W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Te dzieci wyrosną na pewnych siebie dorosłych. Warunek to zasada 5-1 stosowana już od maleńkości
Każdy rodzic marzy o tym, by jego pociecha wkroczyła w dorosłość z podniesioną głową i niezłomną wiarą we własne możliwości. Okazuje się, że kluczem do osiągnięcia tego celu jest jedna, genialnie prosta reguła matematyczna, którą warto wdrożyć do domowej codzienności jak najwcześniej.
Codzienność z małym dzieckiem bywa prawdziwym poligonem doświadczalnym, na którym cierpliwość rodzica jest wystawiana na próbę niemal każdego dnia. W pośpiechu, zmęczeniu i natłoku obowiązków bardzo łatwo wpaść w spiralę nieustannych upomnień oraz krytyki. Nie biegaj, nie ruszaj, zostaw, dlaczego znowu rozlałeś sok − to słowa, które automatycznie padają w większości domów. Kiedy te negatywne komunikaty zaczynają dominować w domowej przestrzeni, w dziecięcej psychice powoli zaczyna pękać coś bardzo ważnego. Wielu rodziców uważa, że ciągłe poprawianie zachowania malucha to po prostu element skutecznej dyscypliny i właściwego wychowania. Przecież dziecko musi wiedzieć, co robi źle, aby mogło się poprawić i w przyszłości unikać podobnych błędów. Okazuje się jednak, że ludzki mózg, a zwłaszcza ten bardzo młody i intensywnie się rozwijający, przetwarza negatywne bodźce znacznie silniej niż te pozytywne. Jedno surowe upomnienie potrafi zneutralizować kilka miłych słów, pozostawiając w sercu dziecka poczucie, że jest niewystarczająco dobre. Wybitni psychologowie zajmujący się relacjami międzyludzkimi znaleźli jednak na to genialne rozwiązanie, które opiera się na precyzyjnej, matematycznej proporcji. Magiczna proporcja, która ratuje dziecięce poczucie wartości Amerykański terapeuta i badacz John Gottman przez dekady analizował zachowania ludzi w bliskich relacjach i odkrył brutalną prawdę o ludzkich emocjach. Sformułował on słynną zasadę 5-1, według której do zachowania pełnej równowagi emocjonalnej i poczucia bezpieczeństwa potrzeba aż pięciu pozytywnych interakcji na każde negatywne zdarzenie. Przeniesiona na grunt rodzicielski reguła ta staje się prawdziwą tarczą ochronną dla dziecięcej samooceny. Współczynnik ten jasno pokazuje, że nie da się zmazać przykrego wrażenia jedną szybką pochwałą rzuconą mimochodem. Aby dziecko odzyskało stabilność i wiarę w siebie, potrzebuje ze strony dorosłego potężnej dawki ciepła, akceptacji i autentycznego dostrzeżenia jego starań. Nie oznacza to oczywiście, że rodzice mają całkowicie zrezygnować ze stawiania granic czy udawać, że złe zachowanie nie miało miejsca. Chodzi o to, by bilans na koniec dnia był dodatni, a w sercu malucha nie zakorzeniło się przekonanie, że jest jedynie źródłem wiecznych problemów i frustracji dorosłych. Dzieci, które dorastają w otoczeniu, gdzie ta proporcja jest zachowana, rozwijają silne poczucie własnej wartości, rzadziej popadają w stany lękowe i znacznie lepiej radzą sobie z porażkami w dorosłym życiu. Zasada 5-1 w wychowaniu: jak odbudować więź bez sztucznego słodzenia Wprowadzenie tej metody w życie wymaga od dorosłych zmiany myślenia o tym, czym właściwie jest pozytywna interakcja z dzieckiem. Wielu rodziców wpada w pułapkę sztucznego chwalenia i za każde banalne dotknięcie kredki krzyczy entuzjastycznie „Brawo”. Tymczasem młodociany mózg szybko wyczuwa fałsz i przestaje reagować na puste słowa. Pozytywny komunikat to nie tylko głośna pochwała, ale przede wszystkim drobne gesty bliskości, uważności i szacunku, które budują bezpieczną więź każdego dnia. Przykład? Dziecko poczuje się zauważone, gdy mama odłoży telefon i przez kilka minut, podczas zabawy czy rozmowy, utrzyma z nim pełny kontakt wzrokowy. A poza tym: Docenianie intencji zamiast idealnych efektów − warto zauważyć, że dziecko bardzo się starało, nawet jeśli przy okazji sprzątania pokoju zbił się ulubiony wazon. Czuły dotyk i spontaniczna bliskość − zwykłe pogłaskanie po głowie, mocny uścisk przed wyjściem do przedszkola czy przybicie piątki to potężne zastrzyki dopaminy. Uważne słuchanie bez przerywania − kucnięcie przy maluchu i wysłuchanie jego długiej opowieści o znalezionym w parku patyku buduje w nim poczucie, że jego sprawy są ważne. Wspólny śmiech i wygłupy − nic tak szybko nie naprawia nadszarpniętej atmosfery po trudnej kłótni jak chwila bezkarnej, radosnej zabawy w łaskotki. Te drobne wpłaty do emocjonalnego banku dziecka nie wymagają poświęcania wielu godzin, a jedynie zmiany codziennych nawyków. Kiedy dorosły uświadomi sobie, jak wielką moc mają te drobne chwile, wspólne życie staje się znacznie spokojniejsze. Naprawianie błędów po rodzicielskiej burzy Nikt nie jest idealny i każdy rodzic ma prawo do gorszego dnia, w którym zmęczenie bierze górę, a z ust padają słowa zbyt ostre i raniące. Najważniejsze jest jednak to, co wydarzy się tuż po wybuchu złości. Tradycyjne metody wychowawcze często nakazywały przeczekać trudny moment w ciszy lub udawać, że nic się nie stało, co tylko potęgowało w dziecku lęk. Nowoczesna psychologia bliskości pokazuje, że każdą zerwaną więź można, a wręcz trzeba jak najszybciej naprawić. Świadome przeproszenie własnego dziecka i nazwanie swoich emocji po imieniu to jedna z najpiękniejszych lekcji dojrzałości, jaką można mu dać. Stosowanie zasady 5-1 po trudnym konflikcie pomaga dorosłemu odzyskać kontrolę nad domową atmosferą i zatrzymać spiralę wzajemnych pretensji. Zamiast chodzić nadętym przez resztę popołudnia, warto świadomie zaplanować gesty, które pozwolą maluchowi poczuć, że złość minęła, a miłość rodzica jest bezwarunkowa. To właśnie w tych najtrudniejszych momentach decyduje się, czy mały człowiek wyrośnie na dorosłego, który potrafi konstruktywnie radzić sobie z problemami, czy też na kogoś, kto w obliczu krytyki natychmiast się wycofuje i traci wiarę we własne siły. Podjęcie tego trudu to najlepsza inwestycja w przyszłość dzieci. Zobacz też: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
Prawda o tym, jak sto lat temu naprawdę wołano na dzieci, kryje się w prywatnych listach, wspomnieniach i pamiętnikach, a dawne bogactwo języka polskiego w sferze zdrobnień potrafi dziś autentycznie zachwycić i wprawić w osłupienie.
Sto lat temu nikt w przypływie rodzicielskiej czułości nie wołał do małego chłopca dumnym i surowym „Janie”, a do małej dziewczynki nie zwracano się pełną formą „Katarzyno”. Codzienność była znacznie bardziej melodyjna, ciepła, a czasem wręcz szorstka, w zależności od tego, czy zaglądamy pod dach krytej strzechą wiejskiej chaty, czy do salonu inteligencji. Genealogia to nie tylko suche daty narodzin i zgonów, ale przede wszystkim fascynująca próba dotarcia do realnego, tętniącego życiem świata naszych dziadków i pradziadków. Odkrywanie tego, jak bliscy zwracali się do siebie w zaciszu czterech ścian, pokazuje, jak niesamowitą ewolucję przeszedł nasz język i jak wiele intymności oraz lokalnych tradycji kryło się w najzwyklejszych, codziennych nawoływaniach na obiad. Salonowe zdrobnienia i wiejskie skracanie, czyli klasowe różnice w mówieniu do dzieci Forma, w jakiej zwracano się do najmłodszych, była w dawnej Polsce niezwykle silnym wyznacznikiem statusu społecznego, pochodzenia oraz środowiska, w jakim dorastał mały człowiek. W rodzinach ziemiańskich, mieszczańskich i u przedwojennej inteligencji królowały spieszczenia niezwykle wykwintne, francuskojęzyczne lub miękkie, które miały podkreślać szlachetne pochodzenie i delikatność malucha. Zofia na salonach niemal nigdy nie była tradycyjną Zochą − była urocza Zulą, Zulką, a czasem z francuska Zizi. Z kolei Anna w bogatych domach stawała się delikatną Anulką, Anusią lub uroczo brzmiącą Andzią, podczas gdy na wsiach dominowała krótka, dosadna Anka. Te różnice doskonale widać przy analizie imienia Maria, które w oficjalnych dokumentach kościelnych było absolutną świętością i dominowało w niemal każdej rodzinie. W dworkach i miejskich kamienicach mała Maria stawała się eteryczną Marynią, Marylką, Micią lub luksusowo brzmiącą Marylką. Zupełnie inny los spotykał to samo imię pod wiejskimi strzechami, gdzie szacunek do pracy i twarde warunki życia narzucały językowi zupełnie inhą dynamikę. Tam Maria była po prostu Mańką, Maryną lub twardą Maruchą, a te formy, choć dziś mogą brzmieć dla nas mało elegancko, niosły w sobie ogromny ładunek lokalnej tożsamości i rodzinnego ciepła. Jan nie był Janem, ale Jasiem, Jasieńkiem, Jaśkiem, a na kresach czy w centralnej Polsce − Jasiem, Jasiołkiem lub twardym Jachą. Zapomniane perły dawnej mowy, czyli najpopularniejsze zdrobnienia sprzed wieku Kiedy analizujemy dawne korespondencje rodzinne, uderza nas, jak bardzo unikalne, melodyjne i plastyczne były dawne spieszczenia. Niektóre z nich zupełnie zatraciły swój pierwotny rdzeń, stając się autonomicznymi, domowymi imionami pełnymi czułości. Przeglądając dawne pamiętniki oraz akta, można stworzyć fascynującą listę unikalnych i najpopularniejszych zdrobnień, którymi sto lat temu zachwycali się polscy rodzice: Halina − w codziennych rozmowach skracana na twardo, ale z wielkim urokiem jako Halka Stefania − na salonach i w dworkach wołana niezwykle miękko jako Steńcia Teresa − pozbawiona dzisiejszej powagi przybierała uroczy wariant Tercia Felicja − popularna i dystyngowana forma, do której zwracano się po prostu Felcia Maria − obok Mańki i Marysi, w wielu domach funkcjonowała jako rosyjskojęzyczna, niezwykle czuła Masia Aleksander − potężne, królewskie imię, które w zaciszu domowym zamieniało się w tajemniczego, krótkiego Lesia Maurycy − przedwojenny hit wyższych sfer, skracany pieszczotliwie jako Moryś Eleonora − szlachetne imię, które na co dzień brzmiało niesamowicie lekko jako Lorka Dionizy − dawny synonim dostojności, zredukowany przez rodziców do zabawnego i rytmicznego Dyzia Marian − popularny u progu dwudziestego wieku, w uszach bliskich brzmiał miękko jako Maryś Felicjan − mały chłopiec noszący to poważne miano stawał się słodkim Felutkiem Marta − choć krótka, sto lat temu zyskiwała zupełnie nieoczywiste i urocze zdrobnienie Tusia Jadwiga − potężna, królewska tradycja w domowym wydaniu zamieniała się w zwiewną i delikatną Wisię Krystyna − w tradycyjnych, mniejszych społecznościach wołana z twardym, zdecydowanym akcentem jako Krystka Powrót do korzeni, czyli czego możemy nauczyć się od naszych przodków Analiza tych wszystkich zapomnianych form uświadamia nam, jak bardzo współczesny język polski uległ spłaszczeniu, standaryzacji i globalizacji, tracąc swoją dawną plastyczność. Dzisiejsze zdrobnienia są zazwyczaj przewidywalne i tworzone według jednego, bezpiecznego schematu, podczas gdy nasi przodkowie traktowali sferę imion jak żywą, plastyczną materię, w której można było wyrazić pełne spektrum emocji − od bezgranicznej czułości po rodzicielską surowość. Odkrywanie domowych imion naszych pradziadków to najpiękniejsza lekcja pokory wobec historii i genialny dowód na to, że za suchymi faktami w drzewach genealogicznych stoją prawdziwi ludzie z krwi i kości. Może zamiast szukać kolejnych nowoczesnych, obco brzmiących inspiracji na siłę, warto czasem wsłuchać się w te dawne, rodzinne echa i spróbować przemycić odrobinę tamtej przedwojennej czułości do naszych współczesnych domów? Nazwanie małej Zofii dawną Zulą, a Jana uroczo brzmiącym Jasiołkiem to nie tylko piękny hołd dla tradycji, ale też szansa na podarowanie dziecku unikalnej, językowej tożsamości z duszą. Przeszłość ma nam do zaoferowania o wiele więcej niż tylko zakurzone pamiątki w szafie − kryje w sobie melodię słów, które przez pokolenia budowały najpiękniejsze mosty między rodzicami a ich ukochanymi dziećmi. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
Dawne, szlachetne imiona sprzed kilkudziesięciu lat znów królują na placach zabaw, ale to jedno zostało niemal całkiem zapomniane. Szkoda, bo w PRL nie było piękniejszego i bardziej uwielbianego imienia dla dziewczynki.
