Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-13T11:01:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 10 zwrotów, których nie wolno mówić dziecku. Uczą bezradności i życia w lęku
items: 5 skutków wychowania przez mądrych rodziców. Widać je już u 5-latków
items: 5 zdań, które ranią dziecko najbardziej. Mówią je tylko nieświadomi rodzice
items: Te dzieci osiągną sukces w przyszłości. Rodzice codziennie pozwalają im ćwiczyć 1 rzecz
items: 4 nawyki rodziców, które niszczą w dziecku pewność siebie. Już zawsze będzie szarą myszką
items: Żenująca scena w sklepie, do wózka podszedł obcy mężczyzna. „Co jest z tymi ludźmi?”
items: 5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
items: W przedszkolu zabronili bajek o księżniczkach. W tłumaczenie nauczycielki trudno uwierzyć
items: Ksiądz rozdaje dzieciom Wojanki za udział w roratach. „Podejmiesz wyzwanie?”
items: Te dzieci są najszczęśliwsze. Ich rodzice robią 5 rzeczy codziennie rano
items: Rodzicu, nie wychowuj darmozjada. Tych 5 rzeczy musi robić w domu każde dziecko
items: „Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
items: Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
items: Przedszkolaki z Olsztyna śpią na mrozie na plastikowych leżaczkach. „Biedne te dzieci”
items: 9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
items: 12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
items: 6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
items: Kontrowersyjny prezent dla dziecka, które ma wszystko. To teraz hit: „Żyje do kilku dni”
items: Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
items: Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
items: Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
items: Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
items: Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
items: Dzieci ćwiczą do jasełek, zamiast wkuwać matematykę. Rodzice wściekli: „Kiedy nadrobią zaległości?”
items: Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”

10 zwrotów, których nie wolno mówić dziecku. Uczą bezradności i życia w lęku
type: item
date: 2025-12-13T11:00:29.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem jedno zdanie rzucone mimochodem działa jak kropla na skałę. Niby nic, a po latach widać, co w dziecku utrwaliło się na dobre – lęk, poczucie winy, wyuczona bezradność.
encoded: Nie musi wcale dojść do wielkich dramatów, żeby w człowieku urosło przekonanie, że świat jest przeciwko niemu. Wystarczą powtarzane codziennie zdania, drobne docinki, niby niewinne komentarze. Dzieci łapią je jak gąbka, a potem noszą pod skórą dużo dłużej niż nam się wydaje. Nie chodzi o to, żebyśmy teraz bali się każdego słowa. Wychowanie to żywa relacja, pełna emocji, potknięć, przeprosin. Chodzi o uważność na komunikaty, które wtłaczają dziecko do roli kogoś słabszego, gorszego, skazanego na porażkę. Słowa, które podcinają dziecku skrzydła „Zawsze wszystko psujesz.” To zdanie wpycha dziecko do pudełka z napisem „nieudacznik”. Nawet jeśli były to tylko nerwy po rozlanej herbacie, ono usłyszy wyrok na swoją osobę, nie ocenę sytuacji. „Nic z ciebie nie będzie.” Dla dorosłego to czasem skrót myślowy w złości. Dla dziecka – informacja, że nie ma sensu próbować. Po co się starać, skoro wynik jest z góry przesądzony. „Ty się do tego nie nadajesz.” Zamiast pomóc znaleźć sposób, odbieramy odwagę do eksperymentowania. A przecież dzieci uczą się właśnie przez próby i błędy. „Inni potrafią, tylko ty nie.” Porównanie boli bardziej niż zakaz. Nawet jeśli mówimy to „motywacyjnie”, dziecko dostaje przekaz: jest gorsze od reszty świata. „Co z tobą jest nie tak.” To pytanie nie otwiera rozmowy, tylko zawstydza. Pod spodem siedzi sugestia, że problemem jest ono, nie sytuacja. „Przestań się mazgaić.” W ten sposób uczymy, że emocje są niewygodne i trzeba je chować. A potem dorosły człowiek nie umie powiedzieć, że jest mu smutno lub trudno, więc dusi to w sobie. „Nie przesadzaj, to nic takiego.” Dla nas „drobiazg”, dla dziecka ważna sprawa. Unieważnianie emocji podcina zaufanie do własnych odczuć: „Skoro mama mówi, że nic się nie stało, to może ja przesadzam w każdej sytuacji”. „Taki już jesteś.” Brzmi łagodnie, ale jest jak stempel. Zamykamy dziecko w stałej roli: nieśmiałego, bałaganiarza, marudy. „Nie rób wstydu.” Wstyd to jeden z najsilniejszych hamulców rozwoju. Dziecko zaczyna ż…

nie-wychowuj-ofiary-losu-7013492.png
width: 1600
height: 1200

5 skutków wychowania przez mądrych rodziców. Widać je już u 5-latków
type: item
date: 2025-12-09T15:44:20.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: świadome rodzicielstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Zdarza mi się patrzeć na małe dzieci i myśleć, że one już teraz pokazują, jaką drogą ktoś je prowadzi w domu. Nie chodzi o grzeczność na pokaz ani o to, kto szybciej policzy do stu, tylko o subtelne sygnały, które widać w codziennych sytuacjach.
encoded: Mądre wychowanie nie ma nic wspólnego z perfekcją, modnymi metodami ani wiecznym spokojem. To raczej zestaw codziennych wyborów: jak reagujemy na dziecięce emocje, jak stawiamy granice, jak sami traktujemy siebie i innych. I chociaż owoce wychowania widzi się w pełni dopiero po latach, niektóre skutki ujawniają się zaskakująco wcześnie. U przedszkolaków widać je jak na dłoni, jeśli tylko przestaniemy szukać „cudownych dzieci” i zaczniemy patrzeć na realne zachowania. 1. Wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa i spokoju Pierwszy znak mądrego wychowania to nie brak płaczu ani bezproblemowość. Przeciwnie, taki maluch umie płakać, złościć się i mówić, że czegoś nie chce. Różnica jest taka, że w środku ma poczucie, że świat się od tego nie zawali. Widzę to w drobiazgach: pięciolatek potrafi wejść do nowej sali, zostać na urodzinach bez rodzica, spróbować zabawy, której nie zna. Czasem się boi, ale nie zamiera. Wie, że ma dokąd wrócić, że jego dorosły jest przewidywalny, że emocje da się przeżyć. To bezpieczeństwo bierze się z codziennej obecności. Nie z siedzenia nad dzieckiem 24 godziny, tylko z bycia naprawdę w kontakcie: słuchania, nazywania emocji, pokazywania, że trudne chwile są normalne. Mądrzy rodzice nie uciekają od dziecięcej złości, nie zawstydzają jej. Pokazują, że można ją wyrazić, a potem wrócić do równowagi. 2. Umiejętność mówienia o emocjach i potrzebach Mądrze wychowywane dziecko często zaskakuje słowami, których nie uczą przedszkola ani bajki. Ono mówi: „Jest mi smutno”, „Złoszczę się, bo chciałem dokończyć”, „Potrzebuję chwili”. To nie jest wygłaszanie gotowych formułek. To szczerość, która wypływa z tego, że w domu ktoś traktuje emocje poważnie. Zauważyłam, że takie dzieci rzadziej wpadają w spiralę krzyku bez końca. One też potrafią się rozpędzić, jasne, jednak szybciej łapią kontakt ze sobą. Umieją poprosić o pomoc, zamiast uderzać, gryźć albo zamykać się w sobie. To efekt tego, że rodzice nie oczekują od malucha „przyjemnego nastroju”, tylko uczą go roz…

