Cena korepetycji wzrosła o 10 zł za godzinę. Oburzona matka wypisała dziecko. „Nie gryzie się ręki, która karmi”
Nauczycielka pokazała screeny z prywatnej rozmowy z mamą ucznia. Niewinna informacja o tym, że od września stawka za lekcję wzrośnie o skromne 10 złotych, wywołała ze strony rodzica lawinę pretensji. Korepetytor powinien być wdzięczny za każdy grosz?
W sieci wybuchła niezwykle żywa i kontrowersyjna dyskusja po opublikowaniu materiału wideo na popularnym profilu BLOOM Edukacja online na Facebooku. Autorka nagrania, doświadczona korepetytorka, upubliczniła nadesłane przez jedną z branżowych koleżanek screeny z prywatnej konwersacji z mamą jednego z uczniów, która planowała kontynuację nauki od nowego roku szkolnego. Niewinna informacja o drobnej zmianie cennika wywołała ze strony rodzica falę pretensji, żalu i roszczeniowych komentarzy. Sytuacja ta idealnie obnaża smutne mechanizmy, z jakimi przed wrześniem mierzą się prywatni nauczyciele, oraz pokazuje, jak łatwo w pogoni za oszczędnościami zapominamy o elementarnym szacunku dla czyjejś pracy i wiedzy. Ceny korepetycji przed nowym rokiem szkolnym. „Wszystko drożeje” Cała ta internetowa awantura zaczęła się od bardzo standardowej procedury, jaką przed wrześniem przeprowadza większość osób oferujących prywatne lekcje. Mama ucznia napisała wiadomość z deklaracją, że od nowego semestru jej dziecko chce wznowić stałe, cotygodniowe zajęcia. Korepetytorka potwierdziła rezerwację terminu, ale jednocześnie lojalnie i z dużym wyprzedzeniem poinformowała klientkę, że ze względu na rosnące koszty prowadzenia działalności, od września stawka za godzinę zegarową wzrośnie o symboliczne dziesięć złotych. Dla większości osób taka korekta ceny w dobie ogólnej drożyzny wydaje się czymś całkowicie naturalnym i zrozumiałym, jednak w tym przypadku wywołała oburzenie matki. Kobieta poczuła się głęboko urażona faktem, że nauczyciel śmiał zmienić warunki finansowe. Napisała bez owijania w bawełnę, że to zachowanie jest skrajnie nie fair, ponieważ ona lojalnie wraca do tej konkretnej osoby, mimo że na rynku jest masa innych ofert i od września mogły wybrać tańszą konkurencję. „To trochę nie fair z pani strony, napisałam, że chcemy kontynuować zajęcia, mimo że mogłyśmy od września wybrać kogoś innego. Wszystko drożeje, sama pani wie, jak jest ciężko, szczególnie gdy ma się rodzinę. Nie gryzie się ręki, która karmi” − napisała mama. Konwersację zakończyła chłodnym oświadczeniem, że jest zawiedziona i z wielką przykrością musi zrezygnować z dalszej współpracy. Korepetytorzy boją się mówić o podwyżkach? Prowadząca profil BLOOM Edukacja online, analizując tę konkretną sytuację, dotknęła bardzo ważnego i rzadko poruszanego w przestrzeni publicznej problemu, z jakim mierzy się środowisko edukacyjne. Rosnące stawki za lekcje to w dzisiejszych czasach absolutna norma rynkowa, wynikająca z rosnących podatków, kosztów energii, programów komputerowych oraz ciągłego podnoszenia kwalifikacji przez nauczycieli. Niestety, bardzo wielu świetnych korepetytorów i korepetytorek odczuwa strach przed wysłaniem do rodziców prostej wiadomości o zmianie cennika przed nowym sezonem edukacyjnym. Nauczyciele boją się właśnie takich roszczeniowych, agresywnych i pełnych emocjonalnego szantażu reakcji ze strony klientów, którzy traktują prywatną edukację jak darmową służbę, a nie poważny, legalny biznes. Teksty o gryzieniu ręki, która karmi, to próba ustawienia nauczyciela w roli podwładnego, który powinien być wdzięczny za każdy rzucony grosz i potulnie zgadzać się na pracę poniżej kosztów, byle tylko zadowolić roszczeniową mamę. Tego typu zachowania pokazują totalny brak klasy oraz elementarnej kultury osobistej. Korepetytor to nie jest wolontariusz ani darmowa niania − to profesjonalista, który sprzedaje swój czas, wiedzę i cierpliwość, i ma pełne prawo wyceniać swoje usługi zgodnie z aktualnymi realiami gospodarczymi. Edukacja dodatkowa dzieci a finanse domowe − jak szukać kompromisu bez kłótni o pieniądze Wychowanie i edukacja dzieci w obecnych realiach to dla rodziców potężne obciążenie finansowe i nikt nie neguje faktu, że dodatkowe lekcje z matematyki czy języka angielskiego potrafią mocno nadszarpnąć domowy budżet. Kluczem do rozwiązania takich napięć nie jest jednak agresywny atak na nauczyciela, ale szczera, kulturalna i dojrzała rozmowa o możliwościach finansowych obu stron. Jeśli podwyżka o dziesięć złotych za godzinę sprawia, że zajęcia stają się dla rodziny zbyt drogie, zamiast obrażać się w wiadomościach, można po prostu podziękować za dotychczasową, owocną pracę i spokojnie poszukać tańszego studenta lub zajęć grupowych w szkole językowej. Zrzucanie winy za drożyznę na Bogu ducha winną korepetytorkę, która również musi opłacić rachunki i kupić jedzenie dla własnej rodziny, to przejaw skrajnego egoizmu. Jako rodzice mamy obowiązek dawać dzieciom przykład tego, jak załatwia się sprawy dorosłych i jak należy szanować ludzi, którzy wkładają serce w rozwijanie skrzydeł naszych pociech. Mądre rodzicielstwo polega także na szukaniu oszczędności tam, gdzie to możliwe, ale nigdy kosztem szacunku dla drugiego człowieka, bo tylko w ten sposób możemy nauczyć młode pokolenie odpowiedzialności i zdrowych zasad panujących w dorosłym świecie. Zobacz też: 12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
„Dziecko to nie atrakcja na żądanie”. To nagranie kilkulatki z rodziny Clarke przyprawia o ciarki, dziewczynka aż zdarła sukienkę
Internetowa codzienność wielodzietnej rodziny Clarke od lat przyciąga przed ekrany tysiące zaciekawionych widzów, którzy z zachwytem śledzą ich losy. W sieci wybuchła jednak burza po tym, jak pod lupę wzięto jedno z nagrań z udziałem małej Grace. Uważni obserwatorzy dostrzegli na ekranie coś bardzo niepokojącego.
Niestety, to co dla jednych jest tylko zabawnym i niewinnym filmikiem mającym zbierać polubienia, dla innych staje się powodem do zadania bardzo trudnych i niezwykle ważnych pytań o granice prywatności najmłodszych. W sieci wybuchła właśnie potężna dyskusja po tym, jak popularny profil „coś tu nie gra” udostępnił jedno z najnowszych nagrań znanej w internecie rodziny Clarke. Krótki filmik przedstawiający dziewczynkę o imieniu Grace z rodzeństwa z pięcioraczków, zatytułowany przez jej bliskich dość beztrosko, wywołał wśród wielu internautów spore poruszenie. Zamiast spodziewanej, radosnej i naturalnej dziecięcej ekspresji, uważni obserwatorzy dostrzegli na ekranie coś, co budzi głęboki sprzeciw i zmusza do głośnego przypomnienia prostej zasady, że mały człowiek nie jest zabawką stworzoną do generowania internetowych zasięgów. Gotowa do występu przed kamerą. Ten z pozoru wesoły taniec dziewczynki wywołał burzę Na udostępnionym materiale wideo widzimy małą Grace, która stoi bezpośrednio przed lodówką w kuchni, a obiektyw telefonu jest już od samego początku idealnie na nią skierowany. Zamiast spontanicznego, radosnego podskakiwania, jakie znamy z codziennego życia z kilkulatkami, na nagraniu słyszymy kontrolujący głos matki, która pyta córkę, czy jest gotowa na start. Dziewczynka z pełną powagą kiwa potulnie głową, po czym na dany sygnał zaczyna wykonywać wyuczone ruchy taneczne do przyśpiewu swojej mamy. Całość została opublikowana w internecie z opisem mówiącym o tym, że mała tak mocno tańcowała, że aż zdarła sobie sukienkę. Jednak komentatorzy bardzo słusznie i bezlitośnie punktują tę pozorną naturalność, pokazując, że dziewczynka nie zaczęła pląsać sama z siebie pod wpływem nagłego impulsu czy dobrego humoru. Została po prostu precyzyjnie ustawiona przed kamerą w roli małej aktorki, dostała jasną komendę do rozpoczęcia show i zaczęła idealnie wykonywać to, czego w danym momencie oczekiwali od niej nastawieni na nagranie dorośli. To właśnie ta sztuczność i mechaniczność zachowania u tak małego dziecka budzą największy, uzasadniony niepokój. Prywatność dziecka na sprzedaż. Ile razy kamera będzie ważniejsza niż beztroskie dzieciństwo? Problem poruszony w tej dyskusji dotyka o wiele głębszego zjawiska, jakim jest zamienianie każdej, najbardziej intymnej i prozaicznej chwili z życia malucha w gotowy kontent do publikacji w mediach społecznościowych. Zastanawiające jest to, ile razy jeszcze zwykła, domowa codzienność ma zostać bezpowrotnie utracona na rzecz nagrania kolejnej rolki, tiktoka czy relacji na żywo. Kiedy telefon komórkowy staje się ważniejszy niż pozwolenie dziecku na to, by po prostu mogło być dzieckiem, przekraczamy niebezpieczną granicę, zza której bardzo trudno będzie później wrócić. Mała dziewczynka, zamiast biegać bez celu, brudzić się i testować świat na własnych warunkach, od najmłodszych lat uczy się, że na hasło „ready” musi natychmiast przybrać odpowiednią minę, uśmiechnąć się i zrobić występ dla tysięcy całkowicie obcych, anonimowych ludzi siedzących przed ekranami. Dziecko to nie jest maskotka, której można wydać rozkaz w stylu: tańcz, a my to zaraz opublikujemy i będziemy liczyć serduszka pod postem. To potworne, że tak wiele osób wciąż nie widzi w tym mechanizmie absolutnie żadnego problemu, traktując codzienne pokazywanie prywatności swoich pociech jako nowoczesny pamiętnik, a nie jako realne naruszenie ich podstawowych praw do intymności i spokoju. Jak mądrze chronić wizerunek malucha w sieci? Czas na wyznaczenie twardych granic Wychowanie młodego pokolenia w dobie wszechobecnego internetu wymaga od nas, dorosłych, ogromnej odpowiedzialności, dojrzałości i przede wszystkim postawienia dobra dziecka na pierwszym miejscu, daleko przed własnymi ambicjami czy korzyściami finansowymi. Każdy film, każde zdjęcie i każda intymna wpadka rzucona w przestrzeń cyfrową zostaje tam na zawsze i w przyszłości może stać się powodem do potężnych kompleksów, lęków czy rówieśniczego nękania w szkole. Musimy wreszcie zacząć głośno i otwarcie rozmawiać o tym, jak niszczycielski wpływ na psychikę kilkulatka ma permanentne dorastanie w błysku fleszy i pod ciągłą oceną tysięcy ludzi. Dziecko potrzebuje bezpiecznego domu, w którym zasady są stałe, a miłość rodziców jest bezwarunkowa i nie zależy od tego, jak pięknie maluch zatańczy przed obiektywem smartfona. Prawo dzieci do spokojnego, prywatnego i wolnego od cyfrowej presji dzieciństwa to najważniejszy obowiązek, z jakiego musimy się jako dorośli wywiązywać każdego dnia. Zobacz też: Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
To 1 zdanie podcina dziecku skrzydła i ciągnie w dół przez całe życie. „Odbiera akceptację rodziców”
Większość z nas w chwilach bezsilności i złości sięga po zwroty, które pamięta z własnego dzieciństwa. Okazuje się jednak, że jedno z najpopularniejszych pytań rzucanych na placach zabaw ma niszczycielską siłę, która potrafi uderzyć w tożsamość malucha. Zobacz, jaki krótki komunikat odcina dziecko od poczucia bezpieczeństwa i dlaczego znana influencerka uznała go za absolutny koszmar z przeszłości.
W kryzysowych momentach, gdy poziom stresu gwałtownie szybuje w górę, niezwykle łatwo jest stracić zimną krew i rzucić w stronę dziecka słowa, które wydają się nam szybkim i skutecznym sposobem na zaprowadzenie porządku. Niestety, rzadko kiedy zastanawiamy się nad tym, że bezwiednie powielane zdania, które sami pamiętamy z własnego dzieciństwa, często niosą ze sobą potężny, niszczycielski ładunek psychologiczny. W sieci wybuchła niezwykle ważna i poruszająca dyskusja po opublikowaniu intrygującego nagrania przez influencerkę prowadzącą profil Migatomama na Instagramie. Kobieta wskazała jedno, niezwykle popularne w polskich domach zdanie, które dla niej samej jest absolutnym koszmarem i którego solennie obiecała nigdy nie wypowiedzieć do własnej pociechy. Słowa te, choć pozornie brzmią jak zwykła wychowawcza reprymenda, mają ogromną siłę rażenia, która potrafi skutecznie podciąć dziecku skrzydła na całe dorosłe życie. „Nie wstyd ci?”. To popularne pytanie niszczy poczucie wartości Tym toksycznym, powtarzanym z pokolenia na pokolenie zwrotem, przed którym tak mocno przestrzega influencerka, jest krótkie, rzucone z pogardą pytanie: „Nie wstyd ci?”. Każdy z nas prawdopodobnie słyszał je w dzieciństwie przynajmniej kilka razy, gdy zmalował coś grubszego albo nie potrafił dostosować się do sztywnych wymagań dorosłych. Kiedy współczesna mama czy tata bezrefleksyjnie sięgają po to zdanie na placu zabaw czy w domu, rzadko zdają sobie sprawę, że uderzają bezpośrednio w najważniejszy fundament rozwoju małego człowieka − w jego poczucie bezpieczeństwa. Zamiast pomóc maluchowi zrozumieć popełniony błąd, komunikat ten kruszy kruchą strukturę dziecięcej samooceny. Wpajanie dziecku poczucia wstydu to jedna z najbardziej skutecznych, ale też najbardziej destrukcyjnych metod manipulacji emocjonalnej. Kiedy dorosły pyta kilkulatka, czy nie jest mu wstyd, nie krytykuje jego konkretnego zachowania, ale uderza bezpośrednio w jego tożsamość. Dziecko nie dostaje informacji, że zrobiło coś złego, co można naprawić, ale podświadomie koduje w swojej małej głowie przerażający wniosek, że ono samo jest złe, wadliwe i całkowicie niewystarczające takie, jakie jest w danej chwili. Rozwój emocjonalny kilkulatka − jak wstyd odbiera akceptację samego siebie Autorka poruszającego wpisu na Instagramie niezwykle trafnie zauważa, że to jedno toksyczne zdanie brutalnie odbiera dziecku akceptację samego siebie oraz, co najbardziej bolesne, bezwarunkową akceptację ze strony ukochanych rodziców. Wstyd, w przeciwieństwie do zdrowego poczucia winy, nie motywuje do poprawy zachowania ani do przeproszenia za błąd. Wstyd paraliżuje, zmusza do emocjonalnej ucieczki, chowania się w sobie i budowania wokół własnego serca potężnego, obronnego muru. Mały człowiek, który regularnie słyszy od mamy czy taty pytanie o wstyd, zaczyna żyć w permanentnym lęku przed odrzuceniem ze strony najbliższych mu osób na świecie. Zamiast budować bliskość i zaufanie, rodzic staje się surowym prokuratorem, który zamiast zrozumieć przyczyny kryzysu, woli publicznie lub w domu upokorzyć bezbronną istotę. To zdanie to atak zamiast chęci autentycznego porozumienia się i zbadania, co takiego wydarzyło się w emocjach malucha, że doprowadziło do wybuchu złości czy trudnego zachowania. Dorastanie w cieniu takiego komunikatu rodzi dorosłych, którzy w przyszłości nie potrafią stawiać twardych granic, wiecznie przepraszają za to, że żyją, i w każdym potknięciu zawodowym czy prywatnym widzą ostateczny dowód na swoją życiową nieudolność. Jak rozmawiać z dzieckiem w chwilach złości − asertywna komunikacja bez ranienia bliskich Zrzucenie z siebie pokoleniowego bagażu i rezygnacja z tego uciążliwego zwrotu wymaga od nas, dorosłych, ogromnej uważności oraz pracy nad własnymi emocjami w kryzysowych momentach. Musimy zrozumieć, że małe dziecko nie uczy się szacunku i empatii poprzez publiczne zawstydzanie i pokazywanie mu, jak bardzo nas rozczarowało. Zamiast pytać, czy nie jest mu wstyd, warto postawić na jasne, asertywne i przede wszystkim bezpieczne komunikaty, które oddzielają zachowanie malucha od jego osoby. Kiedy sytuacja wymyka się spod kontroli, mądry rodzic powinien nazwać fakty i zaproponować wyjście z sytuacji, na przykład mówiąc: „Widzę, że jesteś bardzo wściekły i dlatego rzuciłeś tą zabawką, ale w naszym domu nie niszczymy rzeczy, pomogę ci teraz to posprzątać”. Taki komunikat daje dziecku jasną informację o granicach, uczy odpowiedzialności za czyny, ale jednocześnie wysyła bezcenny sygnał: jesteś bezpieczny, kocham cię nawet wtedy, gdy sobie nie radzisz, i wspólnie naprawimy ten błąd. Tylko wychowanie oparte na bezwarunkowej akceptacji i odrzuceniu toksycznych metod zawstydzania pozwala na stworzenie sprawczych, silnych i wolnych od lęku ludzi, którzy w dorosłym życiu będą potrafili z dumą rozwijać skrzydła i śmiało kroczyć przez świat. Zobacz też: Te 3 zachowania świadczą o wysokiej inteligencji dziecka. Rodzice często mylą je z bezczelnością
Awantura w samolocie, bo dziecko nie chciało zapiąć pasów, a rodzic był bezradny. Lot odwołano
Odwołany lot do Toronto z międzynarodowego lotniska Victoria w Kolumbii Brytyjskiej wywołał frustrację wśród pasażerów. Samolot Porter Airlines był już gotowy do startu, gdy dziecko odmówiło zajęcia miejsca i zapięcia pasów. Maszyna zawróciła do terminala, a procedury trwały tak długo, że rejs przełożono.
