Urlop menstruacyjny w Polsce – co to jest i ile dni się należy?
Urlop menstruacyjny to w niektórych krajach na świecie pracowniczy standard. W Polsce tylko nieliczne firmy decydują się na taką formę normalizacji miesiączki. Wyjaśniamy, gdzie można dostać urlop menstruacyjny i ile dni wolnego przysługuje.
Urlop menstruacyjny to coraz bardziej popularne rozwiązanie w firmach na całym świecie. W końcu bolesna, obfita miesiączka jest problemem wielu kobiet, przekłada się na ich samopoczucie, powoduje spadek koncentracji, dyskomfort i obniża efektywność pracy. Czy urlop menstruacyjny w Polsce to dobry pomysł? Spis treści: Urlop menstruacyjny: co to jest? Urlop menstruacyjny na świecie Urlop menstruacyjny w Polsce Urlop menstruacyjny – co to? Urlop menstruacyjny to dzień wolnego lub kilka dni wolnych od pracy, które kobieta może wykorzystać w czasie bolesnej miesiączki. Urlop ma zapewnić pracownicy czas na odpoczynek w sytuacji, gdy dokucza jej ból i inne niedogodności związane z trudnym okresem. Z założenia urlop menstruacyjny jest niezależny od urlopu wypoczynkowego – nie powoduje utraty pozostałych dni wolnych. Najczęściej urlop menstruacyjny: przysługuje w wymiarze jednego dnia w miesiącu; niewykorzystany nie przechodzi na kolejny miesiąc; nie daje prawa do wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystanie. Urlopu menstruacyjnego udziela bezpośredni przełożony, a zgłasza się go danego dnia rano bez żadnych formalności. Urlop menstruacyjny na świecie Okazuje się, że urlop menstruacyjny jest normą w wielu krajach na świecie. Mogą z niego korzystać kobiety w: Hiszpanii (3 dni wolnego), Japonii, Zambii, Indonezji, Korei Południowej, na Tajwanie. W niektórych miejscach możliwość wzięcia urlopu menstruacyjnego wprowadzono już dawno: np. w Japonii urlop menstruacyjny przysługuje wszystkim menstruującym pracownikom od 75 lat. I nie jest to kwestia wyrozumiałości, ale wyraz praktycyzmu. Niedysponowany pracownik to pracownik mniej efektywny. Wyobraźmy sobie sprzedażowe spotkanie z klientem, podczas którego handlowiec nie może się skupić, odczuwa mdłości i przeszywający ból. Czy spotkanie zakończy się sukcesem? Wątpliwe, choć bez urlopu menstruacyjnego kobiety musiały sobie dotąd jakoś radzić. Urlop menstruacyjny w Polsce Na urlop menstruacyjny mogą liczyć pracownice niektórych korporacji, jak Nike czy Coexist. W Polsce wprowadziły go niektóre firmy odzieżowe, jak Spadiora i PLNY LALA, krakowski salon spa VERDE, a także krakowska agencja kreatywna More Bananas przy całkowitej aprobacie wszystkich zatrudnionych. „Sam temat normalizacji okresu, jak i wsparcie osób menstruujących są mi niezwykle bliskie. Cieszę się, że udało się wprowadzić nam coś takiego w agencji, co jak się okazuje, aby było prawnie poprawne, nie jest wcale takie proste” – powiedziała Ania Ledwoń-Blacha, creative owner w More Bananas. Ostatnio na temat urlopu menstruacyjnego w Polsce wypowiedział się premier Mateusz Morawiecki. Choć podkreślił, że pod względem udogodnień pracowniczych dla kobiet Polska na tle krajów zachodnich wypada nieźle, to można rozważać różne, korzystne pomysły: „Na pewno trzeba myśleć o rozwiązaniach, które w szczególności pomogą właśnie paniom. Uważam, że one mają trudniej na rynku pracy, w przebijaniu się – zwłaszcza po okresie macierzyństwa – jedno-, dwu- czy wielokrotnego. To zupełnie inna sytuacja niż w przypadku panów” – powiedział premier 21 maja podczas spotkania z młodymi. Źródło: nowymarketing.pl, businessinsider.pl Zobacz też: Ból miesiączkowy bolesny jak zawał? Nawet w dni niepłodne możesz zajść w ciążę. Jak to możliwe?​ Czy podczas okresu mogę zajść w ciążę?
Ten tata twierdzi, że mama nie jest potrzebna do opieki nad dziećmi…
Maciej Lisowski to jednocześnie spełniający się zawodowo właściciel agencji modelek i ojciec bliźniaczek. Od początku wychowuje je sam i jak się okazuje – ma do tego dryg. Potrafi wykąpać dziewczynki w ciągu kilku minut bez niczyjej pomocy i twierdzi, że mama nie jest niezbędnym ogniwem, jeśli tata potrafi sobie poradzić ze wszystkimi kobiecymi problemami. Matata - tak mówią do niego córki, ale to również nazwa bloga dla ojców, z którego mogą czerpać inspirację. Skąd Maciej Lisowski wie jak radzić sobie nawet z małymi kobietami? Głównie dzięki pracy, w której na co dzień miał do czynienia z damskimi problemami i o dziwo umiał je rozwiązywać. Zobacz także: Rodzic sam w domu, czyli kto ma gorzej: mama czy tata? „Nie jestem samotny, ale samodzielny” Bycie samotnym rodzicem nie jest łatwe, ale nie jest też niemożliwe, jednak opinia na temat ojców i mam singli jest nadal stereotypowa. Sprzeciwia się temu Pan Maciej nazywając siebie samego ojcem samodzielnym, ale nie samotnym. To zdecydowana różnica. Ktoś, kto jest samotny musi być przecież opuszczony i ze łzami w oczach. Nic bardziej mylnego. Pojmowanie w ten sposób rodziców, którzy świadomie zdecydowali się na wychowanie dziecka w pojedynkę, jest bardzo krzywdzące i pozbawione sensu. Samotność nie oznacza, że rodzic płacze w poduszkę, a wszystko, co jest związane z dziećmi wykonuje ze spuszczoną głową. Ponieważ przejął tak jak Pan Maciej opiekę nad maluchami samodzielnie, musi z pewnością zwracać większą uwagę na logistykę wszystkich swoich zajęć i być może ma mniej czasu na odpoczynek, ale taki właśnie jest jego wybór. Nie przerasta go to, a wręcz przeciwnie – sprawia przyjemność! Wielu rodziców wychowanie we dwoje męczy i przerzucają na siebie obowiązki, aby częściej móc się odprężyć. W przypadku ojców takich jak Pan Maciej – wychowanie dzieci jest integralną częścią każdego dnia bez poczucia poświęcenia się i przymusu. Kocham, ale wymagam Jedną z pułapek samodzielnego tacierzyństwa, ale też macierzyństwa jest chęć dawania więcej niż zwykle i próba rekompensaty braku drugiego rodzica poprzez pobłażanie zachowaniu dzieci. Nie tędy droga! Pan Maciej zdecydowanie podkreśla, że wszystko ma swoje granice i każdy dzień ma swój plan. Jest rodzicem kochającym, ale nie rezygnuje z zasad, które regulują życie rodzinne. Brawo! Źródło: wp.pl
Te badania powiedzą Ci, czy będziesz miała ciężki poród
Pierwszy etap ciąży jest najważniejszy. Zobacz dlaczego…
Amerykańskie badania Pennington Biomedical Research Center w Baton Rouge rozwiązują zagadkę związaną z wysoką masą urodzeniową dziecka. Kobiety, które do 24. tygodnia ciąży przybrały na wadze więcej niż jest to wskazane, rodziły dzieci większe niż pozostałe mamy. Wiąże się to bezpośrednio z faktem, że poród w tych przypadkach jest o wiele cięższy i często musi skończyć się cesarskim cięciem. Badania zostały przeprowadzone na pokaźnej grupie 16 218 kobiet pochodzących z Chin. Po pierwsze: nie przejadać się Według badań Zakładu Upowszechniania Wiedzy o Żywności i Żywieniu oraz Instytutu Żywności i Żywienia 17% kobiet uważa, że to, co jedzą w ciąży nie ma wpływu na masę urodzeniową dziecka, a 20% nie widzi wskazań do tego, aby zmieniać cokolwiek w swojej diecie. Wiele kobiet mimo wiedzy na temat tego, jakie składniki odżywcze powinny się znajdować w diecie ciężarnej, w praktyce nie stosuje się do tych zaleceń. Do tej pory pokutuje również mit, że w ciąży trzeba jeść za dwoje i że na wszystko można sobie pozwolić. Niby tak, ale skutkiem może być długi i ciężki poród, a tego już żadna z nas nie chce. Zobacz także: Prawdziwe historie: to był trudny poród, ale dla mojego syna zrobiłabym wszystko! Po drugie: Jakość, a nie ilość Duże ilości jedzenia nie przekładają się w żaden sposób na prawidłowy wzrost dziecka w łonie mamy, ale już na przyrost tkanki tłuszczowej tak. Z resztą dokładnie tak samo działa to na mamę. Białko z chudego mięsa, ryb, jaj i mleka, węglowodany z ciemnego pieczywa, błonnik, witamina C i antyoksydanty z warzyw i owoców to najcenniejsze składniki, które swojemu dziecku może zaoferować przyszła mama. Mało tego! Nadwaga u mamy zarówno przed ciążą, jak i w jej trakcie, wysoka masa urodzeniowa to problem nie tylko w czasie porodu, czy w pierwszych dniach życia dziecka, ale także w jego życiu dorosłym. Niestety, tendencji do tycia nabiera się genetycznie od rodziców oraz w pierwszych latach życia – miejmy się zatem na baczności! Źródło: rynekzdrowia.pl
To dopiero zaskoczenie! Telefony pomagają w ciąży?
