bawimy. Wspólne planowanie wirtualnych budowli czy weekendowe spacery po lesie z kompasem w ręku to genialna okazja do budowania bliskości, wymiany myśli i pokazania maluchowi, że świat realny jest o wiele bardziej fascynujący niż ekrany telefonów. Czas przestać traktować technologię jak największe zło współczesnego świata i zacząć z niej korzystać z głową, bo mądre aplikacje w rękach świadomego rodzica to najlepsze, nowoczesne korepetycje, jakie możemy podarować swojemu dziecku na starcie w dorosłe życie. Zobacz też: Myśleli, że to niewinna wakacyjna zabawa. Scenka z Mielna pokazuje, że dzisiejsze dzieciaki nic nie osiągną
Najpopularniejsze imiona 2026. Przetasowania na podium i perełka na szczycie. Rodzice już nie lubią Laury i Leona?
Najpopularniejsze imiona w Polsce 2026 są już znane. Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało raport obejmujący pierwsze półrocze tego roku. Ranking pokazuje, że liderzy wciąż są mocni, ale doszło do przetasowań w pierwszych dziesiątkach. W zestawieniu widać też zaskakujące, rzadko nadawane imiona.
Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało w środę raport o imionach nadawanych dzieciom w Polsce w pierwszym półroczu 2026 roku. Zestawienie pokazuje dwa trendy naraz: z jednej strony stabilnych liderów, których rodzice wybierają najczęściej, z drugiej − drobne roszady w ścisłej czołówce oraz listę imion, które wciąż pozostają rzadkością. Najpopularniejsze imiona. Podium bez sensacji, ale chłopcy zamienili się miejscami W rankingu chłopięcych imion pierwsze miejsce znów należy do Nikodema − w okresie od stycznia do końca czerwca nadano je 2665 razy. Tuż za nim znalazł się Antoni (2560). Największa zmiana dotyczy jednak trzeciej lokaty: Jan (2415) awansował z czwartego na trzecie miejsce, zastępując Leona (2359). W pierwszej dziesiątce widać też przetasowanie w środku stawki: Franciszek (2289) znalazł się na 5. miejscu, a Aleksander (2148) na 6., co oznacza zamianę pozycji tych dwóch imion. Najpopularniejsze imiona dla chłopców (I półrocze 2026): Nikodem (2665) Antoni (2560) Jan (2415) Leon (2359) Franciszek (2289) Aleksander (2148) Ignacy (2145) Stanisław (1874) Jakub (1482) Mikołaj (1381) Dziewczynki: Zofia prowadzi, a Hanna wskakuje wyżej Wśród dziewczynek na czele utrzymuje się Zofia − 2166 nadań w pierwszym półroczu 2026 roku. Drugie miejsce zajęła Zuzanna (1830), a trzecie Maja (1801). Najważniejsza zmiana w pierwszej piątce dotyczy czwartej pozycji: Hanna (1665) awansowała, wyprzedzając Laurę (1627). Dalej w top 10 znalazły się jeszcze Oliwia (1404), Pola (1382), Julia (1302), Alicja (1294) oraz urocza perełka − Antonina (1228), która wskoczyła do pierwszej dziesiątki aż z 13. miejsca. Najpopularniejsze imiona dla dziewczynek (I półrocze 2026): Zofia (2166) Zuzanna (1830) Maja (1801) Hanna (1665) Laura (1627) Oliwia (1404) Pola (1382) Julia (1302) Alicja (1294) Antonina (1228) Popularne imiona dla dzieci: dawne powroty, zagraniczne brzmienia i zaskoczenia Poza ścisłą czołówką uwagę przyciągają imiona nadawane sporadycznie. Wśród najrzadszych pojawiają się te znane z dawnych lat, które − jak pokazuje raport − wracają bardzo powoli: Zdzisław, Anatol, Eugeniusz, Makary, Zenon czy Ambroży, a wśród dziewczynek m.in. Jarosława, Krystyna, Tekla i Ludwika. Zestawienie obejmuje też zagraniczne propozycje: Harry, Marco, Matteo, Oleh, Lucas oraz Zoey, Jasmin i Jennifer. Są również zdrobnienia, które część rodziców wybiera jako oficjalne imię dziecka, jak Franek i Wojtek. Wśród przykładów najbardziej oryginalnych wyborów znalazły się także Tudor i Chanel. Dla wielu rodziców taki raport może być praktyczną podpowiedzią: pomaga sprawdzić, czy wybrane imię jest obecnie bardzo popularne, czy raczej rzadko spotykane. Widać też, że moda na imiona potrafi zmieniać się nie gwałtownie, a krok po kroku − czasem wystarczy jedna zamiana miejsc w top 3, żeby rozpalić dyskusje w rodzinach i na porodówkach. Źródło: gov.pl Zobacz też: Rodzice wybierają to imię z myślą o małej księżniczce, ale jego prawdziwe znaczenie niepokoi. Trudno o większą wpadkę
Zdjęcie dziecka w sieci. Co dziś naprawdę wolno rodzicowi i co może się zmienić?
Prawie połowa rodziców w Polsce publikuje zdjęcia i filmy swoich dzieci w internecie – to codzienność, nie wyjątek. Jednocześnie temat wraca teraz z nową siłą: instytucje publiczne mówią wprost o potrzebie zmiany przepisów, a nastolatki, których dzieciństwo trafiło kiedyś do sieci, coraz częściej mówią, jak to odebrały.
