Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-08T13:07:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
items: Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
items: Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
items: Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
items: Kwietniowe hity Marty Kabulskiej: sprawdziłam i polecam
items: Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
items: Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
items: Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
items: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
items: Czy wolno pokazywać narodziny dziecka w sieci? 20 lat temu nikt o to nie pytał
items: „Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
items: Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
items: Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
items: Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
items: „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
items: Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
items: Lutowe hity Marty Kabulskiej: „Rzeczy, które wybrałam tej zimy”
items: Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
items: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
items: Prezent, który zostaje z dzieckiem na dłużej. Dlaczego klocki LEGO® DUPLO® to coś więcej niż zabawka
items: „Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
items: Uśmiech, dinozaur i dwie minuty w łazience. Sprawdziłam, co potrafi SEYSSO
items: Dom, który nauczył się oddychać. Mój test Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox
items: Mała porcja, wielkie wsparcie. O tym, jak połączyć codzienną wygodę i potrzeby dziecka
items: Łagodne jak woda, skuteczne jak krem z apteki. Testowałam z synem nowości z półki w Rossmann

„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
type: item
date: 2026-05-08T12:57:08.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: poród rodzinny
description: Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
encoded: Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces…

Mezczyzna-w-porodzie-1352fdd.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
type: item
date: 2026-05-07T09:12:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
encoded: Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzia…

Mediatorka-o-rozwodach-1-336c1f0.jpg
width: 1600
height: 1200

Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
type: item
date: 2026-05-04T07:15:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rodzina
subject: Związki i seks
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
encoded: To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok…

Mediatorka-o-rozwodach-2-a19de17.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
type: item
date: 2026-04-30T12:25:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
description: Jak będą wyglądały porody za 10, 20 lat? Czy będziemy jeszcze rodzić siłami natury, czy cesarskie cięcie stanie się dla wielu kobiet pierwszym, a może nawet oczywistym wyborem? W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada nie tylko o przyszłości porodu, ale też o lęku, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego coraz trudniej zaufać fizjologii.
encoded: Czy przyszłość należy do cesarskich cięć? Pytanie o to, jak będą wyglądały porody w przyszłości, nie ma dziś jednej prostej odpowiedzi. Jeannette przyznaje, że możliwe, iż idziemy w kierunku coraz większej liczby cesarskich cięć. Jednocześnie jako położna i - jak sama o sobie mówi - strażniczka fizjologii ma nadzieję, że ten trend jednak się odwróci. W jej wypowiedzi bardzo wyraźnie wybrzmiewa jedno: cesarskie cięcie nie jest czymś złym. To ważna, potrzebna i często ratująca zdrowie lub życie procedura. Są sytuacje, w których to właśnie ono jest najlepszym rozwiązaniem dla kobiety i dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się nie tyle koniecznością medyczną, ile odpowiedzią na lęk, potrzebę kontroli albo kulturowe przekonanie, że tak będzie łatwiej. Kobiety nie boją się tylko bólu W tej rozmowie pada ważne rozróżnienie. Jeannette mówi wprost, że prawdziwej tokofobii, czyli skrajnego lęku przed porodem, jest stosunkowo niewiele. Kobiety boją się jednak samego porodu i wszystkiego, co się z nim wiąże. Boją się fizjologii. Boją się utraty kontroli. Boją się naruszenia intymności i godności. Boją się tego, co stanie się z ich ciałem, w tym z kroczem. Chcą wiedzieć wcześniej, kiedy to się wydarzy, chcą mieć wpływ na datę, godzinę, przebieg. Cesarskie cięcie daje im pozorne poczucie, że nad wszystkim da się zapanować. Właśnie dlatego tak wiele kobiet wybiera ten scenariusz jeszcze zanim naprawdę wejdzie w temat porodu. Współczesny świat nie uczy nas zaufania do ciała Jeannette nie idealizuje natury i nie przeciwstawia w prosty sposób "dawnego" i "prawdziwego" życia współczesności. Mówi raczej o tym, że żyjemy dziś w świecie przeciążenia, pośpiechu i planowania. Kobiety pracują, funkcjonują w dużym napięciu, mają głowę pełną spraw i obowiązków. Na tym tle poród - jako proces fizjologiczny, nieprzewidywalny i wymykający się pełnej kontroli - staje się czymś trudnym do przyjęcia. W codziennym życiu reagujemy szybko. Boli głowa - bierzemy tabletkę. Coś nas niepokoi - ch…

Porod-2050-d03e5c2.jpg
width: 1600
height: 1200

Kwietniowe hity Marty Kabulskiej: sprawdziłam i polecam
type: item
date: 2026-04-29T12:04:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: świadome zakupy
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które ze mną zostają. W kwietniu wszystko zaczyna budzić się do życia - wychodzimy z domu, zmieniamy tempo i trochę inaczej układamy codzienność. I to właśnie te wybory zbieram w tym tekście. Dlatego tym razem pokazuję rzeczy, które pomagają mi w tym przejściu - między domem a byciem w ruchu.
encoded: Rower, który sprawia, że naprawdę chce się wyjść Rower dziecięcy Woom to jedna z tych rzeczy, które zmieniają dzień - nie dlatego, że są "ładne" czy modne, tylko dlatego, że po prostu działają. Lekki, dobrze wyważony, łatwy do prowadzenia i nagle okazuje się, że nie trzeba namawiać dziecka na wyjście. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo różnica w wadze i konstrukcji wpływa na to, czy dziecko chce jeździć. Tu naprawdę chce. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które są w "wieku rowerowym" i dla rodziców, którzy chcą, żeby ruch był czymś naturalnym, a nie obowiązkiem. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy traktują rower jako coś "na chwilę". Hulajnoga na szybkie wyjścia Hulajnoga Scoot&Ride to trochę inny scenariusz - mniej "wyprawa", bardziej spontaniczne wyjście. Na chwilę, na podwórko, do sklepu, "bo chce się ruszyć". Co mnie zaskoczyło? Jak szybko dziecko ogarnia ją samodzielnie - bez tłumaczenia i bez frustracji. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci na krótsze wyjścia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają jednego rozwiązania do wszystkiego. Okulary, które dziecko naprawdę chce nosić Okulary przeciwsłoneczne IZIPIZI dla dzieci to jedna z tych rzeczy, które kupujesz "bo trzeba", a zostają, bo dziecko je lubi. Co mnie zaskoczyło? Że dziecko chce je zakładać samo - bez przypominania. A to przy okularach naprawdę nie jest oczywiste. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które spędzają dużo czasu na zewnątrz i potrzebują ochrony oczu, ale też komfortu. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie tolerują niczego na twarzy. Myjka, która robi porządek szybciej niż ja Parownica SC 4 EasyFix Karcher to nie jest "sprzęt do sprzątania". To raczej sposób na szybkie ogarnięcie rzeczy, które po zimie zaczynają mnie irytować. Bez chemii, bez kombinowania - para robi robotę. Blaty, łazienka, miejsca, które wymagają odświeżenia. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko widać efekt. I jak mało trzeba się przy tym narobić. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą ogarnąć przestrzeń szybko i bez nadmiaru …

