Naczelna sprawdza: rzeczy, które pomagają nam wrócić do rytmu po wakacjach
Koniec wakacji zawsze trochę mnie zaskakuje. Jeszcze chwilę temu można było później położyć się spać, zjeść śniadanie prawie w porze obiadu i nie zastanawiać się, jaki właściwie jest dzień tygodnia. A za moment znowu trzeba będzie rano wyjść z domu o konkretnej godzinie. I dotyczy to nie tylko dzieci. Ja też po wakacjach muszę na nowo nauczyć się wcześniejszych wieczorów, regularnych poranków i tego, że dzień ma jakiś plan.
Nie jestem zwolenniczką robienia 31 sierpnia rodzinnej rewolucji pod hasłem "od jutra wstajemy o 6.30". Wolę powoli przywracać rytuały, które w wakacje naturalnie trochę nam się rozjechały. Dlatego tym razem w "Naczelna sprawdza" testuję rzeczy, które mają pomóc **nam** - nie tylko dziecku - łagodniej wrócić do codziennego rytmu. Nie są to rzeczy niezbędne. Bez każdej z nich da się żyć. Pytanie brzmi raczej: czy rzeczywiście sprawiają, że ten powrót jest odrobinę łatwiejszy? Philips Hue Twilight. Tym razem coś dla mamy Zacznę od siebie, bo pod koniec wakacji całą uwagę zwykle skupiamy na dzieciach. Zastanawiamy się, jak przestawić je na wcześniejsze zasypianie, jak ułatwić poranne pobudki i sprawić, żeby 1 września nie był brutalnym zderzeniem z budzikiem. Tylko że mój wakacyjny rytm też nie przypomina tego z września. Wieczorem siedzę dłużej, jeszcze coś sprawdzam, odpowiadam na wiadomości, czytam, oglądam. Rano z kolei chciałabym obudzić się inaczej niż przy dźwięku alarmu, który od pierwszej sekundy każe mi działać. Dlatego lampkę Philips Hue Twilight postawiłam nie w pokoju dziecka, ale przy swoim łóżku. I dopiero kiedy zaczęłam poznawać jej funkcje, zrozumiałam, że określenie "lampka nocna" jest w jej przypadku trochę mylące. Twilight została zaprojektowana właśnie z myślą o sypialni i dwóch momentach dnia: zasypianiu oraz budzeniu. Ma dwa niezależne źródła światła, technologię ColorCast pozwalającą tworzyć gradientowe przejścia kolorów, bardzo szeroki zakres barwy światła - od 2000 do 6500 K - oraz możliwość naprawdę mocnego przyciemnienia. Najciekawsze są jednak dla mnie spersonalizowane automatyzacje zasypiania i budzenia. Wieczorem można ustawić światło tak, aby stopniowo stawało się cieplejsze i ciemniejsze, tworząc coś w rodzaju świetlnego zachodu słońca. Rano działa odwrotnie: światło powoli się rozjaśnia i zmienia barwę, naśladując wschód słońca. Nie chodzi więc o to, żeby lampka nagle zapaliła się o 6.30, tylko żeby pobudka była procesem, a nie alarmem. Philips Hue pozwala też dopasować czas trwania takiego "wschodu słońca" do własnych potrzeb. Twilight ma też dwa przyciski umieszczone bezpośrednio na lampce, a ustawieniami i automatyzacjami można sterować w aplikacji Hue. Lampka obsługuje Bluetooth i Zigbee, a po włączeniu jej do systemu Hue można połączyć ją również z innym oświetleniem w sypialni. I właśnie to chcę sprawdzić pod koniec wakacji, czy zamiast zmuszać się do wcześniejszego chodzenia spać i nastawiać kolejny alarm, mogę wykorzystać światło jako sygnał dla organizmu, że dzień się zaczyna albo właśnie się kończy. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim to, jak szybko przestałam traktować ją jak lampkę, a zaczęłam jak element wieczornego rytuału. Spodziewałam się kolejnego smart gadżetu, przy którym będę siedzieć z telefonem i wybierać spośród dziesiątek ustawień. Tymczasem po skonfigurowaniu rutyny właściwie nie muszę o niej pamiętać - wieczorem światło samo zaczyna się zmieniać i jest dla mnie sygnałem, że pora kończyć dzień. Podoba mi się też sam pomysł budzenia światłem. Zwykły budzik działa zero-jedynkowo: śpisz, dzwoni, masz wstać. Tutaj światło zaczyna zmieniać się wcześniej i stopniowo wypełnia sypialnię. I nawet jeśli nie zrezygnuję całkowicie z alarmu w telefonie, podoba mi się, że nie musi on być pierwszym sygnałem rozpoczynającym mój dzień. Zaskoczyła mnie również skala możliwości przyciemnienia. Wieczorem nie potrzebuję kolejnej mocnej lampy w sypialni - potrzebuję światła, przy którym mogę jeszcze chwilę poczytać, a potem naprawdę poczuć, że dzień się kończy. I właśnie w tej roli Twilight ma dla mnie najwięcej sensu. Dla kogo to ma sens? Dla osób, które wieczorem długo funkcjonują w trybie "jeszcze tylko jedna rzecz" i potrzebują wyraźnego sygnału, że czas zwolnić. To również propozycja dla osób, które już korzystają z systemu Philips Hue albo lubią rozwiązania smart home. Twilight można bowiem włączyć w większą automatyzację oświetlenia w domu. Dla kogo raczej nie? Dla kogoś, kto potrzebuje po prostu lampki do czytania przy łóżku. Philips Hue Twilight kosztuje obecnie 1282,99 zł, więc kupowanie jej wyłącznie po to, żeby wieczorem włączyć i wyłączyć światło, moim zdaniem mija się z celem. Jej sens zaczyna się właśnie tam, gdzie korzystamy z automatyzacji, różnych barw i natężenia światła oraz funkcji związanych z wieczorną i poranną rutyną. I chyba właśnie dlatego znalazła się w tym zestawieniu. Powrót do rytmu po wakacjach nie dotyczy przecież tylko dzieci. Zanim zacznę pilnować, o której moje dziecko idzie spać, mogę najpierw przyjrzeć się własnym wieczorom. Sistema To Go Bento. Wracamy do rytmu posiłków Wakacje mają jedną cudowną cechę: jedzenie pojawia się wtedy, kiedy jesteśmy głodni. Wrzesień niestety wymaga większego planowania. Dlatego drugim produktem, który sprawdzamy, jest Sistema To Go Bento Lunch. Wybrałam pudełko z kilkoma przegródkami, bo znam swoje dziecko: zdecydowanie większą szansę na zjedzenie ma kilka małych rzeczy niż jedna wielka kanapka wrzucona do śniadaniówki. Pudełko ma 1,65 l pojemności, trzy komory i dodatkowy pojemniczek, który można wykorzystać np. na jogurt, owoce czy coś drobnego. Jest wykonane z tworzywa BPA free, można je myć w zmywarce, a sam pojemnik - bez pokrywki - nadaje się również do mikrofalówki. Ale parametry to jedno. Mnie interesuje coś znacznie bardziej przyziemnego: "Czy rzeczywiście będziemy z niego korzystać po pierwszym wrześniowym entuzjazmie?". Co mnie zaskoczyło? To, jak bardzo same przegródki ułatwiają komponowanie posiłku. Zamiast zastanawiać się rano nad "drugim śniadaniem", mogę po prostu wypełnić kolejne miejsca tym, co mamy: owocami, warzywami, małą kanapką czy jogurtem. I nagle przygotowanie pudełka nie wygląda jak kolejny punkt na liście rzeczy do zrobienia. Podoba mi się też to, że dziecko widzi kilka różnych rzeczy i samo może zdecydować, od czego zacznie. To drobiazg, ale przy jedzeniu drobiazgi potrafią mieć znaczenie. Dla kogo to ma sens? Dla dzieci, które lubią wybierać i jeść po trochu, a także dla rodziców, którzy chcą spakować w jednym pudełku kilka różnych produktów bez używania dodatkowych woreczków i pojemników. Dla kogo raczej nie? Dla dziecka, które potrzebuje naprawdę małej śniadaniówki. To dość duży lunchbox, więc przed zakupem sprawdziłabym, ile miejsca zajmie w plecaku. Waterdrop Explorer. Wracam do rzeczy najbardziej podstawowej: picia wody Kiedy zaczyna się wrzesień, bardzo łatwo wpaść w tryb dbania o wszystkich dookoła. Czy dziecko zjadło śniadanie, czy ma picie, czy wszystko spakowane, czy zdążymy wyjść. A potem orientuję się w połowie dnia, że sama wypiłam dwie kawy i pół szklanki wody. Dlatego do rzeczy, które mają pomóc nam wrócić do rytmu, dokładam coś tylko dla siebie - zestaw Waterdrop z kubkiem termicznym Explorer. Sam kubek jest naprawdę duży - ma 1,1 litra - i właśnie to zainteresowało mnie najbardziej. Zamiast kolejny raz obiecywać sobie, że "będę więcej piła", chcę sprawdzić prostszy sposób: rano napełnić jeden duży kubek i mieć go przy sobie przez sporą część dnia. Explorer jest wykonany z dwuściennej stali nierdzewnej, ma wbudowaną słomkę i szczelne zamknięcie. Producent deklaruje, że utrzymuje napój zimny do 12 godzin. Ważny dla mnie drobiazg: mimo sporej pojemności został zaprojektowany tak, żeby mieścił się w większości uchwytów samochodowych. W zestawie są również kostki Waterdrop do rozpuszczenia w wodzie - Microdrink w kilku owocowych smakach oraz Microenergy z kofeiną. Wszystkie są bez cukru. Te drugie, ze względu na zawartość kofeiny, nie są przeznaczone dla dzieci. Co mnie zaskoczyło? Rozmiar. 1,1 litra brzmi trochę jak wiaderko z uchwytem, a jednak pomysł, że zamiast pilnować kolejnych małych szklanek mam przed sobą jedną konkretną ilość wody, jest zaskakująco wygodny. I chyba właśnie to najbardziej podoba mi się w tym produkcie: nie potrzebuję kolejnej aplikacji przypominającej mi o piciu wody. Kubek stojący obok po prostu robi to za nią. Dla kogo to ma sens? Dla osób, które - tak jak ja - przypominają sobie o piciu dopiero wtedy, kiedy dzień jest już w połowie. Także dla tych, którzy dużo czasu spędzają w samochodzie albo przy biurku i wolą raz napełnić duży kubek, zamiast co chwilę chodzić po kolejną szklankę. Zestaw może być też ciekawy dla osób, którym zwykła woda szybko się nudzi i chętniej sięgają po nią, kiedy ma delikatny smak. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które lubią małe i lekkie butelki. Explorer waży 585 g jeszcze przed napełnieniem, więc po wlaniu ponad litra wody zdecydowanie nie jest czymś, co chciałabym przez cały dzień nosić w torebce. Nie można go też myć w zmywarce. Dla mnie ma być raczej "kubkiem, który rano napełniam i zabieram ze sobą w dzień" - do pracy, samochodu czy stawiam obok siebie przy biurku. I jeśli dzięki temu pod koniec dnia okaże się, że naprawdę wypiłam więcej wody, uznam, że zrobił swoją robotę. "Piaskowy Wilk". Wracamy do naszego wieczornego czytania Jednym z rytuałów, które najłatwiej gubią nam się podczas wakacji, jest regularne czytanie przed snem. Bo jeszcze jesteśmy gdzieś na dworze, bo jest jasno, bo coś robimy, bo "przecież są wakacje". Pod koniec sierpnia chcę do niego wrócić. "Piaskowy Wilk" Åsy Lind nadaje się do tego wyjątkowo dobrze. Książka składa się z osobnych historii o Karusi i niezwykłym Piaskowym Wilku, z którym dziewczynka rozmawia o świecie, emocjach i sprawach, które z dziecięcej perspektywy bywają naprawdę wielkie. Każdy rozdział jest osobną opowieścią, więc można przeczytać jeden i zamknąć książkę bez negocjowania kolejnych trzydziestu stron. Co mnie zaskoczyło? To, że powrót do rytuału wcale nie musi oznaczać wprowadzania czegoś nowego. Czasem najlepiej działa rzecz dobrze znana. I że wspólne czytanie przed snem daje coś jeszcze: moment, w którym już niczego nie organizujemy. Nie szykujemy rzeczy na jutro, nie rozmawiamy o tym, co trzeba zrobić. Po prostu jesteśmy razem. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy chcą wrócić do wspólnego czytania, ale wieczorem nie mają siły na długą fabułę. I dla dzieci, które lubią historie pozostawiające przestrzeń na pytania i rozmowę. Dla kogo raczej nie? Dla dzieci, które potrzebują bardzo dynamicznej akcji. "Piaskowy Wilk" jest bardziej opowieścią do smakowania, rozmawiania i myślenia niż książką, przy której co dwie strony wydarza się katastrofa. Pytaki. Bo chcę wrócić do rytmu, ale nie zgubić wakacyjnej bliskości To chyba najbardziej nieoczywista rzecz w tym zestawieniu. We wrześniu bardzo łatwo zamienić rodzinne życie w centrum logistyczne. Kto odbiera, co trzeba zabrać, o której wychodzimy, czy wszystko spakowane, co jest jutro. Dlatego chcę sprawdzić jeszcze jedną rzecz - czy da się wrócić do obowiązków, ale nie zgubić po drodze zwykłej rozmowy. Do tego wybrałam "Pytaki" - prostą rodzinną grę opartą na pytaniach. Jest przeznaczona już dla dzieci od 4. roku życia i nie wymaga od nich samodzielnego czytania ani poznawania skomplikowanych zasad. Tutaj nie chodzi przede wszystkim o wygraną. Chodzi o rozmowę. I właśnie tak chcę jej używać. Nie jako kolejnej "aktywności rozwojowej", którą trzeba wpisać do kalendarza. Raczej wyciągnąć przy kolacji albo wieczorem i zobaczyć, dokąd zaprowadzi nas jedno pytanie. Co mnie zaskoczyło? To, że czasem wystarczy zmienić pytanie, żeby dostać zupełnie inną odpowiedź. "Jak było?" czy "Co dziś robiłeś?" potrafi zakończyć rozmowę jednym "dobrze" albo "nic". Pytanie, którego dziecko się nie spodziewa, może uruchomić zupełnie inną historię. I właśnie to najbardziej podoba mi się w Pytakach: nie muszę wymyślać sposobu na "wartościową rozmowę z dzieckiem". Po prostu zaczynamy się bawić i sprawdzamy, co z tego wyniknie. Dla kogo to ma sens? Dla rodzin, które chcą mieć pretekst do rozmowy bez robienia z niej "poważnej rozmowy". I dla rodziców dzieci, od których na pytanie "Co dziś robiłeś?" najczęściej słyszą: "nic". Dla kogo raczej nie? Dla rodzin, które przede wszystkim szukają gry opartej na rywalizacji, punktach i wygranej. Tutaj najciekawsze rzeczy dzieją się w rozmowie. Nie chcę idealnego września Im jestem starsza i im dłużej jestem mamą, tym mniej wierzę w wielkie rodzinne rewolucje zaczynające się w poniedziałek, 1 stycznia albo 1 września. Nie zamierzam w ostatnią niedzielę wakacji przestawiać całego domu na tryb "rok szkolny". Wolę zacząć trochę wcześniej i odzyskiwać nasz rytm po kawałku. Trochę wcześniej zgasić światło. Przeczytać wieczorem jeden rozdział. Przygotować razem jedzenie na następny dzień. Znaleźć kwadrans na rozmowę, która nie dotyczy tego, co trzeba zrobić. Bo chyba właśnie tego najbardziej potrzebujemy po wakacjach. Nie perfekcyjnego planu dnia, tylko kilku stałych punktów, dzięki którym znowu wiemy, jak wygląda nasze "normalnie". A jeśli przy okazji choć raz we wrześniu wyjdziemy rano z domu bez słów "szybciej, bo się spóźnimy", uznam to za spektakularny sukces.
Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
Chcemy przekazać nastolatkom wszystko, co wiemy o życiu, relacjach i bezpieczeństwie. Problem w tym, że kiedy zaczynamy mówić z pozycji eksperta, oni często przestają słuchać. Olga Kwiecińska przekonuje, że młodzi ludzie naprawdę chcą z nami rozmawiać. Pod jednym warunkiem: że my także jesteśmy gotowi ich słuchać.
W podcaście "Mamy to!" rozmawiamy o tym, czego dorośli mogą nauczyć się od młodego pokolenia i dlaczego najważniejszych rozmów z nastolatkiem nie warto odkładać na ostatnią chwilę. Z nastolatkiem można się dogadać - Jeżeli nie jesteś z pozycji guru, oni bardzo chcą rozmawiać - mówi Olga Kwiecińska, mama i twórczyni Fundacji Cześć Ciało. I być może właśnie to jest jedna z ważniejszych podpowiedzi dla rodziców nastolatków. Nie musimy znać wszystkich aplikacji, rozumieć każdego trendu ani próbować nadążyć za światem młodych ludzi. Znacznie ważniejsze jest to, czy jesteśmy ciekawi tego, co mają nam do powiedzenia. Rozmowa nie musi przecież oznaczać przekazywania wiedzy w jedną stronę. Możemy pytać, słuchać, próbować zrozumieć. I przy okazji sami czegoś się od nich nauczyć. Najważniejszych rozmów nie zostawiaj na dzień wyjazdu Pierwszy samodzielny wyjazd nastolatka może uruchomić w rodzicu całą listę obaw. Alkohol, seks, pierwsze związki, presja grupy, przekraczanie granic. Łatwo wtedy ulec pokusie, żeby podczas pakowania walizki przeprowadzić "tę poważną rozmowę". Tyle że wtedy może być już za późno. Rozmowy o granicach, wartościach, zabezpieczaniu się czy pierwszych doświadczeniach seksualnych powinny pojawiać się znacznie wcześniej i być czymś naturalnym, a nie jednorazową rodzicielską pogadanką. A jeśli dziecko właśnie zamyka walizkę i za chwilę wychodzi? Olga Kwiecińska podpowiada jedno zdanie, które może być ważniejsze niż długa lista przestróg: "Słuchaj, jak coś, jestem. Zadzwoń". Bo ostatecznie nie jesteśmy w stanie być przy nastolatku w każdej sytuacji. Możemy jednak sprawić, żeby wiedział, że jeśli coś się wydarzy - może do nas wrócić. Cały odcinek zobaczysz na YouTube na mamotoja.pl.
"My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
Gdzie są moje granice? Co lubię, a czego nie? Czy zachowanie drugiej osoby jest jeszcze troską, czy już kontrolą? Wielu dorosłych zaczyna zadawać sobie te pytania dopiero po trudnych doświadczeniach. Nastolatki mogą nauczyć się tego wcześniej - i dzięki temu wejść w dorosłe relacje z czymś, czego nam często brakowało.
W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o relacji, o której w kontekście nastolatków mówi się zdecydowanie za mało: relacji z samym sobą. Zanim pojawi się pierwsza miłość Relacja z samym sobą może brzmieć jak dorosłe hasło z gabinetu terapeutycznego. W praktyce oznacza jednak bardzo konkretne rzeczy: wiedzieć, co lubię, czego nie chcę, co sprawia mi dyskomfort i kiedy czuję, że ktoś przekracza moje granice. Ta wiedza staje się szczególnie ważna wtedy, gdy młody człowiek zaczyna budować coraz bliższe relacje - przyjaźnie, a później także pierwsze związki. Bo żeby umieć powiedzieć komuś "nie", najpierw trzeba wiedzieć, na co samemu nie chce się zgadzać. Tego wielu z nas dowiedziało się znacznie później - My się teraz uczymy tego na terapiach, z książek, mając lat 30, 40 czy 50. Oni mogą nauczyć się tego, kiedy mają 15 lat - mówi Olga Kwiecińska. Dla wielu dorosłych rozpoznawanie własnych granic przyszło dopiero z doświadczeniem. Czasem po nieudanych związkach, relacjach pełnych kontroli czy zachowań, które dopiero po latach potrafiliśmy nazwać przemocą emocjonalną. Nasze dzieci nie muszą czekać tak długo. Nie chodzi przy tym o wręczenie nastolatkowi listy "czerwonych flag". Znacznie ważniejsze może być zadawanie pytań: Jak się czułaś, kiedy on to zrobił? Czy to było dla ciebie w porządku? Co chciałabyś zrobić następnym razem? Bo dobra relacja z samym sobą nie ochroni młodego człowieka przed każdym błędem. Może jednak sprawić, że wcześniej zauważy, kiedy w relacji dzieje się coś, co mu nie służy. O tym, jak pomóc nastolatkowi poznawać siebie i własne granice, posłuchaj na YouTube mamotoja.
"Mamo, nie musisz mi radzić!". Czego potrzebuje dziecko, gdy cierpi?
Kłótnia z przyjaciółką, odrzucenie, pierwsze złamane serce - gdy dziecko cierpi, chcemy natychmiast mu pomóc. Olga Kwiecińska przypomina jednak, że czasem najlepszym wsparciem jest nie rada, ale uważne słuchanie.
Dlaczego tak trudno rozmawiać z dzieckiem o relacjach? O ocenę z matematyki potrafimy zapytać bez zastanowienia. O to, dlaczego dziecko od kilku dni jest smutne, z kim się pokłóciło albo czy ktoś złamał mu serce - już znacznie trudniej. Nie dlatego, że rodziców to nie interesuje. Często po prostu nie wiemy, jak zacząć taką rozmowę i co zrobić z emocjami, które pojawią się po drodze. W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o tym, dlaczego relacje naszych dzieci bywają dla nas znacznie trudniejszym tematem niż szkoła. I dlaczego czasem najlepsze, co możemy zrobić jako rodzice, to... przestać mówić. Chcemy pomóc, więc zaczynamy naprawiać "Co dostałeś w szkole?" to pytanie bezpieczne. Ma konkretną odpowiedź. Kiedy jednak pytamy: "Widzę, że jesteś smutna. Co się stało?", możemy usłyszeć coś, wobec czego sami poczujemy się bezradni. Kłótnia z przyjaciółką. Odrzucenie przez grupę. Pierwsze zakochanie i pierwsze złamane serce. Dla dziecka to nie są "małe problemy". To jego prawdziwe życie i prawdziwe emocje. A rodzicowi bardzo trudno patrzeć, kiedy jego dziecko cierpi. Dlatego często niemal automatycznie zaczynamy szukać rozwiązania: powiedz jej to, nie przejmuj się, znajdziesz innych kolegów, jeszcze się zakochasz, jutro będzie lepiej. Tyle że dziecko nie zawsze przyszło po rozwiązanie. "Mamo, ja chcę, żebyś mnie posłuchała" Olga Kwiecińska opowiada w naszej rozmowie o słowach swojego 19-letniego syna: "Mama, nie chodzi mi o to, żebyś ty mi radziła, tylko żebyś po prostu posłuchała". To zdanie mogłoby zawisnąć nad biurkiem niejednego rodzica. Bo kiedy dziecko opowiada nam o swoim problemie, pierwszym odruchem nie musi być działanie. Czasem wystarczy powiedzieć: "To musiało być trudne", "Rozumiem, że jest ci przykro", "Chcesz mi o tym opowiedzieć?". I wytrzymać chwilę bezradności. Nie odbierać dziecku smutku za wszelką cenę. Nie przekonywać, że "nie ma się czym przejmować". Nie rozwiązywać za nie relacji. Nie ochronimy dzieci przed złamanym sercem To chyba jedna z trudniejszych prawd rodzicielstwa. Możemy nauczyć dziecko przechodzić przez trudne emocje, ale nie możemy sprawić, żeby nigdy ich nie doświadczyło. Przyjaźnie będą się kończyć. Ktoś nie zaprosi na urodziny. Najlepsza koleżanka wybierze kogoś innego. Pierwsza miłość może skończyć się płaczem. I być może naszą rolą nie jest usuwać z drogi dziecka każde rozczarowanie. Jest nią stworzyć takie miejsce, do którego będzie chciało z tym rozczarowaniem wrócić. O tym, jak je stworzyć i dlaczego nam, rodzicom, tak trudno czasem po prostu słuchać, rozmawiamy z Olgą Kwiecińską w najnowszym odcinku podcastu "Mamy to!". Cały odcinek zobaczysz na YouTube Mamotoja.
Naczelna sprawdza: małe letnie przyjemności mamy. Oto 5 rzeczy, które pomagają mi złapać oddech
Lato z dzieckiem rzadko wygląda jak na Instagramie. Zamiast leniwych poranków częściej mamy: "Mamo, nudzi mi się!", piasek w butach i kolejne pranie po powrocie z placu zabaw. Przez lata wydawało mi się, że odpoczynek zaczyna się dopiero wtedy, gdy wsiadam do samolotu. Dziś wiem, że czasem wystarczy kilka drobnych rytuałów, które pomagają mi na chwilę zwolnić i przypomnieć sobie, że ja też jestem ważna.
Postanowiłam sprawdzić, czy małe letnie przyjemności rzeczywiście mają znaczenie. Oto pięć rzeczy, które tego lata pomagają mi złapać oddech. 1. Poranna kawa wypita w ciszy Nie zawsze mam na nią czas., dlatego postanowiłam wstawać chwilę wcześniej, gdy "dom jeszcze śpi". Czasem trwa pięć minut, czasem piętnaście. Ale odkąd przestałam pić ją w biegu między pakowaniem plecaka a odpowiadaniem na wiadomości, zauważyłam, że inaczej zaczynam dzień. Co mnie zaskoczyło? To, że kilka minut ciszy naprawdę wpływa na moje samopoczucie. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które mają poczucie, że od rana są "na posterunku". Dla kogo raczej nie? Dla osób, które najlepiej odpoczywają w ruchu i nie potrzebują takich rytuałów. 2. Spacer z psem przed rozpoczęciem dnia Kluska nie wie, czym jest lista zadań ani deadline. Kiedy wychodzimy na spacer, przypomina mi, że świat nie kończy się na obowiązkach. To zaledwie kilkanaście minut, ale wracam z nich spokojniejsza. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo kontakt z naturą pomaga uporządkować myśli. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują choć chwili poza domowym chaosem. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za poranną aktywnością. 3. Książka noszona w torebce Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałam książkę w jeden weekend. Teraz czytam po kilka stron - w poczekalni, podczas treningu dziecka czy wieczorem przed snem. Co mnie zaskoczyło? Że nawet 10 minut dziennie wystarczy, by wrócić do nawyku czytania. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które tęsknią za czymś, co należy tylko do nich. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które wolą podcasty lub seriale. 4. Lody po placu zabaw To chyba najbardziej niedoceniana letnia przyjemność. Nie chodzi nawet o same lody, ale o ten moment, kiedy siadamy na ławce i nigdzie nie musimy się spieszyć. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko zwykły spacer może zamienić się we wspomnienie, które dziecko zapamięta na długo. Dla kogo to ma sens? Dla rodzin, które chcą celebrować małe momenty. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za spontanicznymi przystankami w ciągu dnia. 5. Wieczór bez telefonu Udaje mi się robić to codziennie. Odkładam telefon, gdy siedzę w ogrodzie, idę z psem na spacer, a wieczorem włączam tryb samolotowy. Dzięki temu przypominam sobie, że nie muszę być dostępna przez cały czas. Co mnie zaskoczyło? Jak często sięgam po telefon zupełnie bezwiednie. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy czują, że ich głowa nigdy nie jest naprawdę offline. Dla kogo raczej nie? Dla osób, których praca wymaga stałej dostępności. Czy zrobię to ponownie? Tak. Bo odkryłam, że lato nie musi być idealne, żeby było dobre. Nie potrzebuję egzotycznych wakacji ani perfekcyjnie zaplanowanych atrakcji. Czasem wystarczy kubek kawy, spacer z psem i chwila, w której nikt niczego ode mnie nie chce. Jeśli więc czujesz, że to lato znowu przecieka ci przez palce, spróbuj znaleźć jedną małą przyjemność tylko dla siebie. Być może okaże się, że to właśnie ona uratuje ci niejeden dzień.
"Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
Czy po czterdziestce warto jeszcze zacząć ćwiczyć? Edyta Litwiniuk przekonuje, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swoje ciało. W podcaście "Mamy to!" opowiada, dlaczego spacer, rozciąganie i 10 minut ruchu dziennie mogą być ważniejsze niż pogoń za idealną sylwetką.
Mamy nastolatków i dorosłych dzieci często przez lata stawiają siebie na końcu listy priorytetów. Kiedy dzieci stają się bardziej samodzielne, pojawia się pytanie: "Czy nie jest już za późno, żeby zacząć dbać o swoje ciało?". - Absolutnie nigdy nie jest za późno. Naprawdę nigdy nie jest za późno - mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!". Jej zdaniem nie trzeba zaczynać od intensywnych treningów ani kupowania karnetu na siłownię. Wystarczy zrobić pierwszy krok - dosłownie. Spacer to niedoceniana aktywność - Zawsze mówię mamom: zacznij od spaceru. Spacer jest bardzo niedocenianą formą aktywności - podkreśla Litwiniuk. Jak zauważa, współczesny styl życia sprawia, że coraz mniej się ruszamy. Jeździmy samochodami, pracujemy przy komputerach i często dopiero wieczorem orientujemy się, że przez cały dzień niemal nie wstaliśmy z krzesła. Według Edyty Litwiniuk już 20 minut spędzonych na świeżym powietrzu może pozytywnie wpłynąć na samopoczucie. - Spacer dotlenia organizm, pomaga obniżyć poziom stresu i ma wiele innych zalet - mówi. Po 40. zmienia się cel Ekspertka przyznaje, że sama zauważa różnicę między swoim organizmem dziś a tym sprzed kilku lat. - Mam 41 lat i widzę inny poziom zmęczenia organizmu. Jeszcze kilka lat temu robiłam Ironmany, maratony i długie treningi bez większego problemu. Dziś widzę, że moje ciało potrzebuje czegoś innego - opowiada. Jak tłumaczy, wraz z wiekiem zmienia się gospodarka hormonalna, dlatego warto podchodzić do swojego ciała z większą wyrozumiałością i szacunkiem. - To jest moment, kiedy warto słuchać swojego organizmu - mówi. Jej zdaniem dojrzałe kobiety nie muszą już skupiać się wyłącznie na wyglądzie. - Nie chodzi o to, żeby mieć idealnie jędrne pośladki. Chodzi o to, żeby mieć sprawne ciało, które będzie nam służyło przez kolejne lata. 10 minut ruchu ma znaczenie Litwiniuk zachęca, by szukać ruchu w codzienności. Rozciąganie podczas oglądania serialu, kilka przysiadów czy krótki trening w domu mogą być dobrym początkiem. - Oglądasz podcast albo serial? Porozciągaj się. Wyciągnij ręce do góry, zrób kilka skrętów. To są bardzo proste rzeczy, które znamy jeszcze z lekcji WF-u, ale one naprawdę działają - mówi. Dodaje, że organizm potrzebuje bodźców, które pomogą utrzymać sprawność. - Można zrobić kilka przysiadów, siadając i wstając z kanapy. Można wziąć do ręki nawet arbuza i potraktować go jak delikatny ciężar. To będzie miało dobry wpływ na nasze ciało i kości - tłumaczy. Jej historia pokazuje, że zadbanie o siebie nie musi oznaczać rewolucji. Czasem wystarczy 20 minut spaceru, kilka prostych ćwiczeń i odrobina wyrozumiałości dla własnego ciała. Bo - jak mówi Edyta Litwiniuk - nigdy nie jest za późno, żeby zacząć. Całą rozmowę z Edytą Litwiniuk obejrzysz w podcaście "Mamy to!" na kanale YouTube Mamotoja.
"Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
"Chciałam być supermamą i udowodnić, że ze wszystkim sobie poradzę" - wspomina Edyta Litwiniuk. W podcaście "Mamy to!" opowiada o samotności, niewyspaniu i połogu, które sprawiły, że pierwsze tygodnie macierzyństwa okazały się dużo trudniejsze, niż się spodziewała.
"Nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" Co powiedzieć mamie małego dziecka, która jest niewyspana, zmęczona i przytłoczona chaosem codzienności? Od czego powinna zacząć, jeśli chciałaby poczuć się choć trochę lepiej? Edyta Litwiniuk nie ma wątpliwości: od odpoczynku. - Moja położna powiedziała mi jeszcze w ciąży: "Póki nie ma zagrożenia życia w tym domu, nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" - wspomina w podcaście "Mamy to!". Jak przyznaje, początkowo sama nie potrafiła zastosować się do tej rady. Po narodzinach pierwszej córki czuła się silna i przekonana, że musi poradzić sobie ze wszystkim. - Myślałam: przecież ją urodziłam, karmię ją, wrócę do domu i wszystko musi być na tip-top. Posprzątane, ugotowane. Chciałam być supermamą i superżoną - opowiada. "Chciałam pokazać, że sobie radzę" Sytuacja zmieniła się, kiedy jej mąż wrócił do pracy, a ona została sama z dzieckiem. Zamiast poczucia siły pojawiły się samotność, płacz i ogromne zmęczenie. - Przygniotła mnie samotność i połóg. Wiem, że gdyby Wojtek nie zrobił mi śniadania, przez cały dzień nic bym nie zjadła, bo nie miałam siły - mówi. W pewnym momencie postanowiła zrezygnować z próby utrzymania wszystkiego pod kontrolą. - Powiedziałam sobie: koniec całego cyrku. Żadnego sprzątania, prania, gotowania i ogarniania domu na tip-top tylko po to, żebym dalej pokazywała, że sobie radzę. Idę spać. Jak wspomina, w pierwszych tygodniach macierzyństwa, kiedy tylko miała taką możliwość, jadła, płakała i spała. Dom nie musi być idealny Edyta Litwiniuk podkreśla, że młoda mama nie musi samodzielnie gotować każdego posiłku ani utrzymywać domu w perfekcyjnym porządku. Może zamówić jedzenie, poprosić bliską osobę o przygotowanie obiadu albo wcześniej zamrozić kilka porcji. Nic złego nie stanie się również wtedy, gdy pranie czy sprzątanie zostaną odłożone na później. - Jeżeli możesz, kochana mamo, po prostu się wyśpij. Naprawdę nic się nie stanie, jeśli czasem zamówisz jedzenie albo poprosisz mamę, żeby przygotowała ci rosół czy coś w słoikach - mówi. Sen na początku macierzyństwa nie zawsze oznacza jednak spokojną, nieprzerwaną noc. Częściej jest próbą wykorzystania nawet krótkiego momentu, kiedy ktoś inny może zająć się dzieckiem. - Jeśli jesteśmy niewyspane, trudno jest robić cokolwiek. Sen jest głównym narzędziem regeneracji i daje nam też większy spokój w głowie - zauważa Litwiniuk. "Kiedy jestem wyspana, mam siłę rozwiązywać problemy" Prowadząca rozmowę również przyznaje, że to właśnie fizyczne zmęczenie było dla niej jednym z najtrudniejszych elementów wczesnego macierzyństwa. Z czasem pojawiają się inne wyzwania i problemy, ale kiedy matka jest wypoczęta, ma więcej siły, żeby się z nimi mierzyć. Gdy zmęczenie odbiera jej energię, nawet niewielka trudność może wydawać się przytłaczająca. - Kiedy jestem wyspana, mam siłę rozwiązywać problemy. Ale kiedy czuję, że już "siadam", nie mam siły radzić sobie jeszcze ze wszystkim dookoła - mówi prowadząca. Niemowlę nie zawsze "śpi jak aniołek" Edyta Litwiniuk wspomina również, że odpoczynek utrudniała jej nieustanna czujność. Przed porodem słyszała, że dziecko śpi spokojnie jak aniołek. Tymczasem noworodek podczas snu sapie, kwili, popiskuje i wydaje wiele innych dźwięków. - Byłam tak zestresowana, że chyba trzy razy chodziłam do różnych kardiologów. Nie mogłam uwierzyć, że nie mam stanu przedzawałowego - wspomina. Każdy dźwięk dziecka wybudzał ją albo sprawiał, że nie była w stanie wejść w głęboki sen. W końcu poprosiła męża, by po powrocie z pracy wychodził z córką na spacer. - Chciałam jej nie słyszeć. Tego sapania, kwilenia i popiskiwania. Chciałam wejść w głęboki sen, bo na początku macierzyństwa było to dla mnie nierealne. Spałam bardzo płytko i byłam wrakiem człowieka. Sen matki to często półczuwanie Czujność nie zawsze znika, gdy dzieci dorastają. Zmieniają się tylko powody, dla których matka nasłuchuje. Kiedy dzieci są małe, budzi ją płacz lub wołanie. Gdy są starsze, może czekać, aż wrócą z imprezy albo upewniać się, że wszystkie są już bezpieczne w domu. - Śmieję się, że mój sen matki do dziś jest takim półczuwaniem. Dopiero kiedy wszystkie wrócą, czuję spokój i mogę głęboko zasnąć - opowiada Litwiniuk. Jak usłyszała kiedyś od swojej lekarki, od momentu zobaczenia dwóch kresek na teście ciążowym matka prawdopodobnie już nie przestaje się martwić. - Nieważne, czy masz dziecko trzytygodniowe, roczne, dziewiętnastoletnie czy dwudziestoletnie. Nie przestajesz się martwić i pozostajesz czujna - mówi. Ta czujność jest częścią macierzyństwa. Nie oznacza jednak, że kobieta powinna rezygnować ze swoich podstawowych potrzeb. Czysty dom i ugotowany od podstaw obiad mogą poczekać. Sen, jedzenie i regeneracja nie są luksusem ani nagrodą za wykonanie wszystkich obowiązków. Są tym, czego młoda mama potrzebuje, żeby mieć siłę przeżyć kolejny dzień. Całą rozmowę z Edytą Litwiniuk obejrzysz w podcaście "Mamy to!" na kanale YouTube Mamotoja.
"Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji
"Masz wrócić do formy w sześć tygodni", "Powinnaś już ćwiczyć", "Inne mamy jakoś dają radę". Wokół macierzyństwa od lat narasta presja, a media społecznościowe skutecznie ją podsycają. Tymczasem - jak mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!" - kobietom po porodzie dużo bardziej niż kolejnego planu treningowego potrzeba zrozumienia, wsparcia i zdjęcia z nich ciężaru ciągłego "muszę".
- Z perspektywy 15 lat macierzyństwa stwierdziłam, że wszystko o powrocie do formy fizycznej zostało już powiedziane. Kobietom brakuje dziś bardziej otulenia niż kolejnych poradników - mówi Edyta Litwiniuk. Podkreśla, że młode mamy często słyszą, co powinny robić, a zdecydowanie za rzadko ktoś mówi im, że nie muszą być idealne. - Dziewczyny piszą do mnie, że w końcu ktoś powiedział im: "nie musisz". Że wyjście na spacer to już jest trening. Że to już jest aktywność, która pozwala zadbać o ciało i psychikę - opowiada. Małe kroki zamiast wielkich postanowień Zdaniem Edyty Litwiniuk aktywność fizyczna po porodzie nie musi oznaczać godzin spędzonych na siłowni. Czasem wystarczy znaleźć kilka minut w codzienności. - Jeśli zaparzasz kawę, możesz zrobić kilka wspięć na palce albo delikatnych przysiadów. To są małe kroki, ale one też mają znaczenie - mówi. Jednocześnie zaznacza, że dbanie o siebie nie powinno ograniczać się wyłącznie do ruchu. Ważne jest także znalezienie przestrzeni dla siebie - wyjście z przyjaciółką, rozwijanie pasji czy po prostu chwila odpoczynku. - Mamo, jesteś w tej całej układance najważniejsza. Jeśli my nie będziemy zaopiekowane, zadbane i choć trochę wypoczęte, bardzo trudno będzie nam dawać innym to, czego potrzebują - podkreśla. Instagram pokazuje życie, którego nie ma Rozmówczynie zwracają uwagę, że współczesne matki żyją pod ogromną presją porównywania się do innych. W mediach społecznościowych widzą idealnie urządzone mieszkania, perfekcyjnie ubrane dzieci i mamy, które zdają się radzić sobie ze wszystkim. - Odpalam Instagram i widzę piękne mieszkania, wysprzątane kuchnie, świeży makijaż, dzieci, które bez awantur wychodzą do szkoły. Tylko że życie tak nie wygląda - mówi Edyta Litwiniuk. Jak podkreśla, jej doświadczenie pracy z kobietami pokazuje, że niemal każda z nich - niezależnie od etapu życia - mierzy się z własnymi trudnościami. Dlatego zamiast dokładać sobie kolejnych obowiązków, warto nauczyć się odpuszczać. Wspierający partner robi różnicę W rozmowie pojawia się także temat zaangażowanego ojcostwa. Litwiniuk zauważa, że na szczęście wiele się zmieniło w porównaniu z pokoleniem naszych rodziców. - Kiedyś tata wracał z pracy, jadł obiad i siadał przed telewizorem. Dziś coraz częściej wychodzi z dziećmi na spacer, zmienia pieluchy, odwozi na zajęcia i aktywnie uczestniczy w życiu rodziny - mówi. Jednocześnie przyznaje, że mamy nie zawsze potrafią oddać część kontroli. - Często myślimy: "Ja zrobię to lepiej". A przecież partner też uczy się rodzicielstwa. Ja również nigdy wcześniej nie zmieniałam pieluchy, więc skąd miałam wiedzieć, że robię to lepiej? - mówi z uśmiechem, wspominając historię ze szkoły rodzenia, kiedy jej mąż podczas ćwiczeń "urwał nóżkę" lalce treningowej. Jak przyznaje, dzięki wsparciu partnera mogła wrócić do pracy, rozwijać swoje pasje i zadbać także o siebie. Macierzyństwo to nie sport indywidualny Ekspertka podkreśla jednak, że nie każda kobieta może liczyć na wsparcie partnera. Dlatego tak ważne jest budowanie własnej sieci pomocy - wśród rodziny, przyjaciół czy sąsiadów. - Musimy nauczyć się prosić o pomoc. Bez względu na to, czy jesteśmy mamami samodzielnymi, czy żyjemy w związku. Warto odważnie powiedzieć: "Czy możesz pójść z dzieckiem na spacer?" - podkreśla. Jej zdaniem współczesnym rodzinom brakuje dziś tego, co kiedyś było naturalne - wielopokoleniowej wspólnoty. - Skoro nie mamy już domów wielopokoleniowych, twórzmy swoje małe wioski wsparcia. Nie bójmy się prosić o pomoc i korzystać z niej, kiedy jest nam potrzebna - słyszymy w podcaście "Mamy to!". Bo być może właśnie tego młode mamy potrzebują dziś najbardziej: nie kolejnego przypomnienia, że powinny robić więcej, ale zapewnienia, że już teraz robią wystarczająco dużo. Zobacz cały odcinek: Koniec z udawaniem idealnej mamy z Instagrama. Edyta Litwiniuk o byciu wystarczającą.
Kiedyś luksusem była duża kuchnia, dziś jest nim czas. Przetestowałam Xiaomi Smart Air Fryer 4.5L
Największym luksusem współczesnych rodziców nie jest już duży dom ani nowa kuchnia. Jest pół godziny, które można odzyskać każdego dnia.
Przez lata wydawało mi się, że dobry sprzęt kuchenny powinien przede wszystkim dobrze gotować. Dziś, jako mama czwórki dzieci i osoba, która łączy intensywną pracę z życiem rodzinnym, patrzę na to zupełnie inaczej. Testując Xiaomi Smart Air Fryer 4.5L, nie zastanawiałam się, czy frytki będą bardziej chrupiące. Chciałam odpowiedzieć sobie na jedno pytanie: czy to urządzenie naprawdę oddaje mi coś, czego najbardziej brakuje współczesnym rodzicom - czas? Moje dzieci nauczyły mnie, czym naprawdę jest dobry obiad Przez wiele lat byłam przekonana, że dobra mama to taka, która codziennie przygotowuje domowy obiad od początku do końca. Im więcej czasu spędzałam w kuchni, tym bardziej miałam poczucie, że wywiązuję się z tej roli. Dzisiaj moje bliźniaczki mają 19 lat i gotują już same. Wiecie, czego nie pamiętają? Tego, czy „stałam przy grach" godzinę czy dwie. Pamiętają za to wspólne obiady. To była dla mnie ważna lekcja. Przez lata kobietom wmówiono, że dobra mama poznawana jest po tym, ile czasu spędza w kuchni. Tymczasem dzieci nie zapamiętują godzin gotowania. Zapamiętują to, że mama usiadła z nimi przy stole. Od tamtej pory znacznie bardziej cenię sprzęty, które oddają mi czas, niż te, które po prostu mają imponującą listę funkcji. Prawdziwy test zaczyna się we wtorek o siedemnastej Nie wierzę w testowanie sprzętów podczas spokojnego weekendu. Prawdziwy egzamin zaczyna się wtedy, gdy wracam z pracy. W skrzynce czekają jeszcze maile. Leon jest głodny już teraz. Jedna z córek pisze, że jednak będzie jadła w domu. W głowie układam plan na kolejny dzień. To właśnie w takich momentach sprawdza się każdy kuchenny sprzęt. Do koszyka Xiaomi Smart Air Fryer 4.5L wkładałam składniki, wybierałam program i... wychodziłam z kuchni. Nie musiałam przez cały czas nad nim stać. Mogłam odpisać na wiadomości, przygotować się do kolejnego spotkania albo po prostu usiąść obok Leona i posłuchać jego historii z przedszkola. I wtedy zrozumiałam coś jeszcze – dla mnie największą zaletą tego urządzenia wcale nie jest gotowanie, największą zaletą jest odzyskany czas. Gotowanie przestało oznaczać stanie przy kuchence Jest taki moment, który zna chyba każdy rodzic. Dziecko zagląda do kuchni i pyta: – Mamo, długo jeszcze? Leon tym razem zrobił coś zupełnie innego. Bardziej interesowało go urządzenie niż to, co gotuję. Zaglądał do frytkownicy, obserwował, co dzieje się w środku, a ja po raz pierwszy od dawna nie biegałam między kuchenką a salonem. To naprawdę zmienia rytm całego popołudnia. Xiaomi Smart Air Fryer dla kilku pokoleń Bardzo chciałam sprawdzić, jak z urządzeniem poradzą sobie moje córki. One gotują zupełnie inaczej niż ja dwadzieścia lat temu. Szybko, prosto i bez cierpliwości do skomplikowanych instrukcji. Okazało się, że po kilku minutach każda z nich wiedziała, co robić. Panel jest intuicyjny, programy czytelne, a dla osób, które lubią korzystać z nowych technologii, dodatkowym ułatwieniem jest aplikacja Xiaomi Home. Można znaleźć w niej gotowe przepisy, zaplanować rozpoczęcie pieczenia i dostosować ustawienia do własnych potrzeb. Pomyślałam wtedy, że to chyba sprzęt dla kilku pokoleń. Tak samo wygodny dla mamy, która gotuje od lat, jak i dla studentki, która dopiero urządza swoją pierwszą kuchnię. Nie chodzi o frytki Mam wrażenie, że air fryer wciąż kojarzy się głównie z frytkami. Po tygodniu testów praktycznie o nich zapomniałam. Znacznie częściej piekłam warzywa, kurczaka, ryby czy ciepłe kanapki dla Leona. Urządzenie oferuje szeroki zakres temperatur – od 40 do 200 stopni – dlatego sprawdza się nie tylko podczas pieczenia, ale również rozmrażania czy delikatnego podgrzewania potraw. Zdrowiej, ale bez poczucia straty Bałam się jednego, że jedzenie przygotowane z niewielką ilością tłuszczu będzie po prostu mniej smaczne. Okazało się, że zupełnie niepotrzebnie. Warzywa były dobrze upieczone, mięso pozostało soczyste, a frytki naprawdę chrupiące. Nie miałam poczucia, że z czegoś rezygnuję. Miałam raczej wrażenie, że gotuję trochę mądrzej. Jest jeszcze jedna rzecz, o której rzadko się mówi... Po gotowaniu przychodzi moment, którego nie lubię najbardziej – sprzątanie. Jeżeli po przygotowaniu obiadu muszę jeszcze przez pół godziny szorować naczynia, cały efekt szybkiego gotowania po prostu znika. Tutaj pojemnik z nieprzywierającą powłoką myło się naprawdę szybko. Można go też po prostu włożyć do zmywarki. To niby szczegół, a jednak właśnie takie szczegóły sprawiają, że po urządzenie chce się sięgać każdego dnia. Prawdziwy test zaczyna się wtedy, gdy kończy się zachwyt Mam w domu kilka sprzętów, które po pierwszym tygodniu trafiły do szafki, dlatego zawsze powtarzam, że prawdziwy test zaczyna się wtedy, kiedy kończy się efekt nowości. Po tygodniu Xiaomi Smart Air Fryer 4.5L nadal stał na kuchennym blacie. Po dwóch tygodniach również. I chyba to jest najlepsza rekomendacja, jaką mogę wystawić. Dobry sprzęt kuchenny nie powinien być bohaterem domu. Powinien sprawić, że bohaterami znowu stają się ludzie. Kiedyś myślałam, że luksus to piękna kuchnia i idealnie przygotowany obiad. Dzisiaj wiem, że luksus wygląda zupełnie inaczej. To Leon, który opowiada mi o swoim dniu, zamiast co pięć minut pytać: „Mamo, długo jeszcze?". To córki, które wpadają do domu, a ja zamiast kończyć gotowanie, mogę usiąść z nimi przy stole. To kawa, która wreszcie nie stygnie. Xiaomi Smart Air Fryer 4.5L nie zmienił mojego życia, ale codziennie oddaje mi coś, czego najbardziej brakuje współczesnym rodzicom – czas. I właśnie dlatego został na moim kuchennym blacie. Materiał promocyjny marki Xiaomi
Naczelna sprawdza: Rzeczy, które naprawdę zabieram ze sobą na wakacje
Przed wakacjami zawsze zastanawiam się, co naprawdę warto spakować do walizki, a co zostawić na półce. W tym miesiącu sprawdziłam miejsce stworzone do prawdziwego odpoczynku, kosmetyki, które zdały egzamin po całym dniu na słońcu, kilka rodzinnych hitów i jedną rzecz, która niespodziewanie pomogła mojemu synowi polubić czytanie.