wychowanie-przez-madrych-rodzicow-922d985.png
width: 1600
height: 1200

5 zdań, które ranią dziecko najbardziej. Mówią je tylko nieświadomi rodzice
type: item
date: 2025-12-09T14:25:58.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: W domu czasem padają słowa, które szybko znikają z naszej pamięci. W dziecku zostają jednak na długo, układając się w cichy obraz tego, kim jest i czego może się po świecie spodziewać.
encoded: Najbardziej ranią te „zwykłe” komunikaty, powtarzane mimochodem, w pośpiechu, w zmęczeniu. Badania nad przemocą werbalną pokazują, że słowa potrafią zostawić ślad równie silny, a czasem silniejszy niż inne formy krzywdzenia („Child Abuse & Neglect”, 2023). Dorośli, którzy w dzieciństwie często słyszeli upokarzające lub podważające ich wartość zdania, częściej zmagają się potem z obniżonym dobrostanem psychicznym. To nie publicystyka, to twarde dane. Słowa, które ranią dziecko Nie ma rodzica idealnego. Sama też wielokrotnie łapałam się na tym, że stres próbuje mówić przeze mnie. Różnica polega na tym, że mamy szansę zobaczyć, które zdania są jak drzazga. Wyjęta od razu, boli chwilę. Zostawiona, jątrzy się latami. Zdanie 1: „Jesteś taki… (leniwy, niegrzeczny, niezdarny)” Etykiety są wygodne. Jednym słowem opisują cały chaos dnia. Problem w tym, że dziecko nie słyszy „Dzisiaj zachowałeś się nie w porządku”, tylko „Taki jesteś”. Z czasem zaczyna budować tożsamość wokół tych łat. Psychologowie od lat zwracają uwagę, że stałe przypisywanie cech („Jesteś głupi”, „Jesteś okropna”) uderza w samoocenę i poczucie sprawczości. Co mówić zamiast: „Nie podoba mi się to, co zrobiłeś” albo „Złości mnie to zachowanie”. Oceniamy wtedy czyn, nie człowieka. Zdanie 2: „Przestań płakać, nic się nie stało” Wielu z nas słyszało to w dobrej wierze. Chodziło o ukojenie. Dla dziecka brzmi jednak jak komunikat: „Twoje emocje są niewłaściwe”, „Nie ufaj temu, co czujesz”. W tekstach psychologów powtarza się jedno ostrzeżenie: unieważnianie emocji utrudnia później ich rozumienie i regulowanie. Zwykle pomaga prostsze zdanie. „Widzę, że jest ci smutno” albo „To było przykre”. Samo nazwanie emocji często działa jak oddech. Zdanie 3: „Zobacz, jak inni sobie radzą, a ty nie” Porównania mają być motywacją, a najczęściej stają się miarą wstydu. Dziecko słyszy, że jest „gorsze”, nawet jeśli my chcemy je popchnąć do wysiłku. Specjaliści podkreślają, że takie zestawienia niszczą pewność siebie i budują rywa…

slowa-ktore-rania-dziecko-736feca.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci osiągną sukces w przyszłości. Rodzice codziennie pozwalają im ćwiczyć 1 rzecz
type: item
date: 2025-12-07T14:00:22.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy słucham rodziców opowiadających o swoich dzieciach, coraz częściej mam wrażenie, że największy lęk nie dotyczy ocen, zdrowia ani przyszłej pracy. Chodzi o coś bardziej cichego i codziennego, co potrafi zaważyć na całym dorosłym życiu.
encoded: Nieraz łapałam się na tym, że w rozmowach o wychowaniu kręcimy się wokół jednego słowa: „grzeczność”. Brzmi niewinnie, nawet kojąco. Grzeczne dziecko nie sprawia kłopotów, słucha, nie przerywa, nie podważa decyzji dorosłych. A jednak coraz więcej badań i ekspertów mówi coś, co na początku wydawało się przewrotne: przesadna uległość potrafi kosztować dziecko więcej, niż nam się wydaje. Ostatnio wysłuchałam rozmowy z dr Sunitą Sah, psycholożką i profesorką na Cornell University, która od lat bada zjawisko posłuszeństwa, wpływ autorytetów oraz to, dlaczego tak trudno nam mówić „nie”. W podcaście „Good Inside” opowiadała o tym, że nieposłuszeństwo nie zawsze jest wadą, a dzieci warto uczyć… zdrowego sprzeciwu. Wprost mówiła, że czasem „bycie tak posłusznym i zgodnym jest złe”, bo w życiu przychodzą momenty, kiedy trzeba zabrać głos. Nieposłuszne dziecko nie znaczy złe dziecko Z perspektywy dorosłego posłuszeństwo bywa wygodne. Dziecko szybciej się ubierze, sprawniej wyjdzie z domu, nie będzie negocjować każdego kroku. Dr Sah zwraca jednak uwagę na coś ważnego: jeśli trenujemy dzieci wyłącznie do uległości, odbieramy im pole do ćwiczenia asertywności. A bez tych prób nie zbudują kompetencji, która w przyszłości decyduje o ich sile. Widzę to w historiach rodziców, z którymi rozmawiam. Jedni mówią: „Nasza córka jest taka spokojna, nie ma z nią problemów”. Drudzy dodają: „Syn jest bardzo posłuszny, ale gdy ktoś go pyta o zdanie, milczy”. I tam jest sedno. Dziecko, które nigdy nie miało przestrzeni na sprzeciw, w dorosłości często czuje się niezręcznie, kiedy ma zawalczyć o siebie. Asertywność u dzieci rośnie wtedy, kiedy rodzic pozwala na „nie” To ta jedna rzecz, którą warto ćwiczyć codziennie: mówienie „nie” w uzasadnionych sytuacjach. Nie chodzi o bunt dla samego buntu ani o brak szacunku. Chodzi o jasny sygnał: „to mi nie pasuje”, „mam inny pomysł”, „chcę inaczej”. Dziecko, które uczy się, że ma prawo do takiego komunikatu, buduje poczucie sprawczości. A ono jest fundame…

nieposluszne-dziecko-c597dec.png
width: 1600
height: 1200

4 nawyki rodziców, które niszczą w dziecku pewność siebie. Już zawsze będzie szarą myszką
type: item
date: 2025-12-06T17:00:42.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: nieśmiałe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie dziecka
description: Nieraz słyszę od dorosłych, że „tacy już są” i nie mają odwagi wychodzić przed szereg. A ja widzę w tym cień dawnych rodzinnych scen. Pewne codzienne drobiazgi potrafią ustawić dziecko na przegranej pozycji na lata.
encoded: Wiele razy słyszę od znajomych rodziców to samo zdanie: „Chcę dla dziecka dobrze”. Wierzę w to. Tyle że dobre chęci nie zawsze prowadzą do dobrych skutków. Czasem drobne, powtarzane codziennie nawyki robią w dziecięcej głowie większą wyrwę niż jeden głośny konflikt. I najgorsze jest to, że dziecko zwykle nie potrafi nawet powiedzieć, skąd bierze się jego niepewność. Po prostu rośnie w przekonaniu, że „tak ma być”. Jak wychować pewne siebie dziecko? Pewność siebie nie rodzi się z wielkich przemówień o odwadze. Rodzi się z tysięcy małych sygnałów: jak na nie patrzycie, jak reagujecie na błędy, jak mówicie o świecie i o nim samym. Poniżej opisuję cztery szkodliwe nawyki, które widzę najczęściej. Dobra wiadomość: da się je zmienić szybciej, niż się wydaje. 1. Krytyka zamiast informacji zwrotnej Wielu rodziców myli krytykę z wychowaniem. Krytyka brzmi mniej więcej tak: „Znowu się nie postarałeś”, „Ty zawsze robisz bałagan”, „Co z tobą jest nie tak”. Dziecko słyszy wtedy słowa nie o zachowaniu, tylko o sobie. I krok po kroku buduje obraz własnej osoby jako „tej gorszej”, „tej, która zawodzi”. Informacja zwrotna wygląda inaczej: dotyczy konkretu i zostawia przestrzeń na zmianę. „Widzę, że pokój jest nieposprzątany. Ustalmy, kiedy to ogarniecie” albo „Co wam pomogło w tym zadaniu, a co było trudne”. Kiedy rozmawiam z dorosłymi, którzy nie wierzą w siebie, prawie zawsze w ich dzieciństwie przewijały się zdania o tym, jacy są, a nie co zrobili. To ogromna różnica. 2. Porównywanie do innych dzieci „Zobacz, jak Kasia ładnie czyta”, „Twój brat w twoim wieku był samodzielny”, „Inne dzieci potrafią się zachować”. Te słowa często wypowiadacie z nadzieją, że zmotywują. A one motywują tylko do jednego: do chowania się. Porównywanie uczy dziecko, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast rozwijać własne tempo i mocne strony, zaczyna się ścigać o akceptację. Albo rezygnuje, bo „i tak nie dogoni”. Widziałam to wiele razy w szkołach i w rozmowach z rodzicami. Dzie…