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-2-66cad41.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
type: item
date: 2026-04-23T14:15:15.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
description: Jak wyglądały porody kilkadziesiąt lat temu? Trudno to dziś sobie wyobrazić, kiedy kobiety coraz częściej mówią o swoich potrzebach, planach i granicach. W rozmowie w podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta wraca do lat 80. i opowiada o rzeczywistości, w której – jak mówi wprost – godność kobiety właściwie nie istniała.
encoded: „Godność kobiety właściwie nie istniała” Jeannette zaczęła pracę w drugiej połowie lat 80. To był czas zupełnie innej medycyny i zupełnie innego podejścia do kobiet rodzących. Kobieta w porodzie nie była podmiotem. Nie decydowała. Nie była słuchana. Była częścią procedury. Młode położne uczyły się od starszych, lekarze od lekarzy – nie tylko techniki, ale też sposobu traktowania pacjentek. Ten model był często przedmiotowy. Taki po prostu „obowiązywał”. Jeannette mówi wprost, że już wtedy nie miała na to zgody. Wiedziała, że albo odejdzie z zawodu, albo będzie pracować inaczej. Poród w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić Warunki porodowe były trudne i – z dzisiejszej perspektywy – szokujące. Kobiety rodziły na niewygodnych łóżkach porodowych. Sprzęt był wielorazowy – od rękawiczek po narzędzia. Nawet podstawowe elementy wyposażenia, jak wenflony, były czymś rzadkim. Kobieta przychodziła do szpitala z małą torbą. Nie mogła mieć własnej koszuli, szlafroka ani rzeczy, które dziś wydają się oczywiste. Rodziła sama – bez bliskiej osoby obok. To był świat, w którym nikt nie pytał o zdanie. Nikt nie odwoływał się do intuicji kobiety. Moment zmiany Przełom zaczął się dopiero z czasem. Jeannette wskazuje na rok 2004 i działania Fundacji Rodzić po ludzku jako moment, który zapoczątkował realne zmiany w polskich szpitalach. Warunki zaczęły się poprawiać, a temat doświadczenia kobiety w porodzie zaczął być w ogóle zauważany. To jednak nie wydarzyło się od razu. To był proces. Jednym z najważniejszych momentów w jej pracy było odejście ze szpitala i rozpoczęcie przyjmowania porodów poza systemem, między innymi w domu. To wtedy – jak mówi – po raz pierwszy zobaczyła, czym naprawdę jest fizjologiczny poród. Nie według procedur. Nie według schematów. Tylko w rzeczywistości. Opowiada o sytuacji, w której przygotowała przestrzeń do porodu zgodnie z wiedzą i doświadczeniem, a kobieta w ostatniej chwili zdecydowała się urodzić zupełnie gdzie indziej – między oknem a szafą. To …

Porody-sprzed-lat-1-55ab4b9.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
type: item
date: 2026-04-21T10:15:03.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: kłótnie małżeńskie
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
subject: związek
description: Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
encoded: Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozost…

Mediatorka-o-rozwodach-38da3d1.jpg
width: 1600
height: 1200

Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
type: item
date: 2026-03-31T08:02:12.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które naprawdę są ze mną na co dzień - nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które zostają u mnie na dłużej. W marcu wracam do wyborów prostych i sprawdzonych - takich, które po zimie pomagają złapać rytm, oddech i przynoszą odrobinę spokoju.
encoded: Co dziś znaczy dla mnie dobrostan Nie mam jednej definicji dobrostanu. To coś, co zmienia się razem ze mną. Dziś nie chodzi o to, żeby robić więcej albo lepiej. Raczej o to, żeby wybierać uważniej i łagodniej. Coraz mniej interesują mnie rzeczy, które dobrze wyglądają. Coraz bardziej te, które naprawdę działają i nie wymagają ode mnie więcej energii, niż mam. Nie inwestuję już w perfekcję ani w „lepszą wersję siebie”. Bardziej interesuje mnie to, co mnie uspokaja, porządkuje i pozwala złapać oddech. Smak, który zatrzymuje na chwilę. Rozmowa, która coś układa w głowie. Zapach, który pozwala zwolnić. Małe rzeczy, które sprawiają, że dzień staje się przyjemnieszym. Książka „Na dwa głosy” i herbata Justyny Nagłowskiej Do książki „Na dwa głosy” i herbaty Justyny Nagłowskiej wróciłam w tym samym czasie - z potrzeby zatrzymania się. To nie jest książka, którą się czyta dla wiedzy. Raczej taka, do której się siada. Czasem na chwilę, czasem na kilka stron, czasem tylko po to, żeby coś w sobie nazwać. Herbatka na rozpoznanie emocji od Justyny nie jest dodatkiem. Jest częścią tego momentu. Ciepło, które nie rozprasza, tylko pozwala zostać w środku. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo potrzebowałam czegoś, co nie prowadzi do żadnego efektu, tylko daje przestrzeń. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które chcą wrócić do siebie - spokojniej, bez presji. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które szukają szybkich odpowiedzi i konkretnych rozwiązań. Posłuchaj mojej rozmowy z Justyną Nagłowską w podcaście "Mamy to!". Świeca, która przywraca rytm wieczoru Glyk Company Simplicity to świeca, do której wracam wtedy, kiedy potrzebuję prostego sygnału: dzień się kończy, a ja mam czas dla siebie. Ma świeży, lekko roślinny zapach, który nie przytłacza. Nie jest ciężka ani „perfumowana”, raczej delikatna i spokojna. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo zmienia tempo wieczoru. Nagle wszystko zwalnia. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które potrzebują prostego rytuału wyciszenia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którz…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-1-f73e010.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
type: item
date: 2026-03-26T14:35:02.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama i córka
subject: psychologia
description: Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
encoded: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Ju…