Z danych przywoływanych w debacie publicznej wynika, że około 40 procent polskich rodziców udostępnia w sieci zdjęcia lub nagrania dzieci. Jednocześnie 45,5 procent nastolatków przyznaje, że rodzice publikują ich wizerunek – 23,6 procent czuje z tego powodu zażenowanie, a 18,8 procent mówi wprost o niezadowoleniu. To nie dane do oskarżania kogokolwiek – pokazują tylko, że perspektywa rodzica publikującego zdjęcie i perspektywa dziecka, które je kiedyś odnajdzie, bywają różne. Publikowanie zdjęć dzieci. Dlaczego temat trafił teraz na biurka urzędników? Rzecznik Praw Obywatelskich domaga się zmian legislacyjnych, oceniając obecne narzędzia prawne jako niewystarczające. Ministerstwo Cyfryzacji uważa inaczej – że przepisy już wystarczą, a priorytetem powinna być edukacja rodziców, nie nowe zakazy. Ministerstwo Sprawiedliwości potwierdza, że tematem zajęła się Komisja Kodyfikacyjna Prawa Rodzinnego, a wiceminister Sławomir Pałka nazwał sharenting zjawiskiem „nasilającym się i niepokojącym”, które przy nadmiernej skali może naruszać standardy konstytucyjne i rodzinne. Osobny wątek to sztuczna inteligencja – przewodnicząca Sejmowej Komisji do spraw Dzieci i Młodzieży Monika Rosa ostrzegała, że dziś nie trzeba być wybitnym informatykiem, by zdjęcie dowolnej osoby przerobić w kontekście naruszającym normy i granice bezpieczeństwa. Co dziś naprawdę mówi prawo? Zasada jest prostsza, niż mogłoby się wydawać: rozpowszechnianie wizerunku – w tym publikacja zdjęcia w sieci – wymaga zgody osoby przedstawionej. Dzieci do 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych, więc tę zgodę wyrażają rodzice – oboje, jeśli oboje mają władzę rodzicielską, i to oni ponoszą odpowiedzialność za decyzję o publikacji. Nie oznacza to jednak, że starsze dziecko nie ma nic do powiedzenia – prawnicy radzą wprost: jeśli dziecko jest już w stanie samo ocenić sytuację, po prostu zapytaj je o zgodę, zanim zdjęcie trafi do sieci. Jak pytać dziecko o zgodę, żeby to miało sens? Nie czekaj na sztywną granicę wieku – pytaj, gdy widzisz, że dziecko rozumie, co znaczy: „To zobaczą inni ludzie w internecie”. Pokaż dziecku zdjęcie przed publikacją, zamiast publikować i tłumaczyć się później. Zaakceptuj odmowę – jeśli dziecko mówi „nie”, to „nie”, nawet gdy zdjęcie jest urocze. Unikaj podpisywania zdjęć imieniem, nazwą szkoły czy lokalizacją – to zwiększa ryzyko, niezależnie od grona odbiorców. Ustalcie wspólne zasady rodzinne dotyczące tego, co jest prywatne, a co można pokazać, i wracajcie do nich wraz z wiekiem dziecka. Co może się realnie zmienić? Kierunek zmian zapowiadanych przez resort sprawiedliwości to między innymi uznanie wizerunku dziecka za dane osobowe podlegające szczególnej ochronie w ramach nowelizacji znanej jako „Lex Kamilek”. Pojawiła się też propozycja antropolożki Anny Krawczak, by zakazać placówkom edukacyjnym wykorzystywania wizerunku dzieci do celów promocyjnych bez odrębnej zgody rodziców. W debacie przywoływana jest Francja, gdzie od 2024 roku sądy rodzinne mogą zakazać publikowania wizerunku dziecka i nakazać platformom usunięcie już opublikowanych treści. Żadna z tych zmian nie weszła jeszcze w Polsce w życie – to na razie zapowiedzi i konsultacje, nie gotowa ustawa. Dla rodzica prowadzącego rodzinne konto oznacza to jedno: warto już teraz wypracować własne zasady, zanim zrobi to za nas ustawodawca. Źródło: Infor Zobacz też: Mina 10-latka w tatrzańskim schronisku mówiła wszystko. Słów tego chłopca przy zamawianiu obiadu długo nie zapomnę. „Wstyd”
Telefon bez internetu dla dziecka. Czy to dobre rozwiązanie i od jakiego wieku? [2 TANIE MODELE]
Coraz więcej rodziców dzieci w wieku 8–12 lat zastanawia się, czy pierwszym telefonem musi być od razu smartfon. Telefon bez internetu – z klawiaturą, bez aplikacji i mediów społecznościowych – wraca jako realna opcja na start. Sprawdzamy, kiedy to ma sens, jakie modele są dostępne w Polsce i jak wprowadzić taką zasadę bez kłótni i sporów.