Jak donoszą media, samolot linii Porter Airlines opuścił terminal i kierował się w stronę pasa startowego. To wtedy załoga i rodzice dziecka wielokrotnie próbowali doprowadzić do tego, by maluch usiadł na swoim miejscu i miał zapięte pasy bezpieczeństwa. Próby nie przyniosły żadnego efektu. Zaczęło się już w drodze na pas, a czas uciekał Linia przekazała, że dziecko stało na fotelu, co z perspektywy procedur przedstartowych oznaczało brak możliwości bezpiecznego rozpoczęcia lotu. W pewnym momencie podjęto decyzję o przerwaniu kołowania i zawróceniu do terminala, by umożliwić pasażerom opuszczenie maszyny. Nie skończyło się jednak na szybkim wyjściu i równie szybkim powrocie na pokład. Wszyscy podróżni musieli wysiąść na czas przygotowania nowego planu lotu i dopełnienia formalności. Cały proces zajął tyle czasu, że tego dnia nie udało się już ponownie wystartować i rejs ostatecznie odwołano. Na pokładzie narastało napięcie, a pasażerowie zostali na lodzie Pasażerowie relacjonowali później, że na pokładzie było dużo frustracji. Z jednej strony część osób patrzyła na sytuację przez pryzmat własnych planów i narastającego opóźnienia, z drugiej w relacjach pojawiały się też bardziej empatyczne głosy: dziecko nie tyle odmawiało współpracy, ile silnie się bało. Ludzie opowiadali, że maluch chował się pod fotelem i wyślizgiwał spod pasów, kiedy próbowano go zapiąć. Takie reakcje w podróży lotniczej nie są rzadkością, zwłaszcza gdy dziecko jest przebodźcowane, zmęczone albo przestraszone nową sytuacją. To jednak nie zmienia faktu, że przy starcie procedury są zero-jedynkowe: bez zapiętych pasów i właściwej pozycji nie da się bezpiecznie ruszyć. Dla pasażerów skutki były konkretne. Ponieważ lotu nie udało się już wykonać tego samego dnia, podróżni musieli zostać na noc w Kolumbii Brytyjskiej. Część osób w pośpiechu szukała noclegu, a teraz domaga się od przewoźnika zwrotu poniesionych kosztów. Linie przeprosiły, ale szczegółów podano niewiele Przewoźnik Porter Airlines przeprosił za niedogodności i potwierdził, że pasażerowie dotarli do Toronto następnego dnia. Nie podano jednak wieku dziecka ani tego, ile osób było na pokładzie. Wiadomo jedynie, że samolot dysponował 132 miejscami. Ta sytuacja pokazuje, jak szybko jeden trudny moment potrafi „rozlać się” na cały rejs i całą grupę pasażerów. Warto przy tym pamiętać, że za tak skrajnymi zachowaniami malucha na pokładzie nie musi wcale stać brak dyscypliny czy rzekome rozwydrzenie. Może być też tak, że paraliżujący strach przed zamkniętą przestrzenią czy hałasem silników wywołuje u kilkulatka panikę, z którą jego niedojrzały układ nerwowy po prostu sobie nie radzi. W takich momentach pełne empatii i cierpliwości podejście rodziców oraz załogi, choć trudne dla zniecierpliwionych współpasażerów, jest jedynym bezpiecznym sposobem na zaopiekowanie się głębokim lękiem przestraszonego dziecka. Jeśli latacie z dziećmi, może to być też przypomnienie, że w podręcznej torbie warto mieć rzeczy, które pomagają maluchowi poczuć się bezpieczniej w fotelu: ulubioną przytulankę, słuchawki wyciszające czy coś do picia. To nie zawsze zadziała od razu, ale w stresie takie drobiazgi potrafią realnie ułatwić start − dosłownie i w przenośni. Źródło: Interia Zobacz też: Na ręczniku obok rozgrywał się dramat: wszyscy patrzyli, co dzieje się z tym dzieckiem. Matka milczała, a ojciec powtarzał jedno zdanie
Ustalono maksymalną temperaturę w żłobkach. Gdy zrobi się za gorąco, każą zabrać dzieci
Letnie upały potrafią wywrócić do góry nogami codzienny plan dnia każdego rodzica, a wysokie temperatury w budynkach stają się coraz większym problemem. Już niedługo żłobki i kluby dziecięce będą musiały przestrzegać bardzo konkretnych i sztywnych zasad dotyczących ciepła w salach.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej opublikowało właśnie projekt nowego rozporządzenia, które jasno określa, co ma zrobić placówka, gdy w pomieszczeniach robi się zbyt gorąco. Kluczową granicą ma być trzydzieści stopni Celsjusza − po przekroczeniu tej bariery opieka nad maluchami w danej sali będzie po prostu prawnie zakazana. Dla wielu rodziców oznacza to jedno: nadchodzą czasy, kiedy z powodu pogody będzie trzeba nagle rzucić pracę i pilnie biec po swoje dziecko. Koniec z radzeniem sobie na siłę − przy 30 stopniach żłobek zostanie zamknięty Nowe przepisy wprowadzają bardzo prostą i bezwzględną zasadę. Jeśli w pokoju, w którym bawią się i śpią dzieci, termometr pokaże więcej niż trzydzieści stopni, maluchy nie mogą tam dłużej przebywać. To bardzo ważna zmiana, ponieważ dyrekcja nie będzie mogła już udawać, że wszystko jest w porządku i przeczekiwać najgorszego skwaru kosztem zdrowia i komfortu naszych pociech. Najbardziej rewolucyjny dla rodzin jest scenariusz, w którym fala gorąca zaleje cały budynek. Jeżeli we wszystkich salach temperatura przekroczy trzydzieści stopni, a właściciel placówki nie będzie miał możliwości przeniesienia dzieci w inne, chłodniejsze miejsce, żłobek lub klub malucha zostanie natychmiast zamknięty. W takiej sytuacji opiekunowie mają działać błyskawicznie: Jak najszybciej powiadomić rodziców o awaryjnym przerwaniu pracy placówki. Jasno wskazać dni i godziny, w których dzieci nie będą przyjmowane. Wezwać rodziców do natychmiastowego odebrania maluchów ze żłobka. Dla pracujących rodziców taki nagły telefon z placówki może oznaczać logistyczny armagedon i konieczność natychmiastowego przeorganizowania całego dnia pracy. Temperatura w żłobku między 26 a 30 st. C − surowe warunki i 4 godziny limitu Urzędnicy przewidzieli też plan awaryjny na dni, kiedy w pomieszczeniach jest gorąco, ale słupki rtęci nie osiągnęły jeszcze krytycznej granicy. Jeśli w salach jest więcej niż dwadzieścia sześć stopni, ale mniej niż trzydzieści, pierwszym obowiązkiem personelu jest przeniesienie grupy do innej, chłodniejszej sali w tym samym budynku. Jeśli jednak całe przedszkole czy żłobek są nagrzane i nie ma wolnego pokoju, dzieci mogą zostać w swojej dotychczasowej sali, ale tylko przy jednoczesnym spełnieniu trzech bardzo surowych warunków: Maluchy muszą mieć zapewnioną stałą pielęgnację i nadzór ze strony pielęgniarki lub położnej. Czas nieprzerwanego pobytu dzieci w tak nagrzanym pokoju nie może przekroczyć maksymalnie czterech godzin. Dyrekcja musi natychmiast podjąć realne kroki, które skutecznie obniżą temperaturę w sali do poziomu 26 stopni lub mniej. Dla wielu rodziców kluczowe będzie pytanie, jak żłobki zamierzają schłodzić pomieszczenia. Ministerstwo nie narzuca tu konkretnych rozwiązań − liczy się wyłącznie skuteczny efekt i zbicie temperatury. Co ciekawe, w celach ratunkowych projekt pozwala na czasowe złamanie przepisów dotyczących minimalnego metrażu przypadającego na jedno dziecko. Jeśli w placówce jest tylko jedna chłodna sala, można tam ścieśnić maluchy ponad limit, ale tylko na maksymalnie cztery godziny dziennie. Bez przymusowej klimatyzacji, ale z jasnym celem − dobrostan malucha jest najważniejszy W oficjalnym uzasadnieniu do projektu ministerstwo wyraźnie zaznacza, że nowe prawo nie nakłada na właścicieli żłobków obowiązku montowania drogiej klimatyzacji ani robienia kosztownych remontów budowlanych. To, w jaki sposób dyrekcja zapewni dzieciom chłód, zależy wyłącznie od jej kreatywności i budżetu − mogą to być rolety termiczne, wiatraki czy specjalne wietrzenie sal nocą. Jednocześnie resort zdrowia i polityki społecznej jasno wskazuje rodzicom i opiekunom, jaka temperatura jest najbardziej optymalna dla małego dziecka. Najlepsze warunki do rozwoju i snu to około dwadzieścia dwa stopnie Celsjusza. Im słupek rtęci wędruje wyżej ponad ten poziom, tym bardziej rośnie ryzyko niebezpiecznego dla zdrowia przegrzania małego organizmu. Nowe przepisy mają wejść w życie czternaście dni po ich oficjalnym ogłoszeniu w dzienniku ustaw, dlatego warto już teraz trzymać rękę na pulsie i przygotować się na nadchodzące, urzędowe zmiany. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Dodatkowe 9 tygodni wolnego na dziecko: prawie nikt nie wie, że taki urlop się należy
Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Większość z nas na dźwięk tego słowa natychmiast wraca wspomnieniami do beztroskich wakacji, zapachu słońca i dłoni umorusanych fioletowym sokiem owocowym. Okazuje się, że ta leśna, letnia historia dla kilku rodzin w Polsce stała się inspiracją do stworzenia wyjątkowej tożsamości dla ich córek. Zobacz, o jakie roślinne imię chodzi i dlaczego nosi je w całym kraju zaledwie sześć Polek.
W pogoni za oryginalnością i chęcią wyróżnienia swojego dziecka z tłumu rodzice czasami odkrywają prawdziwe językowe perełki, o których większość z nas zapomniała. Oficjalne statystyki rejestrów państwowych co roku przynoszą zestawienia propozycji tak unikalnych, że na pierwszy rzut oka trudno w ogóle uwierzyć, że ktoś wpadł na tak nieszablonowy pomysł. W gąszczu tych językowych ciekawostek kryje się jedno niezwykle rzadkie, leśne imię, które w całym kraju nosi obecnie zaledwie sześć Polek. Choć z jednej strony brzmi ono niesamowicie poetycko i nawiązuje do dzikiego piękna otaczającej nas przyrody, z drugiej u wielu osób budzi natychmiastowe, bardzo żywe skojarzenia z wakacjami, zbieraniem owoców prosto z krzaka i brudnymi rękami umorusanymi fioletowym sokiem. Oryginalne imię dla dziewczynek − leśny sekret ukryty w oficjalnych statystykach Tym zagadkowym imieniem jest Jeżyna. W czasach, gdy na placach zabaw niepodzielnie królują Maje, Julie, Zuzanny czy powracające do łask tradycyjne Antoniny, rodzice Jeżyn postanowili całkowicie zerwać z ogólnie przyjętymi szablonami i podarować córkom tożsamość bliską naturze. Nadanie dziecku imienia pochodzącego od dziko rosnącego, leśnego krzewu to decyzja, która natychmiast wyróżnia dziewczynkę i sprawia, że nikt nie przejdzie obok niej obojętnie. Wibracja i brzmienie tego słowa bez wątpienia mają w sobie mnóstwo naturalnego uroku, świeżości i skojarzeń z ciepłym, pachnącym słońcem latem. Jednak urzędowe statystyki Ministerstwa Cyfryzacji pokazują czarno na białym, że Polacy wciąż podchodzą do tej botanicznej propozycji z ogromną rezerwą. Fakt, że w tak dużym kraju jak nasz żyje zaledwie sześć osób noszących to imię, dobitnie świadczy o tym, jak rzadki i nietypowy jest to wybór. Dla jednych będzie to przejaw niesamowitej kreatywności rodziców, dla innych − odważna decyzja, która rzuca wyzwanie klasycznym trendom. Jeżyna: nietypowe imię i letnie skojarzenia Inspiracje czerpane bezpośrednio z flory i fauny nie są w polskiej tradycji niczym nowym − od lat nikogo nie dziwią przecież popularne Jagody, urocze Kaliny, dostojne Malwiny czy subtelne Róże. Dlaczego więc akurat Jeżyna spotyka się z tak dużym zaskoczeniem i bywa traktowana jako językowy eksperyment? Być może chodzi o skojarzenia, które natychmiast przenoszą nas do wspomnień z dzieciństwa. Większość z nas na hasło „jeżyna” widzi przecież gęste zarośla, letnie słońce i ten charakterystyczny, intensywnie fioletowy sok, którym niemal każde dziecko brudzi sobie dłonie i ubrania podczas wakacyjnych wypraw do lasu. To naturalne, ciepłe skojarzenie sprawia jednak, że imię ma w sobie ogromny ładunek autentyczności i swobody. Wychowanie córki o tak unikalnym imieniu bez wątpienia uczy ją od najmłodszych lat pewności siebie i poczucia własnej wyjątkowości. Jeżyna to propozycja dla osób, które kochają naturę, cenią sobie oryginalność i chcą dać córce imię, które opowiada piękną, letnią historię. Choć na szkolnym korytarzu czy w urzędowych okienkach może ono wywoływać zaskoczenie, dla wielu osób będzie przede wszystkim symbolem wolności i odwagi do życia po swojemu. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Dantejskie sceny w górach: dziecko ledwo powłóczyło nogami. „Rodzice całkiem stracili rozum”
Wyprawa na najwyższy szczyt w Polsce z małym dzieckiem to wyzwanie, które wymaga bezbłędnej logistyki i profesjonalnego przygotowania. Rzeczywistość na jednym z najtrudniejszych tatrzańskich szlaków potrafi jednak zszokować nawet doświadczonych przewodników, gdy w grę wkracza skrajna beztroska opiekunów. Zobacz, jak jeden nieprzemyślany szczegół w ubiorze rodziny zamienił zejście z Rysów w mrożące krew w żyłach widowisko, które wywołało potężną burzę w sieci.