Współcześnie na polskich placach zabaw przeżywamy spektakularny renesans imion retro, a młode mamy z zachwytem rezerwują dla swoich córeczek imiona, które nosiły ich prababcie na początku dwudziestego wieku. Nikogo nie dziwią już małe Antoniny, dystyngowane Heleny czy powracające w wielkim stylu Marie, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle melodyjna i szlachetna propozycja, która mimo swojej potężnej i pięknej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku, czystości i uniwersalnej elegancji, dzisiejsze statystyki pokazują bolesną prawdę o jego schyłku. W 2025 roku w całym kraju zdecydowało się na nie zaledwie kilkudziesięciu rodziców, co spycha ten dawny diament na sam skraj ostatecznego zapomnienia. Imię Agnieszka, bo o nim mowa, nosiły kultowe bohaterki literackie, ikony muzyki rozrywkowej, dziewczyny z sąsiedztwa i nasze szkolne przyjaciółki, z którymi dzieliliśmy ławkę. Agnieszka brzmiała lekko, dumnie, a jednocześnie posiadała niesamowitą plastyczność językową, która pozwalała na tworzenie dziesiątek miękkich i pełnych rodzicielskiej miłości spieszczeń. Dzisiejszy świat potraktował ten dawny hit wyjątkowo surowo, uznając, że po prostu całkowicie się przejadł i czas oddać przestrzeń nowym, często o wiele bardziej banalnym modom. Dlaczego kultowa Agnieszka straciła pozycję liderki? Głównym powodem, dla którego imię Agnieszka przeżywa obecnie tak drastyczny i bolesny kryzys popularności, jest niefortunny syndrom przesytu pokoleniowego. Dla współczesnych dwudziesto- i trzylatków, którzy sami wchodzą w rolę rodziców i szukają idealnego imienia dla swojej córeczki, to imię może brzmieć zbyt pospolicie. To imię ich mam, cioć, starszych sióstr lub nauczycielek z przedszkola, przez co w ich oczach straciło ono pożądany powiew świeżości oraz unikalności. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Agnieszka brzmi obecnie zbyt zwyczajnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionej epoki, z której młode pokolenie próbuje uciekać. W czasach, gdy rodzice poszukują imion skrajnie krótkich, międzynarodowych albo głęboko ukorzenionych w przedwojennej arystokracji, Agnieszka utknęła w niefortunnej próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom zbyt tradycyjne, a popularne dawniej zdrobnienia, takie jak Agusia czy Aga, kojarzą się z dorosłymi kobietami, a nie z maleńkim noworodkiem w łóżeczku. Agnieszka przegrywa dziś walkę z masowo powielanymi trendami, przez co w ubiegłym roku nadano je zaledwie 76 razy w całej Polsce, co w zderzeniu z dawnymi tysiącami brzmi po prostu smutno. Agnieszka: greckie korzenie i fascynująca historia szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Agnieszki, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedno z najpiękniejszych imion w całej europejskiej kulturze. Jego najgłębsze korzenie sięgają starożytnej Grecji i wywodzą się bezpośrednio od słowa hagnos, które w wolnym tłumaczeniu oznacza osobę czystą, świętą, nieskalaną, pełną cnoty i bez skazy. W tradycji łacińskiej imię to błyskawicznie skojarzono również ze słowem agnus, czyli baranek, co dodało mu niezwykłego, symbolicznego ciepła, łagodności oraz niewinności, które przez wieki fascynowały poetów i artystów. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od zarania dziejów było przypisywane kobietom o wielkiej sile ducha, niezłomności i czystych, szlachetnych intencjach. Do Polski imię to trafiło wraz z początkami chrześcijaństwa i przez całe stulecia było zarezerwowane niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich z dynastii Piastów i Jagiellonów. Księżniczki i królowe noszące to miano budowały historię naszego kraju, wnosząc do zamkowych murów powiew południowej elegancji i wysokiej kultury osobistej. Dopiero w dwudziestym wieku Agnieszka zeszła z królewskich salonów i stała się dobrem powszechnym, podbijając serca milionów Polaków, którzy dostrzegli w niej idealny balans między tradycją a melodyjną lekkością. To imię przetrwało największe dziejowe burze, by dziś, w dobie globalizacji, paść ofiarą bezdusznych statystyk. Co oznacza bycie Agnieszką i dlaczego warto przywrócić jej dawny blask? W starych księgach znaczeń imion oraz w astrologii Agnieszka jawi się jako postać o niezwykle bogatym, głębokim wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry trzy. Przypisuje się jej wrodzoną kreatywność, ogromny urok osobisty, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi oraz niesamowitą empatię, która czyni z niej wspaniałą przyjaciółkę i partnerkę na całe życie. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako osoby o silnej osobowości, które potrafią z wielką klasą i uporem dążyć do realizacji własnych marzeń, nie tracąc przy tym swojej naturalnej wrażliwości i dziewczęcego wdzięku. Agnieszka to synonim harmonii, ciepła rodzinnego, a jednocześnie niezależności intelektualnej, która budzi powszechny szacunek w każdym otoczeniu. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto na chwilę zatrzymać się i spojrzeć na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem. Wybranie Agnieszki dla córki to obecnie gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym imieniu w przedszkolnej grupie czy szkolnej ławce, co zapewni jej unikalność, za którą tak bardzo gonią współcześni rodzice. Czas odrzucić nudną powtarzalność z pierwszych miejsc rankingów i postawić na szlachetną, peerelowską klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc i niezwykłą melodię. Agnieszka czeka na swoje ponowne odkrycie, a mamy, które odważą się przełamać ten chwilowy kryzys, szybko przekonają się, jak wielkie piękno i siłę podarowały swojemu ukochanemu dziecku na całe życie. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok”
Kalendarz roku szkolnego 2026/2027 ogłoszony przez MEN może ucieszyć uczniów: w całym roku ma wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych. Start zaplanowano na 1 września 2026, a zakończenie na 25 czerwca 2027. Święta w środku tygodnia i długa przerwa zimowa sprzyjają planowaniu wyjazdów.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło kalendarz roku szkolnego 2026/2027, a układ dni wolnych może mocno wpłynąć na rodzinne planowanie. Zajęcia mają ruszyć 1 września 2026 (we wtorek), a zakończyć się 25 czerwca 2027 (w piątek). W całym roku szkolnym może wypaść nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych, m.in. dzięki świętom wpadającym w środku tygodnia i długiej przerwie na przełomie grudnia i stycznia. Rok szkolny 2026/27: dużo świąt i długich weekendów Daty ramowe są jasne: początek 1 września 2026 i zakończenie 25 czerwca 2027. To, co zwraca uwagę rodziców i uczniów, to „rozsypane” w kalendarzu pojedyncze dni wolne, które często zachęcają szkoły do łączenia przerw. W roku szkolnym 2026/2027 kilka ważnych świąt wypada w środę: 14 października (Dzień Edukacji Narodowej) 11 listopada (Narodowe Święto Niepodległości) 6 stycznia (Święto Trzech Króli) Taki układ może oznaczać jeden dzień przerwy w środku tygodnia, a dla wielu rodzin także pytanie: co z opieką, jeśli szkoła „dorzuci” dodatkowy wolny dzień? Tu wchodzą w grę dni dyrektorskie, czyli dni wolne od zajęć dydaktycznych ustalane przez szkołę. Każda placówka ma własny plan, dlatego realny układ dłuższych przerw warto sprawdzać w ogłoszeniach szkolnych. Przerwa zimowa może być najdłuższą labą w całym roku Najbardziej korzystnie wygląda zimowa przerwa świąteczna. W kalendarzu roku szkolnego 2026/2027 zaczyna się ona 23 grudnia (w środę). Dodatkowo w styczniu wypada Trzech Króli (6 stycznia, również w środę), co sprzyja wydłużaniu odpoczynku. W wariancie z weekendami przerwa może dać nawet 19 dni bez zajęć. Dla uczniów to perspektywa dłuższego odpoczynku i wyjazdów. Dla rodziców młodszych dzieci bywa to z kolei czas intensywnej logistyki: domowa opieka, praca, zajęcia dodatkowe. Jeśli w Waszej rodzinie zwykle ratują sytuację urlopy „na zakładkę”, ten kalendarz może pomóc w planowaniu z dużym wyprzedzeniem. Już teraz słychać jednak głosy oburzonych rodziców, którzy martwią się, że nowy rok szkolny będzie tak naprawdę „półrokiem” z uwagi na dużo wolnych dni. Ferie zimowe 2027 w trzech terminach, a Wielkanoc wyjątkowo wcześnie Terminy ferii zimowych 2027 tradycyjnie są podzielone według województw. W roku szkolnym 2026/2027 zaplanowano trzy przedziały: 18 stycznia – 31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1 lutego – 14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15 lutego – 28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Wiosną uwagę przyciąga Wielkanoc, która w 2027 roku wypada 28 i 29 marca. Przerwa szkolna ma się zacząć już 25 marca, czyli w Wielki Czwartek. To wcześniejszy termin niż w wielu innych latach, więc planowanie wyjazdów lub opieki może wymagać szybszej i sprawniejszej organizacji. Na tym tle mniej korzystnie wygląda majówka 2027: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek. W praktyce ma to dać tylko jeden dodatkowy dzień wolnego. Dla rodzin, które zwykle liczą na dłuższy majowy reset, to raczej sygnał, by poszukać odpoczynku w innych oknach kalendarza albo w porozumieniu ze szkołą sprawdzić, czy pojawią się dni dyrektorskie. Układ całego roku szkolnego 2026/2027 zapowiada sporo przerw, ale ich realny ciężar organizacyjny zależy od wieku dziecka i możliwości opieki. Warto jak najwcześniej zestawić szkolne daty z grafikiem pracy i planami rodzinnych wyjazdów, bo w tym kalendarzu okazji do „sklejania” wolnego jest naprawdę dużo. Źródło: gov.pl Zobacz też: Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
Dofinansowanie kolonii 800 zł w Wielkopolsce wywołało ostrą dyskusję. Jedna z gmin ma dopłacać do wyjazdów tylko dzieciom, które chodziły na nieobowiązkową edukację zdrowotną. Wójt broni programu, a posłanka PiS mówi o nierównym traktowaniu i wątpliwościach prawnych.
Dla wielu rodzin 800 zł dopłaty do kolonii to realna ulga w domowym budżecie. W Baranowie pojawił się jednak dodatkowy filtr: wsparcie ma przysługiwać wyłącznie dzieciom, które brały udział w nieobowiązkowych zajęciach z edukacji zdrowotnej. W praktyce oznacza to, że o dopłacie nie decyduje sam fakt wyjazdu ani sytuacja rodziny, tylko wcześniejsza decyzja o uczestnictwie w konkretnych lekcjach. Warunek dopłaty dzieli rodziców na dwie grupy Gmina dołożyła też drugi wymóg, związany już bezpośrednio z samymi koloniami. Dofinansowane mają być tylko te wyjazdy, w których programie znajdą się zajęcia z profilaktyki uzależnień. To ważny szczegół dla rodziców, którzy zwykle porównują oferty kolonii nie tylko ceną, ale też tym, co dziecko rzeczywiście będzie robić na miejscu. Z perspektywy opiekunów łatwo zrozumieć, skąd bierze się napięcie: gdy dopłata dotyczy tylko części uczniów, natychmiast pojawiają się pytania o równość dostępu do pieniędzy publicznych oraz o to, czy takie kryterium nie stawia jednych rodzin w uprzywilejowanej pozycji. Wójt odpowiada: chodzi o promowanie troski o zdrowie Wójt gminy Baranów, Bogumiła Lewandowska-Siwek, przekonuje, że dopłata ma zachęcać do postaw prozdrowotnych i stanowić formę wyróżnienia dla dzieci oraz rodziców, którzy wybrali edukację zdrowotną. Podkreśla też, że zaskoczyła ją skala krytyki, bo w jej ocenie troska o zdrowie dzieci jest podstawą, a dodatkowe zajęcia mogą ją pogłębiać. „Zawsze nagradzamy dzieci. Mamy nagrody wójta, nagrody za sport, za edukację, za wybitne osiągnięcia. Nie rozumiem, o co ten cały hałas” – stwierdziła Lewandowska-Siwek w rozmowie z Radiem Zet. Przy okazji padła też konkretna liczba: według wójt dopłatę mogłoby otrzymać 166 uczniów z około 900 w całej gminie. Wójt porównuje ten mechanizm do innych form nagradzania dzieci za osiągnięcia w nauce czy sporcie. Polityczny spór o równość: czy pieniądze mogą zależeć od decyzji rodzica? Krytycznie do programu odnosi się posłanka PiS Katarzyna Sójka. Wskazuje, że publiczne środki powinny być dostępne na równych zasadach, a warunkowanie dopłaty uczestnictwem w zajęciach nieobowiązkowych może oznaczać nierówne traktowanie dzieci. Zwraca uwagę na wątpliwości co do zgodności takiego rozwiązania z zasadą równości. W tle jest też mocny kontekst społeczny: decyzja o tym, czy dziecko chodzi na zajęcia dodatkowe, często nie wynika wyłącznie z przekonań, ale również z możliwości organizacyjnych rodziny. Rodzice patrzą na takie programy praktycznie: czy dziecko zdąży, czy plan lekcji pozwala, czy opiekun ma czas, by dopilnować zgód i formalności. Warto też odnotować, że spór szybko nabrał barw politycznych. Posłanka sugeruje, że wójt jest wyraźnie zaangażowana po jednej stronie sceny politycznej. Dla rodziców najważniejsze pozostają jednak proste pytania: kto faktycznie skorzysta z dopłaty, jakie dokładnie wyjazdy spełnią dodatkowy warunek i czy podobne wsparcie będzie w przyszłości dostępne także dla dzieci, które nie uczestniczą w edukacji zdrowotnej. W Baranowie te kwestie stały się tematem rozmów nie tylko w urzędzie, ale i przy szkolnych bramach. Źródło: Radio Zet Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
To imię niesie ze sobą klątwę samotności. Rodzice powinni je omijać szerokim łukiem
To imię ma w sobie ogromny magnetyzm, niesamowitą klasę i literacki sznyt i na pierwszy rzut oka wydaje się idealnym wyborem dla silnej, niezależnej kobiety XXI wieku. Niestety, pod tą piękną, dystyngowaną fasadą kryje się energia tak wymagająca i bezwzględna, że potrafi zamienić życie małej dziewczynki w nieustanną, samotną walkę z całym światem.
Z zachwytem obserwujemy wielki powrót imion retro, dzięki czemu na placach zabaw znowu biegają małe dziewczynki o tradycyjnych, przedwojennych imionach. Bardzo często zapominamy jednak, że słowa mają potężną moc, a imię, które nadajemy dziecku na całe życie, to coś znacznie więcej niż tylko zbiór ładnych głosek w dowodzie osobistym. Dawne kultury, astrologowie oraz specjaliści od wiedzy tajemnej od wieków wierzyli, że w konkretnych układach liter kryje się unikalny kod energetyczny, zdolny ukształtować charakter, talenty, a nawet miłosną przyszłość człowieka. Wśród setek propozycji ukrywa się jedno wyjątkowo głębokie, biblijne imię, które choć brzmi niezwykle dumnie i szlachetnie, w świecie numerologii cieszy się bardzo ponurą i niepokojącą sławą. Przypisuje się mu specyficzną wibrację, która potrafi odciąć kobietę od bliskich relacji i skazać ją na wieczne poszukiwanie zrozumienia, przez co współcześni rodzice intuicyjnie zaczęli omijać ten dawny hit szerokim łukiem. Kiedy patrzy się na współczesne trendy, widać wyraźnie, że imię Judyta, bo o nim mowa, niemal całkowicie zniknęło z krajobrazu polskich porodówek i urzędów stanu cywilnego. To fascynujące, jak bardzo potrafimy podświadomie wyczuwać ciężar ukryty w niektórych słowach, rezygnując z nich na rzecz propozycji lżejszych i bardziej uniwersalnych. Imię Judyta. Numerologiczna siódemka, czyli sekretny kod wyobcowania Aby w pełni zrozumieć, dlaczego nad Judytą ciąży tak specyficzny cień, trzeba zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy mistyczną, wibracyjną siódemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem głębokiej samotności, ale także duchowości, intelektualizmu i dystansu do spraw materialnych. Numerologiczne siódemki to osoby niezwykle inteligentne, posiadające analityczny umysł i potężną intuicję, które jednak najlepiej czują się we własnym, zamkniętym dla innych świecie. Dziewczynka, która otrzyma to imię na starcie, zostaje wyposażona w wewnętrzny pancerz, który z jednej strony chroni ją przed powierzchownością, ale z drugiej − buduje wokół niej wysoki, niewidzialny mur, trudny do przebicia dla rówieśników. Judyta jako siódemka nie potrafi bawić się w płytkie, przelotne relacje i rzadko kiedy odnajduje się w głośnym, chaotycznym tłumie, co widać już na etapie wczesnego dzieciństwa. Mała Judyta często woli siedzieć z boku, obserwować otoczenie z powagą dorosłego człowieka i uciekać w świat książek lub własnych myśli, zamiast biegać z rówieśnikami po placu zabaw. Ta wibracja rodzi w kobiecie perfekcjonizm oraz skrajną nieufność wobec intencji innych ludzi, co w dorosłym życiu drastycznie utrudnia zbudowanie trwałego, szczęśliwego związku. Siódemka działa jak filtr, który odrzuca wszystko, co nie jest idealne, skazując właścicielkę tego imienia na wieczne, bolesne poczucie, że nikt na świecie nie jest w stanie w pełni jej zrozumieć i zaakceptować takiej, jaka jest naprawdę. Judyta: korzenie biblijnej bohaterki i duma ukryta w historii Wielka szkoda, że energia tego imienia bywa tak destrukcyjna dla życia towarzyskiego, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedna z najbardziej fascynujących i dumnych propozycji. Korzenie imienia wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego, w którym słowo Jehudit oznacza po prostu Żydówkę, kobietę z plemienia Judy lub mieszkankę Judei. To imię o ogromnym ładunku historycznym, rozsławione na cały świat dzięki biblijnej Księdze Judyty, opowiadającej o pięknej, młodej wdowie, która uratowała swoje rodzinne miasto przed najazdem asyryjskich wojsk. Bohaterka ta, wykazując się niesamowitym sprytem, odwagą i stalowymi nerwami, wniknęła do obozu wroga, upiła wodza Holofernesa, a następnie pozbawiła życia, stając się symbolem triumfu i niezłomności. Ta dramatyczna opowieść na wieki zakodowała w imieniu Judyta archetyp kobiety silnej, samodzielnej, zdolnej do najwyższych poświęceń, ale też skrajnie samotnej w swoich kluczowych, życiowych wyborach. Biblijna Judyta dokonała wielkiego czynu w pojedynkę, działając w ukryciu i nie prosząc nikogo o pomoc, co idealnie współgra z jej późniejszą numerologiczną wibracją. Przez stulecia imię to inspirowało największych malarzy i rzeźbiarzy, którzy uwieczniali tę dumną postać na swoich płótnach, zawsze podkreślając jej chłód, determinację i dystans do otaczającej rzeczywistości. W Polsce imię to pojawiało się rzadko, głównie w rodach szlacheckich, a krótki renesans przeżyło kilkadziesiąt lat temu, by dziś znowu powrócić do strefy głębokiego zapomnienia. Dlaczego współczesne mamy rezygnują z tego wymagającego imienia? Przyglądając się dzisiejszym wyborom młodych rodziców, widać wyraźnie, że wizerunek idealnego dzieciństwa opiera się na lekkości, radości i ułatwianiu dziecku startu w skomplikowane relacje społeczne. Chcemy, aby nasze córki były otwarte, towarzyskie, łatwo nawiązywały przyjaźnie i czerpały z życia pełnymi garściami w otoczeniu oddanych ludzi. Judyta ze swoim monumentalnym brzmieniem, twardą strukturą językową i ukrytą klątwą samotności po prostu nie pasuje do współczesnego, kolorowego świata nastawionego na szybką komunikację i ciągłą obecność w grupie. Rodzice podświadomie wyczuwają, że to imię mogłoby nałożyć na ich małą córeczkę zbyt dużą powagę i chłód, utrudniając jej beztroskie dzieciństwo. Rezygnując z Judyty, uciekamy przed jej trudną energią, wybierając opcje o wiele bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne, co z punktu widzenia psychologii jest w pełni zrozumiałe. Warto jednak pamiętać, że moda bywa przewrotna i to, co dziś uważamy za zbyt ciężkie, za kilkanaście lat może stać się symbolem unikalnej, poszukiwanej niezależności. Jeśli jednak marzysz o tym, by twoja córka miała wokół siebie wianek wiernych przyjaciół, cieszyła się życiem towarzyskim i z łatwością budowała relacje, zapomnij o Judycie. To wybór wyłącznie dla tych, którzy nie boją się kroczyć przez świat samotnie, z wysoko uniesioną głową i świadomością, że ich największą siłą są oni sami. Zobacz też: To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
Współczesna moda na imiona dla dzieci potrafi być niezwykle kapryśna, zmuszając nas do ciągłego powielania tych samych, najpopularniejszych trendów. Istnieje jednak jedna, nieco zapomniana i niezwykle dystyngowana propozycja, która według numerologii ma w sobie unikalny kod przyciągający do człowieka życiową pomyślność oraz finansową stabilizację.