Z zagranicznych analiz trendów rodzicielskich na 2026 rok wynika, że rośnie zainteresowanie tzw. analogowym dzieciństwem – mniej zaplanowanych zajęć, więcej swobodnej zabawy i czasu bez ekranu. W Stanach Zjednoczonych około 40 stanów wprowadziło ograniczenia dotyczące telefonów w szkołach, a Australia jako pierwszy kraj na świecie wprowadziła zakaz mediów społecznościowych dla osób poniżej 16. roku życia. Brytyjski ruch rodziców promujący „dzieciństwo bez smartfona” zrzesza już około 85 tysięcy osób w 25 krajach i opiera się na czterech zasadach: brak smartfona przed 14. rokiem życia, brak mediów społecznościowych przed 16., szkoły bez telefonów i więcej niezorganizowanej zabawy na świeżym powietrzu. Dane z pilotażu szkolnego w Arkansas, gdzie wprowadzono zasadę „bez telefonu w szkole”, pokazały w pierwszym roku spadek liczby wykroczeń narkotykowych o 51 procent i spadek zachowań agresywnych o 57 procent. Trzeba jednak dodać ważne zastrzeżenie: aż 73 procent australijskich nastolatków nadal korzystało z mediów społecznościowych cztery miesiące po wejściu zakazu w życie – często z pomocą rodziców. To pokazuje, że sam zakaz czy dobór sprzętu nie załatwia sprawy bez rozmowy w domu o tym, po co w ogóle telefon jest potrzebny. Od jakiego wieku telefon bez internetu ma sens? Nie ma jednej sztywnej granicy wieku – to, kiedy dziecko w ogóle potrzebuje własnego telefonu, zależy raczej od tego, czy samodzielnie wraca ze szkoły, chodzi na zajęcia dodatkowe albo zostaje czasem bez opieki dorosłego. W praktyce pytanie o pierwszy telefon pojawia się najczęściej właśnie w przedziale 8–12 lat, czyli na etapie, gdy dziecko zaczyna się przemieszczać samodzielnie, ale rodzic nie chce jeszcze oddawać mu pełnego dostępu do internetu i aplikacji. Telefon z klawiaturą, bez przeglądarki i sklepu z aplikacjami, załatwia to, co najważniejsze – możliwość zadzwonienia i odebrania telefonu od rodzica – bez otwierania od razu tematu mediów społecznościowych. Co realnie można kupić w polskich sklepach? Na polskim rynku wybór prostych telefonów bez dostępu do internetu jest szerszy, niż mogłoby się wydawać. Nokia 105 w wersji z 2024 roku kosztuje w ofercie MediaMarkt 109,99 zł – to podstawowy model z klawiaturą, wyświetlaczem 2 cale i deklarowanym czasem czuwania do 18 dni. Nieco wyżej, w okolicach 223–250 zł, można kupić telefon typu „klapka” Nokia 2660 Flip, którego premierowa cena w Polsce wynosiła 349 zł – ma większy wyświetlacz, radio FM, latarkę i przycisk szybkiego kontaktu, co bywa wygodne, gdy dziecko ma zadzwonić właściwie tylko do rodzica. Żaden z tych modeli nie ma przeglądarki internetowej ani sklepu z aplikacjami – to świadomy wybór producenta, a nie ograniczenie techniczne, które łatwo obejść. Jak to wprowadzić bez poczucia „bycia gorszym”? Znajoma, mama trójki dzieci, opowiadała mi, że najwięcej oporu u syna budziła nie sama prosta klawiatura, tylko obawa, że koledzy zapytają, dlaczego nie ma smartfona. Pomogło jasne uzasadnienie – ten telefon jest po to, żeby dzwonić i pisać SMS-y, a nie po to, żeby mieć to samo, co rówieśnicy – oraz ustalenie z góry, kiedy temat wróci, na przykład w kolejnej klasie. Warto też porozmawiać z innymi rodzicami z klasy: gdy kilkoro dzieci ma podobną zasadę, presja rówieśnicza wyraźnie słabnie. Taka decyzja nie musi być na zawsze – dla wielu rodzin to etap przejściowy, konkretny wybór na kilka lat, a nie ostateczny wyrok na resztę dzieciństwa. Źródła: RootWise – 2026 Parenting Trends Zobacz też: Współczesne matki nie umieją stawiać granic. Scena z kawiarni to dowód, że łagodne rodzicielstwo nie działa
„Współczesny rodzic ma jedną religię: żeby dziecku było wygodnie”. Influencer wylicza grzechy rodziców. Młodzi drogo za nie zapłacą
W sieci wybuchła burza po opublikowaniu przez Dawida Pałkę relacji z męskiego wyjazdu z synami, na którym celowo zrezygnował z jakichkolwiek luksusów. Znany influencer w mocnych słowach podsumował tam błędy współczesnego rodzicielstwa i pokazał, jak fundowanie dzieciom wiecznego komfortu niszczy ich odporność na dorosłe życie.