Naglowska-o-milczeniu-miedzy-matka-i-corka-2ec03c5.jpg
width: 1600
height: 1200

Czy wolno pokazywać narodziny dziecka w sieci? 20 lat temu nikt o to nie pytał
type: item
date: 2026-03-26T12:20:28.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: film z porodu
subject: poród
description: 19 lat temu opublikowałam w internecie film z pierwszych chwil życia moich bliźniaczek. Dziś podobne nagrania wywołują burzę i pytania o granice. Co tak naprawdę się zmieniło?
encoded: Dziś nie publikuję wizerunku mojego dziecka i wierzę, że jego prywatność powinna być chroniona. Ten tekst nie jest próbą usprawiedliwienia tego, co robiłam kiedyś, tylko próbą zrozumienia, jak bardzo zmieniło się nasze myślenie o dzieciach i ich granicach. Nie mam wątpliwości, że rozmowa o granicach pokazywania dzieci w sieci jest potrzebna. Świat się zmienił i dziś wiemy więcej o tym, jak łatwo obraz może zostać wyrwany z kontekstu i użyty w sposób, którego nie kontrolujemy. Mam też poczucie, że w dyskusji wokół filmu z porodu Lil Masti wiele osób reaguje, zanim zobaczy, co właściwie ocenia. Ten film, niezależnie od tego, co myślimy o jego autorce, to coś więcej niż po prostu „pokazanie dziecka”. Jest on opowieścią o porodzie, emocjach i doświadczeniu, które przez lata było zamknięte za drzwiami sali porodowej. Dlaczego wtedy to pokazałam? Lata temu, zanim stało się to modne, prowadziłam bloga dla przyszłych rodziców bliźniąt. W tamtym czasie nie było przestrzeni, w której można było zobaczyć, jak naprawdę wygląda życie z noworodkami, a tym bardziej z bliźniętami. Była jedna książka o „podwójnym szczęściu” (wtedy tak bym tego nie nazwała, bo byłam absolutnie przerażoną mamą dwulatki z kolejną dwójką w drodze) przekazywana przez koleżanki z rąk do rąk. Czułam, że wszystkiego muszę uczyć się sama, najczęściej przez doświadczenie na własnych dzieciach. Stąd wziął się pomysł na założenie bloga, na łamach którego dzieliłam się swoją wiedzą. Nagranie z mojego porodu nie powstało z myślą o żadnej publikacji. Film nagrał mój ówczesny mąż – dla mnie na pamiątkę. Gdy leżałam unieruchomiona po cesarskim cięciu, nie widziałam, co dzieje się z moimi dziećmi. To był dla mnie jedyny sposób, żeby zobaczyć ich pierwsze chwile. Opublikowałam go później, bo pamiętałam to poczucie niewiedzy. Chciałam, żeby inne kobiety nie musiały się bać, tak jak ja się bałam. Nie publikowałam, żeby pokazać dzieci. Publikowałam, żeby pokazać doświadczenie, które może oswoić lęk innych kobiet. Co się …

zdjecie-glowne-1600-px-2c74318.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
type: item
date: 2026-03-24T12:09:11.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
description: Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
encoded: „Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mó…

Justyna-Naglowska-o-zyciu-187144d.jpg
width: 1600
height: 1200

Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
type: item
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: Zmęczone oczy o poranku to coś, czego nie przykryje nawet najlepszy korektor. Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow rzeczywiście pomaga, gdy używa się jej regularnie.
encoded: Są poranki, w których nie potrzebuję lustra, żeby wiedzieć, jak wyglądam. Czuję to szczególnie pod oczami. To nie jest dramatyczne „nie spałam całą noc”. Częściej to zwykłe życie. Dzieci, obowiązki, za mało wody, za dużo myśli. I ta opuchlizna, która sprawia, że nawet jeśli mam dobry dzień, twarz wygląda, jakby jeszcze nie wstała. View Ediplayer on the source website Mam czwórkę dzieci i szczeniaka, który uważa, że świt to najlepsza pora na sprint przez ogród. Poranek w moim domu nie zaczyna się od medytacji. Zaczyna się od: „Mamo, gdzie jest bluza?”, „Czy pies już był na dworze?” i „Nie mamy chleba”. Moje poranki to logistyka na najwyższym poziomie i nie ma w nich miejsca na wymagające zabiegi pielęgnacyjne i upiększające. Jeśli więc jakiś produkt beauty ma pozostać ze mną na dłużej, musi sprawdzić się w chaosie, a nie w idealnych warunkach. Dlatego kiedy trafiła do mnie maska Shark CryoGlow – urządzenie do terapii światłem LED z funkcją chłodzenia pod oczami – wiedziałam, że będę testować ją właśnie rano. To idealna szansa na zadbanie o siebie bez konieczności wstania wcześniej albo wprowadzenia zmian do codziennej rutyny. Interesowało mnie jedno: czy w prawdziwym życiu, między kawą a pakowaniem plecaka, zrobi różnicę. Okolice oczu pod lupą. Czy chłodzenie naprawdę działa? Zawsze miałam wrażenie, że okolice oczu to nasza rodzinna pamiątka. Moja mama i babcia miały charakterystyczną opuchliznę pod oczami. One nie mówiły o zatrzymaniu wody ani obrzękach. Mówiły po prostu: „Taka nasza uroda”. I ja tę „urodę” widzę u siebie szczególnie rano. Dlatego podeszłam do tego testu bardzo konkretnie. Nie interesowała mnie ogólna „poprawa wyglądu skóry”, tylko fakty. Chciałam wiedzieć, czy chłodzenie faktycznie zmniejszy poranną opuchliznę, usunie efekty zmęczenia i czy, korzystając z maski. poczuję ulgę Dodam od razu, że Shark CryoGlow nie jest kolejną „maską LED z internetu” . To wyrób medyczny z certyfikatem. Producent podaje, że skuteczność terapii LED była oceniana w 12-ty…

