„To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
Wakacje z dziećmi potrafią zamienić się w prawdziwy festiwal próżności i licytowania się na grubość portfela. Choć letnie wyjazdy powinny być czasem ładowania baterii i budowania rodzinnych wspomnień, coraz częściej przypominają bezwzględny wyścig.
Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania zadanego na jednej z facebookowych grup dla mam, gdzie użytkowniczka zapytała wprost, czy w pracy lub wśród znajomych spotykają się z przeświadczeniem, że wyjazd na zagraniczne wakacje jest lepszy dla dziecka i automatycznie świadczy dobrze o rodzicach. Pod postem natychmiast pojawiły się liczne komentarze, a jedna z odpowiedzi idealnie punktuje problem, z którym mierzy się dziś wiele z nas. Autorka wpisu bez owijania w bawełnę skrytykowała panujący w biurach i na placach zabaw wakacyjny snobizm. Napisała bez ogródek, że to żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen. Pochwaliła się, że jej syn zwiedził już pół Polski, zamiast leżeć plackiem na leżaku. Trudno nie przyznać jej racji, bo presja otoczenia na egzotyczne kierunki stała się po prostu przytłaczająca, a miarą dobrego rodzicielstwa w oczach wielu stała się liczba gwiazdek przy hotelowym basenie. Wakacyjny snobizm wśród rodzin z dziećmi Każda mama, która po powrocie z urlopu siada przy biurowym ekspresie do kawy, doskonale zna ten moment dyskomfortu, gdy koleżanki rzucają nazwami egzotycznych kurortów w Grecji, Turcji czy Hiszpanii. Kiedy w odpowiedzi słyszą, że ktoś spędził urlop na Mazurach, w Karkonoszach czy w Górach Świętokrzyskich, w powietrzu nagle zapada pełna politowania cisza, jakby dziecko z polskiego pensjonatu było w jakiś sposób poszkodowane przez los. Ten snobizm sprawia, że zaczynamy oceniać jakość opieki nad maluchem przez pryzmat stanu konta i prestiżu wycieczki z biura podróży. Tymczasem pójście na łatwiznę, zamknięcie się w luksusowym resorcie z opcją pełnego wyżywienia i animacjami, wcale nie rozwija dziecka bardziej niż lokalne podróże. Wielu turystów przez dwa tygodnie nie opuszcza terenu hotelu, fundując maluchom sterylną, plastikową rozrywkę, która z prawdziwym poznawaniem świata i budowaniem życiowych wspomnień ma niewiele wspólnego. Co jest lepsze dla dziecka na wakacje? Wspomniana autorka internetowego wpisu z dumą opowiedziała, jak jej siedmioletni syn zamiast hotelowych animacji chłonie polską kulturę, naturę i historię. Chłopiec „zwiedził kilkanaście zamków, twierdz, bunkrów, widział całe nasze wybrzeże, pływał po największych jeziorach mazurskich, wszedł na Morskie Oko, widział wydmy, Pustynię Błędowską i ma zaliczonych większość parków narodowych”. Takie doświadczenia budzą w małym człowieku autentyczną ciekawość świata, uczą zaradności i rozwijają wyobraźnię tysiąc razy mocniej niż kolejny zagraniczny kurort i wszystko podstawione pod nos. Dla kilkuletniego dziecka największą przygodą jest bliskość rodziców, wspólne brodzenie w błocie po kolana, pieczenie ziemniaków w ognisku czy ucieczka przed ulewą na szlaku. Maluch nie potrzebuje Palmy de Mallorca, by poczuć magię przygody, bo dla niego liczy się uwaga dorosłego i emocje, a te smakują tak samo dobrze na bałtyckiej dzikiej plaży, jak i na drugim końcu świata. Jak zorganizować ciekawe wakacje z dzieckiem w Polsce? Niestety w dzisiejszych czasach bardzo łatwo dajemy się wkręcić w konsumpcyjną spiralę, zapominając, że nasza rodzima Polska ma do zaoferowania niesamowite, magiczne miejsca, które potrafią zachwycić każdego kilkulatka. Zamiast szukać aprobaty w oczach znajomych z pracy poprzez kupowanie drogich wycieczek, warto czasem spakować plecaki, wsiąść w pociąg lub auto i ruszyć przed siebie w poszukiwaniu lokalnych legend i dzikich zakątków. Czas, abyśmy jako rodzice przestali wreszcie patrzeć na siebie wilkiem i licytować się na wakacyjne luksusy, bo żadne all inclusive nie zastąpi dziecku mamy i taty, którzy nie gapią się w telefon przy hotelowym barze, ale są tu i teraz. Najważniejsza relacja buduje się poprzez wspólny czas i autentyczne przeżycia, a nie przez prestiżową lokalizację zaznaczoną na Instagramie. Zobacz też: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło”
Niemowlę je pałeczkami i nie pluje warzywami. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto
Kiedy polskie mamy zmagają się z wiecznym wypluwaniem brokułów, na drugim końcu świata istnieje kultura, w której problem niejadków praktycznie nie istnieje. Tamtejsze podejście do rozszerzania diety niemowląt opiera się na rytuałach, które zakorzeniają w małym człowieku miłość do jedzenia od pierwszych miesięcy życia.
Kultura jedzenia w Japonii to nie jest kwestia genów, ale genialnego systemu edukacji, który sprawia, że warzywa i owoce stają się dla dziecka najbardziej naturalnym wyborem. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto i warto przenieść te nawyki do własnego domu. Rozszerzanie diety niemowlaka po japońsku − sekret tkwi w celebracji W Japonii moment, w którym niemowlę zaczyna swoją przygodę ze stałym pokarmem, nie jest zwykłym, technicznym etapem zapisanym w kalendarzu przez pediatrę. To wielkie święto rodzinne nazywane Okuziome, celebrowane zazwyczaj około setnego dnia życia dziecka. Choć maluch nie potrafi jeszcze wtedy samodzielnie gryźć, rytuał polega na symbolicznym podsuwaniu pod jego rączki i usta tradycyjnych potraw, takich jak ryż, ryba czy zupa miso. Ta wczesna celebracja ma zakodować w podświadomości dziecka, że jedzenie to radość, święto i element budowania bliskości z całą rodziną, a nie przykry obowiązek wciśnięcia w siebie kilku łyżek papki. Prawdziwa rewolucja zaczyna się jednak kilka miesięcy później, kiedy następuje realne rozszerzanie diety niemowlaka. Japońskie mamy całkowicie rezygnują z mdłych, słoiczkowych przecierów o trudnym do zidentyfikowania smaku i kolorze. Zamiast tego stawiają na różnorodność i tak zwaną zasadę pięciu kolorów, w której na talerzu dziecka muszą pojawić się produkty białe, czarne, czerwone, żółte i zielone. Każdy posiłek to małe dzieło sztuki, podane w pięknych, miniaturowych naczyniach. Dziecko od samego początku uczy się jeść oczami, a warzywa nie są przemycane w sosie, tylko eksponowane jako najatrakcyjniejszy element posiłku, co budzi w małym człowieku naturalną ciekawość. Pierwsze sztućce dla dziecka − dlaczego pałeczki treningowe robią furorę Widok rocznego malucha, który w miarę sprawnie operuje pałeczkami i zjada kawałki gotowanej marchewki, potrafi wprawić w osłupienie niejednego europejskiego turystę. W azjatyckiej kulturze nauka samodzielnego jedzenia idzie w parze z genialnym treningiem motoryki małej. Bardzo wcześnie wprowadza się tak zwane pałeczki treningowe, czyli specjalne, plastikowe sztućce połączone u góry elastycznym elementem i wyposażone w silikonowe kółeczka na paluszki dziecka. Dzięki temu dziecko nie ma problemu z utrzymaniem narzędzia, a ruch potrzebny do schwytania kawałka jedzenia wymaga niesamowitej koncentracji i precyzji. Ten prosty gadżet całkowicie zmienia dynamikę posiłku. Kiedy dziecko je tradycyjną łyżeczką, często bezwiednie otwiera buzię i połyka to, co wsuwa mu rodzic. Używając pałeczek, maluch staje się absolutnym panem sytuacji. Musi namierzyć wzrokiem konkretny kawałek warzywa, skoordynować ruch dłoni, chwycić go, utrzymać i precyzyjnie trafić do buzi. To sprawia, że jedzenie staje się fascynującą grą zręcznościową. Maluch skupia się na procesie chwytania, przez co zapomina o marudzeniu, a każdy zjedzony kawałek pieczonej dyni czy fasolki szparagowej traktuje jak osobisty sukces. Cały ten proces dostarcza ogromnej satysfakcji. Jak wychować małego smakosza − japońskie zasady, które warto wdrożyć już dziś Przeniesienie japońskich nawyków do polskiej kuchni wcale nie wymaga gotowania skomplikowanych potraw kuchni azjatyckiej. Chodzi przede wszystkim o zmianę nastawienia i rezygnację z presji, która tak często towarzyszy rodzicom przy rodzinnym stole. Kluczem do sukcesu jest podawanie dziecku jedzenia o wyrazistych fakturach i naturalnych smakach. Japończycy uwielbiają buliony pełne umami (po japońsku to „przyjemny smak” opisywany jako mięsny), naturalne wodorosty, delikatne ryby i warzywa gotowane na parze w taki sposób, by wciąż pozostały lekko chrupkie. Dziecko, które od małego poznaje bogactwo prawdziwych struktur jedzenia, w przyszłości znacznie rzadziej cierpi na neofobię żywieniową i z chęcią testuje kulinarne nowości. Równie ważna jest kultura wspólnego biesiadowania. W Japonii posiłek to czas absolutnego spokoju. Przy stole nie ma miejsca na włączony w tle telewizor, grające zabawki czy próby zabawiania dziecka bajką na telefonie, żeby tylko zjadło jeszcze jedną łyżeczkę. Maluch obserwuje dorosłych, którzy z apetytem zajadają te same potrawy, i naturalnie próbuje ich naśladować. Jeśli chcesz, aby Twoje dziecko pokochało warzywa, zacznij traktować rozszerzanie diety jak piękną, sensoryczną przygodę, zainwestuj w bezpieczne pałeczki treningowe i pozwól dziecku na pełną samodzielność, nawet jeśli z początku będzie to oznaczało mały bałagan wokół krzesełka do karmienia. Zobacz też: Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
Jak podzielić rachunki w małżeństwie? „Powinnam dokładać się mniej niż mąż, bo to ja ogarniam jego dzieci i dom”
Temat pieniędzy w związku od zawsze należy do tych najbardziej elektryzujących, a kiedy do równania dodamy ślub, wspólne mieszkanie oraz opiekę nad dziećmi, domowy budżet potrafi stać się poważnym problemem. Choć mogłoby się wydawać, że współczesne małżeństwa wypracowały już idealne modele zarządzania gotówką, jedna z najnowszych dyskusji na popularnej grupie dla mam udowadnia, że rzeczywistość bywa o wiele bardziej skomplikowana.
Kobiety masowo zaczęły opowiadać o tym, jak wyglądają ich codzienne rozliczenia z partnerami, a punktem wyjścia stała się niezwykle szczera historia młodej mamy. Autorka wpisu opisała swoją sytuację, w której mąż pracuje na pełen etat, ona natomiast przebywa na urlopie macierzyńskim z ich czteromiesięczną córeczką oraz swoim synem z pierwszego małżeństwa. Rodzina mieszka w dużym domu mężczyzny, do którego kobieta wprowadziła się wraz ze starszym dzieckiem. Choć para posiada wspólne konto na codzienne zakupy, to wszystkie kluczowe rachunki za prąd, wodę, śmieci czy opał na zimę są dzielone skrupulatnie po połowie. Kobieta zaczęła głośno zastanawiać się, czy taki układ jest fair, skoro to na jej głowie spoczywa cały trud związany z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi. Ta argumentacja wywołała gigantyczną lawinę komentarzy, w której większość internautek nie kryła ogromnego zaskoczenia. Podział wydatków w małżeństwie − czy rozliczanie rachunków po połowie jest sprawiedliwe? Większość komentujących kobiet wyraziła ogromne zdziwienie, że w sformalizowanym związku dwojga ludzi w ogóle dochodzi do sytuacji, w której wydatki i rachunki dzieli się na pół niczym u obcych współlokatorów. Dla wielu gospodyń domowych i pracujących mam model aptekarskiego wyliczania kosztów za prąd czy wodę w małżeństwie jest czymś całkowicie niezrozumiałym. Internautki podkreślały, że małżeństwo to z założenia wspólnota, w której nie ma miejsca na moje i twoje pieniądze, zwłaszcza w momencie, gdy na świecie pojawia się wspólne maleństwo, a dotychczasowe dochody kobiety drastycznie spadają z powodu przejścia na zasiłek macierzyński. W dyskusji bardzo mocno wybrzmiał głos, że praca na rzecz domu i rodziny ma swoją realną, choć często niewidzialną wartość rynkową. Kobieta zajmująca się niemowlakiem i starszym dzieckiem, gotująca obiady, sprzątająca duży dom i dbająca o logistykę codziennego życia, tak naprawdę wykonuje darmową pracę na pełen etat. Gdyby mąż musiał zatrudnić profesjonalną nianię oraz pomoc domową, koszt takich usług znacznie przewyższyłby połowę opłat za prąd czy gaz. Dlatego też argument o mniejszym wkładzie finansowym w obliczu ogromnego wkładu niefinansowego spotkał się z ogromnym poparciem ze strony innych matek, które uważają, że rozliczanie się 50 na 50 w takiej sytuacji jest krzywdzące dla kobiety. Wspólne konto czy osobne budżety − jak Polacy dzielą pieniądze w związku? Z drugiej strony w gąszczu setek komentarzy pojawiły się również głosy broniące pragmatycznego podejścia do finansów. Część internautek zwróciła uwagę na fakt, że sytuacja autorki posta jest specyficzna, ponieważ w grę wchodzi także dziecko z poprzedniego małżeństwa, które generuje określone koszty i zużywa media w domu należącym do obecnego męża. Według niektórych opinii, podział rachunków po połowie może być próbą zachowania zdrowej równowagi i sprawiedliwości w nowo utworzonej rodzinie patchworkowej, zwłaszcza jeśli kobieta otrzymuje na starszego syna alimenty lub inne świadczenia socjalne. Kolejnym poruszonym aspektem była kwestia niezależności. Niektóre współczesne kobiety celowo wybierają model osobnych kont i równego dzielenia stałych kosztów, ponieważ daje im to poczucie pełnej autonomii i chroni przed ewentualnymi zarzutami ze strony partnera o bycie na jego utrzymaniu. Jednak nawet zwolenniczki takiego rozwiązania zauważały, że sztywny podział musi ulec modyfikacji w okresie macierzyństwa, kiedy kobieta poświęca swoją karierę zawodową i zdrowie dla dobra wspólnego dziecka. Wtedy równe dzielenie opłat przestaje być sprawiedliwością, a staje się finansowym obciążeniem dla gorzej zarabiającej lub chwilowo niepracującej strony. Praca kobiety w domu − niewidzialny etat, który ma swoją cenę Najważniejszym wnioskiem, jaki płynie z tej burzliwej internetowej debaty, jest konieczność głośnego i otwartego rozmawiania o pieniądzach jeszcze zanim podejmie się decyzję o wspólnym życiu czy powiększeniu rodziny. Brak jasnych ustaleń i ukrywany żal dotyczący podziału obowiązków oraz kosztów to jedna z najczęstszych przyczyn kryzysów małżeńskich. Kobiety nie powinny bać się głośno mówić o tym, że ich czas spędzony na wychowywaniu dzieci i dbaniu o ognisko domowe jest tak samo cenny jak gotówka, którą mężczyzna przynosi w wypłacie do domu. Każde małżeństwo musi wypracować swój własny, unikalny system, który zapewni obojgu partnerom poczucie bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Może to być jedno wspólne konto, z którego opłacane jest absolutnie wszystko, lub model procentowy, w którym każda strona dorzuca się do budżetu proporcjonalnie do swoich aktualnych zarobków. Najgorszym rozwiązaniem jest milczenie i duszenie w sobie poczucia wykorzystania. Jeśli czujesz, że dotychczasowy podział rachunków w twoim związku przestał być fair, nie czekaj na kryzys − usiądź z partnerem przy stole i otwarcie porozmawiaj o tym, jak dużą wartość ma twoja codzienna praca na rzecz waszego wspólnego domu. Zobacz też: „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkoły. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców?