niesmiale-dziecko-2-3b5df25.png
width: 1600
height: 1200

Żenująca scena w sklepie, do wózka podszedł obcy mężczyzna. „Co jest z tymi ludźmi?”
type: item
date: 2025-12-06T06:00:33.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: asertywność
subject: dotyk
subject: zakupy z dzieckiem
description: Wystarczy zwykły wypad do sklepu, żeby w głowie odpalił się alarm i pytanie, jak daleko sięga cudza bezrefleksyjność. To, co opisała jedna z mam na Threads, uświadomiło mi coś ważnego: granice naszych dzieci wciąż są traktowane jak sprawa do negocjacji.
encoded: Autorka wpisu relacjonuje sytuację z kolejki do kasy. Pakowała zakupy, obok w wózku siedział jej synek. Za nimi stał mężczyzna, który najpierw zagadał malucha, po czym „wyciągnął rękę i dotknął jego twarzy”. Mama zareagowała instynktownie. Jedną ręką przyciągnęła wózek, drugą dotknęła twarzy mężczyzny, pytając spokojnie, czy jemu też jest tak „fajnie”. Mężczyzna zamarł, rzucił tylko, że „nie pomyślał”. A ona odpowiedziała krótko: „to zauważyłam”. Potem dodała jeszcze coś, co powinno wisieć nad każdym wózkiem w Polsce: dziecko nie powie, że nie chce być dotykane przez obcych, a żaden rodzic sobie tego nie życzy. W komentarzach inni rodzice opisali mnóstwo podobnych doświadczeń. Jedna osoba podsumowała trafnie: „Uśmiechnąć się czy zagadać – ok, ale skąd w ludziach poczucie, że można łapać się za obce dzieci?”. Inna mama wspomniała scenę z Biedronki, gdzie starsza pani zaczęła głaskać niemowlę po policzku, a ona w nerwach krzyknęła, żeby przestała. Jeszcze ktoś przyznał, że obca kobieta włożyła ręce do wózka pod plecki trzymiesięcznej córki, jakby to była rzecz wspólna, dostępna na wyciągnięcie dłoni. I takich historii było dużo. Wniosek jest jeden: to zjawisko częste, a my wciąż próbujemy je „grzecznie znosić”. Dlaczego dotykanie dziecka przez obcych to nie jest „miły gest” Wiem, że wielu ludziom wydaje się, że robią coś serdecznego. Uśmiech do niemowlaka, krótkie „ale słodziak” – to mnie nieraz rozczuliło. Problem zaczyna się w momencie, kiedy ta serdeczność zmienia się w dotyk bez pytania. Dotyk to nie dekoracja rozmowy. To wejście w czyjąś przestrzeń, także przestrzeń dziecka. Po pierwsze chodzi o bezpieczeństwo i zdrowie. Dzieci mają delikatny układ odpornościowy, a sezon infekcyjny trwa właściwie cały rok. Obcy człowiek nie wie, czy maluch jest po chorobie, ma obniżoną odporność, nie wie też, gdzie przed chwilą były jego ręce. Po drugie chodzi o psychikę i granice. Jeśli od małego uczymy dziecko, że ktoś może je dotknąć bez pytania, to wysyłamy cichy komunikat: t…

mama-w-sklepie-b137770.png
width: 1600
height: 1200

5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
type: item
date: 2025-12-04T16:08:07.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: więź z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Wiele dorosłych reakcji wygląda na niewinną dyscyplinę, a w rzeczywistości potrafi po cichu podcinać dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Zaufanie i więź nie znikają nagle, raczej kruszą się w drobnych momentach, których na co dzień nawet nie uznajemy za ważne.
encoded: Na co dzień obserwuję mnóstwo różnych sytuacji, w których matki, ojcowie, babcie reagują nie do końca tak, jakby chcieli, albo na tyle dobrze, na ile umieją. W większości z nich nie ma złej woli. Jest zmęczenie, stres, czasem bezradność. I jest też dziecko, które nie tyle „sprawdza granice”, co próbuje zrozumieć świat oraz siebie w tym świecie. Kiedy reagujemy z automatu albo naszą reakcją kieruje złość, łatwo wpaść w schematy, które niszczą zaufanie. Z zewnątrz wygląda to jak „wychowanie”, ale w rzeczywistości rani dziecko jak drzazgi. Pomału, ale coraz bardziej dotkliwie. Poniżej zebrałam pięć reakcji, które słyszę najczęściej. Wszystkie da się zamienić na coś lepszego. 1. Krzyk i zawstydzanie dziecka przy innych „Przestań w końcu”, „Zobacz, jaki wstyd”, „Nie rób z siebie błazna”. Wiem, jak to jest, gdy człowiek ma w głowie tysiąc spraw, a dziecko akurat w sklepie urządza protest. Krzyk bywa odruchem. Problem w tym, że dla dziecka to nie jest lekcja zachowania, tylko lekcja mająca prosty przekaz: „Gdy jest trudno, zostajesz sam i jeszcze cię upokorzę”. Co robić zamiast? Jeśli emocje rosną, zróbcie pauzę. Powiedzcie spokojnie: „Widzę, że coś cię bardzo złości, idziemy na bok i pogadamy”. Nawet jeśli rozmowa potrwa 30 sekund, dziecko dostaje sygnał, że jest ważne, a trudne emocje można unieść bez publicznego linczu. 2. Ironia, wyśmiewanie albo etykietowanie To są te drobne „żarciki”, które wcale nie są niewinne. „Ale z ciebie beksa”, „No tak, nasz geniusz znowu nie pamięta”, „Ty zawsze przesadzasz”. Etykieta przykleja się szybciej, niż nam się wydaje. Dziecko zaczyna myśleć o sobie przez pryzmat tego, co usłyszało od najbliższych. Co robić zamiast? Opisujcie zachowanie, nie osobę. Nie mówcie „Jesteś leniwy”, tylko „Widzę, że trudno ci się zabrać za lekcje, pomogę ci zacząć”. Zamiast „Znowu histeryzujesz”, powiedzcie „To dla ciebie ważne, opowiedz mi”. To zmienia ton rozmowy i buduje poczucie bezpieczeństwa. 3. Straszenie utratą miłości albo odejściem „Jak tak będzie…

toksyczne-reakcje-032b57b.png
width: 1600
height: 1200

W przedszkolu zabronili bajek o księżniczkach. W tłumaczenie nauczycielki trudno uwierzyć
type: item
date: 2025-12-04T14:12:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Przedszkolak
subject: bajki dla dzieci
subject: przedszkole
description: Zdarza mi się myśleć, że w temacie wychowania widziałam już wszystko, a potem internet podsuwa historię, która wytrąca z tej pewności. Tym razem chodzi o przedszkole z górnej półki i zakaz, którego mało kto spodziewałby się w miejscu stworzonym dla małych dzieci.
encoded: Kiedy rano przejrzałam Threads, w oczy wpadł mi wpis, który natychmiast wywołał falę komentarzy. Autor opisał sytuację znajomego ojca, który zapisał córkę do „elitarnego”, drogiego przedszkola. Niby nic nadzwyczajnego, dopóki nie otrzymał wezwania na pogadankę. Powód spotkania był tak nieoczywisty, że trudno przejść obok niego obojętnie. W placówce usłyszał, że nie powinien czytać córce bajek o księżniczkach, ponieważ takie historie mają jej stawiać „nierealne poprzeczki życiowe”. W skrócie: księżniczką nie zostanie, więc po co karmić ją tą wizją. Zamiast tego zasugerowano mu, że jeśli już musi coś czytać dziecku, niech „wygeneruje” opowieści o pani prezes albo prawniczce. Przyznam, że długo siedziałam nad tym zdaniem. Nie dlatego, że nie rozumiem intencji. Rozumiem ją aż za dobrze. Od lat obserwuję zmianę w podejściu rodziców do treści, których słuchają i które oglądają dzieci. Coraz częściej mamy świadomość, że niektóre klasyczne bajki są pełne schematów. Księżniczka bywa w nich delikatna, bierna, czekająca na ratunek. Chłopiec jest odważny, decyzyjny, ma miecz i plan. W tle przewija się przekaz o wyglądzie, o tym, co wypada, a co nie, o nagrodzie za „grzeczność”. To realny problem, z którym rodzice próbują sobie radzić. Bajki o księżniczkach a stereotypy w wychowaniu Jednak zakaz jako odpowiedź na stereotypy wydaje mi się drogą na skróty. W dodatku taką, która może przynieść odwrotny skutek. Dzieci nie uczą się świata w czarno-białych kadrach. One naturalnie sklejają rzeczywistość z wielu źródeł: z bajek, rozmów z dorosłymi, zabaw w przedszkolu, obserwacji rówieśników. Jeśli zabronimy jednej opowieści, nie usuniemy schematu. Co najwyżej przeniesiemy go w inne miejsce albo sprawimy, że stanie się „zakazanym owocem”. W bajkach o księżniczkach nie chodzi wyłącznie o tytuł, suknię i pałac. Dla wielu dzieci jest to po prostu historia o przyjaźni, odwadze, ciekawości świata. Znam dziewczynki, które oglądają klasyczne animacje i później biegają po placu zabaw z patykiem…