Miejsce, do którego chciałabym wrócić - Manor House SPA - nowe domy kopułowe 18+ Mam czwórkę dzieci i naprawdę lubię rodzinne wyjazdy. Ale z wiekiem coraz bardziej doceniam miejsca, które niczego ode mnie nie chcą. Nie trzeba planować atrakcji, pilnować godzin posiłków ani wymyślać kolejnych aktywności. Nowe domy kopułowe w Manor House są stworzone właśnie do takiego odpoczynku. Kameralne, otoczone zielenią, z pięknie zaprojektowanym wnętrzem i wanną, z której aż nie chce się wychodzić. Największym luksusem okazała się jednak... cisza. Taka prawdziwa, bez powiadomień i listy zadań. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko przestałam sięgać po telefon. Chyba pierwszy raz od dawna naprawdę zwolniłam. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują odpocząć nie od dzieci, ale od ciągłego bycia w trybie organizowania życia wszystkim dookoła. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukającego miejsca na rodzinny wyjazd. Xiaomi Smart Air Fryer - sprzęt, który nadal oszczędza mi czas Mój pełny test air fryera za chwilę będziecie mogły przeczytać na Mamotoja, ale po kilku tygodniach używania mogę powiedzieć jedno - to nie był chwilowy zachwyt. To urządzenie nadal stoi na blacie i pracuje kilka razy w tygodniu. Latem doceniam je jeszcze bardziej, bo nie nagrzewa całej kuchni jak piekarnik. Wrzucam warzywa, łososia albo ziemniaki i w czasie, gdy przygotowuję sałatkę albo bawię się z dzieckiem, obiad robi się praktycznie sam. Co mnie zaskoczyło? Używam go niemal codziennie. To najlepszy test, jaki produkt może przejść. Dla kogo to ma sens? Dla zapracowanych rodziców, którzy chcą gotować szybciej i z mniejszą ilością tłuszczu. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które gotują sporadycznie albo przygotowują obiady dla bardzo dużej rodziny za jednym razem. Bioderma Photoderm XDefense SPF50+ Mam jedną zasadę: najlepszy filtr to taki, którego naprawdę chce się używać. Ten jest ultralekki, szybko się wchłania i nie zostawia tłustej warstwy. Dobrze wygląda pod makijażem i nie roluje się nawet wtedy, gdy dokładam kolejne warstwy w ciągu dnia. Co mnie zaskoczyło? Jak komfortowo nosi się go nawet podczas upałów. Dla kogo to ma sens? Dla osób, które do tej pory unikały filtrów, bo były ciężkie i nieprzyjemne. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukających mocno kryjącego kremu z kolorem zamiast lekkiego filtra. MIYA Soft Clay - mus do oczyszczania twarzy Po całym dniu na plaży albo w mieście z filtrem SPF skóra potrzebuje naprawdę dobrego oczyszczenia. Ten mus jest delikatny, ale skuteczny. Bardzo dobrze zmywa resztki filtrów i makijażu, a jednocześnie nie pozostawia uczucia ściągnięcia. Co mnie zaskoczyło? Po umyciu twarzy nie miałam potrzeby natychmiast nakładać kremu. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które latem używają wysokiej ochrony przeciwsłonecznej i chcą dobrze oczyścić skórę. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele. YOPE Waterfully Sleeping Mask To mój nowy wieczorny rytuał po całym dniu na słońcu. Nakładam ją zamiast kremu na noc i rano skóra wygląda na bardziej wypoczętą, miękką i dobrze nawodnioną. Po dniu spędzonym na plaży właśnie tego najbardziej potrzebuje. Co mnie zaskoczyło? Mimo bogatej formuły nie zostawia lepkiej warstwy i świetnie sprawdza się latem. Dla kogo to ma sens: Dla osób, których skóra po słońcu jest odwodniona i potrzebuje ukojenia. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo tłustą cerą, które nie przepadają za kosmetykami pozostawianymi na noc. Anwen Róża i Malina - olejek do włosów Morze, basen i słońce potrafią zrobić z moimi włosami naprawdę wiele. Kilka kropli tego olejku na końcówki wystarcza, żeby przestały wyglądać na przesuszone i odzyskały miękkość. Co mnie zaskoczyło? Jak mało produktu potrzeba, żeby zobaczyć efekt. Dla kogo to ma sens: Dla osób z suchymi, rozjaśnianymi lub puszącymi się włosami. Dla kogo raczej nie: Dla bardzo cienkich włosów, które łatwo obciążyć olejkami. Serum 24Seven Mam w domu dwie nastolatki i zauważyłam, że latem ich skóra często reaguje gorzej - słońce, filtry, pot i upały robią swoje. To serum szybko zniknęło z mojej łazienki, bo dziewczyny uznały, że świetnie sprawdza się przy pojedynczych niedoskonałościach i nie obciąża skóry. Co mnie zaskoczyło? Kupiłam je z myślą o testach, a skończyło jako kosmetyk współdzielony przez całą rodzinę. Dla kogo to ma sens: Dla nastolatków i młodych dorosłych z cerą skłonną do niedoskonałości. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo suchą skórą, które potrzebują przede wszystkim intensywnego odżywienia. Dobble - rodzinny hit do plecaka Są gry, które zajmują pół walizki, i są takie, które mieszczą się w torebce. Dobble należy do tej drugiej kategorii. Zabieramy je praktycznie wszędzie - do restauracji, pociągu, na lotnisko i na plażę. Jedna szybka rozgrywka wystarczy, żeby wszyscy na chwilę odłożyli telefony. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo angażuje zarówno sześciolatka, jak i dorosłych. Dla kogo to ma sens? Dla każdej rodziny, która choć raz usłyszała: "Mamo, nudzi mi się" oraz osób, które szukają gry do plecaka, samochodu czy restauracji. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią długie, strategiczne planszówki i spokojne tempo rozgrywki. "Tytus, Romek i A'Tomek" - powrót do mojego dzieciństwa Nie spodziewałam się, że komiksy mojego dzieciństwa okażą się najlepszą motywacją do nauki czytania mojego syna. Leon nie czyta dlatego, że musi. Chce wiedzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie. A ja przy okazji wracam do historii, które sama uwielbiałam jako dziecko. Coraz częściej myślę, że najlepsze książki dla dzieci to te, które z równą przyjemnością czytają rodzice. Co mnie zaskoczyło? Klasyka sprzed lat potrafi wygrać z ekranem. Dla kogo to ma sens? Dla dzieci rozpoczynających naukę czytania i rodziców, którzy chcą pokazać im własne książkowe wspomnienia. Dla kogo raczej nie: Dla dzieci, które dopiero zaczynają poznawać litery albo wolą krótkie, bogato ilustrowane książeczki. Kiedyś wydawało mi się, że dobre wakacje wymagają dalekich podróży, perfekcyjnie spakowanej walizki i planu na każdy dzień. Dziś wiem, że najwięcej zmieniają drobiazgi. Filtr, którego naprawdę chce się używać. Gra, dzięki której dzieci zapominają o telefonach. Komiks, przez który mój syn sam chce czytać. Maska, po której rano skóra wygląda na wypoczętą. Miejsce, w którym można na chwilę przestać się spieszyć. To właśnie takie rzeczy najczęściej zostają ze mną na dłużej. Nie dlatego, że są idealne, ale dlatego, że po prostu ułatwiają życie. A jeśli macie swoje wakacyjne odkrycia, koniecznie dajcie znać. Być może to właśnie one trafią do kolejnego odcinka "Naczelna sprawdza".
Szczęście nie wygląda jak na Instagramie. Mam dość presji idealnego macierzyństwa
Mam wrażenie, że macierzyństwo coraz częściej wygląda dziś jak projekt do udźwignięcia. Między presją bycia "dobrą mamą", idealnymi obrazkami z internetu i codziennym zmęczeniem wiele kobiet zaczyna wierzyć, że wszystkim innym wychodzi lepiej. A przecież prawdziwe szczęście bardzo rzadko wygląda jak perfekcyjny kadr z Instagrama.
Przez lata wydawało mi się, że dobra mama powinna być spokojna, cierpliwa i wdzięczna każdego dnia. Taka, która wszystko kontroluje i mimo zmęczenia potrafi cieszyć się każdą chwilą. Dziś coraz częściej myślę, że współczesne kobiety są po prostu zmęczone presją idealnego macierzyństwa i porównywaniem swojego życia do perfekcyjnych obrazków z internetu. Bo prawdziwe życie z dzieckiem bardzo rzadko wygląda jak estetyczny kadr z Insta. Częściej przypomina próbę poskładania dnia z kawałków, które nie zawsze do siebie pasują. Między pracą, zakupami, niewyspaniem i poczuciem winy próbujemy jeszcze znaleźć przestrzeń na bliskość, cierpliwość i spokój. I bardzo często mamy wrażenie, że robimy to gorzej niż inne kobiety. Media społecznościowe tylko ten lęk wzmacniają. Oglądamy piękne zdjęcia i zaczynamy wierzyć, że inni naprawdę tak żyją, że inne mamy są bardziej zorganizowane, spokojniejsze, bardziej spełnione, że nie krzyczą, nie mają dość, nie siedzą wieczorem w ciszy, marząc przez chwilę o tym, żeby nikt nic od nich nie chciał. A przecież większość z nas zna takie momenty aż za dobrze. Presja, której same nie zauważamy Mam wrażenie, że współczesne mamy są zmęczone nie tylko obowiązkami. Są zmęczone także ciągłym poczuciem, że powinny robić wszystko lepiej. Powinny bardziej dbać o rozwój dziecka. Lepiej organizować czas. Gotować zdrowiej. Być bardziej obecne. Jednocześnie wracać do formy, rozwijać się zawodowo i nie zapominać o sobie. To ogromna presja. Tym większa, że często nakładamy ją na siebie same. Chcemy być dobrymi mamami i po drodze zaczynamy wierzyć, że dobra mama to taka, która nigdy nie odpuszcza. Tylko że człowiek nie jest w stanie funkcjonować bez końca na najwyższych obrotach. W pewnym momencie ciało i emocje zaczynają mówić: "już nie mogę". Problem w tym, że wiele kobiet nawet wtedy nie daje sobie prawa do zmęczenia. Nikt nie pokazuje zwyczajnego życia Internet nauczył nas pokazywania momentów wyjątkowych. Urodzin, wakacji, pięknych chwil. Nie ma w tym nic złego. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy porównywać swoją codzienność do czyichś wybranych kilku sekund. Nikt nie wrzuca zdjęcia po nieprzespanej nocy, kiedy dziecko budziło się co godzinę. Nikt nie pokazuje awantury o ubranie do przedszkola ani tego, że czasem obiad kończy się kanapką jedzoną w biegu. A przecież właśnie z takich momentów składa się życie rodzinne. Szczęście bardzo często nie wygląda spektakularnie. Czasem jest ciche i małe. Przychodzi w chwili, gdy dziecko zasypia wtulone w twoje ramię albo kiedy nagle orientujesz się, że mimo trudnego dnia w domu jest bezpiecznie i spokojnie. Dopiero z czasem zrozumiałam, że to są momenty, które naprawdę zostają z nami na długo. Nie te idealne, ale te prawdziwe. Macierzyństwo nie musi być perfekcyjne Myślę, że wiele kobiet potrzebuje dziś usłyszeć, że nie muszą być idealne, żeby być wystarczająco dobrymi mamami. Nie muszą lubić każdej chwili macierzyństwa. Nie muszą mieć cierpliwości bez końca. Nie muszą codziennie czuć wdzięczności i spełnienia. Macierzyństwo potrafi być piękne, ale potrafi też być monotonne, wyczerpujące i samotne. Jedno nie wyklucza drugiego. Można kochać swoje dziecko najbardziej na świecie i jednocześnie tęsknić za ciszą. Można być dobrą mamą i mieć gorszy dzień. Można czasem nie dawać rady. To nie czyni nas gorszymi kobietami. Mam nawet poczucie, że kiedy przestajemy udawać perfekcję, dajemy innym kobietom ogromną ulgę. Pokazujemy im, że nie są same ze swoim zmęczeniem, frustracją i chaosem. A może właśnie tego potrzebujemy dziś najbardziej. Nie kolejnych idealnych obrazków, ale większej szczerości wobec siebie nawzajem. Materiał promocyjny marki Bella Baby Happy
Dom z dziećmi i psem to jego żywioł. Sprawdziłam Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro [TEST]
W domu, w którym mieszkają dzieci, golden retriever i kot z wyraźnym dystansem do technologii, trudno o idealny porządek na dłużej niż kilka minut. Dlatego postanowiłam sprawdzić, jak Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro poradzi sobie w mojej codzienności – pełnej sierści, okruszków i życia, które toczy się szybciej niż harmonogram sprzątania.