Podczas gdy większość z nas drży na samą myśl o wypuszczeniu siedmiolatka po bułki do osiedlowego sklepiku, na drugim końcu świata rozgrywa się rodzicielska rzeczywistość, która w europejskich warunkach mogłaby uchodzić za totalne szaleństwo. Choć na pierwszy rzut oka te metody mogą budzić sprzeciw, to kryje się za nimi genialnie przemyślany system budowania odpowiedzialności i niezależności od najmłodszych lat.
Wyobraźcie sobie gigantyczne, tętniące życiem Tokio, wielomilionową aglomerację, w której dorosły człowiek bez nawigacji potrafi zgubić się w trzy minuty. To właśnie tam, pośród rzeki spieszących się urzędników, każdego poranka można dostrzec niezwykły widok: maleńkie dzieci w charakterystycznych, kolorowych czapkach i z wielkimi plecakami, które zupełnie same maszerują chodnikami, wsiadają do wagonów metra i bez cienia strachu przemierzają miasto w drodze do szkoły. Niezwykła samodzielność dzieci na ulicach Tokio Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkolne korytarze, co dla przeciętnego rodzica w Polsce brzmi jak gotowy scenariusz na film grozy lub interwencję opieki społecznej. U nas normą stało się podwożenie pociech pod same drzwi placówki, niemalże pod samą ławkę, i niesienie za nie plecaka, który rzekomo jest zbyt ciężki dla młodego kręgosłupa. Tymczasem w Kraju Kwitnącej Wiśni nikogo nie dziwi widok pierwszoklasisty, który z pełną powagą kasuje bilet, pilnuje swojej stacji docelowej i ze spokojem radzi sobie w miejskiej dżungli. To nie jest kwestia braku serca czy rodzicielskiej obojętności, lecz głęboko zakorzeniona filozofia oparta na zaufaniu do młodego człowieka oraz do całego otaczającego go społeczeństwa. Ta niesamowita samodzielność nie ogranicza się jednak wyłącznie do bezpiecznego pokonania drogi z punktu A do punktu B, ponieważ prawdziwy sprawdzian dojrzałości zaczyna się po przekroczeniu progu szkolnej klasy. W japońskich szkołach na próżno szukać tradycyjnych firm sprzątających czy pań woźnych, które z mopem w ręku biegają po korytarzach i zacierają ślady dziecięcej beztroski. Od czyszczenia podłóg, przez mycie okien, aż po szorowanie toalet i serwowanie codziennych posiłków w porze lunchu odpowiedzialni są wyłącznie uczniowie, nawet ci najmłodsi. Dzieci dzielą się na grupy, zakładają białe fartuchy oraz chustki na głowy i z ogromnym zaangażowaniem dbają o swoją wspólną przestrzeń, ucząc się przy tym szacunku do pracy własnej oraz cudzej. W Japonii nie ma helikopterowych rodziców Żeby zrozumieć ten fenomen, trzeba przyjrzeć się temu, jak bardzo różni się azjatyckie podejście do wychowania od naszego zachodniego kultu nieustannej ochrony. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców, którzy krążą nad dzieckiem przez całą dobę i usuwają z jego drogi każdą, nawet najmniejszą kłodę? Odpowiedź kryje się w japońskim pojęciu omoiyari, które oznacza specyficzny rodzaj empatii, altruizmu oraz brania pełnej odpowiedzialności za dobrostan całej wspólnoty. W Japonii od najmłodszych lat wpaja się dzieciom, że nie są pępkiem świata, wokół którego kręci się cała galaktyka, ale ważną częścią skomplikowanego organizmu społecznego. Zamiast uczyć maluchy chorobliwej rywalizacji i skupienia wyłącznie na własnym sukcesie, system edukacyjny oraz domowy promują współpracę i wzajemną pomoc w każdej dziedzinie życia. Helikopterowe rodzicielstwo, tak popularne w Europie czy Stanach Zjednoczonych, w japońskiej kulturze byłoby postrzegane jako ogromna krzywda wyrządzana własnemu dziecku. Nadopiekuńczość jest tam traktowana jako odbieranie młodemu człowiekowi szansy na naukę życia, radzenia sobie z porażkami oraz budowania wewnętrznej siły. Japończycy głęboko wierzą, że pozwalając dziecku na popełnianie błędów, na zgubienie się w drodze czy na samodzielne rozwiązanie rówieśniczego konfliktu, dają mu najlepszy możliwy kapitał na dorosłość. Rodzice w Tokio nie czują potrzeby ciągłego kontrolowania i sprawdzania lokalizacji w telefonie, ponieważ wiedzą, że całe miasto jest urządzone tak, by chronić najmłodszych. Istnieje tam niepisana zasada, że każdy dorosły na ulicy staje się opiekunem dziecka, które podróżuje samotnie, a kierowcy autobusów czy motorniczy metra są wyczuleni na punkcie małych pasażerów. Czego polskie matki mogą nauczyć się od Japonek? Choć przeniesienie japońskiego modelu jeden do jednego na polskie realia jest technicznie i kulturowo niemożliwe, to lekcja płynąca z Tokio może całkowicie odmienić nasze podejście do macierzyństwa. Nie musimy od razu wypuszczać sześcioletniego malucha do warszawskiego czy krakowskiego tramwaju w godzinach szczytu, ale możemy zacząć od małych kroków w zaciszu własnego domu. Pozwólmy dzieciom na więcej swobody, przestańmy wyręczać je w wiązaniu butów, sprzątaniu pokoju czy pakowaniu szkolnego piórnika tylko dlatego, że zrobimy to szybciej i dokładniej. Kiedy nieustannie kontrolujemy i poprawiamy każdy ruch naszego dziecka, wysyłamy mu podświadomy, niezwykle toksyczny komunikat, że samo nie jest wystarczająco dobre ani mądre, by sobie poradzić. Warto zainspirować się tą azjatycką mądrością i zamiast budować wokół dziecka złote klatki, zacząć mądrze wyposażać je w narzędzia potrzebne do samodzielnego życia. Zamiast nieustannego lęku i czarnowidztwa, zaszczepmy w naszych głowach odrobinę japońskiego zaufania do dziecięcych możliwości, które bardzo często przewyższają nasze dorosłe oczekiwania. Sześciolatek, który potrafi sam zadbać o porządek wokół siebie i nie boi się wyzwań, w przyszłości wyrośnie na dorosłego, który z podniesioną głową i bez lęku przejdzie przez każdą życiową burzę. Zmiana naszych nawyków oraz zachowań to najlepszy prezent, jaki możemy podarować swoim pociechom, uwalniając je od ciężaru naszej własnej rodzicielskiej kontroli. Zobacz też: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii
Choć narodziło się w starożytnym Rzymie, dziś szturmem podbija serca nowoczesnych rodziców nad Wisłą. Ta zjawiskowa propozycja brzmi niczym melodyjna piosenka nucona w wąskich toskańskich uliczkach, a do tego niesie w sobie niesamowitą energię gorącego, włoskiego słońca.
Moda na imiona dla dzieci zmienia się w zaskakującym tempie, a współcześni rodzice coraz częściej szukają dla swoich pociech propozycji, które łączą w sobie oryginalność z nienaganną klasą i międzynarodowym brzmieniem. To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli, udowadniając, że szukamy alternatywy dla niezwykle popularnych od lat Julii, Zuzann czy Mai. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii, dzięki czemu natychmiast wyróżnia się w tłumie i przywodzi na myśl najpiękniejsze śródziemnomorskie wakacje. Polacy zakochali się w tym włoskim imieniu Mowa o zjawiskowym imieniu Liwia, które szturmem wdziera się do rankingów najchętniej wybieranych imion w naszym kraju i zbiera niemal wyłącznie pozytywne opinie. Jeszcze do niedawna uważane za rzadkie i egzotyczne, dziś staje się synonimem nowoczesności oraz doskonałego gustu młodych matek i ojców. Co ciekawe, jego siła tkwi w tym, że mimo swojego starożytnego, południowego rodowodu, brzmi w języku polskim niezwykle naturalnie, miękko i nie sprawia najmniejszych problemów w codziennej wymowie czy odmianie. Rodzice, którzy decydują się na to rozwiązanie, często podkreślają, że szukali czegoś, co z jednej strony nie jest tak powszechne jak tradycyjne imiona z pierwszych miejsc zestawień, a z drugiej strony nie brzmi pretensjonalnie ani obco. Liwia idealnie wpisuje się w tę niszę, oferując idealny balans między oryginalnością a klasycznym pięknem, które nigdy się nie zdezaktualizuje. Niezwykłe znaczenie i pochodzenie imienia Liwia Aby w pełni zrozumieć fenomen tego imienia, trzeba cofnąć się w czasie o setki lat i przenieść myślami do potężnego, starożytnego Rzymu, skąd bezpośrednio się wywodzi. To nie jest kolejny nowoczesny wymysł popkultury, lecz imię z bogatą historią, noszone dumnie przez rzymskie matrony oraz arystokratki z potężnego rodu Liwiuszy. Według językoznawców pochodzi ono bezpośrednio od łacińskiego słowa oznaczającego kogoś o bardzo jasnej, wręcz porcelanowej cerze, co w dawnych czasach było jednoznacznym symbolem szlachectwa oraz wysokiego statusu społecznego. Noszenie tego imienia oznaczało dumę, godność i elegancję, które do dziś są wyczuwalne w każdym jego dźwięku. W astrologii uważa się, że dziewczynki obdarowane tym imieniem wyrastają na kobiety o silnym charakterze, niezwykłej intuicji oraz wielkiej potrzebie niezależności, co idealnie pasuje do współczesnego wizerunku pewnej siebie dziewczyny. Wielką zaletą imienia Liwia jest również ogromna łatwość tworzenia uroczych, ciepłych zdrobnień, które brzmią niezwykle miękko w odniesieniu do małego dziecka, zachowując jednocześnie swoją pełną powagę w dorosłym życiu. Od malutkiej Liwki, Liwusi czy Liwki, aż po dostojną, dorosłą Liwię - to imię rośnie razem z dzieckiem i doskonale dopasowuje się do każdego etapu jego rozwoju. Jak wybrać idealne imię dla córeczki? Podczas poszukiwań tego jedynego, idealnego imienia warto pamiętać o kilku fundamentalnych zasadach, które uchronią nas przed późniejszymi rodzicielskimi wyrzutami sumienia. Przede wszystkim należy sprawdzić, jak wybrane imię współgra z nazwiskiem dziecka, ponieważ zbyt egzotyczne połączenia mogą w przyszłości brzmieć nieco karykaturalnie i przysparzać maluchowi niepotrzebnych trudności w szkole. Liwia ze względu na swoją prostą konstrukcję i klasyczne samogłoski doskonale komponuje się z większością popularnych polskich nazwisk, dodając im lekkości i niepowtarzalnego uroku. Dobrze jest również przeanalizować znaczenie danej propozycji oraz jej historyczny kontekst, aby przekazać dziecku piękną opowieść o tym, dlaczego akurat te słowa będą towarzyszyć mu przez całe dorosłe życie. Warto zaufać własnej intuicji i nie ulegać ślepo chwilowym modom, ale szukać rozwiązań, które mają w sobie ponadczasową magię. Liwia bez wątpienia taką magię posiada, niosąc ze sobą obietnicę energii, radości i słońca, których tak bardzo potrzebujemy w naszej polskiej, często szarej rzeczywistości. Wybierając to imię dla swojej małej księżniczki, dajemy jej nie tylko piękny znak rozpoznawczy, ale też wyjątkową opowieść o rzymskiej sile i włoskiej radości życia, która będzie ją inspirować na każdym kroku. Zobacz też: To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
To już nieodwołalne: od września dieta planetarna wejdzie do szkół. Co zniknie z talerzy dzieci?
Zmiany w szkolnych stołówkach od września 2026 obejmą niemal 36 tys. szkół i przedszkoli oraz ponad 6,8 mln uczniów. Nowe rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia narzuca m.in. co najmniej jeden w pełni roślinny obiad tygodniowo, ogranicza smażenie i zmienia zasady w sklepikach. Zaskoczenie? Kawa nie zniknie.
Ma być więcej warzyw, większy wybór i mniej smażenia. Od września 2026 roku szkolne stołówki w całej Polsce przejdą systemową zmianę. Nowe rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia wprowadza obowiązkowe posiłki roślinne, standardy diety planetarnej oraz ostrzejsze wymogi jakościowe. Zmiany obejmą niemal 36 tysięcy szkół i przedszkoli. Roślinny obiad wchodzi do grafiku i przestaje być wyjątkiem Nowe zasady dotyczą żywienia zbiorowego w publicznych szkołach i przedszkolach, a więc realnie obejmą ponad 6,8 miliona uczniów oraz personel stołówek. Rozporządzenie ma zastąpić przepisy z 2016 roku i wprowadzić bardziej uporządkowany schemat planowania jadłospisów. Najbardziej odczuwalna zmiana dla rodzin to obowiązkowy, w pełni roślinny obiad co najmniej raz w tygodniu. Taki posiłek ma być bez produktów odzwierzęcych i oparty na nasionach roślin strączkowych, takich jak soczewica, fasola czy ciecierzyca. Jednocześnie w dniach, gdy w menu pojawi się mięso lub ryba, szkoła ma zapewnić roślinną alternatywę dla chętnych. W tygodniowej strukturze jadłospisu wskazano: minimum 1 dzień z obiadem w pełni roślinnym na bazie strączków, 2 dni z obiadem na bazie świeżego mięsa, z równoległą opcją roślinną, 1 dzień z rybą, również z alternatywą roślinną, 1 dzień „elastyczny”, gdy placówka może postawić na obiad roślinny, mączny albo rybny. Dla rodzica to ważna informacja praktyczna: jeśli dziecko nie je mięsa lub dopiero oswaja nowe smaki, w założeniu ma dostać wybór, a nie „albo to, albo nic”. Dużo będzie tu zależało od tego, jak konkretna kuchnia szkolna poradzi sobie z planowaniem i przygotowaniem potraw. Warzywa na pierwszym planie, a smażenie pod kontrolą Rozporządzenie mocno akcentuje jakość i sposób przygotowania posiłków. W każdym posiłku mają pojawiać się warzywa lub owoce, z wyraźnym naciskiem na to, by warzyw było więcej niż owoców. W menu ma wzrosnąć udział produktów pełnoziarnistych oraz tłuszczów roślinnych. Zmieniają się też zasady dotyczące technik kulinarnych: dania smażone będą mogły pojawiać się maksymalnie dwa razy w tygodniu. W praktyce może to oznaczać mniej klasycznych „smażonych hitów” z dzieciństwa, a więcej pieczenia, duszenia czy gotowania. Dodatkowy wymóg dotyczy zup: co najmniej dwa razy w tygodniu mają być przygotowane wyłącznie na wywarach warzywnych. To detal, który może umknąć w dyskusjach o „dniu bez mięsa”, a dla części dzieci właśnie zupa jest tym elementem obiadu, który jedzą najchętniej. Resort promuje też korzystanie z produktów sezonowych, lokalnych oraz z upraw ekologicznych. Brzmi dobrze, ale rodzice i szkoły mogą się zastanawiać, jak to będzie wyglądało w budżecie. Na poziomie przepisów jest to jednak kierunek jasno wpisany w nowe standardy. Dieta planetarna w praktyce: mniej wyrzucania, lepsze porcje i większy wybór dodatków W rozporządzeniu pojawia się pojęcie diety planetarnej. W szkolnej codzienności ma się ono przekładać nie tylko na skład talerza, ale też na ograniczanie marnowania żywności. Chodzi zarówno o straty w trakcie przygotowania posiłków, jak i o tzw. resztki talerzowe. Szkoły mają być zachęcane do rozwiązań, które brzmią bardzo „życiowo”: porcje dopasowane do wieku, możliwość wyboru dodatków (np. rodzaj kaszy czy ilość warzyw), dbałość o estetykę podania, częstsze obiady jednodaniowe, monitorowanie ilości wyrzucanego jedzenia. W praktyce to może pomóc szczególnie młodszym dzieciom, które często jedzą „oczami” albo szybko się zniechęcają, gdy na talerzu ląduje zbyt dużo. Z drugiej strony szkoły będą musiały to dobrze zorganizować, bo elastyczność w wydawaniu posiłków wymaga czasu i sprawnej obsługi. Ważny jest też wymóg żywieniowy: obiad ma dostarczać 20–30 procent dziennego zapotrzebowania energetycznego, a planowanie ma być monitorowane w ujęciu dekadowym. To sygnał, że jadłospis ma być układany w szerszej perspektywie niż wg zasady: „co się uda kupić w tym tygodniu”. Sklepiki dostają nową listę produktów, a kawa ostatecznie zostaje Zmiany obejmą nie tylko stołówki, ale też szkolne sklepiki. Nowe zasady dopuszczają sprzedaż napojów roślinnych i roślinnych alternatyw produktów mlecznych, pod warunkiem że będą wzbogacone w wapń i witaminę B12 oraz spełnią limity cukru, tłuszczu i soli. Wątek, który budził sporo emocji, dotyczył kawy. W finalnej wersji rozporządzenia resort zdrowia rezygnuje z planowanego zakazu sprzedaży kawy w placówkach oświatowych. W konsultacjach publicznych wpłynęło blisko 800 opinii, a wycofanie zakazu było jednym z najczęściej zgłaszanych postulatów. O zmianę apelowało m.in. Polskie Stowarzyszenie Vendingu. Swoje stanowisko przedstawił też Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH – Państwowy Instytut Badawczy, zwracając uwagę, że w Polsce brak stanowiska gremium naukowego dotyczącego wieku bezpiecznego spożycia kawy, a tylko 3 z 81 analizowanych krajów mają oficjalne rekomendacje. Dla rodziców to informacja o tyle istotna, że temat kawy w szkole wraca zwykle wtedy, gdy dziecko zaczyna mówić o „modnych napojach” i rówieśniczych zwyczajach. Przepisy nie zamykają dyskusji, ale przesądzają jedno: kawa nie zniknie ze szkolnych korytarzy. Wdrożenie to nie tylko przepisy: mają być szkolenia i wsparcie dla stołówek Ministerstwo Zdrowia wskazuje, że tak szerokie zmiany wymagają przygotowania. Wprost mowa o potrzebie szkoleń personelu kuchennego i wsparcia dyrekcji. W proces ma włączać się Fundacja ProVeg w ramach programu „Szkoła na Roślinach”, oferując warsztaty m.in. z planowania menu opartego na strączkach i warzywach sezonowych oraz z atrakcyjnego podawania potraw. W praktyce właśnie to może przesądzić o sukcesie: nawet najlepsze założenia nie zadziałają, jeśli danie będzie mdłe, źle skomponowane albo podane w sposób, który zniechęca dzieci. Zmiany w szkolnym żywieniu wejdą od września 2026 roku. Dla wielu rodzin to dobry moment, żeby wcześniej porozmawiać z dzieckiem o nowych smakach i sprawdzić, co w roślinnych daniach naprawdę mu pasuje. Dzięki temu szkolna „nowa normalność” ma szansę być mniej zaskoczeniem, a bardziej kolejnym krokiem w nauce zdrowego odżywiania. Źródło: TVN24 Zobacz też: Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem”
Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia
Długie, prawie 20-letnie badanie opisane w „Research in Child and Adolescent Psychopathology”, śledziło losy dzieci od 4. miesiąca życia i wskazało, że u bardzo energicznych dzieci łagodniejsze objawy wiązały się z „dyrektywnym”, wspierającym stylem wychowania.