Większość z nas na co dzień robi wszystko, by ułatwić swoim pociechom start w dorosłość. Kupujemy najlepsze gadżety, opłacamy prywatne lekcje, wozimy pod same drzwi szkoły i rezerwujemy wakacje w luksusowych hotelach, wmawiając sobie, że dajemy im to, co najlepsze na rynku. W sieci wybuchła właśnie potężna dyskusja po opublikowaniu niezwykle mocnego, szczerego i bezkompromisowego wpisu przez influencera Dawida Pałkę. Mężczyzna w ostrych słowach podsumował obecny model wychowania, w którym współczesny rodzic ma tylko jedną zasadę: żeby dziecku było wygodnie. Jego zdaniem ta chora pogoń za sterylnym, bezstresowym życiem to w rzeczywistości zabieranie młodym ludziom szansy na normalną przyszłość, za co drogo zapłacą w dorosłym życiu. Trudno nie zgodzić się z tymi trzeźwymi, choć bolesnymi wnioskami, które powinny stać się ważnym rachunkiem sumienia dla każdego z nas. Wakacje bez luksusów jako lekcja przetrwania. Dlaczego pięć gwiazdek niszczy odporność dzieci? Dawid Pałka postanowił zafundować swoim synom prezent zupełnie odwrotny niż większość zamożnych rodziców w dzisiejszych czasach. Zamiast luksusowego hotelu z opcją all inclusive plus, zabrał ich na trzydniowy wyjazd bez żadnych wygód. Chłopcy spali w aucie i pod namiotem, jedli najzwyklejszą mielonkę z puszki, a zamiast konsoli i pada dostali do ręki scyzoryk, eksplorując bunkry. Ojciec celowo pozwolił im na brud za paznokciami i kąpiele w jeziorze, zaznaczając przy tym bardzo ważną rzecz − stać go na pięciogwiazdkowy hotel i właśnie dlatego z niego zrezygnował. Fundowanie dzieciom ciągłej, cieplarnianej wygody w domu, w aucie i na wakacjach sprawia, że całkowicie tracą one skalę porównawczą i radość z małych rzeczy. Dziecko, które zna wyłącznie luksusowe kurorty, nie ma pojęcia, że to nagroda i wyjątkowa sytuacja − ono po prostu myśli, że tak działa cały świat. Kiedy po latach ten młody człowiek wkracza w dorosłość, a rzeczywistość nie chce dostosować się do jego oczekiwań, pojawiają się poważne problemy z nerwicą, bezradnością i stresem przy najmniejszym życiowym niepowodzeniu. Fizyczny głód i zmęczenie. Jak proste doświadczenia budują charakter i pewność siebie dziecka Wychowanie młodego pokolenia w duchu bezwarunkowej wygody odbiera im coś bezcennego − odporność psychiczną i zdolność radzenia sobie z codziennym dyskomfortem. Ten tata podarował synom perspektywę, której wiele współczesnych, nadopiekuńczo traktowanych dzieciaków w ogóle nie zna: zwykłe, fizyczne zmęczenie i głód po całym dniu intensywnej wędrówki. To właśnie po wielogodzinnym chodzeniu po leśnych bunkrach najprostsza mielonka z puszki potrafi smakować lepiej niż wykwintny stek w drogiej restauracji, a zmęczony organizm zasypia w samochodzie w połowie wypowiadanego zdania, szybciej niż na królewskim materacu w penthousie. Uczenie dzieci, że na satysfakcję i odpoczynek trzeba najpierw zapracować własnym wysiłkiem, to najlepszy fundament pod budowanie ich wewnętrznej siły. Współczesny świat brutalnie weryfikuje ludzi roszczeniowych, a moment, w którym dorosłe życie wyjaśnia te zasady, bywa najgorszym z możliwych, zwłaszcza gdy rodziców nie ma już obok, by podać pomocną dłoń. Dawanie dzieciom wszystkiego na zawołanie to w rzeczywistości zabieranie im szansy na bycie zaradnymi, sprawczymi i dumnymi z własnych sukcesów ludźmi. Zamiast ekranów prawdziwe rozmowy. Kiedy nastolatek naprawdę otwiera się przed rodzicem Najbardziej wzruszającym i dającym do myślenia elementem tego surowego, męskiego wyjazdu był moment, który wydarzył się wieczorem przy turystycznej kuchence. Influencer zauważył, że odcięci od internetu, gier i youtuberów chłopcy nagle zaczęli ze sobą i z ojcem po prostu normalnie rozmawiać. Nie były to puste dyskusje o wirtualnym świecie, ale głębokie rozmowy o ich własnych uczuciach, życiowych strachach i o tym, kim chcą być w przyszłości. To niezwykle ważna lekcja dla nas wszystkich − dorastający chłopak czy dziewczyna nie otworzą się przed nami na komendę, podczas sztucznie zaplanowanej godziny jakościowego czasu przy rodzinnym stole. Nastolatek zaczyna mówić o swoich najgłębszych sekretach w trzeciej dobie męczącej podróży, w której coś naprawdę przeżył, doświadczył trudności i poczuł dumę, bo sam odpowiadał za nawigację z papierową mapą czy przygotowanie kolacji dla reszty grupy. Nie chodzi o to, że luksusowe wyjazdy są czymś złym i należy z nich całkowicie zrezygnować, ale o to, by dziecko wiedziało, że wygoda to nagroda za pracę, a nie codzienny standard, który mu się bezwzględnie należy. Zobacz też: 8-latka nie potrzebuje 1000 zł miesięcznie na ubrania? Wyrok sądu nie pozostawia złudzeń
MEN zmienia zasady gry od 1 września. Oceny uczniów polecą w dół? Wszystko przez 1 zapis
MEN przygotował projekt nowych zasad dotyczących prac domowych, oceny zachowania oraz egzaminów klasyfikacyjnych i poprawkowych. Najwięcej emocji budzi propozycja, by systematyczność w pracach domowych mogła mieć znaczenie przy rocznej ocenie z przedmiotu.