Trudne do uwierzenia, a jednak prawdziwe. Po tylu badaniach na temat wpływu telefonów komórkowych na organizm, płodność i ciążę – grom z jasnego nieba. Telefony mają na nie dobry wpływ!
Wyniki badań Norwegian Institute of Public Health w Oslo zdecydowanie podkreślają, że to, że przyszła mama często rozmawia przez telefon komórkowy, jednocześnie narażając rozwijające się w jej łonie dziecko na działanie fal elektromagnetycznych, nie ma wpływu na układ neurologiczny płodu. Nie przeszkadza zatem, a nawet jak się okazuje - pomaga. W badaniu wzięło udział 45 tys. kobiet, które odpowiedziały na pytania związane z używaniem telefonów komórkowych w ciąży oraz z tym, jak rozwijały się ich w dzieci między 3. a 5. rokiem życia. Wyniki tego badania są zaskakujące i zaprzeczają dotychczasowym doniesieniom. Poprzednie badania były wykonywane na zwierzętach Jak podkreśla autorka badań, dr Eleni Papadopoulou, do tej pory w mediach dało się często słyszeć głosy na temat negatywnego wpływu pola magnetycznego pochodzącego z urządzeń mobilnych nie tylko na płód, ale także na dorosłych i ryzyko zachorowania na raka prostaty, mózgu lub ślinianek przyusznych. Bardzo często zdarza się jednak, że badania, których wyniki wskazują na takie zagrożenie, są przeprowadzane na zwierzętach i nie są w 100% spójne. Nie oznacza to jednak, że są też błędne i od teraz możemy spać z komórką zamiast przytulanki. Dr Papadopoulou tłumaczy, że jej obserwacje poczyniono na przestrzeni kilku lat i grupie tysięcy kobiet. Nic nie wskazuje na to, że przez telefon którekolwiek dziecko gorzej mówi lub ma problemy z koordynacją. Zobacz także: Czy twoje dziecko używa bezpiecznego dla zdrowia telefonu? Pole magnetyczne pomaga w mówieniu Skoro nie stwierdzono zaburzeń pod kątem układu neurologicznego dziecka, dlaczego mówi się o zaletach używania komórki? Przede wszystkim dzieci mam, które nagminnie w czasie ciąży korzystały z telefonu, w wieku 3 lat lepiej się wysławiały oraz lepiej radziły sobie z czynnościami wymagającymi sprawności motorycznej. Nie można jedynie mylić stwierdzenia, że telefon „nie szkodzi” ze stwierdzeniem, że „zapobiega” czemukolwiek. Można go używać, bo nie szkodzi, a jak pokazują badania – również pomaga. Źródło: rynekzdrowia.pl
Poród na statku. Dziecko przyszło na świat na Morzu Śródziemnym
Dziewczynka wymagała reanimacji, ale ratownicy nie poddawali się.
Kobieta w ciąży podczas ucieczki z Ghany zaczęła rodzić. Jej celem było dostanie się do Europy, a maleństwo wybrało właśnie statek pełen imigrantów płynący po Morzu Śródziemnym na miejsce swoich narodzin. Niestety, podczas porodu pojawiły się komplikacje, wymagające pomocy hiszpańskich ratowników medycznych. Bez tego dziewczynka mogłaby się udusić. Wolontariusze przyznali, że resuscytacja, która trwała blisko 20 min. była koszmarem. Ratownikom udało się przywrócić czynności życiowe. Matka z dzieckiem bezpiecznie dostali się ląd. Zobacz także: Taki poród zdarza się bardzo rzadko. Zobacz zdjęcia! Dramatyczne losy dzieci imigrantów Dwa dni temu niemiecki dziennik „Rheinische Post” opublikował informację na temat dzieci imigrantów, które dotarły do Niemiec. Przerażające jest to, że 6,5 tys. nieletnich tuż po zarejestrowaniu w kraju po prostu znika, a przez lokalne władze zostają uznani za zaginionych. Bardzo często dzieci te przyjeżdżają bez żadnej opieki. Wiele z tych, które uciekły ze swoich krajów nawet nie dociera do lądu. Jak podaje Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji w wyniku przeciążenia łodzi setki dzieci toną w wodach Morza Śródziemnego. Bez opieki narażone są również na porwania, a w konsekwencji stają się obiektem handlowym. W 2016 r. Europol poszukiwał 10 tys. dzieci, których miejsce pobytu po dotarciu do Europy nie jest znane. Organizacja Save the Children potwierdziła, że bez opieki od początku fali migracyjnej do krajów takich jak: Niemcy, Włochy, czy Szwecja, trafiło 26 tys. nieletnich. Najtrudniejsze porody To, że porody mogą odbyć się w dziwnych miejscach to wiemy. Statek pełen uchodźców to jedno z takich miejsc. Wielokrotnie personel pokładowy samolotu przyjmował poród gdzieś nad Pacyfikiem, a w pociągu relacji Wrocław – Lublin narodzinami musiał się zająć motorniczy. Znanym przypadkiem jest też poród w windzie w Sosnowcu, który trwał zaledwie 15 min. Czy znacie inne przypadki porodów w trudnych miejscach? Źródło: fakty.tvn24.pl. tvp.info, polskieradio.pl
Każda z nas potrzebuje takiego wsparcia!
Wizyta u tej położnej pozostanie w pamięci każdej mamy na długo. Przeczytaj dlaczego…
Mariah Kaitlyn Herrera na swoim profilu w jednym z mediów społecznościowych postanowiła podzielić się z innymi jak jedna z położnych wspiera swoje pacjentki po porodzie. Skromna karteczka, wisząca obok wagi sprawia, że każda mama uśmiecha się, a jej lęk przed zważeniem się znika bez śladu. Mariah tuż po porodzie czuła się źle ze swoim ciałem, a wizyta u lekarza wiązała się głównie ze stresem, no bo jednak dodatkowe kilogramy były widoczne. Tymczasem w gabinecie zastała karteczkę, na której napisane było: „Ta waga mówi tylko o numerycznej wartości przyciągania ziemskiego. Ona nie powie Ci jak piękna jesteś oraz jak bardzo kochają Cię przyjaciele i rodzina. Albo jeszcze lepiej: jak cudowna jesteś! Twoja położna.” Przeczytaj notatkę w gabinecie lekarza Marii: Kiedy ciało zaczyna się zmieniać Ciało i ciąża nie zawsze tworzą parę doskonałą. Jedno chce pozostać takie, jakie było przed ciążą, a drugie wymusza zmiany, z którego to pierwsze nie jest zadowolone. Sprzeczka między nimi dotyczy głównie kilogramów. Ale nie tylko. Skóra się rozciąga i powstają znienawidzone rozstępy. Do tego często przybywają zmiany barwnikowe w postaci pieprzyków. Mariaż ciała i ciąży jest trudny do zaakceptowania i często jest powodem depresji. Na szczęście trwa tylko 9 miesięcy, a potem można spokojnie postarać się o powrót do normalności. Zmian nie da się uniknąć, ale da się je zaakceptować, bo nie są zależne od przyszłej mamy. Każda z nas ma jednak ten sam problem: jak te kilogramy teraz zrzucić? Zobacz także: Jestem dumna ze swojego ciała po ciąży i noszę bikini! – manifest Rachel Hollis Waga to tylko cyfry Według statystyk 25% kobiet walczy z nadmierną wagą jeszcze przed ciążą. Lekarze zalecają zatem rozpoczęcie przygotowań do poczęcia nawet na 12 miesięcy przed. Zmiana diety i trybu życia na bardziej aktywny zmniejszają ryzyko nie tylko wystąpienia powikłań w ciąży zagrażających dziecku, ale także nadmiernego przyrostu masy ciała. To, czy przytyjemy więcej czy mniej rozgrywa się dużo wcześniej niż w czasie ciąży i jest zależne od tendencji organizmu. Nie warto jednak wpadać w panikę, bo obowiązkowe 8 kg i tak musimy przytyć! Waga po porodzie to jednak tylko cyfry, mówiące o tym, że nasze ciało przebyło ciężką drogę, aby ten maluch, który teraz leży obok nas, mógł się urodzić. I 100% racji ma położna Marii, pisząc, że nie określi ona jak wspaniała jesteś i jak bardzo kochają Cię nie tylko przyjaciele, ale przede wszystkim Twoje dziecko, które tylko dzięki tym kilogramom przyszło na świat! Źródło: inspiremore.com, wprost.pl
2,5-letni chłopczyk, który zaginął w polu kukurydzy, odnaleziony!