W sieci wybuchła ostra dyskusja po opublikowaniu materiału wideo na popularnym profilu Tatry na Facebooku. Film, zarejestrowany przez jednego z turystów w wyższych partiach gór, szybko stał się hitem i ma już kilka milionów wyświetleń. Nagranie przedstawia rodzinę schodzącą ze stromego szczytu, w tym małe dziecko, które trzymane za rękę porusza się z widocznym trudem po ostrych kamieniach. Dodajmy − porusza się w klapkach. Te bulwersujące kadry skłaniają do pytań o granice odpowiedzialności rodzicielskiej. Ignorowanie podstawowych zasad bezpieczeństwa i zmuszanie wycieńczonego malucha do pokonywania trudnego terenu bez odpowiedniego sprzętu to sytuacja, w której dorośli powinni uderzyć się w pierś i pójść po rozum do głowy. Bezpieczeństwo w Tatrach Wysokich i skrajna nieodpowiedzialność rodziców Z opisu materiału wynika, że sytuacja miała miejsce podczas zejścia z Rysów, czyli najwyższego i jednego z najbardziej wymagających szczytów w Polsce. Mówimy o terenie wybitnie wysokogórskim, gdzie szlak ubezpieczony jest łańcuchami, a podłoże stanowią ruchome, śliskie głazy i piargi. W takich warunkach absolutną podstawą jest obuwie trekkingowe z twardą, przyczepną podeszwą, która stabilizuje staw skokowy. Tymczasem dorośli na nagraniu, prowadząc zmęczone dziecko, poruszali się po skałach w gumowych crocsach. Tego typu obuwie ogrodowe nie zapewnia żadnej ochrony ani przyczepności w terenie, w którym chwila nieuwagi może skutkować groźnym upadkiem. „Głupota nie zna granic”, „Może nie wiedzą, że są w górach... głupota to mało powiedziane... czasem niestety jeszcze na szlaku mija się takich plażowiczów”, „To nie jest nieodpowiedzialne. To jest czysta głupota rodzica!” − to tylko niektóre, łagodniejsze komentarze pod filmem. Rodzicu, góry wymagają myślenia i pokory Wprowadzenie dziecka w tak wymagające partie gór wiąże się z odpowiedzialnością, o której turyści niestety często zapominają. Warunki w Tatrach Wysokich potrafią zmienić się w ułamku sekundy, a nagłe załamanie pogody, deszcz czy mgła natychmiast zamieniają szlak w śmiertelną pułapkę. Ratownicy TOPR regularnie apelują do rodziców, przypominając, że w przypadku dzieci nie ma miejsca na brawurę i eksperymenty ze sprzętem czy ubiorem. Dzieci w trudnych warunkach całkowicie polegają na decyzjach dorosłych. Zadaniem rodzica jest racjonalne przygotowanie, zapewnienie bezpieczeństwa oraz umiejętność wycofania się ze szlaku w odpowiednim momencie. Ignorowanie regulaminu Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz elementarnych zasad poruszania się po górach to błąd, który może zakończyć się tragedią. Jak przygotować dziecko na wycieczkę w góry − zasady mądrego planowania Jako świadome społeczeństwo powinniśmy otwarcie edukować oraz piętnować rażące przejawy lekceważenia zasad bezpieczeństwa. Turystyka górska z dziećmi to wartościowa forma spędzania czasu, pod warunkiem że rodzicom nie zabraknie wyobraźni i nie zapomną o podstawowym wyposażeniu malucha. Dla ośmiolatka czy sześciolatka doskonałą i bezpieczną przygodą będzie np. wędrówka do jednej z tatrzańskich dolin, zbieranie pieczątek w schroniskach czy przejście łatwiejszych ścieżek reglowych, ale wszystko to w odpowiednich butach sportowych lub trekkingowych. Prawda jest taka, że dzieci uczą się przez obserwację. Jeśli od małego widzą, że rodzice przed wyjściem w góry sprawdzają prognozę pogody, pakują kurtki przeciwdeszczowe, dbają o dobre buty i potrafią odpuścić szczyt, gdy maluch opada z sił, naturalnie przejmą te zdrowe nawyki. Warto o tym pamiętać i reagować, gdy na szlaku widzimy ewidentną brawurę. Zwrócenie uwagi nieodpowiedzialnym turystom to nie wtykanie nosa w cudze sprawy, ale zwykła, ludzka troska o bezpieczeństwo najmłodszych, którzy sami nie mogą o sobie decydować. Zobacz też: Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
Wreszcie przełom dla rodziców: pensja rodzicielska 4806 zł zamiast 800 plus. Kiedy start nowego programu?
Pensja rodzicielska w wysokości płacy minimalnej, czyli na dziś 4806 zł brutto miesięcznie, ma według propozycji stowarzyszenia Rozwój Plus zastąpić 800 plus dla dzieci w wieku 0–3 lata. Świadczenie miałoby trafić do jednego z rodziców i być oskładkowane oraz opodatkowane.
Stowarzyszenie Rozwój Plus, powołane przez byłego premiera Mateusza Morawieckiego, wysuwa propozycję dużej zmiany dla rodzin z najmłodszymi dziećmi. Chodzi o „pensję rodzicielską” w wysokości płacy minimalnej, czyli obecnie 4806 zł brutto miesięcznie, która miałaby zastąpić 800 plus w grupie dzieci od 0 do 3 lat. Świadczenie przysługiwałoby jednemu z rodziców (niezależnie od tego, czy to mama, czy tata), ale na dziś to wciąż zapowiedź bez projektu ustawy. Zamiast 800 plus − „wynagrodzenie” za opiekę: co dokładnie zakłada pensja rodzicielska? W koncepcji promowanej przez Rozwój Plus „pensja rodzicielska” ma działać bardziej jak regularne wynagrodzenie niż klasyczne świadczenie socjalne. Kluczowe jest to, że: obejmowałaby rodziców dzieci w wieku 0–3 lata, trafiałaby do jednego z rodziców (wybór po stronie rodziny), jej wysokość miałaby odpowiadać płacy minimalnej: 4806 zł brutto miesięcznie, byłaby oskładkowana, „ozusowana” i opodatkowana. To ostatnie budzi szczególne zainteresowanie, bo zmienia sposób myślenia o wsparciu: nie tylko „dopłata do domowego budżetu”, ale także rozwiązanie, które w założeniu ma być wpisane w system pracy i ubezpieczeń. Dla wielu rodziców może to brzmieć jak próba uznania realnej, codziennej pracy opiekuńczej, która w pierwszych latach życia dziecka jest po prostu pełnoetatowa. Jednocześnie warto pamiętać o granicy między pomysłem a realną zmianą: na razie nie ma projektu ustawy, więc nie ma też szczegółów, które dla rodzin są zwykle najważniejsze (zasady składania wniosków, terminy, ewentualne warunki dodatkowe). Rodzice między pracą a opieką: dlaczego ta propozycja pada właśnie teraz? W tle tej dyskusji jest coraz mocniej odczuwalny kryzys demograficzny. Przywoływane są dane GUS mówiące o około 115 tys. urodzeń zarejestrowanych w pierwszych sześciu miesiącach 2026 roku (o ok. 1 tys. mniej niż w analogicznym okresie 2025 roku). To liczby, które pokazują, że dotychczasowe instrumenty nie przełożyły się na wyraźny wzrost urodzeń. Drugi, równie ważny kontekst to codzienność na rynku pracy, zwłaszcza dla rodziców małych dzieci. W publicznej debacie regularnie wraca temat trudności w łączeniu rodzicielstwa z aktywnością zawodową, ryzyka dłuższych przerw w zatrudnieniu i pogłębiania luki płacowej. Wskazuje się też na problem gorszego traktowania matek w pracy oraz na to, że przy niskich zarobkach część kobiet rezygnuje z pracy przynajmniej do czasu, gdy dziecko będzie w wieku przedszkolnym. W tym sensie pomysł pensji rodzicielskiej jest odpowiedzią na pytanie, które wielu rodziców zna aż za dobrze: jak utrzymać stabilność finansową rodziny wtedy, gdy koszty rosną, a doba nie chce się wydłużyć. Dla jednych byłby to realny bufor bezpieczeństwa, dla innych temat do ostrożnej kalkulacji, bo wysokość świadczenia jest podawana w kwocie brutto, a konstrukcja zakłada podatki i składki. Skąd będą pieniądze na pensję rodzicielską? Propozycja formacji Rozwój Plus zakłada, że finansowanie pensji rodzicielskiej miałoby pochodzić z likwidacji innych świadczeń przysługujących obecnie rodzicom najmłodszych dzieci. Wskazywane są trzy programy: 800 plus (w zakresie dotyczącym dzieci 0–3 lata), „kosiniakowe”, „babciowe”. To ważny punkt, bo w praktyce oznaczałby nie tyle dodatkowe pieniądze, ile przebudowę systemu wsparcia dla rodzin z małymi dziećmi. Dla części gospodarstw domowych kluczowe będzie porównanie: co realnie zostaje w kieszeni po opodatkowaniu i oskładkowaniu oraz jak nowy model wygląda wobec obecnych świadczeń. Swoje stanowisko sygnalizuje też rząd. Minister finansów i gospodarki Andrzej Domański podchodzi do pomysłu sceptycznie, wskazując, że rząd zdaje sobie sprawę z trudności powrotu matek na rynek pracy i dlatego wprowadzono program „Aktywny Rodzic”, skierowany do rodziców dzieci w wieku 0–3 lata. Na dziś więc „pensja rodzicielska” to przede wszystkim polityczno-społeczna zapowiedź, która trafia w realne potrzeby rodzin, ale jeszcze nie ma ścieżki legislacyjnej. Jeśli prace programowe ruszą, rodzice będą czekać na konkrety: szczegóły zasad, wpływ na inne świadczenia i to, jak nowe rozwiązanie zadziała w codziennym budżecie. Źródło: Infor Zobacz też: Wreszcie będą darmowe obiady w szkołach dla wszystkich dzieci? Padła konkretna data
Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom
Od 1 września 2026 roku w polskich placówkach wchodzi w życie odgórny zakaz używania telefonów komórkowych przez uczniów. Chociaż nauczyciele zyskują pełne prawo do deponowania sprzętu na czas lekcji i przerw, ich uprawnienia mają granice. Poznaj 3 kluczowe rzeczy, których pedagogom absolutnie nie wolno zrobić z zarekwirowanym smartfonem dziecka.
Od nowego roku szkolnego w placówkach oświatowych w całym kraju zaczyna obowiązywać oficjalny, ogólnopolski zakaz używania telefonów komórkowych przez uczniów. Nowe odgórne wytyczne mają ujednolicić procedury we wszystkich województwach, wspomóc koncentrację dzieci podczas lekcji oraz zmniejszyć przebodźcowanie ekranami. Choć większość rodziców w pełni popiera ideę ograniczenia czasu spędzanego z technologią w murach szkoły, to wokół procedur związanych z egzekwowaniem tego zakazu narosło wiele wątpliwości. Aby współpraca na linii dom-szkoła przebiegała harmonijnie, warto dokładnie poznać ramy prawne i dowiedzieć się, jakie działania ze strony pedagogów są w pełni legalne, a które stanowią przekroczenie uprawnień. Prawa i obowiązki szkoły − co nauczyciel może zrobić z telefonem ucznia? Wprowadzenie odgórnego, ogólnopolskiego zakazu oznacza, że każda placówka musi dostosować swój wewnętrzny statut do nowych realiów prawnych. Wychowawcy i dyrekcja otrzymali jasne narzędzia do tego, by skutecznie dbać o cyfrową higienę w klasach. W ramach obowiązującego od 1 września 2026 roku prawa pracownicy szkoły mogą: Nakazać wyciszenie lub wyłączenie telefonu przed przekroczeniem progu sali lekcyjnej i bezwzględne schowanie go na dno plecaka. Wprowadzić obowiązek deponowania urządzeń w specjalnie przygotowanych, zamykanych szafkach klasowych lub bezpiecznych pudełkach na cały czas trwania zajęć lekcyjnych oraz przerw. Czasowo odebrać smartfon uczniowi, który w rażący sposób łamie zakaz, na przykład potajemnie gra pod ławką, rozprasza rówieśników lub korzysta z sieci w trakcie lekcji. Wezwać do placówki rodziców lub opiekunów prawnych w celu osobistego odebrania urządzenia, jeśli uczeń notorycznie ignoruje nowe przepisy i upomnienia. Granice dyscypliny − 3 rzeczy, których nauczycielom absolutnie nie wolno robić Choć nowe prawo jednoznacznie nakazuje ograniczenie elektroniki w szkołach, smartfon w świetle przepisów kodeksu cywilnego wciąż pozostaje własnością prywatną chronioną Konstytucją. Personel szkoły, egzekwując ogólnokrajowe przepisy, musi poruszać się w ściśle określonych granicach. Oto trzy kluczowe kwestie, w których nauczycielom absolutnie nie wolno podejmować samodzielnych działań: Przetrzymywanie telefonu po zakończeniu zajęć. Szkoła ma prawo zabezpieczyć sprzęt w depozycie wyłącznie na czas trwania lekcji w danym dniu. Niedopuszczalne jest konfiskowanie smartfona na cały tydzień, weekend czy do momentu poprawienia ocen przez ucznia. Po ostatnim dzwonku urządzenie musi zostać wydane nastolatkowi lub jego opiekunom. Przeglądanie zawartości urządzenia. Nauczyciel, pedagog ani dyrektor nie mają prawa żądać odblokowania ekranu, czytać SMS-ów, przeglądać galerii zdjęć ani sprawdzać kont w mediach społecznościowych dziecka. Smartfon jest nośnikiem danych objętych tajemnicą korespondencji oraz ochroną prywatności. Jeśli zachodzi poważne podejrzenie o cyberbullying, nękanie czy inne przestępstwo, szkoła ma obowiązek powiadomić rodziców i wezwać policję, która jako jedyna posiada stosowne uprawnienia do weryfikacji cyfrowych dowodów. Uciekanie od odpowiedzialności za uszkodzenie sprzętu. W momencie, gdy nauczyciel decyduje się na przymusowe zdeponowanie telefonu w klasowej szafce lub szufladzie, placówka przejmuje pełną odpowiedzialność materialną za ten przedmiot. Jeśli podczas przerwy smartfon zostanie skradziony, zalany lub spadnie na podłogę i pęknie w nim szybka, szkoła nie może zasłonić się zapisem w statucie, że nie odpowiada za rzeczy wartościowe. Koszty naprawy lub odkupienia urządzenia muszą zostać pokryte przez placówkę. Budowanie kompromisu − jak wspólnie zadbać o cyfrową higienę w klasie? Wprowadzenie ogólnopolskiego zakazu używania telefonów w szkołach nie musi być zarzewiem konfliktów, o ile obie strony − zarówno rodzice, jak i nauczyciele − wykażą się wzajemnym zrozumieniem i znajomością przepisów. Szkoła powinna jasno zakomunikować zasady deponowania sprzętu już na pierwszym zebraniu, zapewniając bezpieczne miejsce do przechowywania wartościowych urządzeń. Z kolei rodzice powinni uświadamiać dzieci, że przestrzeganie nowych odgórnych przepisów to wyraz szacunku dla pracy nauczyciela i reszty klasy. Jasne określenie granic i wzajemnych praw pozwala uniknąć niedomówień. Nauczyciele zyskują komfort pracy w skupionej grupie, a rodzice pewność, że prywatność i własność ich dzieci są w pełni szanowane. Edukacja w duchu poszanowania prawa to najlepsza lekcja, jaką szkoła może dać młodemu pokoleniu w tych zmieniających się czasach. Zobacz też: 690 zł na dziecko od 1 września. Rodzice nie mają pojęcia o tym świadczeniu
Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
Urokliwe szlaki coraz częściej zamieniają się w arenę zachowań, które u innych turystów budzą jedynie niesmak, złość i kompletne poczucie bezsilności. Kiedy jedni starają się zaszczepić w maluchach miłość do przyrody, inni traktują tatrzańskie rezerwaty jak darmowy plac zabaw, gdzie nie obowiązują żadne reguły.