W projekcie MEN utrzymuje dotychczasowy kierunek: w klasach I–III nie będzie można zadawać pisemnych oraz praktyczno-technicznych prac domowych. Wyjątek mają stanowić ćwiczenia rozwijające motorykę małą. Dla wielu rodziców to ważny sygnał, bo najmłodsi uczniowie często dopiero uczą się rytmu szkolnego dnia i odpoczynku po zajęciach. Prace domowe bez stopni, ale z konsekwencją na koniec roku W klasach IV–VIII prace domowe mają pozostać nieobowiązkowe i bez tradycyjnych ocen. Jednocześnie MEN chce doprecyzować, po co w ogóle zadaje się pracę po lekcjach: ma ona służyć utrwalaniu, rozwijaniu lub praktycznemu stosowaniu treści z zajęć. Dochodzi też twardy obowiązek po stronie szkoły: każda wykonana praca ma zostać sprawdzona, a uczeń ma dostać informację zwrotną o tym, jak zadanie zostało wykonane. Najbardziej dyskutowany punkt dotyczy końcówki roku. Projekt zakłada możliwość uwzględniania systematyczności wykonywania prac domowych przy ustalaniu rocznej oceny klasyfikacyjnej z przedmiotu. To nie jest powrót do stawiania jedynek za pojedyncze „braki”, ale raczej narzędzie, które ma pozwolić nauczycielowi docenić regularność i wysiłek ucznia w dłuższej perspektywie. Zachowanie pod lupą: nowe kryteria Ocena zachowania ma dalej opierać się na rozwiązaniach zapisanych w statucie szkoły, ale projekt MEN wskazuje nowe, bardziej opisowe kryteria, które placówki mają brać pod uwagę. W praktyce może to oznaczać nacisk na codzienne, powtarzalne sytuacje: wywiązywanie się z obowiązków, okazywanie szacunku innym, odpowiedzialność za własny rozwój, dbanie o bezpieczeństwo, przestrzeganie norm społecznych, współpracę oraz troskę o relacje. MEN zwraca też uwagę na zastrzeżenia dotyczące punktowych systemów oceniania zachowania. Podnoszono, że takie mechanizmy mogą nie uwzględniać wystarczająco indywidualnej sytuacji ucznia. Dla rodziców to ważny kontekst: zasady, które dobrze działają „w tabeli”, nie zawsze pasują do realnego życia klasy. Wśród kryteriów ma się pojawić również postawa patriotyczna, rozumiana jako szacunek dla narodu i ojczyzny, społeczności lokalnej i regionalnej oraz poszanowanie historii, tradycji i kultury innych narodów. Sama skala ocen zachowania ma pozostać bez zmian (sześciostopniowa). Egzaminy tylko na miejscu: koniec z próbami zdalnego zdawania Projekt MEN obejmuje także egzaminy klasyfikacyjne i poprawkowe oraz sprawdziany organizowane po zgłoszeniu zastrzeżeń do sposobu ustalenia oceny. Kluczowa zmiana organizacyjna to obowiązek przeprowadzania ich wyłącznie stacjonarnie w szkole, do której uczeń został przyjęty, przy bezpośredniej obecności komisji. Wprost zapisano zakaz korzystania z urządzeń służących do komunikacji zdalnej podczas sprawdzania wiedzy. Uregulowano też czas trwania egzaminu lub sprawdzianu z jednego przedmiotu: szkoła podstawowa: od 30 do 45 minut szkoła ponadpodstawowa: od 40 do 60 minut Dodatkowo wprowadzono limit dzienny: uczeń będzie mógł zdawać egzaminy klasyfikacyjne maksymalnie z trzech zajęć edukacyjnych jednego dnia. To istotne z punktu widzenia obciążenia ucznia i organizacji całej procedury. Terminy są znane, ale to wciąż projekt, który może się zmienić Warto pamiętać o statusie tych propozycji. Projekt został skierowany do konsultacji publicznych i uzgodnień 8 maja 2026 r., a termin konsultacji wyznaczono do 10 czerwca. W lipcu swoje uwagi przekazywała również Rzeczniczka Praw Dziecka, m.in. w sprawie obowiązku stacjonarnego przeprowadzania egzaminów klasyfikacyjnych. Planowany termin wejścia w życie zmian to 1 września 2026 r., czyli start roku szkolnego 2026/2027. Do tego czasu przepisy nie są jeszcze obowiązującym prawem, a ich ostateczny kształt może zostać zmodyfikowany. Jeśli masz dziecko w klasach I–VIII albo w szkole ponadpodstawowej, warto śledzić komunikaty szkoły i zapisy w statucie placówki, bo to one przełożą ogólne zasady na codzienną praktykę. Źródło: Infor Zobacz też: Chcą wskazywać przyszłych bezrobotnych już w podstawówce. Będzie ostra selekcja uczniów? Rodzice w szoku
Syn zaczął mówić o „alfach” i „dyscyplinie”? Sygnały zainteresowania manosferą, które łatwo przeoczyć
Manosfera to sieć internetowych treści łączących porady o sile i sukcesie z pogardą wobec kobiet, coraz częściej docierających do chłopców w wieku 10–14 lat. Sygnałem nie jest historia przeglądarki, lecz zmiana języka – słowa takie jak „alfa” czy „hipergamia” oraz rosnący cynizm wobec emocji. Sprawdź, jak zacząć rozmowę, która nie skończy się trzaśnięciem drzwiami.