Wybór imienia dla dziecka to jeden z najważniejszych i jednocześnie najtrudniejszych momentów w życiu każdego rodzica. Przeglądamy dziesiątki stron internetowych, wertujemy grube słowniki, radzimy się najbliższych i sprawdzamy najnowsze statystyki urzędów stanu cywilnego, byle tylko znaleźć to jedno, idealne brzmienie. Większość z nas kieruje się obecną modą, szukając imion krótkich, międzynarodowych albo wręcz przeciwnie, z zachwytem wracając do tradycyjnych korzeni retro. Bardzo często zapominamy jednak, że imię to nie tylko zestaw ładnie brzmiących głosek, ale przede wszystkim unikalna energia, która według wielu dawnych kultur oraz systemów ezoterycznych potrafi ukształtować los małego człowieka. Istnieje jedno wyjątkowe, szlachetne imię, które w dawnych wierzeniach było uznawane niemal za talizman przynoszący właścicielce niesamowite szczęście w sprawach materialnych. Choć to imię działa jak prawdziwy magnes na pieniądze, prestiż i spektakularny sukces zawodowy, współcześni polscy rodzice już dawno przestali nadawać je swoim córkom, skazując je na bolesne i zupełnie niezasłużone zapomnienie. Kiedy przyglądam się imionom, które obecnie dominują na polskich porodówkach, uderza mnie ogromna powtarzalność i brak odwagi do sięgania po propozycje z drugiego planu. Masowo wybieramy te same opcje, przez co w jednej grupie przedszkolnej spotykają się trzy lub cztery dziewczynki o tym samym imieniu. Tymczasem imię Eliza, bo to o nim mowa, kryje w sobie tak potężny ładunek elegancji, wdzięku i siły, że powinno być dumą każdej małej kobiety. Nosi w sobie magnetyzm, który w dorosłym życiu pozwala z niezwykłą lekkością przechodzić przez trudne biznesowe zakręty i intuicyjnie wybierać ścieżki prowadzące do finansowego dobrobytu. Eliza to numerologiczna ósemka: co znaczy kod ukryty w literach? Aby w pełni zrozumieć, dlaczego Eliza jest uznawana za imię przynoszące bogactwo, warto zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy potężną, wibracyjną ósemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem sukcesu materialnego, władzy, determinacji i niesamowitej odporności psychicznej. Numerologiczne ósemki to osoby stworzone do wyższych celów, które posiadają wrodzony talent do zarządzania dużymi projektami, kierowania ludźmi oraz genialną intuicję do robienia dobrych interesów. Eliza jako ósemka nie czeka biernie na to, co przyniesie jej los − ona sama kreuje swoją rzeczywistość z niezwykłą odwagą i konsekwencją. Posiada rzadką umiejętność dostrzegania szans tam, gdzie inni widzą jedynie przeszkody, a jej relacja z pieniędzmi opiera się na zdrowym szacunku i umiejętności ich pomnażania, a nie na ślepym konsumpcjonizmie. To imię koduje w psychice dziecka poczucie własnej wartości, dumę oraz wielką klasę, co w dorosłym życiu ułatwia nawiązywanie kontaktów z ludźmi na najwyższych stanowiskach. Wibracja ósemki sprawia, że energia dostatku naturalnie krąży wokół osoby noszącej to imię, chroniąc ją przed poważnymi kryzysami finansowymi. Szlachetne pochodzenie i literackie korzenie królowej salonów Wielka szkoda, że współcześni rodzice zapomnieli o Elizie, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedno z najpiękniejszych imion, jakie możemy podarować dziewczynce. Jego korzenie wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego i stanowią skróconą, niezwykle melodyjną formę dostojnego imienia Elżbieta, które w wolnym tłumaczeniu oznacza: „Bóg jest moją przysięgą” lub „pełnią”. Z biegiem stuleci Eliza usamodzielniła się, zyskując status autonomicznego imienia pełnego lekkości, które błyskawicznie podbiło europejskie dwory królewskie, salony arystokracji oraz świat wielkiej literatury. To właśnie do niej wielcy kompozytorzy pisali swoje najpiękniejsze utwory, a pisarze tworzyli postacie kobiet niezależnych, dumnych i wyprzedzających swoją epokę pod względem intelektualnym. W Polsce imię to przeżywało swoje złote lata w dziewiętnastym oraz na początku dwudziestego wieku, będąc symbolem wyrafinowanego smaku, inteligencji i wysokiej kultury osobistej. Nosiły je wybitne pisarki, działaczki społeczne i kobiety, które swoją odwagą zmieniały bieg historii. Posiada ono w sobie unikalną cechę: brzmi niezwykle dystyngowanie w swojej pełnej formie, a jednocześnie daje możliwość tworzenia miękkich, pełnych czułości zdrobnień, takich jak Elizia, Elizka czy urocza, dziewczęca Lizka. Jest uniwersalne, doskonale znane w każdym zakątku globu i łatwe do wymówienia w wielu językach, co we współczesnym, otwartym świecie jest ogromnym atutem dla młodego człowieka budującego swoją międzynarodową karierę. Imię Eliza: dlaczego współcześni rodzice rezygnują z tego talizmanu? Analizując obecne trendy parentingowe, trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak genialne imię zniknęło z radaru młodych par. Być może stało się ofiarą przedziwnego stereotypu, według którego brzmi ono zbyt poważnie, zbyt chłodno lub kojarzy się z minonym pokoleniem. Rodzice szukają dziś imion skrajnie miękkich, pełnych samogłosek, zapominając, że stabilne, wyraziste struktury językowe dają dziecku o wiele silniejsze poczucie tożsamości. Rezygnując z Elizy, nieświadomie odbieramy kolejnemu pokoleniu dziewczynek szansę na noszenie imienia, które w naturalny sposób buduje autorytet i wzbudza szacunek. Moda ma jednak to do siebie, że bywa bardzo przewrotna i lubi nagradzać tych, którzy potrafią wyłamać się z powszechnego schematu i pójść pod prąd masowych wyborów. Nazwanie córki tym zapomnianym hitem to nie tylko gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym mianie w szkolnej ławce, ale przede wszystkim piękny prezent na całe życie w postaci wibracji sukcesu i obfitości. Warto czasem odrzucić najpopularniejsze trendy, wsłuchać się w intuicję i postawić na szlachetną klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc. Eliza czeka na swój wielki powrót na salony, a pierwsze mamy, które odważą się przywrócić jej dawny blask, szybko przekonają się, jak wielką siłę i pomyślność przemyciły do życia swojego ukochanego dziecka. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
Rodzice nagminnie łamią złotą zasadę 3-6-9-12 i są z siebie dumni. Ich dzieci słono za to zapłacą
Codzienność z małym dzieckiem bywa ogromnym testem wytrzymałości, w którym każda chwila ciszy staje się dla zmęczonych dorosłych bezcennym luksusem. Warto jednak wiedzieć, że uleganie pozornie niewinnym ułatwieniom niesie za sobą konsekwencje, które ujawnią się dopiero po latach i uderzą w najmniej oczekiwanym momencie.
Współczesne rodzicielstwo przypomina czasami bieg z przeszkodami, w którym zmęczeni dorośli nieustannie szukają sprawdzonych sposobów na zyskanie choćby kwadransa upragnionego spokoju. Kolorowe animacje i dynamiczne dźwięki potrafią natychmiast wyciszyć każdego malucha. Wielu rodziców patrzy wtedy na swoje pociechy z dumą, ciesząc się, że dzieci tak świetnie radzą sobie z nowoczesną technologią i sprawnie przesuwają paluszkami po szklanym ekranie. Niestety, ta pozorna sielanka to pułapka, przed którą od lat głośno ostrzegają wybitni specjaliści zajmujący się rozwojem najmłodszych. Francuski psychiatra Serge Tisseron sformułował genialną w swojej prostocie regułę, która precyzyjnie określa bezpieczne granice wkraczania w cyfrowy świat. To drogowskaz pokazujący, kiedy i na co pozwolić rozwijającemu się człowiekowi, by nie zakłócić jego naturalnych procesów poznawczych. Złota zasada 3-6-9-12 dla ochrony dzieci Zasada 3-6-9-12 to harmonogram stopniowego wprowadzania dzieci w świat technologii cyfrowej. Formuła ta wyznacza kluczowe granice wiekowe: zakaz ekranów do 3 lat, brak własnej konsoli do 6 lat, bezpieczny internet tylko z dorosłym do 9 lat oraz brak mediów społecznościowych do 12 lat. Niestety, w większości współczesnych domów te ramy czasowe zupełnie nie istnieją, a ekrany towarzyszą dzieciom niemal od kołyski. Skutki tego błędu rzadko widać od razu, jednak gdy przychodzi czas szkoły, nagle zaczynają się ogromne problemy z nauką, snem i kontrolowaniem własnych emocji. Cyfrowy smoczek niszczy koncentrację od najmłodszych lat Pierwszy etap wspomnianej zasady jest najbardziej restrykcyjny i budzi zarazem największy opór wśród dorosłych. Zakłada on całkowity brak kontaktu z jakimikolwiek ekranami do momentu, aż dziecko ukończy trzeci rok życia. Dla dziecka migający telewizor czy smartfon są źródłem ogromnego przebodźcowania. Układ nerwowy tak małego człowieka nie jest fizycznie przygotowany na przetwarzanie tak dużej liczby bodźców wzrokowych oraz słuchowych. Wielu rodziców z dumą opowiada znajomym, że ich dwulatek potrafi sam włączyć ulubioną bajkę na platformie streamingowej. Nie zdają sobie sprawy, że w tym momencie drastycznie ograniczają rozwój wyobraźni przestrzennej oraz umiejętności manualnych swojego malucha. Małe dziecko uczy się świata wszystkimi zmysłami: musi dotknąć klocka, poczuć fakturę dywanu, usłyszeć głos mamy i spróbować dopasować do siebie fizyczne przedmioty. Ekran zabiera ten czas bezpowrotnie, oferując w zamian gotowe, agresywne obrazy, które uzależniają mózg od natychmiastowych dawek dopaminy. Dzieci karmione od niemowlęctwa cyfrowymi bodźcami w wieku przedszkolnym często stają się nadpobudliwe, nie potrafią skupić się na jednej zabawie i reagują agresją na każdą próbę odstawienia telefonu. Samotność w sieci zaczyna się znacznie wcześniej niż myślisz Kolejne kamienie milowe opisywanej zasady przypadają na wiek wczesnoszkolny oraz nastoletni. Zgodnie z wytycznymi psychologów, do szóstego roku życia dziecko nie powinno posiadać własnej konsoli do gier, a do dziewiątego roku życia nie powinno samodzielnie, bez czujnego nadzoru dorosłych, przeglądać internetu. Wielu dorosłych uważa, że kontrolowanie tego, co dziecko robi na tablecie w swoim pokoju, to przesadna nadopiekuńczość. Nic bardziej mylnego, ponieważ sieć pełna jest treści nieodpowiednich dla niedojrzałej psychiki. Ostatni próg dotyczy dwunastego roku życia − dopiero po tym czasie nastolatek jest emocjonalnie gotowy na wejście w skomplikowany i często bezwzględny świat mediów społecznościowych. Pozwalanie młodszym dzieciom na zakładanie profili na popularnych aplikacjach to otwieranie drzwi do cyberprzemocy, hejtu oraz destrukcyjnego porównywania się z wyidealizowanym życiem innych osób. Jak bezboleśnie wprowadzić mądre zasady ekranowe w swoim domu? Wprowadzenie zmian w codziennych nawykach nigdy nie jest łatwym zadaniem, zwłaszcza gdy technologia na dobre zakorzeniła się w domowej przestrzeni. Nie oznacza to jednak, że należy całkowicie zrezygnować z urządzeń i odciąć rodzinę od cyfrowego świata. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja oraz dawanie dobrego przykładu, ponieważ dzieci znacznie chętniej naśladują zachowania dorosłych, niż słuchają ich długich upomnień. Warto zacząć od małych kroków, które szybko przyniosą ulgę całej rodzinie i poprawią jakość wspólnego czasu. Strefy wolne od technologii − warto ustalić sztywne reguły, według których podczas wszystkich wspólnych posiłków oraz na godzinę przed pójściem spać telefony i tablety zostają odłożone na wyznaczoną półkę. Wspólne odkrywanie treści − zamiast zostawiać dziecko samo przed ekranem, lepiej usiąść obok niego, oglądać wartościowe programy edukacyjne razem i rozmawiać o tym, co dzieje się na ekranie. Atrakcyjna alternatywa − ograniczenie czasu przed monitorem wymaga zapełnienia tej luki innymi aktywnościami, takimi jak wspólne planszówki, spacery do lasu czy kreatywne zabawy manualne. Aplikacje kontroli rodzicielskiej − instalowanie narzędzi limitujących czas spędzany w sieci pomaga egzekwować ustalone wcześniej limity. Przestrzeganie tych zaleceń bywa wyzwaniem i wymaga od dorosłych dużej uważności oraz zaangażowania. Warto jednak podjąć ten trud, ponieważ stawką jest zdrowie psychiczne, umiejętność logicznego myślenia oraz stabilność emocjonalna młodego pokolenia. Zobacz też: Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła
To imię w PRL nosiły gwiazdy kina i estrady. Dziś to wstyd nazwać tak dziewczynkę
Trendy w świecie imion dla dzieci potrafią być niezwykle kapryśne, bezlitośnie spychając dawne symbole elegancji do głębokiego cienia. Istnieje jedna propozycja, która w minionej epoce gościła na pierwszych stronach gazet, a dziś musi mierzyć się z bolesną łatką imienia niemodnego i zbyt poważnego dla małego dziecka.
Trendy w świecie mody, designu i imion dla dzieci mają jedną wspólną cechę: uwielbiają zataczać szerokie kręgi i powracać w wielkim stylu po kilkudziesięciu latach nieobecności. Obecnie w polskich urzędach stanu cywilnego przeżywamy prawdziwy renesans imion retro, a młodzi rodzice z zachwytem wertują stare kalendarze, szukając inspiracji w pokoleniu swoich prababć. Na placach zabaw nikogo nie dziwią już małe Antoniny, Heleny czy dystyngowane Apolonie, które idealnie wpisują się w nowoczesną estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle wyrazista propozycja, która mimo swojej gigantycznej i spektakularnej przeszłości, została całkowicie pominięta przez tę wielką falę powrotów. Choć w czasach PRL-u brzmiała dumnie, nowocześnie i była synonimem wielkiego świata, dziś jej los wydaje się przesądzony. Współczesne statystyki pokazują bolesną prawdę: to dawne cudo popkultury kurzy się na samym dnie rankingu popularności, budząc u młodych par raczej lęk przed przestarzałym brzmieniem niż zachwyt nad dawnym blichtrem. Eleganckie imię z PRL: kiedyś brzmiało dumnie Imię Teresa cieszyło się kiedyś potężną estymą. Nosiły je najjaśniejsze gwiazdy tamtych lat, kobiety z pierwszych stron gazet, wybitne aktorki teatralne oraz piosenkarki, których głosy elektryzowały miliony Polaków od Bałtyku aż po Tatry. Teresa brzmiała dumnie, dystyngowanie, a jednocześnie posiadała w sobie niezwykłą, sceniczną miękkość, która idealnie pasowała do artystycznego świata pełnego elegancji. Niestety, dzisiejsza rzeczywistość obeszła się z tą dawną ikoną wyjątkowo surowo i bezwzględnie. W dobie poszukiwania imion lekkich, międzynarodowych i melodyjnych, to tradycyjne słowo utknęło w przedziwnej i niefortunnej próżni, stając się ofiarą stereotypów językowych i kulturowych zmian pokoleniowych. Imię Teresa: kultowy hit z czasów PRL stracił swój dawny blask Główną przyczyną, dla której imię Teresa przeżywa obecnie tak drastyczny kryzys w oficjalnych rządowych statystykach, jest specyficzne postrzeganie go przez pokolenie dzisiejszych dwudziesto- i trzylatków. Dla młodych ludzi, którzy sami stają się rodzicami, to brzmienie przestało kojarzyć się z gwiazdą kina i estrady, a zaczęło zbyt mocno łączyć się z pokoleniem ich surowych ciotek, babć czy starszych urzędniczek. W języku potocznym i świecie internetowych memów zyskało ono niefortunny status synonimu osoby starszej, zasadniczej i mało elastycznej, co skutecznie odstrasza przyszłe mamy szukające czegoś świeżego. Panuje przedziwne, choć zupełnie nieuzasadnione przekonanie, że nazwanie tak małej dziewczynki mogłoby narazić ją na niezrozumienie, a nawet na ciche drwiny i uśmieszki w przedszkolnej szatni. Dodatkowym problemem okazała się trudność w tworzeniu miękkich, nowoczesnych zdrobnień, które dobrze brzmiałyby we współczesnym świecie. Tradycyjna Tereska kojarzy się wielu osobom zbyt infantylnie, z kolei pełna forma brzmi bardzo poważnie, niemal monumentalnie, co kłóci się z obecną modą na imiona krótkie i dźwięczne. W czasach, gdy na porodówkach króluje minimalizm, te trzy sylaby wydają się młodym parom zbyt ciężkie i obarczone zbyt dużym bagażem historycznym. Teresa przegrywa walkę o uwagę z propozycjami, które łatwiej wymówić za granicą i które nie niosą ze sobą tak silnych, peerelowskich skojarzeń z szarymi blokowiskami i minionym ustrojem. Fascynujące pochodzenie i głębokie korzenie szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie pomija to imię, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najbardziej fascynujących propozycji w Europie. Jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i są bezpośrednio powiązane ze słowem thera, które oznacza polowanie, łowy, lub z nazwą wyspy Thera, dzisiejszego Santorini. W wolnym tłumaczeniu Teresa to kobieta pochodząca z tej niesamowitej, słonecznej wyspy, mieszkanka Thery lub po prostu osoba silna, odważna, będąca łowczynią, która potrafi zdobywać to, czego pragnie od losu. Niesie ono w sobie ogromny ładunek energii i południowego temperamentu, o czym całkowicie zapomnieliśmy w naszym surowym, polskim kontekście. Przez wieki imię to było niezwykle popularne na dworach królewskich w Hiszpanii, Portugalii i Austrii, stając się symbolem monarchii, arystokracji i najwyższych sfer społecznych. Do Polski trafiło stosunkowo późno, bo dopiero w siedemnastym wieku, ale błyskawicznie zyskało status dobra luksusowego, wybieranego przez najbogatsze rody magnackie i szlacheckie. Prawdziwy, masowy boom przyszedł jednak w dwudziestym wieku, kiedy z salonów magnackich zeszło pod polskie strzechy i do wielkich miast, stając się ukochanym wyborem milionów rodziców szukających dla córek stabilnego fundamentu. Znaczenie imienia Teresa: jakie cechy przypisuje mu tradycja? W starych księgach znaczeń imion oraz w numerologii Teresa jawi się jako postać o niezwykle bogatym i fascynującym wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry cztery. Oznacza to osobę niezwykle pracowitą, poukładaną, stałą w uczuciach i posiadającą twardy, moralny kręgosłup, na którym można polegać w każdej kryzysowej sytuacji. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe powierniczki sekretów, osoby o głębokiej intuicji, wielkiej empatii, a jednocześnie posiadające ogromną siłę psychiczną, która pozwala im przetrwać największe życiowe burze. To nie są postacie, które szukają taniego poklasku − Teresa działa w ciszy, z klasą i niesamowitą godnością. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto pamiętać o jego szlachetnej i dystyngowanej naturze. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem przed kolejnym, wielkim powrotem na salony? Historia lubi płatać figle i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców, zmęczone wszechobecną powtarzalnością nowoczesnych trendów, spojrzy na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo siłę, odwagę i greckie słońce ukryte w zapomnianej Teresie. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
Jak wygląda szkoła w Szwecji i dlaczego tamtejszy system edukacji budzi tak ogromną zazdrość rodziców nad Wisłą? Podczas gdy w Polsce codziennością jest stres w szkole, kucie na pamięć i ciągły wyścig szczurów, skandynawscy uczniowie doświadczają luksusu, który u nas wydaje się niemożliwy – okazuje się, że można całkowicie zlikwidować oceny w pierwszych latach szkoły podstawowej, a dzieci i tak będą osiągać genialne wyniki.