Akcja z udziałem kilkuset osób zakończyła się sukcesem. Nocne poszukiwania zmroziły krew w żyłach mieszkańców Winiar, tym bardziej że niedaleko przepływa rzeka, a wszystko toczyło się w trakcie burzy.
W ubiegły piątek wieczorem w Winiarach, w powiecie wielickim, doszło do zdarzenia, którego nikomu nie życzymy. 2,5-letni chłopczyk zaginął, kiedy jego mama robiła zakupy. Nie wiadomo dlaczego malcowi udało się zniknąć z oczu kobiecie, ale wiadomo było, że prawdopodobnie ruszył w kierunku pobliskiego pola kukurydzy. Niełatwo odnaleźć dziecko na 10-hektarowym terenie, na którym de facto nic nie widać. Do akcji poszukiwawczej włączyło się 150 osób, w tym policjanci i okoliczni mieszkańcy, a do tego użyto również dronów i psów tropiących. Okoliczności nie były sprzyjające Zanim wszyscy zaczęli przeczesywać pole, policja prosiła mieszkańców Winiar, aby w pierwszej kolejności przeszukali swoje gospodarstwa. Maluch mógł być praktycznie wszędzie, a nie było 100% pewności, że będzie przemierzał właśnie pole kukurydzy. Do tego zapadał zmierzch, a nad Winiarami rozpętała się burza. Ogromnym zagrożeniem była też rzeka Raba, której nabrzeża również należało wnikliwe przeszukać. Zobacz także: Dziecko uciekło rodzicom na spacerze, bo... chciało ucieszyć mamę Na szczęście był tylko przestraszony Po 4 godzinach, tuż przed północą, chłopiec został odnaleziony. Na szczęście nic mu się stało, ale był przestraszony i nieco wychłodzony. Od razu trafił pod opiekę ratowników medycznych, którzy sprawdzili jego stan zdrowia. Jak potwierdził mł. insp. Sebastian Gleń, rzecznik prasowy małopolskiej policji, życiu dziecka nie zagraża żadne niebezpieczeństwo. Źródło: rmf24.pl, interia.pl
Drogi Tato! Sprawdź, co powinieneś wiedzieć przed drugim dzieckiem!
Kilku doświadczonych tatusiów już to wie. Dwójka to nie przelewki.
Drugie dziecko to wyzwanie? Nie zawsze, ale dla niektórych ojców może wymagać odpowiedniego przygotowania nie tylko psychologicznego. Do gry włącza się także wyższa logistyka i przygotowanie większego budżetu. Dla niektórych bycie tatą to prawie to samo, co bycie mamą, ale bez karmienia piersią (!). Kilku ojców postanowiło podzielić się z czytelnikami portalu romper.com swoimi szczerymi przemyśleniami. Obowiązki x 2 i łyżka dziegciu „Nie mam pojęcia jak rodzice trójki lub większej ilości dzieci to robią bez pomocy w postaci cioci lub kogoś innego.” Tak jeden z ojców na portalu dla rodziców romper.com komentuje przyjście na świat swojego drugiego dziecka. Lista zadań do wykonania na co dzień często wydłuża się w nieskończoność, a do opieki nadal pozostają dwie osoby. Nie zawsze jest możliwość, aby ktoś mógł podać nam pomocną dłoń, a często, a nawet bardzo często zdarza się, że świeżo upieczony tata dwojga zostaje z maluchami zupełnie sam. Jednak brak czasu i zachwianie organizacyjne to nie jedyny kłopot ojców. Padają również gorzkie słowa: „Przed narodzinami mojego drugiego dziecka chciałbym wybrać się w podróż w czasie i zdać sobie sprawę z tego, że ta decyzja była spowodowana jedynie tym, że chcieliśmy ratować nasze małżeństwo. Kocham moje dziecko, ale czuję się winny, że sprowadziliśmy go na ten świat, aby naprawił coś, czego nie dało się naprawić.” Przeczytaj także: Kiedy pora na drugie dziecko? Ta zupełnie szczera wypowiedź może zmienić pogląd na posiadanie potomstwa w ogóle i faktycznie, kiedy w związku temperatura opada, dziecko często staje się cementem, który próbuje na nowo scalić i zbudować małżeństwo. Z reguły jest to próba nieudana lub pomaga jedynie na chwilę. Pieluchy i humory żony na start! Już zaczynamy przesypiać noce, już udaje nam się usiąść w ciszy wieczorem i coś przeczytać, już powoli zaczynamy wracać do rzeczywistości, a tu radosna nowina: powrót do pieluch za 9 miesięcy. Tak w skrócie podsumowuje okres narodzin drugiego dziecka Brian: „Nie ma nic bardziej bolesnego niż pojawiająca się na horyzoncie wizja końca pieluch i bezsennych nocy, gdy nagle dowiadujemy się, że etap narodzin będziemy musieli zacząć od nowa.” Panowie od nowa muszą również zmierzyć się z ciążą, kiedy zachciewajki i humory zdążyły już minąć i życie wracało do normy: „Chciałbym mieć wiedzę jak poradzić sobie z psychozą poporodową mojej żony. Wcześniej nie wiedziałem, że to może być problem.” Tak jak Dana zaskoczył stan żony po drugim dziecku, Oscara zaskoczył budżet, który nagle przestał wystarczać, a Dantego, że pierwsze i drugie dziecko mogą się różnić i to diametralnie. Mimo tego, że pewien proces tatusiowie mają za sobą, często są zaskoczeni nowymi sytuacjami, których nie doświadczyli przy pierwszym dziecku. Niby wszystko przebiega tak samo, a jednak nie ma szans na to, żeby nic ich nie zadziwiło. Czy Wasi mężczyźni byli równie zszokowani narodzinami drugiego dziecka? Źródło: romper.com
Komunikat MZ: 98% dzieci wychodzących ze szpitala jest karmionych piersią!
Najnowsze dane są optymistyczne, bo to oznacza, że dzieci będą zdrowe.
Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia informuje, że dzieci prawie w 100% przypadków są karmione piersią. Komunikat w tej sprawie wydało Ministerstwo Zdrowia w ostatni czwartek, 24 sierpnia. Jednocześnie podkreślono, że do 6 miesiąca życia dziecka jedynie naturalne mleko matki jest w stanie zapewnić dziecku wszystkie wartości odżywcze. Żaden mlekopodobny preparat nie zastąpi natury. Ministerstwo Zdrowia pomaga mamom Każda mama, która ma trudności z karmieniem piersią może zwrócić się do położnej, która odwiedza młodą mamę przynajmniej 4 razy od narodzin dziecka w ramach wizyt patronażowych, w tym pierwsza z nich odbywa się już w ciągu 48 godzin od narodzin. Każda położna przechodzi szkolenie dotyczące laktacji i jest ono zapewnione przez Narodowy Program Zdrowia. Dodatkowo porady na temat karmienia zostały umieszczone również na stronach NFZ jako szkolenie e-learningowe (http://akademia.nfz.gov.pl/). Zobacz także: Karmienie piersią ma niezwykły wpływ na ciało matki po cesarce! Zalecenia WHO się nie zmieniają Światowa Organizacja Zdrowia nadal podkreśla, że niemowlęta powinny być karmione wyłącznie piersią do 6. miesiąca życia, a nawet do 2. roku życia, wprowadzając oczywiście produkty uzupełniające zalecane odpowiednio do wieku dziecka. Nic w tej kwestii nie zmieniło się od lat, zatem cieszy fakt, że coraz więcej dzieci po urodzeniu karmionych jest w Polsce wyłącznie piersią. Do niedawna odsetek ten wynosił 75%, a w szóstym miesiącu życia karmiło jedynie 38% mam. Źródło: rynekzdrowia.pl
Brudne znaczy szczęśliwe! Pozwólmy im na to
Zabawa musi być zabawą, często bez sztywnych reguł
Badania naukowców z ośrodków kanadyjskich (University of Lethbridge w Albercie), amerykańskich (Baylor College of Medicine), ale także polskich (Instytutu Wspomagania Rozwoju Człowieka i Edukacji Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie) wskazują na kluczowy wpływ zabawy na rozwój mózgu dziecka, który już w czasie pierwszego roku życia rośnie do rozmiarów ¾ wielkości mózgu dorosłego człowieka. 100 bilionów neuronów łączy się ze sobą właśnie w trakcie zabawy, co pozwala dzieciom ćwiczyć umysł i ciało oraz zapamiętywać to, czego się nauczyło. To jak maluch będzie się uczył, jak reagował na emocje i czy będzie potrafił zaplanować swoje działania konsekwentnie zależy właśnie od zabawy. Coraz to nowe wrażenia powodują, że mózg jest po prostu większy, nawet o 30%. Zobacz także: Rozwijamy zmysł dotyku – 10 zabaw dla dzieci Mały odkrywca Zwykła zabawa łyżeczką już pobudza zmysły dziecka do kolejnych eksperymentów. Kolor, smak, faktura sprawiają, że maluch poznaje świat i prawidłowo rozpoznaje, co właśnie trzyma w rękach. Tak naprawdę machanie grzechotką jest procesem naukowym. Podobnie jak turlanie się z górki, skakanie po kałużach, malowanie rękami, robienie hałasu takiego, że pękają bębenki w uszach. Bez tego mózg nie pracuje prawidłowo. Naukowcy mówią, że tylko ssaki mają zdolność zabawy i aż szkoda z niej nie skorzystać. Eksperyment z udziałem szczurów wykazał, że te małe, które były zamknięte w ciemnych pomieszczeniach i nie były stymulowane bodźcami w żaden sposób, miały mniej rozbudowaną korę mózgową i mniejszą liczbę połączeń nerwowych. Warto zatem pozwolić dziecku na nieograniczoną sztywnymi regułami, ale zawsze bezpieczną, zabawę. Jak to jest z tym huśtaniem? Ale zabawa to nie tylko rozwój umysłowy. To także rozwój fizyczny. Dlaczego? A no dlatego, że układ przedsionkowy potrzebuje stymulacji, co z kolei pobudza wszystkie zmysły. Dzieje się tak podczas zwykłego huśtania i stąd zamiłowanie dzieci do huśtawek i innych urządzeń na placu zabaw, dzięki którym mogą nagle zmieniać położenie i nauczyć mózg reagować na te zmiany. Mało tego! Ma to wpływ na koncentrację, umiejętność pisania i ogólną koordynację. Jeśli zatem chcemy, żeby nasze dziecko było nie tylko inteligentne, ale także sprawne fizyczne – niech się brudzi, niech krzyczy, niech doświadcza. Na pewno nie pożałujemy, jeśli trochę przymkniemy oko na sposób, w jaki bawią się nasze dzieci. Źródło: wyborcza.pl
Polka pokazała prawdziwe ciało po ciąży!
Nie spodziewała się, że wywoła to taką dyskusję!
Najczęściej takie wpisy pojawiają się poza granicami naszego kraju. Nie każda świeżo upieczona mama chce dzielić się prawdziwym obrazem, jaki ogląda w lustrze zaraz po urodzeniu dziecka. Robią to tylko najodważniejsze, a ich celem jest pokazanie tego, z czym każda z nas boryka się w pierwszych miesiącach życia swojego dziecka: rozstępy, nadwaga, wystający pępek, których ciężko pozbyć się nawet przez kilka kolejnych lat. Niemniej takie posty wywołują ogromną dyskusję. Jedni chwalą, inni ganią. My wspieramy! Chciała dobrze, wyszło jak zwykle Nie tak dawno pisaliśmy o mamie, której mąż wyznał, że jej ciało kocha jeszcze bardziej niż do tej pory, ponieważ sprawiło, że na świat przyszło ich ukochane dziecko. Wpis na ten temat umieściła na swoim facebookowym profilu. Takie rzeczy dzieją się również w Polsce, tylko komentarze nie zawsze są tak wspierające. Patrycja, zamieszczając zdjęcie, na którym widać jej brzuch po porodzie, napisała: „Możesz stwierdzić, że się obnażam. Że jest to niesmaczne. Niestosowne. Że nie wypada. Że wstyd. Że to brzydkie. Że tak się nie robi. . Ale ja robię to dla siebie, bo chcę na nowo zaakceptować swoje ciało. Chcę pokazać innym mamom, że moje ciało też tak wygląda. Że jest to normalne. Że nie mamy czego się wstydzić.” Zobacz także: Jak pokochać swoje ciało po ciąży? Posłuchaj rady tej mamy! Od 4 sierpnia zebrała blisko 1,5 k polubieni, a fala komentarzy popłynęła w niesamowitym tempie. Osią dyskusji stał się wpis jednej z mam, która stwierdzeniem, że jest fit mamą i że po miesiącu od porodu już można zacząć ćwiczyć, wywołała dyskusję na temat (jak się okazało) znienawidzonego przez mamy pojęcia „fit”. Wszystko potoczyłoby się bez emocji, gdyby ta sama mama nie napisała, że płaczące dziecko to tylko wymówka, by nie robić nic w kierunku odzyskania formy. Na Instagramie zawrzało! Zobacz wpis: Akceptacja czy ciężka praca? Kobiety dają sobie motywację na dwa sposoby: albo zachęcają do akceptacji swojego ciała albo motywują krytykując. Nie wiadomo co jest lepsze. Wszystko zależy przecież od podejścia do tematu i od tego jaki dystans mamy do siebie. Z pewnością Pani Patrycja wykazała się niezwykłą odwagą i w pełni wspieramy tak szczery i otwarty sposób dzielenia się swoimi obawami, doświadczeniami i emocjami. Ten wpis to nie akt desperacji, ale dowód na to, że młode mamy to silne i piękne kobiety! Źródło: www.instagram.com/antoniegomadre/
Nauka: czytanie to karma dla mózgu dziecka!
Najnowsze badania pokazują jak bardzo czytanie wpływa na rozwój malucha i jego dorosłe życie.
Pediatrzy zalecają głośne czytanie dzieciom przynajmniej przez 15 minut dziennie. Można zacząć to robić jeszcze zanim dziecko się urodzi, ponieważ już w III trymestrze ciąży zaczyna słyszeć i przyzwyczajać się do dźwięków. Do tego od samego początku uczy się prawidłowego wymawiania głosek. Nie warto więc seplenić i mówić w „dziecięcy” sposób. Czytanie intensywnie wpływa na rozwój mózgu i sprawia, że w naszym domu rośnie mały geniusz. Mózg zmienia się fizycznie Amerykański pediatra John Hutton wraz ze swoim zespołem przeprowadził badanie na grupie dzieci w wieku od 3 do 5 lat. U każdego z nich zostało również przeprowadzone badanie rezonansem magnetycznym. Dzieci najpierw słuchały historii przez słuchawki i w tym czasie badacze mierzyli aktywność ich mózgu. Istotne w tym badaniu jest to, że dzieci nie miały przed sobą żadnych obrazków. Mimo tego część mózgu odpowiadająca za wizualizację pracowała niezwykle intensywnie. Zobacz także: Czytanie dziecku może zdziałać cuda! Rodzice odpowiadali również na pytania dotyczące wczesnego czytania, ilości posiadanych książek i częstotliwości, z jaką są czytane. Wynik badania był jednoznaczny. Te dzieci, którym czytano wcześnie wykazywały aktywność w części mózgu odpowiedzialnej za semantykę, rozwój mowy i wyobraźnię. Wystarczy 15 minut dziennie Czytać powinniśmy przynajmniej przez 15 minut dziennie, ponieważ dzięki temu nasze dzieci, co potwierdza dr Hutton, będą nie tylko lepiej się rozwijać, szybciej przyswajać wiedzę, ale także staną się zapalonymi czytelnikami w życiu dorosłym. Sam rytuał czytania nie powinien być jednak bierny dla dziecka. Niech zadaje pytania i mówi, co myśli na temat bajki. To sprawi, że te 15 minut zamieni się w czas poświęcony rozwojowi umiejętności, które pozostaną w naszym dziecku na całe życie. Badanie dr Huttona zostało opublikowane w amerykańskim czasopiśmie „Pediatrics”. Źródło: abc7.com
3-dniowe dziecko udusiło się podczas karmienia
Kobieta tuż po porodzie przygniotła niemowlę.Jednak to nie jej wina!