MKpoziomkoszula2-81c51fe.jpg
width: 5573
height: 3715

Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
type: item
date: 2026-03-07T09:06:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzień kobiet
subject: kobieta
description: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Opozda, Mandaryna i Mery Spolsky wystąpiły w spocie „Niewinne”. Projekt Burda Media Polska na Dzień Kobiet pokazuje, z jaką presją mierzą się dziś kobiety.
encoded: Z okazji Dnia Kobiet kobiece redakcje Burda Media Polska połączyły siły w wyjątkowym projekcie wideo „Niewinne”. Wspólną inicjatywę przygotowały zespoły: Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja. Film, który możesz zobaczyć powyżej, porusza temat presji społecznej, z którą mierzą się dziś kobiety – często nie tej wynikającej z zakazów, lecz z oczekiwań. Bo dziś presja bardzo rzadko brzmi: „nie wolno”, znacznie częściej pojawia się w innym zdaniu: „powinnaś”. Powinnaś wyglądać młodziej. Powinnaś mieć dzieci. Powinnaś robić karierę – ale nie kosztem rodziny. Powinnaś ubierać się „stosownie do wieku”. Te oczekiwania tworzą niewidzialną listę zasad, z którą wiele kobiet mierzy się każdego dnia. Kobiety, które mówią własnym głosem W projekcie „Niewinne” wystąpiły kobiety reprezentujące różne pokolenia i środowiska. Wśród nich znalazły się m.in.: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Pola Gonciarz, Joanna Opozda, Mandaryna, Mery Spolsky oraz Helena Norowicz. Każda z nich ma własną historię, własne doświadczenia i własną definicję wolności. Razem pokazują, że nie istnieje jeden scenariusz na kobiecość. Presja oczekiwań zamiast zakazów Projekt „Niewinne” zwraca uwagę na subtelną, ale bardzo silną formę społecznej presji. To nie są już twarde zakazy. To raczej nieustanne sugestie dotyczące tego, jaka kobieta „powinna być”: s pełniona, ale nie zbyt ambitna, zadbana, ale „naturalna”, silna, ale zawsze uśmiechnięta. W rezultacie wiele kobiet próbuje jednocześnie spełniać sprzeczne oczekiwania – zamiast po prostu żyć po swojemu. Przypomnienie, które wciąż jest potrzebne Projekt „Niewinne” jest częścią szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Współczesne media dla kobiet coraz częściej nie chcą mówić kobietom, jakie mają być. Chcą raczej przypominać coś znacznie ważniejszego: że mogą być sobą.

miniatura-2-c116bc0.png
width: 1280
height: 720

Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
type: item
date: 2026-03-06T08:13:51.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: rola ojca w życiu dziecka
description: Każdy rodzic wie, że kiedyś nadejdzie taki dzień: dziecko przyjdzie ze złamanym sercem. I nagle trzeba będzie wiedzieć, co powiedzieć. Maciej Pela w rozmowie w podcaście „Mamy to!” przyznaje, że sam czasem o tym myśli. Jak wesprzeć dziecko, gdy pierwszy raz przeżywa rozstanie?
encoded: – Na razie nie wiem – mówi szczerze. I dodaje, że czeka go jeszcze sporo nauki. A może nawet… specjalizacja w „łataniu złamanych serduszek”. „Kiedyś przyjdą ze złamanym sercem” Maciej Pela mówi wprost, że myśl o pierwszych miłościach swoich dzieci czasem pojawia się w jego głowie. – Pojawiają się takie przebłyski i zadaję sobie pytanie: co zrobię, kiedy przyjdą ze złamanym sercem? – przyznaje. Na razie nie szuka gotowej odpowiedzi. Wręcz przeciwnie – uważa, że przyznanie się do niewiedzy jest początkiem drogi. – To jest takie pytanie otwarte, póki co. Teraz odpowiedź brzmi: nie wiem. I właśnie od tego „nie wiem” zaczyna się jego zdaniem rodzicielska lekcja do odrobienia. Ojciec też musi nauczyć się wrażliwości Maciej Pela uważa, że świat bardzo się zmienił – także w podejściu do emocji. – Siła jest wartością uniwersalną – mówi i dodaje – Mama i tata mogą w równym stopniu nauczyć dzieci, czym jest siła. Jego zdaniem coraz ważniejsza staje się także emocjonalna dostępność rodziców – szczególnie ojców. Bo to właśnie z domu dzieci wynoszą wzorce relacji. – Pokazując wrażliwość, jest szansa, że w przyszłości znajdą kogoś, kto będzie dostępny emocjonalnie. Dzięki temu – jak mówi – nie będą musiały przebijać się przez „twardą skorupę” partnera, który nie potrafi mówić o uczuciach. „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek” Ojcostwo – jak mówi Pela – to proces uczenia się. Czasem przez doświadczenie, czasem przez rozmowy z innymi rodzicami, dlatego pół żartem mówi, że czeka go jeszcze sporo pracy. – Czeka mnie research. Rozmowy z rodzicami starszych dzieci. Książki – wylicza, a potem dodaje z uśmiechem – Czekają mnie studia wyższe i specjalizacja w łataniu złamanych serduszek. Ojcostwo jako przygoda W rozmowie pojawia się też ważna refleksja: rodzicielstwo nie jest rolą, którą można opanować raz na zawsze. – Ojcostwo jest przygodą, w której pojawiają się różne sytuacje, z którymi trzeba się zmierzyć. Przyznaje, że były momenty, kiedy bycie ojcem było trudniejs…

Pela-o-lataniu-zlamanych-serduszek-3f62297.jpg
width: 1600
height: 1200

„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
type: item
date: 2026-03-05T11:18:30.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: otyłość
subject: otyłość dzieci
subject: skuteczne odchudzanie
subject: zdrowe nawyki żywieniowe
description: Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
encoded: Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie…

Dziecko-tyje-mimo-ze-je-zdrowo--727ce00.jpg
width: 1600
height: 1200

Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
type: item
date: 2026-03-03T11:59:09.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: rozwód a dzieci
description: O jego życiu prywatnym w ostatnich miesiącach mówiło się dużo. Czasem za dużo. Nagłówki żyją emocją, ale za nimi zawsze stoi człowiek i dzieci, które potrzebują stabilności. W tej rozmowie Maciej Pela nie wraca do medialnego szumu. Opowiada o ojcostwie po rozstaniu – o momencie prawdy, który obnażył jego słabości i zmusił do wprowadzenia porządku tam, gdzie wcześniej rządziła improwizacja.
encoded: Są takie momenty w rodzicielstwie, które nie tylko wzruszają, ale też konfrontują z tym, kim jesteśmy, jak funkcjonujemy, z czego się składamy. – Ojcostwo w tej formie, w której jestem teraz, obnażyło u mnie brak zorganizowania – mówi wprost Maciej Pela. I dodaje, że to nie była szybka zmiana. To był proces. „Zawsze płynąłem. Aż nagle trzeba było wprowadzić totalny Ordnung” Przez lata żył artystycznie. Improwizacja. Hip-hopowe jamy. Pociąg do innego miasta bez planu. Chaos, który był częścią tożsamości. – Moje życie polegało na tym, że nigdy nie wiedziałem, w jakim mieście wyląduję – wspomina. Ten styl życia wpływał na wszystko. – To wszystko tak sobie płynęło – mówi. Aż przyszedł moment, w którym sytuacja wymagała – jak sam to określa – „niemieckiego porządku”. Totalnego Ordnungu. Gdy został z dziećmi i musiał przejąć pełną odpowiedzialność za codzienność, spontaniczność przestała wystarczać. Trzeba było nauczyć się planować, organizować, przewidywać. – Musiałem się tego nauczyć. To obnażyło, że nie mam tej umiejętności. Ale to jest wspaniałe, że mogłem się tego nauczyć – przyznaje. Słabość, która stała się kompetencją W rodzicielstwie często myślimy, że powinniśmy być ogarniający i stabilni, tymczasem ono bardzo szybko pokazuje nam obszary, nad którymi nigdy wcześniej nie pracowaliśmy. U Maćka była to organizacja, u kogoś innego będzie cierpliwość, u jeszcze kogoś – umiejętność proszenia o pomoc. Najważniejsze w tej historii nie jest to, że musiał się zmienić. Najważniejsze jest to, że nie stracił siebie. – Nauczyłem się porządku, nie zatracając tej artystycznej, hip-hopowej duszy – mówi. Bo wciąż tańczy. Wciąż potrafi być „szalony na parkiecie”. Wciąż komunikuje się z córkami językiem zabawy. Zresztą – jak opowiada – domowe wyścigi bobslejów na kocu i dziecięcej wanience skończyły się kiedyś rozwaloną piszczelą. Był sylwester. Miał pracować. Skończyło się bólem i śmiechem. I właśnie to jest balans. Dwa banany w głowie Pytam, czy porządek w domu przełożył się na p…