bajki-w-przedszkolu-2e00ff7.png
width: 1600
height: 1200

Ksiądz rozdaje dzieciom Wojanki za udział w roratach. „Podejmiesz wyzwanie?”
type: item
date: 2025-12-04T12:32:15.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: napoje dla dzieci
description: Ks. Patryk Kruk wpadł na kontrowersyjny sposób przyciągnięcia młodzieży do kościoła. Uczestnicy rorat, którzy przyjdą na nie przynajmniej osiem razy, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Dla wytrwalszych przewidziano niespodziankę.
encoded: Ks. Patryk Kruk postanowił podjąć nietypową próbę zachęcenia młodzieży do udziału w adwentowych mszach roratnich. Na dzieci czekają bardzo atrakcyjne, choć niecodzienne nagrody. Ksiądz rozdaje napoje za udział w roratach W mediach społecznościowych ksiądz ogłosił, że młodzi uczestnicy, którzy pojawią się na co najmniej ośmiu mszach roratnich i zdobędą odpowiednie potwierdzenia obecności, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Pomysł ten ma nie tylko zmobilizować dzieci do regularnego uczestnictwa w liturgii, ale również uczynić adwent bardziej atrakcyjnym dla najmłodszych wiernych. Osiem mszy – i nagroda w postaci Wojanka Zasady akcji są proste – od 1 do 23 grudnia, od poniedziałku do piątku, o godzinie 18:30 odbywają się msze roratnie. Osoba, która pojawi się przynajmniej osiem razy i za każdym razem otrzyma specjalną naklejkę jako potwierdzenie obecności, otrzyma nagrodę – Wojanka. Ten popularny napój stał się swoistym symbolem akcji, mającym przyciągnąć uwagę młodzieży i zmotywować ją do aktywnego udziału w przygotowaniach do świąt. View oEmbed on the source website Spadające statystyki religijności młodzieży – duchowni reagują Pomysł ks. Patryka Kruka nie pojawił się znikąd. Jak podaje PAP, latach 1992–2021 nastąpił gwałtowny spadek religijności młodych ludzi w Polsce. Odsetek osób w wieku 18–24 lata, które regularnie uczestniczą w praktykach religijnych, zmniejszył się z 69% do zaledwie 23%. Jednocześnie odsetek osób całkowicie niepraktykujących w tej grupie wzrósł z 7,9% do 36%. Wobec tych danych duchowni próbują podejmować nowe inicjatywy, by przyciągnąć młodzież do kościoła – jedną z nich jest właśnie kontrowersyjna akcja z Wojankiem. Tajemnicza niespodzianka dla najwytrwalszych uczestników Ks. Patryk Kruk zapowiedział także specjalną nagrodę dla tych, którzy pojawią się na większej niż osiem liczbie mszy. Szczegóły tej nagrody pozostają owiane tajemnicą. Kapłan tłumaczy to charakterem adwentu – jako czasu pełnego oczekiwania i niespodzianek. Być może …

wojanki-za-roraty-a595730.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci są najszczęśliwsze. Ich rodzice robią 5 rzeczy codziennie rano
type: item
date: 2025-12-03T10:21:02.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Poranki w domu potrafią być jak mała próba generalna przed całym dniem. Patrząc na to, co dzieje się między pierwszym „dzień dobry” a wyjściem za drzwi, można zauważyć kilka prawidłowości. To one odróżniają spokojne, pogodne dzieci od tych, które już od rana niosą w sobie napięcie.
encoded: To fascynujące, jak bardzo poranek potrafi ustawić cały dzień dziecka. Niby kilka minut, niby zwykła krzątanina między łazienką a kuchnią, a jednak to właśnie wtedy w głowie młodego człowieka zapisuje się komunikat: „Jestem ważny” albo „Muszę się dopasować do pośpiechu dorosłych”. Najszczęśliwsze dzieci nie mają wcale idealnie zaplanowanych poranków. Mają natomiast rodziców, którzy pokazują im pięć prostych rzeczy, zanim świat zacznie od nich wymagać. 1. Poranny kontakt z dzieckiem jest ważniejszy niż tempo dnia Zacznę od czegoś, co wydaje się banalne, a w praktyce jest najtrudniejsze. Kiedy w domu wszyscy jesteśmy jeszcze zaspani, a w głowie już pojawia się lista zadań, najłatwiej przejść obok dziecka „w trybie zadaniowym”. Tymczasem szczęśliwe dzieci dostają na starcie dnia mały, mocny sygnał: „Widzę cię”. To bywa uśmiech, zanim powiem „wstawaj”, krótkie przytulenie w drzwiach pokoju, kontakt wzrokowy, który trwa sekundę dłużej niż zwykle. Zauważyłam, że ta jedna chwila działa jak kotwica. Dziecko wie, że jest ważniejsze niż poranny pośpiech, nawet jeśli za pięć minut zaczną się standardowe obowiązki. Kiedy robię to świadomie, mój dom jakby od razu oddycha spokojniej. I nie chodzi o niekończące się czułości, tylko o jasny komunikat: „Najpierw ty, potem świat”. 2. Rodzinne rytuały rano budują więź i dają spokój Drugą rzeczą są małe, własne rytuały. Nic wielkiego. Wystarczy coś, po czym dziecko rozpoznaje, że to nasz wspólny początek dnia. Może to być np. spokojna muzyka w tle przy śniadaniu. Albo śniadanie zjedzone wspólnie i w spokoju, nawet jeśli trwa to tylko dziesięć minut. W tym czasie lepiej nie krążyć nerwowo po mieszkaniu, nie odpalać telefonu, nie dokładać w kółko nowych zadań do listy. Rytuały wyciszają, a jednocześnie wzmacniają więź. Dziecko nie musi zgadywać, w jakim nastroju jest dorosły, bo poranek ma swoją stałą, przewidywalną ramę. To daje mu poczucie bezpieczeństwa. Czasem jest to wspólne nakładanie płatków do misek, czasem krótki „toast” kakao, c…

poranek-z-dzieckiem-4f201f7.png
width: 1600
height: 1200

Rodzicu, nie wychowuj darmozjada. Tych 5 rzeczy musi robić w domu każde dziecko
type: item
date: 2025-12-02T14:21:15.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie dziecka
description: W wielu domach przychodzi moment, gdy rodzice zaczynają się zastanawiać, dlaczego codzienne obowiązki spadają wyłącznie na nich. To sygnał, że warto wprowadzić kilka prostych zasad, które uczą dzieci odpowiedzialności i zmieniają domową codzienność na lepszą.
encoded: Jako mama też przerobiłam etap „ja zrobię, będzie szybciej”. No jasne, że szybciej. Tylko potem ta szybkość wraca do nas rykoszetem, bo dziecko przyzwyczaja się, że dom ogarnia się sam, a ono jest jedynie lokatorem. I nie chodzi o wychowanie małego pracownika domowego, ale o kształtowanie nawyków, które budują samodzielność, szacunek do pracy innych i zwykłą życiową zaradność. Nie lubię słowa „darmozjad”, bo brzmi ostro. Rozumiem jednak, skąd się bierze. Z bezsilności, kiedy widzicie nastolatka, który nie umie wstawić prania, nie potrafi zrobić kanapki, a brudne kubki mnożą się w pokoju jak grzyby po deszczu. Znam ten obraz. W moim domu też bywało tak, że łatwiej było mi przemilczeć chaos, niż zaczynać kolejną rozmowę. W pewnym momencie dotarło do mnie jednak, że jeśli nie nauczę dziecka podstawowych obowiązków teraz, to później zapłaci za to ono. I to nie w teorii, tylko w dorosłym życiu, w relacjach, w pracy, w codzienności. Poniżej zebrałam pięć obowiązków, które naprawdę warto dać dziecku i zrobić z tego stały rytuał. Bez wielkiej rewolucji, bez wojny o każdy okruszek. Z konsekwencją, spokojem i jasnym komunikatem: w tym domu każdy dokłada swoją cegiełkę. 1. Sprzątanie po sobie, czyli dom nie ma niewidzialnej sprzątaczki To podstawa, od której zaczynam zawsze, gdy ktoś pyta mnie o domowe obowiązki dzieci. Nie chodzi o to, żeby dziecko codziennie odkurzało cały salon. Wystarczy proste sprzątanie „po sobie”. Zjedliście, odkładacie talerz. Zrobiliście bałagan z klocków, zbieracie je do pudełka. Użyliście farb, myjecie pędzle i stół. Brzmi banalnie, ale to właśnie ta banalność tworzy nawyk. U mnie zadziałała prosta reguła: każdy sprząta miejsce, z którego korzystał. Bez gadania, bez negocjacji. Początkowo bywało różnie, wiadomo. Pomogło jednak to, że nie poprawiałam po cichu. Jeśli coś było zrobione niedbale, wracaliśmy do tematu i robiliśmy to jeszcze raz, spokojnie. Z czasem dziecko zaczyna widzieć sens, bo dom staje się wspólną przestrzenią, a nie hotelem. 2. Sta…

obowiazki-dziecka-e6e2746.png
width: 1600
height: 1200

„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
type: item
date: 2025-12-02T13:25:25.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: rozwój dziecka
subject: szkoła podstawowa
description: Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
encoded: W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona.…

dzieci-w-szkole-3-5e7e028.png
width: 1600
height: 1200

Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
type: item
date: 2025-12-02T12:32:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
encoded: Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność kryty…