Wyobraź sobie poranek, w którym twoje dziecko nie budzi się ze łzami w oczach na myśl o klasówce z matematyki. Nie ma nerwowego przeglądania zeszytów przy śniadaniu, nie ma lęku przed porażką, która zaważy na całym tygodniu. Brzmi jak utopia? Dla milionów rodziców w Polsce to nieosiągalne marzenie, ale zaledwie kilkaset kilometrów na północ to po prostu szkolna codzienność. Szwecja od lat buduje system, który w centrum stawia człowieka, a nie tabelki w Excelu. Różnica tkwi w samej filozofii i podejściu do małego człowieka, który dopiero poznaje świat. Polskie realia od najmłodszych lat programują nas do rywalizacji, w której wygrywa ten, kto bezbłędnie wpasuje się w klucz odpowiedzi. Tymczasem szwedzka klasa wygląda zupełnie inaczej. To przestrzeń, w której błąd nie jest powodem do wstydu, ale naturalnym etapem nauki. Zamiast rywalizacji promuje się tam coś, co w dorosłym życiu jest absolutnie kluczowe: empatię, zrozumienie i wzajemne wsparcie. To luksus, o którym nasi uczniowie mogą obecnie jedynie pomarzyć. Dorastanie bez presji ocen, czyli szkoła wolna od strachu Najbardziej rewolucyjnym elementem skandynawskiego modelu, który u wielu polskich rodziców budzi niedowierzanie, jest całkowity brak tradycyjnego oceniania przez pierwsze lata edukacji. Oficjalne stopnie w sześciostopniowej skali od A do F pojawiają się w szwedzkich szkołach dopiero w szóstej klasie szkoły podstawowej. Do tego momentu dzieci nie są szufladkowane, porównywane ani dzielone na lepsze i gorsze. Zamiast czerwonego długopisu i stresujących trójek czy dwójek, uczniowie otrzymują regularną, budującą informację zwrotną. Nauczyciel skupia się na tym, co maluch już potrafi i nad jakimi elementami warto jeszcze wspólnie popracować. Taki system sprawia, że dzieci nie uczą się dla samej oceny, paska na świadectwie czy świętego spokoju w domu. Uczą się, bo są ciekawe świata. W Polsce pierwszoklasista błyskawicznie dowiaduje się, czym jest presja i jak bolesne może być porównywanie do rówieśników. W Szwecji ten kluczowy czas rozwoju emocjonalnego jest pod ochroną. Dziecko ma czas, by dojrzeć, polubić naukę i poczuć się pewnie w grupie rówieśniczej. To fundament, którego nie da się zastąpić żadną, nawet najlepszą szóstką w dzienniku. Zamiast kucia na pamięć: burza mózgów i siła zespołu Drugim filarem, który totalnie odróżnia tamtejszą edukację od naszej, jest rezygnacja z przestarzałego modelu pruskiego, w którym uczeń ma jedynie siedzieć cicho w ławce i potakiwać. Szwedzkie lekcje to w dużej mierze praca projektowa. Klasa rzadko przypomina rząd równo ustawionych stolików. Częściej to dynamiczne grupy, które wspólnie rozwiązują realne problemy, dyskutują i szukają nieszablonowych rozwiązań. Nacisk kładzie się na krytyczne myślenie, samodzielne wyciąganie wniosków oraz odwagę do wyrażania własnego zdania, nawet jeśli jest ono odmienne od opinii nauczyciela. W tym schemacie pedagog nie jest nieomylnym sędzią, ale przewodnikiem i partnerem w dyskusji. Dzieci uczą się, jak mądrze argumentować, jak słuchać innych z szacunkiem i jak radzić sobie z różnicą zdań w zespole. To nie jest bezcelowe kucie regułek na pamięć, które zostaną zapomniane dzień po sprawdzianie. To realne treningi kompetencji miękkich, które decydują o sukcesie w dorosłym życiu. Szwedzki uczeń kończący szkołę potrafi współpracować z ludźmi, nie boi się zadawać trudnych pytań i doskonale wie, jak weryfikować informacje w dobie internetowego szumu. Edukacja oparta na relacjach, a nie wyścigu szczurów Kiedy zestawimy te dwa światy, dociera do nas, jak bardzo polski system tkwi w przeszłości i jak wielką krzywdę wyrządza psychicznemu dobrostanowi młodych ludzi. U nas od pierwszej klasy trwa cichy, a czasem całkiem głośny wyścig szczurów. Rankingi szkół, średnie ocen, czerwone paski i wieczna pogoń za idealnym wynikiem generują u dzieci potężny poziom lęku, który często kończy się kryzysami psychicznymi. Szkoła staje się miejscem pełnym napięcia, w którym kolega z ławki jest rywalem, a nie partnerem do zabawy czy wspólnego projektu. Skandynawowie zrozumieli coś, co nam wciąż umyka: szczęśliwe i zrelaksowane dziecko uczy się szybciej, efektywniej i chętniej. Dobrostan psychiczny, czas na ruch na świeżym powietrzu bez względu na pogodę oraz budowanie silnych, zdrowych relacji społecznych są tam traktowane na równi z nauką czytania czy liczenia. Edukacja ma przygotować do życia w społeczeństwie, a nie do bezbłędnego rozwiązywania standaryzowanych testów. Patrząc na uśmiechnięte, pewne siebie dzieciaki ze Szwecji, trudno nie zadać sobie pytania, kiedy wreszcie pozwolimy naszym własnym dzieciom na taki sam komfort i luksus normalnego dzieciństwa. Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
Choć dawniej ten 3-literowy hit był absolutnym numerem jeden na porodówkach, współczesne trendy w świecie imion dla dzieci są bezlitosne – okazuje się, że to kultowe imię dla dziewczynki zamiast zachwytu, budzi dziś nieprzyjemne skojarzenia.
Wystarczy jedno spojrzenie na stare fotografie z lat siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych, by poczuć klimat tamtych lat, zapach kawiarnianej kawy i dźwięk adapteru. Razem z tamtą epoką narodziła się moda na konkretne, proste imiona, które słyszało się na każdym podwórku, w każdej szkolnej ławce i w każdym zakładzie pracy. Jedno z nich, składające się zaledwie z trzech liter, było absolutną definicją polskiej kobiecości, wdzięku i uniwersalnej elegancji. Nosiły je piosenkarki, aktorki, sąsiadki z bloku i nasze mamy, a rodzice wybierali je z pełnym przekonaniem, że dają córce idealny fundament na przyszłość. Dzisiejsza rzeczywistość bywa jednak wyjątkowo brutalna dla dawnych hitów. Kiedy patrzę na najnowsze oficjalne statystyki rejestracji noworodków w naszym kraju, czuję ukłucie smutku, bo ta dawna ikona polskiej popkultury powoli i nieubłaganie odchodzi w zapomnienie. Co gorsza, proces ten nie wynika jedynie z naturalnej zmiany pokoleniowej, ale z przedziwnej metamorfozy, jaką to słowo przeszło w oczach młodego pokolenia. To, co kiedyś brzmiało dumnie i melodyjnie, w świecie internetowych memów i szybkiej komunikacji zyskało zupełnie nowy, lekko prześmiewczy kontekst, skutecznie odstraszając przyszłych rodziców. Dlaczego kultowe imię z czasów PRL traci popularność w urzędach Odpowiedź na pytanie, dlaczego imię Ewa przeżywa obecnie tak drastyczny spadek popularności, kryje się w mechanizmach współczesnej popkultury i języka potocznego. Dla współczesnych nastolatków i dwudziestolatków Ewa przestała być symbolem pierwszej kobiety czy eleganckiej bohaterki z literatury. Stała się za to bohaterką internetowych żartów, rymowanek i wiralowych filmików, w których to imię jest rymowane w mało wyrafinowany sposób lub używane jako synonim osoby o specyficznych, nieco przestarzałych cechach charakteru. Ta zmiana percepcji sprawiła, że młodzi ludzie, którzy sami zostają rodzicami, podświadomie uciekają od tego wyboru, obawiając się, że ich córka mogłaby stać się obiektem drwin w przedszkolu czy szkole. Dodatkowym ciosem dla Ewy okazała się obecna moda na dawne imiona. Podczas gdy Polacy masowo wracają do imion z początku dwudziestego wieku, takich jak Antonina, z zachwytem wybierając propozycje retro, imiona typowo peerelowskie wciąż kojarzą się z pokoleniem ciotek i babć. Dla wielu młodych par Ewa brzmi zbyt zwyczajnie, zbyt poważnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionego ustroju. W czasach, gdy szukamy dla dzieci imion albo skrajnie nowoczesnych i międzynarodowych, albo głęboko tradycyjnych, to krótkie i dźwięczne imię utknęło w niefortunnej próżni, z której bardzo trudno będzie mu się wydostać. Fascynujące pochodzenie i biblijne korzenie pierwszej kobiety Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie obeszła się z Ewą, ponieważ pod względem historycznym i lingwistycznym jest to jedno z najpiękniejszych i najważniejszych imion w dziejach ludzkości. Jego korzenie sięgają głęboko do języka hebrajskiego, w którym słowo Chawwa oznacza po prostu dającą życie, matkę żyjących lub po prostu życie. To imię o ogromnym ładunku energetycznym i symbolicznym, które w tradycji biblijnej zostało przypisane pierwszej kobiecie, stworzonej jako dopełnienie ludzkiego świata. Przez wieki niosło ze sobą dumę, siłę i bezpośrednie powiązanie z początkiem wszystkiego, co ludzkie. Do Europy i do Polski imię to trafiło wraz z chrześcijaństwem, początkowo przyjmując formy zbliżone do łacińskiej Hevy. Co ciekawe, przez bardzo długi czas w dawnej Polsce unikano nadawania tego imienia dzieciom z czystego respektu religijnego − podobnie jak imienia Jezus czy Maryja. Uważano, że postacie biblijne stoją na tyle wysoko w hierarchii, że zwykły śmiertelnik nie powinien nosić ich miana. Dopiero z biegiem stuleci Ewa zaczęła pojawiać się w księgach parafialnych, by wreszcie w dwudziestym wieku stać się dobrem absolutnie powszechnym i kochanym przez miliony Polaków. Co oznacza imię Ewa i jakie cechy przypisuje mu tradycja? W astrologii i starych księgach znaczeń imion Ewa jawi się jako postać o niezwykle silnej osobowości. Przypisuje się jej wibrację cyfry dziewięć, co oznacza osobę pełną pasji, niezależną, niezwykle wrażliwą na piękno, a jednocześnie posiadającą twardy kręgosłup moralny. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe organizatorki życia rodzinnego, które potrafią z ogromną mądrością i spokojem zarządzać nawet największym kryzysem. Są to osoby, które naturalnie przyciągają innych swoją empatią, ciepłem oraz niesamowitą intuicją, która rzadko je zawodzi. Choć dzisiejszy świat próbuje spłycić to imię do poziomu zabawnych memów z mediów społecznościowych, warto pamiętać o jego prawdziwej, głębokiej naturze. Ewa to imię krótkie, zwięzłe, pozbawione zbędnych ozdobników, a jednocześnie niezwykle melodyjne i łatwe do wymówienia w każdym zakątku globu. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem w jego długiej historii? Moda ma to do siebie, że lubi zaskakiwać, i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców spojrzy na te trzy litery ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo jego siłę i czystość. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
Duńskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. Sekret tkwi w „metodzie ciasta”
Duńczycy znaleźli genialny sposób na to, jak poprzez wspólne jedzenie ciasta uczyć najmłodszych empatii i wrażliwości. Ten wyjątkowy, słodki zwyczaj pomaga dzieciom bezstresowo rozmawiać o emocjach i buduje niesamowicie silne więzi w grupie
Kiedy myślimy o Danii, w naszych głowach niemal natychmiast pojawia się słynne hasło hygge, oznaczające przytulność, ciepło domowego ogniska i celebrowanie małych, codziennych przyjemności. Jednak ten skandynawski kraj od lat okupuje pierwsze miejsca w globalnych rankingach najszczęśliwszych narodów świata nie tylko z powodu zamiłowania do świec i ciepłych koców. Prawdziwy sekret tkwi w sposobie, w jaki Duńczycy konstruują system edukacji i wychowania, stawiając dobrostan emocjonalny oraz relacje międzyludzkie daleko ponad morderczą pogonią za ocenami i rankingami. W duńskich szkołach podstawowych istnieje jedna, absolutnie wyjątkowa lekcja, na którą uczniowie czekają z niecierpliwością przez cały tydzień, a jej przebieg zaskakuje każdego obcokrajowca. Ta słynna technika, czyli lekcje empatii (Klassens tid), jest uważana za fundament, na którym buduje się pokolenie ludzi empatycznych, odpornych psychicznie i potrafiących doskonale współpracować w grupie. Słodki fundament duńskiej edukacji, czyli jak działa metoda ciasta Klassens tid to stały, obowiązkowy punkt w planie zajęć każdego duńskiego ucznia, który nie ma nic wspólnego z tradycyjnym, nudnym wykładem czy sprawdzaniem wiedzy z podręczników. Raz w tygodniu cała klasa wraz z nauczycielem siada w kręgu, tworząc bezpieczną przestrzeń, a całe spotkanie kręci się wokół... blachy pysznego, upieczonego w domu ciasta. W wielu szkołach tradycją jest, że co tydzień inne dziecko przynosi wypiek przygotowany wspólnie z rodzicami, by poczęstować nim wszystkich swoich kolegów i koleżanki. Podczas tej słodkiej godziny lekcyjnej nie omawia się spraw organizacyjnych ani nie gani za złe zachowanie − to czas poświęcony wyłącznie na rozmowy o emocjach, relacjach i problemach grupy. Dzieci uczą się głośno mówić o tym, co je smuci, co sprawiło im przykrość w mijającym tygodniu lub z jakimi trudnościami rówieśniczymi się mierzą. Kluczem do sukcesu jest to, że cała klasa wspólnie szuka rozwiązań dla problemu danego ucznia, ucząc się wzajemnego słuchania, szacunku do odmiennych perspektyw i głębokiej empatii. Ciasto działa tutaj jak katalizator − rozluźnia atmosferę, sprawia, że trudne tematy stają się łatwiejsze do przełknięcia, a szkoła przestaje być bezosobową instytucją, stając się prawdziwą, wspierającą wspólnotą. Nauka empatii jako najważniejszy przedmiot w szkolnym grafiku Większość systemów edukacyjnych na świecie, w tym również w Polsce, skupia się na rozwijaniu twardych kompetencji intelektualnych, spychając inteligencję emocjonalną na daleki margines. Duńczycy podeszli do tematu rewolucyjnie, uznając, że człowiek, który nie potrafi współodczuwać i współpracować z innymi, nigdy nie osiągnie prawdziwego, trwałego sukcesu w dorosłym życiu. Metoda ciasta uczy dzieci najważniejszej sztuki − odczytywania nastrojów rówieśników, reagowania na cudzy smutek i budowania mostów zamiast murów wykluczenia. Na tych lekcjach nie ma złych odpowiedzi ani głupich pytań, a każdy ma prawo do wyrażenia swojego zdania w atmosferze absolutnej akceptacji. Dzięki temu duńskie dzieci nie mają potrzeby walczenia o pozycję w grupie za pomocą agresji, hejtu czy budowania toksycznych hierarchii na szkolnych korytarzach. One po prostu wiedzą, że ich głos zostanie wysłuchany, a ewentualny konflikt zostanie rozwiązany przy stole, podczas wspólnego jedzenia drożdżówki, a nie w brutalnej walce na podwórku. Ta niesamowita lekcja empatii sprawia, że uczniowie dorastają w przekonaniu, że wspólnota jest siłą, a nie zagrożeniem, co owocuje brakiem lęków społecznych i gigantyczną pewnością siebie. Wybór tego rozwiązania w edukacji to dowód na to, że mądre przywództwo dorosłych potrafi stworzyć środowisko, w którym każde dziecko rozkwita we własnym tempie, czując stałe wsparcie swojego otoczenia. Jak przenieść duńskie zasady do polskiego domu? Wprowadzenie elementów tej skandynawskiej filozofii do realiów polskiego życia rodzinnego nie wymaga zmiany systemu oświaty, ale reorientacji naszych codziennych priorytetów. Możemy stworzyć naszą własną, domową metodę ciasta, rezerwując jeden wieczór w tygodniu na wspólne pieczenie i rozmowy o tym, co naprawdę dzieje się w sercach naszych dzieci. To idealny moment, by wyłączyć telefony, odsunąć na bok komputery i usiąść razem przy stole bez pośpiechu, dając sobie nawzajem sto procent uwagi i miłości. Taki rodzinny rytuał buduje w dziecku niesamowite poczucie stabilności i daje mu pewność, że dom to najbezpieczniejszy azyl pod słońcem, gdzie każdy problem zostanie wysłuchany. Zamiast zasypywać dzieci kolejnymi zabawkami czy organizować im każdą minutę wolnego czasu w salach zabaw, podarujmy im prostotę wspólnego bycia i słuchania. Uczmy je empatii poprzez codzienne, drobne gesty − zapytajmy, jak czuje się kolega w szkole, nauczmy dzielenia się z innymi i pokazujmy, że emocje są ważne i potrzebne. Duńskie szczęście nie jest sekretem − to wynik świadomych, codziennych wyborów opartych na bliskości i szacunku. Wprowadzenie metody ciasta w waszym domu to najlepszy krok, jaki możecie zrobić, by wychować ludzi silnych, wrażliwych i gotowych na budowanie pięknego świata opartego na empatii. Zobacz też: Już 4/5 matek stosuje metodę „time-in”. Tak wygaszają złość dziecka w 3 minuty
W PRL jadło to każde dziecko. Dziś za żadne skarby nie dałabym tego nawet nastolatkom
Wspomnienia z dawnych lat bardzo często mają zapach i smak konkretnych potraw, które przygotowywały dla nas babcie w dusznych, przytulnych kuchniach. Czasami jednak to, co kiedyś uważaliśmy za absolutny szczyt kulinarnego luksusu, z perspektywy współczesnych trendów wydaje się już po prostu przesadą.