Do tragicznego wydarzenia doszło w jednym z amerykańskich szpitali. Opieka poporodowa zawiodła, a kobieta nie była w stanie zapanować nad swoimi odruchami. Dziecka nie udało się uratować Monica Thompson urodziła zdrowe niemowlę i tak jak to zwykle bywa – po 3 dniach od porodu położna przyniosła maleństwo do karmienia. Nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że personel medyczny podał kobiecie wcześniej tabletki na sen. Po przystawieniu do piersi młoda mama zasnęła. Pozycja w jakiej do tego doszło nie pozwoliła dziecku nie tylko na prawidłowe jedzenie, ale także na oddychanie. Personel próbował przywrócić dziecku oddech. Udało się go utrzymać przy życiu przez tydzień. Jednak komplikacje, które wystąpiły później doprowadziły do śmierci dziecka. 42-letnia Monica Thompson postanowiła nie odpuszczać i oskarżyła szpital o śmierć syna. Nie była bowiem w stanie zapanować nad sennością po podaniu tabletek. Zarząd szpitala uznał roszczenia kobiety i ma wypłacić jej odszkodowanie w wysokości 40 mln dolarów. Zobacz także: Dramat rodziców w lubuskim. Niemowlę zmarło, śpiąc z nimi w łóżku Karmienie w łóżku jest niebezpieczne Na pewno nie raz mamy ochotę nakarmić malucha w wygodnej pozycji w łóżku. Niesie to jednak ze sobą ryzyko uduszenia nie tylko ze strony mamy, ale jeśli maluch leży między rodzicami – również taty. Nie raz opisywaliśmy sytuacje, w których dochodziło do tragedii. Amerykańska Akademia Pediatrii przestrzega młode mamy przed zasypianiem z karmionym dzieckiem w łóżku. Grozi to uduszeniem i wystąpieniem zespołu nagłej śmierci łóżeczkowej. Ryzyko wystąpienia tragedii w porównaniu z karmieniem w pozycji siedzącej wzrasta trzykrotnie. Źródło: rmfmaxxx.pl, natemat.pl
21-letni dzidziuś. Wzruszająca sesja podbiła Internet
Sprawdź dlaczego rodzice tak potraktowali swojego syna?
To zdjęcie uzyskało na Facebooku 24 tys. polubień i tysiąc udostępnień. Historia jaka kryje się za sesją fotograficzną jest wzruszająca i zadziwiająca. Ta para to dowód na to, że pierwsza miłość pozostaje w sercach na całe życie, a los lubi do niej powracać. To łączy na całe życie Hayes i David spotykali się jeszcze w liceum. Miłość nie trwała jednak zbyt długo, bo tylko 1,5 roku. Niedługo po rozstaniu Hayes powiedziała Davidowi, że jest w ciąży. Mimo tego, nie zdecydowali się na odbudowanie swojego związku i po jakimś czasie oboje założyli nowe rodziny. Hayes przejęła opiekę nad Claytonem, ale urodziła również drugie dziecko. David ożenił się i w drugim związku miał także dwoje dzieci. Jego małżeństwo dobiegło jednak końca. W tym czasie razem z Hayes postanowili skupić się na Claytonie i wspólnie zadbać o jego potrzeby i stabilizację. Kiedy David ożenił się po raz kolejny, obydwie pary zaprzyjaźniły się. Mąż Hayes umarł w 2013 roku. David pomagał jej w tym trudnym czasie tak jak Hayes, która wspierała go w czasie choroby jego żony zdiagnozowanej rok później i w rezultacie - straty małżonki w 2014 r. Miłość między nimi po tych smutnych wydarzeniach odżyła z siłą większą niż dotychczas. Zobacz także: Gdzie znaleźć miłość w związku po urodzeniu dziecka? Odpowiedź znajdziesz na facebooku Dziecko zawsze będzie dzieckiem To zrządzenie losu sprawiło, że oboje przypomnieli sobie, że Clayton nie miał zdjęć jako niemowlę. Aby uczcić powrót do czasów sprzed 24 lat, postanowili zrealizować zaskakującą sesję zdjęciową, której efekty docenił cały świat. Ich pierwsze dziecko stało się łącznikiem na całe życie i zawsze nim pozostanie mimo wieku. Zobacz wpis: Źródło: babble.com, Facebook
Dzień ślubu idealny na urodzenie dziecka. Tej parze się udało!
Ich córeczka wybrała datę narodzin perfekcyjnie. Zobacz, gdzie odbyło się wesele.
To, co się wydarzyło w Charlevoix w amerykańskim stanie Michigan przechodzi nawet bardzo śmiałe oczekiwania. Jael Reinhold i John Pulcipher zaplanowali swoje wesele na 29 lipca b.r. i tak jak każda para nowożeńców pochłonięci byli zaawansowanymi przygotowaniami. Nie przewidzieli jednak jednego - Jael była w ciąży, a zdarza się przecież często, że maluch postanawia pojawić się na świecie wcześniej niż wynika to z kalendarza. Rano okazało się, że rodzi To, że dziecko rodzi się kilka tygodni wcześniej nie powinno nikogo zdziwić, ale że termin wypada akurat w dniu tak długo planowanym przez jego rodziców na swój własny ślub – to już wyjątkowe zrządzenie losu. W dzień, kiedy para miała wszystko dopięte na ostatni guzik przyszła mama o 7 rano poczuła skurcze na tyle silne, że musiała pojechać do szpitala. Okazało się, że zaczęła rodzić i to 6 tygodni wcześniej! Nie było nawet cienia szansy, że uda się ten poród powstrzymać. Para musiała w ciągu kilku godzin zmienić swoje plany małżeńskie. John nie dawał za wygraną i postanowił zorganizować ślub mimo wszystko. Zobacz także: Panna młoda w białej sukni i z dzieckiem przy piersi? Jesteśmy na tak! Tymczasem Briar – córeczka młodej pary – urodziła się o 12:42. Ceremonię zaplanowano na godzinę 17. Ilość gości zaproszonych na wesele to 70 osób. Dla młodego taty nie ma jednak rzeczy niemożliwych. Potwierdził godzinę ślubu. Był też na bieżąco w kontakcie z zaprzyjaźnionym pastorem, który opiekował się szpitalną kaplicą. Druhna panny młodej zdążyła kupić w lokalnym sklepie sukienkę, którą młoda mama mogła nosić w czasie ślubu i wesela. Czas kurczył się z zawrotną prędkością. Wesele w piwnicy John postanowił zorganizować wesele w szpitalnej piwnicy Munson Medical Center. Wszyscy goście stawili się bez przeszkód. Panna młoda poruszała się na wózku, a mała Briar została przywieziona w mobilnym inkubatorem. Wszystko odbyło się tak jak należy. Ślub został zorganizowany w ekstremalnych okolicznościach w ciągu zaledwie 5 godzin. „Znakomicie, że wszystko udało się jednego dnia – dla nas to było niezwykłe błogosławieństwo” – podsumował John. Źródło: insideedition.com
Poród w chmurach. Na świat przyszedł mały Nikolai
Między Kolumbią a Frankfurtem kobietę chwyciły bóle porodowe. Czy leciał z nimi lekarz?
Do niecodziennego zdarzenia doszło nad Atlantykiem między Kolumbią a Frankfurtem. W czasie lotu młoda Bułgarka dostała bóle porodowe. Na szczęście z pasażerami leciał lekarz. I to nie jeden, a aż 3. Czy dziecko będzie miało loty za darmo? 38-letnia Bułgarka urodziła bez najmniejszych komplikacji. Kobieta z wdzięczności za okazaną pomoc postanowiła nadać dziecku imię po lekarzu - Nikolaiu, który odebrał dziecko 11800 metrów nad ziemią. Wszystko odbyło się na pokładzie Lufthansy. Tuż po wylądowaniu mama i chłopiec zostali przewiezieni do szpitala w Manchesterze, gdzie udzielono im dalszej pomocy. Zobacz także: Czy na pokładzie jest lekarz? Poród w przestworzach Porody w chmurach nie są w tej chwili niczym zaskakującym. Do takich wydarzeń dochodzi kilka razy w roku. Niektóre linie lotnicze oferują wówczas darmowe loty do końca życia. Jest tylko jeden warunek – na pokład samolotu nie można wsiadać, jeśli ciężarna przekroczy 36. tydzień ciąży. W przeciwnym wypadku może się okazać, że przyszła mama będzie musiała pokryć koszty awaryjnego lądowania. Porody w nieoczekiwanych miejscach Mimo że samolot wydaje się miejscem co najmniej dziwnym na narodziny, nie jest to nic, co mogłoby zaskoczyć bardziej niż na przykład poród na drzewie, czy w taksówce. W 2000 r. w Mozambiku kobieta urodziła w czasie powodzi, siedząc właśnie na drzewie i chroniąc się w ten sposób przed katastrofą. Do porodów dochodzi również na stacjach metra, jak w Londynie w 2009 r., czy po prostu na ulicy jak w Templeton w 2014 r. Źródło: rmf24.pl, aleteia.org
Dzieci rodziców samotnie wychowujących dzieci są tak samo szczęśliwe!
Mimo obiegowej opinii na ten temat, badania potwierdzają, że większość z nas się myli. I bardzo dobrze!