W prawie 20-letnim badaniu opublikowanym w czasopiśmie „Research in Child and Adolescent Psychopathology” naukowcy przyjrzeli się temu, jak temperament dziecka i styl wychowania mogą wiązać się z nasileniem objawów ADHD. Obserwacja zaczęła się, gdy dzieci miały 4 miesiące: oceniano ich reakcje na nowość, takie jak nowe dźwięki i obrazy, a później śledzono rozwój aż do 15. roku życia, opierając się m.in. na opisach rodziców i analizie relacji rodzic-dziecko. Temperament to sygnał, nie wyrok W rozmowach rodziców temat wraca regularnie: dziecko jest bardzo aktywne, szybko się ekscytuje, silnie reaguje emocjonalnie i łatwo się rozprasza. Badania pokazują, że taki zestaw cech może korelować z nasileniem objawów ADHD. Ważne jest jednak jedno doprecyzowanie: temperament sam w sobie nie jest jednoznacznym wyznacznikiem ADHD. Na to, jak dziecko funkcjonuje w kolejnych latach, wpływają też czynniki genetyczne i środowiskowe, w tym ich wzajemne oddziaływania. To oznacza, że nawet jeśli niemowlę od początku jest „na wysokich obrotach”, nie da się na tej podstawie przesądzać o rozwoju trudności. Można natomiast uważniej obserwować, w jakich sytuacjach dziecko traci regulację i jakie wsparcie pomaga mu wrócić do równowagi. W opisywanym badaniu szczególną uwagę zwrócono na dzieci z tzw. profilem pełnym energii (określanym też jako „wybujały”) – takie, które mają dużo energii i podekscytowania. Naukowcy analizowali konsekwencje rozwojowe tej wczesnej cechy, zestawiając ją z późniejszymi zachowaniami zgłaszanymi przez rodziców, obserwowanymi interakcjami rodzic–dziecko oraz objawami ADHD (zaznaczanymi w badaniu jako niediagnostyczne). Dyrektywność, która wspiera, a nie kontroluje Najmocniejszy wniosek dotyczył tego, co działo się w dłuższym czasie. U dzieci o wysokiej energii łagodniejsze objawy ADHD w kolejnych latach wiązały się z dyrektywnym stylem wychowania. Brzmi ostro? W tym ujęciu „dyrektywność” nie oznaczała jednak kontroli ani sztywnego reżimu, tylko konkretne, wspierające prowadzenie dziecka wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje. Dyrektywność korelowała z tym, że rodzic daje jasne, fizyczne i werbalne wskazówki, szczególnie gdy dziecko jest rozregulowane. W praktyce chodzi o krótkie podpowiedzi i pomoc w „złapaniu oddechu”, uspokojeniu się i odnalezieniu w sytuacji. To podejście jest bliskie codzienności wielu rodzin: dziecko ma energię i pomysły, ale czasem potrzebuje kogoś, kto pomoże mu zatrzymać się na moment, uporządkować emocje i wrócić do zadania. Warto też pamiętać o szerszym tle: nie ma jednego uniwersalnego stylu, który „powstrzyma” ADHD. Celem jest raczej wspieranie samoregulacji, zwłaszcza w obszarach takich jak impulsywność, nieuwaga i nadpobudliwość. U jednych dzieci więcej da spokojna struktura i rytm dnia, u innych kluczowe okaże się szybkie wychwytywanie momentu przeciążenia i trafna, krótka pomoc. Rusztowanie w praktyce: struktura na start, samodzielność z czasem W badaniu pojawia się też nadrzędna idea rusztowania w rodzicielstwie. To podejście, w którym rodzic na początku daje więcej struktury i podpowiedzi, a potem stopniowo wycofuje wsparcie, gdy dziecko nabiera kompetencji i pewności siebie. Sens jest prosty: dziecko uczy się nowych umiejętności w bezpiecznych warunkach, a dorosły nie wyręcza go bez końca. Rusztowanie może dotyczyć bardzo zwyczajnych spraw, na przykład sytuacji społecznych. Na początku rodzic pomaga dziecku nazwać zasady rozmowy: jak zacząć, jak poczekać na swoją kolej, jak nie przerywać. Z czasem oddaje stery dziecku, zostając w pobliżu jako „punkt wsparcia”, gdy pojawi się trudność. Wśród podejść spójnych z rusztowaniem wymieniane są m.in. wychowanie w duchu latarni morskiej oraz wychowanie wspierające autonomię. Z kolei style takie jak helikopterowe rodzicielstwo i pobłażliwe rodzicielstwo mogą utrudniać dziecku ćwiczenie samodzielnego radzenia sobie: albo dlatego, że dorosły stale przejmuje stery, albo dlatego, że brakuje czytelnych granic. W obu wariantach dziecku trudniej budować pewność siebie i umiejętności regulowania emocji oraz zachowań, które bywają szczególnie wymagające przy objawach ADHD. Współautorką badania była Heather Henderson, psycholog rozwojowa oraz profesor i kierownik katedry psychologii na Uniwersytecie Waterloo. Jej zespół pokazał, że u dzieci bardzo „żywiołowych” różnicę może robić nie surowość, ale uważne, konkretne prowadzenie i stopniowe uczenie samodzielności. Dla rodzica to cenna wskazówka: zamiast szukać jednego idealnego stylu, można skupić się na tym, by codziennie dokładać dziecku narzędzi do regulacji i krok po kroku oddawać mu więcej sprawczości. Źródło: parents.com Zobacz też: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki”
Wakacyjny lot nad chmurami potrafi zamienić się w prawdziwy sprawdzian z empatii dla całego pokładu pasażerów, zwłaszcza gdy są na nim dzieci. Choć wydaje się, że wspólna podróż wymaga wzajemnego zrozumienia, rzeczywistość na wysokości kilku tysięcy metrów bywa zupełnie inna.
Sezon urlopowy w pełni, a wraz z nim powraca jeden z najbardziej elektryzujących tematów w sieci, czyli małe dzieci w samolocie. Każdy, kto choć raz leciał na wakacje, doskonale zna ten scenariusz, w którym nagle, tuż po starcie, z tyłu kabiny rozlega się głośny płacz zmęczonego malucha. W tym samym momencie atmosfera robi się ciężka, a na pokładzie słychać demonstracyjne westchnienia i pełne irytacji szepty oburzonych współpasażerów. Na szczęście w tym gąszczu świętego oburzenia dorosłych pojawiają się głosy, które potrafią postawić do pionu i przypomnieć nam, czym jest dojrzałość. Prawdziwą furorę na Facebooku zrobiło krótkie, niezwykle trafne nagranie, które udostępnił Kamil Nowak, znany szerzej jako BlogOjciec. Mężczyzna siedzi na pokładzie samolotu z założonymi na uszy słuchawkami, a towarzyszący filmowi opis powinien zostać wydrukowany i rozdawany każdemu pasażerowi wraz z kartą pokładową. Twórca napisał wprost, że na pokładzie znajduje się płaczące dziecko. Dodał jednak, że to całkowicie w porządku, ponieważ sam jest dorosły, ma słuchawki i nie zamierza robić z płaczu zestresowanego malucha problemu dotyczącego jego osoby. Podpisuję się pod tymi słowami obiema rękami, bo to podejście idealnie punktuje to, jak bardzo jako społeczeństwo zatraciliśmy zdolność do zwykłego, ludzkiego współczucia. Dlaczego płacz dziecka w samolocie budzi takie emocje? Żyjemy w kulturze, która coraz mocniej promuje sterylny komfort i natychmiastowe zaspokajanie własnych potrzeb, przez co każdy bodziec zakłócający naszą strefę wygodnego wypoczynku traktujemy jako zamach na własne prawa. Kiedy na pokładzie samolotu płacze niemowlę lub kilkulatek, w głowach wielu pasażerów natychmiast uruchamia się lawina krzywdzących ocen dotyczących nieporadności rodziców czy złego wychowania. Prawda jest jednak brutalna dla wszystkich egocentrycznych podróżnych, ponieważ przestrzeń publiczna, a taką bez wątpienia jest rejsowy samolot, należy do każdego człowieka, bez względu na jego wiek. Zamiast zrozumieć, że mały pasażer nie płacze nikomu na złość, wolimy ostentacyjnie przewracać oczami, potęgując i tak gigantyczny stres rodziców. Zmiana ciśnienia, całkowity brak zrozumienia sytuacji, zmęczenie oraz potężne przebodźcowanie to zestaw, z którym nie radzi sobie układ nerwowy dziecka. Dorosły w sytuacji dyskomfortu może kupić zimny napój, zażyć lek lub po prostu racjonalnie wytłumaczyć sobie niedogodności, podczas gdy maluch ma tylko jeden jedyny wentyl bezpieczeństwa dla swoich trudnych emocji i fizycznego bólu, czyli właśnie głośny krzyk. Test dojrzałości dla dorosłych pasażerów linii lotniczych Postawienie sprawy w taki sposób, w jaki zrobił to autor popularnego profilu parentingowego, obnaża fundamentalny problem współczesnych podróży, którym wcale nie są najmłodsi pasażerowie, lecz niedojrzałość emocjonalna osób dorosłych. Skoro deklarujemy, że jesteśmy ludźmi w pełni ukształtowanymi, posiadającymi szerokie horyzonty i wysoki poziom empatii, to naszą rolą jest umiejętność zaadoptowania się do trudniejszych warunków. Oczekiwanie, że kilkumiesięczne niemowlę dostosuje się do regulaminu ciszy w strefie biznesowej podczas lotu czarterowego, jest przejawem skrajnego braku wyobraźni. Dorosły człowiek, który przygotowuje się do podróży i wie, że w samolocie mogą pojawić się różne hałasy, bez problemu zabezpiecza swój komfort poprzez spakowanie zatyczek do uszu lub nowoczesnych słuchawek z funkcją redukcji szumów. Jeśli z jakiegoś powodu tego nie zrobił, robienie afery wokół naturalnych odruchów zestresowanego malucha staje się po prostu groteskowe i wystawia najgorsze świadectwo osobie, która ten konflikt eskaluje. Jak przetrwać wspólny lot i nie zwariować z emocji? Zamiast generować toksyczną energię i rzucać pełne potępienia spojrzenia w stronę rzędu, z którego dobiega szloch, warto zmienić własną perspektywę i pomyśleć o tym, co przeżywa matka lub ojciec krzyczącego dziecka. Rodzice na pokładzie zazwyczaj robią absolutnie wszystko, co w ich mocy, stając na rzęsach, by uspokoić swoją pociechę, podając przekąski, nowe zabawki czy tuląc malucha w ramionach. Dokładanie im kolejnej porcji wstydu, stresu oraz społecznego ostracyzmu przez obcych pasażerów sprawia, że atmosfera staje się nie do zniesienia dla wszystkich wokół. Złotą zasadą udanych wakacji powinno być zrozumienie, że świat nie kręci się wyłącznie wokół naszego świętego spokoju, a odrobina ludzkiej życzliwości potrafi zdziałać cuda. Czasami wystarczy jedno ciepłe, wspierające spojrzenie posłane w stronę zmęczonej mamy lub proste pytanie, czy można w czymś pomóc, aby całkowicie odmienić napiętą sytuację na pokładzie. Bądźmy po prostu odpowiedzialnymi dorosłymi, którzy potrafią zarządzać własnymi emocjami, zamiast oczekiwać od małych dzieci, by zachowywały się jak zaprogramowane roboty. Zobacz też: „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
Kobiety bez dzieci popracują do 65. roku życia? Ministra zapowiada zmiany w emeryturach
Wiek emerytalny kobiet bez dzieci znów otwiera polityczny spór. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz w programie „Tłit” Wirtualnej Polski zasugerowała, że bezdzietne kobiety mogłyby przechodzić na emeryturę w tym samym wieku co mężczyźni. Ministra mówi też o rosnących dopłatach pracujących do systemu i wzywa do debaty.