W sieci wybuchła burza po opublikowaniu zdjęć na popularnej grupie zrzeszającej miłośników górskich wędrówek − Tatromaniacy. Autorka wpisu uwieczniła moment, w którym grupa rodziców pozwoliła swoim dzieciom na brodzenie bezpośrednio w wodzie Morskiego Oka. Fotografie lotem błyskawicy obiegły internet. To, co dla rozbawionych dorosłych było prawdopodobnie niewinną ochłodą w upalny dzień, dla reszty stało się jawnym dowodem na postępujący kryzys wychowawczy. Kąpiel w Morskim Oku − dlaczego wchodzenie do tatrzańskich jezior jest zakazane? Z relacji autorki poruszającego wpisu wyłania się obraz totalnej bezmyślności, która regularnie powtarza się na najpopularniejszych szlakach w Polsce. Na zdjęciach widać dzieci, które za pozwoleniem opiekunów wchodzą do krystalicznie czystej wody chronionego jeziora. Kobieta, która zdecydowała się nagłośnić sprawę, nie kryła swojego poruszenia i napisała prosto z mostu: „Brak słów. Kilku osobom zwracałam uwagę, ale wszystkim nie jestem w stanie, to skutek braku mandatów i bezmyślności”. Morskie Oko to nie jest przecież miejski basen, darmowy aquapark ani podwórkowy brodzik. To ściśle chroniony rezerwat przyrody w sercu Tatrzańskiego Parku Narodowego, w którym obowiązuje bezwzględny zakaz kąpieli czy moczenia nóg. Wchodzenie do wody narusza naturalne środowisko rzadkich gatunków zwierząt, a chemia z filtrów ochronnych i kosmetyków po prostu zatruwa zbiornik. Niestety, dla wielu współczesnych turystów tablice informacyjne i apele strażników parku zdają się być całkowicie niewidoczne. Szacunek do przepisów od najmłodszych lat − ostra reakcja internautów Wpis na grupie Tatromaniacy momentalnie wywołał setki komentarzy, obnażając skrajnie różne podejścia do wychowania. Część internautów była autentycznie wstrząśnięta tym, że dorośli dają dzieciom najgorszy możliwy przykład, traktując zakazy jak luźne i niezobowiązujące sugestie. Jeden z komentujących napisał dosadnie: „Wy tak poważnie? Tylu z Was to śmieszy? Zakaz to zakaz, szacunku do przepisów uczy się od najmłodszych lat... Jeśli ich w tym wieku nie nauczycie, to za 10 lat nie będzie lepiej”. Kolejne głosy w dyskusji były jeszcze bardziej bezwzględne i uderzały w specyficzny, wygodnicki model współczesnego rodzicielstwa. Pojawiły się gorzkie i bardzo emocjonalne stwierdzenia: „Kariny i Brajanki niestety robią to od dawna, madki i Sebusie w tym czasie na piw..., a TPN milczy”. Ta uderzająca bezradność służb parkowych i ciche przyzwolenie na niszczenie przyrody rodzą w świadkach ogromną frustrację. Kiedy zaangażowani turyści starają się pilnować porządku i zwracają uwagę, zamiast refleksji często spotykają się z agresją, pyskowaniem i pretensjami ze strony rozbawionych rodzin, które uważają, że zapłaciły za wakacje i wolno im absolutnie wszystko. To wszystko wina wychowania przez Tiktoka? Najważniejszym i najbardziej niepokojącym wnioskiem, jaki płynie z tej burzliwej internetowej dyskusji, jest wpływ nowoczesnych technologii oraz braku autorytetu rodzicielskiego na kręgosłup moralny młodego pokolenia. Jeden z internautów podsumował sytuację trafnym stwierdzeniem: „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie... a że wychowuje ich telefon, Tiktok, Instagram − no to mamy dzicz”. W pogoni za spektakularnym kadrem, lajkami i wyświetleniami, dorośli sami zachęcają dzieci do łamania zasad, byle tylko zabłysnąć w sieci. A przecież jako rodzice jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszym lustrem i to nasze codzienne wybory kształtują ich nawyki na dorosłe życie. Jeśli kilkulatek widzi, że mama i tata z uśmiechem ignorują zakazy, pozwalają na niszczenie tatrzańskiej przyrody i lekceważą upomnienia innych ludzi, dostaje jasny komunikat, że egoizm i własna wygoda są ważniejsze niż jakiekolwiek normy społeczne. Czas przestać przymykać oko na takie zachowania i udawać, że to tylko niewinna dziecięca zabawa. Reagowanie, piętnowanie i asertywne domaganie się szacunku dla prawa to nie jest wtykanie nosa w nie swoje sprawy, ale walka o to, by uratować resztki kultury osobistej i uchronić unikalne polskie góry przed totalnym zniszczeniem. Zobacz też: „Justysia była naszą wyczekaną córeczką. Zaślepieni miłością długo nie widzieliśmy, jaka jest naprawdę. Aż do tamtej nocy nad jeziorem”
Dziecko powinno nosić nazwisko matki? 3 sytuacje, w których to najlepszy wybór
Choć współczesne pary coraz częściej stawiają na partnerskie układy, jedna decyzja w urzędzie stanu cywilnego wciąż bywa podejmowana w oparciu o dawne przyzwyczajenia, bez głębszego zastanowienia nad skutkami dla przyszłości malucha. Czy można nadać dziecku nazwisko po matce? Czasem to wręcz najlepsza decyzja.
Większość z nas automatycznie zakłada, że noworodek powinien przejąć nazwisko po swoim ojcu, traktując to jako oczywisty element tradycji i dowód na ciągłość rodu. Jednak dynamicznie zmieniające się realia społeczne, rosnąca liczba związków partnerskich oraz skomplikowane sytuacje życiowe sprawiają, że coraz więcej kobiet zaczyna głośno kwestionować ten utarty schemat. To nie jest sprawa buntu czy chęci zrobienia partnerowi na złość, ale wyraz czystego pragmatyzmu i dbania o codzienne bezpieczeństwo oraz komfort małego człowieka. Kwestia tego, czy dziecko powinno nosić nazwisko po matce, przestaje być tematem tabu i staje się elementem nowoczesnego, świadomego rodzicielstwa. Warto dokładnie to przemyśleć, ponieważ istnieją trzy kluczowe sytuacje, w których pójście pod prąd tradycji okazuje się dla matki i jej pociechy absolutnie najlepszym i najbardziej komfortowym wyborem. Związek partnerski bez ślubu: spójność nazwisk matki i dziecka ułatwia codzienne formalności Żyjemy w czasach, w których sformalizowanie związku na papierze nie jest już warunkiem koniecznym do stworzenia szczęśliwego domu i wspólnego wychowywania potomstwa. Kiedy jednak na świecie pojawia się maluch, brak wspólnego nazwiska między partnerami potrafi wygenerować masę drobnych, ale niezwykle uciążliwych problemów w przestrzeni publicznej. Statystyki pokazują bezlitośnie, że to wciąż na barkach matek spoczywa większość codziennych obowiązków − to kobiety najczęściej biegają po przychodniach, zapisują maluchy do żłobków, rozmawiają z paniami w przedszkolnych sekretariatach. W sytuacji, gdy rodzice nie są małżeństwem, a dziecko automatycznie otrzymuje nazwisko po ojcu, matka podczas każdej oficjalnej wizyty w urzędzie staje się dla systemu osobą o zupełnie innej tożsamości. Taki układ zmusza kobietę do ciągłego noszenia przy sobie skróconego aktu urodzenia dziecka, legitymowania się dodatkowymi dokumentami i udowadniania na każdym kroku, że jest prawnym opiekunem własnego syna czy córki. Nadanie dziecku nazwiska po matce w związku nieformalnym całkowicie eliminuje te krępujące i stresujące sytuacje. Rozstanie rodziców w trakcie ciąży − jak uchronić dziecko przed kłopotami? Kolejną, niezwykle bolesną, ale niestety częstą sytuacją jest kryzys w relacji partnerskiej, który doprowadza do rozpadu związku jeszcze zanim maluch przyjdzie na świat. Kiedy drogi przyszłych rodziców się rozchodzą, a zaangażowanie ojca w przyszłą opiekę jest niepewne, nadanie dziecku nazwiska po tacie może być sporym błędem. System prawny w Polsce pozwala co prawda na uznanie ojcostwa w urzędzie stanu cywilnego, jednak automatyczne przypisanie dziecku nazwiska mężczyzny, z którym matka nie ma już żadnego kontaktu, to prosta droga do życiowych komplikacji. Noszenie przez dziecko nazwiska człowieka, który nie uczestniczy w jego codziennym wychowaniu, nie łoży na jego utrzymanie i staje się wirtualną postacią z dokumentów, bywa dla dorastającego kilkulatka potężnym obciążeniem psychicznym. Co więcej, późniejsza próba zmiany nazwiska w urzędzie lub sądzie bez zgody biologicznego ojca bywa prawdziwą batalią prawną, ciągnącą się przez długie lata. Jeśli przyszłość relacji z partnerem jest niestabilna, odpowiedzialna matka powinna postawić na bezpieczeństwo i od samego początku zarejestrować dziecko pod swoim własnym nazwiskiem. Chroni to tożsamość malucha i oszczędza mu w przyszłości bolesnych pytań o to, dlaczego nosi nazwisko osoby, która nigdy nie była obecna w jego życiu. Związek z obcokrajowcem i unikalne nazwisko − praktyczne aspekty językowe i urzędowe Trzecią sytuacją, w której wybór nazwiska po matce okazuje się zbawieniem, są coraz częstsze małżeństwa i związki z obcokrajowcami. Kiedy partner pochodzi z innego kręgu kulturowego, jego nazwisko w polskiej wersji językowej potrafi brzmieć niezwykle obco, nienaturalnie lub stwarzać problemy z poprawną pisownią i odmianą w dokumentach. Długie, trudne do wymówienia zbitki literowe mogą stać się w przyszłości powodem do drwin w szkole czy generować wieczne błędy w urzędowych rejestrach czy na dyplomach. W takich przypadkach nadanie dziecku nazwiska po matce − zwłaszcza jeśli jest ono proste, tradycyjne i typowo polskie − to wyraz czystej troski o językowy komfort malucha dorastającego w naszym kraju. Alternatywą, na którą decyduje się wiele par, jest również podwójne nazwisko, łączące tożsamość obojga rodziców. Warto jednak pamiętać, że im prostsza i bardziej naturalna tożsamość dziecka w kraju, w którym mieszka i uczy się na co dzień, tym mniej stresu i proceduralnych niedopatrzeń w jego dorosłym życiu. Podsumowując: to, że coraz częściej rezygnujemy z przestarzałych tradycji na rzecz wygody i bezpieczeństwa naszych dzieci, to nic złego. A nazwisko po mamie brzmi równie pięknie i dumnie, jak to po tacie. Zobacz też: Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz”
Ile zajęć dodatkowych wytrzyma 6-latek? Mniej, niż myślisz. 3 sygnały przeciążenia, które widać od razu
Już w wakacje rodziców ze wszystkich stron zaczynają atakować oferty szkół językowych, klubów sportowych, warsztatów z robotyki czy sekcji baletowych, które obiecują genialny rozwój talentów naszych pociech. Choć kierujemy się wyłącznie miłością i chęcią zapewnienia dziecku jak najlepszego startu w dorosłość, bardzo łatwo wpaść w pułapkę współczesnego, dążącego do perfekcji rodzicielstwa.
Granica między mądrym rozwijaniem pasji a nieświadomym fundowaniem maluchowi katorgi jest niezwykle cienka. Wielu dorosłych zapomina, że układ nerwowy kilkuletniego człowieka wciąż się rozwija i potrzebuje przede wszystkim wolnego czasu na nudę i swobodną zabawę. Przeładowanie grafiku dziecka zajęciami pozalekcyjnymi to jeden z najpowszechniejszych błędów współczesnych rodziców. Wychowawczyni mojego syna w klasach 1-3 zawsze powtarzała: im mniej zajęć dodatkowych, tym lepiej. Warto dowiedzieć się, ile tak naprawdę jest w stanie znieść mały organizm, zanim dotrze do ściany i całkowicie odmówi współpracy. Rozwój dziecka a zajęcia dodatkowe − ile wytrzyma 6-latek? Psychologowie dziecięcy i pedagodzy od lat powtarzają tę samą, niezwykle ważną zasadę: dla sześcioletniego dziecka najważniejszą formą nauki jest swobodna, niczym nieskrępowana zabawa. To właśnie podczas układania klocków, biegania po podwórku czy bezcelowego rysowania na podłodze w mózgu małego człowieka tworzą się najważniejsze połączenia neuronowe. Kiedy zapełniamy popołudnia kilkulatka zorganizowanymi lekcjami od poniedziałku do piątku, brutalnie zabieramy mu przestrzeń na naturalny relaks i rozładowanie emocji po całym dniu spędzonym w zerówce czy pierwszej klasie. Eksperci do spraw rozwoju dzieci sugerują, że dla zdrowego sześciolatka optymalną liczbą są maksymalnie dwa spotkania pozalekcyjne w tygodniu, trwające nie dłużej niż 45 minut. Najlepiej, aby jedno z nich miało charakter czysto ruchowy, jak basen czy ogólnorozwojowa gimnastyka, a drugie rozwijało pasje artystyczne lub intelektualne. Każda kolejna godzina wciśnięta w grafik na siłę sprawia, że dziecko przestaje traktować te chwile jako przyjemność, a zaczyna odczuwać je jako kolejny, ciężki obowiązek i stres. Przebodźcowanie u dzieci − trzy kluczowe sygnały, że dziecko ma dość Układ nerwowy małego człowieka nie potrafi zakomunikować zmęczenia w taki sam sposób, w jaki robi to dorosły. Sześciolatek rzadko przyjdzie do mamy i powie wprost, że czuje się wypalony i potrzebuje odpoczynku np. od lekcji hiszpańskiego. Zamiast tego jego przeciążony organizm zacznie wysyłać bardzo wyraźne sygnały alarmowe, które uważny rodzic jest w stanie zauważyć od razu. Pierwszym i najbardziej uderzającym objawem są nagłe, gwałtowne zmiany nastroju i trudne do opanowania histerie z pozornie błahych powodów. Jeśli dotychczas radosny maluch zaczyna wybuchać płaczem przy zakładaniu butów, rzuca zabawkami albo reaguje agresją na proste prośby, jego system nerwowy najprawdopodobniej kapituluje z powodu nadmiaru bodźców. Drugim sygnałem są narastające problemy ze snem i wieczornym wyciszeniem. Przebodźcowane dziecko, paradoksalnie, ma ogromny problem z zaśnięciem − jego mózg jest tak nakręcony bodźcami, że nie potrafi przejść w stan spoczynku, co skutkuje nocnymi lękami i płaczem przez sen. Trzecim, równie niepokojącym symptomem są dolegliwości psychosomatyczne, takie jak nawracające bóle brzucha czy głowy, pojawiające się najczęściej rano przed wyjściem z domu albo tuż przed rozpoczęciem konkretnych warsztatów. Jak mądrze zaplanować czas wolny dziecka? Postaw na nudę i święty spokój Odejście od presji idealnego rodzicielstwa bywa trudne, ale jest absolutnie konieczne dla zachowania zdrowia psychicznego i spokoju całej rodziny. Zamiast ścigać się z innymi matkami na liczbę certyfikatów i dyplomów zdobytych przez sześciolatka, warto dać dziecku najpiękniejszy możliwy prezent: prawo do bezwzględnej nudy. Nuda uczy kreatywności, zmusza do samodzielnego szukania rozwiązań i pozwala na naturalną regenerację przebodźcowanego mózgu. Wybierając warsztaty pozalekcyjne, zawsze kieruj się autentycznym zainteresowaniem dziecka, a nie modą czy własnymi niespełnionymi ambicjami z dzieciństwa. Jeśli maluch po dwóch tygodniach ze łzami w oczach prosi, by nie jechać na trening, nie tłumacz tego brakiem wytrwałości czy kaprysem. Słuchaj swojego dziecka, rozmawiaj z nim i pamiętaj, że na rozwijanie wielkich karier i naukę pięciu języków przyjdzie jeszcze czas. Teraz najważniejszym zadaniem twojego sześciolatka jest po prostu być dzieckiem, mieć brudne kolana od skakania po kałużach i czuć, że dom to bezpieczna przystań, w której nikt nie stoi nad nim ze stoperem i arkuszem ocen. Źródło: PTP, FDDS Zobacz też: „Ani jedno dziecko nie przyszło na urodziny mojej Zosi. Gdy poznałam powód, moje serce rozpadło się na kawałki”
Dzieci są chamskie, bo patrzą na dorosłych? „Matka nad Bałtykiem wypowiedziała tylko 1 zdanie. Szkoda, że w ogóle otworzyła usta”
W ferworze wakacyjnej beztroski bardzo łatwo zapomnieć, że małe dzieci chłoną otaczający świat niczym gąbka, a najważniejszą lekcję kultury osobistej odbierają nie w szkolnych ławkach, ale obserwując zachowania własnych rodziców.