W teorii miał być po prostu kolejnym sprzętem do testów. W praktyce dość szybko stał się pełnoprawnym członkiem naszego domu. Takim, którego woła się po imieniu, omija się w kuchni i którego pies zaczyna traktować jak spokojnego współlokatora. „George jedzie!" - krzyknął pewnego dnia Leon, gdy robot wyjechał ze stacji dokującej. I tak już zostało. Od tamtej chwili Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro przestał być „odkurzaczem", a zaczął funkcjonować w naszym domu jako George. Kluska, nasza goldenka, początkowo obserwowała go z nieufnością, potem zaczęła chodzić za nim krok w krok, aż w końcu położyła się obok niego, jakby uznała, że nowy lokator jednak zostaje na dłużej. Kot – zgodnie ze swoim charakterem – zachował emocjonalny dystans i spojrzenie mówiące: "to nie jest poziom relacji, który mnie interesuje". A ja? Ja po kilku tygodniach testów zorientowałam się, że coraz rzadziej myślę o odkurzaniu. Dom z dzieckiem i psem nie sprząta się "raz" To jest coś, o czym rzadko mówi się w reklamach sprzętów do domu. Sprzątanie przy dzieciach i zwierzętach nie polega na tym, że raz dziennie odkurzamy mieszkanie i temat znika. To raczej niekończąca się opowieść o okruszkach pod stołem, sierści w przedpokoju, śladach łap po deszczu i drobnych katastrofach rozgrywających się w tle się między jednym spotkaniem online a drugim. Właśnie dlatego najbardziej ciekawiło mnie, czy robot sprzątający rzeczywiście jest w stanie realnie odciążyć moją codzienność, a nie tylko efektownie wyglądać na zdjęciach. W przypadku Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro, bardzo szybko zauważyłam jedną rzecz: on naprawdę dokładnie „myśli" podczas sprzątania. Nie jeździ chaotycznie po domu, nie odbija się bezradnie od ścian i nie zostawia połowy narożników nietkniętych. To robi ogromną różnicę, szczególnie w domu, który „żyje". Największe zaskoczenie? Krawędzie i miejsca pod meblami Mam wrażenie, że większość robotów sprzątających dobrze radzi sobie na środku podłogi. Prawdziwy test zaczyna się jednak przy listwach, nogach krzeseł i wszystkich tych miejscach, które zazwyczaj trzeba później „poprawić ręcznie". Tutaj bardzo dobrze sprawdziły się wysuwane ramiona mopujące i dynamiczna szczotka boczna. Kiedy robot dojeżdżał do narożników, szczotka automatycznie się wysuwała i naprawdę doczyszczała miejsca, które zwykle bywają pomijane. Pierwszy raz zauważyłam to... pod kuchenną zabudową. W miejscu, do którego zazwyczaj nie zaglądam, bo wymagałoby to akrobatycznych pozycji z tradycyjnym odkurzaczem. George wjechał tam spokojnie i po prostu zrobił swoje. Sierść goldena to osobna kategoria sprzątania Każdy, kto ma goldena, wie, że „gubienie sierści" jest bardzo delikatnym określeniem. Mam czasem wrażenie, że Kluska codziennie produkuje nowego psa z samej sierści. Dlatego byłam ciekawa, jak urządzenie poradzi sobie z włosami, sierścią i drobnymi zabrudzeniami nanoszonymi po spacerach. Siła ssania modelu Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro jest naprawdę imponująca, ale równie ważne okazało się coś innego – system zapobiegający plątaniu włosów. To właśnie ten element sprawił, że nie musiałam co chwilę rozcinać nożyczkami splątanych pasm z wałka szczotki. Przy długich włosach i zwierzętach to detal, który zaczyna się doceniać bardzo szybko. Robot dobrze radził sobie również z drobnym żwirkiem i piaskiem przynoszonym do domu. Mopowanie, które faktycznie coś daje Przyznam szczerze: do funkcji mopowania w robotach podchodzę zwykle z rezerwą. Często kończy się to raczej symbolicznym „przetarciem podłogi" niż realnym myciem. Tutaj było inaczej. Dużym plusem okazała się też cicha praca w trybie mopowania. Można spokojnie puścić robota wieczorem, nie mając poczucia, że za chwilę obudzi pół domu. Sprzątanie podczas... nieobecności Największą zmianą nie było jednak samo sprzątanie. Tylko to, że przestałam o nim ciągle myśleć. Uruchamiałam robota z aplikacji, kiedy wychodziliśmy z domu albo jechaliśmy na zajęcia Leona. Wracaliśmy do czystej podłogi i charakterystycznego poczucia, że ktoś wykonał za mnie kawał codziennej pracy. Brzmi banalnie, ale właśnie z takich drobiazgów składa się komfort życia. Aplikacja pozwala ustawiać harmonogramy, zaznaczać strefy zakazu czy uruchamiać sprzątanie konkretnych pomieszczeń. Przy domu, w którym ciągle coś się dzieje, daje to dużą wygodę. Stacja dokująca, którą naprawdę się docenia Po kilku tygodniach testów doszłam do wniosku, że jedną z najbardziej niedocenianych funkcji jest samooczyszczająca stacja bazowa. Mopy są tam płukane, czyszczone i suszone gorącym powietrzem. Nie pojawia się dzięki temu nieprzyjemny zapach wilgotnej ścierki, który potrafi skutecznie odebrać przyjemność z używania sprzętu. Doceniłam też duży zbiornik na wodę. Przy większym domu ma to znaczenie, bo nie trzeba co chwilę wszystkiego uzupełniać. Czy George zostaje z nami? Leon twierdzi, że tak. Kluska chyba również podjęła już decyzję. A ja mam poczucie, że Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro jest jednym z tych urządzeń, które nie próbują „zmienić życia", tylko po prostu sprawiają, że codzienność staje się trochę lżejsza. I czasem właśnie tego potrzeba najbardziej. Materiał promocyjny marki Xiaomi
Naczelna sprawdza: ten krem uratował skórę mojego syna niejeden raz
Podrażniona i przesuszona skóra u dziecka to nawracający problem, który utrudnia codzienne funkcjonowanie - szczególnie wtedy, kiedy zwykłe kosmetyki dają tylko chwilową ulgę. Sprawdziłam Dermalibour+CICA od A-Derma - krem regenerujący i żel do mycia przeznaczone do skóry wymagającej ukojenia i regeneracji. To produkty, które bardzo szybko stały się naszym codziennym towarzyszem.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Skóra Leona bywa problematyczna. Nie chodzi o jednorazowe przesuszenie po zimie czy chwilowe podrażnienie. Bardzo często pojawiają się u niego suche, czerwone i swędzące miejsca - szczególnie w zgięciach kolan, czasem także na rękach. I jak to zwykle wygląda przy dzieciach, problem raz się pojawia, raz znika. Przez kilka dni jest lepiej, potem nagle skóra robi się szorstka, zaczerwieniona i zaczyna swędzieć. Wieczorem potrafi się drapać odruchowo, nawet nieświadomie przez sen. Przetestowałam już naprawdę dużo kosmetyków "dla skóry wrażliwej". Część działała tylko chwilowo, część była zbyt tłusta, a po niektórych miałam wrażenie, że skóra jest bardziej oblepiona niż faktycznie ukojona i zregenerowana. Dlatego do Dermalibour+CICA podeszłam dość ostrożnie. Nie oczekiwałam cudów. Bardziej interesowało mnie to, czy ten krem rzeczywiście przynosi ulgę i czy da się go używać na co dzień współpracując z dzieckiem, które często mówi, że krem "szczypie", "lepi się" albo "jest ble". Dermalibour+CICA - krem regenerujący To był produkt, po który sięgam najczęściej. Najpierw użyłam go właśnie na suche, zaczerwienione miejsca pod kolanami Leona. Skóra była szorstka, podrażniona i wyraźnie go swędziała. Zwykle w takich sytuacjach wieczorne smarowanie kończyło się marudzeniem, bo większość kremów była albo bardzo tłusta, albo dawała nieprzyjemne uczucie na skórze. Tutaj było inaczej. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim to, że krem bardzo szybko przyniósł skórze ulgę bez pieczenia i szczypania. Skóra już po chwili wyglądała lepiej, a Leon się nie drapał. Po kilku dniach regularnego stosowania czerwone miejsca były wyraźnie mniej widoczne i mniej szorstkie. Nie zniknęły "magicznie" po jednym użyciu, ale pierwszy raz od dawna miałam poczucie, że produkt rzeczywiście wspomaga regenerację skóry, a nie tylko chwilowo natłuszcza. Bardzo podoba mi się też konsystencja tego kremu. Jest treściwy, ale nie ciężki. Nie zostawia bardzo tłustej warstwy i szybko się wchłania, co przy pielęgnacji skóry dziecka naprawdę ma znaczenie. Leon pozwalał się nim smarować bez protestów. Z czasem zaczęłam używać go też u siebie - na przesuszone dłonie po ciągłym myciu i sprzątaniu oraz na podrażnioną skórę wokół ust. I znowu miałam to samo poczucie: ukojenie zamiast chwilowego "zaklejenia" skóry. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z podrażnioną, przesuszoną, swędzącą skórą, która potrzebuje regeneracji i ukojenia. Szczególnie dobrze sprawdzi się u rodzin, które chcą mieć jeden produkt do różnych problemów skórnych - zamiast kilku oddzielnych kremów "na wszystko". Dla kogo raczej nie: Dla osób, które szukają lekkiego kremu pielęgnacyjnego "do codziennego smarowania", a nie produktu skoncentrowanego na regeneracji skóry. Dermalibour+CICA - żel do mycia Przy wrażliwej skórze bardzo łatwo wpaść w błędne koło. Skóra jest przesuszona, więc zaczynamy ją mocniej natłuszczać, ale jednocześnie używamy produktów myjących, które ją dodatkowo podrażniają. Dlatego byłam bardzo ciekawa tego żelu. I tutaj chyba największym zaskoczeniem było dla mnie to, czego... nie było. Nie było uczucia ściągnięcia skóry po myciu. Nie było dodatkowego przesuszenia. Nie było też sytuacji, w której po kąpieli czerwone miejsca wyglądały gorzej niż wcześniej. Co mnie zaskoczyło? Produkt jest bardzo delikatny, a jednocześnie mam poczucie, że naprawdę oczyszcza skórę. Dla Leona to było szczególnie ważne, bo każda kąpiel przy zaostrzeniu problemów skórnych powodowała dyskomfort. Tutaj tego nie było. Żel dobrze sprawdził się zarówno do codziennego mycia ciała, jak i przy higienie podrażnionych miejsc. I znowu - bardzo doceniam prostotę. Nie trzeba się zastanawiać, "czy to jeszcze nie podrażni bardziej". Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z wrażliwą, przesuszoną lub podrażnioną skórą, szczególnie wtedy, kiedy zwykłe produkty myjące powodują dyskomfort. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele i uczucie bardzo intensywnie pachnące produkty. Co było dla mnie najważniejsze Najbardziej lubię produkty, które po prostu stają się elementem codzienności. Nie stoją na półce "na specjalną okazję", tylko zaczynasz po nie sięgać automatycznie, bo widzisz, że działają. I dokładnie tak było tutaj. Dermalibour+CICA nie stał się u nas "kosmetykiem do testu". To po prostu produkt, który zaczął krążyć po domownikach. Raz używałam go ja, raz Leon, czasem ktoś inny potrzebował go "na jakieś podrażnienie". I myślę, że właśnie to najlepiej pokazuje, czy coś naprawdę się sprawdza. Przy dzieciach bardzo szybko przestałam wierzyć w "cudowne kosmetyki". Zaczęłam za to doceniać produkty, które naprawdę przynoszą ulgę. Takie, które uspokajają skórę zamiast tylko chwilowo ją natłuszczać. I dokładnie taki okazał się dla mnie Dermalibour+CICA. Materiał promocyjny marki Pierre Fabre Dermo-Cosmetique Polska sp. z o.o.
Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
Z okazji Dnia Matki redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl stworzyły wspólny spot pokazujący, jak różnią się podejścia do wychowania dzieci wśród mam z Generacji X i Millenialsów i co mimo tych różnic pozostaje dokładnie takie samo.
"Załóż czapkę, bo jest zimno" czy "wyjdź i zobacz, czy zmarzniesz"? "Nie marudź" czy "pogadajmy o emocjach"? Wychowanie dzieci zmieniło się bardziej, niż wielu z nas wydaje się na pierwszy rzut oka. Właśnie o tym opowiada wyjątkowy spot przygotowany przez redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl z okazji Dnia Matki. W krótkim materiale spotykają się przedstawicielki dwóch pokoleń mam (Generacja X i Millenialsów) i odpowiadają na pytania dotyczące codziennych sytuacji z dziećmi. Co zrobić, gdy dziecko rzuca się na podłogę w sklepie? Jak reagować na "nudzi mi się"? Czy pozwalać wspinać się wysoko na placu zabaw? Czy trzeba zmuszać do jedzenia? Ich odpowiedzi są różne, czasem zabawne, czasem bardzo charakterystyczne dla swoich czasów. Mamy z Generacji X częściej stawiały na samodzielność, odporność i zasadę "dzieci i ryby głosu nie mają". Dzisiejsi rodzice - głównie Millenialsi - dużo więcej mówią o emocjach, relacji i stawianiu granic bez zawstydzania dziecka. Ale ten spot nie jest o tym, kto wychowuje lepiej. To raczej opowieść o tym, że każde pokolenie rodziców daje dzieciom to, co samo uważało za najlepsze. Jedni wychowywali dzieci w świecie większej dyscypliny i mniejszej świadomości psychologicznej. Drudzy próbują być bardziej uważni, ale często jednocześnie mierzą się z ogromną presją idealnego rodzicielstwa. Najpiękniejszy moment pojawia się jednak na końcu, gdy pada pytanie: "Twoje dziecko przychodzi się przytulić?", odpowiedź obu kobiet jest niemal identyczna: "Tulę, tulę, tulę". I może właśnie w tym kryje się cała prawda o macierzyństwie - niezależnie od pokolenia.