Nastoletni chłopcy coraz częściej trafiają w sieci na treści łączące porady o motywacji i sile z pogardą wobec kobiet. W Wielkiej Brytanii i Australii szkoły od pewnego czasu uczą się to rozpoznawać, w Polsce temat dopiero raczkuje. Dobra wiadomość: nie trzeba przeglądać historii przeglądarki syna, żeby zauważyć, że coś się zmienia – wystarczy posłuchać, jak mówi. Dlaczego akurat chłopcy w tym wieku są najbardziej podatni? Chłopcy w wieku 10–14 lat mierzą się z pytaniami, na które trudno znaleźć proste odpowiedzi: kim mam być, czy jestem wystarczająco silny, czy ktoś mnie zaakceptuje. Treści określane zbiorczo jako manosfera – fora, kanały na YouTube i TikTok, podcasty – odpowiadają na te pytania gotową, uproszczoną formułą: sukces finansowy, fizyczny i „u kobiet” jako miara męskiej wartości, osiągalna dzięki dyscyplinie i twardym zasadom. To bardzo kusząca obietnica akurat w momencie, gdy dziecko dopiero uczy się radzić sobie z niepewnością dorastania, presją rówieśników i pierwszymi porażkami towarzyskimi. Zaczyna się niewinnie: porady o motywacji, treningu, oszczędzaniu, pewności siebie. Dopiero z czasem pojawiają się sztywne role płciowe i pogarda wobec dziewczyn. To właśnie ta stopniowość sprawia, że rodzicom trudno złapać moment przejścia – nikt nie zaczyna od mizoginii, tylko stopniowo oswaja się z coraz mocniejszym językiem, aż staje się on częścią codziennego słownika. Czego słuchać, zamiast czego szukać Instytucje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci w sieci podkreślają, że sygnałem nie jest jedna odwiedzona strona, tylko zmiana języka i sposobu mówienia o innych – to ona zdradza wpływ dużo wcześniej niż historia przeglądania. Warto zwrócić uwagę, gdy syn: zaczyna używać słów typu „alfa”, „beta”, „czerwona pigułka” albo „hipergamia” w zwykłych rozmowach; komentuje wygląd czy zachowanie koleżanek z klasy w kategoriach „wartości” albo „poziomu”; reaguje cynizmem albo śmiechem na tematy związane z emocjami – także własnymi; powtarza hasła o „dyscyplinie” i „słabości” jako jedynej przyczynie problemów, swoich i cudzych; używa memów albo emotikonów w sposób, który wydaje się mieć drugie dno, zrozumiałe tylko dla wtajemniczonych – to częsty sposób sygnalizowania przynależności do grupy. Żaden z tych sygnałów osobno nie jest powodem do niepokoju – nastolatki naturalnie eksperymentują z językiem i tożsamością, testują różne role. Liczy się to, czy pojawiają się razem i czy towarzyszy im rosnąca niechęć do rozmów o uczuciach. Pierwsza rozmowa, która nie kończy się trzaśnięciem drzwiami Największym błędem jest reakcja moralizatorska – zakaz, wyśmianie treści albo odebranie telefonu w emocjach. To zwykle zamyka temat na dobre, zamiast go otwierać, i uczy dziecko, żeby więcej nie dzieliło się tym, co ogląda. Specjaliści od bezpieczeństwa dzieci w sieci rekomendują odwrotny kierunek: zamiast oceniać treść, pytać o źródło i emocje, które za nią stoją. Zamiast „To jest chore” – „Skąd to wiesz?” albo „Co cię w tym przekonuje?”. Taka rozmowa nie musi być jedna i przełomowa. Chodzi o to, żeby syn wiedział, że może wrócić z kolejnym pytaniem, zamiast szukać odpowiedzi wyłącznie w telefonie. Warto też rozmawiać o męskości wprost, zanim zrobi to za rodzica internet – bez stereotypów, ale z przestrzenią na to, że bycie silnym może oznaczać też mówienie o strachu czy niepewności. Z obserwacji instytucji zajmujących się bezpieczeństwem online wynika, że regularne, zwyczajne rozmowy o tym, co dzieje się w sieci, realnie zwiększają szansę, że dziecko samo powie rodzicowi o czymś, co je zaniepokoiło – zamiast czekać, aż rodzic to odkryje sam, przez przypadek. To nie jest temat na jedną interwencję, tylko na uważność rozłożoną w czasie. Rodzic, który zauważa zmianę języka i reaguje pytaniem zamiast zakazem, ma dużo większą szansę zostać dla syna punktem odniesienia niż anonimowy głos z internetu. Źródła: eSafety Commissioner (Australia) – „The manosphere: what it is and what parents and carers need to know”; The Educator Online (Australia) – „The rise of the manosphere – and how schools are fighting it”; Kwiecień Academy – „Manosfera – niebezpieczna przestrzeń, która kształtuje umysły naszych uczniów” Zobacz też: Dojrzewanie chłopców jest trudniejsze (także dla rodziców!). Kiedy się zaczyna, a kiedy kończy?
Jakie kary dla uczniów może zastosować szkoła 2026/2027? Zmiany od września, rodzice się wściekną
Jakie kary może zastosować szkoła od 1 września 2026 roku? Prezydent zawetował ustawę o prawach i obowiązkach ucznia, więc obowiązują dotychczasowe przepisy – katalog kar i tryb odwołania określa statut każdej szkoły z osobna, na podstawie art. 98 ustawy Prawo oświatowe.