W gąszczu kolorowych parawanów, szumu fal i zapachu smażonej ryby rozegrała się scena, która na długo zapadła mi w pamięć i skłoniła do bardzo gorzkich refleksji nad współczesnym wychowaniem. Podczas gdy w mediach społecznościowych bez przerwy narzekamy na to, że dzisiejsze nastolatki i kilkulatki bywają opryskliwe, aroganckie i pozbawione elementarnych manier, zapominamy o jednym, kluczowym fakcie. Dzieci nie rodzą się chamskie − one po prostu z przerażającą precyzją kopiują to, co widzą u dorosłych. Sytuacja, której świadkiem byłam na plaży w popularnym nadmorskim kurorcie, idealnie obnażyła ten mechanizm. Tamta matka dała swojej małej córeczce najgorszy możliwy przykład. Kultura osobista przy dzieciach: one wszystko widzą Wszystko wydarzyło się około godziny czternastej na zatłoczonym odcinku plaży, gdzie koce i leżaki leżały niemal jeden na drugim. Tuż obok nas rozbiła się rodzina z małą, na oko 6-letnią dziewczynką. Obok ich parawanu przechodził starszy, wyraźnie zmęczony upałem pan, który handlował gotowaną kukurydzą i popychał przed sobą ciężki, plastikowy wózek na kółkach. Starszy człowiek szedł powoli, z trudem ciągnąc swój majdan przez głęboki piasek. Niefortunnie jedno z kółek wózka zahaczyło o róg koca wspomnianej rodziny, lekko go podwijając i obsypując piaskiem leżącą na brzegu plastikową zabawkę dziewczynki. Starszy pan natychmiast się zatrzymał, otarł pot z czoła i z ogromną kulturą w głosie zaczął przepraszać kobietę, tłumacząc, że piasek jest dzisiaj wyjątkowo zdradliwy i potknął się na nierówności. Mała dziewczynka spojrzała na mamę, czekając na jej reakcję. To był idealny moment, by pokazać dziecku, czym jest wyrozumiałość, szacunek dla starszego człowieka i ciężkiej pracy w upale. Zamiast tego matka dziewczynki wstała gwałtownie z leżaka, zmierzyła starszego pana pogardliwym wzrokiem i fuknęła z wściekłością coś w rodzaju: „Weź, człowieku, spływaj stąd! Nikt normalny nie chce oglądać takiego dziada!”. Młode pokolenie traci maniery? Odpowiedzialni są rodzice Cała plaża wokół po prostu zamarła, a ludzie na sąsiednich kocach przerwali rozmowy i zaczęli gapić się na tę kobietę. Starszy pan pobladł, nic nie odpowiedział, tylko spuścił głowę i z trudem ruszył dalej, ciągnąc swój wózek. Najbardziej przerażające było jednak to, co wydarzyło się chwilę później. Ta mała dziewczynka, widząc triumfującą minę swojej mamy, natychmiast podchwyciła ten chamski ton. Odwróciła się w stronę morza i zaczęła głośno pokazywać palcem na odchodzącego staruszka, krzycząc za nim z pełnym rozbawieniem: „Idź stąd, głupi dziadzie, popsułeś nam kocyk!”. Matka nawet nie drgnęła. Nie zwróciła córce uwagi, nie wytłumaczyła, że tak nie wolno mówić do drugiego człowieka, a tym bardziej do starszej osoby. Wręcz przeciwnie − pogłaskała małą po głowie, zaśmiała się i podała jej brzoskwinię. To była przerażająca lekcja wychowania do pogardy, zaserwowana własnemu dziecku. Ta kobieta na własne życzenie, z pełną premedytacją zasiała w małej głowie swojej córki przekonanie, że ludzi pracujących fizycznie lub starszych można traktować bezprzedmiotowo, jeśli tylko ma się na to ochotę. Szacunek do drugiego człowieka − jak uczyć dzieci empatii? Jako dorośli musimy wreszcie przestać zdejmować z siebie odpowiedzialność za to, jakie pokolenie wypuszczamy w świat. Każdego dnia na forach internetowych i portalach parentingowych matki ubolewają nad tym, że współczesne dzieci nie znają słów takich jak proszę, dziękuję czy przepraszam. Narzekamy na bezstresowe wychowanie, na arogancję w szkołach i brak empatii na ulicach. Tylko skąd te dzieci mają czerpać wzorce, skoro ich najbliżsi opiekunowie prezentują poziom kultury osobistej na poziomie zera? Dziecko nie uczy się szacunku z pustych regułek powtarzanych przed pójściem do szkoły. Ono uczy się szacunku, widząc, jak mama rozmawia z panią przy kasie w markecie, jak tata reaguje, gdy ktoś przypadkiem potrąci go na deptaku, i jak traktujemy ludzi, którzy świadczą nam codzienne usługi. Jeśli na urlopie pozwalamy sobie na chamstwo, egoizm i publiczne upokarzanie innych tylko dlatego, że zapłaciliśmy za wczasy i wydaje nam się, że jesteśmy królami życia, to nie miejmy pretensji, że za dziesięć lat nasze własne dzieci będą odnosić się do nas z taką samą pogardą. Czas zacząć wymagać przede wszystkim od siebie, bo największą i najważniejszą lekcją dobrego wychowania jest nasz własny, codzienny przykład dawany chociażby przy kawiarnianym stoliku czy na nadmorskiej plaży. Zobacz też: Hybrid parenting to nowy trend wśród rodziców. Mają dość „bezstresowego wychowania”
Te 3 zachowania świadczą o wysokiej inteligencji dziecka. Rodzice często mylą je z bezczelnością
Kiedy kilkulatek po raz kolejny odmawia wykonania prostego polecenia, rzuca nam wyzwanie prosto w oczy albo podważa autorytet w obecności gości, w głowie zmęczonego rodzica natychmiast zapala się czerwona lampka ostrzegawcza.
Tradycyjne podejście do dzieci bardzo mocno zakorzeniło w nas potrzebę wychowania grzecznego, ułożonego i bezproblemowego człowieka, który idealnie dopasuje się do społecznych ram. Zapominamy jednak, że wyjątkowy, ponadprzeciętnie rozwijający się mózg dziecka nie potrafi funkcjonować w trybie potulnego wykonywania rozkazów. Okazuje się, że to, co w pierwszej chwili intuicyjnie diagnozujemy jako skrajne nieposłuszeństwo, brak wychowania czy zwykłą podwórkową arogancję, w rzeczywistości jest czymś zupełnie innym. Trzy konkretne, specyficzne zachowania są jednoznacznym dowodem na wybitne zdolności intelektualne malucha, choć w oczach zdezorientowanego otoczenia wyglądają jak klasyczna, czysta bezczelność. Wysoka inteligencja u dziecka − bystre maluchy bez przerwy kwestionują zasady Pierwszym i najbardziej zapalnym punktem w relacji na linii dorosły-dziecko jest moment, w którym kilkulatek zamiast potulnego wykonania prośby, zaczyna drążyć temat i domagać się logicznych argumentów. Inteligentne dziecko nie zadowoli się rzuconym w pośpiechu hasłem, że ma coś zrobić, bo dorosły tak powiedział. Dla małego geniusza taka autorytarna ściana jest komunikatem kompletnie pozbawionym sensu, dlatego jego mózg natychmiast uruchamia proces analityczny. Maluch zaczyna pytać, dlaczego akurat teraz musi posprzątać klocki, dlaczego zupa jest zdrowa i z jakiego powodu nie może założyć letnich sandałów w deszczowy, chłodny dzień. Dla zmęczonej mamy, która próbuje w pośpiechu ogarnąć wyjście do pracy lub przygotowanie kolacji, takie wieczne dyskusje i dociekanie prawdy wyglądają jak próba zagrania dorosłemu na nosie. Nic bardziej mylnego. Zdolność do podważania zastanych schematów, szukanie głębszych powiązań przyczynowo-skutkowych oraz odwaga do otwartego wyrażania własnych wątpliwości to fundamentalne cechy ludzi o wysokim ilorazie inteligencji. Taki kilkulatek nie chce zrobić na złość − on po prostu posiada naturalną, zdrową potrzebę zrozumienia mechanizmów rządzących jego światem. Zamiast tłumić ten proces i karać dziecko za rzekomy brak szacunku, warto dostrzec w tym niesamowity potencjał intelektualny, który w przyszłości pozwoli temu człowiekowi stać się niezależnym, krytycznie myślącym dorosłym, odpornym na manipulacje otoczenia. Pyskowanie i cięta riposta − jak rozwój mowy i spryt językowy myli rodziców Drugim zachowaniem, które potrafi natychmiast podnieść ciśnienie u każdego rodzica, jest umiejętność natychmiastowego, błyskotliwego odpowiadania na uwagi dorosłych, potocznie nazywana pyskowaniem. Wyobraźmy sobie sytuację, w której zwracamy dziecku uwagę, że zachowało się nieładnie, a w odpowiedzi słyszymy idealnie skrojoną, ironiczną ripostę, która bezlitośnie punktuje nasze własne, wcześniejsze potknięcia. W ułamku sekundy czujemy złość, a otoczenie natychmiast patrzy na nas oceniająco, sugerując, że hodujemy w domu małego, bezczelnego potwora, który nie ma za grosz respektu dla starszych. Tymczasem neuropsychologowie dziecięcy nie mają wątpliwości: stworzenie trafnej, ciętej i poprawnej pod kątem językowym riposty w ułamku sekundy to wielki wysiłek dla dziecięcego mózgu. Aby tak młody człowiek mógł sformułować logiczny kontrargument, jego płaty czołowe muszą pracować na najwyższych obrotach. Dziecko musi błyskawicznie przeanalizować sytuację, dobrać słownictwo, zrozumieć kontekst społeczny i uderzyć dokładnie w ten punkt dyskusji, który obnaża słabość drugiej strony. To przejaw wybitnych zdolności lingwistycznych, ogromnego sprytu oraz ponadprzeciętnej inteligencji emocjonalnej i werbalnej. Nadmierna ruchliwość i ignorowanie poleceń − prawda o kreatywnym chaosie małego geniusza Trzecim, niezwykle uciążliwym w codziennym życiu symptomem wysokiej inteligencji jest stan, w którym dziecko sprawia wrażenie, jakby kompletnie ignorowało nasze prośby, żyło we własnym, zamkniętym świecie i nie potrafiło usiedzieć na miejscu nawet przez pięć minut. Rodzice i nauczyciele w szkołach bardzo często stawiają na takich dzieciach krzyżyk, twierdząc, że są rozkojarzone, nieogarnięte, nie potrafią się dostosować do grupy i wykazują się skrajną ignorancją wobec poleceń wychowawcy. Maluch, który zamiast rysować schematyczne drzewko na polecenie pani, woli rozebrać plastikowy długopis na części pierwsze albo biegać wokół stołu, układając w głowie własną opowieść, bywa z góry uznawany za niegrzecznego. Rzeczywistość bywa jednak zupełnie inna. Mózg ponadprzeciętnie inteligentnego dziecka znajduje się w stanie permanentnego głodu bodźców i informacji. Jeśli zadanie stawiane przez dorosłego jest dla niego zbyt proste, monotonne lub nudne, układ nerwowy malucha natychmiast zaczyna szukać alternatywnych rozrywek, by nie dopuścić do stagnacji. Ten pozorny chaos, uciekanie myślami i permanentna potrzeba manipulowania przedmiotami to nic innego jak faza intensywnego, twórczego myślenia oraz eksperymentowania. Wybitnie inteligentne dzieci potrzebują ruchu do tego, by przetworzyć nadmiar kłębiących się w ich głowach myśli i pomysłów. Zrozumienie tego mechanizmu pozwala dorosłym schować frustrację do kieszeni i zacząć dostarczać dziecku wyzwań na miarę jego realnych potrzeb, zamiast zmuszać je do bezmyślnego ślęczenia nad powtarzalnymi zadaniami, które tłamszą jego naturalną kreatywność. Źródło: nagc.org, American Psychological Association Zobacz też: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko
Dodatkowe 9 tygodni wolnego na dziecko: prawie nikt nie wie, że taki urlop się należy
Urlop rodzicielski dla ojca to rozwiązanie obowiązujące od 2023 roku i niezależne od 2 tygodni urlopu ojcowskiego. To czas płatny w 70 proc., którego tata nie może przekazać matce. Jeśli nie złoży wniosku i nie wykorzysta go w terminie, te tygodnie po prostu przepadną.
Wielu rodziców wrzuca do jednego worka urlop rodzicielski i ojcowski, a to w praktyce dwa odrębne uprawnienia. Urlop ojcowski ma stały, krótki wymiar: 2 tygodnie. Jest w całości płatny w wysokości 100 proc. i można go wykorzystać od dnia narodzin dziecka do momentu, gdy kończy ono 1. rok życia. Ten urlop da się wziąć jednorazowo albo podzielić na dwie części po 1 tygodniu. Dwa różne urlopy, dwa różne terminy – łatwo je pomylić Obok niego funkcjonuje urlop rodzicielski, który łącznie wynosi 41 tygodni (lub 43 tygodnie przy ciąży mnogiej). Od 26 kwietnia 2023 r. część tej puli została na stałe „zarezerwowana” dla ojca: dokładnie 9 tygodni. To oznacza, że nie da się już ułożyć urlopu rodzicielskiego tak, by całość wykorzystał tylko jeden rodzic. Różnica, która dla rodzin bywa kluczowa, dotyczy też czasu na decyzję. Urlop rodzicielski w części przeznaczonej dla taty można wykorzystać aż do końca roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 6 lat. To daje sporą elastyczność w planowaniu opieki, powrotu do pracy czy sezonów chorobowych w przedszkolu. 9 tygodni „tylko dla taty” i 70 proc. płatności – to nie jest dodatek dla mamy Te 9 tygodni urlopu rodzicielskiego ma bardzo konkretną zasadę: jest nieprzenoszalne. Tata nie może przekazać go mamie jako przedłużenia jej urlopu. Jeśli ojciec z niego nie skorzysta, ten czas przepada. W praktyce warto więc potraktować go jak realną część rodzinnego planu opieki, a nie opcję „na kiedyś”. Finansowo też jest inaczej niż przy urlopie ojcowskim. Urlop rodzicielski w tej części jest płatny 70 proc. To ważna informacja dla domowego budżetu: przy wyborze terminu często liczy się nie tylko to, kiedy jest wygodniej organizacyjnie, ale też kiedy rodzina udźwignie niższe świadczenie. Urlop można wykorzystać w całości albo dzielić na części – maksymalnie na 5. Dla wielu rodzin taki podział jest praktycznym rozwiązaniem: łatwiej dopasować urlop do adaptacji w żłobku, wakacji, okresu wzmożonych infekcji czy zmian w pracy. Wnioski i terminy u pracodawcy – tu liczą się dni W sprawach urlopów rodzinnych najwięcej stresu zwykle bierze się z logistyki i formalności. Warto pamiętać, że przy spełnieniu wymogów terminowych pracodawca nie może odmówić udzielenia urlopu. Różne są jednak terminy składania wniosków: przy urlopie ojcowskim wniosek powinien trafić do pracodawcy co najmniej 7 dni przed planowanym startem, przy urlopie rodzicielskim wniosek składa się co najmniej 21 dni przed rozpoczęciem. To proste liczby, ale w codziennym zamieszaniu łatwo o nich zapomnieć. Jeśli planujecie, by rodzice korzystali z urlopu rodzicielskiego w tym samym czasie, dobrze uwzględnić jeszcze jedną zasadę: wspólnie „zużywacie” pulę przysługujących tygodni. Można być więc równolegle na urlopie, ale nie jest to dodatkowy czas ponad limit. Dla wielu rodzin kluczowe jest jedno: 9 tygodni przeznaczone dla ojca to realna szansa na dłuższą opiekę nad dzieckiem i odciążenie drugiego rodzica, ale działa tylko wtedy, gdy zostanie zaplanowane i wykorzystane w terminie. Źródło: gov.pl Zobacz też: Opieka naprzemienna po rozstaniu: który rodzic dostanie 800 plus? Przepisy jasno wskazują, do kogo trafi przelew
Opieka naprzemienna po rozstaniu: który rodzic dostanie 800 plus? Przepisy jasno wskazują, do kogo trafi przelew
Czasem po rozstaniu czy rozwodzie zarówno matka, jak i ojciec otrzymują z ZUS osobne comiesięczne przelewy na dziecko. Jednak aby podzielić się pieniędzmi, oboje muszą dopełnić kluczowych formalności.