cezary-pazura-bdda74e.png
width: 1600
height: 1200

Przedszkolaki z Olsztyna śpią na mrozie na plastikowych leżaczkach. „Biedne te dzieci”
type: item
date: 2025-12-01T12:05:51.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: hartowanie dziecka
subject: odporność u dziecka
subject: przedszkole
description: Jedno zdjęcie z przedszkola w Olsztynie wystarczyło, żeby internet podzielił się na dwa obozy i zaczął kłócić o to, co jest dla dzieci dobre. Zobaczcie, co dokładnie pokazano w poście i dlaczego ten skandynawski zwyczaj w polskich warunkach budzi tyle emocji.
encoded: Post Przedszkola Norlandia z Olsztyna krąży po Facebooku, a dyskusja pod nim rozgrzała internet bardziej niż niejeden letni dzień. Na zdjęciach widać maluchy z grupy żłobkowej, które leżakują na tarasie na plastikowych leżaczkach. Są w kurtkach, pod kołdrami, szczelnie otulone, wyglądają na spokojne i rozluźnione. Przedszkole podpisało to tak: „Skandynawski klimat w Olsztynie? Tylko u nas. W Norlandia Przedszkola wierzymy, że bliskość natury to najlepsze, co możemy dać najmłodszym”. Dalej czytam, że drzemka na świeżym powietrzu „wzmacnia odporność, uspokaja i daje dzieciom naturalny komfort”. Z jednej strony brzmi to jak fragment książki o nordyckim podejściu do dzieciństwa. Z drugiej, nic dziwnego, że część osób łapie się za głowę. W komentarzach posypało się od zachwytów typu: „Bardzo dobrze, zacznijmy normalizować wychodzenie z dziećmi w każdą pogodę” albo „Takie leżakowanie jest bardzo pożyteczne i lepsze niż kiszenie się w zamkniętych pomieszczeniach”. Ale były też głosy ostre: „W moim odczuciu biedne te dzieci, serio”, i takie, które punktują szczegóły: że w Norwegii dzieci śpią w wózkach z izolacją, że powinny mieć wełniane ubrania, a nie kurtki, no i że polskie powietrze bywa dalekie od skandynawskiej czystości. Mam wrażenie, że tu nie ma jednej łatwej odpowiedzi na pytanie o sens bądź szkodliwość tego pomysłu. Są za to ważne pytania, które warto sobie poukładać, zanim rzucimy w eter krótkie „biedne te dzieci” albo równie krótkie „super, hartujmy”. Spanie dzieci na dworze w przedszkolu. Skąd ten pomysł i po co to robić? W Skandynawii drzemki na zewnątrz to nie egzotyka, tylko codzienność. Dzieci śpią w wózkach albo w śpiworach nawet przy niskich temperaturach, o ile są dobrze ubrane, suche i osłonięte przed wiatrem. Idea jest prosta: świeże powietrze ma wspierać sen i odporność, a kontakt z naturą pomaga regulować emocje. Norlandia pisze wprost, że ten moment wyciszenia „uspokaja i daje dzieciom komfort”. I tu zatrzymuję się na słowie „komfort”. Bo nie chodz…

spanie-na-dworze-2-dfd549a.png
width: 1600
height: 1200

9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
type: item
date: 2025-11-30T19:00:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Znam ten rodzicielski ścisk w żołądku, który pojawia się nagle i każe działać szybciej, mocniej, bardziej. Tyle że strach bywa sprytny i potrafi przebrać się za troskę, a wtedy łatwo przeoczyć to, co naprawdę dzieje się w relacji z dzieckiem.
encoded: Kiedy niedawno rozmawiałam z psycholożką o tym, co najczęściej ciąży rodzicom, usłyszałam prostą rzecz: nie boimy się dzieci, tylko świata, o którym myślimy, że je zrani. I właśnie w tym miejscu zaczyna się cała seria drobnych, czasem niemal niewidocznych błędów wychowawczych. Nie takich z gatunku „zła wola” albo „brak serca”. Raczej takich, które rodzą się z miłości, ale podlewane są niepokojem. Sama przez to przechodziłam i do dziś łapię się na odruchach, które nie służą ani mnie, ani moim dzieciom. Zbieram je tu, bo wiem, jak wielu rodziców czuje podobnie. Błędy wychowawcze wynikające ze strachu o dziecko w codziennych sytuacjach Wyręczanie na każdym kroku. Kiedy boję się, że dziecko sobie nie poradzi, podaję mu rękę za szybko. Zawiązuję buty, kończę zadanie, dopowiadam odpowiedź. Dziecko ma wtedy wygodniej, ale uczy się, że świat jest trudny, a ono potrzebuje kogoś, kto je „uratuje”. Kontrolowanie zamiast towarzyszenia. Strach każe mi sprawdzać plecak, przeglądać zeszyty, dopytywać o każdy szczegół. Niby robię to „dla bezpieczeństwa”, a w praktyce wysyłam sygnał: nie ufam ci, sam nie ogarniesz. Zamykanie w bańce. Czasem wydaje mi się, że najlepiej będzie, jeśli dziecko nie spotka się z niczym nieprzyjemnym. Ograniczam wyjścia, unikam trudnych tematów, filtruję znajomości. Tyle że ono i tak wyfrunie z domu, a bez treningu nie będzie wiedzieć, jak się poruszać w świecie. Wieczne ostrzeganie. „Uważaj”, „nie biegnij”, „nie ruszaj”. Te słowa lecą często automatycznie. W nadmiarze działają jak klosz, pod którym wszystko jest groźne. Dziecko zamiast ciekawości ćwiczy w sobie napięcie. Trzymanie dziecka przy sobie na siłę. Zdarzało mi się przedłużać pożegnania, robić z rozstań wielką sprawę, bo we mnie siedział lęk. Dziecko czuje te emocje, przejmuje je i zaczyna myśleć, że samodzielność to coś ryzykownego. Naprawianie każdej porażki. Gdy dziecko płacze, bo coś mu nie wyszło, mam odruch natychmiastowego „odkręcania” sytuacji. Dzwonię do nauczyciela, tłumaczę, proszę, za…

bledy-wychowawcze-7a6a437.png
width: 1600
height: 1200

12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
type: item
date: 2025-11-29T15:00:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie słowa, które wypowiadamy odruchowo, z troski albo ze zmęczenia, a potem dziwimy się, że w domu robi się cicho. Dziecko traci zaufanie do rodzica, bo zbyt wiele razy doświadczyło uczucia wstydu: za to, jak się czuje, co robi, co mówi, jak wygląda.
encoded: W zawstydzaniu nie chodzi o wielkie awantury. Najczęściej wszystko dzieje się mimochodem, między śniadaniem a wyjściem do szkoły, w samochodzie, w kolejce do apteki, w chwili, gdy emocje dziecka są większe niż nasza cierpliwość. Dorośli mają przewagę w słowach, tonie głosu i autorytecie. Dzieci mają tylko jedno narzędzie: wycofanie. I jeśli uznają, że przy nas jest im wstyd, to następnym razem problem zostawią dla siebie. Zdania, które zawstydzają, choć brzmią „normalnie” „Nie przesadzaj, to nic takiego.” Dla dziecka to komunikat: „twoje uczucia są bez sensu, nie pasują, są niewygodne”. Wstyd rodzi się wtedy, gdy ktoś daje nam sygnał, że reagujemy „nie tak”. Dziecko uczy się, że jego przeżycia nie mają znaczenia, więc lepiej o nich nie mówić. „Zobacz, inni sobie radzą, a ty nie.” Porównania są jak małe drzazgi. Nawet jeśli wskazujemy wzór z najlepszych intencji, dziecko słyszy, że jest „gorsze”. Wstyd miesza się z zazdrością i złością, a potem pojawia się myśl: „po co mam próbować, skoro i tak przegrywam w oczach rodzica”. To prosta droga do zamykania się albo do robienia wszystkiego na pokaz. „W twoim wieku już powinieneś to umieć.” W dorosłym świecie to brzmi jak mobilizacja, a w dziecięcym jak wyrok. Każde dziecko rozwija się w swoim rytmie i w różnych obszarach. Kiedy słyszy, że „powinno”, czuje wstyd, że nie nadąża. Zamiast dostać wsparcie, dostaje poczucie, że zawsze jest o krok w tyle. „Co z tobą jest nie tak.” To zdanie potrafi paść nawet w wersji żartobliwej, rzuconej mimochodem. Zostaje głęboko w sercu, bo dotyka tożsamości. Nie mówi: „to zachowanie mi się nie podoba”, tylko: „ty jesteś problemem”. Pamiętam znajomego chłopca, który po takim komunikacie przestał odpowiadać na pytania w klasie. Przestał, bo uznał, że z nim „jest coś nie tak”, więc każda próba może skończyć się kolejnym wstydem. „Znowu to samo.” Dla dorosłego to skrót myślowy: „jestem zmęczona tą sytuacją”. Dla dziecka to etykietka: „jestem męczące, nic się nie zmienia, nie ma sensu próbować”…