Pela-o-ojcostwie-f15cc72.jpg
width: 1600
height: 1200

Lutowe hity Marty Kabulskiej: „Rzeczy, które wybrałam tej zimy”
type: item
date: 2026-02-25T14:40:34.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: To pierwszy tekst z mojego nowego cyklu „Naczelna sprawdza”. Raz w miesiącu będę przyglądać się rzeczom, miejscom i rozwiązaniom, które realnie pojawiają się w moim życiu – bez rankingów i bez udawanej obiektywności. Tylko subiektywne, uczciwe sprawdzenie z perspektywy redaktorki naczelnej, dziennikarki, psycholożki i mamy.
encoded: Rzeczy, które naprawdę zrobiły na mnie wrażenie Zimą łatwo wpaść w tryb przetrwania. Krótki dzień, długie listy zadań, dzieci, praca, ciało, które domaga się więcej troski niż zwykle. I chociaż od lat zajmuję się rozmowami o emocjach, relacjach i zdrowiu psychicznym, to coraz wyraźniej widzę, że na co dzień ratują nas nie wielkie rewolucje, tylko małe, trafione wybory. Dlatego ten cykl zaczynam właśnie tak: od rzeczy prostych, zwyczajnych, ale realnie wspierających. Takich, które w ostatnich tygodniach coś we mnie uspokoiły, ułatwiły albo po prostu sprawiły przyjemność. Nie szukałam „najlepszego”. Szukałam wystarczająco dobrego dla dzieci, dla siebie, dla naszego codziennego tempa. Bez presji, że wszystko musi być rozwojowe, zdrowe, produktywne i jeszcze ładnie wyglądać na zdjęciu. Sprawdzone miejsce Pixel XL – kiedy cała rodzina naprawdę dobrze się bawi Są miejsca, które obiecują „frajdę dla wszystkich”, a w praktyce oznaczają: dzieci szaleją, dorośli czekają. Pixel XL okazał się zaskakująco inny. To oryginalna przestrzeń z interaktywnymi matami, w której dzieci są w swoim żywiole, a dorośli nie czują się dodatkiem do atrakcji. To miejsce jest niezwykłym połączeniem analogowej i cyfrowej zabawy. W każdej sali znajduje się interaktywna mata stworzona z kafli, która staje się polem do gry. Znajdziecie tu gry przeznaczone dla każdego od 3 do 103 lat. Godzina spędzona na skakaniu, bieganiu, tańczeniu minęła mi niezwykle szybko. Uśmiech nie schodził z twarzy, a pot ściekał z czoła. Nie wiem, kto bawi się tu lepiej – dzieci czy dorośli. Co mnie zaskoczyło? Pixel XL faktycznie łączy pokolenia. Można naprawdę być razem, a nie obok siebie. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które chcą wspólnego doświadczenia, nie tylko „wybiegania dzieci”. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają ciszy i kontemplacji – to miejsce jest o energii. Sprawdzone zabawki Klocki magnetyczne – zabawka, która naprawdę zostaje na dłużej Są zabawki, które robią wrażenie przez jeden dzień. I są takie…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA.pdf-c0ebd88.jpg
width: 1600
height: 1200

Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
type: item
date: 2026-02-16T14:56:24.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
description: Czy wiesz, że… 34% dziewczynek w Polsce woli zwierzyć się swojemu zwierzęciu niż nauczycielowi (5%)? To pokazują nowe badania przeprowadzone na zlecenie Grupy LEGO wśród dzieci. To mocny sygnał, jak ogromną rolę w emocjonalnym świecie dziewczynek odgrywają relacje ze zwierzętami.
encoded: Grupa LEGO rozpoczęła nowy, ekscytujący rozdział kampanii „She Built That”, aby uczcić silne więzi, jakie dziewczynki tworzą ze swoimi ulubionymi zwierzętami - zarówno prawdziwymi, jak i zabawkowymi - pomagając im odkrywać siłę więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźnie, które nawiązują ze swoimi zwierzęcymi najlepszymi przyjaciółmi. Kampania „She Built That” wystartowała w 2025 r., aby podważyć przestarzałe stereotypy społeczne, które mogą ograniczać potencjał dziewcząt, i aby zachęcić je do postrzegania siebie jako konstruktorki w każdym znaczeniu tego słowa. Globalne badanie przeprowadzone na grupie 13 250 dzieci w 13 krajach, zlecone przez Grupę LEGO, pokazuje, że zwierzęta mają duży wpływ na rozwój osobisty dziewcząt, a przyjaźń ze zwierzętami - zarówno domowymi, jak i zabawkami - znacznie zwiększa ich kreatywność i dobre samopoczucie emocjonalne. Badanie wykazało, że dziewczynki* tworzą silniejsze więzi ze zwierzętami domowymi i zabawkami przedstawiającymi zwierzęta niż chłopcy, co odgrywa większą rolę w ich życiu społecznym. W Polsce badanie zostało przeprowadzone na 1000 respondentach, wśród których znalazły się dzieci w wieku od 6 do 16 lat. Najważniejsze wnioski z badań w kraju obejmują: Bawienie się zabawkowymi zwierzątkami pomaga zwiększyć poczucie szczęścia dziewcząt (52%), wyobraźnię (17%), kreatywność (20%) i pewność siebie (22%). Zwierzęta odgrywają rolę w nauczaniu ważnych wartości i umiejętności – dwie na pięć dziewcząt (40%) twierdzi, że zwierzę domowe nauczyło je troskliwości, życzliwości i dbania o innych. Zabawki przedstawiające zwierzęta inspirują kreatywność – 35% dziewcząt twierdzi, że ich zabawka motywowała je do rysowania, pisania lub tworzenia nowych rzeczy. Dla 32% dziewcząt co najmniej jedno z ich ulubionych wspomnień wiąże się ze zwierzęciem domowym (24% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta), a 22% przyznaje, że niektóre z ich najszczęśliwszych chwil to te spędzone na zabawie lub kreatywnej pracy z nimi (19% w …