Współczesny model wychowania po rozwodzie coraz częściej opiera się na partnerskich zasadach, w których mama i tata chcą w równym stopniu uczestniczyć w życiu dziecka. System prawny w Polsce dynamicznie dostosowuje się do tych realiów, jednak codzienne rozliczenia z państwowymi instytucjami wciąż potrafią zdezorientować niejednego dorosłego. Kwestia tego, na czyje konto ostatecznie trafią świadczenia rodzinne, gdy maluch spędza tyle samo czasu w dwóch różnych domach, wywołuje mnóstwo pytań. Warto dokładnie przeanalizować obowiązujące przepisy prawne, bo nawet jeden błąd we wniosku składanym do ZUS może zablokować wypłatę gotówki na długie miesiące. Opieka naprzemienna w polskim prawie − jak ustalić sprawiedliwy podział obowiązków? Aspekt sprawowania opieki nad dzieckiem po rozwodzie uległ w ostatnich latach ogromnej ewolucji, odchodząc od archaicznego modelu, w którym to matka automatycznie otrzymywała pełnię praw, a ojciec stawał się jedynie weekendowym gościem. Model naprzemienny polega na tym, że dziecko mieszka przez powtarzalne okresy − na przykład tydzień na tydzień lub dwa tygodnie na dwa tygodnie − u każdego z rodziców w jego osobnym miejscu zamieszkania. Aby taki podział mógł funkcjonować w świetle prawa i być brany pod uwagę przez urzędy, musi zostać oficjalnie usankcjonowany przez sąd rodzinny w wyroku rozwodowym lub postanowieniu o zabezpieczeniu kontaktów. Sądy, analizując sytuację rodziny, sprawdzają przede wszystkim, czy rodzice potrafią ze sobą współdziałać bez agresji, czy mieszkają w bliskiej odległości umożliwiającej dziecku bezproblemowe uczęszczanie do tej samej szkoły lub przedszkola oraz czy ich warunki mieszkaniowe zapewniają maluchowi komfort. Dopiero formalne orzeczenie sądu, w którym czarno na białym zapisano sformułowanie o opiece naprzemiennej, otwiera rodzicom drogę do ubiegania się o podział państwowych świadczeń wychowawczych. Jeśli partnerzy dogadali się jedynie ustnie i realizują taki układ bez pieczątki sądowej, dla urzędników państwowych sytuacja pozostaje nieuregulowana, co niemal natychmiast generuje potężne problemy przy weryfikacji wniosków. Komu przysługuje 800 plus po rozwodzie − zasada podziału świadczenia przez ZUS W momencie, gdy sąd oficjalnie orzeka opiekę naprzemienną, dotychczasowe zasady wypłaty sztandarowego programu socjalnego ulegają całkowitej modyfikacji. W standardowych sytuacjach pieniądze trafiają na konto tego rodzica, u którego dziecko ma ustalone stałe miejsce zamieszkania i który sprawuje nad nim bieżącą opiekę. Jednak w przypadku idealnie równego podziału czasu, polskie prawo wprowadza zasadę proporcjonalności, chroniącą interesy finansowe zarówno mamy, jak i taty. Zgodnie z aktualnymi przepisami, w sytuacji sprawowania opieki naprzemiennej kwota świadczenia wychowawczego jest dzielona dokładnie po połowie. Oznacza to, że zarówno matka, jak i ojciec otrzymują ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przelew w wysokości 400 złotych miesięcznie na każde wspólne dziecko. Aby tak się stało, oboje rodzice muszą złożyć do ZUS osobne, niezależne wnioski drogą elektroniczną przez portal PUE ZUS, aplikację mobilną lub bankowość internetową. Do każdego formularza należy bezwzględnie dołączyć skan wyroku sądowego potwierdzającego sprawowanie opieki w modelu naprzemiennym. Urzędnicy po zweryfikowaniu dokumentów wydają dwie osobne decyzje administracyjne i uruchamiają dwa niezależne transfery finansowe, co eliminuje konieczność rozliczania się między byłymi partnerami. Konflikty o świadczenie na dziecko − jak uniknąć pułapek przy składaniu wniosków? Choć teoria brzmi prosto i sprawiedliwie, rzeczywistość urzędowa potrafi dostarczyć rodzicom ogromnej dawki stresu, zwłaszcza jeśli między byłymi partnerami wciąż jest sporo żalu. Jedną z najczęstszych wpadek logistycznych jest sytuacja, w której jeden z rodziców pośpieszy się i złoży wniosek o pełne 800 plus, zatajając przed ZUS fakt, że sąd orzekł opiekę naprzemienną. Jeśli system zarejestruje taki dokument i wypłaci całą kwotę jednej stronie, a po miesiącu wpłynie wniosek od drugiego rodzica wraz z wyrokiem sądowym, urzędnicy wszczynają rygorystyczne postępowanie wyjaśniające. Osoba, która bezprawnie pobrała pełne świadczenie, zostaje wtedy zmuszona do zwrotu nienależnie pobranych pieniędzy wraz z odsetkami, co potrafi doszczętnie zniszczyć i tak napięte relacje w rodzinie patchworkowej. Kolejną pułapką jest brak precyzji w wyroku sądowym − jeśli w dokumencie zapisano jedynie, że ojciec ma prawo do kontaktów, ale nie użyto sformułowania o opiece naprzemiennej, ZUS odmówi podziału kwoty i przyzna całość matce. Jako dorośli i odpowiedzialni ludzie musimy pamiętać, że finanse na dziecko to nie jest narzędzie do prywatnej zemsty czy wyrównywania rachunków z przeszłości. Każda złotówka z państwowych świadczeń powinna służyć zabezpieczeniu potrzeb malucha − kupna ubrań, opłacenia podręczników czy zajęć dodatkowych w obu domach, dlatego kluczem do spokoju jest absolutna transparentność, znajomość przepisów i odrzucenie złych emocji. Źródło: ZUS, Kodeks rodzinny i opiekuńczy Zobacz też: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
Wyprawka do przedszkola w formie obowiązkowej listy zakupów lub dodatkowej „składki” nie ma podstaw prawnych – wskazuje Ministerstwo Edukacji. Resort przypomina, że za wyposażenie placówki odpowiada organ prowadzący, a dyrektor nie może narzucać rodzicom dodatkowych opłat poza ustawowo dopuszczalnymi.
Rodzice dzieci w przedszkolach znów dostają listy rzeczy do kupienia i prośby o dodatkowe wpłaty. MEN przypomina zaś, że wymaganie „wyprawki do przedszkola” w formie obowiązkowych zakupów (np. kredki, plastelina, nożyczki) albo pobieranie składek na ten cel jest niezgodne z prawem. Zasada jest prosta: wyposażenie placówki to zadanie organu prowadzącego, a nie rodziców. Lista zakupów do przedszkola? Resort stawia granicę MEN wskazuje, że dyrektor przedszkola nie ma upoważnienia, by ustanawiać obowiązkowe opłaty związane z realizacją zadań oświatowo-wychowawczych. W praktyce oznacza to, że zakup wyprawki nie może być dla rodziców obowiązkowy. Jednocześnie resort rozróżnia rzeczy potrzebne dziecku na co dzień od wyposażenia, które powinno zapewnić przedszkole. Za uzasadnione uznaje się proszenie rodziców o kapcie czy chusteczki higieniczne. Inaczej jest z narzędziami i materiałami do zajęć, takimi jak nożyczki, kredki czy plastelina – oczekiwanie, że rodzice mają je kupić lub przynieść „dla grupy”, nie ma podstawy prawnej. Wyprawka do przedszkola: kto ma kupić pomoce i sprzęt? Zgodnie z Prawem oświatowym za działalność przedszkola odpowiada organ prowadzący. Do jego zadań należy m.in. zapewnienie warunków działania placówki (bezpiecznych i higienicznych), wykonywanie remontów i inwestycji oraz wyposażenie przedszkola w pomoce dydaktyczne i sprzęt potrzebny do realizacji programów i zadań statutowych. Dla rodzica to ważna informacja: jeśli słyszysz, że „bez dopłaty nie będzie materiałów”, warto pamiętać, że zapewnienie wyposażenia jest elementem prowadzenia przedszkola. Oczywiście w wielu placówkach rodzice chcą wspierać grupę dobrowolnie, ale co innego dobrowolna inicjatywa, a co innego obowiązkowy zakup będący warunkiem uczestnictwa dziecka w zajęciach. Jakie opłaty są legalne, a jakich przedszkole nie może wymagać? Przedszkole – zgodnie z przepisami Prawa oświatowego – nie może pobierać od rodziców opłat innych niż te, które ustali organ prowadzący. W grę wchodzą: opłata za czas przekraczający bezpłatny wymiar nauczania, wychowania i opieki (nie krótszy niż 5 godzin dziennie), opłaty za wyżywienie. Szczególna zasada dotyczy dzieci 6-letnich: przedszkole nie może pobierać opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego od dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą 6 lat. Rodzice ponoszą wtedy wyłącznie opłaty za wyżywienie. Gdzie szukać pomocy, gdy coś budzi wątpliwości? Gdy masz poczucie, że sprawa idzie w stronę obowiązkowych zakupów lub dopłat, pomocne będzie spokojne zebranie informacji: jakie dokładnie opłaty są wymagane, na co mają zostać przeznaczone i czy są ustalone przez organ prowadzący. Jeśli wątpliwości pozostają, MEN wskazuje możliwość zwrócenia się o interwencję do kuratora oświaty albo do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. To może pomóc uporządkować sytuację bez przerzucania kosztów działania placówki na rodziców. Źródło: Gazeta Prawna, gov.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Rodzice zmęczeni łagodnym rodzicielstwem i wiecznymi negocjacjami z dzieckiem. Co zamiast gentle parenting?
Wychowanie dzieci w dzisiejszych czasach to spore wyzwanie. Wielu rodziców stara się być ideałami i niemal całkowicie rezygnuje ze swoich potrzeb, żeby tylko ich maluch był szczęśliwy. Choć od lat modne były teorie oparte na ciągłym odpuszczaniu, wiecznych negocjacjach z dzieckiem i unikaniu zakazów, w wielu domach widać już spore zmęczenie tym stylem życia.
Coraz więcej matek i ojców czuje, że codzienne życie zmieniło się w niekończący się maraton dyskusji i negocjacji, w których to kilkulatek rozdaje karty. Teoria znana jako gentle parenting miała być przepisem na wychowanie pewnego siebie człowieka. W praktyce jednak ta wizja często przegrywa z szarą rzeczywistością i przynosi problemy, o których nie przeczytamy w kolorowych poradnikach. Warto uczciwie przyjrzeć się wadom tego systemu i poznać nową metodę, która pozwala rodzicom odzyskać utracony spokój. Czym jest gentle parenting? Główne założenia łagodnego rodzicielstwa Koncepcja łagodnego rodzicielstwa opiera się na empatii, szacunku do dziecka oraz całkowitym odrzuceniu kar, krzyków i rozkazów. Według tych zasad rodzic ma stale wspierać malucha w trudnych chwilach, nazywać jego emocje i, w skrajnej wersji, traktować go jak równego sobie partnera w każdej sytuacji. W tym modelu raczej nie ma miejsca na krótkie, stanowcze „nie”. Każdy zakaz trzeba dziecku długo i spokojnie tłumaczyć, najlepiej kucając przy nim, żeby maluch nie czuł nad sobą przewagi dorosłego. Choć brzmi to pięknie, takie podejście wymaga od rodziców anielskiej cierpliwości i mnóstwa czasu. Wiele osób, próbując stosować te zasady, niechcący przestaje stawiać dziecku jakiekolwiek granice. Ten system zakłada bowiem, że maluch sam z siebie zacznie współpracować i szanować innych pod wpływem samych łagodnych rozmów. Niestety, niedojrzały układ nerwowy przedszkolaka często potrzebuje czegoś zupełnie innego. Wady i trudności łagodnego wychowania − z czym naprawdę mierzą się rodzice? Stosowanie tej metody na co dzień bywa bardzo wycieńczające, o czym zmęczeni rodzice coraz częściej piszą w internecie. Największą wadą tego systemu jest potężne zmęczenie i wypalenie u dorosłych. Mama, która zamiast po prostu kazać dziecku włożyć buty, musi za każdym razem negocjować przez dwadzieścia minut, bardzo szybko traci siły i spokój. Łatwo wymienić trzy główne trudności, z którymi mierzą się rodzice stosujący gentle parenting: Ciągły brak czasu i zmęczenie psychiczne. Zamiana prostych poleceń w długie debaty sprawia, że wyjście z domu czy mycie zębów staje się koszmarem. Zagubienie i lęki u dziecka. Kilkulatek, który musi sam o wszystkim decydować i nie ma nad sobą twardego autorytetu, staje się niespokojny. Brak jasnych reguł sprawia, że dzieci nie radzą sobie z najmniejszą odmową. Brak odporności na stres. Chronienie malucha przed jakąkolwiek dyscypliną sprawia, że w przyszłości każda uwaga w szkole czy w pracy będzie dla niego ogromnym wstrząsem. Rodzicielstwo hybrydowe jako alternatywa − czas na model „kocham i wymagam” W kontrze do tych problemów pojawia się nowy trend, który powoli staje się prawdziwym hitem w polskich domach. Rodzicielstwo hybrydowe to złoty środek między współczesną empatią a tradycyjną dyscypliną, którą sami pamiętamy z dzieciństwa. Nie chodzi tu o powrót do ignorowania uczuć dziecka. To system, w którym wielka miłość i czułość idą w parze z jasnymi, twardymi zasadami i naturalnymi konsekwencjami za ich łamanie. W modelu hybrydowym rodzic przestaje być uległym kumplem, a na powrót staje się silnym przewodnikiem, który daje dziecku oparcie. Matka działająca w tym duchu potrafi przytulić płaczącego malucha, ale jednocześnie nie ustąpi ani na krok w kwestii wyłączenia bajki o umówionej porze. Stawianie granic to najlepsze, co możemy zrobić dla przyszłości dziecka. Dorosły świat nie będzie go przecież głaskał po głowie − w życiu liczy się odporność na stres i odpowiedzialność, a model hybrydowy świetnie do tego przygotowuje. Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy, bo mądre wymagania to jedyna droga do wychowania samodzielnych ludzi. Zobacz też: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko
Od września uczniowie muszą wyłączyć i oddać telefony. MEN ostrzega: to obowiązek, nikt nie będzie się cackał
Zakaz smartfonów w szkołach zacznie obowiązywać od 1 września. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer przypomina, że przepisy obejmą też przedszkola, a w wielu szkołach telefony mają trafić do depozytu. Ustawa przewiduje jednak trzy wyjątki, m.in. sytuacje alarmowe, cele edukacyjne i kwestie zdrowotne.
Nowe przepisy mają uporządkować codzienność w szkołach − także w tych, które już wcześniej ograniczały telefony. Jeśli placówka dysponuje odpowiednim miejscem, uczniowie powinni zostawiać urządzenia w depozycie na czas zajęć, tak aby nie mieć ich przy sobie. W praktyce oznacza to prosty schemat: telefon jest odkładany na początku dnia, a odbierany po zakończeniu lekcji. Depozyt albo inne rozwiązanie: szkoły muszą się przygotować Nie każda szkoła ma jednak warunki, by zorganizować depozyt. W takim przypadku ma wdrożyć inne, realne do skontrolowania rozwiązanie. Przykłady? Trzymanie wyłączonego telefonu na dnie plecaka albo korzystanie ze specjalnych „skarpetek” na telefony, które stosują już niektóre placówki. Warto dopytać wychowawcę lub dyrekcję, jakie zasady będą obowiązywać u was, żeby dziecko od pierwszych dni wiedziało, co robić i nie stresowało się w szatni. Przedszkola i szkoły grają według różnych reguł, ale cel jest jeden W szkołach zakaz dotyczy korzystania z telefonu, ale w przedszkolach wprowadzony zostaje zakaz wnoszenia smartfonów. To istotna różnica, bo inaczej wygląda organizacja dnia kilkulatka, a inaczej nastolatka, który sam wraca do domu i bywa, że telefon pełni też funkcję „łącznika” z rodzicem. Dodatkowo szkoły ponadpodstawowe mają obowiązek wpisać odpowiednie regulacje do statutu, czyli jasno określić zasady dotyczące telefonów w swojej placówce. Zasady te mają być jednakowe dla wszystkich uczniów w danej szkole. MEN zwraca uwagę, że zakaz obejmuje nie tylko telefony, ale także smartwatche. Warto o tym pamiętać, jeśli dziecko używa zegarka z funkcjami komunikacji. Trzy wyjątki, które trzeba znać: 112, edukacja i zdrowie Ustawa przewiduje trzy sytuacje, w których zakaz nie ma zastosowania. Po pierwsze: gdy sytuacja wymaga wezwania pomocy pod numerem 112. Po drugie: gdy nauczyciel wyraźnie poleci użycie telefonu w celach edukacyjnych (na przykład do konkretnego zadania na lekcji). Po trzecie: gdy chodzi o zagrożenie medyczne – za zgodą dyrektora uczeń może mieć przy sobie smartfon, jeśli jest potrzebny z powodów zdrowotnych, na przykład działa jako odbiornik miernika cukru. W tle tych zmian MEN wskazuje też na szerszy plan: szkoła ma być miejscem budowania społeczności i relacji, a nie rozpraszania uwagi przez ekrany. Warto więc przygotować dzieci na te zmiany i zawczasu ustalić: gdzie odkładają telefon, kiedy go odbierają i co robią, jeśli naprawdę potrzebują pilnego kontaktu. Źródło: Polskie Radio Zobacz też: Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Rozdają nawet po 534 zł dla dziecka na materiały szkolne. Rodzic musi złożyć wniosek, a terminy gonią
Wyprawka szkolna 2026/2027 to rządowe dofinansowanie zakupu podręczników i materiałów dla uczniów z niepełnosprawnościami. W niektórych gminach termin złożenia wniosku u dyrektora szkoły może wypaść już pod koniec sierpnia, a w innych dopiero we wrześniu.