Przed wakacjami w mediach społecznościowych krążyła informacja o „nowych karach dla uczniów od nowego roku szkolnego”. Tymczasem prezydent zawetował ustawę, która miała to zmienić – więc od 1 września 2026 r. w szkołach obowiązują te same zasady co dotychczas. Sprawdziliśmy, co dokładnie zniknęło z planów, a co realnie znajdziesz w statucie szkoły dziecka. Ustawa, która miała zmienić szkołę, nie weszła w życie 29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia – nowelizację Prawa oświatowego (druk sejmowy nr 2449). Prezydent Karol Nawrocki zdecydował się jednak na weto. Oznacza to, że żaden przepis z tej ustawy nie wejdzie w życie, dopóki Sejm go nie odrzuci. Kancelaria Prezydenta argumentowała, że nowe przepisy zwiększyłyby biurokrację w szkołach i mogły osłabić autorytet nauczyciela. Co zawierał projekt, który ostatecznie nie wszedł w życie? Zawetowana ustawa miała między innymi: wprowadzić jednolity dla wszystkich szkół, ustawowy katalog praw i obowiązków ucznia oraz kar, powołać system rzeczników praw uczniowskich – krajowego, wojewódzkich, gminnych i szkolnych, uprościć procedurę kar, z reżimem decyzji administracyjnej tylko dla skreślenia i przeniesienia do innej szkoły, skrócić okres przechowywania informacji o karze z trzech lat do jednego roku, wprowadzić od 1 września 2028 r. obowiązkowe rady szkół. Żaden z tych punktów nie obowiązuje od 1 września 2026 r. – i na razie nie wiadomo, czy i kiedy wejdzie w życie. Jaki dokument reguluje, za co i jak można ukarać ucznia? W praktyce nic się nie zmieniło: prawa i obowiązki ucznia, rodzaje kar oraz tryb odwoływania się od nich określa – tak jak dotychczas – statut konkretnej szkoły, a nie jedna ustawa dla całego kraju. Obowiązek ten nakłada art. 98 ust. 1 pkt 18 i 19 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Oznacza to, że katalog kar w sąsiedniej szkole może się różnić od tego w placówce dziecka – warto zajrzeć do statutu konkretnej szkoły, zwykle dostępnego na jej stronie internetowej. Skreślenie z listy uczniów – najsurowsza kara i jej granice Uczeń objęty obowiązkiem szkolnym, czyli w praktyce przez okres całej szkoły podstawowej, nie może zostać skreślony z listy uczniów. Zamiast tego kurator oświaty – na wniosek dyrektora – może przenieść go do innej szkoły. Sama procedura skreślenia, dotycząca głównie starszych uczniów, przebiega w kilku krokach: wniosek, opinia samorządu uczniowskiego, uchwała rady pedagogicznej, a na końcu decyzja administracyjna dyrektora zgodna z Kodeksem postępowania administracyjnego. Rodzice albo pełnoletni uczeń mogą się od niej odwołać do kuratora oświaty za pośrednictwem dyrektora – w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Dyrektor ma 7 dni na przekazanie odwołania kuratorowi, a od jego decyzji przysługuje jeszcze skarga do sądu administracyjnego. Co zrobić, gdy nie zgadzasz się z karą nałożoną na dziecko? Punktem wyjścia zawsze jest statut szkoły – to on określa, jakie kary wolno zastosować i jaki jest tryb odwołania od nich (art. 98 Prawa oświatowego wymaga, by taki tryb w ogóle istniał). Jeśli statut przewiduje odwołanie do dyrektora, rady pedagogicznej albo organu prowadzącego – warto z niego skorzystać na piśmie, w terminie wskazanym w dokumencie. Przy decyzjach administracyjnych, takich jak skreślenie, obowiązują terminy z KPA opisane wyżej. W razie wątpliwości można też zwrócić się o wyjaśnienia do kuratorium oświaty właściwego dla regionu. Zasady mogą się różnić między placówkami, dlatego odpowiedzią na pytanie „jakie kary grożą mojemu dziecku” jest zawsze statut konkretnej szkoły – nie ogólnokrajowe doniesienia sprzed wakacji. Źródło: ePedagogika Zobacz też: Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
Chcą wskazywać przyszłych bezrobotnych już w podstawówce. Będzie ostra selekcja uczniów? Rodzice w szoku
W Anglii pojawił się pomysł, by pod koniec szkoły podstawowej wskazywać dzieci szczególnie zagrożone przyszłym statusem bezrobotnych, na podstawie m.in. frekwencji i wyników. Zwolennicy mówią o szybszej pomocy i mentoringu, przeciwnicy ostrzegają przed stygmatyzacją i przerzucaniem odpowiedzialności na szkoły.