zawstydzone-dziecko-8fde6b1.png
width: 1600
height: 1200

6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
type: item
date: 2025-11-28T14:18:26.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Każdy rodzic zna to uczucie, kiedy dziecko wybucha, a jedyne, co ciśnie się na usta, to głośne i dobitne „uspokój się”. Z czasem zobaczyłam, że są słowa, które działają dużo lepiej, choć na pierwszy rzut oka brzmią mniej „stanowczo”.
encoded: Nie ma nic bardziej ludzkiego niż chęć zatrzymania dziecięcej złości albo płaczu jednym krótkim zdaniem. Sama przez lata tak robiłam. Wydawało mi się, że mówię coś rozsądnego, w końcu zależy mi na spokoju w domu i na tym, żeby dziecko poczuło się lepiej. Tylko że „uspokój się” najczęściej działa jak dolewanie oliwy do ognia. Dziecko słyszy w tym komunikat: „to, co czujesz, jest niewłaściwe” albo „przesadzasz”. A kiedy ktoś nam mówi, że przesadzamy, rzadko łagodniejemy. Dobra wiadomość jest taka, że nie trzeba być psycholożką ani mieć w zanadrzu długich przemówień. Wystarczy kilka prostych zdań, które pomagają dziecku nazwać to, co się z nim dzieje, i wrócić do równowagi. Poniżej podaję sześć zdań, które u mnie zrobiły największą różnicę. Nie są to złote formułki na każdy dzień, ale świetnie otwierają drzwi do rozmowy. Dlaczego „uspokój się” nie działa, a czasem wręcz szkodzi? Kiedy dziecko jest w silnej emocji, jego ciało jest w trybie alarmu. Ono nie „wybiera” złości, płaczu ani krzyku. Najpierw działa układ nerwowy, dopiero potem przychodzi myślenie. Gdy wtedy rzucam „uspokój się”, dziecko zwykle nie ma narzędzi, żeby to zrobić. Jest jak ktoś, komu w środku sztormu powiedziano by: „przestań się bać fal”. Do tego moje słowa brzmią jak rozkaz, więc emocja dostaje dodatkowy opór. W efekcie robi się głośniej, nie ciszej. Zamiast tego wolę podejść do emocji jak do sygnału. Złość oznacza potrzebę, strach oznacza potrzebę, płacz oznacza potrzebę. Moim zadaniem jest pomóc dziecku ją zauważyć, a nie ją uciszyć. 6 zdań, które pomagają dziecku opanować emocje 1. „Widzę, że jest ci trudno.” To zdanie nie rozwiązuje sytuacji od razu, ale daje dziecku coś bezcennego: poczucie, że jest widziane. Kiedy mówię spokojnie, nawet jeśli tak naprawdę mam ochotę wyjść na balkon, dziecko dostaje komunikat: „nie jesteś z tym sam”. Często już po chwili słyszę mniej krzyku, bo dziecko przestaje walczyć o uwagę. 2. „Chodź, pooddychamy razem.” Nie mówię „weź oddech, uspokój się”, tylko zaprasz…

dziecko-placze-ef2085d.png
width: 1600
height: 1200

Kontrowersyjny prezent dla dziecka, które ma wszystko. To teraz hit: „Żyje do kilku dni”
type: item
date: 2025-11-28T12:42:11.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: prezenty dla dzieci
description: Najpierw zobaczyłam reklamę między zdjęciami znajomych i od razu poczułam lekkie ukłucie w brzuchu. Niby piękna idea, a jednak coś w niej zgrzyta i nie daje spokoju.
encoded: Przyznam, że mam słabość do prezentów, które nie są kolejną zabawką leżącą potem w kącie. Lubię, kiedy podarunek zostawia w dziecku ślad, daje doświadczenie, uczy czegoś o świecie. Dlatego reklama, która ostatnio wyskoczyła mi na Instagramie, złapała mnie jak haczyk. Mini farma motyli w domu. Dla „dziecka, które ma wszystko”. W zestawie kilka poczwarek, proste pudełko do hodowli, instrukcja i obietnica tropikalnych skrzydeł w salonie. Niby pięknie. Tyle że jest jedna sprawa, która w tej reklamie ginie gdzieś pod zachwytem nad „cudem natury”: motyle żyją krótko. Czasem kilka dni, czasem parę tygodni. I właśnie to sprawiło, że zaczęłam się mocno zastanawiać, na ile taki podarunek jest trafiony, a na ile zostawia dziecko z trudnym doświadczeniem, na które może nie być gotowe. Sama mam w rodzinie maluchy, którym „wszystko już kupiliśmy”. Poniżej zbieram więc to, co według mnie warto rozważyć, zanim klikniecie „kupuję” motyla. Mini farma motyli dla dziecka, które ma wszystko. Na czym to polega Zestawy są proste: dostajecie poczwarki tropikalnych motyli, zwykle w małym pojemniku, do tego siateczkowe terrarium albo przezroczyste pudełko. Dziecko obserwuje, jak z poczwarek wychodzą owady, a potem karmi je owocami albo słodkim płynem. W materiałach reklamowych widzicie radość, szeroko otwarte oczy i skrzydła odbijające światło w mieszkaniu. Od strony edukacyjnej to świetna rzecz. Metamorfoza jest namacalna, dzieje się tuż przed oczami. Dziecko widzi, że przyroda ma swój rytm i że życie ma etapy. Takiej lekcji nie da nawet najlepszy film. Rozumiem więc, skąd ta moda. Tylko że ta lekcja ma też drugi rozdział. Motyl nie jest zabawką. To żywe stworzenie, które w pewnym momencie umrze. I nie da się tego „odkręcić” kolejną baterią, nowym trybem albo naprawą w serwisie. Żywe stworzenie jako prezent. Co może zyskać dziecko, a co je przytłoczy Jeżeli dziecko jest ciekawe świata, lubi obserwować zwierzęta, ma w sobie spokój i chętnie zadaje pytania, taki podarunek może być zachwycając…

motyl-dla-dziecka-e93dc69.png
width: 1600
height: 1200

Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
type: item
date: 2025-11-28T10:53:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie chwile, kiedy słyszę jedno zdanie i od razu czuję, że coś się nie zgadza, choć dziecko patrzy mi prosto w oczy. Nagle wiem, że od mojej reakcji zależy znacznie więcej niż ta jedna sytuacja. W końcu chcę wychować prawdomównego i uczciwego człowieka, a nie kłamcę.
encoded: Kłamstwo dziecka boli bardziej, niż chcemy przyznać. Nie tylko dlatego, że czujemy się oszukani. Bardziej dlatego, że od razu pojawia się nam w głowie pytanie: „Jeśli kłamie teraz, to co będzie dalej?”. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam od własnego dziecka kłamstwo wypowiedziane z kamienną twarzą, poczułam coś między złością a bezradnością. Dziś wiem jedno: kłamstwo u dziecka nie jest próbą manipulacji. To sposób na poradzenie sobie ze strachem, wstydem, presją albo pragnieniem, żeby wypaść dobrze w oczach rodzica. To nie znaczy jednak, że mamy je puszczać płazem. Znaczy tyle, że warto reagować tak, żeby dziecko miało po co wrócić do prawdy. Mam na to trzy sposoby, które stosuję w domu. Są proste, ale robią różnicę. Dlaczego dziecko kłamie? Dzieci kłamią z różnych powodów, ale niemal zawsze stoją za tym ich emocje. Mały człowiek może bać się konsekwencji, może nie umieć przyznać się do błędu, może wstydzić się swojej pomyłki. Czasem kłamie, bo chce uniknąć konfliktu, innym razem, bo fantazja miesza mu się z rzeczywistością. Zdarza się też takie kłamstwo „na pokaz”, kiedy dziecko próbuje zaznaczyć swoją niezależność albo sprawdzić granice. Jeśli o tym pamiętam, łatwiej mi nie atakować. Bo gdy reaguję krzykiem, dziecko dostaje prosty komunikat: prawda kończy się kłótnią. A wtedy następnym razem wybierze kłamstwo szybciej i sprytniej. Dlatego pierwsze, co robię, to zatrzymuję siebie. Dopiero potem działam według trzech kroków. Co zrobić od razu, gdy przyłapiesz dziecko na kłamstwie? 1. Nazwij fakt spokojnie, bez przesłuchania. Zamiast pytania w stylu „Na pewno tego nie zrobiłeś”, mówię krótko: „Widzę, że to nie jest prawda”. Tyle. Bez podnoszenia głosu, bez rozwijania tematu w pięciu zdaniach. Dziecko już wie, że zostało złapane. Przesłuchanie tylko podbija stres i pcha je w kolejne wersje. Ja chcę zatrzymać ten mechanizm jak najszybciej. Jeśli sytuacja jest drobna, trzymam się prostoty. „Słyszę, co mówisz, ale wiem, jak było”. Ten spokój jest ważniejszy, niż się wydaje…