LEGO-She-Built-That-Animals-f763ae3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
type: item
date: 2026-01-20T15:12:37.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: rozwój emocjonalny
description: Pierwsze zdanie brzmi niewinnie, ale zostaje w głowie na długo: „Mamy bardzo biedne definicje bogactwa”. Bo kiedy mówimy „bogaty”, niemal automatycznie myślimy: pieniądze. Konto. Cyfry. Sukces mierzony kwotą. A potem pada kolejne zdanie, jeszcze mocniejsze: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”.
encoded: I w tym momencie coś pęka. Bo nagle okazuje się, że problem nie leży w liczbach, tylko w głowie. Bogaty umysł to nie stan na koncie W rozmowie, którą możecie obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja, pada definicja bogactwa, której rzadko się dziś używa. Bogactwo nie jako „więcej”, ale jako „mam dokładnie to, co chcę mieć, i radzę sobie z resztą”. To stan umysłu, a nie stan konta. Bardzo mocny jest moment, w którym Julia Izmałkowa opowiada o krótkiej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Mówi komuś: „pewnie jesteś bardzo zajęty”. A w odpowiedzi słyszy: „Nie, ja mam czas”. I to zdanie uderza jak obuchem. Bo kiedy ostatnio ktoś powiedział nam spokojnie, bez pośpiechu: „mam czas”? Czas jako definicja luksusu To właśnie ten moment w wywiadzie robi ogromne wrażenie. „Mam czas” nie oznacza braku obowiązków. Oznacza, że ktoś nie żyje w permanentnym poczuciu braku, biegu, zadyszki. Nie jest „chomikiem w kołowrotku”. Bogaty umysł – jak pada w rozmowie – to umysł zasobów. Czasowych, emocjonalnych, relacyjnych. To ktoś, kto ma czas dla ważnych ludzi i ważnych spraw. Kto nie żyje w ciągłym napięciu „zaraz, szybko, jeszcze tylko to”. I trudno nie pomyśleć: ilu z nas naprawdę tak żyje? Chcemy wszystkiego natychmiast. I to nas zubaża Druga ważna myśl z wywiadu dotyka czegoś, co wszyscy znamy aż za dobrze – potrzeby natychmiastowych rozwiązań. Chcemy „plastra”. „Aspiryny”. Szybkiego efektu bez refleksji. Gdyby dało się w dwie godziny zostać bogatym, każdy by to zrobił. Gdyby wystarczył jeden kurs, jeden zestaw nawyków, jedna poranna rutyna z matchą i medytacją – wszyscy bylibyśmy spełnieni. Ale takiej formuły nie ma. I bardzo trudno się z tym pogodzić. Problem polega na tym, że zamiast zatrzymać się i zapytać „dlaczego boli?”, wolimy połknąć tabletkę i iść dalej. Bez namysłu. Bez refleksji. Bez pytania o cenę. Każda decyzja ma koszt. I rzadko go liczymy Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy jest ten o „liczeniu ceny”. Bo nasza pensja to nie tylko kwota, która wpływa na konto. To także go…

Czy-masz-bogaty-umysl-c3b9c17.jpg
width: 1600
height: 1200

Prezent, który zostaje z dzieckiem na dłużej. Dlaczego klocki LEGO® DUPLO® to coś więcej niż zabawka
type: item
date: 2025-12-18T08:03:55.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Gry i zabawy
subject: Nasze akcje
subject: Małe dziecko
description: Są takie prezenty, które zachwycają przez chwilę. Dziecko otwiera pudełko, uśmiecha się, a potem szybko biegnie dalej. I są też takie, do których wraca – nie dlatego, że zabawkaświeci albo gra, ale dlatego, że może bawić się nią bez ograniczeń.
encoded: Czasem gwiazdkowe prezenty zaczynają znaczyć coś więcej. Stają się częścią dnia – ulubioną zabawką , po którą dziecko sięga, kiedy chce pobawić się po swojemu albo wrócić do czegoś, co już zna. Wraca do nich rano, po drzemce, wieczorem, gdy chce zbudować dokładnie to samo co wczoraj albo wtedy, kiedy ma zupełnie nowy pomysł i potrzebuje tylko chwili spokoju, kilku klocków i przestrzeni, żeby spróbować. Juz nastepnego dnia od Gwiazdki widać, którą zabawkę dziecko wybiera najczęściej. bez przypominania i zachęcania. Klocki LEGO® DUPLO® są wspaniałym podarkiem, gdyż nie narzucają jednego sposobu zabawy. Wręcz przeciwnie - dają przestrzeń, w której maluch może próbować, burzyć i budować od nowa – tyle razy, ile chce. Jakich prezentów szukają rodzice? Prędzej czy później przychodzi taki moment, kiedy przestaje mieć znaczenie, czy zabawka jest „ładna” albo „modna”. W domach jest wiele zabawek. dlatego coraz częściej szukamy prezentów, które nie tylko bawią, ale i rozwijają. Takich, które zapraszają do działania, myślenia, próbowania, do bycia w zabawie na własnych zasadach – samodzielnie albo razem z nami. Klocki LEGO DUPLO w codziennym życiu dziecka Klocki LEGO DUPLO bardzo naturalnie wpisują się w rytm dnia malucha. Jednego dnia inspirują do samodzielnej zabawy –budowania po swojemu, we własnym tempie. Innego dnia stają się zaproszeniem do wspólnej, rodzinnej zabawy. Wtedy budujemy razem, podajemy klocek, który dziecko dokłada i powstaje wspaniała budowla prosto z dziecięcej wyobraźni... Patrzymy i podziwiamy, co właśnie powstaje i dlaczego ta wieża musi być jeszcze wyższa. W trakcie tej prostej zabawy dziecko ćwiczy zdolności manualne, a popełniając błędy, uczy się cierpliwości i odporności psychicznej. Bo gdy wieża się zawali, trzeba ją przecież zbudować od nowa. I co ważne – z tych samych elementów można zbudować wiele rzeczy. To, co dziś jest prostą konstrukcją, za jakiś czas staje się bardziej złożoną budowlą, sceną do opowieści albo punktem wyjścia do zupełnie now…

zdj4-411c92e.png
width: 1397
height: 1012

„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
type: item
date: 2025-12-12T10:33:19.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
description: Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
encoded: Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.