Terminy w programie potrafią być różne w zależności od miejsca zamieszkania i to jest informacja, o której dobrze pamiętać już w wakacje. Wniosek składa się dyrektorowi szkoły, ale to wójt, burmistrz lub prezydent miasta wyznacza lokalny termin. W praktyce może on wypaść pod koniec sierpnia albo dopiero na początku września. To ważne szczególnie dla rodzin, które na przełomie sierpnia i września dbają o domowo-szkolną logistykę: kompletowanie wyprawki, organizowanie dojazdów, powrót do zajęć dodatkowych. Warto więc wcześniej sprawdzić, jaki termin obowiązuje w waszej gminie, żeby nie spóźnić się z wnioskiem. Kto może skorzystać i co obejmuje dofinansowanie w roku szkolnym 2026/2027? Program dotyczy uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Pomoc przysługuje m.in. uczniom: słabowidzącym, niesłyszącym, słabosłyszącym, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, z niepełnosprawnością ruchową (w tym z afazją), z autyzmem (w tym z zespołem Aspergera), a także uczniom z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Uwzględniono również określone w komunikacie przypadki niepełnosprawności sprzężonych. W roku szkolnym 2026/2027 dofinansowanie może dotyczyć zakupu: podręczników do kształcenia ogólnego materiałów edukacyjnych do kształcenia ogólnego materiałów ćwiczeniowych Wskazano też osobno dofinansowanie zakupu materiałów edukacyjnych do kształcenia zawodowego. Jakie szkoły obejmuje program i ile wynoszą dopłaty? W „Wyprawce szkolnej” na rok 2026/2027 wsparcie dla kształcenia ogólnego (podręczniki, materiały edukacyjne i ćwiczeniowe) ma dotyczyć uczniów uczęszczających do: branżowej szkoły I stopnia branżowej szkoły II stopnia liceum ogólnokształcącego technikum szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy Z kolei dofinansowanie materiałów edukacyjnych do kształcenia zawodowego ma obejmować uczniów z: branżowej szkoły I stopnia branżowej szkoły II stopnia technikum Jeśli chodzi o wysokość wsparcia, w zasadach programu padają kwoty: 270 zł, 468 zł albo 534 zł, w zależności od rodzaju szkoły i sytuacji ucznia. To może realnie odciążyć domowy budżet na początku roku, zwłaszcza gdy wyprawka obejmuje więcej niż jeden zestaw materiałów. Z perspektywy rodzica najważniejsze jest, by pamiętać o formalnościach: mieć pod ręką orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego i obserwować komunikaty o terminach w swojej gminie oraz w szkole. Dzięki temu, gdy ruszy składanie wniosków lub zbieranie list, łatwiej będzie dopiąć sprawę bez dodatkowego stresu. Źródło: Portal Edukacyjny Zobacz też: Złożyli w porę wniosek i już cieszą się pieniędzmi. ZUS wypłaca po kilkaset złotych na dziecko
Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz”
Letnie podróże z maluchami to dla każdego rodzica logistyczny sprawdzian z wytrzymałości, refleksu i cierpliwości. Choć coraz chętniej rezygnujemy z samochodów na rzecz rodzinnych wypraw pociągami, rzeczywistość na polskich torach potrafi brutalnie zweryfikować piękne wyobrażenia o bezstresowym urlopie.
W sieci wybuchła burza po opublikowaniu niezwykle emocjonalnego wpisu na Instagramie przez influencerkę prowadzącą profil @mamadopotegi3. Kobieta opisała swoją ostatnią, traumatyczną podróż pociągiem PKP Intercity, która zamiast radosnym początkiem wakacji, stała się źródłem stresu i poczucia upokorzenia. Wszystko przez dziecięcy wózek, który na wąskim korytarzu zablokował przejście pasażerom. „Przeżyłam lincz przy wsiadaniu z wózkiem i trójką dzieci do pociągu” − zaczęła swoją historię mama. Okazuje się jednak, że to, co dla jednych jest walką o elementarne prawo do godnego podróżowania z dziećmi, dla innych stało się przykładem egoizmu. Podróż pociągiem z wózkiem dziecięcym − rodzicom nie jest lekko Z relacji autorki poruszającego wpisu wyłania się obraz, który doskonale zna każda mama próbująca kiedykolwiek zmieścić się z dziecięcym wózkiem do wąskiego wagonu. Brak dedykowanej przestrzeni na duże wózki głębokie czy spacerówki zmusza rodziców do karkołomnych akrobacji. Kiedy influencerka próbowała ogarnąć trójkę swoich pociech i jednocześnie zabezpieczyć rozłożony wózek, spotkała się z wrogością. Zamiast wyciągniętej dłoni, pomocy w złożeniu stelaża czy zwykłego, ludzkiego uśmiechu, na korytarzu spotkał ją lincz. Pasażerowie potrafili głośno westchnąć, rzucać jadowite spojrzenia i popędzać kobietę, jakby celowo chciała opóźnić odjazd pociągu. Najbardziej gorzki w całej tej historii jest fakt, że to nie mężczyźni okazali się najbardziej bezwzględnymi sędziami. Autorka posta z ogromnym smutkiem zauważyła, że to właśnie inne pasażerki najgłośniej komentowały rzekome nieogarnięcie młodej matki, kompletnie zapominając o elementarnej empatii i solidarności. „To smutne, że nie tyle człowiek człowiekowi wilkiem, co kobieta kobiecie wilkiem. Nie rozumiem, dlaczego nie miałabym ze swoimi dziećmi cieszyć się równie wysokim komfortem podróży co inni” − napisała mama. To absolutna prawda − posiadanie dzieci nie powinno automatycznie spychać nas na pozycję petenta, który musi przepraszać za to, że w ogóle śmie żyć i przemieszczać się w przestrzeni publicznej. Prawa matki z dzieckiem w pociągu − czy pasażerowie mają obowiązek pomagać? Wpis na Instagramie wywołał lawinę skrajnych komentarzy pod postem, obnażając potężny konflikt społeczny, jaki od lat toczy się na temat obecności dzieci w miejscach publicznych. Część internautek stanęła murem za poszkodowaną mamą, pisząc o wszechobecnej znieczulicy, chamstwie i totalnym braku kultury osobistej u podróżnych. Podkreślano, że zablokowanie korytarza na kilka minut podczas wsiadania to nie jest przestępstwo, a pomoc samotnej matce w złożeniu wózka czy wniesieniu bagażu powinna być odruchem każdego dobrze wychowanego człowieka. „Jako społeczeństwo pędzimy w zatracenie na łeb j szyję. Widzimy tylko koniec własnego nosa, nie pomagamy i nie uczymy swoich dzieci pomagać innym w potrzebie, bo co by się stało, gdyby te osoby narzekająca zamiast tracić energię na gderanie, pomogły kobiecie ulokować dzieciaki na miejscach? Ubyłoby komu? Ci, co piszą te głupoty, że sama powinna się ogarnąć, niech pomyślą, ze sami kiedyś może będą potrzebować pomocy innych ludzi, nikt nie będzie wiecznie młody, zdrowy i samodzielny, do przemyślenia...” − zauważyła jedna z komentujących osób. „Uważam, że w ludziach mało jest takiej życzliwości i wyrozumiałości. Widząc kobietę z dziećmi, myślę sobie, że na pewno jest jej ciężko z torbami i jeszcze dziećmi, dziecko płacze w komunikacji miejskiej − myślę, że na pewno mama tego dziecka jest zestresowana tym, jak zareagują ludzie. Czy tak trudno być człowiekiem? Zapytać: przepraszam, może Pani pomogę?” − dodał ktoś inny. Z drugiej strony pojawiła się jednak potężna fala krytyki, w której komentujący zarzucali autorce posta roszczeniowość i brak wyobraźni. W wielu wypowiedziach przewijał się argument, że pociąg to przestrzeń wspólna i blokowanie wąskiego gardła wagonu w momencie, gdy kilkadziesiąt osób próbuje wsiąść z ciężkimi bagażami, jest po prostu skrajnie egoistyczne. Internauci radzili, że wchodząc do pociągu z dużym wózkiem, trzeba wejść jako ostatnia osoba, aby nikomu nie tarasować drogi i nie generować niepotrzebnych nerwów. „Ale to jednak ty, wiedząc, że będą z tobą problemy, powinnaś poczekać na peronie i wsiąść ostatnia, a nie blokować przejście i kazać innym wsiadać drugimi drzwiami” − stwierdził jeden z internautów. Pojawiły się też zarzuty, że współczesne matki zasłaniają się dobrem dzieci, oczekując, że cały świat dostosuje się do nich, bez oglądania się na komfort innych pasażerów, którzy również zapłacili za bilety. „Ale jak inni ludzie płacą za bilet, to mają prawo do spokojnej podróży i chodzenia po pociągu, trzeba patrzeć na innych, a nie tylko na siebie i swój czubek nosa”. Infrastruktura PKP a potrzeby rodzin − jak bezpiecznie podróżować z dzieckiem? Ta cała nieprzyjemna sytuacja demaskuje znacznie głębszy i systemowy problem, z jakim od lat boryka się polska kolej. To nie pasażerowie powinni walczyć ze sobą na korytarzach, ale przewoźnik powinien zapewnić takie warunki, by podróż z dzieckiem nie była walką o przetrwanie. Autorka wpisu słusznie zauważa, że w pociągach dramatycznie brakuje dodatkowych, bezpiecznych miejsc na wózki dziecięce, a system rezerwacji biletów rzadko kiedy ułatwia rodzinom logistykę. Wystarczyłaby odrobina systemowej zmiany oraz zwykła życzliwość ze strony ludzi, by podróżowanie stało się przyjemnością dla każdego. Autorka wpisu podkreśliła, że głosy matek podróżujących pociągami powinny masowo docierać do dyrekcji PKP, bo jest nas wiele i nie zamierzamy rezygnować z aktywnego życia z maluchami. Wakacje i podróże są dla wszystkich, a kluczem do spokoju jest kompromis − z jednej strony mądre planowanie i pakowanie wózka przez rodziców, a z drugiej strony duża dawka ludzkiej serdeczności i zrozumienia ze strony współpasażerów. Dopóki nie nauczymy się patrzeć na siebie nawzajem z empatią, dopóty każdy letni wyjazd będzie kończył się stresem i wzajemnymi oskarżeniami. Zobacz też: Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
Poseł tłumaczy, jak źle jest młodym ojcom. „Zastanowią się 10 razy, zanim poproszą o rękę i zdecydują się na dzieci”
Współczesna dyskusja o kryzysie demograficznym i spadającej liczbie narodzin w Polsce najczęściej skupia się na potrzebach kobiet, problemach z dostępnością żłobków czy wyzwaniach na rynku pracy. Choć te aspekty są niezwykle ważne, w debacie publicznej coraz głośniej zaczyna wybrzmiewać perspektywa, która do tej pory była spychana na boczny tor i traktowana jako temat tabu.
Głośne wystąpienie posła Konfederacji Michała Wawra wywołało prawdziwe poruszenie i podzieliło internautów. Na konferencji prasowej 30 lipca w Warszawie poseł poruszył temat głębokich obaw, z jakimi mierzą się młodzi mężczyźni stojący na progu dorosłości. Polityk zwrócił uwagę na to, że współczesny system prawny i obyczajowy w uderzający sposób zniechęca młode pokolenie mężczyzn do formalizowania związków oraz powiększania rodzin. Z perspektywy wielu młodych ludzi decyzja o małżeństwie i rodzicielstwie wiąże się dziś z gigantycznym ryzykiem, które w razie niepowodzenia relacji może całkowicie zniszczyć ich życie osobiste i zawodowe. Te mocne słowa skłaniają do refleksji nad tym, czy jako społeczeństwo nie zapomnieliśmy o emocjach i prawach drugiej strony rodzicielskiego równania. Strach przed ślubem i rozwodem − dlaczego mężczyźni unikają małżeństwa? Według diagnozy przedstawionej przez posła młodzi mężczyźni obawiają się zakładać rodziny, ponieważ czują się z góry przegrani w przypadku ewentualnego rozstania. Statystyki rozwodowe w naszym kraju są bezlitosne i pokazują, że niemal co trzecie małżeństwo kończy się na sali rozpraw. Michał Wawer podkreślił, że młody chłopak, zanim poprosi ukochaną o rękę i zdecyduje się na dzieci, zastanowi się nad tym krokiem dziesięć razy, analizując potencjalne konsekwencje. Głównym źródłem tego lęku jest poczucie, że w obliczu kryzysu małżeńskiego system automatycznie staje po stronie kobiety, spychając ojca do roli bankomatu bez realnego wpływu na życie własnego potomstwa. Wielu młodych ojców podkreśla dziś, że wizja walki o każdą godzinę spędzoną z synem czy córką paraliżuje ich już na etapie planowania przyszłości. Wzrost świadomości prawnej sprawia, że mężczyźni przestali podchodzić do tematu ślubu czysto romantycznie. Zaczęli postrzegać instytucję małżeństwa przez pryzmat potencjalnych strat emocjonalnych i materialnych, co wprost przekłada się na drastyczny spadek liczby zawieranych związków w całym kraju. Prawa ojca po rozwodzie − kontrowersje wokół alimentów i opieki nad dzieckiem W przestrzeni publicznej od lat toczy się burzliwa dyskusja wokół tego, jak w praktyce wygląda opieka nad dzieckiem po rozstaniu rodziców. Michał Wawer w swojej argumentacji dotknął trzech zapalnych punktów: wysokich alimentów, braku kontroli nad wydatkami byłej żony oraz drastycznego ograniczania kontaktów ojca z maluchem. Dla wielu mężczyzn sytuacja, w której ciężko wypracowane pieniądze trafiają na konto byłej partnerki bez możliwości weryfikacji, na co naprawdę zostały przeznaczone, jest źródłem ogromnej frustracji. System prawny rzadko kiedy wymaga od rodzica wiodącego przedstawiania rachunków, co rodzi pole do domysłów i wzajemnych oskarżeń o marnowanie środków przeznaczonych dla dziecka. Kolejnym ciosem dla męskiej psychiki ma być według posła kwestia rzadkich widzeń z dziećmi. Choć prawo formalnie mówi o równości obojga rodziców, w rzeczywistości sądy wciąż w ogromnej większości przypadków powierzają bieżącą opiekę matkom, przyznając ojcom jedynie co drugi weekend i kilka dni w miesiącu. Taki model sprawia, że zaangażowany, kochający tata z dnia na dzień staje się jedynie weekendowym gościem w życiu własnego dziecka. Niemożność czytania bajki na dobranoc, wspólnego odrabiania lekcji czy budowania codziennych, drobnych rytuałów rodzi w mężczyznach poczucie głębokiej niesprawiedliwości i wyobcowania. „Jeżeli mamy cały szereg systemowych rozwiązań dyskryminujących mężczyzn, dyskryminujących ojców, to potem się nie dziwmy, że młodzi mężczyźni zastanowią się dziesięć razy, zanim poproszą kobietę o rękę i zanim zdecydują się mieć z nią dzieci” − powiedział poseł. Kryzys demograficzny w Polsce − jak zbudować równouprawnienie w rodzicielstwie? Zdaniem posła − aby skutecznie walczyć z kryzysem demograficznym, musimy jako społeczeństwo przestać udawać, że problem lęków młodych mężczyzn nie istnieje. Droga do zwiększenia liczby narodzin nie wiedzie wyłącznie przez programy socjalne dedykowane matkom, ale przede wszystkim przez gruntowną reformę prawa rodzinnego, która zagwarantuje realną równość obojga rodziców. Współczesny model wychowania opiera się na partnerskim podziale obowiązków − ojcowie przewijają, karmią, chodzą na urlopy tacierzyńskie i są tak samo zaangażowani w codzienność niemowlaka jak kobiety. Dlatego według wielu osób naturalnym oczekiwaniem jest, że w obliczu rozwodu ich wkład emocjonalny zostanie uszanowany na równi z wkładem matki. Jednym z rozwiązań, które coraz częściej pojawia się w postulatach organizacji ojcowskich, jest szerokie wprowadzanie opieki naprzemiennej jako domyślnego modelu po rozwodzie. Taki układ, w którym dziecko spędza równą ilość czasu z mamą i tatą, pozwala zachować stabilne więzi z obojgiem rodziców i w naturalny sposób eliminuje problem finansowy, który tak często rodzi konflikty. Bo zdaniem wielu polityków oraz komentujących wypowiedź posła internautów − dopóki młodzi mężczyźni nie zobaczą, że bycie ojcem to bezpieczna i szanowana przez państwo rola, dopóty będą odwlekać decyzję o założeniu rodziny. Zobacz też: Pracownica sali zabaw „widziała już wszystko”. „Rodzice płacą i zachowują się jak paniska. Jednej matki nigdy nie zapomnę”
Wreszcie będą darmowe obiady w szkołach dla wszystkich dzieci? Padła konkretna data
Darmowe obiady w szkołach miały być dostępne dla wszystkich uczniów podstawówek, ale sejmowe komisje zatrzymały prace nad poselskim projektem Razem. Po krótkim posiedzeniu 30 lipca ogłoszono przerwę do czasu, aż MEN przedstawi własne rozwiązania. Nie podano terminu ani tego, czy rząd zagwarantuje brak opłat za posiłki.