Nie jest łatwo wychowywać dziecko w pojedynkę, kiedy wokół pełno rodzin czteroosobowych. Mimo że w parze łatwiej dzielić się obowiązkami, zamieniać w pilnowaniu dzieci i ogólnie zajmować się domem, to dla dzieci nie ma różnicy czy rodzic jest jeden czy dwoje. Nie musimy się zatem martwić, że czegoś im brakuje. Zdolne do wychowania szczęśliwego dziecka Wydawałoby się, że kobieta samotnie wychowująca dzieci jest taka biedna, bo na pewno została rzucona. Tymczasem wiele kobiet wybiera samotne rodzicielstwo i czuje się z tym dobrze. Mało tego. Są na tyle pewne siebie i mają tak poukładaną karierę, że nie chcą dzielić się tymi obowiązkami z innymi. O swoim podejściu do tego tematu napisała w mediach Leah Campbell: „Weszłam w rolę samotnej matki zupełnie świadomie. Miałam stopień naukowy, dobrze zapowiadającą się karierę, stabilny tryb życia i system wsparcia. Nigdy nie żyłam poniżej pewnego poziomu finansowego, nie byłam od niczego uzależniona, nie byłam w trudnym związku ani w nieplanowanej ciąży. Bardzo często statystyki, które dotyczą samotnych rodziców były opracowywane na podstawie ankiet wypełnianych przez kobiety po przejściach i dlatego były tak złe. Mnie to nie dotyczy. Nie jestem statystyczną kobietą. Jestem zdolna do wychowania szczęśliwego, zdolnego i uśmiechniętego dziecka.” Zobacz także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! Naukowcy z holenderskiego ośrodka – Centre of Expertise on Gender Dysphoria of the VU University Medical Centre – do swoich obserwacji brali jedynie mamy, które samotnie wychowują dzieci z wyboru oraz pary heteroseksualne. Powodem, dla którego badania zostały wykonane są błędne założenia poprzednich statystyk. Dotąd badano rozwój dzieci z rozbitych rodzin, w których relacje były zaburzone. Teraz postanowiono porównać jak wychowuje się maluchy w relacjach niczym nie zaburzonych. Dzieci i tak są szczęśliwe Przepytano 69 kobiet z wyboru samotnie wychowujących dzieci i 59 ze związków, w których dzieci wychowują oboje rodzice. Maluchy były w wieku od 1,5 roku do 6 lat. Okazało się, że nie ma różnicy ani w zaangażowaniu emocjonalnym ani w sposobie wychowania. Dzieci rozwijają się tak samo w obu typach rodzin. Zdecydowanie na korzyść dla samotnych mam wypadło wsparcie ze strony innych osób, takich jak członkowie rodziny czy przyjaciele. Prowadząca badania - Mathilde Brewaeys - podsumowała: „Silne wsparcie ze strony innych ma kluczowe znaczenie, dlatego też wszystkim mamom, które planują samotnie wychowywać dzieci polecam upewnić się, czy takie wsparcie otrzymają ze strony sióstr, braci, rodziców, przyjaciół czy sąsiadów. Nigdy też nie powinny bać się poprosić o ich pomoc.” Źródło: babble.com, sciencedaily.com
Pierwsze czy drugie? Kolejność urodzenia ma znaczenie
Nareszcie wiadomo dlaczego pierworodny ma lepiej. Czy drugie dziecko musi być gorsze?
Tym razem wątpliwości na temat predyspozycji dzieci do nauki zostały rozwiane przez amerykańskich naukowców pod wodzą Josepha Doyle’a z Massachusetts Institute of Technology. Dziecko urodzone jako drugie przysparza więcej kłopotów niż pierworodne. Oprócz problemów w szkole, może mieć też problemy z zachowaniem. Czy jest się czego obawiać? Amerykańscy naukowcy odkryli predyspozycje dzieci Profesor Doyle, który jest jednocześnie ekonomistą zebrał dane zarówno z regionu europejskiego, jaki i Ameryki Północnej. Badaniem zostali objęci bracia, ponieważ to właśnie chłopcy urodzeni jako drudzy w rodzinie mają tendencję do bycia zawadiakami. Po przeprowadzeniu badań i szczegółowych ankiet okazało się, że nawet 40% z nich ma kłopoty z nauką i poprawnym zachowaniem, a w życiu dorosłym mogą mieć też problemy z prawem. Tak tłumaczy wyniki badania prof. Doyle: Zobacz także: Jak brat z siostrą – czyli jak sprawić, by starszak pokochał młodsze rodzeństwo „Dla pierworodnego syna wzorzec zachowania przejmowany jest bezpośrednio od rodziców. Drugie dziecko, z reguły dwa lata młodsze, przejmuje wzorce od starszego brata. Nic więc dziwnego, że może zachowywać się nieracjonalnie. Na gorsze zachowanie wpływa też mniejsza uwaga rodziców. Przy pierwszym dziecku jest niepodzielna, a przy drugim już mniej skupiona. Wszystkie te czynniki wpływają na negatywne zachowanie dzieci urodzonych jako drugie, co obserwujemy później w życiu dorosłym (problemy z pracą, konflikty z prawem).” Czy pierwsze dziecko faktycznie ma lepiej? Amerykańskie badania są nieco zaskakujące, ponieważ obiegowa opinia głosi, że to pierwsze dziecko ma gorzej. Nagle na świecie pojawia się rodzeństwo, które zabiera miłość rodziców. Pojawia się bunt, zazdrość, złość i próba zwrócenia na siebie uwagi w każdy możliwy sposób. Niemniej warto zastanowić się, czy faktycznie taki model panuje w naszej rodzinie. Świadomość tego, w jaki sposób traktujemy rodzeństwo i wprowadzenie ewentualnych zmian wyjdzie nam tylko na korzyść. Zgadzacie się z przytoczonymi badaniami? Źródło: morefm.co.nz
Nauka: karmienie piersią obniża ryzyko zachorowania na cukrzycę
Kolejna choroba, której może uniknąć Twoje dziecko. To takie proste?
Z każdym rokiem wzrasta liczba zachorowań na cukrzycę typu 1 u dzieci. Jeszcze 20 lat temu przypadków zachorowań było zaledwie kilka rocznie na 100 tysięcy dzieci. Dziś notujemy adekwatnie 1200-1400 rocznie. Nigdy zatem nie wiadomo, czy nie dotknie właśnie Twojego maleństwa. Jest na tyle podstępna, że jej pojawienie się może być spowodowane zarówno wadami genetycznymi, jak i czynnikami zewnętrznymi. Dlatego też duńsko-norweski zespół naukowców przebadał 155 tysięcy noworodków oraz przepytał ich rodziców pod kątem sposobu żywienia. Wyniki badania są jednoznaczne. Dotychczasowe doniesienia zostały potwierdzone Dotąd wiele mówiło się o tym, że karmienie piersią ma same zalety, choć nie wszystkie mamy widzą w tym przyjemność. Światowe (w tym amerykańskie i australijskie) badania udowadniały, że ma ono pozytywny wpływ na układ krwionośny kobiet, zmniejsza ryzyko zachorowania na raka piersi, obniża skłonność do zachorowania na białaczkę przez dziecko oraz ryzyko nagłego zgonu niemowlęcia. Teraz przyszła kolej na opracowanie badań dotyczących cukrzycy. Czytaj także: Masz dziecko z cukrzycą typu 1? Uważaj na te błędy – mówi mama chorego 6-latka Badania zostały przeprowadzone w Oslo przez naukowców pod kierunkiem Nicolaia A. Lund-Blixa z Rikshospitalet i dotyczyły dzieci w wieku 6 i 18 miesięcy urodzonych w latach 1996-2009. Ich rozwój śledzono do 2015 r. W grupie 155 tysiąca maluchów, cukrzycę zdiagnozowano u 504. Jak się okazało choroba występowała głównie u dzieci, które nie były karmione mlekiem mamy. Ryzyko zachorowania wzrastało wówczas dwukrotnie. Motywacja do karmienia piersią Cukrzyca typu 1 atakuje znienacka i jest chorobą autoagresywną. Lekarze są zgodni, co do twierdzenia, że jedyne, co można zrobić, aby się przed nią ustrzec to próba obniżania ryzyka i przytoczone badania są znakomitą motywacją do tego, aby karmić piersią, jeśli nie jesteś do tego przekonana. Szczególnie istotne jest to, że tak naprawdę nie wiemy z jakimi skłonnościami rodzi się dziecko. Jeśli wśród nich znajduje się ta do zapadania na choroby autoagresywne – tym bardziej warto przemyśleć sposób żywienia malucha przynajmniej do ukończenia przez niego 1 roku życia. Źródło: naukawpolsce.pap.pl
„Jeśli nie masz niejadka w domu – nie masz prawa mnie pouczać!”
Nie dosyć, że masz w domu dziecko, które nie chce jeść – musisz słuchać rad od rodziców, którzy nie mają o tym pojęcia? Ten tekst jest dla Ciebie!