Wypowiedź Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz o emeryturach natychmiast przebiła się do politycznego centrum uwagi. W programie „Tłit” Wirtualnej Polski ministra funduszy i polityki regionalnej oraz liderka Polski 2050 zasugerowała, że kobiety bez dzieci mogłyby przechodzić na emeryturę w tym samym wieku co mężczyźni. Jednocześnie podkreśliła, że bez rozmowy o kosztach systemu napięcie między pokoleniami będzie tylko rosło. Pomysł ministry dotknął czułego punktu: kto ma finansować system emerytalny? Pełczyńska-Nałęcz odniosła się do dyskusji o propozycji podniesienia renty wdowiej, oceniając ją jako rozwiązanie, które przerzuca rosnące obciążenia na młodych i pracujących. W jej ujęciu sedno problemu nie leży w pojedynczym świadczeniu, ale w coraz większej luce, którą trzeba domykać pieniędzmi z bieżących składek i dopłat. Ministra podała konkretne kwoty, które mają pokazywać skalę dopłacania do systemu: 160 mld zł w tym roku i 130 mld zł w zeszłym. To argument, który wielu rodzicom pracującym na etat albo prowadzącym działalność może wydawać się szczególnie bliski: domowy budżet jest napięty, wydatki na dzieci rosną, a jednocześnie w debacie publicznej coraz częściej pada pytanie, jak długo da się utrzymać obecne tempo dokładania do świadczeń. W tym samym kontekście Pełczyńska-Nałęcz wezwała do szerszej rozmowy o całym systemie emerytalnym. Wskazywała, że bez uczciwego policzenia kosztów i skutków zmian to właśnie pracujący będą ponosić coraz większy ciężar. Wiek emerytalny kobiet i mężczyzn: dziś 60/65, a w tle powrót do 67 lat Wątek wieku emerytalnego wraca w Polsce regularnie, ale tym razem zapalnikiem okazał się pomysł różnicowania zasad w zależności od posiadania dzieci. Obecnie wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. Ministra zwróciła uwagę na problem, który rzadko wybrzmiewa w codziennych rozmowach: według jej słów co czwarty mężczyzna nie dożywa do emerytury. Pełczyńska-Nałęcz mówiła, że wiek emerytalny kobiet i mężczyzn powinien się gdzieś spotkać, a jednocześnie zasugerowała dodatkowe rozwiązania. W tym miejscu padła propozycja, która wywołała największe emocje: inny wiek emerytalny dla kobiet mających dzieci oraz zrównanie wieku emerytalnego kobiet bez dzieci z mężczyznami. Ministra dodała też, że dziś co druga młoda kobieta najczęściej wybiera życie bez dzieci. W tle tej dyskusji jest historia ostatniej dużej reformy. W 2012 r. rząd Donalda Tuska przyjął zmiany prowadzące do stopniowego podnoszenia wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn do 67 lat: dla mężczyzn próg miał zostać osiągnięty w 2020 r., a dla kobiet w 2040 r. W 2017 r. rząd PiS odwrócił reformę, przywracając wiek 60/65. Krytyka z PiS i polityczna burza wokół podziału na matki i bezdzietne Po wypowiedzi ministry szybko pojawiły się polityczne reakcje. Poseł PiS Marcin Warchoł skrytykował pomysł w serwisie X, przedstawiając go jako uderzający w kobiety bez dzieci i dzielący obywateli na grupy z różnymi prawami do wcześniejszej emerytury. Dla wielu rodzin ta dyskusja ma bardzo praktyczny wymiar. Jedni usłyszą w niej docenienie wysiłku rodzicielstwa, inni obawę przed karaniem za decyzje życiowe lub sytuacje, na które nie ma się wpływu. Warto zauważyć, że sama Pełczyńska-Nałęcz podkreślała potrzebę debaty, argumentując, że bez zmian koszty finansowania systemu mogą być zbyt wysokie dla pracowników. Na dziś nie ma zapowiedzi konkretnych przepisów, ale temat znów znalazł się na pierwszej linii sporu o to, jak pogodzić stabilność systemu z poczuciem sprawiedliwości między tymi, którzy już pobierają świadczenia, a tymi, którzy dopiero budują swoją przyszłość i jednocześnie utrzymują domy, dzieci oraz ponoszą rosnące koszty życia. Źródło: Interia Biznes Zobacz też: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
Choć padają z naszych ust z troski lub bezsilności, mogą wyrządzić w dziecięcej psychice szkody, których konsekwencje będą ciągnąć się latami. Niepozorne zwroty, powtarzane niemal w każdym domu, niosą za sobą ukryty przekaz, który zamiast wspierać, buduje między nami a dziećmi niewidzialny mur.
Wychowanie to sztuka balansowania między miłością a cierpliwością, jednak w pośpiechu rzadko analizujemy głębsze znaczenie powtarzanych dzieciom komunikatów. Niby zwykłe, codzienne słowa potrafią mocno ranić, dlatego warto przyjrzeć się konkretnym błędom, jakie popełniamy w rozmowach z najmłodszymi. Toksyczne zwroty w codziennej komunikacji z dzieckiem Oto lista zwrotów, które zdaniem ekspertki niszczą dziecięcy świat i powinny jak najszybciej zniknąć z naszego słownika. Uspokój się. Te dwa słowa działają na malucha wprost przeciwnie, wywołując jeszcze większą frustrację. Dziecko nie posiada jeszcze w pełni wykształconego układu nerwowego, by natychmiast wyciszyć burzę emocjonalną na zawołanie dorosłego. Przestań płakać. Łzy są naturalnym wentylem bezpieczeństwa i blokowanie ich sprawia, że najmłodsi zaczynają tłumić w sobie trudne emocje. W przyszłości może to skutkować problemami z wyrażaniem jakichkolwiek uczuć. Nic się nie stało. Dla rodzica rozlana woda czy rozbita zabawka to błahostka, ale dla kilkulatka to prawdziwy koniec świata. Pozbawianie go prawa do smutku buduje mur niezrozumienia oraz poczucie osamotnienia. Nie przesadzaj. Kryje się za tym jasny sygnał, że reakcje młodego człowieka są nieadekwatne, co skutecznie niszczy jego rodzące się poczucie własnej wartości, a także intuicję i wiarę we własne osądy. Bo ja tak powiedziałam. Ten komunikat całkowicie zamyka przestrzeń do dyskusji, nie uczy logicznego myślenia ani wyciągania wniosków, a jedynie ślepego posłuszeństwa opartego na przewadze i sile dorosłego. Zobacz, inne dzieci potrafią. To prosty przepis na zaszczepienie w maluchu permanentnego poczucia bycia gorszym, wywołanie chorobliwej zazdrości oraz zmuszenie do wiecznej, niszczącej rywalizacji z rówieśnikami. Ile razy mam ci to powtarzać. Poza oczywistym wyrazem zniecierpliwienia i złości dorosłego, takie pytanie nie niesie żadnej wartości edukacyjnej ani jasnej instrukcji, jak dziecko ma naprawić swój błąd. Nie ma się czego bać. Choć intencją jest dodanie otuchy, w rzeczywistości maluch czuje, że jego lęk przed ciemnością czy psem jest czymś niewłaściwym, przez co zamyka się w sobie i traci zaufanie do własnych odczuć. Zakazane słowa: jak mądrze wspierać rozwój dziecka? Analizując głębiej internetowy wpis terapeutki, trudno nie odnieść wrażenia, że często bezwiednie powielamy schematy naszych własnych rodziców. Większość z nas słyszała te same zdania we własnym dzieciństwie, dlatego dziś tak naturalnie i bezrefleksyjnie przechodzą nam one przez gardło. Psycholog Karolina Martin przypomina jednak, że za każdym z tych pozoru niewinnych haseł kryje się komunikat, którego wcale nie chcieliśmy przekazać. Zamiast wsparcia i miłości, dziecko słyszy ukryty przekaz, że jego emocje są nieważne, niewłaściwe i że z całym tym wewnętrznym chaosem musi poradzić sobie zupełnie samo. A emocje i silne przeżycia nigdy nie znikają tylko dlatego, że ktoś dorosły wyda im kategoryczny rozkaz zniknięcia. Co ważne, to właśnie z tych drobnych, codziennych komunikatów buduje się fundament pod przyszłą pewność siebie lub... głębokie kompleksy młodego człowieka. Zrozumienie destrukcyjnej siły tych słów to pierwszy, najważniejszy krok do tego, by zacząć budować relację opartą na szacunku. Dziecko uspokaja się nie od szorstkich nakazów, ale od fizycznej i psychicznej obecności stabilnego, spokojnego dorosłego, który potrafi przytulić i nazwać trudne emocje. Nie chodzi o popadanie w perfekcjonizm, bo każdy ma prawo do gorszego dnia czy momentu bezsilności po nieprzespanej nocy. Istotą świadomego rodzicielstwa jest systematyczna praca nad tym, by krok po kroku zastępować surową ocenę głębokim zrozumieniem, rozkazy realnym wsparciem, a uciszanie dziecięcego krzyku jego uważnym zauważeniem. Słowa, które zaszczepiamy w głowach naszych dzieci, z biegiem czasu ukształtują ich wewnętrzny głos, jakim będą mówiły do samych siebie w dorosłym życiu. Zobacz też: „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
To męskie imię działa jak finansowa klątwa. Nadaj je synowi, a jego portfel zawsze będzie pusty
Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę, że niektóre imiona, choć brzmią niezwykle szlachetnie i wręcz anielsko, w świecie finansów działają jak klątwa, która odpycha powodzenie. Istnieje jedno konkretne, popularne w Polsce męskie imię, które według ezoteryków i badaczy niesie ze sobą specyficzną, materialną blokadę.
Gabriel to imię, które na pierwszy rzut oka ma same zalety. Kojarzy się z biblijnym archaniołem, posłańcem dobrych wiadomości, istotą pełną światła, gracji i uduchowienia. Rodzice wybierający je dla swojego syna często wyobrażają sobie chłopca wrażliwego, utalentowanego artystycznie, o nienagannych manierach. I rzeczywiście, pod wieloma względami to imię obdarza swojego właściciela niesamowitą intuicją, empatią oraz darem zjednywania sobie ludzi. Gabriel potrafi czarować słowem, ma wielkie serce i rzadko kiedy przechodzi obojętnie obok cudzego nieszczęścia. Znaczenie imienia Gabriel − anielskie brzmienie i ukryta pułapka Gdzie zatem tkwi haczyk, przed którym tak głośno ostrzegają astrologowie? Otóż ta ogromna wrażliwość i oderwanie od twardej, ziemskiej rzeczywistości mają swoją bardzo wysoką cenę w świecie finansów. Gabriel z założenia żyje w sferze idei, emocji i duchowości, przez co kwestie materialne traktuje jako coś wtórnego, a wręcz niegodnego większej uwagi. Dla małego dziecka to urocza cecha, ale dla dorosłego mężczyzny, który musi utrzymać rodzinę i zarządzać domowym budżetem, bywa to początkiem ogromnych problemów. Tradycyjne znaczenie tego imienia wywodzi się od słów oznaczających męża Bożego lub wojownika, ale w kontekście współczesnego kapitalizmu ten wojownik rzadko walczy o stan swojego konta bankowego. Finanse w horoskopie imion − dlaczego portfel Gabriela często bywa pusty? Analizując predyspozycje finansowe zapisane w imionach, eksperci od numerologii zwracają uwagę na to, jak konkretne wibracje wpływają na codzienne decyzje biznesowe. W przypadku Gabriela mamy do czynienia z permanentnym rozproszeniem energii materialnej. Dorosły mężczyzna o tym imieniu rzadko kiedy ma instynkt do robienia interesów. Nawet jeśli los uśmiechnie się do niego i zarobi większą gotówkę, pieniądze przeciekają mu przez palce w zastraszającym tempie. Nie chodzi tu o ordynarną rozrzutność czy hazard, ale raczej o absolutny brak pragmatyzmu i skłonność do finansowego idealizmu. Gabriel potrafi pożyczyć ostatnie oszczędności ledwo znanemu koledze, zainwestować w projekt z góry skazany na porażkę tylko dlatego, że urzekła go piękna idea, albo rzucić stabilną, dobrze płatną pracę na etacie dla niepewnego, artystycznego marzenia. W jego świecie pojęcie oszczędzania na czarną godzinę, zakładania lokat czy analizowania domowych wydatków praktycznie nie istnieje. Żyje chwilą, wierząc, że jakoś to będzie. Niestety, w dorosłym życiu taka postawa bardzo szybko generuje długi, niespłacone karty kredytowe i wieczny stres związany z brakiem płynności finansowej. To właśnie z tego powodu Gabriel bywa nazywany przez ezoteryków imieniem o wibracji finansowej klątwy. Jak wybrać imię dla chłopca, by zapewnić mu sukces materialny? Czy to oznacza, że rodzice spodziewający się syna powinni całkowicie wykreślić Gabriela ze swojej listy? Wszystko zależy od tego, jakie priorytety stoją za naszymi wychowawczymi wyborami. Jeśli pragniemy wychować artystę, filozofa, człowieka o głębokim wnętrzu, który nade wszystko ceni relacje z ludźmi − to imię będzie strzałem w dziesiątkę. Jeśli jednak zależy nam na tym, by syn twardo stąpał po ziemi, potrafił budować stabilność materialną i z łatwością osiągał sukcesy w biznesie, warto poszukać alternatyw o silniejszej, bardziej przyziemnej strukturze energetycznej. Wybierając imię dla chłopca, warto zbalansować jego anielskie brzmienie z twardą rzeczywistością. Imiona oparte na silnych wibracjach, takie jak chociażby Aleksander czy Maksymilian, znacznie częściej idą w parze z sukcesem finansowym i umiejętnością pomnażania majątku. Gabriel, choć zachwyca swoją elegancją, wymaga od rodziców ogromnej pracy wychowawczej w przyszłości. Od najmłodszych lat trzeba będzie uczyć takiego chłopca szacunku do pieniądza, podstaw przedsiębiorczości i trudnej sztuki odmawiania innym. W przeciwnym razie anielska natura Gabriela może sprawić, że jego portfel przez większość życia będzie świecił pustkami, a on sam będzie musiał stale liczyć na finansową pomoc ze strony najbliższych. Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
Córka sąsiadów przesiaduje u niej całe dnie. „O 20 łaskawie przychodzi ojciec, mówiąc: ‘Jutro znów przyjdziesz’”
Czasami granica między sąsiedzką uprzejmością a bezczelnym wykorzystywaniem cudzej dobroci zaciera się w najmniej oczekiwany sposób. Przekonała się o tym jedna z mam, której dom zamienił się w darmową świetlicę i całodzienny punkt opieki nad cudzym dzieckiem.