Każde pokolenie ma swoje smaki dzieciństwa, które po latach wspomina się z ogromnym sentymentem i rozrzewnieniem. Kiedy myślimy o czasach PRL-u, przed oczami stają nam chwile pełne prostoty, gdzie z podstawowych składników potrafiono wyczarować dania, na które czekało się z zapartym tchem przez cały tydzień. Niestety, współczesna kultura kulinarna i podejście do organizacji rodzinnych posiłków zmieniły się tak bardzo, że wiele z tych dawnych hitów z dzisiejszej perspektywy budzi jedynie zdumienie. Najlepszym przykładem takiej obyczajowej metamorfozy jest kultowy posiłek, który dawniej gościł na stołach w niemal każdym polskim domu, a dziś mało który rodzic podałby go swoim dzieciom czy nastolatkom. Mowa o legendarnej zupie nic, czyli słodkim płynie z piankowymi chmurkami, który choć brzmi niewinnie, jest w rzeczywistości zwykłym ulepkiem. Słodki król kryzysowej kuchni czyli fenomen zupy nic W czasach, gdy półki sklepowe świeciły pustkami, a zdobycie wyszukanych słodyczy graniczyło z cudem, gospodynie domowe musiały wykazywać się nie lada kreatywnością, by stworzyć dla dzieci coś wyjątkowego. Zupa nic idealnie wpisywała się w tamtejsze realia, ponieważ do jej przygotowania potrzebne były zaledwie trzy łatwo dostępne składniki: mleko, jajka oraz cukier. Nazwa tego dania świetnie odzwierciedlała jego charakter − powstawało dosłownie z niczego, a dla dzieciaków z tamtych lat było synonimem najwspanialszego deseru świata. Płynna, aksamitna baza o zapachu wanilii, na której unosiły się delikatne, ugotowane w mleku obłoczki z ubitych białek, zachwycała swoją formą i lekkością. Wtedy nikt nie analizował proporcji ani nie zastanawiał się nad bilansem posiłków; liczyło się to, że deser był tani, szybki w przygotowaniu i dawał dzieciom natychmiastową radość. Babcie i mamy pękały z dumy, widząc, jak maluchy wylizują miski do czysta, traktując to danie jako wspaniałą nagrodę i urozmaicenie szarej codzienności. Ten słodki rytuał na stałe wpisał się w krajobraz polskich domów z wielkiej płyty, tworząc tradycję, w której miłość i troskę przelewano na talerze w postaci niesamowicie słodkich, puszystych potraw. Dlaczego współcześni rodzice omijają ten przepis szerokim łukiem? Z perspektywy nowoczesnego stylu życia i zmian, jakie zaszły w naszych kuchniach, zupa nic jawi się jako deser z zupełnie innej planety. Podstawowym problemem, który sprawia, że to danie zniknęło z jadłospisów, jest jego skrajna, dominująca słodkość. Współcześnie odchodzi się od podawania dań, których jedynym wyrazistym smakiem jest cukier, na rzecz kompozycji bardziej zbalansowanych, orzeźwiających i wielowymiarowych. Dzisiejsze dzieci i młodzież, przyzwyczajone do zupełnie innych deserów, często odbierają ten dawny hit jako mdły i trudny do zjedzenia. Dodatkowo, zupa nic zupełnie nie pasuje do nowoczesnego, dynamicznego planu dnia dorastających nastolatków. Kiedyś po zjedzeniu takiego podwieczorku biegło się na podwórko na cały wieczór; dziś posiłki mają być bardziej funkcjonalne i dawać stabilną sytość. Serwowanie płynnego ulepku z pianą traktowane jest przez współczesne pokolenie rodziców jako kulinarne pójście na łatwiznę, które nie wnosi nic ciekawego do domowego menu. Dawna fascynacja prostym, cukrowym smakiem po prostu przegrała z nowoczesną kulturą jedzenia, w której cenimy lekkość, świeże owoce i potrawy, które nie pozostawiają po sobie uczucia ciężkości. Jak odtworzyć dawne wspomnienia w nowoczesnej i lekkiej formie Odrzucenie tradycyjnej receptury zupy nic nie oznacza, że musimy całkowicie zapomnieć o tym wyjątkowym klimacie i pozbawić młodego pokolenia opowieści o deserach z dawnych lat. Współczesne kulinaria dają nam mnóstwo możliwości, by stworzyć znacznie ciekawszą, lżejszą alternatywę, która nawiąże do tradycji, ale wpasuje się w dzisiejsze standardy. Ciężką, waniliową bazę mleczną można z powodzeniem zastąpić delikatnym napojem roślinnym o smaku migdałowym, a tradycyjną pianę przygotować w znacznie subtelniejszej, mniej słodkiej odsłonie. Zamiast gigantycznej porcji cukru, do nadania smaku można użyć naturalnej laski wanilii, a całość podać w towarzystwie świeżych, kwaskowatych owoców, takich jak maliny czy borówki, które idealnie przełamią mdły charakter potrawy. Taki nowoczesny podwieczorek pozwala zachować ciągłość pokoleniową i jest świetnym pretekstem do rozmów z dziećmi o tym, jak wyglądało życie w czasach PRL-u. Warto pielęgnować te piękne wspomnienia w naszych rodzinnych historiach, ale na talerzach stawiajmy na nowoczesną lekkość i kompozycje, które pasują do współczesnego, dynamicznego świata. Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Tak Koreańczycy wychowują ludzi sukcesu. Ich dzieci mają dobrze wyćwiczone „nunchi”
Współczesny świat wymaga od najmłodszych unikalnych kompetencji, które pozwolą im przetrwać i zabłysnąć w stale zmieniającej się rzeczywistości. Istnieje jedna ukryta umiejętność, którą azjatyccy rodzice pielęgnują w swoich domach od najwcześniejszych lat życia dziecka, gwarantując mu niesamowity start w dorosłość.
Obserwując globalne trendy w parentingu, można odnieść wrażenie, że kraje zachodnie wpadły w pułapkę nadmiernego skupienia na indywidualizmie, głośnym manifestowaniu swojego ja oraz wiecznej walce o uwagę. Tymczasem Korea Południowa, będąca synonimem technologicznego i kulturowego sukcesu, opiera swój system wychowawczy na filarze, który dla wielu Europejczyków może brzmieć rewolucyjnie. Nie chodzi tu o morderczą naukę od świtu do nocy czy rygorystyczne kary, ale o rozwijanie specyficznej, głębokiej uważności na drugiego człowieka. Ta starożytna koncepcja, przekazywana z pokolenia na pokolenie, nosi nazwę nunchi i jest uważana za najpotężniejszą siłę emocjonalną koreańskich dzieci. To właśnie dzięki niej maluchy z Seulu czy Pusan wyrastają na ludzi, którzy bez trudu odnajdują się w każdej sytuacji społecznej, potrafią błyskawicznie zjednać sobie ludzi i osiągają spektakularne cele zawodowe. Warto przyjrzeć się bliżej tej metodzie, ponieważ kryje ona lekcję empatii i życiowej mądrości, której we współczesnych polskich domach bardzo potrzebujemy. Czym jest tajemnicze nunchi i dlaczego to supermoc w dorosłym życiu? Dosłowne tłumaczenie słowa nunchi oznacza miarę okiem, jednak w praktyce psychologicznej to znacznie więcej niż tylko zmysł obserwacji. To unikalna zdolność do błyskawicznego odczytywania nastroju panującego w danym pomieszczeniu, intencji innych ludzi oraz wyczuwania tego, co niewypowiedziane. Koreańczycy wierzą, że osoba posiadająca dobre nunchi potrafi wejść do pokoju pełnego obcych osób i w kilka sekund ocenić dynamikę grupy, hierarchię oraz emocje, jakie towarzyszą zgromadzonym. Wychowanie w tym duchu zaczyna się już od najmłodszych lat życia dziecka, kiedy rodzice zamiast natychmiastowego spełniania każdej zachcianki malucha, uczą go dostrzegania kontekstu sytuacji, w której się znajduje. Rozwijanie tego nawyku u dzieci nie ma nic wspólnego z tłumieniem ich osobowości czy zmuszaniem do chorobliwej uległości. To budowanie najwyższego poziomu inteligencji emocjonalnej, która sprawia, że młody człowiek przestaje patrzeć na świat wyłącznie przez pryzmat własnego ego. Dziecko z dobrze wyćwiczonym nunchi naturalnie wie, kiedy jest czas na głośną zabawę, a kiedy należy usiąść w ciszy, ponieważ widzi zmęczenie na twarzy matki lub słyszy powagę w głosie ojca. W dorosłym życiu ta cecha staje się absolutnym kluczem do sukcesu − pozwala unikać konfliktów, ułatwia negocjacje biznesowe i sprawia, że dany człowiek jest postrzegany jako magnetyczny, empatyczny oraz godny zaufania lider. Jak koreańscy rodzice trenują uważność u swoich dzieci bez użycia kar? W koreańskim domu nauka uważności odbywa się w sposób naturalny, poprzez codzienne sytuacje przy stole, w sklepie czy podczas rodzinnych spotkań. Kluczową zasadą jest rezygnacja z wiecznego wyręczania dziecka w interpretowaniu rzeczywistości i zmuszenie jego mózgu do samodzielnej pracy analitycznej. Kiedy maluch zachowuje się nieodpowiednio w miejscu publicznym, koreański rodzic rzadko wybucha krzykiem czy nakłada natychmiastowe kary. Zamiast tego zadaje dziecku proste, ale otwierające oczy pytania, na przykład zagadując, jak myśli, dlaczego pani w autobusie wygląda na smutną przez jego głośne zachowanie. Taki trening sprawia, że dziecko zaczyna dostrzegać związki przyczynowo-skutkowe między swoimi działaniami a komfortem otoczenia. Ważnym elementem jest także kultura wspólnych posiłków, podczas których dzieci są uczone, by nie nakładać sobie jedzenia jako pierwsze, ale obserwować, czy starsi członkowie rodziny mają już pełne miski. To uczy cierpliwości, pokory oraz naturalnego szacunku do hierarchii, co na Zachodzie bywa często eliminowane przez kult natychmiastowej gratyfikacji. Dzięki temu koreańskie dzieci nie potrzebują sztucznych systemów nagród ani tablic motywacyjnych, ponieważ ich wewnętrzną motywacją staje się chęć harmonijnego współistnienia z grupą i dbanie o dobrostan bliskich. Skutki wychowania w duchu nunchi: głębokie relacje i odporność na presję Zastosowanie tej azjatyckiej mądrości w polskich realiach może przynieść niesamowite rezultaty, uwalniając domowników od wiecznych kłótni, negocjacji i walki o władzę. Wprowadzenie zasad uważności pomaga dzieciom radzić sobie z własną frustracją, ponieważ zaczynają one rozumieć, że ich emocje nie są jedynymi, które liczą się w domowym mikrokosmosie. Zamiast wychowywać dzieci w przekonaniu, że świat ma obowiązek kręcić się wokół ich zachcianek, warto pokazać im piękno płynące z bycia uważnym obserwatorem rzeczywistości. To buduje w małym człowieku ogromną stabilność psychiczną, odporność na rówieśniczą presję oraz zdolność do nawiązywania głębokich, autentycznych przyjaźni opartych na wzajemnym zrozumieniu. Wdrożenie tej metody nie wymaga rewolucji, ale zmiany drobnych, codziennych nawyków komunikacyjnych w rodzinie. Możemy zacząć od tego, by podczas rozmowy przy kolacji zachęcać dziecko do opisywania emocji innych osób, pytając, jak minął dzień kolegom w przedszkolu czy szkole. Przestańmy też natychmiast zagłuszać każdą minutę nudy nowymi zabawkami czy ekranem telefonu − pozwólmy dziecku obserwować otoczenie, ludzi w parku, przyrodę i uczyć się wyciągania wniosków z tych cichych obserwacji. Koreański sukces gospodarczy i kulturowy nie wziął się znikąd; stoi za nim armia ludzi, którzy od dziecka potrafili słuchać, patrzeć i rozumieć dynamikę świata bez zbędnych słów. Podarowanie swojemu dziecku dobrze wyćwiczonego nunchi to wyposażenie go w najlepszy paszport do szczęśliwego, dojrzałego i pełnego sukcesów życia w społeczeństwie. Zobacz też: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
Rodzicielstwo w wydaniu azjatyckim od lat fascynuje i zaskakuje swoją niesamowitą skutecznością. Istnieje jedna, wyjątkowo subtelna reguła oparta na czystych emocjach, która sprawia, że tamtejsze maluchy potrafią zapanować nad złością bez użycia jakichkolwiek zakazów czy krzyków ze strony opiekunów.
