Dom z dziećmi i psem to jego żywioł. Sprawdziłam Xiaomi H50 Pro [TEST]
W domu, w którym mieszkają dzieci, golden retriever i kot z wyraźnym dystansem do technologii, trudno o idealny porządek na dłużej niż kilka minut. Dlatego postanowiłam sprawdzić, jak Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro poradzi sobie w mojej codzienności – pełnej sierści, okruszków i życia, które toczy się szybciej niż harmonogram sprzątania.
W teorii miał być po prostu kolejnym sprzętem do testów. W praktyce dość szybko stał się pełnoprawnym członkiem naszego domu. Takim, którego woła się po imieniu, omija się w kuchni i którego pies zaczyna traktować jak spokojnego współlokatora. „George jedzie!" - krzyknął pewnego dnia Leon, gdy robot wyjechał ze stacji dokującej. I tak już zostało. Od tamtej chwili Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro przestał być „odkurzaczem", a zaczął funkcjonować w naszym domu jako George. Kluska, nasza goldenka, początkowo obserwowała go z nieufnością, potem zaczęła chodzić za nim krok w krok, aż w końcu położyła się obok niego, jakby uznała, że nowy lokator jednak zostaje na dłużej. Kot – zgodnie ze swoim charakterem – zachował emocjonalny dystans i spojrzenie mówiące: "to nie jest poziom relacji, który mnie interesuje". A ja? Ja po kilku tygodniach testów zorientowałam się, że coraz rzadziej myślę o odkurzaniu. Dom z dzieckiem i psem nie sprząta się "raz" To jest coś, o czym rzadko mówi się w reklamach sprzętów do domu. Sprzątanie przy dzieciach i zwierzętach nie polega na tym, że raz dziennie odkurzamy mieszkanie i temat znika. To raczej niekończąca się opowieść o okruszkach pod stołem, sierści w przedpokoju, śladach łap po deszczu i drobnych katastrofach rozgrywających się w tle się między jednym spotkaniem online a drugim. Właśnie dlatego najbardziej ciekawiło mnie, czy robot sprzątający rzeczywiście jest w stanie realnie odciążyć moją codzienność, a nie tylko efektownie wyglądać na zdjęciach. W przypadku Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro, bardzo szybko zauważyłam jedną rzecz: on naprawdę dokładnie „myśli" podczas sprzątania. Nie jeździ chaotycznie po domu, nie odbija się bezradnie od ścian i nie zostawia połowy narożników nietkniętych. To robi ogromną różnicę, szczególnie w domu, który „żyje". Największe zaskoczenie? Krawędzie i miejsca pod meblami Mam wrażenie, że większość robotów sprzątających dobrze radzi sobie na środku podłogi. Prawdziwy test zaczyna się jednak przy listwach, nogach krzeseł i wszystkich tych miejscach, które zazwyczaj trzeba później „poprawić ręcznie". Tutaj bardzo dobrze sprawdziły się wysuwane ramiona mopujące i dynamiczna szczotka boczna. Kiedy robot dojeżdżał do narożników, szczotka automatycznie się wysuwała i naprawdę doczyszczała miejsca, które zwykle bywają pomijane. Pierwszy raz zauważyłam to... pod kuchenną zabudową. W miejscu, do którego zazwyczaj nie zaglądam, bo wymagałoby to akrobatycznych pozycji z tradycyjnym odkurzaczem. George wjechał tam spokojnie i po prostu zrobił swoje. Sierść goldena to osobna kategoria sprzątania Każdy, kto ma goldena, wie, że „gubienie sierści" jest bardzo delikatnym określeniem. Mam czasem wrażenie, że Kluska codziennie produkuje nowego psa z samej sierści. Dlatego byłam ciekawa, jak urządzenie poradzi sobie z włosami, sierścią i drobnymi zabrudzeniami nanoszonymi po spacerach. Siła ssania modelu Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro jest naprawdę imponująca, ale równie