W Anglii wraca pomysł, by jeszcze pod koniec szkoły podstawowej wychwytywać dzieci, które mogą w przyszłości wypaść jednocześnie z edukacji i rynku pracy. Chodzi o wczesną identyfikację ryzyka statusu NEET na podstawie danych, które szkoły i tak w dużej mierze widzą na co dzień, takich jak frekwencja czy wyniki w nauce. Zwolennicy liczą na szybciej uruchamiane wsparcie, krytycy ostrzegają, że łatwo tu o etykietę, z którą dziecko i rodzina zostaną na lata. Wczesny sygnał alarmowy czy etykieta na całe dzieciństwo? Status NEET obejmuje młodych ludzi, którzy nie pracują, nie uczą się i nie uczestniczą w szkoleniach. To ważne rozróżnienie dla rodziców: nie mówimy wyłącznie o bezrobociu, ale także o sytuacji, w której młoda osoba nie podejmuje aktywności zawodowej i jednocześnie traci kontakt z edukacją. W Wielkiej Brytanii skala zjawiska jest duża: niemal milion osób w wieku 16–24 lata to NEET, czyli około co ósma młoda osoba. Dodatkowo 6 na 10 z nich nigdy wcześniej nie pracowało. Te liczby stoją w tle rządowego raportu „Young people and work”, przygotowanego pod kierunkiem Alana Milburna (byłego ministra zdrowia), który zapowiada rekomendację: szkoły podstawowe w Anglii miałyby rozpoznawać uczniów szczególnie zagrożonych takim scenariuszem. Kluczowe jest jedno: to nie jest jeszcze obowiązujące rozwiązanie. To propozycja, która dopiero ma trafić do końcowych rekomendacji. Co szkoła miałaby sprawdzać i co dalej z taką informacją? Wstępna koncepcja zakłada wskazywanie ryzyka pod koniec podstawówki, m.in. na podstawie frekwencji. Dalej pojawia się obietnica wsparcia: dodatkowe środki dla uczniów z mniej uprzywilejowanych środowisk mogłyby finansować korepetycje i mentoring, czyli realną pomoc zanim trudności się utrwalą. Raport i towarzysząca mu dyskusja wymieniają też inne sygnały ostrzegawcze, które mogą się na siebie nakładać: trwała absencja i narastające problemy z frekwencją, słabsze wyniki w nauce, ubóstwo, problemy ze zdrowiem psychicznym, specjalne potrzeby edukacyjne, doświadczenie pieczy zastępczej, zawieszenia i wykluczenie ze szkoły. W praktyce brzmi to jak lista spraw, które wielu rodziców zna z codzienności: dłuższe nieobecności, spadek motywacji, wycofanie, przeciążenie emocjonalne. Zwolennicy wczesnej identyfikacji ryzyka podkreślają, że system często reaguje za późno albo wcale, mimo że część danych już posiada. Dane, które robią wrażenie, i luka, która budzi niepokój Za pomysłem stoją konkretne wyniki badań. W analizie obejmującej ponad 8 tys. dzieci z Bradford 11 proc. uczniów, którzy w wieku 4–5 lat nie osiągnęli oczekiwanego poziomu gotowości szkolnej, znalazło się później w grupie NEET. Wśród dzieci uznanych za gotowe do rozpoczęcia nauki odsetek ten wynosił 4 proc. Jeszcze mocniej wybija się wątek frekwencji: trwała absencja szkolna wiązała się z 3,9 razy większym prawdopodobieństwem bycia poza edukacją, szkoleniem i zatrudnieniem w wieku 16–18 lat. To są argumenty, które wielu rodziców może odczytać jako zachętę: warto reagować szybko, gdy coś zaczyna się sypać. Jednocześnie krytycy zwracają uwagę na ryzyko błędów klasyfikacji. Część dzieci „wysokiego ryzyka” poradzi sobie dobrze, a część potrzebujących pomocy nie spełni kryteriów i pozostanie niezauważona. W debacie najmocniej wybrzmiewa obawa, że w dokumentacji ucznia pojawi się prognoza porażki zamiast opisu tego, jakiej pomocy dziecko potrzebuje tu i teraz. Taka etykieta może wpływać na oczekiwania dorosłych, relacje rodziny ze szkołą i na to, jak dziecko zacznie myśleć o sobie. Nauczyciele: wsparcie tak, ale nie kolejne zadanie bez pieniędzy Drugi spór dotyczy odpowiedzialności. Nauczyciele i część ekspertów ostrzegają przed mechanizmem, w którym szkoła dostaje kolejną rolę do odegrania, ale bez adekwatnego finansowania i bez zmian w systemie. Samo dopisanie rubryki w szkolnych papierach nie rozwiąże problemów, które często leżą poza klasą: ubóstwa, kryzysów rodzinnych, braków w dostępnej pomocy psychologicznej, słabych ścieżek zawodowych czy trudności na rynku pracy. W tym kontekście pojawia się też argument, że podstawówka najlepiej „zabezpiecza przyszłość” poprzez solidne fundamenty: czytanie, pisanie i liczenie. Jeśli do tego dojdzie biurokracja, szkoły mogą mieć mniej czasu na to, co najbardziej działa. Równocześnie nawet bardzo dobre wyniki edukacyjne nie tworzą miejsc pracy, jeśli zawodzi system przejścia z edukacji do zatrudnienia. To nie jest tylko problem Wielkiej Brytanii Wątek NEET wykracza poza Wielką Brytanię. Według Eurostatu w 2025 roku do grupy NEET należało 9,2 proc. mieszkańców Polski w wieku 15–29 lat, przy średniej UE na poziomie 11 proc. Te dane nie są w pełni porównywalne z brytyjskimi (inna grupa wieku), ale przypominają, że także u nas część młodych ludzi traci jednocześnie kontakt z nauką i rynkiem pracy. Wspólny mianownik w tej dyskusji jest dość przyziemny, ale dla rodzin kluczowy: szkoła może wcześnie zauważać absencję, trudności w nauce i kryzys psychiczny, ale za rozpoznaniem musi iść konkretna, finansowana pomoc. Bez tego ryzyko stygmatyzacji rośnie, a odpowiedzialność zbyt łatwo spada na nauczycieli i rodziców, którzy i tak próbują składać codzienność w całość. Źródło: The Guardian Zobacz też: Cena korepetycji wzrosła o 10 zł za godzinę. Oburzona matka wypisała dziecko. „Nie gryzie się ręki, która karmi”