dziecko-klamie-2-62eb74d.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
type: item
date: 2025-11-28T10:45:35.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: W szkolnym ocenianiu powinny być stałe zasady, których trzyma się każdy nauczyciel. Wpis jednej mamy na Threads pokazał jednak coś innego – okazuje się, że w szkole nie zawsze oceniana jest faktyczna wiedza uczniów.
encoded: Przeczytałam ten wpis dwa razy, potem trzeci, bo mój mózg długo nie chciał przyjąć go do wiadomości. „Z cyklu: Edukacja ma sens, tylko nikt go nie widzi. Moje dziecko, native speaker angielskiego, urodzone w UK, dostało jedynkę za odmianę ‘to be’. Pytam grzecznie nauczycielki skąd ten cud pedagogiczny – a pani z powagą: ‘Bo go nie było w szkole’”. Dalej autorka dopisała z goryczą, że mamy nowy tryb nauki: chorujesz = nie umiesz. Szczerze, trudno o lepszy skrót tego, co wielu rodziców widzi od lat, tylko zwykle brakuje nam słów, żeby to nazwać. Najbardziej porusza mnie nie sama jedynka. Ocen w dzienniku bywa sporo, czasem są za wysokie, czasem za niskie. Porusza mnie logika, która stoi za tą oceną. Jeśli wierzyć relacji mamy, nauczycielka nie oceniła wiedzy dziecka, tylko fakt jego nieobecności. To nie jest drobny szkolny zgrzyt. To sposób myślenia, który uderza w sens edukacji i w bezpieczeństwo dzieci. Bo jeśli szkoła uczy, że choroba jest winą, a absencja dowodem niewiedzy, to my jako rodzice mamy problem większy niż jedna jedynka. Ocena za nieobecność w szkole i co z tego wynika W komentarzach pod wpisem odezwało się wielu ludzi, w tym nauczyciele. Jedna z osób napisała krótko i celnie: „Niezależnie od tego, co mówi lub nie mówi statut, to wbrew prawu oświatowemu. Ocenę wystawia się tylko i wyłącznie za posiadaną wiedzę. Bez obecności w szkole nie da się sprawdzić czyjejś wiedzy”. I to jest sedno sprawy. Ocena ma odzwierciedlać poziom opanowania materiału, nie obecność w ławce. Jeśli ucznia nie było, to nie ma podstaw do wystawienia stopnia, bo nie przeprowadzono sprawdzianu. W praktyce wygląda to tak, że szkoła powinna dać dziecku możliwość zaliczenia materiału w innym terminie. To proste i ludzkie. Dzieci chorują. Są w szpitalu, mają gorsze dni, są różne sytuacje rodzinne. System, który karze za coś, na co dziecko nie ma wpływu, wychowuje nie do życia, tylko do poczucia winy. Cały wpis przeczytasz tutaj. Jak rozmawiać z nauczycielem, gdy ocena jest niesprawiedl…

nauczycielka-2-05abc7b.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
type: item
date: 2025-11-27T14:52:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Nagle robi się głośno, nerwowo i masz wrażenie, że wszyscy patrzą tylko na was. W głowie zostaje pustka, bo nie wiesz, co powiedzieć. Wypróbuj te zdania – najlepiej zadziałają podczas ataku złości.
encoded: Wybuch złości dziecka nie wybiera miejsca ani pory. Zdarza się przy kasie w sklepie, na placu zabaw, w domu tuż przed wyjściem. I zwykle wygląda podobnie: łzy, krzyk, czasem rzucenie się na ziemię. W takich chwilach łatwo o własne silne emocje. Tymczasem to właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy prostych, krótkich zdań, które nie dolewają oliwy do ognia, tylko prowadzą dziecko z powrotem do spokoju. Poniżej zebrałam pięć zdań, które sama mam „pod ręką”. Nie są magicznym zaklęciem. Działają dlatego, że trafiają w to, co dziecko przeżywa w środku, i dają mu jasną ścieżkę. Po każdym zdaniu dopowiadam, jak je powiedzieć, żeby miało moc. Dlaczego dziecko wpada w złość i rzuca się na ziemię Złość u dziecka to nie teatr ani sposób na upokorzenie rodzica. To emocja, z którą mały człowiek dopiero uczy się żyć. Jego układ nerwowy nie potrafi jeszcze hamować impulsów tak jak nasz. Dla nas „nie kupimy teraz lizaka” to drobiazg, dla niego to prawdziwa strata, czasem taka, jakby świat się kończył. Dochodzi zmęczenie, głód, przebodźcowanie, presja dnia. Złość jest wtedy jak fala: przychodzi szybko i zalewa wszystko. Wiem, że w takich sytuacjach najtrudniejsze jest jedno: nie dać się wciągnąć w spiralę. Dlatego pierwsza rzecz, jaką robię, to oddech i przypomnienie sobie: dziecko nie robi mi tego na złość, ono to przeżywa. Potem wchodzą te zdania. 5 zdań, które pomagają uspokoić złość w kilka minut 1. „Widzę, że jesteś bardzo zły” To zdanie działa jak hamulec. Dziecko słyszy, że jego emocja została zauważona. Nie musi krzyczeć głośniej, żeby wreszcie ktoś je usłyszał. Ważny jest ton: spokojny, pewny, bez ironii. Nie mówimy „znowu się złościsz”, tylko nazywamy stan tu i teraz. Gdy dziecko ma wrażenie, że jest rozumiane, napięcie zaczyna spadać. 2. „Możesz się złościć, ale nie pozwolę bić ani kopać” To połączenie zgody na emocję z granicą zachowania. Dziecko ma prawo czuć złość, ale nie ma prawa ranić. Granica jest jasna. Nie wygłaszamy wykładu, bo złość nie słyszy długich zdań. Jeśli…

zlosc-dziecka-3c8c709.png
width: 1600
height: 1200

Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
type: item
date: 2025-11-27T13:56:17.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: płacz dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Jeden krótki wpis na Threads wystarczył, żebym na chwilę zatrzymała się przy ekranie i poczuła znajome napięcie. To była zwykła podróż tramwajem ze zmęczonym dzieckiem, a jednak stała się punktem zapalnym. Słowa staruszki nigdy nie powinny paść.
encoded: Kiedy przeglądałam Threads, trafiłam na historię młodej mamy, która opisała sytuację z tramwaju. To ten rodzaj wpisu, który z pozoru dotyczy drobiazgu, ale po kilku zdaniach widać, że chodzi o coś znacznie szerszego: o granice, emocje, o to, jak patrzymy na cudze dzieci, gdy znajdują się obok nas w przestrzeni publicznej. Autorka posta zaczęła od prostego obrazu. Tramwaj, godzina 14, powrót po dniu pełnym atrakcji. Dziecko zmęczone, przebodźcowane, po koncercie, chodzeniu po płocie i wyjadaniu truskawek z gofra. Ten szczegółowy opis dnia wybrzmiał bardzo życiowo, bez dramatyzowania. I właśnie w takim momencie, kiedy energia w małym człowieku nagle siada, pojawił się płacz. Nie opisany jako bunt, raczej jak naturalna reakcja na nadmiar wrażeń. Dziecko płakało w tramwaju. Spotkanie z obcą osobą Wpis szybko przechodzi do kluczowej sceny. Do płaczącego dziecka podeszła starsza pani. Zamiast neutralnej próby pomocy albo zwykłego milczenia, miała zwrócić się do dziewczynki słowami: „Jak będziesz niegrzeczna, to cię zabiorę”. Autorka przyznała, że ten komunikat ją zmroził. Takie zdanie, rzucone przez obcą osobę, zabrzmiało dla niej jak groźba i przekroczenie granicy, zwłaszcza że dziecko w tej sytuacji nie robiło nic „na złość”. Po prostu płakało, bo było zmęczone. W dalszej części posta mama wyjaśniła, jak rozumie zachowanie swojego dziecka. Napisała, że ono nie jest ani grzeczne, ani niegrzeczne, tylko jest człowiekiem, który komunikuje potrzeby w jedyny znany sobie sposób. Podkreśliła też, że nie powinniśmy oczekiwać od dzieci, że będą siedzieć cicho, nieruchomo i zachowywać się pod cudze dyktando, szczególnie kiedy ich organizmy dosłownie domagają się odpoczynku. Cały wpis można przeczytać tutaj. Komentarze pod wpisem na Threads. Wsparcie i zarzuty Historia wywołała sporą dyskusję. Pod postem pojawiły się komentarze wspierające mamę, ale też wiele wypowiedzi krytycznych. Część osób skupiła się nie na słowach starszej pani, tylko na samym fakcie płaczu dziecka w tramwaj…