Wszystko zaczęło się od niewinnej dziecięcej znajomości, która szybko przerodziła się w trudny do zniesienia obowiązek. Czteroletni syn autorki poruszającego postu, który pojawił się na popularnej facebookowej grupie Mamy mamom, złapał świetny kontakt z pięcioletnią córką sąsiadów. To, co miało być radosną zabawą rówieśników na świeżym powietrzu, szybko jednak wymknęło się spod jakiejkolwiek kontroli dorosłych. Dziewczynka zaczęła przesiadywać w cudzym domu całe dnie, wchodząc na posesję zupełnie bez zapowiedzi i przede wszystkim bez wiedzy własnych opiekunów. Pięciolatka nauczyła się samodzielnie otwierać furtkę w ogrodzeniu dzielącym działki, stając się stałym gościem u sąsiadów. Kobieta pisząca o swoim problemie przyznała wprost, że czuje się tak, jakby nagle i bez własnej woli zyskała drugie dziecko, co zaczyna generować w niej ogromną frustrację i zmęczenie. Dziecko sąsiadów jako nieproszony gość Obecność małej sąsiadki nie ogranicza się bowiem wyłącznie do wspólnego biegania po podwórku czy dzielenia się zabawkami. Dziewczynka towarzyszy rodzinie podczas każdego posiłku, a gospodyni, kierowana zwykłym ludzkim odruchem i empatią, nie potrafi odmówić dziecku talerza ciepłej zupy czy drugiego dania. Sytuacja powtarza się każdego dnia, a najgorszy moment nadchodzi wieczorem. Dopiero w okolicach godziny 20 po córkę łaskawie zgłasza się ojciec, który zamiast przeprosić za kłopot i całodniowe obciążenie, na widok płaczącego dziecka rzuca lekkomyślnie, że jutro znowu będzie mogło przyjść. Taki brak wyobraźni i totalne ignorowanie komfortu sąsiadów pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest w niektórych ludziach roszczeniowość i wygodnictwo kosztem innych. Gorzkie żale i sąsiedzkie pretensje o szklankę wody Kiedy cierpliwość zorganizowanej i obciążonej własnymi obowiązkami mamy ostatecznie się wyczerpała, postanowiła ona porozmawiać z matką dziewczynki i wyznaczyć jasne granice. Efekt tej wymiany zdań okazał się jednak daleki od oczekiwanego, przynosząc jedynie potężne rozczarowanie i kolejne napięcia. Zamiast zrozumienia, zawstydzenia i chęci zmiany tej nienormalnej sytuacji, kobieta spotkała się z jawnymi pretensjami i wielkim oburzeniem ze strony sąsiadki. Matka pięciolatki z wyższością stwierdziła, że to przecież tylko dzieci, a autorka wpisu robi ogromny problem z podania dziewczynce czegoś do picia. Tymczasem sedno sprawy leży zupełnie gdzie indziej, bo codzienne karmienie obcego dziecka pełnowartościowymi obiadami to spory wydatek finansowy i logistyczny, o odpowiedzialności prawnej nie wspominając. Dziewczynka stała się na tyle absorbująca, że próbuje brać udział w każdym aspekcie życia goszczącej ją rodziny, pakując się bez pytania do samochodu nawet podczas zwykłych wyjazdów na zakupy do marketu. To rodzi uzasadniony lęk o bezpieczeństwo, ponieważ w razie jakiegokolwiek nieszczęśliwego wypadku to nie nieobecni i nieświadomi niczego rodzice, lecz właśnie bezradna sąsiadka poniosłaby pełną odpowiedzialność prawną za zdrowie i życie pięciolatki. Obce dziecko zaczyna zwyczajnie denerwować zmęczoną kobietę, która po kilku godzinach intensywnej i głośnej zabawy ma jej już serdecznie dosyć. Co gorsza, jej własny syn nie odwiedza rówieśniczki, ponieważ jego mamie byłoby po ludzku głupio narzucać się obcym ludziom. Niepokojące sygnały i reakcja internetowej społeczności W całej tej historii kryje się jednak drugie, znacznie bardziej niepokojące dno, które wykracza poza ramy zwykłego sąsiedzkiego konfliktu o czas i pieniądze. Pięciolatka podczas długich godzin spędzanych u sąsiadów opowiada młodszemu koledze różne dziwne i trudne do zinterpretowania rzeczy dotyczące jej własnego domu i relacji rodzinnych. Czterolatek powtarza te słowa swojej mamie. W głowie zaniepokojonej kobiety pojawiło się poważne i uzasadnione podejrzenie, że w domu obok może dziać się coś złego, a ucieczki dziewczynki na obce podwórko to nic innego jak rozpaczliwe poszukiwanie normalności, uwagi, ciepła i bezpiecznego azylu, którego brakuje jej u biologicznych rodziców. Wpis na grupie Mamy mamom wywołał natychmiastową reakcję setek innych matek, które w większości przyjęły bardzo radykalne i stanowcze stanowisko. Internautki bez wahania doradzają kobiecie natychmiastowe ukrócenie tego procederu: zamknięcie furtki na klucz, a w razie kolejnych prób wejścia, po prostu odprowadzanie małej sąsiadki prosto pod drzwi jej własnego domu i nieprzyjmowanie jej pod swój dach. Najbardziej poszkodowane jest dziecko Przyglądając się tej sytuacji z dystansu, trudno nie odnieść wrażenia, że obie strony tej dyskusji dotykają niezwykle ważnego problemu. Z jednej strony mamy tu do czynienia z rażącym naruszeniem prywatności, na które żadna matka nie powinna się godzić dla dobra własnej rodziny i własnego świętego spokoju. Tolerowanie cudzego wygodnictwa i godzenie się na rolę darmowej opiekunki, gdy rodzice dziecka wykazują się totalną ignorancją, jest błędem, który należy uciąć natychmiast, bez wyrzutów sumienia. Z drugiej strony, w tym całym sąsiedzkim sporze dorosłych najbardziej poszkodowane jest małe, niewinne dziecko, które podświadomie szuka pomocy i bezpiecznego kąta tam, gdzie jest akceptowane i nakarmione. Z pewnością autorka wpisu musi przede wszystkim zabezpieczyć swoje podwórko i dom, zamknąć furtkę i stanowczo, ale spokojnie odmawiać przyjmowania dziewczynki, odsyłając ją do rodziców. Jednak ze względu na niepokojące słowa padające z ust pięciolatki, sprawę trudno po prostu zamieść pod dywan. Najbardziej dojrzałym i odpowiedzialnym krokiem byłoby dyskretne zainteresowanie się sytuacją domową tej rodziny, a w razie dalszych uzasadnionych podejrzeń o zaniedbania, zgłoszenie sprawy do odpowiednich instytucji pomocowych. Tylko w ten sposób można pomóc dziecku, nie dając się jednocześnie bezczelnie wykorzystywać jego opiekunom. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
To kultowe imię z lat 70. to ukryty klejnot. W zeszłym roku nazwano tak tylko 14 dziewczynek
Obecne trendy wśród imion są bezlitosne – od dłuższego czasu prym wiodą Zofie, Maje i Natalie. Chociaż te klasyki mają w sobie mnóstwo uroku, to powtarzalność sprawia, że część z nas zaczyna tęsknić za czymś bardziej unikalnym. Prawdziwe perełki kryją się na samych końcach rankingów, gdzie królują imiona zapomniane, a jednocześnie posiadające wspaniałą historię. Przykładem takiego ukrytego klejnotu jest piękne, melodyjne imię, które w zeszłym roku nadano w Polsce zaledwie czternaście razy.
Imieniem, które przeżywa obecnie drastyczny spadek popularności, jest Jolanta. Współczesne statystyki pokazują, że ten dawny hit całkowicie zniknął z radaru młodych rodziców. A szkoda. Tajemnicze pochodzenie i urocze znaczenie imienia Jolanta Historia Jolanty sięga XIII wieku, kiedy to imię pojawiło się na polskich ziemiach w pierwotnej formie Jolenta. Etymologia tego słowa przenosi nas bezpośrednio do starożytnej Grecji. Badacze językowi wskazują, że powstało ono z połączenia dwóch greckich słów: ion, oznaczającego fiołek, oraz anthos, czyli kwiat. Jolanta to w dosłownym tłumaczeniu kwiat fiołka, co nadaje temu imieniu niezwykle subtelny, poetycki i romantyczny charakter. Noszenie imienia, które bezpośrednio nawiązuje do tak skromnego, a zarazem pięknego elementu przyrody, od wieków kojarzyło się z elegancją i wdziękiem. W średniowieczu chętnie wybierały je rody królewskie i magnackie, co zapewniło mu stałe miejsce w polskiej tradycji. Cechy charakteru i wyjątkowa osobowość Jolanty Zgodnie z dawnymi księgami imion i tradycyjną numerologią, kobiety noszące imię Jolanta wyróżniają się wyjątkową osobowością. Przypisuje się im ogromną wrażliwość, empatię oraz niezwykle silną intuicję, która pomaga im w budowaniu trwałych relacji z ludźmi. Fiołek w nazwie zobowiązuje − Jolanty bywają z natury osobami skromnymi, ale posiadającymi ogromną siłę wewnętrzną i determinację. Nie lubią narzucać się otoczeniu, wolą działać w ciszy i realizować swoje cele z dala od blasku jupiterów. Charakteryzuje je wierność własnym zasadom oraz silna potrzeba niesienia pomocy innym, przez co często realizują się w zawodach związanych z psychologią, pedagogiką czy medycyną. Dodatkowo uważa się, że to imię oznaczające artystyczną duszę, miłość do sztuki, literatury i piękna przyrody. To połączenie delikatności z ogromnym intelektem i życiową mądrością sprawia, że osoba o tym imieniu staje się wspaniałą towarzyszką na całe życie. Warto przywrócić dawną sławę Jolancie Spadek popularności Jolanty z tysięcy nadań w latach 70. i 80. do zaledwie czternastu w zeszłym roku to fascynujące zjawisko socjologiczne. Wiele osób uważa, że imiona z okresu PRL-u potrzebują po prostu czasu, aby powrócić do łask, tak jak stało się to z Antonim czy Stanisławem. Wybór tak rzadkiego imienia dla córeczki to genialna alternatywa dla rodziców, którzy szukają oryginalności, pięknego znaczenia i subtelności jednocześnie. Jolanta brzmi dumnie, klasycznie i dorośle, a zarazem oferuje mnóstwo uroczych, miękkich zdrobnień, takich jak Jola, Jolaśka, Jolka czy Joleczka. Powracanie do dawnych imion to piękny ukłon w stronę naszej historii i tradycji, a mała dziewczynka o imieniu Jola z pewnością będzie wyróżniać się w tłumie rówieśników swoją wyjątkowością. Zobacz też: To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
Gdy dziecko wyje na chodniku, otwórz szeroko buzię. „Gapili się na mnie jak na głupią, ale po minucie zapadła kompletna cisza”
Każda mama doskonale zna ten moment, kiedy niewinny spacer w ułamku sekundy zamienia się w publiczny pokaz najdzikszych emocji, a cała ulica zamiera w oczekiwaniu na reakcję rodzica. Zamiast jednak wpadać w panikę pod ostrzałem krytycznych spojrzeń przechodniów, warto sięgnąć po metodę, która choć z boku wygląda na totalne szaleństwo, niesie ze sobą genialne i natychmiastowe rezultaty.
Scenariusz zazwyczaj wygląda bardzo podobnie, niezależnie od tego, czy powodem buntu staje się odmowa kupna kolejnej zabawki, zmęczenie, czy po prostu gorszy dzień malucha. Dziecko nagle zatrzymuje się na samym środku ruchliwego chodnika, napina całe ciało, a z jego gardła wydobywa się dźwięk, który potrafi postawić na nogi całą okolicę. W takich chwilach czas zaczyna płynąć zupełnie inaczej, a zdezorientowany rodzic czuje na sobie palący wzrok obcych osób, z których każda w duchu natychmiast wystawia mu ocenę. Tradycyjne metody, takie jak spokojne tłumaczenie, próby odwrócenia uwagi czy nawet stanowczy ton, bardzo często zawodzą, ponieważ maluch znajduje się w stanie tak silnego pobudzenia emocjonalnego, że żadne racjonalne argumenty do niego nie docierają. Sama znalazłam się kiedyś w identycznej sytuacji, kiedy mój syn postanowił zaprotestować przeciwko powrotowi do domu i urządził prawdziwy koncert na oczach tłumu ludzi czekających na przystanku autobusowym. Położył się plackiem na betonowych płytach, zaczął uderzać nogami o ziemię i wyć tak głośno, jakby działa się mu największa krzywda. Przechodnie natychmiast zwolnili kroku, niektórzy zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami z dezaprobatą, a inni patrzyli na mnie z wyczekiwaniem, co teraz zrobię. W ułamku sekundy poczułam, jak wzbiera we mnie fala bezsilności i wstydu, jednak zamiast zacząć go szarpać lub przekupywać słodyczami, postanowiłam zaryzykować i przetestować psychologiczny trik, o którym czytałam w jednej z parentingowych grup. Zaskakująca metoda na wyciszenie płaczącego malucha w minutę Mój plan wymagał ode mnie schowania dumy głęboko do kieszeni i zrobienia czegoś, co dla większości dorosłych jest kompletnie nienaturalne w miejscu publicznym. Podeszłam do leżącego syna, kucnęłam tuż obok niego, a następnie otworzyłam szeroko buzię i zaczęłam naśladować jego zachowanie, wydając z siebie dokładnie takie same, głośne dźwięki. Zaczęłam po prostu krzyczeć razem z nim, idealnie kopiując każdą zmianę tonu jego głosu i nie zwracając uwagi na to, że w tym momencie stałam się główną atrakcją turystyczną całej ulicy. Ludzie stojący na przystanku dosłownie zamarli z wrażenia, a na ich twarzach malowało się totalne osłupienie, zmieszane z lekkim przerażeniem. Gapili się na mnie jak na wariatkę lub kompletnie głupią kobietę, która straciła panowanie nad sobą, ale ten pokaz kontrolowanego szaleństwa miał bardzo konkretny cel terapeutyczny. Kluczem do sukcesu okazał się element totalnego zaskoczenia, który natychmiast wybił moje dziecko z transu złości, w jakim się znajdowało. Syn usłyszał, że obok niego dzieje się coś dziwnego, nagle przerwał swój płacz, otworzył szeroko oczy i zaczął mi się przyglądać z niedowierzaniem. Gdy zobaczył, że dorosła mama siedzi na chodniku i krzyczy dokładnie tak jak on, jego system nerwowy otrzymał tak silny i niespodziewany bodziec, że mechanizm histerii po prostu się zresetował. Po dosłownie jednej minucie na ruchliwej ulicy zapadła kompletna, upragniona cisza, a maluch, zamiast płakać, zaczął się uśmiechać. Psychologiczny reset emocji, czyli dlaczego warto zniżyć się do poziomu dziecka Ta nietypowa technika, choć dla wielu osób postronnych może wydawać się kontrowersyjna lub wręcz niedopuszczalna, ma swoje bardzo mocne uzasadnienie w psychologii dziecięcej. Kiedy mały człowiek wpada w szał, jego logicznie myślący mózg zostaje całkowicie odcięty przez emocje, a próby rozmawiania z nim z pozycji autorytetu tylko pogarszają sprawę. Zniżenie się do fizycznego i emocjonalnego poziomu dziecka, połączone z lustrzanym odbiciem jego zachowania, wysyła do jego podświadomości bardzo mocny komunikat, że rodzic widzi i rozumie jego frustrację. Zamiast budować mur zakazów i nakazów, wchodzimy na chwilę do świata malucha, co pozwala na błyskawiczne rozładowanie nagromadzonego napięcia. Oczywiście stosowanie tego patentu wymaga od nas, rodziców, ogromnego dystansu do samych siebie i kompletnego ignorowania tego, co pomyślą sobie o nas obcy ludzie za ścianą czy na ulicy. Często to właśnie nasz własny lęk przed oceną społeczną sprawia, że reagujemy agresją lub uległością, co tylko nakręca spiralę dziecięcego buntu. Przetestowanie tego prostego triku z otwarciem buzi i wspólnym krzykiem pokazuje, że najlepsze rozwiązania bywają najbardziej nieoczywiste. Czasami warto na minutę stać się tą zwariowaną mamą, na którą wszyscy patrzą z ukosa, byle tylko w bezpieczny i bezstresowy sposób przywrócić spokój swojemu dziecku i uratować resztę wspólnego dnia. Zobacz też: 5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
5 bajek, które uczą logicznego myślenia zamiast ogłupiać. Na nudę w wakacje jak znalazł
Oto edukacyjne hity dla dzieci, które skutecznie przegonią nudę w wakacje, a przy tym w uroczy sposób nauczą logicznego myślenia, łącząc świetną zabawę z bezpiecznym treningiem intelektualnym.