Ile-warte-jest-siedzenie-w-domu-cf281b0.jpg
width: 1600
height: 1200

Uśmiech, dinozaur i dwie minuty w łazience. Sprawdziłam, co potrafi SEYSSO
type: item
creator: Marta Kabulska
subject: Nasze akcje
subject: Przedszkolak
subject: Zakupy
subject: higiena jamy ustnej
subject: mycie zębów
subject: mycie zębów dziecku
subject: pielęgnacja
subject: pielęgnacja ząbków
description: Wieczorne mycie zębów bywa próbą cierpliwości – trochę piany, trochę chaosu i mnóstwo negocjacji. Sprawdziłam, jak szczoteczki SEYSSO pomagają zamienić ten obowiązek w codzienny rytuał z uśmiechem.
encoded: Dziecko z pastą na brodzie, piżama w plamach, umywalka przypominająca laboratorium piany, a ty (z uśmiechem, ale i lekkim zrezygnowaniem) powtarzasz: „Jeszcze trochę. Jeszcze dół. Jeszcze te z tyłu”. Brzmi znajomo? Wieczorne mycie zębów potrafi być próbą cierpliwości, ale może też być rytuałem, który buduje coś więcej niż tylko zdrowe szkliwo. Wbrew pozorom te dwie minuty w łazience uczą dzieci znacznie więcej niż tylko techniki szczotkowania. Uczą systematyczności, troski i… odpowiedzialności za siebie. Mogą być momentem budowania bliskości, wspólnym rytuałem i niezłą zabawą dla wszystkich. Jak to zrobiliśmy? Kiedy obowiązek staje się rytuałem Badania Ministerstwa Zdrowia nie pozostawiają złudzeń: już ponad 40% dzieci w wieku 3 lat ma ubytki próchnicowe, a w wieku 18 lat dotyczy to aż ponad 90% młodych dorosłych. To znaczy, że większość z nas wchodzi w dorosłość z problemami, które mogłyby się w ogóle nie pojawić – gdybyśmy wcześniej nauczyli dzieci dobrych nawyków. A te nie rodzą się z nakazów. Rodzą się z rytuałów. Z tego, że dziecko widzi rodzica, który myje zęby z uśmiechem, a nie z pośpiechem. Z tego, że szczoteczka dobrze leży w małej dłoni, nie podrażnia dziąseł i kojarzy się z przyjemnością, a nie z przymusem. Dinozaur, który robi różnicę To szczoteczka, która wygląda jak zabawka, ale działa jak profesjonalne narzędzie. Ma małą, ogumowaną główkę, dzięki czemu dziecko, nawet jeśli przyciśnie za mocno, nie zrani dziąseł. Miękkie włókna nie drapią, tylko delikatnie wibrują – wykonując do 70 000 ruchów sonicznych na minutę. W praktyce oznacza to skuteczne czyszczenie bez ryzyka bólu czy podrażnień. No i oczywiście design. Kolorowy motyw dinozaura nie jest tylko ozdobą. To sposób, by dziecko z radością sięgało po szczoteczkę, zamiast chować się pod stół. Nie wiem, jak SEYSSO to zrobiło, ale Seyssozaur to chyba pierwsza szczoteczka, którą Leon uznał za „cool”. W pudełku znalazłam też coś, co totalnie nas wciągnęło – karty memo i kalendarz szczotkowania. Teraz Leo…

wideo-mtj-1be4bbe.jpg
width: 1920
height: 1080

Dom, który nauczył się oddychać. Mój test Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox
type: item
date: 2025-11-17T15:23:43.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: czysty dom
subject: nawilżanie powietrza
subject: smog
description: Postanowiłam sprawdzić, jak w codziennym życiu mamy czwórki dzieci sprawdza się Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox – oczyszczacz, wentylator i nawilżacz powietrza w jednym. Czy rzeczywiście poprawia komfort snu, kondycję skóry i jakość powietrza w domu? Oto mój test.
encoded: Testowanie oczyszczacza? Myślałam, że to będzie najnudniejszy test mojego życia. A potem okazało się, że... nauczył mój dom oddychać. Bo co można napisać o sprzęcie, który po prostu stoi w kącie i robi coś, czego nie widać? Skąd mam wiedzieć, czy jest dobry? Nie znam się przecież na cząsteczkach azotu, o których piszą na stronie producenta. Jestem dziennikarką, mamą i psycholożką – nie chemiczką. Tak wyglądała burza myśli w mojej głowie, kiedy dowiedziałam się, że przyjdzie mi testować Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox. Sama nazwa brzmiała jak coś z filmu science fiction, więc wyobrażałam sobie, że obsługa tego eleganckiego sprzętu będzie równie skomplikowana. Oj, jak bardzo się myliłam! Ale zacznijmy od początku. Jesienny wieczór, czyli smogowy realizm Zamknijcie na chwilę oczy i wyobraźcie sobie, że za oknem panuje jesienna aura. Po deszczowym dniu marzycie tylko o kocu, herbacie i kominku. W miastach zaczyna się sezon grzewczy, a pod miastami – czas rozpalania w piecach i kominkach. Przygotowujecie dziecko do snu, a telefon pika: „Uwaga, alert smogowy”. Powietrze w mieszkaniach często bywa gorsze niż to na zewnątrz – pełne pyłów, kurzu, oparów i dymu z kominów. Kremujesz dziecko, które znów drapie się po nogach z powodu suchej skóry i zastanawiasz się, co przyniesie kolejna noc – kaszel, kichanie, a może płacz od alergicznie swędzącej skóry. Brzmi znajomo? A teraz: STOP! Jak Dyson Purifier Humidify+Cool zmienił nasze noce Od kiedy w moim domu pojawił się Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox, z dnia na dzień – a raczej z nocy na noc – zaczęłam zauważać różnicę. Pewnego ranka obudziłam się i zorientowałam, że… przespaliśmy całą noc. Bez kaszlu, kichania, bez płaczu i drapania. I co najlepsze – to nie był przypadek. Kolejne noce wyglądały podobnie. Chyba tylko druga mama zrozumie, co znaczą spokojne, przespane przez dziecko noce. Oczywiście, żaden sprzęt nie wyleczy alergii, ale u nas złagodził jej objawy. Po takich nocach nie tylko dziecka, ale i mój organ…