Jedna z mam na amerykańskim portalu parentingowym postanowiła podzielić się wnioskami na temat karmienia niejadka i tego jaką udręką jest przekonywanie go do zjedzenia czegokolwiek. Na domiar złego inni, nawet ci, którzy nie mają dzieci lub nie mieli do czynienia z niejadkami, muszą wtrącić zawsze swoje przysłowiowe pięć groszy, pogarszając tylko sytuację. „Jedz albo głoduj!” Jak nie dać się pouczać? Jeśli próbujesz już wszystkiego – porady typu „U nas w domu jak dziecko nie chce jeść – głoduje” – są całkowicie zbędne, bo tego przecież też próbowałaś. Powiedz na głos, że nie potrzebujesz dobrych rad. Zobacz także: Nie je warzyw? Sprawdź, jakich składników odżywczych brakuje niejadkom Prawdziwy niejadek chce ciągle jeść to samo, nie próbuje nowych potraw, ale musi coś przecież zjeść. Codziennie trwa więc walka wyczerpująca zarówno dla mamy, jak i dla dziecka. Może trzeba odpuścić i dać sobie czas? Nie zastanawiać się czy dzisiejsze menu będzie odpowiednie i czy nasze dziecko będzie głodować, czy jednak coś przejdzie mu przez gardło? Krytykanci nie pomagają i nie dają konstruktywnych rozwiązań, ponieważ do każdego dziecka trafiają zupełnie inne argumenty. Weź to pod uwagę i nie daj się! Studium niejadka Autorka artykułu przekonuje, że trzeba zaproponować dziecku coś nowego do jedzenia ok. 15 razy, aby stwierdzić, że tego na pewno nie będzie jadło. Podkreślanie w kółko, że dziecko jest niejadkiem powoduje, że zaczynamy wierzyć w to my i ono. Dajemy mu znakomitą wymówkę do tego, aby nie zjadło nic. Nie ma sensu się zadręczać. Nie ma sensu krytykować. Nie ma sensu pogarszać sytuacji i nie ma sensu słuchać innych! Daj dziecku czas, bo nauka jedzenia nowych potraw to długi proces. Czy zgadzasz się z autorką artykułu? Źródło: scarrymommy.com
Szczepienia: Francja bierze przykład z Polski i… wraca do obowiązku szczepień!
Francuski rząd wprowadza na listę szczepień obowiązkowych kolejne pozycje.
Podczas gdy antyszczepionkowcy w Polsce stawiają za przykład kraje zachodniej Europy i nawołują u nas do rezygnacji z obowiązkowych szczepień, Francja zmienia swoje prawo na takie, jakie od lat obowiązuje w Polsce! W odpowiedzi na coraz większą liczbę zachorowań na odrę, francuski rząd wprowadza obowiązek szczepienia m.in. przeciw tej chorobie. Od 2018 roku antyszczepionkowcy nad Loarą będą musieli pogodzić się z nowymi obowiązkami wynikającymi z ustawy. Wracają szczepienia obowiązkowe we Francji Premier Francji Édouard Philippe oświadczył kilka dni temu, że od 2018 r. rodzice będą zobligowani do wykonywania szczepień poprzez prawo. Dotychczas we Francji obowiązkowa była jedynie szczepionka przeciwko błonicy, tężcowi i polio. Reszta szczepień, które u nas w kraju widnieją w kalendarzu jako obowiązkowe, jest za zachodnią granicą jedynie zalecana. Francuski premier tak uzasadnia wprowadzane zmiany: „To niedopuszczalne, żeby dzieci wciąż umierały na odrę w kraju, który był ojczyzną Louisa Pasteura (twórcy szczepionek - przyp. red. ) i który był pionierem, wprowadzając szczepionki do obiegu.” Lista obowiązkowych szczepionek we Francji zostanie rozszerzona do 11 pozycji. ​ Zobacz też: Szczepienie uratuje nie tylko twoje dziecko, ale też moje! Nowe szczepienia obowiązkowe nie tylko we Francji Kolejny argument polskich antyszczepionkowców odchodzi zatem do lamusa. Dotąd twierdzili, że polscy posłowie powinni brać przykład z Niemiec, Francji, czy Włoch, w których to większość szczepień jest zalecanych, ale nie obowiązkowych. Teraz okazuje się, że ustawy o obowiązkowych szczepieniach wracają do wszystkich tych krajów. Wprowadzenie obowiązkowych szczepień we Francji nie jest odosobnionym postępowaniem. We Włoszech od maja 2017 r. obligatoryjne jest 12 szczepień, a od nowego roku szkolnego do państwowych szkół i przedszkoli nie będą przyjmowane dzieci bez kompletu szczepień. Niemcy za brak uzupełnionej karty szczepień wprowadziły grzywnę w wysokości 2,5 tysiąca euro. Tam też dzieci nie będą przyjmowane do przedszkoli. Ogromna liczba zgonów i powikłań w wyniku chorób zakaźnych w Rumunii zmusiła rząd do wprowadzenia w życie akcji doszczepiania już nie tylko dzieci, ale i dorosłych. W Polsce nadal rozważane jest wprowadzenie dodatkowych obostrzeń, ale i motywujących propozycji, jak np. przyznawanie dodatkowych punktów przed przyjęciem dziecka do przedszkola, jeśli posiada ono wszystkie obowiązkowe szczepienia. Nie zmienia to faktu, że u nas lista obowiązkowych szczepień jest dokładnie taka, jaką zalecają eksperci, a wyszczepialność nadal wysoka w porównaniu z krajami zachodnimi. Zobacz też: Kalendarz szczepień 2017 - szczepienia obowiązkowe i zalecane Kalendarz szczepień od 0 do 18 roku życia! Źródło: Służba Zdrowia, independent.co.uk
Noszenie w chuście jest dobre dla dziecka. Sprawdź dlaczego
Wokół tematu chusty krąży wiele mitów, dzielących rodziców na jej zwolenników i przeciwników. Wszystko zależy od tego, czy wiąże się ja dobrze.
W rozmowie z Dziennikiem Elbląskim Agata Kosacz, certyfikowana doradczyni noszenia, przekonuje rodziców dlaczego warto nosić dziecko w chuście i jak pozytywnie wpływa to na rozwój dziecka. Okazuje się, że chusta nie jest odkryciem XXI w., a jej zalety doceniano w Polsce jeszcze przed II Wojną Światową. Noszenie wcale nie rozpieszcza Wielu rodziców twierdzi, że noszenie w chuście rozpieszcza dzieci, które przyzwyczajone do ciągłego bujania, nie będą chciały zacząć chodzić. Pani Agata przekonuje jednak, że bujanie jest naturalne i maluch tego potrzebuje, aby dobrze się rozwijać. Przez 9 miesięcy w łonie matki dzieci praktycznie cały czas są w takim właśnie ruchu. Nic więc dziwnego, że po urodzeniu uspokajają się, kiedy czują to samo. To daje im poczucie bezpieczeństwa i pewność, że mama jest blisko. Dlatego też chusta to przedłużenie życia płodowego, w czasie którego maluch czuje się komfortowo. Nie nosimy przecież dziecka w ten sposób 24 godziny na dobę. Poza tym przytulanie i bezpośredni kontakt z mamą sprawiają, że dziecko nie jest zestresowane, łatwiej przyswaja informacje i ma zwiększone możliwości poznawcze. Okres, kiedy jeszcze nie chodzi to czas, w którym powoli możemy odzwyczajać je od noszenia. Zobacz także: Chusty i nosidełka – co wybrać? Dziecko przyjmuje wtedy prawidłową pozycję Przeciwnicy noszenia w chuście twierdzą, że pozycja w jakiej znajduje się wówczas dziecko jest nieprawidłowa i źle wpływa na kręgosłup. Tymczasem badania przeprowadzone w Niemczech nie wykazują żadnych anomalii w budowie ciała u dzieci noszonych w ten sposób. Wręcz przeciwnie, w chuście maluch przyjmuje pozycję fizjologiczną i całkowicie bezpieczną. Oczywiście, należy najpierw nauczyć się ją prawidłowo wiązać, a potem dopiero sadzać w niej niemowlę. Rozstawione nóżki to naturalne ułożenie, ale musimy zwracać uwagę na główkę, która nie może opadać. Podsumowując, noszenie w chuście jest nie tylko zdrowe, ale i bezpieczne. Najczęstszym powodem do jej zakupu, jaki podaje Pani Agata, jest posiadanie starszego rodzeństwa, za którym trzeba biegać. Wówczas chusta daje swobodę ruchu i pomaga w wykonywaniu codziennych obowiązków. Źródło: dziennikelblaski.pl
Ojcowie w Polsce zarabiają lepiej – Panowie, oby tak dalej!
Zaskakujące statystyki mówią same za siebie. Motywacja do pracy wzrasta z każdym kolejnym dzieckiem.