„Boimy się, że coś zepsujemy”. Paweł Zawitkowski o presji współczesnego rodzicielstwa
Jeszcze zanim dziecko pojawi się na świecie, wielu rodziców ma już wszystko zaplanowane. Plan porodu, harmonogram dnia, listę najlepszych wyborów i postanowienie, że zrobią wszystko "dobrze". A potem rodzi się dziecko i bardzo szybko okazuje się, że rodzicielstwo nie działa według scenariusza.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi o tym, dlaczego rodzicielstwo wymaga odpuszczania, dlaczego dzieci powinny mieć prawo do eksperymentowania i czemu rozwój dziecka zaczyna się od relacji, a nie od perfekcyjnego planu. - Musimy nauczyć się odpuszczać, bo to dziecko wywraca świat do góry nogami - mówi Marta Kabulska w podcaście "Mamy to!". Paweł Zawitkowski przyznaje, że doskonale rozumie, skąd bierze się dzisiejsza presja rodziców. - Zdarzyło się coś najpiękniejszego w naszym życiu i boimy się, że to zepsujemy - mówi. I właśnie ten lęk bardzo często stoi dziś za współczesnym rodzicielstwem. Za próbą kontrolowania wszystkiego, szukaniem idealnych rozwiązań i przekonaniem, że od każdej decyzji zależy przyszłość dziecka. Współczesne rodzicielstwo często wygląda jak lista rzeczy do odhaczenia. Tymczasem wielu rodziców z czasem odkrywa, że dziecko nie potrzebuje perfekcji, tylko poczucia bezpieczeństwa i spokojnej codzienności. Nawet przy wyborze podstawowych rzeczy dla niemowlęcia coraz częściej szukamy po prostu tego, co ma dawać komfort i ułatwiać życie - dlatego rodzice tak dużą uwagę zwracają dziś m.in. na delikatne dla skóry pieluszki, jak Bella Baby Happy Soft&Delicate. "Nie da się zepsuć dziecka" W pewnym momencie rozmowy pada zdanie, które dla wielu rodziców może być ogromną ulgą. - Nie da się zepsuć dziecka - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi oczywiście o skrajne sytuacje, ale o zwykłe codzienne rodzicielstwo pełne błędów, zmęczenia i nieidealnych decyzji. Ekspert podkreśla, że najważniejsza jest uważność na dziecko i jego potrzeby. - Jeżeli będziemy ze sobą szczerzy i szczerzy z dzieckiem, będziemy uważni na jego sygnały i będziemy szanowali jego potrzeby, ograniczenia i możliwości, to naprawdę bardzo dużo wystarczy - tłumaczy. To ważne szczególnie dziś, kiedy rodzice są nieustannie oceniani. Przez media społecznościowe, ekspertów, innych rodziców i często także przez samych siebie. Dwie różne skarpetki i peleryna do przedszkola W rozmowie pojawia się też temat dziecięcej autonomii. Tego, jak bardzo dzieci potrzebują przestrzeni do eksperymentowania, sprawdzania siebie i wyrażania własnej osobowości - nawet jeśli dla dorosłych bywa to trudne. Bo każde dziecko prędzej czy później będzie chciało wyjść z domu w stroju, który dla rodzica wydaje się kompletnym absurdem. Jedna różowa skarpetka, druga czerwona w kratkę. Peleryna superbohatera. Sukienka księżniczki i kalosze w środku lata. - Niektórzy rodzice mówią, że wstyd iść ulicą - śmieje się Paweł Zawitkowski. Marta Kabulska wspomina wtedy słowa swojej wykładowczyni psychologii rozwojowej, która powtarzała studentom: "Pozwól. Kiedy indziej w życiu będzie mogła tak się ubrać?". I właśnie o to chodzi - żeby dziecko mogło doświadczać siebie. - Jak chce sobie wylepić ściany gazetami albo pomalować je na czarno, kiedy ma to zrobić, jak nie teraz? - pyta ekspert. Dzieci bardziej słuchają tego, jak żyjemy, niż tego, co mówimy Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek codziennych nawyków. Bo rodzice często pytają dziś, jak wspierać rozwój dziecka, jak zachęcić je do czytania albo aktywności fizycznej. Tymczasem odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest zaskakująco prosta. - Jeżeli chodzi o czytanie, to po prostu ktoś musi czytać w domu - mówi. Nie da się zmusić dziecka do książek, jeśli ono nigdy nie widzi czytających dorosłych. Podobnie jest z ruchem i aktywnością. - Jeżeli chcemy, żeby dziecko było aktywne i zdrowe ruchowo, to po prostu musimy wychodzić z domu - tłumaczy. Ekspert zwraca też uwagę, że dzieci potrzebują doświadczeń, a nie wyłącznie ochrony przed wszystkim. Każde dziecko będzie chciało wejść na drzewo. Sprawdzić swoje możliwości. Zaryzykować. Rolą rodzica nie jest zabranianie wszystkiego, ale stworzenie bezpiecznej przestrzeni do takich doświadczeń. - Znajdujemy drzewo z najniższą możliwie gałęzią i jesteśmy obok, żeby asekurować - mówi. "Dzieci potrzebują nas do rozwoju" W podcaście pada też bardzo ważna myśl: dziecko rozwija się przede wszystkim w relacji. Nie dzięki perfekcyjnemu planowi dnia. Nie dzięki idealnie dobranym zajęciom. Nie dzięki temu, że rodzic nigdy się nie pomyli. - Dzieci potrzebują nas do rozwoju - podkreśla Paweł Zawitkowski. I dodaje, że harmonijny rozwój dziecka od początku buduje się głównie w kontakcie z drugim człowiekiem. Na początku najbardziej potrzebuje po prostu rodziców. Ich obecności, uwagi i gotowości do bycia obok - nawet wtedy, gdy wszystko nie wygląda idealnie.
„Rozwój dziecka to nie wyścig”. Paweł Zawitkowski uspokaja rodziców
Początki rodzicielstwa rzadko są tylko wzruszające. Jest w nich radość, ale jest też napięcie. Z jednej strony dzieje się coś najpiękniejszego w życiu. Z drugiej - młodzi rodzice bardzo szybko zostają zasypani radami, teoriami, wymaganiami i ostrzeżeniami.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi wprost: na bycie rodzicem nie da się w pełni przygotować. I być może właśnie to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które młodzi rodzice powinni usłyszeć. Im bardziej się boimy, tym bardziej próbujemy wszystko kontrolować Kiedy w domu pojawia się dziecko, wielu rodziców próbuje się "super ekstra zorganizować". Szukają teorii, metod, zasad i odpowiedzi. Czytają książki, przeglądają internet, słuchają porad i próbują znaleźć w tym wszystkim jakąś logikę. Problem w tym, że tej wiedzy jest tak dużo, że nie da się jej ogarnąć. - Z jednej strony są pełni lęków, z drugiej strony próbują ogarnąć wszystkie teorie, które wysiewają się w internecie, w książkach i w publikatorach. A tego się nie da ogarnąć - mówi Paweł Zawitkowski. I właśnie wtedy pojawia się napięcie. Bo zamiast poczuć się pewniej, rodzice coraz częściej mają wrażenie, że muszą spełnić niewyobrażalną liczbę wymagań. "Idealny rodzic nie istnieje" W rozmowie pada pytanie, czy w ogóle da się przygotować na bycie rodzicem. Odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest krótka: - Nie. I zaraz potem dodaje coś, co powinno wybrzmieć bardzo mocno: - Idealny rodzic po pierwsze nie istnieje, po drugie nawet jeżeli próbuje być takim, to jest strasznie nudny dla swojego własnego dziecka. To zdanie jest ważne, bo bardzo dobrze pokazuje pułapkę współczesnego rodzicielstwa. Chcemy być uważni, świadomi, przygotowani i odpowiedzialni. Ale czasem w tej próbie bycia "najlepszą wersją rodzica" gubimy spontaniczność, zwykłość i radość bycia z dzieckiem. Rodzice są zasypywani problemami Ekspert zwraca uwagę, że rodzice bardzo często dostają przekaz zbudowany wokół ryzyka. Co może pójść źle. Czego trzeba uniknąć. Na co trzeba uważać. Jakich błędów nie popełnić. Paweł Zawitkowski przypomina, że rozwój dziecka nie powinien być wyścigiem ani projektem do perfekcyjnego zarządzania. Rodzice coraz częściej próbują więc wybierać rozwiązania, które wspierają codzienny komfort malucha, zamiast dokładać sobie kolejnych napięć i oczekiwań. Dotyczy to także najprostszych elementów codzienności, takich jak wybór miękkich i delikatnych dla skóry pieluszek Bella Baby Happy Soft&Delicate. - Rodzice są zasypywani domniemanymi problemami, z jakimi mogą się spotkać - mówi. Według niego dzieje się tak w szkołach rodzenia, mediach, publikacjach i internecie. Dużo rzadziej mówi się o tym, co w rodzicielstwie dobre, czułe, zaskakujące i piękne. A przecież pojawienie się dziecka nie oznacza tylko listy obowiązków i zagrożeń. To także powrót do własnych wspomnień, zapachów, emocji i doświadczeń, które nagle zaczynają znaczyć więcej. - Pozwólmy sobie odkrywać siebie na nowo - mówi Zawitkowski. Kamienie milowe nie są metą Jednym z największych źródeł rodzicielskiego napięcia jest porównywanie dzieci. Kiedy usiądzie? Kiedy zacznie czworakować? Czy rozwija się tak jak inne niemowlęta? Czy nie jest "do tyłu"? Paweł Zawitkowski przypomina, że każde dziecko jest inne. Nawet bliźnięta mogą rozwijać się zupełnie inaczej. Kamienie milowe są tylko wskazówką, a nie egzaminem, który dziecko musi zdać w konkretnym dniu. - Kamień milowy to mniej więcej taka wskazówka, że do Paryża jedzie się na zachód. I to jest koniec - tłumaczy obrazowo. Podaje też przykład siadania i czworakowania. U jednych dzieci może pojawić się to wcześniej, u innych później. Sam fakt, że dziecko zrobi coś szybciej, nie oznacza jeszcze, że rozwija się "lepiej". - Oczekiwanie od sześciomiesięczniaka, że ma usiąść samodzielnie albo siedzieć samodzielnie, jest po prostu niepoważne - mówi. W rozwoju nie chodzi o tempo To zdanie jest chyba jednym z najważniejszych w całej rozmowie: rozwój nie jest po to, żeby jak najszybciej zdobywać kolejne funkcje. - Rozwój jest po to, żeby doznawać - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi więc tylko o to, kiedy dziecko usiądzie, zacznie czworakować albo zrobi kolejny krok. Ważniejsze jest to, czego po drodze doświadcza. Jak poznaje swoje ciało. Jak odbiera świat. Jak uczy się przestrzeni, relacji, ruchu i własnych możliwości. Ekspert porównuje to do podróży. Można jechać szybko autostradą, skupiając się wyłącznie na celu. Ale wtedy traci się dużą część krajobrazu. - To nie osiąganie jest ważne w rozwoju, tylko przeżywanie - podsumowuje. I to zdanie warto zapamiętać nie tylko przy niemowlęciu, które jeszcze nie siedzi "tak jak powinno". Także przy każdym dziecku, którego rozwój próbujemy czasem niepotrzebnie zmienić w wyścig.
„Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
W świecie pełnym parentingowych gadżetów i presji "ogarniętego rodzicielstwa" Paweł Zawitkowski przypomina o czymś najważniejszym: małe dziecko najbardziej potrzebuje obecności rodzica. W podcaście "Mamy to!" ekspert mówi o bliskości, przebodźcowaniu i o tym, dlaczego po narodzinach dziecka nie da się żyć dokładnie tak samo jak wcześniej.
- Najważniejsze, co możemy dać dziecku w pierwszych miesiącach życia, to po prostu być z nim - mówi Paweł Zawitkowski w podcaście "Mamy to!". I choć dziś młodzi rodzice mają dostęp do setek poradników, gadżetów i "ułatwiaczy", ekspert wraca do rzeczy najbardziej podstawowej: bliskości, uważności i gotowości do zmiany swojego życia po narodzinach dziecka. W rozmowie z Martą Kabulską Paweł Zawitkowski opowiada o tym, dlaczego niemowlę nie potrzebuje tylu rzeczy, ile próbują sprzedać nam media społecznościowe i rynek parentingowy. I dlaczego pierwsze miesiące życia dziecka są inwestycją, której nie da się "zorganizować między obowiązkami". "Dziecko potrzebuje przede wszystkim nas" Na pytanie o to, co daje maluszkowi poczucie bezpieczeństwa w pierwszych miesiącach życia, Paweł Zawitkowski odpowiada bez wahania: - Bycie z nim. To jest pierwsza rzecz. W pierwszych miesiącach życia rodzice bardzo szybko uczą się też, że to właśnie te najprostsze rzeczy budują codzienny spokój - bliskość, przewidywalność i komfort dziecka. Czasem znaczenie mają drobiazgi: miękki koc, znajomy zapach czy pieluszka, która nie podrażnia delikatnej skóry niemowlęcia. Właśnie dlatego wielu rodziców zwraca uwagę na rozwiązania stworzone z myślą o wrażliwej skórze maluchów, takie jak pieluszki Bella Baby Happy Soft&Delicate. Ekspert podkreśla jednocześnie, że rodzice nie mogą zapominać o sobie i własnych granicach. - Trzeba szanować swój własny organizm. To jest apel do mam i do tatów - mówi. Jego zdaniem problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy zastępować swoją obecność kolejnymi akcesoriami. - Nie zastępujemy siebie gadżetami, wieszakami i tak dalej - podkreśla. Leżaczek nie jest problemem. Problemem jest "cały czas" W podcaście pojawia się też temat leżaczków i bujaczków, wokół których od lat narosło wiele dyskusji. Paweł Zawitkowski przyznaje, że z punktu widzenia rozwoju dziecka takie sprzęty zaczynają mieć większy sens dopiero około piątego-szóstego miesiąca życia. - Wcześniej to kompletnie do niczego mu nie jest potrzebne - mówi. Najlepszą przestrzenią rozwojową dla małego dziecka jest według niego początkowo łóżko, a później po prostu podłoga. - Dziecko od drugiego miesiąca do szóstego miesiąca i nawet dalej to jest dziecko podłogowe - tłumaczy. Jednocześnie bardzo wyraźnie zaznacza, że rodzic ma prawo potrzebować chwili dla siebie. - Nic się nie stanie, jeżeli rodzic chcąc napić się herbaty, zamknąć oczy, wziąć prysznic, coś zjeść albo pogadać chwilę z psiapsiółą, po prostu położy dziecko do leżaczka - mówi. Dodaje jednak ważne zastrzeżenie: - Byle nie trzymać go tam cały czas. "Musimy sobie pozwolić na siebie" W rozmowie wraca temat presji, którą dziś odczuwają młodzi rodzice. Z jednej strony słyszą, że mają być stale obecni i zaangażowani. Z drugiej - próbują utrzymać wcześniejsze tempo życia. Zdaniem Pawła Zawitkowskiego to często nierealne. - Musimy sobie pozwolić na siebie. Mówię o rodzicach - podkreśla. Ekspert zwraca też uwagę na coś, o czym mówi się dziś coraz częściej: przebodźcowanie i ciągłą obecność mediów. - Polecam odzwyczajanie się od mediów - mówi wprost. Przyznaje, że wielu rodziców próbuje urządzić sobie życie po narodzinach dziecka tak, by właściwie niczego nie zmieniać. Tymczasem dawniej opieka nad niemowlęciem rozkładała się na całą wielopokoleniową rodzinę. - Tak można było robić, jak była babcia, prababcia, cała rodzina wokół. A dziś często zostajemy z tym dzieckiem sami - zauważa. "To najważniejsza inwestycja w waszym życiu" Najmocniejsze słowa padają jednak wtedy, gdy Paweł Zawitkowski mówi o pierwszych tygodniach i miesiącach życia dziecka. - To najważniejsza inwestycja w waszym życiu i w życiu tego dziecka - podkreśla. Tłumaczy, że właśnie wtedy budują się podstawy rozwoju: sposoby odbierania bodźców, reagowania na świat i tworzenia poczucia bezpieczeństwa. Porównuje ten proces do budowania domu. - Ono się uczy, w jaki sposób zbudować dom. I my też - mówi. I ostrzega, że jeśli zabraknie gotowości na potrzeby dziecka albo pojawią się wobec niego niezrozumiałe oczekiwania, fundament może stać się niestabilny. - Pierwsze tygodnie i miesiące to są najważniejsze klocki, dzięki którym dziecko buduje całą swoją przyszłość - podkreśla. "Nie da się żyć tak samo jak wcześniej" W podcaście pada też zdanie, które dla wielu młodych rodziców może być trudne, ale jednocześnie bardzo uwalniające. - Nie da się żyć tym samym życiem, co wcześniej - mówi Paweł Zawitkowski. I dodaje coś, co brzmi niemal jak przewrotne życzenie dla świeżo upieczonych mam i ojców: - Żeby tak wam narobiło koło pióra wasze małe dziecko, żebyście nie mieli czasu na nikogo innego i na nic innego. Bo to jest najfajniejsza zabawa na świecie.
„Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Nie wiedziałyśmy do końca, dokąd ta rozmowa nas zaprowadzi. I właśnie dlatego była tak prawdziwa.