tramwaj-05907f3.png
width: 1600
height: 1200

Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
type: item
date: 2025-11-27T11:50:29.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
description: To jedna z tych internetowych dyskusji, które zaczynają się niewinnie, a po chwili robi się w nich gęsto od emocji i osobistych historii. Zdaniem niektórych małe dzieci nie powinny mieć wstępu do kościoła.
encoded: Jeszcze niedawno podobna scena w kościele nie zrobiłaby na mnie wielkiego wrażenia. Płacz niemowlaka, rodzic wstający z ławki, szybkie wyjście bokiem, skrępowane spojrzenia ludzi. Taki obrazek zna chyba każdy, kto choć raz był na mszy w niedzielę. Ale kilka zdań na Threads sprawiło, że zaczęłam się nad tym zastanawiać na serio. „Dlaczego rodzicie zabierają małe dziecko do kościoła, wiedząc, że będzie płakać, po czym wkurzają się, że płacze i wychodzą z nim po 15 minutach?” − zapytał jeden z użytkowników. Wpis uruchomił klasyczny internetowy mechanizm: jedni poczuli w nim słuszną krytykę, drudzy atak na rodziców, a jeszcze inni próbę wywołania wojny światopoglądowej. Tymczasem dla mnie to raczej zaproszenie do rozmowy o tym, jak dziś wygląda rodzicielstwo w miejscach publicznych, a także o tym, jakie mamy wobec siebie oczekiwania. Dlaczego rodzice zabierają małe dziecko do kościoła Najmocniejsze komentarze pod wpisem były oskarżycielskie. Padały stwierdzenia, że wielu rodziców chodzi do kościoła nie z potrzeby wiary, tylko z potrzeby pokazania się „bo tak wypada”, bo „rodzina patrzy”. Ktoś napisał, że potem „rodzice są zdziwieni, że niemowlak nie ogarnia mszy i płacze z nudów, hałasu albo zwykłego zmęczenia”. W tej wersji to dorośli są problemem, nie dziecko. Rozumiem, skąd bierze się ta złość. Kiedy w ciszy świątyni nagle rozlega się płacz, część ludzi reaguje nerwowo. Nie chodzi tylko o przeszkadzanie w modlitwie, ale też o poczucie, że ktoś nie przewidział czegoś oczywistego. „Skoro wiedzą, że będzie płakać, to po co przychodzą” − to pytanie dla niektórych jest naturalne. Tyle że życie rodziców rzadko jest takie proste. Nawet jeśli ktoś wie, że maluch może płakać, to często nie ma innego wyjścia. Są rodziny, które nie mają z kim zostawić dziecka. Są rodzice wierzący, dla których niedzielna msza jest ważna i chcą w niej uczestniczyć razem. Są też tacy, którzy próbują przyzwyczajać dziecko do obecności w kościele małymi krokami, po kawałku. Ktoś w komentarzach napis…

dziecko-w-kosciele-2-22b73ed.png
width: 1600
height: 1200

Dzieci ćwiczą do jasełek, zamiast wkuwać matematykę. Rodzice wściekli: „Kiedy nadrobią zaległości?”
type: item
date: 2025-11-27T09:42:28.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: święta
subject: szkoła podstawowa
description: W redakcji dostajemy co roku podobne listy, ale ten jest wyjątkowo gorący. Mama ucznia z podstawówki pisze wprost: przygotowania do jasełek pożerają lekcje, a dzieci, zamiast liczyć, śpiewają kolędy. Tak nie powinno być.
encoded: List, który trafił do naszej skrzynki, jest pełen emocji. Autorka poruszyła temat, który doprowadza ją do szału. „Od końca listopada mam wrażenie, że szkoła przestaje uczyć, a zaczyna występować” – pisze. I dodaje: „Wszystko jest podporządkowane jasełkom i przygotowaniom do świąt. Próby odbywają się na zajęciach, dzieci na lekcjach śpiewają kolędy”. Mama nie ma nic przeciwko tradycji i świątecznym występom. Podkreśla to kilka razy, jakby chciała uprzedzić zarzut, że „czepia się dla zasady”. „Nie jestem przeciwna jasełkom. Sama je lubiłam, kiedy byłam dzieckiem. Ale teraz to wygląda tak, jakby matematyka i polski musiały zejść na dalszy plan, bo scena jest ważniejsza” – czytamy dalej. „Na matematyce śpiewają kolędy” Najmocniejsze zdania z listu dotyczą tego, co dzieje się na lekcjach. „Syn wraca do domu i mówi, że na matematyce pani puściła kolędy, bo dzieci miały poćwiczyć śpiew. Pytam więc: kiedy oni nadrobią zaległości” – pisze mama. I dodaje: „Nikt nie myśli, że potem będą w tyle z materiałem. Styczeń przyjdzie szybko, a tabliczka mnożenia sama nie wskoczy do głowy”. To ważny głos, bo pokazuje nie tylko zmęczenie rodziców, ale też lęk o realne konsekwencje. Dzieci w grudniu mają mniej sprawdzianów, lekcje bywają skracane, tempo siada. Potem nagle robi się „normalnie”, a materiał leci jak pendolino. Znamy ten scenariusz z wielu domów. Mama pisze też o chaosie organizacyjnym. „Raz mamy informację, że lekcje są normalnie, a rano przychodzi wiadomość o odwołaniu dwóch godzin, bo będzie próba. Nauczyciele już chyba poczuli świąteczny klimat” – dodaje. W jej słowach pobrzmiewa coś więcej niż irytacja. To poczucie, że rodzice zostają z tym sami. Jasełka w szkole też są ważne Trudno się z tą mamą nie zgodzić. Szkoła ma uczyć, dawać rytm, wspierać dzieci. Gdy świąteczne przygotowania zaczynają wypierać program, brakuje równowagi. A dzieciom naprawdę łatwo potem poczuć, że „nie ogarniają”, choć to nie ich wina. Jednocześnie świąteczne aktywności nie są pustym dodatkiem. To…

jaselka-w-szkole-fd28cf0.png
width: 1600
height: 1200

Tak nauczyciele zawstydzają dzieci przy całej klasie. „Zaczynają się bóle brzucha i wybuchy złości”
type: item
date: 2025-11-27T09:03:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: List od naszej czytelniczki pokazuje, jak jedno zdanie rzucone na forum klasy potrafi być jak plama, której długo nie da się sprać. Mama opisuje, że po publicznym upokorzeniu syn zaczął reagować lękiem i złością, a szkoła przestała być dla niego bezpieczna.
encoded: „Mamo, ja nie chcę już tam chodzić” – tak, według mamy, zaczął mówić jej syn po sprawdzianie z polskiego. W liście kobieta opisuje sytuację, która wydarzyła się na oczach całej klasy. „Nie piszcie tak jak Józio”. Jedno zdanie, a w domu lawina „Nauczycielka oddała prace, zatrzymała się na sprawdzianie mojego syna i powiedziała głośno: ‘Nie piszcie tak jak Józio’. Potem zaczęła wyliczać, co zrobił źle. Wszyscy patrzyli na niego jak na winnego czegoś strasznego”. Chłopiec miał dostać informację zwrotną, a dostał etykietkę. Mama pisze wprost, że to było „karygodne zachowanie”, bo skrytykowanie pracy przy całej klasie nie tylko boli, lecz też odbiera dziecku zaufanie do szkoły. „On wrócił do domu czerwony na twarzy, milczący. Następnego dnia zaczął narzekać na ból brzucha. Potem pojawiły się wybuchy złości, których wcześniej nie było. Jak mam mu wytłumaczyć, że szkoła jest fajna, skoro ktoś go tam ośmiesza?”. W takich historiach najbardziej uderza to, że upokorzenie nie musi być wielkie i teatralne. Wystarczy jedno wtrącenie. Dla dorosłego to może być „motywowanie”, dla dziecka sygnał: jesteś gorszy, jesteś przykładem błędu. I nawet jeśli klasa po chwili o tym zapomina, w głowie ucznia ten komentarz zostaje na długo. Publiczne porównywanie. Najczęstsza broń, która trafia w samoocenę Autorka listu podkreśla też, że podobnych momentów w szkole jest więcej, często mają formę niby-żartu albo „dyscypliny”. Wskazuje, że nauczyciele czasem nie zauważają, że mówią do dzieci z pozycji siły. I że te słowa nie wiszą w powietrzu, tylko spadają na konkretnego ucznia. Jakie zachowania potrafią zawstydzać dzieci najbardziej? Z rozmów z rodzicami wynika, że wciąż powtarzają się takie teksty jak: „Zobacz, Kasia umie, a ty dalej nic”. „Taki duży, a zachowujesz się jak maluch”. „Nie odzywaj się, bo tylko przeszkadzasz”. „Kto się nie nauczył, niech wstanie”. Najgorsze są porównania, które robi się publicznie. Dorosłym może się wydawać, że to „mobilizuje klasę”, w praktyce uruchamia rywaliza…

zawstydzanie-dziecka-w-szkole-a486d02.png
width: 1600
height: 1200