Im więcej dzieci, tym większa motywacja do pracy i wyższe dzięki temu zarobki. Do tej pory dużo mówiło się o tym, że kobiety zarabiają mniej niż mężczyźni i mają gorzej. Nikt nie poruszał za to tematu ojców, którzy dzieci nie posiadają. Pracodawcy ich nie doceniają, czy to oni nie chcą więcej zarabiać? Przeciętnie ojciec zarabia o 13,6% więcej Open Finance opublikował dane z 2016 r. biorąc pod lupę zarobki mężczyzn, którzy posiadają lub nie posiadają dzieci. I to nie tylko tych, którym urodziło się jedno dziecko, ale także tych, którzy mają dwoje i troje. Przeciętne wynagrodzenie nie-taty wynosi 2753 zł miesięcznie, podczas gdy zarobki ojca rodziny wynoszą od 3126 zł miesięcznie. Niesprawiedliwe? Nie sądzę. Po prostu, tatusiowie mają po pierwsze ograniczony czas z uwagi na liczne, dodatkowe obowiązki i te 8 godzin dziennie musi im wystarczyć, żeby załatwić wszystkie pilne sprawy. Po drugie wraz z wiekiem dzieci – wzrastają również ich potrzeby. Tutaj zaczyna się więc włączać syndrom myśliwego, który musi upolować większe zwierzę, aby zapewnić rodzinie lepszy byt. Więcej wysiłku – lepsze wyniki – awans – lepsze zarobki. Zobacz także: Tata też potrafi Czy mamy również zarabiają lepiej? Kobiety w Polsce zarabiają średnio aż o 19% mniej niż mężczyźni. I nie chodzi tu tylko o stereotypy, ale także o przerwy z powodu urlopów macierzyńskich i zwolnień lekarskich w czasie ciąży, które zdecydowanie statystyki te obniżają. Dodatkowo kobiety po urodzeniu dziecka bardzo często wybierają inne formy zatrudnienia niż umowa o pracę lub zakładają własną działalność gospodarczą, a tutaj stałe przychody również mogą zaważyć na comiesięcznej średniej. Zarobki ojców, którzy posiadają troje dzieci plasują się na poziomie 3729 zł netto, co oznacza różnicę blisko 600 zł względem ojca jedynaka. Tatom też zależy i tak trzymać! Źródło: fakt24.pl
Wągrowiec: chłopiec odłączył się od grupy. Został sam na rynku.
Według świadków zdarzenia przedszkolanka próbowała ukryć, że dziecko zgubiło się w czasie, gdy było pod jej opieką.
Oddajemy nasze dzieci pod opiekę pedagogów w przedszkolach i szkołach w nadziei, że zajmą się nimi profesjonalnie. Musimy zaufać, bo przecież nikt nie jest w stanie wyrywkowo sprawdzać czy rzeczywiście przedszkolanka, czy nauczyciel opiekuje się nimi dobrze i na przykład nie zgubi ich podczas wycieczki. Błąkał się po rynku W Wągrowcu doszło do niebezpiecznej sytuacji. Mały chłopiec odłączył się od grupy przedszkolaków i zupełnie niezauważony błąkał się po rynku nieopodal swojego przedszkola. Malucha zauważyła przypadkowa kobieta, która akurat robiła zakupy w jednym ze sklepików. Kiedy zorientowała się, że kilkulatek jest bez opieki – chciała niezwłocznie zawiadomić o całym zajściu policję. Zanim jednak zdążyła to zrobić na rynku pojawiła się przedszkolanka tłumacząc, że odprowadzi dziecko do przedszkola i zawiadomi policję. Kobieta czekała aż pojawią się służby, ale w rezultacie nikt nie przyjechał. Zobacz także: Konstancin Jeziorna: 3-latek wyszedł niezauważony z przedszkola! Izabela Adamska, dyrektor wągrowieckiego przedszkola, potwierdziła, że sytuacja miała miejsce, ale zapewniła jednocześnie, że mogła trwać zaledwie kilka minut. Nie wiadomo natomiast czy podczas wycieczki grupą opiekowała się odpowiednia liczba przedszkolanek i w jaki sposób dziecko mogło tak po prostu zniknąć z oczu opiekunki. Przepisy dotyczące wyjść grupowych w przedszkolach Zasady organizacji wyjść poza teren placówek edukacyjnych określone są w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz. U. Nr 135, poz. 1516). §8 mówi o tym, że na każde wyjście rodzic musi wyrazić zgodę i być poinformowany o jego dokładnym planie ramowym. Liczba opiekunów musi być dostosowana do wieku oraz sprawności podopiecznych. Stan liczbowy grupy powinien być sprawdzany przed wyjściem, w trakcie oraz zaraz po wejściu z powrotem do placówki. Na 30 uczniów przypada jeden opiekun, chyba że w grę wchodzi przejazd środkami komunikacji miejskiej – wówczas ich liczba powinna wzrosnąć. W przypadku wycieczki w Wągrowcu nie wiemy czy wszystkie zasady z rozporządzenia oraz statutu przedszkola zostały spełnione. Sprawą zajęła się policja. W związku z licznymi przypadkami takich zaginięć, przed nowym rokiem szkolnym warto zapytać jak organizowane są wycieczki, ile opiekunek w nich uczestniczy, jak często sprawdzany jest stan liczbowy grupy oraz czy przedszkolanka ma odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie. Zapytajmy zawsze, czy dzieci mają w czasie wycieczek dodatkowe zabezpieczenia t. j. kamizelki odblaskowe lub specjalne akcesoria, np. długi wąż, którego dzieci trzymają się podczas spaceru, ograniczając tym samym przestrzeń do poruszania się. Źródło: wagrowiec.naszemiasto.pl
Rodzina w samolocie traktowana jak trędowaty! Nie daj się bezczelnym zachowaniom współpasażerów!
Zapomnij o wakacjach z dziećmi na Krecie i zostań lepiej w domu. Możesz być pewna, że będziecie niechcianymi gośćmi w samolocie – badania na ten temat są bezlitosne.
Czy zdarzyło Ci się siedzieć w samolocie lub autobusie z dzieckiem, które krzyczy lub głośno się bawi? Czy jesteś pełna zrozumienia, bo sama masz dzieci, czy może zupełnie odwrotnie: denerwuje Cię to? Większość osób podróżujących najchętniej zamknęłoby się w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, żeby nie słyszeć krzyczących maluchów. A ponieważ nie mogą tego zrobić – kręcą głową, głośno wzdychają i z politowaniem patrzą jak „męczysz się” w hałasie. Takie zachowania to wyraz braku tolerancji i zwyczajnego, ludzkiego zrozumienia, tylko czy mamy się nie przejmować, czy atakiem odpowiadać na atak? Rodzice do odseparowania Airfare Watch Dog (portal, poprzez który można kupić bilety lotnicze) co roku przeprowadza ankietę na temat jakości podróżowania (Annual State of Travel Survey). Tegoroczne wyniki nie są pocieszające, szczególnie dla rodzin z dziećmi, podróżujących samolotem. Ponad 50% respondentów stwierdziło, że pasażerowie, mający pod opieką dzieci poniżej 10. roku życia, powinni mieć oddzielny sektor - coś w rodzaju odseparowanego przedziału. W tej samej ankiecie padło również pytanie o komfort siedzenia obok osoby kaszlącej lub czującej się źle. Ponad 39% odpowiedziało, że takie towarzystwo nie sprzyja relaksującej podróży. Wyniki są zatem porównywalne. Czy rodzina z dzieckiem jest jak ktoś chory, od którego należy odsunąć się jak najdalej? Zobacz także: 6 trików jak sprawić, by dziecko lepiej zniosło podróż samolotem Tolerancja nie kosztuje Autorka artykułu na ten temat zamieszczonego na babble.com – Alison Wilkinson – słusznie skomentowała całą sytuację: „Nie mam nic przeciwko oddzielnemu przedziałowi dla rodzin z dziećmi, o ile jest to pierwsza klasa!”. Zgadza się, podróż z dziećmi nie należy do najłatwiejszych zadań, więc w sumie należą nam się najlepsze warunki. Nie dosyć, że pakowanie zajmuje całe wieki, to jeszcze przejście przez odprawę oraz oczekiwanie na lot nastręczają dodatkowych nieprzewidzianych sytuacji typu: „Mamo, zostawiłam przytulankę w domu!” – płaczu nie ma wówczas końca, „Mamo, wylałam na siebie sok!” – szukanie łazienki i zmiana ubrań na te zakupione w strefie bezcłowej, bo przecież wszystkie ciuchy są w walizce. Na pokładzie samolotu też nie jest łatwo, bo zmiana ciśnienia, turbulencje – dzieci się boją i są zmęczone. W końcu jedziemy na wakacje i najlepszą drogą do ich rozpoczęcia jest relaks, uśmiech i wyrozumiałość. Nikt nie robi przecież nikomu na złość, a dzieci od zawsze robiły hałas. Zdarzają się i tacy pasażerowie, którzy wręcz pomagają rodzicom w zabawianiu dzieci i z tych wyjątków warto brać przykład. Może macie pomysł jak nie dać się presji współpasażerów? Ripostować kręcenie głową i wzdychanie, czy uciszać dzieci? Źródło: babble.com