Codzienność z małym dzieckiem pod jednym dachem to dla wielu z nas prawdziwy test wytrzymałości psychicznej. Każda mama doskonale zna te momenty, kiedy zmęczenie po całym dniu pracy zderza się z nagłym, gwałtownym wybuchem złości kilkulatka w najmniej odpowiednim miejscu. W polskich domach wciąż zbyt często automatyczną reakcją staje się podniesiony głos, nerwowe groźby o zabraniu zabawek albo odsyłanie do kąta, które i tak rzadko przynoszą upragniony skutek. Tymczasem w innej części świata, na malowniczych wyspach Azji, rodzice mierzą się z dokładnie takimi samymi dziecięcymi emocjami w sposób, który dla Europejczyka brzmi jak opowieść o zupełnie innej cywilizacji. Różnica nie wynika wcale z innej genetyki czy wrodzonego, spokojnego temperamentu tamtejszych maluchów, ale z unikalnej filozofii prowadzenia młodego człowieka przez życie. Japoński model wychowania opiera się na głębokiej empatii i budowaniu więzi, w której nie ma miejsca na tradycyjne kary, agresję słowną czy wymuszanie posłuszeństwa siłą. Zamiast budować barierę strachu, tamtejsi rodzice od najmłodszych lat uczą dzieci odczytywania emocji innych ludzi i brania odpowiedzialności za to, jak ich zachowanie wpływa na otoczenie. To podejście sprawia, że japońskie dzieci wyrastają na osoby niezwykle wrażliwe, uważne i naturalnie skłonne do współdziałania z dorosłymi, bez potrzeby stosowania jakichkolwiek radykalnych metod dyscyplinujących. Filozofia bliskości i czułości, czyli pierwsze lata życia po japońsku Aby zrozumieć ten niezwykły fenomen, trzeba cofnąć się do momentu narodzin dziecka, ponieważ w Japonii pierwsze lata życia malucha wyglądają zupełnie inaczej niż na Zachodzie. Istnieje tam głęboko zakorzenione przekonanie, że do piątego roku życia dziecko jest istotą całkowicie czystą, doskonałą i niemalże boską, która dopiero uczy się funkcjonować w skomplikowanym świecie. Przez te pierwsze lata mama i dziecko są wręcz nierozłączni − noworodek jest nieustannie noszony w chuście, śpi w jednym łóżku z rodzicami, a jego płacz nigdy nie jest ignorowany. W tym kluczowym okresie japońska matka nie stawia dziecku sztywnych granic, nie krytykuje go i nie zabrania eksplorowania świata, otaczając je bezwarunkową miłością i akceptacją. Taka bezgraniczna czułość tworzy w psychice małego człowieka potężny fundament bezpieczeństwa oraz zaufania do dorosłych. Dziecko, które nigdy nie doświadczyło odrzucenia, krzyku ani emocjonalnego chłodu, rozwija w sobie ogromną wrażliwość na sygnały wysyłane przez opiekunów. Gdy maluch wkracza w wiek przedszkolny, nie ma w nim potrzeby buntowania się przeciwko rodzicom dla zasady, ponieważ dorosły kojarzy mu się wyłącznie z bezpieczną przystanią i miłością. To właśnie ta głęboka więź emocjonalna staje się kluczem do legendarnej już zgodności japońskich dzieci w późniejszych latach życia. Magia smutnego wzroku zamiast awantury i podnoszenia głosu Prawdziwy sekret skuteczności tego systemu ujawnia się w momentach, gdy dziecko zaczyna zachowywać się nieodpowiednio, na przykład krzyczy w miejscu publicznym lub niszczy zabawkę. Wtedy japoński rodzic nie ucieka się do krzyku, szarpania czy dawania kar, lecz stosuje unikalną technikę, którą można nazwać zasadą smutnego wzroku. Dorosły kuca na wysokości oczu malucha, patrzy mu prosto w twarz i pokazuje głęboki, autentyczny smutek oraz zawód wywołany zaistniałą sytuacją. Zamiast złości, na twarzy rodzica maluje się żal, a z ust padają spokojne słowa o tym, jak bardzo to zachowanie rani mamę lub jak przykro jest innym ludziom wokół. Dla japońskiego dziecka, które jest mocno związane emocjonalnie z rodzicami, widok smutnej, zawiedzionej matki jest o wiele silniejszym i bardziej dotkliwym bodźcem niż jakikolwiek krzyk. Maluch natychmiast czuje wewnętrzną potrzebę naprawienia sytuacji, ponieważ jego największym pragnieniem jest przywrócenie harmonii i uśmiechu na twarzy ukochanej osoby. Ta metoda uczy dzieci czegoś absolutnie bezcennego: empatii oraz rozumienia konsekwencji własnych czynów. Dziecko nie przestaje broić dlatego, że boi się kary, ale dlatego, że szczerze nie chce sprawiać przykrości mamie, tacie ani nikomu innemu w swoim otoczeniu. Wychowanie do życia w grupie − nauka szacunku dla otoczenia Kolejnym filarem, na którym opiera się ten dalekowschodni sukces wychowawczy, jest silne zakorzenienie w kulturze kolektywnej, gdzie dobro wspólnoty stoi zawsze wyżej niż indywidualny egoizm. Japońskie dzieci od najmłodszych lat są uczone, że ich zachowanie ma bezpośredni wpływ na komfort i spokój innych ludzi. Rodzice rzadko mówią dziecku, że czegoś nie wolno robić, bo tak, zamiast tego tłumaczą, że głośne bieganie po restauracji przeszkadza panu przy stoliku obok, a rzucanie zabawkami może zrobić komuś krzywdę. Taki trening społeczny sprawia, że maluchy naturalnie rozwijają w sobie ogromną uważność na drugiego człowieka. Patrząc na te niesamowite efekty, trudno nie zadać sobie pytania, czy moglibyśmy przenieść chociaż cząstkę tej japońskiej mądrości do naszych polskich domów. Choć żyjemy w zupełnie innej kulturze, zasada zastąpienia agresji i złości autentycznym, spokojnym komunikowaniem własnych uczuć wydaje się uniwersalnym kluczem do dziecięcego serca. Rezygnacja z toksycznych kar na rzecz budowania głębokiej, opartej na zaufaniu relacji to luksus, na który zasługuje każde dziecko, niezależnie od szerokości geograficznej. Być może, zamiast kolejny raz podnosić głos, warto po prostu przytulić malucha, spojrzeć mu w oczy i pokazać, że jego złość nas smuci, a nie złości. Zobacz też: Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła
Rewolucja w żłobkach: malutkie dzieci trafią teraz do punktów opieki dziennej. Mają się tam rozwijać
Punkt opieki dziennej ma być nową, elastyczną formą opieki dla dzieci do lat 3. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy, który poza nowym rozwiązaniem organizacyjnym wprowadza też m.in. standardy żywienia, obowiązkowe przestrzenie do zabawy oraz nowe uprawnienia i szkolenia dla opiekunów.
Rząd zrobił krok w stronę bardziej elastycznej opieki dla najmłodszych. 2 czerwca 2026 r. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3. W pakiecie jest nowa forma opieki – punkt opieki dziennej – a obok niej zapowiedź wyższych standardów w żłobkach i klubach dziecięcych, w tym w obszarze żywienia i przestrzeni do zabawy, oraz zmiany dotyczące pracy i szkoleń opiekunów. Punkt opieki dziennej ma dać rodzicom ciągłość opieki i nową jakość Nowością w projekcie jest punkt opieki dziennej, w którym pracować mają opiekunowie dzienni. To rozwiązanie, które może być szczególnie ważne dla rodziców tam, gdzie żłobek jest daleko, lista oczekujących długa albo potrzeby rodziny wymagają bardziej „lokalnej” organizacji. Projekt opisuje konkretne limity, które mają porządkować bezpieczeństwo i organizację: w jednym lokalu w ramach punktu opieki dziennej ma przebywać do 16 dzieci pod opieką kilku opiekunów, pojedynczy dzienny opiekun ma zajmować się maksymalnie 5 dzieci, jeśli dzienny opiekun korzysta z pomocy osoby wspomagającej z odpowiednimi kwalifikacjami – może mieć pod opieką maksymalnie 8 dzieci. Z perspektywy codzienności wielu rodzin kluczowo brzmi jeszcze jedna zmiana: projekt dopuszcza zastępstwo dziennego opiekuna w razie choroby, urlopu lub zdarzeń losowych bez konieczności zamykania placówki. To może ograniczyć sytuacje, w których rodzic zostaje z dnia na dzień bez opieki i musi „ratować się” pracą z domu, urlopem albo telefonami do dziadków. Standardy w żłobkach wchodzą na wyższy poziom: jedzenie i zabawa przestają być dodatkiem Projekt nie zatrzymuje się na nowej formie opieki. Ma też podnieść jakość funkcjonowania żłobków i klubów dziecięcych – tak, żeby placówki nie były tylko „miejscami na przeczekanie”, ale realnym wsparciem rozwoju dziecka. Wśród zapowiedzianych rozwiązań są: obowiązkowe standardy żywienia w żłobkach i klubach dziecięcych – wymagania mają być oparte na normach żywienia opracowywanych przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, a szczegółowy zakres ma się znaleźć w rozporządzeniu ministra zdrowia przygotowanym w porozumieniu z ministrem rodziny, obowiązek zapewnienia placu zabaw na terenie każdego żłobka, dostosowanego do potrzeb dzieci do lat 3, zapewnienie dostępu do przestrzeni zewnętrznej w klubach dziecięcych i w punktach opieki dziennej. W praktyce dla rodziców to zapowiedź większej przewidywalności: nie tylko „czy jest miejsce”, ale też w jakich warunkach dziecko spędza dzień – co je, czy ma bezpieczną przestrzeń do ruchu i zabawy na zewnątrz. Zawód opiekuna ma dostać realne wzmocnienie, a szkolenia mają być po stronie placówki Zmiany obejmują także opiekunów – grupę, o której w projekcie mówi się wprost jako o kilkudziesięciu tysiącach osób pracujących w żłobkach, klubach dziecięcych i w opiece dziennej. Projekt przewiduje m.in. ochronę prawną jak dla funkcjonariuszy publicznych podczas wykonywania obowiązków i w związku z nimi, a także rozwiązania, które mają porządkować status zawodowy. Wśród uprawnień zapisanych w projekcie są: legitymacja służbowa opiekuna małego dziecka (w aplikacji mObywatel lub jako dokument plastikowy), ulga w publicznym transporcie zbiorowym, płatny czas wolny na podnoszenie kwalifikacji: 16 godzin lub 2 dni rocznie, ustanowienie 4 kwietnia Dniem Opiekuna Małego Dziecka, system nagród przyznawanych przez ministra właściwego ds. rodziny, wojewodów oraz wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Projekt ujednolica też wymagania kwalifikacyjne. Dla kandydatów z wyższym wykształceniem kierunkowym przewidziano 80 godzin praktyk zawodowych oraz 30 godzin szkolenia ze standardów opieki. Dla pozostałych – 310-godzinne szkolenie wstępne. Wszyscy opiekunowie mają mieć obowiązek systematycznej aktualizacji wiedzy i umiejętności, a koszty szkoleń ma pokrywać podmiot prowadzący placówkę. Na razie to projekt przyjęty przez rząd – kolejny krok to prace w Sejmie. W harmonogramie zapisano, że część rozwiązań dotyczących statusu i uprawnień opiekunów ma wejść w życie 1 stycznia 2027 r., standardy żywienia od 1 września 2027 r., a większość przepisów – 1 stycznia 2028 r. Dla rodziców to ważna informacja: zmiany są rozpisane w czasie, więc warto śledzić dalsze decyzje i tempo prac nad ustawą. Źródło: gov.pl Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Usprawiedliwianie nieobecności w szkole ma już nie być takie proste, jak do tej pory. Szkoła będzie wymagać podania ogólnego powodu absencji, ale bez ujawniania danych wrażliwych.
29 maja 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o prawach i obowiązkach ucznia. Wśród zmian, które mają zacząć obowiązywać od 1 września 2026 r., znalazły się także nowe, bardziej jednolite zasady usprawiedliwiania nieobecności. Projekt jest jeszcze w toku prac legislacyjnych (wymaga podpisu prezydenta i publikacji), ale już teraz warto wiedzieć, co może się zmienić w szkolnej codzienności rodziców i uczniów. Nieobecność ucznia w szkole musi mieć konkretny powód Do tej pory w wielu szkołach usprawiedliwienie bywało formalnością: wystarczała krótka wiadomość od rodzica z prośbą o usprawiedliwienie nieobecności. Problem w tym, że praktyki mocno się różniły – jedni wychowawcy prosili o choćby jedno zdanie wyjaśnienia, inni nie wymagali podawania żadnego powodu. Po zmianach usprawiedliwianie nieobecności ma opierać się na prostym założeniu: szkoła powinna dostać informację, czy absencja była uzasadniona, ale bez „prześwietlania” dziecka i rodziny. To oznacza, że samo „proszę usprawiedliwić” ma przestać wystarczać. W zamian pojawia się wymóg podania przyczyny – jednak w wersji ogólnej. W praktyce rodzic (albo inna osoba usprawiedliwiająca) ma wskazać, dlaczego ucznia nie było w szkole, ale nie ma wchodzić w szczegóły. Taki ruch ma ujednolicić zasady i ograniczyć napięcia na linii dom–szkoła, gdy w grę wchodzą delikatne informacje. Powód nieobecności tak, ale prywatność ucznia ma być chroniona Najważniejszy „bezpiecznik” w tych zasadach to ochrona prywatności. W uzasadnieniu zmiany podkreślono, że powód nieobecności w szkole ma być na tyle ogólny, by nie ujawniać danych wrażliwych. Jeśli dziecko nie przyszło do szkoły z powodu zdrowia, wystarczające ma być hasło typu „choroba”. Bez opisywania diagnozy, badań czy szczegółów leczenia. Podobnie przy sprawach domowych – zamiast tłumaczyć rodzinne okoliczności, ma wystarczyć ogólne „sprawy rodzinne”. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko jest w wieku, w którym szczególnie dba o swoją intymność, a jednocześnie w szkolnej dokumentacji łatwo „zostawić ślad”, do którego dostęp ma więcej osób, niż byśmy chcieli. Nowe podejście ma pozwolić wyjaśnić nieobecność bez przekazywania informacji, które nie są szkole potrzebne. Czy szkoła będzie mogła żądać zaświadczenia lekarskiego? W tle powraca temat, który rodzice znają aż za dobrze: zwolnienia i zaświadczenia. Z opisywanych zasad wynika, że szkoła nie może domagać się zaświadczenia lekarskiego przy krótkiej nieobecności ucznia. Jednocześnie pojawia się istotne zastrzeżenie: w konkretnej szkole mogą obowiązywać bardziej szczegółowe zasady usprawiedliwiania, jeśli przewiduje je statut. Dla rodzica to sygnał, że warto zerknąć do szkolnych regulacji – nie po to, by szukać konfliktu, ale by wiedzieć, jak wygląda lokalna praktyka i jakie terminy lub formy zgłaszania nieobecności są przyjęte. Jeśli przepisy wejdą w życie w planowanym terminie, od nowego roku szkolnego 2026/2027 w szkołach skończy się szybkie usprawiedliwianie dzieci jednym zdaniem. Dla rodziców i uczniów ta zmiana może być odczuwalna, bo będzie wiązać się z poczuciem, że niczym nieusprawiedliwione nieobecności nie są akceptowane. Źródło: gov.pl Zobacz też: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła
Wychowanie dzieci w Hiszpanii opiera się na jednej, zaskakującej zasadzie, która dla wielu polskich rodziców byłaby nie do pomyślenia. Okazuje się jednak, że to właśnie w tym sekrecie tkwi klucz do niesamowitej pewności siebie i poczucia szczęścia u najmłodszych Hiszpanów.
Gdy nadchodzi upalne lato, a słońce powoli chowa się za horyzontem, polskie place zabaw pustoszeją w mgnieniu oka, ustępując miejsca sztywnej, domowej rutynie wieczornej kąpieli i wczesnego zasypiania. Tymczasem na tętniących życiem placach Madrytu, Barcelony czy Sewilli prawdziwe, rodzinne życie dopiero się rozpoczyna, a tamtejsze ulice napełniają się niesamowitą, dziecięcą energią. Obserwując te dwa tak skrajnie odmienne modele organizacji czasu, trudno nie zadać sobie pytania, dlaczego to właśnie mali Hiszpanie uchodzą za najbardziej otwarte, radosne i pewne siebie dzieci na całym kontynencie. Odpowiedź nie kryje się w luksusowych zabawkach czy nowoczesnych programach edukacyjnych, ale w jednym fundamentalnym prawie, które dorośli dają swoim pociechom bez cienia poczucia winy. Mowa o całkowitym przyzwoleniu na hałaśliwą, nieskrępowaną ekspresję oraz swobodną zabawę w przestrzeni publicznej, która trwa często do późnych godzin wieczornych. Magia hiszpańskiej nocy, czyli swoboda bez zegarka w ręku Większość polskich rodziców żyje w permanentnym stresie związanym z przestrzeganiem rygorystycznego harmonogramu dnia, w którym godzina dwudziesta jest nieprzekraczalną granicą aktywności malucha. W Hiszpanii ten schemat po prostu nie istnieje, a pojęcie wczesnego pójścia spać jest traktowane jako sztuczne ograniczenie naturalnego rytmu życia całej społeczności. Tradycją jest, że całe wielopokoleniowe rodziny wychodzą wieczorami na kolację lub spacer, a niemowlęta i kilkulatki towarzyszą dorosłym w restauracjach, kawiarnianych ogródkach i na miejskich deptakach. Dzieci biegają między stolikami, bawią się w berka wokół fontann i głośno się śmieją, podczas gdy rodzice rozmawiają, piją kawę i celebrują obecność bliskich. Ta nocna swoboda nie wynika z braku odpowiedzialności czy niedopatrzenia ze strony opiekunów, ale z głębokiego przekonania, że dziecko jest pełnoprawnym członkiem społeczeństwa, który ma prawo uczestniczyć w życiu miasta na równi z dorosłymi. W tym modelu nie ma miejsca na izolowanie najmłodszych w ciemnych pokojach, kiedy reszta świata dopiero zaczyna odpoczywać po upalnym dniu. Dziecko dorastające w ten sposób od najwcześniejszych miesięcy życia uczy się naturalnej adaptacji do różnych warunków, nie boi się gwaru, tłumu ani ciemności i traktuje przestrzeń publiczną jak swój drugi, bezpieczny dom. Ta elastyczność sprawia, że mali Hiszpanie rzadko miewają lęki separacyjne czy problemy z zasypianiem w obcym miejscu − potrafią po prostu uciąć sobie drzemkę w wózku pośrodku głośnej restauracji, czując stałą, kojącą bliskość swoich rodziców. Hałas jako język radości: koniec z wiecznym uciszaniem dzieci Kolejnym elementem tej wychowawczej układanki, który w Polsce natychmiast wywołałby falę karcących spojrzeń i złośliwych komentarzy, jest całkowita akceptacja dla dziecięcego hałasu. Na hiszpańskim placu zabaw czy w parku nikt nie krzyczy za dzieckiem, by zachowywało się ciszej, nie syka zniecierpliwiony na widok głośnego śmiechu i nie traktuje pisków radości jako naruszenia porządku publicznego. Hiszpanie głęboko wierzą, że głośna ekspresja, śpiew, krzyk i żywiołowa dyskusja to naturalny język dzieciństwa, którego tłumienie niszczy spontaniczność i blokuje rozwój emocjonalny młodego człowieka. Dzieci mogą bezkarnie biegać po restauracyjnych korytarzach, głośno domagać się uwagi i przeżywać swoje małe dramaty bez obawy, że ich rodzina zostanie uznana za niewychowaną. W Polsce wciąż pokutuje surowe przekonanie, że grzeczne dziecko to dziecko ciche, niewidoczne i niewchodzące dorosłym w drogę, co rodzi w maluchach permanentne poczucie winy za własną ekspresję. Hiszpańskie podejście całkowicie zdejmuje ten ciężar z barków najmłodszych, dając im bezcenne poczucie, że ich obecność, ich emocje i ich radość są w stu procentach akceptowane przez otoczenie. Ta wolność do bycia głośnym i zauważonym buduje w dorastających ludziach gigantyczną, niezłomną pewność siebie oraz brak strachu przed wystąpieniami publicznymi w dorosłym życiu. Dziecko, którego nigdy nie uciszano na siłę w imię świętego spokoju obcych ludzi, wyrasta na dorosłego, który potrafi głośno mówić o swoich potrzebach, nie boi się wyrażać własnego zdania i z odwagą idzie przez świat. Co polskie rodziny mogą wygrać dzięki odrobinie iberyjskiego luzu? Zastosowanie choćby małych elementów tej południowej filozofii w naszych realiach mogłoby stać się zbawiennym powiewem wolności dla zagonionych, zestresowanych rodziców i ich przebodźcowanych dzieci. Rezygnacja ze sztywnego harmonogramu i pozwolenie sobie na spontaniczny, wieczorny spacer w ciepły dzień uczy rodzinę elastyczności i odpuszczania spraw błahego formatu na rzecz budowania autentycznych wspomnień. Kiedy przestajemy kontrolować każdą minutę i pozwalamy dziecku na głośniejszą, nieskrępowaną ekspresję, w domu nagle znika napięcie, a pojawia się przestrzeń na autentyczny dialog i radość z bycia razem. Uwolnienie dzieci od wiecznych nakazów i zakazów dotyczących zachowania w miejscach publicznych to najlepsza inwestycja w ich odporność psychiczną oraz umiejętności społeczne. Dzieci, którym pozwala się na swobodną integrację z otoczeniem, bez lęku wchodzą w relacje z rówieśnikami, są bardziej otwarte na nowości i rzadziej wykazują zachowania agresywne wynikające z frustracji. Hiszpańskie szczęście nie jest tylko kwestią klimatu czy słońca, ale świadomego wyboru kulturowego, który stawia dobrostan emocjonalny i wolność małego człowieka ponad surowe reguły poprawności. Warto czasami schować zegarek głęboko do kieszeni, wyjść wieczorem na lody i pozwolić swojemu dziecku na głośny, radosny śmiech pod gołym niebem − to właśnie z takich chwil rodzi się siła charakteru, która zostanie z nim na całe życie. Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Został tylko miesiąc. Jeśli nie zrobisz tego do końca czerwca, stracisz 800 plus
Wniosek o 800 plus na nowy okres trzeba wysłać do ZUS najpóźniej 30 czerwca, jeśli rodzice chcą zachować ciągłość wypłat. Złożenie formularza po terminie oznacza pieniądze dopiero od miesiąca rejestracji wniosku, bez wyrównania za wcześniejsze miesiące. Jest też ważny wyjątek dla rodziców noworodków.