W Sejmie wrócił temat, który wielu rodzicom kojarzy się z codzienną logistyką i domowym budżetem: powszechne, bezpłatne obiady dla uczniów podstawówek. 30 lipca, na wspólnym posiedzeniu Komisji Edukacji i Nauki oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, odbyło się pierwsze czytanie poselskiego projektu (złożonego 26 września 2025 r.). Obrady trwały od 10:00 do 11:14 i zakończyły się przerwą do czasu, aż Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawi własne propozycje. Daty wznowienia prac nie wskazano. Darmowe obiady w szkole: co dalej? Projekt przygotowany przez Razem zakłada prostą zmianę w zasadach, które dziś obowiązują w szkołach podstawowych: szkoła ma zapewniać gorący posiłek, ale korzystanie z niego jest dobrowolne i odpłatne. Po nowelizacji bezpłatny, ciepły posiłek miałby przysługiwać każdemu uczniowi publicznej szkoły podstawowej (z wyjątkiem szkół dla dorosłych) oraz uczniom szkół artystycznych realizujących kształcenie ogólne na poziomie podstawowym. Choć dokument trafił do Sejmu jesienią 2025 r., a 4 listopada skierowano go do pierwszego czytania w dwóch komisjach, na długo utknął. Dopiero wniosek złożony 8 lipca 2026 r. przez grupę stanowiącą co najmniej jedną trzecią członków obu komisji doprowadził do zwołania posiedzenia. W trakcie obrad nie podjęto jednak decyzji o przejściu do szczegółowego rozpatrywania zapisów. Przewodniczący komisji samorządu Michał Krawczyk poinformował o piśmie ministry edukacji Barbary Nowackiej do marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego i ogłosił przerwę. W praktyce oznacza to, że projekt nie został odrzucony, ale realne prace nad nim znowu stanęły. MEN mówi o jakości posiłków, a co z dostępnością? Z zapowiedzi przedstawionych podczas posiedzenia wynika, że MEN prowadzi analizy dotyczące warunków przygotowywania i jakości szkolnych posiłków. Resort rozważa też uregulowanie żywienia dzieci ze szczególnymi potrzebami zdrowotnymi, m.in. przy alergiach i dietach eliminacyjnych. To kierunek, który wielu rodzinom może ułatwić codzienność, bo w praktyce szkolne żywienie bywa trudne do pogodzenia z zaleceniami dietetycznymi. Jednocześnie w tym miejscu pojawia się najważniejsze pytanie, które wraca w rozmowach rodziców: czy rządowy projekt ma zapewnić bezpłatny obiad każdemu dziecku, czy skupi się na organizacji i standardach? Z informacji przekazanych w trakcie posiedzenia nie wynika, by decyzja o bezpłatnych obiadach dla każdego dziecka była przesądzona. A bez takiej gwarancji sama poprawa jakości nie rozwiązuje problemu opłat, które w wielu domach są odczuwalne. Koszty, kuchnie i kadry, czyli najtrudniejsza część tej układanki Autorzy projektu wskazali finansowanie z budżetu państwa poprzez kwotę potrzeb oświatowych przekazywaną samorządom. W ocenie skutków regulacji roczny koszt oszacowano na 6 mld 16 mln zł, przy założeniach: 3,2 mln uczniów, 10 zł za obiad i 188 dni nauki. Biuro Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji Kancelarii Sejmu zwróciło uwagę, że wyliczenia mogą obejmować przede wszystkim sam koszt produktów, bez pełnego ujęcia wydatków takich jak: wynagrodzenia personelu, energia i woda, wyposażenie kuchni, transport i catering, przygotowanie diet specjalistycznych, inwestycje w szkołach bez zaplecza gastronomicznego. Jeśli te elementy nie zostaną realnie doszacowane, część obciążeń może spaść na samorządy, a to z kolei często przekłada się na tempo i skalę wdrożenia. W konsultacjach sejmowych poparcie było bardzo wysokie: 650 spośród 673 uczestników opowiedziało się za projektem. Również ZNP oraz oświatowa „Solidarność” poparły sam cel, ale krytycznie oceniły obecny kształt propozycji. Zwracano uwagę m.in. na braki stołówek w wielu szkołach, koszty zatrudnienia pracowników kuchni i zbyt krótki czas na przygotowanie placówek. „Solidarność” proponowała pilotaż, etapowe wdrażanie i odrębne źródło finansowania. Warto też pamiętać, że dziś bezpłatne posiłki są dostępne m.in. w programie „Posiłek w szkole i w domu”, ale zależą od kryteriów dochodowych i procedur. Projekt zakładał odejście od tej selektywności, m.in. po to, by ograniczyć ryzyko stygmatyzacji dzieci. Projekt przewidywał wejście w życie 1 września 2026 r., ale ten termin jest już nierealny. Obecnie wskazano, że przy sprawnym procedowaniu nowe rozwiązanie mogłoby obowiązywać najwcześniej w połowie 2027 r. albo od kolejnego roku szkolnego. Na razie jednak nie ma ani daty wznowienia prac komisji, ani terminu przedstawienia propozycji MEN. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Przykre: zabrała dziecko na rollercoaster, ale coś poszło nie tak. Dziewczynce po wszystkim tylko latała główka
Wyprawa do wielkiego, nowoczesnego parku rozrywki to dla większości współczesnych rodzin absolutny punkt obowiązkowy na liście wakacyjnych planów. Wizja kolorowych karuzeli, zapachu popcornu i radosnych pisków sprawia, że rodzice z chęcią kupują bilety wstępu, licząc na to, że zafundują swoim pociechom dzień pełen niezapomnianych wrażeń. W tym przypadku jednak coś poszło bardzo nie tak.
Niestety, w gąszczu błyszczących atrakcji i gigantycznych kolejek górskich bardzo łatwo zgubić to, co w rodzicielstwie powinno być najważniejsze − empatię i uważność na autentyczne sygnały wysyłane przez małego człowieka. W sieci wybuchła burza po opublikowaniu niezwykle poruszającego nagrania wideo. Film przedstawia około 8-letnią dziewczynkę siedzącą w wagoniku potężnego, szybkiego rollercoastera u boku dorosłej kobiety, najprawdopodobniej jej mamy. Podczas gdy kobieta głośno się śmieje, unosi ręce w górę i czerpie ogromną satysfakcję z zawrotnej prędkości, siedzące obok niej dziecko przeżywa na pokładzie prawdziwy koszmar. Ten widok wywołuje gigantyczny smutek i skłania do bolesnych pytań o to, gdzie kończy się wakacyjna zabawa, a zaczyna realizowanie własnych ambicji kosztem bezbronnego malucha. Atrakcje dla dzieci w parku rozrywki − kiedy wesołe miasteczko staje się koszmarem Kamera umieszczona na przodzie wagonika kolejki górskiej zarejestrowała drastyczny kontrast, jaki narastał z każdą kolejną sekundą szalonej jazdy. Dziewczynka od samego początku wygląda na przerażoną, a jej ciało wręcz sztywnieje z lęku przed wysokością i przeciążeniami. W kulminacyjnym momencie, gdy rollercoaster gwałtownie rusza w dół, z twarzy dziecka całkowicie znika jakakolwiek ekspresja − dziewczynka zamyka oczy i sprawia wrażenie, jakby zaraz miała stracić przytomność z nadmiaru negatywnych emocji. Trudno oglądać te kadry, nie czując głębokiego współczucia dla tego dziecka, które ewidentnie znalazło się w tym miejscu wbrew własnej woli. Najbardziej porażający w całym nagraniu jest jednak moment, gdy szybka jazda wreszcie dobiega końca, a wagonik wyhamowuje na stacji początkowej. Podczas gdy mama wciąż z uśmiechem poprawia włosy i komentuje udaną przejażdżkę, jej córka jest w stanie tak głębokiego szoku, że jej głowa po prostu opada bezwładnie na boki. Dziecko nie ma siły wstać, płakać ani nawet wydusić z siebie słowa. Strach u dziecka a ambicje rodziców − jak nieświadomie niszczymy zaufanie maluchów Wielu rodziców, wchodząc na teren lunaparku, ulega specyficznej presji otoczenia i chce za wszelką cenę udowodnić sobie oraz znajomym w mediach społecznościowych, że ich dziecko jest odważne, przebojowe i nie boi się żadnych wyzwań. W odpowiedzi na protesty dzieci często słyszą niewinne z pozoru zdania, że nie ma się czego bać, że inne dzieci dają radę i że na pewno będzie super. W ten sposób zamykamy dziecku usta, zmuszając je do przekroczenia własnych, zdrowych granic bezpieczeństwa. Maluch wsiada do wagonika nie dlatego, że nagle poczuł przypływ odwagi, ale dlatego, że rozpaczliwie boi się rozczarować własną mamę czy tatę i wyjść w ich oczach na tchórza. Efekt takiego hartowania charakteru bywa opłakany. Taka sytuacja nie uczy odwagi − wysyła za to dziecku jasny komunikat, że jego autentyczny strach i prośby o pomoc są dla rodziców całkowicie nieważne. Jak szanować granice dziecka − złote zasady mądrego rodzicielstwa Jako dorośli, z racji dojrzałości emocjonalnej i życiowego doświadczenia, musimy zdejmować z dzieci ciężar realizowania naszych niespełnionych marzeń o byciu nieustraszonymi zdobywcami. Jeśli planujesz wyjazd do wesołego miasteczka, parku linowego czy aquaparku, najważniejszym punktem przygotowań powinna być szczera i otwarta rozmowa z dzieckiem na temat jego osobistych barier. Szacunek dla dziecięcego strachu to nie jest żadne rozpieszczanie − to jest fundament budowania w małym człowieku zaufania do samego siebie i do swoich wewnętrznych sygnałów ostrzegawczych. Dziecko, które czuje, że ma prawo powiedzieć „nie” i jego decyzja zostanie w pełni uszanowana przez najbliższych, rozwija w sobie bezcenne poczucie sprawczości. W przyszłości taki człowiek znacznie łatwiej poradzi sobie z presją rówieśniczą, asertywnym odmawianiem w trudnych sytuacjach i obroną własnych granic w dorosłym, bezwzględnym świecie. Czas przestać gonić za idealnymi kadrami na Instagrama i spektakularnymi filmikami z wakacji, a zacząć po prostu chronić kruchą psychikę naszych dzieci, zanim zgotujemy im emocjonalne piekło. Zobacz też: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
Zgroza na plaży w Ustroniu Morskim: ludzie krzyczeli, ale ojciec nie reagował. „Wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności”
Letni urlop nad polskim morzem to dla większości z nas czas absolutnego resetu, łapania promieni słońca i budowania najpiękniejszych rodzinnych wspomnień. Niestety, niemal każdego roku bałtyckie plaże stają się także areną wydarzeń, które zamiast zachwytu budzą jedynie czyste przerażenie.
W sieci wybuchła gigantyczna burza po opublikowaniu niepokojącego zdjęcia na jednej z grup na Facebooku. Fotografia wykonana w urokliwym Ustroniu Morskim lotem błyskawicy obiegła internet, wywołując lawinę komentarzy i wzburzenie wśród tysięcy rodziców. Kobieta, która była świadkiem zdarzenia, opisała sytuację, w której dorosły mężczyzna, kompletnie odcięty od rzeczywistości, zafundował swoim najbliższym skrajnie niebezpieczny pokaz bezmyślności. To, co miało być prawdopodobnie niewinnym spacerem lub próbą zrobienia efektownego zdjęcia z wakacji, w ułamku sekundy mogło zamienić się w niewyobrażalną rodzinną tragedię. Bezpieczeństwo nad wodą w wakacje − skrajna nieodpowiedzialność na bałtyckich falochronach Z relacji autorki poruszającego wpisu wynika, że dorosły mężczyzna wprowadził na wąski, śliski i omywany przez morskie fale falochron dwójkę malutkich dzieci − chłopców w wieku około sześciu i czterech lat. Drewniane palisady, które na co dzień mają za zadanie rozbijać potężną siłę bałtyckiego żywiołu, są pokryte zdradliwymi glonami i woda potrafi zmyć z nich dorosłego człowieka w ułamku sekundy. Plażowicze, którzy zauważyli tę scenę, natychmiast zaczęli krzyczeć, próbując nawiązać jakikolwiek kontakt z mężczyzną i zmusić go do powrotu na bezpieczny piasek. Głosy setek zaniepokojonych ludzi nie przyniosły jednak żadnego rezultatu, a ojciec z pełną obojętnością kontynuował swój spacer. W pewnym momencie doszło do sytuacji jeszcze bardziej niebezpiecznej. Mężczyzna puścił starszego, zaledwie sześcioletniego chłopca samego przodem w kierunku brzegu, zostając w tyle z młodszym dzieckiem. Autorka wpisu słusznie zadaje w tym miejscu dramatyczne pytanie, które powinno wybrzmieć w głowie każdego dorosłego: co by się stało, gdyby jedno z tych małych dzieci wpadło do spienionej wody na lewą stronę konstrukcji, a drugie na prawą? Którego z własnych synów ratowałby wtedy ten rzekomo odpowiedzialny tata? Przepisy na plaży w Polsce − każdy musi znać zasady bezpieczeństwa nad morzem W trakcie próby interwencji i zwrócenia uwagi na skrajne niebezpieczeństwo okazało się, że opisywana rodzina to obcokrajowcy. Fakt, że ktoś nie jest obywatelem Polski, w żaden sposób nie zwalnia go jednak ze znajomości elementarnych przepisów porządkowych oraz zasad zdrowego rozsądku. Wchodzenie na falochrony w naszym kraju jest nie tylko przejawem skrajnej głupoty, ale jest również prawnie zakazane i grozi mandatem. Wprowadzenie na te śliskie pale małych dzieci rodzi dodatkowo potężne konsekwencje prawne związane z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia nieletnich na niebezpieczeństwo. Zamiast jednak refleksji, zawstydzenia i natychmiastowego zabrania dzieci w bezpieczne miejsce, świadek zdarzenia spotkał się z agresją i grubiaństwem ze strony matki chłopców. Kobieta, zamiast podziękować za czujność, zaczęła wulgarnie pyskować do autorki zdjęcia, udowadniając, że jest tak samo lekkomyślna jak jej małżonek. Słuchając o takich zachowaniach, można poczuć głęboki żal i bezsilność. Beztroska, z jaką niektórzy rodzice podchodzą do potężnego i nieprzewidywalnego żywiołu, jakim jest morze, po prostu przeraża i demaskuje całkowity brak instynktu samozachowawczego. Jak uczyć dzieci zasad bezpieczeństwa nad Bałtykiem − rola mądrego rodzica Jako rodzice jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszymi przewodnikami po świecie i to nasze codzienne zachowania kształtują ich nawyki na całe życie. Jeśli sześcioletni i czteroletni chłopiec widzą, że tata z uśmiechem na twarzy ignoruje zakazy, wchodzi w miejsca niebezpieczne i lekceważy ostrzeżenia innych ludzi, dostają jasny sygnał: zasady są po to, żeby je łamać, a morze to plac zabaw. Bałtyk nie wybacza błędów, a silne prądy wsteczne potrafią wciągnąć pod wodę w ułamku sekundy nawet doskonałego pływaka, a co dopiero małego, wiotkiego kilkulatka. Czas letnich urlopów to moment, kiedy dorośli bardzo chcą poluzować wszelkie ograniczenia. Jednak zdrowy rozsądek i dbanie o bezpieczeństwo własnego potomstwa to obowiązek, który nie ma dni wolnych ani urlopu. Żadne, nawet najpiękniejsze zdjęcie na media społecznościowe i żadna wakacyjna adrenalina nie są warte tego, by stawiać na szali życie własnego dziecka. Czas też przestać przepraszać za to, że reagujemy jako świadkowie − głośny krzyk na plaży i piętnowanie takich zachowań to nie jest wtykanie nosa w nie swoje sprawy, ale walka o to, by kolejny wakacyjny dzień nie zakończył się tragedią. Zobacz też: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”