Są takie słowa, które trafiają prosto w miejsce, którego na co dzień nawet nie pokazujemy światu. Zwłaszcza matkom, bo chyba każda z nas - niezależnie od tego, ile przeczytała książek, ile popełniła błędów i ile rzeczy zrobiła dobrze - nosi w sobie jedno ciche pytanie: "Czy byłam dobrą mamą?". Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze mogłam się przytulić" Kiedy zapytałam dziewczyny, co zrobiłam dobrze jako mama, zapadła chwila ciszy. A potem padły słowa, które chyba zostaną ze mną na zawsze. - Na pewno bliskość. Zawsze mogłam się przytulić - powiedziała jedna z córek. I nagle pomyślałam, że może właśnie o to chodzi bardziej niż o perfekcję. Nie o idealne obiady czy perfekcyjnie prowadzony dom. Nie o to, czy zawsze miałyśmy cierpliwość. Tylko o to, czy dziecko czuło, że może przyjść, przytulić się, być blisko, nawet bez słów. Dziewczynki mówiły, że nigdy nie słyszały ode mnie: "nie teraz". Że zawsze mogły przyjść się przytulić i że to zostało z nimi do dziś. To niezwykłe, jak często właśnie takie rzeczy budują dzieci na całe życie. Nie chciałam wychować swoich kopii Bardzo poruszył mnie też moment, kiedy jedna z córek powiedziała, że dawałam im przestrzeń do bycia sobą. I rzeczywiście - patrząc dziś na nasze życie rodzinne - widzę, ile tam było różnic. Każda z dziewczynek była zupełnie inna. Każda miała własny charakter, własne potrzeby, własny sposób patrzenia na świat. Jedna nie jadła mięsa, druga czegoś nie lubiła, trzecia miała własny rytm życia. I choć czasem było trudno, nigdy nie chciałam wychować trzech identycznych dziewczynek. - Dałaś nam przestrzeń na bycie sobą - usłyszałam podczas rozmowy. To zdanie bardzo mnie zatrzymało. Mam poczucie, że często jako rodzice - zupełnie nieświadomie - próbujemy trochę "dopasować" dzieci do własnej wizji życia. Chcemy, żeby było łatwiej, spokojniej, wygodniej. A dzieci przecież nie przyszły na świat po to, żeby były naszym odbiciem. "Przeżyłaś bardzo dużo" W pewnym momencie rozmowa zeszła na coś znacznie głębszego. Dziewczynki zaczęły mówić o tym, że podziwiają mnie nie tylko jako mamę, ale też jako kobietę. Za siłę, wytrzymałość, za to, że mimo trudnych momentów nadal jestem sobą. I wtedy już naprawdę trudno było mi powstrzymać łzy. - Przeżyłaś bardzo dużo. Jesteś tu, gdzie jesteś - powiedziała Julia. Słuchając tego, pomyślałam o wszystkich kobietach, które każdego dnia próbują "dowieźć" życie, pracę, dom, dzieci, emocje, rozwody, straty, zmęczenie i jeszcze przy tym wszystkim mają poczucie, że ciągle robią za mało. A przecież nasze dzieci często widzą w nas dużo więcej dobra, niż my same potrafimy dostrzec. "Starałam się być mamą dobrą" Na końcu rozmowy powiedziałam coś, co chyba jest prawdą o większości matek. - Na pewno idealną nie byłam, ale zawsze się starałam - przyznałam podczas podcastu. I dziś coraz bardziej myślę, że może właśnie to jest najważniejsze. Nie idealność, tylko gotowość do słuchania, przytulania, bycia obok, do przyznania się do błędów i do tego, żeby mimo wszystko codziennie próbować jeszcze raz. Bo może dzieci wcale nie potrzebują idealnych mam. Może najbardziej potrzebują takich, przy których mogą czuć się kochane.
Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" nagranym z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. I mam poczucie, że w tej rozmowie usłyszałam coś bardzo ważnego. Nie o macierzyństwie, ale o życiu.
W rodzicielstwie bardzo często skupiamy się na tym, czego dzieci trzeba nauczyć, jak je wychować, jak przygotować do życia, jak sprawić, żeby były silne, szczęśliwe i poradziły sobie w świecie. Ja zaś ostatnio coraz częściej myślę o czymś zupełnie odwrotnym: Czego my - dorośli - możemy nauczyć się od własnych dzieci? Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze będziemy dziećmi" W pewnym momencie zapytałam dziewczynki, czego mogę się nauczyć od ich pokolenia. Odpowiedź przyszła natychmiast. - My zawsze będziemy dziećmi. Zawsze mamy w sobie multum z dziecka - powiedziała jedna z córek. I nagle zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu, bo pomyślałam, że może właśnie tego najbardziej boimy się jako dorośli - nie starzenia, tylko utraty tej części siebie, która jeszcze potrafi się wygłupiać, zachwycać i śmiać bez powodu. Dziewczynki mówiły o tym, że mimo dorosłości zawsze będą tymi samymi siostrami, które kłóciły się na trampolinie, wygłupiały i robiły tysiąc absurdalnych rzeczy. Podkreślały, że dorastanie nie musi oznaczać rezygnacji z lekkości. I chyba właśnie tego dziś bardzo potrzebujemy. Wewnętrzne dziecko nie znika Mam poczucie, że nasze pokolenie kobiet przez lata uczyło się przede wszystkim bycia "poważną", odpowiedzialną, rozsądną, zorganizowaną. Taką, która ogarnia życie. A przecież gdzieś pod tym wszystkim nadal jesteśmy też dziewczynkami. Takimi, które czasem chciałyby założyć różową sukienkę bez tłumaczenia się światu. Zrobić sobie dziwną fryzurę. Tańczyć w kuchni. Kupować śmieszne rzeczy. Pojechać autem i udawać, że obok kierownicy prowadzi się własny samochód. I właśnie o tym rozmawiałyśmy. - Jak ma się ochotę założyć tiulową różową sukienkę, to trzeba ją po prostu założyć" - powiedziałam podczas podcastu i sama się wtedy uśmiechnęłam, bo naprawdę coraz bardziej wierzę, że wolność zaczyna się od takich małych rzeczy. Tydzień dziwnych fryzur Jest w tej rozmowie moment, który kocham szczególnie. Przypomniałyśmy sobie historię Alicji z podstawówki. To był czas, kiedy większość dziewczynek zaczynała bardzo przejmować się opinią innych. Chciały wyglądać "normalnie", wpisywać się w grupę, nie wyróżniać się za bardzo. A Alicja? Alicja zrobiła... tydzień dziwnych fryzur. Do szkoły chodziła z kulkami od cotton ball lights we włosach, zabawkami, opaskami zrobionymi z lampek i fryzurami, które dla większości dzieci byłyby "obciachem". I wiecie, co najbardziej mnie wzruszyło? Że ona pamięta z tamtego czasu jedno zdanie: "Mama zawsze wspierała". Nie "mama zawsze perfekcyjnie wychowywała". Nie "mama wszystko robiła idealnie". Po prostu wspierała. I może właśnie to zostaje dzieciom na całe życie. Może nie chodzi o perfekcję? Po tej rozmowie pomyślałam, że być może dzieci wcale nie potrzebują idealnych rodziców. Nie zapamiętują perfekcyjnie złożonych kanapek, pedagogicznych metod ani tego, czy wszystko robiłyśmy zgodnie z aktualną wiedzą. Może bardziej pamiętają to, czy przy nas mogły być sobą. Czy mogły przyjść w dziwnej fryzurze? Czy mogły się wygłupiać? Czy mogły być "za bardzo"? Czy mogły być dziećmi trochę dłużej? I czy ktoś obok mówił wtedy: "To jest okej".
„Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami - 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Rozmawiałyśmy o różnicach pokoleniowych, wychowaniu i o tym, jak bardzo zmienił się świat rodzicielstwa. I muszę przyznać: to była jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie odbyłam.
"Dzieci i ryby głosu nie mają" "Dzieci i ryby głosu nie mają", "nie noś, bo przyzwyczaisz", "niech się wypłacze, nauczy się zasypiać" - jeszcze kilkanaście lat temu wiele takich zdań było traktowanych jak oczywistość. Powtarzali je eksperci w telewizji, babcie, znajomi i poradniki dla rodziców. Dziś coraz częściej słyszymy, że te same metody mogły ranić dziecięce emocje i poczucie bezpieczeństwa. Cały odcinek można obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja. "My więcej rozmawiamy o emocjach" Kiedy zapytałam dziewczynki, co ich pokolenie robi lepiej niż moje, odpowiedź pojawiła się bardzo szybko. - Myślę, że ogólnie komunikujemy się - o uczuciach, emocjach i o tym, co się dzieje. Bardziej skupiamy się na drugim człowieku - powiedziała jedna z córek. I chyba właśnie to jest jedna z największych zmian, jakie zaszły w rodzicielstwie przez ostatnie lata. Dziś dzieci mają prawo mówić o swoich emocjach. Rodzice coraz częściej próbują słuchać zamiast tylko wychowywać. Coraz więcej mówi się o bliskości, regulacji emocji i budowaniu relacji zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale prawda jest też taka, że rodzice mojego pokolenia często robili dokładnie to, czego ich uczono. Kiedyś "dobra metoda", dziś coś nie do pomyślenia W czasie rozmowy wrócił temat popularnych dawniej metod usypiania dzieci. Tych, które dziś dla wielu rodziców byłyby nie do zaakceptowania. - To była metoda, którą bardzo popularna osoba od wychowania pokazywała w telewizji. Mówiła, że dziecko trzeba zostawić na kilka minut, niech płacze, potem wejść do pokoju i znowu wyjść. Dzięki temu miało nauczyć się zasypiać - wspominałam podczas podcastu. Dziś coraz częściej słyszymy, że takie podejście może budować w dziecku poczucie samotności i stresu. Ale wtedy? Wtedy wielu rodziców naprawdę wierzyło, że robi dobrze. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające w tej rozmowie z córkami - że one potrafią spojrzeć na tamte czasy z czułością, a nie oskarżeniem. - To był inny świat wtedy - powiedziała jedna z nich. "Nie zrobiłaś nic źle" Chyba każda mama nosi w sobie momenty, do których wraca z pytaniem: "A może mogłam inaczej?". Zwłaszcza dziś, gdy internet codziennie pokazuje nowe teorie wychowania, nowe zalecenia i nowych ekspertów. Dlatego słowa moich córek zatrzymały mnie na chwilę. - Nie uważam, że zrobiłaś coś źle. Myślę, że nie siedziałybyśmy tutaj razem i nie rozmawiały w taki sposób, gdybyś zrobiła coś źle - usłyszałam podczas nagrania. I pomyślałam wtedy, że może właśnie to jest najważniejsze w macierzyństwie. Nie perfekcja. Nie idealne metody. Nie wychowanie zgodne z aktualnym trendem na Instagramie. Tylko relacja, która zostaje po latach. Każde pokolenie wychowuje inaczej Dziś wychowuję jeszcze 6-letniego Leona i wiem, że robię wiele rzeczy zupełnie inaczej niż wtedy, gdy wychowywałam dziewczyny. Nie dlatego, że byłam gorszą mamą. Po prostu świat się zmienił. Zmieniła się wiedza, język i podejście do dzieci. To, co kiedyś było uznawane za "najlepszą metodę", dziś często budzi sprzeciw. A za kilka lat pewnie kolejne pokolenie będzie patrzyło z niedowierzaniem na część naszych obecnych wyborów. I może właśnie dlatego rodzicielstwo wymaga dziś od nas czegoś więcej niż idealności. Wymaga uważności, pokory i gotowości, żeby uczyć się razem z dzieckiem.
Codzienny chaos w domu? Sprawdziłam, co naprawdę ułatwia życie [Naczelna sprawdza]
Raz w miesiącu w cyklu "Naczelna sprawdza" piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które "powinnam mieć", tylko tych, które ze mną zostają na dłużej. Tym razem wzięłam pod lupę produkty, o których na co dzień się nie myśli, a które w praktyce potrafią naprawdę ułatwić życie.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Nie planowałam testu ręczników papierowych. To jest jedna z tych rzeczy, które po prostu są w domu i nie zastanawiasz się nad nią, dopóki coś nie zacznie działać wyraźnie lepiej. U mnie w domu dzieje się dużo: śniadania w biegu, coś zawsze kapnie, przewróci się, pies przyniesie błoto z ogrodu... To są takie sytuacje, kiedy potrzebuję czegoś, co działa szybko, bez zastanawiania się i bez dokładania sobie kolejnych obowiązków. I to jest dokładnie moment, w którym naprawdę widać różnicę między produktami. Ręcznik kuchenny Foxy Tornado Pierwsze wrażenie: duża, ciężka rolka. I szczerze - nie byłam przekonana, czy to robi jakąś różnicę. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim chłonność. Te spiralne tłoczenia naprawdę robią robotę - zatrzymują płyn szybciej niż zwykły, gładki ręcznik. Kiedy rano rozlało się kakao na stole, sięgnęłam po jeden listek i to wystarczyło. Bez dokładania kolejnych, bez poprawek. Druga rzecz to wytrzymałość. To nie jest ręcznik, który rozpada się przy pierwszym kontakcie z wilgocią. Kiedy coś tłustego skapnie na blat albo trzeba szybko ogarnąć kuchnię po gotowaniu, nie zostawia smug i nie rwie się w rękach. No i długość - 350 listków robi różnicę. Nie mam poczucia, że "zaraz się skończy", tylko po prostu używam go tak, jak potrzebuję. Z czasem zaczęłam sięgać po niego też poza kuchnią - kiedy trzeba szybko wytrzeć łapy psa po spacerze, ogarnąć coś na podłodze albo przetrzeć blat w biegu, bez wyciągania całego zestawu do sprzątania. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, w których codzienność jest szybka i nieprzewidywalna. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które używają ręcznika papierowego okazjonalnie i nie potrzebują aż takiej wydajności. Chusteczki Foxy Mega Z chusteczkami jest inna historia. To nie jest produkt "do kuchni", tylko coś, co masz przy sobie - albo nie masz i wtedy zaczyna się problem. Te mają jedną rzecz, która naprawdę robi różnicę: sposób złożenia. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo są kompaktowe, a jednocześnie pełnowymiarowe. Zajmują mniej miejsca, ale nie są "mini". I to jest kluczowe, kiedy wrzucasz je do torebki, kieszeni, auta. Mam je teraz w kilku miejscach: w torbie, w samochodzie, w kurtce. I to jest dokładnie ten typ produktu, który przestajesz zauważać - bo po prostu zawsze jest tam, gdzie trzeba. Na placu zabaw, w aucie, przy szybkim wyjściu - wyciągam jedną ręką i nie zastanawiam się, czy je mam. I to przy dzieciach robi ogromną różnicę. Dodatkowy plus to to, że są delikatne i sprawdzone dermatologicznie - używam ich często, mój synek też, więc to dla mnie ważne. Dla kogo to ma sens: Dla mam, które są w ciągłym ruchu i potrzebują rzeczy, które można mieć zawsze pod ręką. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie lubią nosić przy sobie "zapasów na wszelki wypadek". Co je właściwie wyróżnia? Foxy Tornado zostaje w domu i ogarnia większe rzeczy: rozlane płyny, kuchnię, szybkie sprzątanie, sytuacje, gdzie liczy się chłonność i wytrzymałość. Foxy Mega są ze mną - na zewnątrz, w aucie, w torebce. Tam, gdzie liczy się szybkość i wygoda. Zaskoczyło mnie to, jak bardzo zaczynam zwracać uwagę na rzeczy, które są po prostu dobrze przemyślane. W Foxy wszystko jest jasno opisane na opakowaniu - bez szukania informacji gdzieś dalej. To niby drobiazg, ale daje poczucie, że wiem, czego używam. Do tego dochodzi jeszcze kwestia odpowiedzialności - produkcja z wykorzystaniem energii z odnawialnych źródeł i opakowania częściowo z recyklingu. I to jest dla mnie ważne, bo nie wymaga zmiany nawyków, a jednak jest lepszym wyborem. Nie wszystko musi być przełomowe. Czasem naprawdę wystarczy, że coś działa dokładnie tak, jak powinno i nie dokłada mi kolejnych rzeczy do ogarnięcia. W codziennym życiu to właśnie takie rzeczy robią największą różnicę. Te, których używam każdego dnia. Te, które po prostu są wtedy, kiedy ich potrzebuję. Materiał promocyjny marki Foxy
„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces, który trwał latami. Dla niej osobiście przełom nastąpił w momencie, kiedy zaczęła pracować poza klasycznym systemem szpitalnym i zobaczyła, jak może wyglądać poród z realnym szacunkiem dla kobiety. Dziś jest lepiej, ale to nie znaczy, że temat zniknął. Potrzeba bycia traktowaną z godnością nadal jest jedną z najważniejszych potrzeb rodzących kobiet. Porody rodzinne zmieniły wszystko Pojawienie się porodów rodzinnych było jednym z największych przełomów. Jeannette mówi o tym bardzo osobiście. Pamięta moment, kiedy sama urodziła dziecko i nie miała z kim podzielić się tym doświadczeniem. To było dla niej trudne i samotne przeżycie. Dlatego kiedy pojawiła się możliwość obecności partnera przy porodzie, uznała to za ogromną zmianę na lepsze. Kobieta nie jest już sama. Może spojrzeć na drugą osobę, powiedzieć "udało się", podzielić emocje. Dziś obecność mężczyzny na sali porodowej jest standardem. To już nie jest wyjątek, ale norma. Nie każda kobieta chce rodzić z partnerem Mimo że porody rodzinne są dziś powszechne, nie każda kobieta chce z nich korzystać. Jeannette podkreśla, że są kobiety, które wybierają poród w samotności. I to też jest w porządku. Co ciekawe, przywołuje doświadczenie z czasu, kiedy przez pewien okres partnerzy nie mogli uczestniczyć w porodach. Część kobiet wspomina ten czas dobrze. Mówią, że mogły się bardziej skupić, że nic ich nie rozpraszało. To pokazuje, że nie ma jednego właściwego modelu. Dla jednej kobiety obecność partnera będzie ogromnym wsparciem, dla innej - dodatkowym napięciem. Wsparcie to nie zawsze obecność Ta rozmowa bardzo wyraźnie pokazuje jedną rzecz: obecność partnera przy porodzie sama w sobie nie jest gwarancją wsparcia. Można być obok i nie być naprawdę obecnym. Można też nie być fizycznie na sali, a dawać kobiecie poczucie bezpieczeństwa w inny sposób. Najważniejsze jest to, czy kobieta czuje się widziana, słyszana i wspierana. Bo poród nie jest wydarzeniem "do zaliczenia". To doświadczenie, które zostaje z kobietą na długo. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.
Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzialność, ale jednocześnie oboje nadal są odpowiedzialni za dziecko. Ta zmiana perspektywy pozwala inaczej spojrzeć na codzienność i odejść od poczucia osamotnienia w stronę współodpowiedzialności. Są sytuacje, w których rozmowy między rodzicami przestają mieć sens. Każde spotkanie kończy się kłótnią, a komunikacja zamienia się w konflikt. Mediatorka podkreśla, że to właśnie wtedy warto sięgnąć po pomoc. Często dopiero osoba z zewnątrz jest w stanie zobaczyć, co blokuje rozmowę i pomóc ją na nowo uporządkować. Spotkanie i spokojna rozmowa w bezpiecznej przestrzeni mogą być pierwszym krokiem do zmiany. Czy po tym wszystkim można być szczęśliwym? To jedno z najważniejszych pytań, które pojawia się w tej rozmowie. Odpowiedź jest jednoznaczna: tak, można. Mediatorka odwołuje się także do własnego doświadczenia. Sama przeszła przez rozwód i budowała rodzinę patchworkową. Przyznaje, że to proces trudny, wymagający czasu, cierpliwości i gotowości do pracy nad sobą. Jednocześnie podkreśla, że mimo tych trudności możliwe jest zbudowanie spokojnego, dobrego życia. Szczęście dziecka jest w waszych rękach Najmocniejszy wniosek dotyczy dzieci. Ich dobro i poczucie bezpieczeństwa zależą od tego, jak rodzice potrafią odnaleźć się w nowej sytuacji. Jeśli dziecko może wrócić od drugiego rodzica i swobodnie opowiedzieć, co robiło, a drugi rodzic przyjmuje to z akceptacją, to dostaje jasny komunikat: ma prawo kochać oboje rodziców i nie musi wybierać. To właśnie taka postawa buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa i daje mu przestrzeń do bycia szczęśliwym. To jest trudne, ale możliwe Na koniec wybrzmiewa coś bardzo ważnego: to wszystko nie jest łatwe. Rozwód i życie po nim to proces, który wymaga pracy, cierpliwości i często wielu prób. Nie zawsze wszystko układa się od razu. Pojawiają się błędy i trudne momenty. Jednak – jak podkreśla mediatorka – mimo tych wszystkich wyzwań można dojść do miejsca, w którym relacje są spokojniejsze, a dzieci czują się bezpieczne. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok do bardziej odpowiedzialnego podejścia do sytuacji. Mediacja to proces, nie jedno spotkanie Standardowa mediacja to proces składający się z kilku spotkań. Zazwyczaj są to trzy lub cztery rozmowy, podczas których rodzice uczą się komunikacji i szukania rozwiązań. W wielu przypadkach pracują z dwójką mediatorów - kobietą i mężczyzną. Taka forma daje większe poczucie równowagi i bezpieczeństwa obu stronom, szczególnie w sytuacjach, w których pojawia się obawa przed stronniczością. Każdy mediator wnosi też inną perspektywę, co pozwala lepiej zrozumieć dynamikę konfliktu. Największe błędy rodziców W tej części rozmowy wyraźnie wybrzmiewa, że jednym z najczęstszych błędów jest wzajemne oskarżanie i atakowanie się. Konflikt szybko przestaje dotyczyć rozwiązania problemu, a zaczyna skupiać się na udowadnianiu winy drugiej stronie. Mediatorka zwraca uwagę na niepokojące zjawisko wykorzystywania bardzo poważnych oskarżeń jako elementu strategii rozwodowej. Takie działania są ogromną krzywdą - zarówno dla drugiego rodzica, jak i dla dziecka. "Niszczycie siebie. I swoje dziecko" Rodzice często nie widzą, że walcząc ze sobą, niszczą nie tylko relację między sobą, ale także poczucie bezpieczeństwa dziecka. Dziecko żyje w tym napięciu. Widzi, słyszy i doświadcza wszystkiego. Nie da się go od tego odciąć. Co więcej, uczy się, że konflikt i niszczenie drugiej osoby to sposób radzenia sobie z trudnościami w relacjach. To przekaz, który może zostać z nim na całe życie. Nie da się "wymazać" drugiego rodzica Kolejnym błędem jest próba wyeliminowania drugiego rodzica z życia dziecka. Tymczasem - jak podkreśla mediatorka - drugi rodzic jest częścią tożsamości dziecka. Można czuć złość czy żal wobec byłego partnera, ale nie zmienia to faktu, że ta osoba zawsze pozostanie rodzicem. Rozstaje się para, nie rodzicielstwo. Zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie Na koniec pojawia się ważna refleksja. Warto się zatrzymać i zadać sobie pytanie: "Po co jest ta walka?", "Co ma przynieść?", "Co ma udowodnić?", "Jak długo chcemy w niej trwać?". Trwanie w konflikcie zamyka drogę do przyszłości i utrudnia budowanie nowego życia. Co zostanie na końcu? To pytanie, które wybrzmiewa najmocniej. Jeśli konflikt trwa latami, niszczy relacje i emocje, to co zostaje na końcu? Alternatywa jest inna. Można dojść do miejsca, w którym - mimo rozstania - rodzice potrafią spotkać się na ważnych wydarzeniach swoich dzieci, patrzeć na ich życie i uczestniczyć w nim bez napięcia. To nie oznacza, że było łatwo. Oznacza, że ktoś w którymś momencie zdecydował się zatrzymać. Cały odcinek podcastu "Mamy to!" z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
Jak będą wyglądały porody za 10, 20 lat? Czy będziemy jeszcze rodzić siłami natury, czy cesarskie cięcie stanie się dla wielu kobiet pierwszym, a może nawet oczywistym wyborem? W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada nie tylko o przyszłości porodu, ale też o lęku, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego coraz trudniej zaufać fizjologii.
Czy przyszłość należy do cesarskich cięć? Pytanie o to, jak będą wyglądały porody w przyszłości, nie ma dziś jednej prostej odpowiedzi. Jeannette przyznaje, że możliwe, iż idziemy w kierunku coraz większej liczby cesarskich cięć. Jednocześnie jako położna i - jak sama o sobie mówi - strażniczka fizjologii ma nadzieję, że ten trend jednak się odwróci. W jej wypowiedzi bardzo wyraźnie wybrzmiewa jedno: cesarskie cięcie nie jest czymś złym. To ważna, potrzebna i często ratująca zdrowie lub życie procedura. Są sytuacje, w których to właśnie ono jest najlepszym rozwiązaniem dla kobiety i dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się nie tyle koniecznością medyczną, ile odpowiedzią na lęk, potrzebę kontroli albo kulturowe przekonanie, że tak będzie łatwiej. Kobiety nie boją się tylko bólu W tej rozmowie pada ważne rozróżnienie. Jeannette mówi wprost, że prawdziwej tokofobii, czyli skrajnego lęku przed porodem, jest stosunkowo niewiele. Kobiety boją się jednak samego porodu i wszystkiego, co się z nim wiąże. Boją się fizjologii. Boją się utraty kontroli. Boją się naruszenia intymności i godności. Boją się tego, co stanie się z ich ciałem, w tym z kroczem. Chcą wiedzieć wcześniej, kiedy to się wydarzy, chcą mieć wpływ na datę, godzinę, przebieg. Cesarskie cięcie daje im pozorne poczucie, że nad wszystkim da się zapanować. Właśnie dlatego tak wiele kobiet wybiera ten scenariusz jeszcze zanim naprawdę wejdzie w temat porodu. Współczesny świat nie uczy nas zaufania do ciała Jeannette nie idealizuje natury i nie przeciwstawia w prosty sposób "dawnego" i "prawdziwego" życia współczesności. Mówi raczej o tym, że żyjemy dziś w świecie przeciążenia, pośpiechu i planowania. Kobiety pracują, funkcjonują w dużym napięciu, mają głowę pełną spraw i obowiązków. Na tym tle poród - jako proces fizjologiczny, nieprzewidywalny i wymykający się pełnej kontroli - staje się czymś trudnym do przyjęcia. W codziennym życiu reagujemy szybko. Boli głowa - bierzemy tabletkę. Coś nas niepokoi - chcemy to od razu opanować. Tymczasem poród wymaga innego podejścia. Nie da się go po prostu "załatwić". Nie da się nim zarządzić w taki sposób, jak zarządza się kalendarzem. Cesarka to nie "zabieg" Bardzo mocno wybrzmiewa też kwestia języka. Jeannette zwraca uwagę, że kobiety często mówią o cesarskim cięciu jak o "zabiegu", czymś stosunkowo prostym i technicznym. Tymczasem cesarskie cięcie jest operacją. To nie jest kosmetyczna ingerencja ani łatwe wyjście z trudnej sytuacji. To poważna procedura medyczna, której nie powinno się sprowadzać do prostego przecięcia i wyjęcia dziecka. W mediach społecznościowych bardzo często funkcjonuje narracja, która spłaszcza ten temat i pokazuje cesarskie cięcie jako rozwiązanie wygodne, estetyczne i bardziej przewidywalne. Zdaniem położnej taki obraz jest niepełny i może być dla kobiet mylący. Do porodu da się przygotować, ale nie da się go zaplanować W rozmowie wraca temat sprawczości. Do dnia porodu można wiele rzeczy uporządkować, zapisać, przygotować. Można mieć listę, torbę, plan, preferencje. Jednak sam poród nie daje się zamknąć w harmonogramie. Położna mówi wprost, że to, co nazywamy planem porodu, w rzeczywistości planem do końca nie jest. To raczej zbiór oczekiwań i preferencji. Sam przebieg porodu zależy od wielu czynników i bardzo często odbiega od wyobrażeń. Właśnie dlatego tak ważne staje się nie tyle planowanie, ile gotowość do wejścia w proces, który będzie wymagał elastyczności. Największy szok przychodzi później W tej części rozmowy pojawia się też bardzo ważna refleksja: nawet jeśli uda się zaplanować wszystko do porodu, to po narodzinach dziecka ta sprawczość i tak się kończy. Wtedy pojawia się nowa rzeczywistość, w której najważniejsze stają się potrzeby dziecka. Jeannette mówi o kobietach, które po porodzie fizjologicznym często łatwiej odnajdują się w tej zmianie, bo wcześniej weszły już w doświadczenie poddania się procesowi. Nie oznacza to, że po cesarskim cięciu zawsze jest trudniej, ale że trudności mogą pojawiać się częściej. Sama rozmowa bardzo mocno pokazuje, że największy kryzys nie zawsze dotyczy samego porodu, ale tego, co przychodzi po nim - zderzenia z nową rolą, nowym rytmem i utratą dawnej kontroli nad własnym czasem. Położna to nie pomocnik lekarza Bardzo wyraźnym wątkiem tej części jest także rola położnej. Jeannette podkreśla, że położna nie jest pomocnikiem lekarza. To osobny zawód, z własnymi kompetencjami, odpowiedzialnością i obszarem działania. Położna zajmuje się fizjologią. Towarzyszy kobiecie tam, gdzie poród przebiega naturalnie. Potrafi rozpoznać moment, w którym pojawia się patologia i wtedy wkracza lekarz. To nie jest relacja podrzędna, ale współpraca dwóch różnych zawodów. Jeannette mówi wprost, że od lat zależy jej na tym, by kobiety i cały system wreszcie naprawdę zrozumiały, kim jest położna. Bezpieczeństwo może skrócić poród bardziej niż oksytocyna W rozmowie pojawia się również temat bezpieczeństwa. I to nie tylko w sensie medycznym, ale emocjonalnym. Jeannette przypomina, że brak poczucia bezpieczeństwa może wydłużać poród. Ciało potrzebuje warunków, w których może zaufać, rozluźnić się i wejść w proces. Dlatego czasem więcej daje ciepłe słowo, obecność i uważność niż próba przyspieszenia wszystkiego farmakologicznie. Położna mówi też wprost, że dawniej oksytocynę podawano znacznie częściej, niemal rutynowo. Dziś to wygląda inaczej, ale jej wspomnienia pokazują, jak bardzo zmieniło się położnictwo. Wymarzony poród przyszłości Na koniec Jeannette mówi o swojej wizji porodu przyszłości. Nie opowiada o nowoczesnych salach, technologii ani jeszcze lepszym sprzęcie. Mówi o świadomości. Chciałaby, żeby kobiety przychodziły do porodu z prawdziwym kontaktem ze sobą i z dzieckiem. Żeby nie opierały się tylko na wyobrażeniach czy marzeniach, ale naprawdę czuły, czego chcą. Żeby umiały współpracować ze swoim ciałem i z dzieckiem. Bo - jak podkreśla - dziecko w porodzie również pracuje, porusza się i współdziała. To właśnie ta świadomość, a nie perfekcyjny plan, wydaje się dla niej najważniejsza. Czy poród naturalny stanie się rebelią? Jedno z najmocniejszych zdań tej rozmowy dotyczy przyszłości. Jeannette mówi, że być może w 2050 roku poród drogami natury stanie się formą buntu. Nie mówi tego po to, by kogokolwiek zawstydzać. Raczej po to, by pokazać, jak bardzo oddalamy się od fizjologii i jak łatwo uznajemy operację za coś prostszego niż naturalny proces. Jej marzenie nie dotyczy świata bez cesarskich cięć. Dotyczy świata, w którym kobieta podejmuje decyzję świadomie, a nie ze strachu, presji czy złudzenia, że tylko pełna kontrola daje bezpieczeństwo. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.