ważne okazało się coś innego – system zapobiegający plątaniu włosów. To właśnie ten element sprawił, że nie musiałam co chwilę rozcinać nożyczkami splątanych pasm z wałka szczotki. Przy długich włosach i zwierzętach to detal, który zaczyna się doceniać bardzo szybko. Robot dobrze radził sobie również z drobnym żwirkiem i piaskiem przynoszonym do domu. Mopowanie, które faktycznie coś daje Przyznam szczerze: do funkcji mopowania w robotach podchodzę zwykle z rezerwą. Często kończy się to raczej symbolicznym „przetarciem podłogi" niż realnym myciem. Tutaj było inaczej. Dużym plusem okazała się też cicha praca w trybie mopowania. Można spokojnie puścić robota wieczorem, nie mając poczucia, że za chwilę obudzi pół domu. Sprzątanie podczas... nieobecności Największą zmianą nie było jednak samo sprzątanie. Tylko to, że przestałam o nim ciągle myśleć. Uruchamiałam robota z aplikacji, kiedy wychodziliśmy z domu albo jechaliśmy na zajęcia Leona. Wracaliśmy do czystej podłogi i charakterystycznego poczucia, że ktoś wykonał za mnie kawał codziennej pracy. Brzmi banalnie, ale właśnie z takich drobiazgów składa się komfort życia. Aplikacja pozwala ustawiać harmonogramy, zaznaczać strefy zakazu czy uruchamiać sprzątanie konkretnych pomieszczeń. Przy domu, w którym ciągle coś się dzieje, daje to dużą wygodę. Stacja dokująca, którą naprawdę się docenia Po kilku tygodniach testów doszłam do wniosku, że jedną z najbardziej niedocenianych funkcji jest samooczyszczająca stacja bazowa. Mopy są tam płukane, czyszczone i suszone gorącym powietrzem. Nie pojawia się dzięki temu nieprzyjemny zapach wilgotnej ścierki, który potrafi skutecznie odebrać przyjemność z używania sprzętu. Doceniłam też duży zbiornik na wodę. Przy większym domu ma to znaczenie, bo nie trzeba co chwilę wszystkiego uzupełniać. Czy George zostaje z nami? Leon twierdzi, że tak. Kluska chyba również podjęła już decyzję. A ja mam poczucie, że Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro jest jednym z tych urządzeń, które nie próbują „zmienić życia", tylko po prostu sprawiają, że codzienność staje się trochę lżejsza. I czasem właśnie tego potrzeba najbardziej. Materiał promocyjny marki Xiaomi
Naczelna sprawdza: ten krem uratował skórę mojego syna niejeden raz
Podrażniona i przesuszona skóra u dziecka to nawracający problem, który utrudnia codzienne funkcjonowanie - szczególnie wtedy, kiedy zwykłe kosmetyki dają tylko chwilową ulgę. Sprawdziłam Dermalibour+CICA od A-Derma - krem regenerujący i żel do mycia przeznaczone do skóry wymagającej ukojenia i regeneracji. To produkty, które bardzo szybko stały się naszym codziennym towarzyszem.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Skóra Leona bywa problematyczna. Nie chodzi o jednorazowe przesuszenie po zimie czy chwilowe podrażnienie. Bardzo często pojawiają się u niego suche, czerwone i swędzące miejsca - szczególnie w zgięciach kolan, czasem także na rękach. I jak to zwykle wygląda przy dzieciach, problem raz się pojawia, raz znika. Przez kilka dni jest lepiej, potem nagle skóra robi się szorstka, zaczerwieniona i zaczyna swędzieć. Wieczorem potrafi się drapać odruchowo, nawet nieświadomie przez sen. Przetestowałam już naprawdę dużo kosmetyków "dla skóry wrażliwej". Część działała tylko chwilowo, część była zbyt tłusta, a po niektórych miałam wrażenie, że skóra jest bardziej oblepiona niż faktycznie ukojona i zregenerowana. Dlatego do Dermalibour+CICA podeszłam dość ostrożnie. Nie oczekiwałam cudów. Bardziej