Końcówka czerwca to dla wielu rodzin ważny moment w kalendarzu: ZUS czeka na wniosek o 800 plus na nowy okres świadczeniowy. Jeśli formularz trafi do systemu najpóźniej 30 czerwca, wypłata przyjdzie bez przerw. Gdy wniosek zostanie złożony później, pieniądze przysługują dopiero od miesiąca, w którym ZUS zarejestrował zgłoszenie, a za wcześniejsze miesiące nie ma wyrównania. Wyjątek dotyczy rodziców noworodków. Termin 30 czerwca. Inaczej pieniądze przepadną Zasada jest prosta, choć łatwo ją przeoczyć w natłoku spraw: wniosek złożony do końca czerwca daje szansę na zachowanie ciągłości wypłat. To szczególnie istotne, gdy 800 plus jest stałym elementem planowania domowych wydatków. Jeśli jednak wniosek wpłynie po 30 czerwca, świadczenie nie „cofa się” do początku okresu. ZUS przyznaje je od miesiąca, w którym system zarejestrował wniosek. W praktyce oznacza to, że nawet krótkie spóźnienie może zostawić lukę w wypłatach, której nie da się później uzupełnić wyrównaniem. Warto też uważać na krążące w internecie informacje o rzekomym „automatycznym przedłużaniu” świadczenia już teraz. Na ten moment co do zasady decyzja o wypłacie na nowy okres jest powiązana z poprawnie złożonym wnioskiem. Noworodek w domu? Tu obowiązuje inna, korzystniejsza zasada Rodzice dzieci, które dopiero przyszły na świat, są w wyjątkowej sytuacji. Przy narodzinach dziecka opiekunowie mają 3 miesiące na dopełnienie formalności, aby otrzymać świadczenie z wyrównaniem od dnia porodu. To rozwiązanie uwzględnia realia pierwszych tygodni po narodzinach: połóg, wizyty kontrolne, organizację opieki i zwykłe zmęczenie. Jeśli w rodzinie pojawia się dziecko, nadal potrzebny jest pierwszy, „inicjujący” wniosek, ale termin na jego złożenie jest dłuższy. Papier już nie działa, a wniosek wyślesz czterema kanałami online Wniosek o 800 plus składa się wyłącznie elektronicznie. Dla części osób to wygoda, dla innych dodatkowy stres. Pomóc może wybranie kanału, który jest dla was najprostszy w obsłudze. Do dyspozycji są cztery drogi: aplikacja mobilna mZUS, platforma eZUS, portal Emp@tia, bankowość internetowa większości banków komercyjnych. Jeśli wniosek składacie na ostatnią chwilę, znaczenie ma jedna rzecz: liczy się moment, w którym system zarejestruje formularz. Dlatego dobrze jest zostawić sobie margines czasu na spokojne uzupełnienie danych i wysłanie dokumentu bez pośpiechu. Zmiana w przygotowaniu: 800 plus ma odnawiać się „z urzędu”, ale nie we wszystkich sytuacjach Równolegle zapowiadane są prace nad tym, by zniknęła konieczność corocznego wnioskowania. Założenie jest takie, że ZUS na podstawie posiadanych rejestrów ma weryfikować status rodziny i przedłużać prawo do 800 plus z urzędu. Ważne jest jednak ograniczenie: automatyzacja ma obejmować osoby, które już są w systemie i pobierają świadczenie na dane dziecko. Gdy w rodzinie pojawia się nowe dziecko, nadal potrzebny będzie pierwszy wniosek składany samodzielnie. Nowe zasady mają wejść w życie od nowego roku. Na dziś najbezpieczniejszy scenariusz jest prosty: jeśli już pobieracie 800 plus, warto sprawdzić, czy wniosek na nowy okres został wysłany, a jeśli nie, wybrać jeden z kanałów online i dopiąć formalność przed końcem czerwca. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Miliony polskich rodzin muszą się przygotować. Nowy obowiązek od 3 czerwca
To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają
W świecie zdominowanym przez modne, krótkie imiona o miękkim brzmieniu, istnieje pewien klasyk, który od lat czeka w cieniu na swoje wielkie odrodzenie. Kiedy wypowiadam je na głos, czuję powiew elegancji i siły, której tak bardzo brakuje imionom królującym dziś w rankingach popularności.
Przeglądając kalendarze z imionami, szukamy czegoś, co będzie miało duszę, historię, a jednocześnie nie będzie brzmiało jak imię wyjęte z generatora nowoczesnych trendów. I właśnie wtedy, wśród zakurzonych albumów naszych babć i mam, odnajdujemy ją − Danutę. To imię, które w czasach PRL-u było symbolem pewnej stałości i kobiecej energii, dziś wydaje się najbardziej odświeżającą propozycją, jaką możecie podarować swojej córeczce. Dlaczego o nim zapomnieliśmy? Imię Danuta. Szlachetne pochodzenie i magia ukryta w literach Danuta to imię, które ma w sobie coś z literackiej legendy. Choć wielu kojarzy je głównie z pokoleniem naszych cioć, jego korzenie sięgają znacznie głębiej, bo aż do Litwy, a do polszczyzny trafiło prawdopodobnie dzięki Henrykowi Sienkiewiczowi i jego „Krzyżakom”. Pamiętacie Danusię Jurandównę? To ona nadała temu imieniu rys niewinności, lojalności i romantyzmu, który przetrwał wieki. Etymologia sugeruje, że może ono oznaczać „darowaną przez Boga” lub wywodzić się od południowosłowiańskiego słowa oznaczającego jutrzenkę. Czy można wyobrazić sobie piękniejszy komunikat dla małej dziewczynki niż bycie światłem zwiastującym nowy dzień? W przeciwieństwie do imion takich jak Oliwia czy Maja, które są piękne, ale bywają postrzegane jako pozbawione twardego charakteru, Danuta brzmi dumnie. Ma w sobie tę specyficzną, staropolską szlachetność, która sprawia, że dziewczynka o tym imieniu od razu kojarzy się z kimś o silnej osobowości. W czasach PRL-u Danuty były wszędzie − od ekranów telewizorów po urzędowe biurka − co sprawiło, że imię to nieco nam spowszedniało. Jednak dziś po niemal pół wieku Danuta wraca jako propozycja retro, która jest niesamowicie oryginalna właśnie przez swoją chwilową nieobecność. To imię dla rodziców, którzy nie boją się iść pod prąd i chcą, by ich córka wyróżniała się w tłumie w sposób klasyczny, a nie ekscentryczny. Dlaczego Danuta wygrywa z dzisiejszymi hitami rankingów? Kiedy patrzę na współczesne listy najpopularniejszych imion, widzę ogromną potrzebę „miękkości”. Dominują samogłoski, zdrobnienia, które brzmią niemal identycznie. Danuta przełamuje ten schemat. To imię kompletne, które świetnie brzmi zarówno w formie pełnej, jak i w dziesiątkach uroczych zdrobnień: Danusia, Dusia, Danka, Dana, a nawet nowoczesne Dani. Daje ono dziecku możliwość dorastania wraz z imieniem − mała Danusia może być słodkim przedszkolakiem, ale dorosła pani Danuta to już kobieta budząca respekt i zaufanie. Rodzice, którzy rezygnują z Mai czy Oliwii na rzecz staropolskich imion, często wspominają o chęci powrotu do korzeni. W świecie globalizacji, gdzie imiona stają się coraz bardziej uniwersalne i tracą lokalny koloryt, Danuta brzmi bardzo po polsku, dumnie osadzona w naszej tradycji. Co ciekawe, w badaniach nad psychologią imion, Danuty często opisywane są jako osoby niezwykle zaradne, rodzinne, a jednocześnie posiadające silny kręgosłup moralny. To imię, które niesie za sobą obietnicę stabilności. W dobie niepewności i szybko zmieniającego się świata, nazwanie córki Danutą jest jak podarowanie jej solidnego fundamentu. Powrót mody na retro − czy to już czas na Danutę? Wszystko wskazuje na to, że przeżywamy właśnie renesans imion z połowy ubiegłego wieku. Skoro do łask wróciły już Helena, Maria, a nawet Józefina, to Danuta jest naturalną kolejną kandydatką do wielkiego powrotu. Widzę to już na forach dla mam − coraz częściej pojawiają się zapytania o to zapomniane imię. Rodzice szukają alternatywy, która nie będzie tak kontrowersyjna jak imiona staropolskie typu Bogumiła, a jednocześnie będzie miała w sobie więcej charakteru niż wszechobecna Julia. Danuta idealnie wypełnia tę lukę. Moim zdaniem Danuta bije na głowę Oliwkę, Zuzię, Amelię przede wszystkim unikalnością. W klasie waszej córki prawdopodobnie będzie pięć Oliwek, ale Danuta będzie tylko jedna. To daje dziecku poczucie wyjątkowości od najmłodszych lat. Nie musimy się martwić, że imię kojarzy się z PRL-em − dla dzisiejszych dzieci PRL to równie odległa epoka co średniowiecze. One nie będą widzieć w tym imieniu pani z okienka, ale silną, mądrą koleżankę. Jeśli szukacie imienia, które jest eleganckie, polskie, ma piękne zdrobnienia i nie jest oklepane − przestańcie przeglądać listę TOP 10. Zajrzyjcie do serca i przypomnijcie sobie o Danucie. To imię zasługuje na to, by znów dumnie brzmieć na polskich placach zabaw. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Istnieje pewna specyficzna filozofia codzienności, która sprawia, że dzieci z północy dorastają w atmosferze, o jakiej wielu z nas marzy podczas nerwowych zakupów w galeriach handlowych. Kiedy zrozumiesz, na czym polega ten jeden, niemal niewidoczny na pierwszy rzut oka nawyk, twoje spojrzenie na macierzyństwo już nigdy nie będzie takie samo.
Polskie domy często pękają w szwach od kolorowych zabawek, grających gadżetów i markowych ubranek. Tymczasem Skandynawowie, z właściwym sobie spokojem, pokazują nam, że największym luksusem, jaki możemy dać dziecku, jest... brak nadmiaru. Ten jeden nawyk, polegający na radykalnym uproszczeniu życia, to lekcja, której my, Polacy, bardzo potrzebujemy w dobie wszechobecnego konsumpcjonizmu. Minimalizm w dziecięcym pokoju jako fundament emocjonalnego spokoju Pierwszą rzeczą, która uderza w skandynawskim stylu wychowania, jest niesamowity minimalizm w wyposażeniu. My, polscy rodzice, często wpadamy w pułapkę myślenia, że każda nowa zabawka to krok do przodu w rozwoju naszego malucha. Kupujemy interaktywne roboty, świecące stoliki i setki plastikowych figurek, wierząc, że stymulujemy umysł dziecka. Skandynawscy rodzice robią dokładnie na odwrót − stawiają na pustą przestrzeń i kilka prostych, drewnianych przedmiotów. Wiedzą bowiem, że przebodźcowanie to największy wróg dziecięcej psychiki. Kiedy dziecko ma wokół siebie zbyt wiele bodźców, jego układ nerwowy stale pracuje na wysokich obrotach, co prowadzi do rozdrażnienia, trudności z koncentracją i problemów ze snem. Skandynawski nawyk ograniczania przedmiotów to nie jest kwestia oszczędności, ale świadomego tworzenia bezpiecznego azylu. Tamtejsze pokoje dziecięce są jasne, proste i przede wszystkim − przewidywalne. Zamiast góry zabawek dzieci mają miejsce do budowania bazy z koca albo do swobodnego rysowania. Ten brak presji posiadania wszystkiego uczy maluchy najważniejszej umiejętności: kreatywności. Gdy nie masz gotowej zabawki, która robi wszystko za ciebie, musisz ją sobie wymyślić. Polacy mogliby się uczyć tego spokoju, który płynie z pustej półki. To właśnie ten minimalizm sprawia, że dzieci z północy potrafią bawić się jedną patykiem przez godzinę i czuć się przy tym jak królowie świata, podczas gdy nasze dzieci nudzą się w środku sklepu z zabawkami. Wartości rodzinne zamiast materialnych dóbr − lekcja priorytetów Kolejnym filarem skandynawskiego szczęścia jest przeniesienie ciężaru z prezentu na obecność. W Polsce wciąż pokutuje przekonanie, że miłość mierzy się wielkością pudełka pod choinką czy na urodziny. W Skandynawii ceniony jest wspólny czas, najlepiej na świeżym powietrzu, bez względu na pogodę. Ich nawykiem jest celebrowanie prostych rytuałów: wspólne pieczenie cynamonowych bułeczek, niedzielne spacery do lasu czy wieczorne czytanie książek przy świecach. To są wartości, których nie da się kupić, a które budują w dziecku poczucie stałości i bezpieczeństwa. Skandynawowie rozumieją, że dziecko nie zapamięta dziesiątego autka z serii, ale zapamięta zapach lasu po deszczu i to, że tata naprawdę go słuchał, zamiast zerkać w telefon. My, goniąc za lepszym życiem, często zapominamy, że „lepsze” dla dziecka oznacza „spokojniejsze”. Przejście na skandynawski model wartości rodzinnych wymaga od nas, rodziców, ogromnej pokory. Musimy przyznać, że nasz czas jest cenniejszy niż nadgodziny, za które kupimy kolejny gadżet. Ten nawyk rezygnacji z materialnego wyścigu uwalnia całą rodzinę od stresu i pozwala skupić się na tym, co naprawdę istotne − na budowaniu relacji opartej na autentyczności, a nie na gadżetach. Spokojne środowisko sprzyjające rozwojowi − jak wprowadzić to u nas? Ostatnim elementem tej układanki jest tworzenie środowiska sprzyjającego autonomii dziecka. Skandynawski nawyk polega na tym, by pozwalać dzieciom być dziećmi − brudzić się, doświadczać porażek i samodzielnie eksplorować świat. W Polsce często mamy tendencję do nadopiekuńczego lęku, który objawia się m.in. zasypywaniem dziecka rzeczami, które mają mu ułatwić życie. Skandynawowie stawiają na prostotę funkcjonalną. Dziecko ma mieć wygodne ubranie na każdą pogodę i przestrzeń, w której nikt go nie ocenia. To proste podejście sprawia, że dzieci dorastają w przekonaniu, że są wystarczające takie, jakie są, bez potrzeby gonienia za najnowszymi trendami. Wprowadzenie skandynawskiego nawyku prostoty w polskim domu nie wymaga remontu, ale zmiany myślenia. Zacznijmy od wspólnego przeglądu zabawek − zostawmy te, które dają pole do wyobraźni, a resztę oddajmy. Przestańmy planować każdą minutę weekendu w aquaparkach czy salach zabaw, a pójdźmy po prostu do lasu. Skandynawskie szczęście rodzi się z braku pośpiechu i akceptacji tego, co tu i teraz. To lekcja o tym, że mniej znaczy więcej, a spokój rodzica jest najlepszym prezentem, jaki dziecko może znaleźć pod dachem swojego domu. Polacy mają w sobie ogromną miłość do dzieci − jeśli połączymy ją ze skandynawską prostotą, stworzymy mieszankę, która da naszym dzieciom siłę na całe życie. Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
3 skutki wychowania przez nadopiekuńczą matkę. Te dzieci zawsze będą mieć pod górkę
Czasami intencje zrodzone z najczystszej, bezgranicznej miłości potrafią stworzyć wokół młodego człowieka niewidzialną klatkę, z której niezwykle trudno uciec w dorosłym życiu. Kiedy troska zamienia się w permanentną kontrolę, start w samodzielność staje się dla dziecka początkiem wyjątkowo wyboistej drogi.