Letnie, deszczowe popołudnia lub leniwe poranki w czasie wakacji bardzo często stawiają rodziców przed trudnym dylematem: jak zorganizować dzieciom czas, gdy nuda daje się mocno we znaki? Choć idealny świat zakłada całodniowe bieganie po podwórku i budowanie szałasów w lesie, rzeczywistość bywa bardziej pragmatyczna i chwilka z ekranem staje się dla zmęczonej mamy jedyną szansą na wytchnienie. Zamiast jednak godzić się na poczucie winy i włączać maluchowi losowe, krzykliwe produkcje pełne chaosu, warto mądrze wykorzystać te cyfrowe chwile. Na platformach streamingowych i w internecie istnieją prawdziwe, ukryte perełki, które potrafią zamienić czas spędzony przed telewizorem w genialny trening dla małego mózgu. Mądre animacje dla dzieci jako ratunek na letnią nudę w wakacje Oto lista pięciu starannie wybranych animacji, które rozwijają intelekt, uczą wyciągania wniosków i stanowią doskonałą rozrywkę na najwyższym poziomie: 1. Detektyw Łodyga Ta polska produkcja to absolutny majstersztyk w kategorii edukacji najmłodszych, ponieważ uczy wyciągania wniosków poprzez fascynujące, codzienne śledztwa. Tytułowy bohater, sympatyczny pan Tadeusz Łodyga, zabiera małych widzów w świat przyrody i ekologii, rozwiązując zagadki, które z pozoru wydają się skomplikowane, jak choćby to, skąd bierze się deszcz lub dlaczego liście zmieniają kolor. Dzieci uczą się tutaj klasycznego myślenia przyczynowo-skutkowego, obserwacji otoczenia oraz szacunku do przyrody. Wszystko to podane jest w spokojnej oprawie graficznej, która nie przebodźcowuje wrażliwego układu nerwowego kilkulatka. Gdzie obejrzeć: Bajka jest dostępna na platformie Canal+ Online oraz na oficjalnym kanale MiniMini+ w serwisie YouTube. View oEmbed on the source website 2. Bluey Choć ta australijska animacja opowiada pozornie o zwyczajnym życiu rodziny sympatycznych piesków, to pod warstwą humoru kryje się genialny podręcznik kreatywnego rozwiązywania problemów i logiki społecznej. Tytułowa Bluey oraz jej młodsza siostra Bingo w każdej minucie odcinka stają przed wyzwaniami, które wymagają od nich negocjacji, planowania przestrzennego oraz strategicznego myślenia podczas skomplikowanych gier podwórkowych. Ta bajka uczy dzieci, że z każdej trudnej sytuacji można wyjść za pomocą sprytu, współpracy i otwartego umysłu, a dorosłym pokazuje, jak mądrze towarzyszyć maluchom w ich codziennych sprawach. Gdzie obejrzeć: Wszystkie sezony tej kultowej animacji znajdziesz na platformie Disney+, a wybrane odcinki i kompilacje są emitowane na kanałach Disney Junior oraz Puls 2. View oEmbed on the source website 3. Team Umizoomi To propozycja idealna dla małych fanów matematyki, struktur i wzorów geometrycznych, która wciąga dzieci do aktywnego uczestnictwa w fabule. Bohaterowie − Milli, Geo i Bot − używają swoich matematycznych supermocy, aby pomagać mieszkańcom fikcyjnego miasta w rozwiązywaniu codziennych trudności logistycznych. Oglądając tę bajkę, maluchy bezwiednie uczą się liczenia, rozpoznawania trudnych figur przestrzennych, mierzenia odległości oraz odnajdywania powtarzalnych sekwencji w otoczeniu. Interaktywna forma sprawia, że dziecko nie siedzi przed ekranem jak zahipnotyzowane, ale głośno odpowiada na pytania postaci i wspólnie z nimi analizuje kolejne kroki misji. Gdzie obejrzeć: Seria jest dostępna w bibliotece platformy SkyShowtime oraz w pakietach dziecięcych niektórych telewizji kablowych oferujących kanały Nick Jr. View oEmbed on the source website 4. Spytaj MądroBoty Te małe, kolorowe stworzenia mieszkające wewnątrz naszych komputerów wyruszają w świat ludzi, aby znaleźć odpowiedzi na najbardziej skomplikowane pytania zadawane przez dzieci. W jaki sposób działa ucho? Skąd się bierze prąd w gniazdku? Dlaczego niebo jest niebieskie? Każdy odcinek to majstersztyk logicznej narracji, która rozkłada skomplikowane procesy fizyczne, biologiczne i chemiczne na czynniki pierwsze za pomocą prostych animacji i chwytliwych piosenek. Ta produkcja rozbudza w dzieciach gigantyczną ciekawość świata i uczy ich, że nauka polega na zadawaniu pytań i logicznym szukaniu powiązań między faktami. Gdzie obejrzeć: Ta wielokrotnie nagradzana produkcja jest dostępna na wyłączność w serwisie streamingowym Netflix. View oEmbed on the source website 5. Było sobie życie Zestawienie zamyka niesamowity, francuski serial animowany, który mimo upływu lat wciąż nie ma sobie równych w kategorii edukacji biologicznej. To absolutna klasyka, która w genialny, metaforyczny sposób pokazuje skomplikowane mechanizmy rządzące ludzkim organizmem jako wielkie, sprawnie działające miasto. Czerwone krwinki niosące tlen, białe krwinki walczące jak policjanci z groźnymi wirusami czy impulsy nerwowe pędzące jak szybkie pociągi − to wszystko uczy dziecko logicznego myślenia o własnym ciele i zdrowiu. Widzowie zaczynają rozumieć, dlaczego właściwe odżywianie, sen i higiena są niezbędne, by ten cały wewnętrzny mechanizm działał bez zarzutu, co przekłada się na mądre nawyki w codziennym życiu. Gdzie obejrzeć: Serial w zrekonstruowanej, wysokiej jakości HD można w całości obejrzeć na platformie Netflix oraz na TVP VOD. View oEmbed on the source website Wybierając dla swoich pociech wartościowe programy w czasie wakacji, rodzice zyskują potężne narzędzie wspierające rozwój intelektualny dziecka, zamiast serwować mu pustą, ogłupiającą rozrywkę. Te pięć propozycji udowadnia, że czas spędzony przed ekranem może być wartościowy, bezpieczny i pełen inspirujących odkryć, które maluchy z radością przeniosą potem do swoich realnych zabaw na dywanie czy w ogrodzie. Letnie popołudnia wcale nie muszą być nudne ani przepełnione rodzicielskimi wyrzutami sumienia − wystarczy mądrze wybrać to, co puszczamy naszym dzieciom. Zobacz też: 5 filmów, po których dziecko zacznie rozumieć emocje. Psycholog poleca je bez wahania
Cudowne lata 90.? 5 zasad wychowawczych z tamtych czasów, przed którymi musimy chronić pokolenie Alfa
Wspomnienia o dzieciństwie na przełomie wieków zazwyczaj wywołują na naszych twarzach ciepły uśmiech, przywołując obrazy całych dni spędzonych na podwórku i smak gumy balonowej. Kiedy jednak zdejmiemy z oczu różowe okulary i przyjrzymy się bliżej ówczesnej codzienności, szybko zrozumiemy, że współczesny świat wymaga od nas zupełnie innych narzędzi opiekuńczych.
Nasze dzieciństwo miało swój urok, ale pod płaszczykiem dawnej swobody kryły się mechanizmy, które z dzisiejszej perspektywy są po prostu niedopuszczalne. Ciemne strony dawnych metod wychowawczych Pokolenie Alfa dorasta w zupełnie innej rzeczywistości, przez co kopiowanie dawnych nawyków rodzicielskich może wyrządzić im ogromną krzywdę emocjonalną. Zasada 1: Dzieci i ryby głosu nie mają W latach dziewięćdziesiątych najlepszym dzieckiem było to, którego nie było widać ani słychać. Dorośli, zmęczeni pracą i budowaniem nowego ładu gospodarczego, oczekiwali od najmłodszych absolutnego podporządkowania i nierzucania się w oczy. Zgłaszanie problemów rówieśniczych czy szkolnych lęków kończyło się najczęściej krótkim komunikatem, żeby nie marudzić i nie zawracać głowy bzdurami. Taki brak uwagi uczył nas, że nasze emocje są nieważne, co dziś skutkuje trudnościami w dorosłym życiu. Z kolei pokolenie Alfa żyje w świecie ogromnego przebodźcowania i potrzebuje rodzica obecnego, gotowego do wysłuchania nawet najmniejszych trosk. Zasada 2: Publiczne zawstydzanie i wieczne porównywanie Każdy z nas pamięta z dzieciństwa te toksyczne pytania o to, dlaczego Kasia z naprzeciwka dostała piątkę, a my tylko czwórkę, albo dlaczego syn sąsiadki potrafi grzecznie siedzieć, a my wiecznie się wiercimy. Wtedy wierzono, że stawianie innych za wzór podziała na malucha motywująco i zmusi go do większego wysiłku. W rzeczywistości ta metoda skutecznie niszczyła poczucie własnej wartości na długie dekady, rodząc potężne kompleksy. Dzisiejsze dzieci zdecydowanie częściej dorastają w atmosferze akceptacji dla ich własnego tempa rozwoju, unikalnych talentów oraz słabości. Swoboda bez barier i granic osobistych Druga strona medalu to legendarne podwórkowe życie, które choć brzmi pięknie w opowieściach, często ocierało się o skrajną lekkomyślność ze strony dorosłych opiekunów. Granice bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego praktycznie wtedy nie istniały, co dzisiaj budzi słuszny opór świadomych rodziców. Zasada 3: Podwórkowa samowolka zamiast realnej opieki Klucz na szyi, kanapka z cukrem w dłoni i mgliste przykazanie, żeby wrócić do domu, kiedy zaczną palić się latarnie, to romantyczny mit lat dziewięćdziesiątych. Dzieciaki spędzały całe dnie na placach zabaw przypominających tory przeszkód, biegały po niebezpiecznych budowach, skakały po dachach garaży i nikt nie miał pojęcia, gdzie dokładnie się znajdują. Współczesna wiedza nie pozostawia złudzeń, że tamten brak nadzoru nie był dobrą szkołą życia, lecz ogromnym ryzykiem. Dzisiejsze zagrożenia są zupełnie inne, dlatego pokolenie Alfa wymaga mądrego monitorowania ich aktywności, a nie całkowitego puszczenia samopas. Zasada 4: Całkowite ignorowanie granic Normą tamtych lat było zmuszanie kilkulatków do całowania i przytulania ciotek, których prawie nie znały, zjadania wszystkiego z talerza do ostatniego okruszka mimo płaczu, czy znoszenia grubiańskich żartów. Ciało dziecka traktowane było niemal jak własność rodziców, a jakiekolwiek próby mówienia głośnego „nie” były natychmiast piętnowane jako brak szacunku. Chroniąc pokolenie Alfa, powinniśmy od pierwszych miesięcy życia uczyć maluchy, że ich ciało należy wyłącznie do nich i mają pełne prawo o nim decydować. Nowoczesne rodzicielstwo to budowanie relacji, a nie strachu Ostatni punkt na liście grzechów minionej epoki dotyczy sposobu egzekwowania posłuszeństwa i podejścia do dziecięcej złości. Zasada 5: Autorytarny model oparty na karach i lęku Słynne i przerażające hasło, że „ma być tak, jak ja mówię, i koniec”, zamykało w tamtych czasach jakąkolwiek dyskusję z młodym człowiekiem. Płacz, złość, frustracja czy smutek były traktowane jako bunt, histeria lub zwykłe niegrzeczne zachowanie, które należało jak najszybciej stłumić za pomocą szlabanów czy izolacji. Współczesny świat pokolenia Alfa wymaga od nas budowania relacji opartej na szacunku i partnerstwie, gdzie autorytet rodzica wynika z mądrości i empatii, a nie ze stosowania siły i wzbudzania lęku. Odcinając się od toksycznych nawyków naszych własnych rodziców, nie krytykujemy ich, lecz po prostu wybieramy lepszą, bezpieczniejszą ścieżkę dla przyszłych pokoleń. Zobacz też: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
Letni sezon w Tatrach ruszył pełną parą, a wraz z nim powrócił temat, który od lat elektryzuje turystów i rozpala internetowe dyskusje do czerwoności. Gdy w grę wchodzą ambicje dorosłych i wytrzymałość najmłodszych, granica między zaszczepianiem pięknej pasji a fundowaniem dzieciom wakacyjnego koszmaru staje się niebezpiecznie cienka.
Sytuacja, która rozegrała się niedawno na jednym z najpopularniejszych szlaków w Polsce, idealnie pokazuje, jak skrajne emocje potrafi wzbudzić zwykły spacer w góry. Wszystko zaczęło się od poruszającego wpisu na popularnej grupie zrzeszającej miłośników Tatr. Jeden z turystów, który wybrał się nad Morskie Oko z dziewięcioletnim wnukiem, podzielił się swoimi smutnymi obserwacjami z tego dnia. Jak zaznaczył, z powodu braku transportu konnego tego dnia, na trasie pojawiły się tłumy rodzin z dziećmi. Widok, który zastał na miejscu, mocno go poruszył i skłonił do gorzkich refleksji na temat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nad Morskim Okiem: wakacyjny koszmar na tatrzańskim szlaku? Mężczyzna opisał, że początek wakacji przyciągnął nad kultowe jezioro mnóstwo rodzin, jednak zachowanie niektórych dorosłych pozostawiało wiele do życzenia. Według jego relacji, małe dzieci dosłownie padały ze zmęczenia, podczas gdy ich opiekunowie, pełni sił i determinacji, ciągnęli je pod górę na siłę. Najbardziej wstrząsający był moment, gdy świadek obserwował sześcioletniego malucha, który nie miał już fizycznie sił, by pokonać krótki odcinek znad tafli jeziora pod schronisko. Dziecko płakało z wycieńczenia, a w odpowiedzi usłyszało od ojca jedynie surowe strofowanie i pytania, dlaczego się maże. Tego typu sceny pokazują, że dla wielu dorosłych ważniejszy staje się cel wyprawy niż dobrostan własnej pociechy. Presja sukcesu i duma rodziców w mediach społecznościowych Autor internetowego wpisu zwrócił uwagę na jeszcze jedno bardzo ważne zjawisko, które regularnie zalewa fora turystyczne. Chodzi o wszechobecne chwalenie się osiągnięciami swoich dzieci w sieci. Internet pełen jest postów, w których dumni rodzice prześcigają się w rzucaniu hasłami, że ich maluchy dały radę i bez problemu pokonały wymagające, wielokilometrowe trasy. Internauta zadał w tym miejscu niezwykle trafne i bolesne pytanie o to, jaką alternatywę miały te dzieci. Skoro rodzice kazali im iść, to po prostu szły, często ukrywając swój ból, zmęczenie i niechęć. W sieci non stop rodzice pytają, czy konkretna trasa nadaje się dla kilkulatka. Pod takimi wpisami zwykle szybko pojawia się lawina komentarzy zapewniających, że nawet najmłodsi poradzą sobie bez problemu − czy to Morskie Oko, czy Nosal, czy nawet Giewont. Świadek tatrzańskich wydarzeń podchodzi do tych rewelacji z dużym dystansem. Podkreśla, że nikt nie jest w stanie zweryfikować, ile w tych internetowych opowieściach jest prawdy, a ile koloryzowania rzeczywistości. Ceną za tę potrzebę rodzicielskiego sukcesu bywa bowiem cierpienie dzieci, które zamiast cieszyć się pięknem przyrody, zostają skazane na prawdziwe katusze i fizyczny ból. Wychowanie przez wysiłek czy zmuszanie do ponadludzkiego trudu Wpis dziadka wywołał natychmiastową i niezwykle burzliwą dyskusję, dzieląc internautów na dwa obozy. Część komentujących bez wahania zgodziła się z autorem posta, krytykując ambicje dorosłych, którzy zapominają o możliwościach fizycznych małego człowieka. Druga strona medalu jest jednak zupełnie inna. Wielu rodziców i doświadczonych turystów stanęło w obronie zabierania dzieci w Tatry, argumentując to zupełnie odmiennym podejściem do wychowania. Ich zdaniem pokonywanie własnych słabości na szlaku to nie katusze, ale cenna lekcja wytrwałości, systematyczności i budowania odporności psychicznej. Zwolennicy rodzinnych trekkingów podkreślają, że bez odrobiny wysiłku nie da się zarazić młodego pokolenia miłością do gór. Ich zdaniem kryzysy fizyczne, płacz czy chwile zwątpienia są naturalnym elementem każdej wędrówki, również u dorosłych. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie wsparcie ze strony rodzica, motywacja i dostosowanie tempa, a nie całkowita rezygnacja z aktywności. Ta dyskusja jasno pokazuje, że granica między mądrym motywowaniem a bezdusznym przymusem jest niezwykle płynna, a odpowiedzialność za to, jakie wspomnienia z Tatr wyniosą najmłodsi, spoczywa wyłącznie na barkach ich opiekunów. Zobacz też: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Egzamin ósmoklasisty 2026. 1 dokument jest teraz kluczowy, by dostać się do wymarzonej szkoły
Wyniki egzaminu ósmoklasisty 2026 są już dostępne w ziu.gov.pl po zalogowaniu lub do odbioru w szkole. Teraz liczy się rekrutacja: trzeba odebrać zaświadczenie o szczegółowych wynikach i dostarczyć do szkoły pierwszego wyboru kopie dokumentów. Potem szkoły opublikują listy zakwalifikowanych, a na końcu przyjętych.