wideo-mtj-6febffa.jpg
width: 1920
height: 1080

Mała porcja, wielkie wsparcie. O tym, jak połączyć codzienną wygodę i potrzeby dziecka
type: item
date: 2025-11-17T13:59:58.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Dieta
subject: Przedszkolak
subject: dieta dziecka
subject: mleko dla dzieci
description: Rodzice przedszkolaków znają to doskonale – poranki w biegu, posiłki „na szybko” i dzieci, które mają swoje kulinarne upodobania. Dziś kochają makaron, jutro tylko naleśniki, a w weekend najlepiej nic poza chrupkami. Czy w takiej codzienności naprawdę da się zadbać o dostarczenie kluczowych składników odżywczych ważnych dla prawidłowego rozwoju dziecka? Właśnie o tym rozmawiałyśmy z Haliną Dudek, ekspertką marki Bebiko KIDS, w najnowszym odcinku podcastu „Wygoda i wartości odżywcze – jak łączyć potrzeby dziecka i codzienność rodziców”.
encoded: Dzieci jedzą po swojemu – to normalne – Rodzice bardzo często mają poczucie winy, że ich dziecko nie zjada wszystkiego z talerza – mówi Halina Dudek. – A przecież nawet w najbardziej różnorodnej diecie mogą pojawić się braki. To nie kwestia zaniedbania, tylko tempa, w jakim żyjemy i w jakim rozwijają się dzieci. I rzeczywiście, dane potwierdzają, że problem jest powszechny. Według wyników badania PITNUTS 2024 aż 95% dzieci po 1. roku życia otrzymuje zbyt mało witaminy D, a 44% – zbyt mało wapnia [1]. W codziennych racjach pokarmowych wykazano także niedobory innych składników, m.in. żelaza, jodu, błonnika oraz kwasów tłuszczowych omega 3 (ALA), które są ważne w diecie dzieci. Co więcej – u około 70% dzieci wartość energetyczna całodziennej diety była poniżej normy [2]. To pokazuje, że nawet przy najlepszych chęciach rodziców codzienna dieta często nie pokrywa pełnego zapotrzebowania rosnącego organizmu na witaminy i składniki mineralne. Więcej niż mleko krowie Z myślą o tych potrzebach powstało Bebiko KIDS – produkt, który łączy smak i wygodę z wartościami odżywczymi. Bebiko KIDS to formuła na bazie mleka wzbogacona w witaminy i składniki mineralne. Bebiko KIDS bazuje na mleku krowim, które zostało wzbogacone w witaminy, składniki mineralne i inne składniki ważne w diecie dzieci po 2. roku życia. Dzięki temu taka formuła dostarcza dziecku więcej ważnych składników takich jak żelazo, witamina D czy jod niż samo mleko krowie*. Już jedna porcja (200 ml) Bebiko KIDS dostarcza więcej ALA (omega 3), jodu, żelaza i witaminy C niż trzy kubki mleka krowiego [3] i pokrywa około 30% dziennego zapotrzebowania na witaminę D, która jest kluczowa dla wchłaniania wapnia i wspierania odporności. To właśnie dlatego mówi się, że Bebiko KIDS to więcej niż mleko krowie [4] – bo to formuła, stworzona po to, by uzupełniać codzienną dietę w to, czego często brakuje. Wygoda, która daje spokój Życie rodzica to ciągła logistyka – praca, przedszkole, zajęcia, zakupy, a po drodze milion drobiaz…

Bebiko-KIDS-to-wiecej-niz-mleko-krowie-5879a64.jpg
width: 1600
height: 1200

Łagodne jak woda, skuteczne jak krem z apteki. Testowałam z synem nowości z półki w Rossmann
type: item
date: 2025-11-14T08:11:41.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Nasze akcje
subject: Zakupy
subject: Przedszkolak
subject: akcesoria do kąpieli
subject: kąpiel dziecka
subject: kąpiel niemowlaka
subject: kosmetyki dla dzieci
subject: kosmetyki dla niemowląt
subject: mycie główki
subject: pielęgnacja skóry dziecka
subject: skóra atopowa
description: Skóra mojej rodziny potrzebuje szczególnej troski. Dlatego sięgnęliśmy po serię Childs Farm OatDerma – delikatną, bezzapachową pielęgnację, która zamienia zwykłą kąpiel w spokojny, rodzinny rytuał.
encoded: Jesień to dla naszej skóry czas próby. Kaloryfery, suche powietrze, twarda woda, wiatr na spacerach i nagłe zmiany temperatur. U nas najpierw pojawia się swędzenie, potem szorstkie łydki, a na końcu – to dobrze znane „mamo, swędzi mnie!”. Mój pięciolatek ma skórę, która reaguje na wszystko i choć nauczyłam się już rozpoznawać, co mu służy, to znalezienie kosmetyków, które naprawdę działają, a przy tym nie uczulają, to wciąż jak trafienie szóstki w totka. Dlatego, gdy na redakcyjnym biurku wylądowała cała seria Childs Farm OatDerma, postanowiłam przetestować ją nie tylko jako dziennikarka, ale przede wszystkim jako mama. Pomyślałam: spróbujemy. Najwyżej to będzie kolejny zestaw „dla skóry wrażliwej”, który kończy w koszyku na „prawie działało”. Ale nie tym razem. OatDerma – delikatność, która zaczyna się od... króliczka Zanim o samych kosmetykach, muszę wspomnieć o czymś, co od razu mnie ujęło – opakowania. Na każdym z nich widać króliczka Hattie, a obok często pojawia się też pszczółka Dot the Bee, która przewodzi całej farmie Childs Farm. Ten dziecięcy, bajkowy świat ma w sobie coś uroczego, przyjaznego, pozbawionego „plastikowego” przesłodzenia. U nas te rysunki naprawdę działają: Leon pokazuje, że „dziś myjemy się z Hattie”, a kiedy kończymy kąpiel, mówi, że pszczółka już odlatuje „do innej łazienki”. I to jest piękne. Piana, która nie szczypie i pieszczota zamiast mycia W naszym domu kąpiel to zawsze mały teatr. Leon potrafi godzinami negocjować: „Jeszcze minuta!” i „Ale ja nie jestem brudny, tylko zakurzony z placu zabaw!”. A ja z kolei potrafię godzinami szukać kosmetyków, po których kąpiel nie kończy się łzami, szczypaniem ani suchą skórą. Zaczęliśmy więc od OatDerma Bubble Bath – płynu do kąpieli bez zapachu, z owsem i ceramidami. Wlewam do wody, a po chwili pojawia się miękka, mleczna piana. Nie ma tu przesady – to nie „piana jak z reklamy”, ale naturalna lekkość, którą skóra przyjmuje z ulgą. To nie jest kosmetyk, który pachnie gumą balonową czy watą cukro…

Testowalam-kosmetyki-Childs-Farm-bce1d5d.jpg
width: 1600
height: 1200