Współcześnie na rodzicach, a w szczególności na matkach, ciąży ogromna presja bycia idealnymi przewodniczkami po coraz bardziej skomplikowanym świecie. Chcemy chronić nasze pociechy przed każdym zagrożeniem, przed najmniejszym rozczarowaniem, a nawet przed naturalnymi konsekwencjami ich własnych, potknięć. W psychologii i socjologii od lat analizuje się zjawisko tak zwanego rodzicielstwa helikopterowego, gdzie matka krąży nad dzieckiem przez całą dobę, gotowa natychmiast wkroczyć do akcji i usunąć z jego drogi każdą, nawet najmniejszą przeszkodę. Ta nadmierna opiekuńczość, choć zakorzeniona w głębokim lęku o dobrostan malucha, w rzeczywistości działa jak emocjonalny paraliż. Dziecko dorastające pod kloszem uczy się, że świat jest potwornie niebezpiecznym miejscem, a ono samo nie posiada żadnych narzędzi, by przetrwać bez stałej obecności i aprobaty rodzica. Przyjrzyjmy się trzem najbardziej destrukcyjnym skutkom takiego wychowania, które sprawiają, że te dzieci w dorosłości niemal zawsze będą mieć pod górkę. 1. Paraliżujący lęk przed decyzyjnością i życiowa nieporadność Pierwszym i najbardziej widocznym efektem dorastania pod skrzydłami nadopiekuńczej matki jest brak umiejętności podejmowania samodzielnych decyzji. W domach, gdzie dominuje ten styl wychowania, matka decyduje o wszystkim − od koloru skarpetek w przedszkolu, przez wybór zajęć pozalekcyjnych, aż po kierunek studiów czy wybór pierwszej pracy. Dziecko nigdy nie dostaje szansy, by poczuć sprawczość, popełnić błąd i samodzielnie ponieść jego konsekwencje, co jest przecież fundamentem budowania dojrzałej tożsamości. Kiedy taki młody człowiek wkracza w dorosłość, każda konieczność dokonania wyboru wywołuje w nim paraliżujący strach i poczucie zagubienia. Bez stałego głosu dorosłego, który podpowie, co jest dobre, a co złe, czuje się jak we mgle. Tacy dorośli permanentnie szukają autorytetów, które przejmą za nich odpowiedzialność − wchodzą w toksyczne relacje z dominującymi partnerami lub stają się całkowicie uległymi pracownikami, którzy nie potrafią wykazać się najmniejszą inicjatywą. Echo matczynego głosu szepcze im do ucha, że sami na pewno podejmą złą decyzję, co skazuje ich na wieczną życiową nieporadność i stagnację. 2. Chronicznie niska samoocena i lęk przed porażką Nadopiekuńczość wysyła do podświadomości dziecka bardzo bolesny, podskórny komunikat, który brzmi: ty sam jesteś zbyt słaby, głupi i niezdarny, by poradzić sobie z tym światem, dlatego ja muszę zrobić to za ciebie. Choć matka myśli, że okazuje w ten sposób miłość, w rzeczywistości systematycznie demoluje wiarę dziecka we własne siły. Brak doświadczenia w radzeniu sobie z porażkami sprawia, że młody człowiek nie wykształca tak zwanej odporności psychicznej, która jest kluczem do sukcesu w dorosłym życiu. W efekcie dorosłe dzieci nadopiekuńczych matek panicznie boją się jakichkolwiek wyzwań, nowości czy ryzyka. Wolą zrezygnować z walki o awans, nie podejmują ambitnych projektów i wycofują się z rywalizacji przy pierwszym napotkanym problemie, ponieważ każda trudność jest dla nich potwierdzeniem własnej bezwartościowości. Żyją w ciągłym lęku przed oceną, stale biczując się za najmniejsze potknięcia i porównując się z rówieśnikami, którzy z lekkością idą przez życie. Ta wewnętrzna kruchość i brak twardego kręgosłupa emocjonalnego sprawiają, że tacy ludzie rzadko pokazują pełnię swojego potencjału, ukrywając się w bezpiecznym, ale ciasnym cieniu własnych kompleksów. 3. Trudności w budowaniu dojrzałych i partnerskich relacji Ostatnim, niezwykle bolesnym skutkiem syndromu helikopterowej matki są potężne problemy z nawiązywaniem zdrowych relacji z innymi ludźmi, zwłaszcza w sferze partnerskiej. Nadopiekuńcza relacja ma charakter symbiotyczny i bardzo często opiera się na nieświadomym szantażu emocjonalnym ze strony rodzica, który żąda uwagi i wdzięczności za swoje poświęcenie. Dziecko dorasta w poczuciu ogromnego długu, jaki ma do spłacenia wobec matki, co uniemożliwia mu prawidłowe odcięcie pępowiny i emocjonalną separację. W dorosłym życiu tacy ludzie albo panicznie boją się bliskości, uciekając przed jakimkolwiek zaangażowaniem w obawie przed ponownym zawłaszczeniem ich przestrzeni, albo szukają w partnerze bezwzględnego opiekuna, który zastąpi im matkę. Każda próba zbudowania stałego związku staje się polem bitwy, ponieważ lojalność wobec matki stoi zawsze na pierwszym miejscu, co rodzi gigantyczne konflikty. Partnerzy takich osób bardzo szybko zauważają, że w ich związku zawsze jest obecna ta trzecia osoba, której zdanie jest święte i niepodważalne. Bez bolesnego procesu psychoterapii i postawienia twardych granic rodzicielskiej kontroli, te dorosłe dzieci są skazane na emocjonalną samotność, uwięzione w sieci lęków i oczekiwań, których nie potrafią udźwignąć. Zobacz też: Emocjonalnie niedostępny rodzic zawsze robi te 4 rzeczy. Jego dzieci cierpią w samotności
Francuskie dzieci to wzory odpowiedzialności. Ich rodzice już dawno wprowadzili „zasadę ram” i to działa
Istnieje niezwykle skuteczny sposób zarządzania rodzinną codziennością, który sprawia, że dzieci z zachodu Europy dorastają w poczuciu ogromnej samodzielności. Kiedy poznasz reguły tej subtelnej metody wyznaczania granic, odzyskasz upragniony spokój w domu bez konieczności ciągłego podnoszenia głosu.
Obserwując współczesne trendy w parentingu, można odnieść wrażenie, że wielu rodziców popada w skrajności − od surowego, autorytarnego drylu, po całkowicie bezstresowe wychowanie, w którym to najmłodsi dyktują warunki całemu domowi. Tymczasem Francuzi od pokoleń stosują podejście, które idealnie łączy bezwarunkową miłość z żelaznymi, choć niezwykle elastycznymi zasadami. Ich dzieci słyną z tego, że potrafią spokojnie czekać na swoją kolej, nie urządzają scen w restauracjach i z naturalną mądrością biorą odpowiedzialność za swoje codzienne decyzje. Sekret tego wychowawczego sukcesu nie tkwi w surowych karach czy rygorystycznym kontrolowaniu każdego kroku malucha, ale w koncepcji zwanej zasadą ram (la cadre). To właśnie to narzędzie pozwala francuskim mamom i ojcom na zachowanie autorytetu, dając jednocześnie dzieciom ogromne poczucie wolności oraz bezpieczeństwa, którego tak bardzo brakuje w przebodźcowanym świecie. Czym jest francuska zasada ram i dlaczego buduje autorytet rodzica? Wychowanie według tej francuskiej filozofii można porównać do pięknego, stabilnego obrazu − rama jest twarda, nienaruszalna i sztywno wyznacza granice, ale wewnątrz niej dziecko ma absolutną swobodę twórczą i pełne prawo do decydowania o sobie. Rama to zbiór kilku fundamentalnych, niepodważalnych zasad, które ustalają dorośli i które nie podlegają żadnym negocjacjom ani dyskusjom z dzieckiem. Dotyczą one zazwyczaj spraw kluczowych, takich jak stała pora snu, szacunek do innych ludzi, zakaz bicia czy obowiązek jedzenia wspólnych posiłków przy stole bez ekranów. Wewnątrz tych twardych ram dziecko otrzymuje jednak autonomiczną przestrzeń, w której rodzic całkowicie rezygnuje z roli żandarma i pozwala maluchowi na samodzielne wybory. Jeśli dziecko nie chce zjeść przygotowanego obiadu, ma do tego pełne prawo, ale rama mówi jasno: następny posiłek będzie dopiero o podwieczorku i nie ma mowy o podjadaniu słodyczy w międzyczasie. Taki układ uczy młodego człowieka ponoszenia naturalnych konsekwencji swoich decyzji, eliminując z domu wieczne kłótnie, prośby i emocjonalny szantaż. Francuscy rodzice nie muszą krzyczeć ani karać, ponieważ to rama zarządza sytuacją, a dziecko szybko uczy się, że naciąganie twardych granic za pomocą płaczu czy tupania jest po prostu całkowicie bezskuteczne. Wolność wewnątrz zasad, czyli jak uczyć samodzielności od małego Wielu rodziców w Polsce obawia się, że stawianie tak wyraźnych granic może stłumić dziecięcą ekspresję lub wywołać w maluchu poczucie zniewolenia. Francuzi udowadniają, że jest dokładnie na odwrót − to właśnie jasne, przewidywalne ramy dają dziecku głęboki spokój psychiczny, ponieważ zdejmują z jego barków ciężar decydowania o sprawach, na które jest jeszcze emocjonalnie za małe. Kiedy dziecko wie, gdzie kończy się bezpieczna granica, przestaje testować rodzica i tracić energię na wieczną walkę o władzę w domu, skupiając się na kreatywnej zabawie w wyznaczonym obszarze. Wewnątrz ramy przedszkolak czy uczeń ma pełne prawo wyboru: może zdecydować, w co się ubierze, jaką książkę przeczyta przed snem lub czy najpierw posprząta klocki, czy poukłada pluszaki. Rodzic nie wtrąca się w te decyzje, nie poprawia dziecka na każdym kroku i pozwala mu na popełnianie małych błędów, co buduje w młodym człowieku autentyczne poczucie sprawstwa. Dziecko dorasta w przekonaniu, że jest traktowane poważnie, a jego zdanie ma znaczenie, ale jednocześnie czuje respekt przed mądrym przywództwem dorosłych, którzy trzymają stery w kluczowych momentach życia. To idealny balans, który zapobiega dzieciokracji i pozwala na wychowanie ludzi odpowiedzialnych, asertywnych i doskonale przygotowanych do funkcjonowania w społeczeństwie. Francuska metoda wyznaczania granic w 5 punktach Wprowadzenie tej zachodniej mądrości do polskiego domu nie wymaga rewolucji, ale ogromnej konsekwencji i wewnętrznego spokoju ze strony dorosłych. Francuska zasada ram to przede wszystkim partnerstwo oparte na szacunku do potrzeb obu stron − rodzic szanuje wolność dziecka, a dziecko szanuje autorytet i granice rodzica. Oto kluczowe filary, które podsumowują działanie francuskiej zasady ram w codziennym wychowaniu: Nienaruszalne granice zewnętrzne. Rodzice wspólnie ustalają kilka najważniejszych zasad, które są stałe, jasne i nigdy nie podlegają negocjacjom z dzieckiem. Pełna autonomia wewnątrz zasad. Dziecko ma całkowitą swobodę wyboru i działania w obszarze, który nie łamie ustalonych ram zewnętrznych. Naturalne konsekwencje zamiast kar. Brak ulegania presji dziecka uczy je ponoszenia odpowiedzialności za własne wybory bez atmosfery wrogości. Spokój i stabilność emocjonalna. Przewidywalność zasad eliminuje z domu chaos, dając maluchowi poczucie bezpieczeństwa i stałości świata. Szacunek dla przestrzeni dorosłych. Rama jasno wyznacza czas i miejsce na potrzeby rodziców, ucząc dziecko, że nie jest jedynym centrum wszechświata. Wdrożenie tych kilku punktów pozwala odetchnąć z ulgą i zapomnieć o codziennym wycieńczeniu ciągłymi dyskusjami o zakładane buty czy wieczorne pójście spać. Francuskie dzieci są szczęśliwe i odpowiedzialne, ponieważ dorastają w świecie, gdzie dorośli mają odwagę być przewodnikami, a nie tylko bezradnymi obserwatorami dziecięcych humorów. Podarowanie dziecku bezpiecznych ram to najlepszy prezent, jaki możemy mu dać na starcie w dorosłość - uczymy je wtedy, że wolność zawsze idzie w parze z odpowiedzialnością za własne czyny. Zobacz też: Emocjonalnie niedostępny rodzic zawsze robi te 4 rzeczy. Jego dzieci cierpią w samotności
Rodzice dostaną dłuższe zasiłki i więcej pieniędzy. Ministerstwo ugięło się po akcji Łatwoganga
Zasiłek opiekuńczy przez 120 dni to pomysł resortu rodziny na wsparcie rodziców dzieci ciężko chorych. Ministra Agnieszka Dziemianowicz-Bąk zapowiedziała wydłużenie limitu świadczenia oraz prostszą ścieżkę podobną do L4. Zmiany mogłyby wejść w życie w 2027 r.
Rodzice dzieci chorych, także przewlekle, mogą w najbliższych miesiącach usłyszeć ważną zapowiedź: resort rodziny chce wydłużyć zasiłek opiekuńczy nawet do 120 dni. O tym, że zmiany są potrzebne, ministra rodziny Agnieszka Dziemianowicz-Bąk mówiła po zakończeniu internetowej zbiórki zorganizowanej na rzecz dzieci przez Łatwoganga, czyli Piotra Hancke. Zasiłek opiekuńczy dla rodziców: obecne limity Dziś zasiłek opiekuńczy ma twarde ograniczenia: maksymalnie 60 dni na dziecko do 14. roku życia oraz 14 dni, gdy dziecko ma więcej niż 14 lat. W praktyce taki limit może wystarczyć przy krótkich infekcjach, kiedy po kilku dniach opieki dziecko wraca do szkoły czy przedszkola. Inaczej wygląda codzienność rodzin mierzących się z chorobą przewlekłą. Leczenie, kolejne badania, pobyty w placówkach i gorsze dni, w których dziecko po prostu potrzebuje obecności dorosłego, potrafią „zjeść” dostępne dni w błyskawicznym tempie. W tym właśnie miejscu resort rodziny chce wprowadzić rozwiązanie, które ma dać rodzicom więcej oddechu i mniej stresu o to, jak pogodzić opiekę z pracą. Widełki 74−120 dni i decyzja lekarza jak przy L4 Zapowiadane zmiany zakładają wydłużenie zasiłku opiekuńczego w przypadku ciężkiej choroby dziecka. Limit ma wzrosnąć odpowiednio od 74 do 120 dni, w zależności od sytuacji. Kluczowy element ma dotyczyć kwalifikacji: ocenę ma prowadzić lekarz wystawiający zwolnienie, kierując się m.in. stopniem samodzielności dziecka. Procedura ma być pomyślana podobnie jak przy uzyskaniu L4. W praktyce oznacza to, że rodzice nie mają być odsyłani od instytucji do instytucji, a formalności mają zostać ograniczone do minimum. W tle tej propozycji jest bardzo konkretna potrzeba: w czasie choroby dziecka rodzina i tak działa na najwyższych obrotach, więc każda dodatkowa bariera administracyjna potrafi być po prostu nie do udźwignięcia. Resort podaje też szacunkowy koszt reformy: ok. 100 mln zł rocznie. Wiceminister rodziny Sebastian Gajewski wskazywał, że państwo stać na taki wydatek i że rodzice nie powinni stawać przed wyborem: praca albo opieka. Termin 2027 r. na stole, a obok kolejne ruchy ważne dla rodziców Na ten moment mowa o etapie przygotowań: projekt ma zostać wpisany do wykazu prac legislacyjnych rządu. To istotny krok organizacyjny, ale jednocześnie sygnał, że na finalne przepisy trzeba jeszcze poczekać. Według zapowiedzi nowe rozwiązania mogłyby zacząć obowiązywać w 2027 r. Warto też zauważyć, że temat zasiłku opiekuńczego pojawia się w szerszym pakiecie zmian, które w ostatnich miesiącach dotyczą rodzin. Wśród przywoływanych rozwiązań jest m.in. reforma Państwowej Inspekcji Pracy, mająca pomagać w walce z tzw. umowami śmieciowymi, a także „wcześniakowe”, czyli dodatkowy dzień urlopu macierzyńskiego za każdy dzień pobytu noworodka w szpitalu. W planach są również zmiany dotyczące 800 plus: od przyszłego roku rodzice nie musieliby składać wniosku o wypłatę świadczenia na kolejny okres świadczeniowy, a ZUS miałby sam przedłużać prawo do wypłaty aż do 18. roku życia dziecka. Zapowiedź wydłużenia zasiłku opiekuńczego do nawet 120 dni wpisuje się w ten kierunek: mniej formalności i więcej realnego wsparcia tam, gdzie sytuacja rodzinna jest najbardziej wymagająca. Źródło: gov.pl Zobacz też: „Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”