Dla wielu rodzin to moment, w którym emocje mieszają się z logistyką. Wynik to jedno, ale w praktyce o dalszym biegu rekrutacji decyduje komplet dokumentów. Najpierw dokumenty, potem punkty: tu łatwo stracić czas W swojej szkole trzeba koniecznie odebrać zaświadczenie o szczegółowych wynikach egzaminu − ten dokument jest potrzebny w kolejnych etapach naboru. Kolejny krok to dostarczenie do szkoły ponadpodstawowej pierwszego wyboru: kopii zaświadczenia o wynikach egzaminu ósmoklasisty, kopii świadectwa ukończenia szkoły podstawowej (jeśli nie zostało złożone wcześniej). Po zamknięciu etapu uzupełniania dokumentów komisje rekrutacyjne przeliczają punkty kandydatów. Brane są pod uwagę: wynik egzaminu ósmoklasisty, oceny na świadectwie, osiągnięcia oraz dodatkowe kryteria wskazane przez konkretne szkoły. W rekrutacji połowa punktów wynika z egzaminu, a druga połowa z ocen i innych osiągnięć. W tym momencie zwykle pada pytanie: „Czy to już wszystko?”. Odpowiedź zwykle brzmi: jeszcze nie. Warto przygotować sobie na ten czas krótką checklistę do odhaczenia, żeby później nie nadrabiać w pośpiechu. „Zakwalifikowany” to nie to samo co „przyjęty” Gdy szkoły zakończą weryfikację, publikują listy kandydatów zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych. To ważny moment, ale nie ostatni: samo zakwalifikowanie nie oznacza jeszcze przyjęcia. O przyjęciu przesądza dopiero potwierdzenie woli nauki w wyznaczonym terminie. Najczęściej wygląda to tak, że rodzice i uczniowie składają w szkole oryginały wymaganych dokumentów, jeśli wcześniej przekazane były tylko kopie. Dopiero po upływie tego terminu placówki ogłaszają ostateczne listy przyjętych i nieprzyjętych. Jeżeli nie uda się dostać do żadnej z wybranych szkół, pozostaje rekrutacja uzupełniająca na wolne miejsca po zakończeniu podstawowego naboru. Warto pamiętać, że szczegółowe terminy mogą różnić się w zależności od województwa, dlatego pomocne bywa śledzenie harmonogramu kuratorium oraz komunikatów wybranych szkół. Wyniki w liczbach i dodatkowy termin dla części uczniów Centralna Komisja Egzaminacyjna przekazała wstępne informacje o średnich wynikach. Ósmoklasiści uzyskali średnio 65 proc. z języka polskiego oraz 55 proc. z matematyki. W językach obcych średnie wyniki wyniosły: angielski 73 proc., niemiecki 59 proc., rosyjski 75 proc., francuski 76 proc., hiszpański 77 proc., włoski 65 proc. Najczęściej wybieranym językiem był angielski − 98,59 proc. uczniów. Egzamin w terminie głównym odbył się 11-13 maja i przystąpiło do niego około 386 tys. 750 uczniów. To egzamin obowiązkowy, będący warunkiem ukończenia szkoły podstawowej − nie da się go „nie zdać”, ale wynik wpływa na przyjęcie do szkoły ponadpodstawowej. Dla uczniów, którzy nie mogli zdawać w maju z powodów zdrowotnych lub losowych, zaplanowano dodatkową sesję: start 6 lipca o godz. 9.00 (język polski), następnie matematyka we wtorek i język obcy w środę. Według danych przekazanych przez CKE w tej sesji ma przystąpić: 1430 uczniów do języka polskiego, 1500 do matematyki, 1458 do angielskiego, a także: niemiecki 38, hiszpański 10, rosyjski 8, francuski 4. CKE zaznaczyła też, że we wstępnych wynikach nie uwzględniono uczniów zdających w terminie dodatkowym. Jeśli w Waszym domu rekrutacja dopiero się „rozkręca”, może pomóc jedno proste podejście: najpierw spokojnie dopilnować dokumentów i terminów, a dopiero potem analizować, co oznaczają listy i kolejne komunikaty szkół. Zobacz też: Wyniki E8 2026. Wiadomo, które podstawówki są najlepsze, i to jest zła wiadomość dla rodziców i uczniów
Wyniki E8 2026. Wiadomo, które podstawówki są najlepsze, i to jest zła wiadomość dla rodziców i uczniów
Wyniki egzaminu ósmoklasisty są już znane. Do majowego testu przystąpiło ok. 386 750 uczniów, a średnie w kraju to 65% z polskiego, 55% z matematyki i 73% z angielskiego. W Warszawie było wyraźnie lepiej: 73% z polskiego, 69% z matematyki i aż 85% z angielskiego.
Centralna Komisja Egzaminacyjna przekazała tegoroczne wyniki egzaminów ósmoklasisty: w skali kraju najlepiej wypadł język angielski (73%), a najsłabiej matematyka (55%). To ważna informacja szczególnie dla rodzin, które właśnie domykają temat wyboru szkoły ponadpodstawowej. W całej Polsce lekki wzrost, ale z matematyką wciąż jest problem W porównaniu z 2025 r. wszystkie trzy wyniki nieznacznie wzrosły: rok temu średnie wynosiły 64% z języka polskiego, 50% z matematyki i 70% z angielskiego. Różnice nie są rewolucyjne, ale pokazują, że w skali kraju nie doszło do tąpnięcia. Dla wielu rodziców to może być ulga, zwłaszcza jeśli w domu i tak było sporo nauki i stresu. Dane z Warszawy pokazują, że stołeczni ósmoklasiści wyprzedzili rówieśników w skali kraju. Do egzaminu przystąpiło w Warszawie 15 789 uczniów ze szkół publicznych i niepublicznych, co stanowiło 4,51% wszystkich zdających w Polsce. Średnie w Warszawie to 73% z języka polskiego, 69% z matematyki i 85% z języka angielskiego. Warszawa w krajowej czołówce, a liderzy to głównie szkoły niepubliczne W zestawieniach szkół podstawowych również mocno wybija się Warszawa: wśród 25 placówek z najwyższymi wynikami w Polsce aż 15 znajduje się w stolicy. Do tego dochodzi warszawskie zestawienie obejmujące 350 podstawówek, które pokazuje jeszcze jedną wyraźną prawidłowość. Na pierwszych 30 miejscach w Warszawie nie ma „zwykłej”, rejonowej szkoły publicznej. Czołówkę zajmują placówki społeczne, prywatne, dwujęzyczne i katolickie. W praktyce często oznacza to wysokie czesne, rekrutację (a nie przyjęcie z rejonu), mniejsze klasy i rozszerzony program językowy. Top 10 rankingu najlepszych szkół podstawowych w Warszawie (uśrednione wyniki z trzech przedmiotów) wygląda następująco: Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy – 94,83% Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek im. bł. M. Marceliny Darowskiej – 94,12% Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus – 93,35% Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom – 92,18% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92 – 92,14% Publiczna Szkoła Podstawowa STO im. Rotmistrza Witolda Pileckiego – 91,17% Żeńska Szkoła Podstawowa z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Cecylii Plater Zyberkówny – 90,14% Szkoła Muzyczna I Stopnia – 89,81% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 62 im. Joanny Kolasińskiej – 89,01% My Vinci School – 88,92% W krajowej pierwszej dziesiątce również pojawiają się warszawskie szkoły, m.in. Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy, Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek, Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus, Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom oraz Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92. Smutny wniosek jest taki, że niestety świetne wyniki często są odbiciem nie tyle wybitnych zdolności uczniów, ile raczej zasobności portfela rodziców. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
Wybór odpowiednich kosmetyków, codzienne zakupy i walka z czasem w drogerii to rzeczywistość, którą doskonale zna każda współczesna mama. Często nie zdajemy sobie jednak sprawy, że codzienne, z pozoru niewinne sytuacje przy kasie są bacznie obserwowane przez personel sklepu.
Do naszej redakcji napisała pani Marlena, która od kilku lat pracuje w jednym z warszawskich Rossmannów i postanowiła szczerze opowiedzieć o zachowaniach, które każdego dnia mrożą jej krew w żyłach. Nowoczesny smartfon zamiast bliskości i rozmowy z małym dzieckiem W swoim niezwykle poruszającym liście pani Marlena opisuje zjawisko, które roboczo nazwała rodzicielstwem technologicznym. Z jej obserwacji wynika, że najgorszą grupą klientów są młodzi, wiecznie zajęci rodzice, dla których ekran telefonu stał się ważniejszy niż dzieci. Autorka listu pisze wprost, że kiedy widzi taką parę lub matkę wchodzącą do drogerii, od razu wie, że za chwilę będzie świadkiem smutnego teatru. Pani Marlena przytacza wstrząsającą scenę ze swojej zeszłotygodniowej zmiany, kiedy do kasy podeszła elegancka kobieta z około trzyletnią córeczką. „Dziewczynka trzymała w rączce mały żel do kąpieli z kolorowym stworkiem i bardzo chciała pokazać go mamie, pytając z zachwytem, czy ładnie pachnie. Matka nawet nie raczyła obrócić głowy w stronę dziecka, ponieważ była całkowicie pochłonięta pisaniem wiadomości na komunikatorze” − relacjonuje sprzedawczyni. Kiedy mała zaczęła delikatnie pociągać mamę za rękaw bluzki, szukając chociaż sekundy uwagi, kobieta z irytacją wskazała palcem na głośną bajkę, sycząc pod nosem, żeby w końcu dała jej święty spokój. Autorka listu podkreśla, że taki widok małego człowieka uciszanego telefonem wywołuje u niej autentyczne ciarki, a ignorowanie naturalnej ciekawości malucha to według niej potworny błąd wychowawczy. Jak cyfrowy smoczek niszczy relacje rodzinne nawet w sklepie Kolejny problem, na który zwraca uwagę pracownica Rossmanna, to całkowity zanik podstawowych umiejętności społecznych u dzieci, które są wychowywane przez smartfony. Pani Marlena pisze, że współcześni rodzice potrafią stać w kolejce przez dziesięć minut, nie zamieniając ze swoim dzieckiem ani jednego słowa, ponieważ oboje są wpatrzeni w ekrany. „Dzieciaki siedzą w wózkach jak bezwładne lalki, z otwartymi buziami, całkowicie odcięte od rzeczywistości, bodźcowane krzykliwymi obrazkami z YouTube” − ubolewa pani Marlena. Autorka listu wspomina sytuację, gdy próbowała zagadać do sześcioletniej dziewczynki, pytając ją, czy lubi malować rączki kolorowymi pisakami, które jej tata właśnie kładł na taśmę. Ojciec dziecka natychmiast fuknął na kasjerkę, twierdząc, że ma małej nie rozpraszać, bo jak ona wyłączy się z oglądania gry na telefonie, to zaraz zacznie marudzić i on nie będzie miał jak zapłacić w spokoju. Pani Marlena wyznaje w liście, że poczuła wtedy potworny żal i smutek. Rodzice na własne życzenie, dla własnej wygody i świętego spokoju, hodują małych samotników, którzy nie potrafią wejść w interakcję z drugim człowiekiem, bo cały ich świat zamyka się w szklanym wyświetlaczu. To nie jest nowoczesne wychowanie, to jest zwykłe porzucenie emocjonalne na rzecz technologii. Skutki nadużywania telefonów przez rodziców w miejscach publicznych List pani Marleny kończy się bardzo gorzką refleksją na temat tego, jak te wszystkie nowoczesne nawyki wpłyną na przyszłość najmłodszego pokolenia. Sprzedawczyni z drogerii apeluje do wszystkich mam i ojców, którzy odwiedzają sklepy, by chociaż na czas zakupów schowali telefony do kieszeni i zaczęli po prostu rozmawiać ze swoimi pociechami. Zakupy w drogerii mogą być przecież świetną okazją do nauki kolorów, nazw kształtów czy zasad kulturalnego mówienia „dzień dobry” i „dziękuję” paniom przy kasie. Nadużywanie smartfonów przez rodziców w miejscach publicznych sprawia, że dzieci czują się nieważne, niewidzialne i traktowane jak uciążliwy dodatek do dorosłego życia. Kiedy matka woli oglądać relacje obcych ludzi na Instagramie zamiast spojrzeć w oczy własnego, fascynującego się światem syna, to jest to największa porażka pedagogiczna naszych czasów. Autorka listu pisze na koniec, że ma nadzieję, iż jej słowa zmuszą chociaż jedną mamę do refleksji podczas stania w kolejce do kasy. Bo ekrany można w każdej chwili wyłączyć, ale straconego czasu na zbudowanie prawdziwej, bliskiej więzi z dzieckiem nie da się już kupić w żadnej, nawet najlepiej zaopatrzonej drogerii. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wybór imienia dla córeczki to jeden z najbardziej ekscytujących momentów dla przyszłych rodziców, ale też droga pełna pułapek. Choć każda mama marzy o imieniu wyjątkowym, opinie otoczenia bywają bezlitosne. Niektórych imion lepiej unikać za wszelką cenę.
Obok modnych klasyków, takich jak Julia, Zuzanna czy Antonina, istnieje grupa imion żeńskich, które wywołują śmiech, kpiny i wstyd. Te imiona zdecydowanie zyskały opinię niefortunnych. Zobacz, jakie pozycje znalazły się w tym zestawieniu i dlaczego wywołują tyle negatywnych emocji. Lista imion dla dziewczynek, które źle się kojarzą Oto subiektywne zestawienie stworzone na podstawie najczęstszych opinii i burzliwych dyskusji, jakie rodzice toczą na forach i w mediach społecznościowych: 1. Grażyna i Karyna (ofiary internetowych memów i stereotypów) Imię Grażyna, choć stworzone przez Adama Mickiewicza i niosące piękne znaczenie, stało się w sieci synonimem starszej, narzekającej osoby. Z kolei Karyna to w internetowym slangu określenie dziewczyny o wątpliwym guście. Te krzywdzące stereotypy sprawiły, że młodzi rodzice panicznie boją się dawać te imiona swoim córkom, by nie narażać ich na śmieszność. 2. Kunegunda i Genowefa (tradycyjne klasyki uważane za zbyt toporne) Te dawniej szanowane imiona lądują na samych końcach rankingów, bo brzmią ciężko i archaicznie. Współcześni rodzice wolą imiona miękkie i melodyjne, dlatego Kunegunda czy Genowefa są dziś powszechnie uznawane za zbyt poważne i przytłaczające dla małego dziecka. 3. Dżesika i Nikola (hity z telenowel, z których śmieją się nawet w przedszkolach) Pozycja numer trzy to klasyczny przykład tego, jak fascynacja zachodnią popkulturą z przełomu wieków obróciła się przeciwko rodzicom. Fonetyczny zapis obcych imion oraz zapożyczenia z amerykańskich seriali są przez wielu Polaków uznawane za synonim złego gustu. Szczególnie niefortunne jest połączenie tych imion z bardzo tradycyjnym polskim nazwiskiem. 4. Hermenegilda (zapomniany potworek językowy) Choć to imię o bogatej historii, współczesny język potraktował je niezwykle surowo. Hermenegilda brzmi dla większości Polaków tak kuriozalnie, że jej nadanie bywa oceniane jako skrajna lekkomyślność i robienie dziecku krzywdy na całe życie. 5. Samanta i Pamela (klimat lat 90. spychany dziś na margines) Te imiona, niegdyś uważane za szczyt luksusu i światowości, bardzo szybko straciły swój pierwotny urok i dziś są przykładami przaśności. Dorosłe Pamele i Samanty często czują się nieswojo w otoczeniu rówieśniczek o bardziej klasycznych imionach. Jak mądrze wybrać imię dla córki i uniknąć społecznego odrzucenia? Wybierając imię dla swojej córeczki, warto pamiętać, że trendy bywają niezwykle ulotne, a to, co dzisiaj znajduje się na samym szczycie rankingu, za dwadzieścia lat może trafić na podobną listę społecznych kontrowersji. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego rozsądku, umiaru oraz dbałość o to, by imię współgrało z nazwiskiem i nie stało się dla dziewczynki niepotrzebnym ciężarem w dorosłym życiu. Opinie ludzi bywają surowe i pełne uprzedzeń, ale ostateczna decyzja zawsze powinna opierać się na trosce o przyszłość dziecka, a nie na ślepym podążaniu za chwilową modą. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Decyzja o imieniu dla dziecka potrafi wywołać prawdziwą burzę i podzielić najbliższą rodzinę na dwa zwalczające się obozy. Obok nieśmiertelnych klasyków i nowoczesnych, międzynarodowych hitów istnieje grupa imion, która budzi w przestrzeni publicznej skrajne emocje, i to nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Tych imion zdecydowanie lepiej unikać.
Przedstawiamy ranking najbardziej obciachowych imion w Polsce, który powstał na podstawie opinii rodziców na forach i w grupach internetowych. Sprawdź, jakie popularne imiona dla dzieci znalazły się na celowniku internautów, dlaczego budzą tak duże kontrowersje i które z nich mogą okazać się językową pułapką podczas zagranicznych wakacji. Lista najbardziej obciachowych imiona 1. Janusz i Grażyna (ikony epoki PRL-u) To imiona, które w latach 70. i 80. cieszyły się ogromnym szacunkiem. Dzisiaj, w dobie internetowych memów, stały się niestety synonimem przaśności i specyficznego stylu życia. Internauci często uznają je za szczyt przestarzałego podejścia, przez co młodzi rodzice omijają je szerokim łukiem, obawiając się rówieśniczych żartów w szkole i kłopotów w dorosłości. 2. Aneta (niewinna klasyka, która jest wstydem za granicą) Ta klasyczna pozycja ląduje wysoko w rankingach kontrowersji ze względu na fonetyczną pułapkę językową. Po włosku i hiszpańsku słowo „aneta” brzmi bardzo podobnie do potocznego lub zdrobniałego określenia kaczki („anatra” to po włosku kaczka). W Szwecji podobne słowo − „anka” − dosłownie oznacza kaczkę. 3. Brajan i Dżesika (spolszczone wersje zagranicznych hitów) To prawdopodobnie najbardziej polaryzująca grupa w całej historii polskich porodówek. Zapisywanie zachodnich imion w sposób dosłowny i fonetyczny jest często uznawane za przejaw kiczu. W opinii publicznej te imiona od lat kojarzą się z pragnieniem bycia światowym na siłę. 4. Adolf (ofiara historii i skojarzeń językowych) Choć to tradycyjne imię o pięknej etymologii, współczesny język i historia potraktowały je bezlitośnie. Adolf wywołuje jednoznaczne, mroczne skojarzenia historyczne. Nadanie takiego imienia dziecku w dzisiejszych czasach jest uznawane za skrajną lekkomyślność. 5. Kevin i Vanessa (dawne hity ze szklanych ekranów, z których śmieją się wszyscy) Pozycja numer pięć to klasyczny przykład syndromu fascynacji zachodnią popkulturą lat 90. Zapożyczenia z amerykańskich telenowel zestawione z bardzo tradycyjnymi, typowo polskimi nazwiskami o przyrodniczym lub wiejskim rodowodzie dają efekt, z którego kpią internetowi komentatorzy. Połączenie zagranicznego imienia z tradycyjnym nazwiskiem brzmi dla wielu nienaturalnie i pretensjonalnie. Wnioski dla rodziców szukających idealnego imienia Wybierając imię dla swojej pociechy, warto pamiętać, że trendy bywają niezwykle ulotne, a to, co dzisiaj znajduje się na szczycie popularności, za dwadzieścia lat może trafić na podobną listę kontrowersji. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego rozsądku, umiaru oraz dbałość o to, by imię nie stało się dla dziecka ciężarem w dorosłym życiu. Opinie w sieci (a także w rodzinie!) bywają surowe, ale ostateczna decyzja zawsze należy do rodziców, którzy kierują się wyłącznie miłością i dobrem swojego malucha. Zobacz też: 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
Od 500 do 1500 zł miesięcznie dla ucznia. Wystarczy 1 wniosek, a pieniądze popłyną szerokim strumieniem
Stypendia Warszawy im. Jana Pawła II wracają w edycji 2026/2027. Od 26 czerwca uczniowie, a od 1 września studenci uczący się w Warszawie mogą składać wnioski o wsparcie w wysokości 500–1500 zł miesięcznie. Program jest przeznaczony dla osób w trudnej sytuacji, ale z dobrymi wynikami i osiągnięciami.
Jeśli twoje dziecko uczy się w Warszawie (albo studiujesz tu i łączysz naukę z codziennymi wydatkami), warto zwrócić uwagę na stypendia m.st. Warszawy im. Jana Pawła II w edycji 2026/2027. Nabór dla uczniów startuje 26 czerwca i potrwa do 31 lipca, a dla studentów ruszy 1 września i zakończy się 10 października 2026 r. Wsparcie wynosi od 500 do 1500 zł miesięcznie, a w tym roku przygotowano ponad 400 stypendiów. Terminy są krótkie, a stawka wysoka: 500–1500 zł co miesiąc W praktyce to pieniądze, które mogą realnie odciążyć domowy budżet w trakcie roku szkolnego czy akademickiego: na dojazdy, materiały do nauki, zajęcia dodatkowe albo zwykłe, codzienne koszty. Kluczowe są jednak daty. Dla uczniów okres na złożenie wniosku wypada w wakacje: od 26 czerwca do 31 lipca. Dla studentów termin jest późniejszy: od 1 września do 10 października 2026 r. Wnioski składa się elektronicznie, więc formalności da się ogarnąć bez wizyt w kilku miejscach, ale to nie znaczy, że można zostawić wszystko na ostatni dzień. Warto też pamiętać, że liczba miejsc jest ograniczona: w tej edycji na kandydatów czeka ponad 400 stypendiów. To sprawia, że liczy się nie tylko spełnienie warunków, ale i dobre przygotowanie dokumentów. To pomoc dla tych, którzy mają trudniej, ale nadal trzymają wysoki poziom Program jest skierowany do uczniów i studentów uczących się w Warszawie, którzy mimo trudnych warunków materialnych, zdrowotnych lub rodzinnych mają dobre wyniki w nauce. Wymagane są minimalne średnie: uczniowie: co najmniej 4,0, studenci: co najmniej 3,5. Poza ocenami znaczenie mają też osiągnięcia i aktywności: naukowe, artystyczne, sportowe albo społeczne. To ważna informacja zwłaszcza dla rodziców dzieci, które angażują się w wolontariat, koła zainteresowań czy zawody sportowe, bo takie działania również są brane pod uwagę. Dla uczniów obowiązuje też kryterium dochodowe: dochód rodziny nie może przekraczać 3 tys. zł netto miesięcznie na osobę w gospodarstwie domowym. Ten warunek jest kluczowy na etapie oceny wniosku, dlatego dobrze jest zawczasu uporządkować dokumenty potwierdzające sytuację materialną. Punkt za punkt: jak działa konkurs i co trzeba mieć pod ręką Stypendium jest przyznawane w konkursie punktowym. W praktyce oznacza to, że liczy się suma punktów, które kandydat uzyska na podstawie przedstawionej dokumentacji. Wniosek składa się drogą elektroniczną, ale jego „siła” zależy od tego, jak kompletnie i czytelnie zostaną pokazane kryteria, które są oceniane. W dokumentacji, na podstawie której przyznawane są punkty, uwzględnia się: dokumentację wyników w nauce, potwierdzenie sytuacji materialnej, wykaz dodatkowej działalności i osiągnięć. O rozpoczęciu naboru poinformował operator stypendiów, Centrum Myśli Jana Pawła II. To właśnie ta instytucja odpowiada za stronę organizacyjną programu. Warto spojrzeć na skalę wsparcia z poprzedniej edycji: w edycji 2025/2026 stypendia otrzymywało 423 uczniów i studentów, co miesiąc dostając 500–1500 zł. W całej, 22-letniej historii programu miasto wsparło blisko 10,5 tys. młodych Warszawiaków, przekazując łącznie ponad 52 mln zł. Źródło: Portal Samorządowy Zobacz też: „Nauczycielka wysłała smsa o 23, ale chyba pomyliła numery. Wstyd mi było to czytać, przecież to pedagog!”
ZUS blokuje 800 plus, a nawet cofa wypłaty. Te osoby stracą pieniądze przez 1 błąd
800 plus dla uchodźców z Ukrainy jest dziś weryfikowane automatycznie w zintegrowanych bazach ZUS, Straży Granicznej i Systemu Informacji Oświatowej. Nowe warunki szkolne i zawodowe oraz zasada 30 dni poza Polską sprawiają, że świadczenie może zostać wstrzymane od razu, a część wypłat cofnięta.
Świadczenie „Rodzina 800 plus” dla osób z Ukrainy posiadających status UKR działa dziś w realiach pełnej cyfryzacji. Wnioski są sprawdzane bez ręcznego „przeglądania papierów” i bez wizyt w domach. To oznacza też mniej miejsca na pomyłki: jeśli w rejestrach brakuje właściwego wpisu albo formalność została domknięta z opóźnieniem, ZUS może zatrzymać wypłatę natychmiast. Jeden brak w systemie i pieniądze nie wpłyną W praktyce liczy się zgodność danych w kilku państwowych bazach. System potrafi szybko wychwycić sytuacje, w których ktoś składa wniosek, ale nie spełnia warunków wynikających z przepisów. Efekt jest odczuwalny: po zaostrzeniu zasad liczba wypłat dla obywateli Ukrainy znacząco spadła, a wiele wniosków zostało odrzuconych lub zablokowanych z powodów edukacyjnych albo zawodowych. Jeśli w rodzinie wszystko jest na bieżąco, automatyczna kontrola bywa po prostu kolejnym etapem procedury. Jeśli jednak gdzieś pojawia się „dziura” w danych, system nie czeka do końca miesiąca z reakcją. Szkoła w Polsce jako twardy warunek wypłaty Najmocniej akcentowany jest warunek szkolny. 800 plus przysługuje wyłącznie na dzieci, które realizują roczne przygotowanie przedszkolne albo obowiązek szkolny w polskiej placówce. Nie chodzi o sam zamiar czy zapisy „w toku”, tylko o widoczny w rejestrze fakt, że dziecko jest przypisane do konkretnej szkoły, przedszkola i klasy. ZUS weryfikuje to w Systemie Informacji Oświatowej (SIO) po numerze PESEL dziecka. Gdy system nie znajduje właściwego przypisania, generowana jest decyzja odmowna. Warto też pamiętać o jeszcze jednej zmianie, istotnej dla rodzin układających życie między dwoma krajami: zdalne lekcje prowadzone online przez ukraińskie instytucje nie są podstawą do wypłaty świadczenia w Polsce. Dla rodziców i opiekunów oznacza to prostą, choć nie zawsze łatwą lekcję: nawet jeśli dziecko realnie się uczy, liczy się to, co pokazuje polski rejestr edukacyjny. Czasem problemem bywa nie brak nauki, tylko brak formalnego przypisania w SIO. Wyjazd na ponad 30 dni i kontrola graniczna Drugim filarem weryfikacji są rejestry przekroczeń granic prowadzone przez Straż Graniczną. W przypadku osób ze statusem UKR wyjazd z Polski na okres dłuższy niż 30 dni oznacza utratę legalności pobytu, a w konsekwencji wstrzymanie transferów socjalnych, w tym 800 plus. Istotne jest to, na czym opiera się kontrola: wyłącznie na oficjalnych, państwowych rejestrach przekroczeń granic. System nie korzysta z geolokalizacji telefonów ani z danych o logowaniach do banku. Jeżeli naruszenie zostanie wykryte „wstecz”, ZUS także wydaje decyzję o nienależnie pobranych świadczeniach. To nie jest tylko wstrzymanie kolejnego przelewu: pojawia się obowiązek zwrotu pieniędzy wraz z odsetkami. Składki pod lupą, czyli wymóg aktywności zawodowej rodzica Do kryteriów doszedł także wymóg aktywności zawodowej rodzica lub opiekuna składającego wniosek. Weryfikacja jest automatyczna: ZUS sprawdza w swoich rejestrach, czy od wynagrodzenia wnioskodawcy są odprowadzane składki emerytalno-rentowe. W zależności od formy zatrudnienia podstawa wymiaru składek ma wynosić co najmniej 50 proc. albo 30 proc. minimalnego wynagrodzenia. Przewidziano też wyjątki, m.in. dla rodziców dzieci z niepełnosprawnościami. Za aktywność uznawane są legalne formy pracy (umowa o pracę, umowa zlecenie), prowadzenie działalności gospodarczej, a także oficjalne pobieranie zasiłku dla bezrobotnych lub udział w szkoleniach z urzędu pracy. Praca w szarej strefie eliminuje z programu, bo w rejestrach nie ma po niej śladu. Wszystkie te elementy łączy jedno: system działa szybko i opiera się na twardych danych. Jeśli wasza sytuacja się zmienia (szkoła, praca, dłuższy wyjazd), to właśnie te rejestry decydują, czy przelew zostanie zrealizowany bez przeszkód. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Nawet 9600 zł na każde dziecko: wielu ojców nie wie, że te pieniądze im się należą. Część świadczeń przepada
To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem
Prognozy trendów na 2027 rok nie pozostawiają złudzeń, ponieważ ta trzyliterowa perełka lada moment zdominuje porodówki i podbije rankingi najchętniej wybieranych imion w Polsce.
Choć w oficjalnych dokumentach coraz częściej pojawia się jako samodzielne, pełnoprawne imię, w rzeczywistości Teo wywodzi się bezpośrednio od klasycznego, dostojnego Teodora. Aby w pełni zrozumieć jego fenomen, musimy wybrać się w fascynującą podróż do starożytnej Grecji, gdzie narodziło się oryginalne brzmienie Theódōros. Skąd pochodzi imię Teo i jakie ukryte znaczenie kryje w sobie ta krótka forma? Teodor to genialne połączenie dwóch greckich słów: theos, oznaczającego Boga, oraz dōron, które tłumaczymy jako dar lub podarunek. W dosłownym znaczeniu to imię niesie więc za sobą przepiękne, pełne miłości przesłanie i oznacza dar od Boga lub − podarowany przez Boga. Dla wielu rodziców ten religijny aspekt ma ogromne, symboliczne znaczenie. W dawnych czasach takie imię nadawano dzieciom, które były długo wyczekiwane, wymodlone i traktowane jako prawdziwy cud i błogosławieństwo dla całej rodziny. Co ciekawe, w naszej rodzimej tradycji słowiańskiej istnieje dokładny, dosłowny odpowiednik tego znaczenia. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, co łączy Teodora z Bogdanem lub Bożydarem, to właśnie wspólny, piękny sens ukryty w korzeniach tych słów. Zamiast jednak sięgać po tradycyjne, nieco archaiczne formy, współcześni rodzice wolą lżejszą, dynamiczną wersję, która brzmi dumnie i globalnie. Dlaczego nowoczesne mamy oszalały na punkcie imienia z trzema literami? Moda na krótkie, trzyliterowe imiona dla chłopców trwa w najlepsze, ale to konkretne imię ma nad innymi ogromną przewagę. Jest niezwykle melodyjne, proste do zapamiętania i pozbawione typowo polskich znaków diakrytycznych, dzięki czemu brzmi świetnie w każdym zakątku świata. W dobie otwartych granic i międzynarodowych podróży rodzice coraz częściej szukają dla swoich dzieci imion uniwersalnych, które będą łatwe do wymówienia zarówno przez babcię z Mazur, jak i rówieśników na zagranicznych stypendiach. To imię idealnie wpisuje się w ten kosmopolityczny trend, zachowując przy tym swój unikalny, ciepły charakter. Trzy litery to kwintesencja nowoczesnego minimalizmu, który doskonale komponuje się zarówno z długimi, tradycyjnymi nazwiskami, jak i tymi krótszymi. Wystarczy wypowiedzieć je na głos, by poczuć, jak miękko i przyjaźnie brzmi. Nic dziwnego, że młode mamy szukające alternatywy dla wszechobecnych Janów, Antonich czy Aleksandrów, widzą w nim idealny kompromis pomiędzy oryginalnością a szacunkiem do tradycji. Imię Teodor: najsłodsze skojarzenia z pluszowym przyjacielem z dzieciństwa Istnieje jeszcze jeden, niezwykle uroczy powód, dla którego to imię budzi tak pozytywne emocje na całym świecie. Kiedy myślimy o jego pełnej formie, czyli Teodorze, przed oczami od razu staje nam angielskie, niezwykle popularne zdrobnienie − Teddy. A stąd już tylko krok do najpopularniejszej zabawki świata, czyli pluszowego misia, znanego jako Teddy Bear. Nazwa ta powstała na cześć prezydenta USA, Theodore'a Roosevelta, i od ponad stu lat kojarzy się z bezpieczeństwem, ciepłem domowego ogniska i najsłodszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Wybierając to imię dla swojego maluszka, dajesz mu w pakiecie niezwykle ciepłą aurę. Chłopiec o tym imieniu kojarzy się z kimś opiekuńczym, wrażliwym, a jednocześnie silnym i wzbudzającym powszechną sympatię. Wszystko to sprawia, że imię Teo (lub Teodor) nie ma w sobie nic z surowości innych religijnych czy historycznych propozycji. Jest świeże, pełne wdzięku i ma w sobie magię. Zobacz też: Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”