interesowało mnie to, czy ten krem rzeczywiście przynosi ulgę i czy da się go używać na co dzień współpracując z dzieckiem, które często mówi, że krem "szczypie", "lepi się" albo "jest ble". Dermalibour+CICA - krem regenerujący To był produkt, po który sięgam najczęściej. Najpierw użyłam go właśnie na suche, zaczerwienione miejsca pod kolanami Leona. Skóra była szorstka, podrażniona i wyraźnie go swędziała. Zwykle w takich sytuacjach wieczorne smarowanie kończyło się marudzeniem, bo większość kremów była albo bardzo tłusta, albo dawała nieprzyjemne uczucie na skórze. Tutaj było inaczej. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim to, że krem bardzo szybko przyniósł skórze ulgę bez pieczenia i szczypania. Skóra już po chwili wyglądała lepiej, a Leon się nie drapał. Po kilku dniach regularnego stosowania czerwone miejsca były wyraźnie mniej widoczne i mniej szorstkie. Nie zniknęły "magicznie" po jednym użyciu, ale pierwszy raz od dawna miałam poczucie, że produkt rzeczywiście wspomaga regenerację skóry, a nie tylko chwilowo natłuszcza. Bardzo podoba mi się też konsystencja tego kremu. Jest treściwy, ale nie ciężki. Nie zostawia bardzo tłustej warstwy i szybko się wchłania, co przy pielęgnacji skóry dziecka naprawdę ma znaczenie. Leon pozwalał się nim smarować bez protestów. Z czasem zaczęłam używać go też u siebie - na przesuszone dłonie po ciągłym myciu i sprzątaniu oraz na podrażnioną skórę wokół ust. I znowu miałam to samo poczucie: ukojenie zamiast chwilowego "zaklejenia" skóry. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z podrażnioną, przesuszoną, swędzącą skórą, która potrzebuje regeneracji i ukojenia. Szczególnie dobrze sprawdzi się u rodzin, które chcą mieć jeden produkt do różnych problemów skórnych - zamiast kilku oddzielnych kremów "na wszystko". Dla kogo raczej nie: Dla osób, które szukają lekkiego kremu pielęgnacyjnego "do codziennego smarowania", a nie produktu skoncentrowanego na regeneracji skóry. Dermalibour+CICA - żel do mycia Przy wrażliwej skórze bardzo łatwo wpaść w błędne koło. Skóra jest przesuszona, więc zaczynamy ją mocniej natłuszczać, ale jednocześnie używamy produktów myjących, które ją dodatkowo podrażniają. Dlatego byłam bardzo ciekawa tego żelu. I tutaj chyba największym zaskoczeniem było dla mnie to, czego... nie było. Nie było uczucia ściągnięcia skóry po myciu. Nie było dodatkowego przesuszenia. Nie było też sytuacji, w której po kąpieli czerwone miejsca wyglądały gorzej niż wcześniej. Co mnie zaskoczyło? Produkt jest bardzo delikatny, a jednocześnie mam poczucie, że naprawdę oczyszcza skórę. Dla Leona to było szczególnie ważne, bo każda kąpiel przy zaostrzeniu problemów skórnych powodowała dyskomfort. Tutaj tego nie było. Żel dobrze sprawdził się zarówno do codziennego mycia ciała, jak i przy higienie podrażnionych miejsc. I znowu - bardzo doceniam prostotę. Nie trzeba się zastanawiać, "czy to jeszcze nie podrażni bardziej". Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z wrażliwą, przesuszoną lub podrażnioną skórą, szczególnie wtedy, kiedy zwykłe produkty myjące powodują dyskomfort. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele i uczucie bardzo intensywnie pachnące produkty. Co było dla mnie najważniejsze Najbardziej lubię produkty, które po prostu stają się elementem codzienności. Nie stoją na półce "na specjalną okazję", tylko zaczynasz po nie sięgać automatycznie, bo widzisz, że działają. I dokładnie tak było tutaj. Dermalibour+CICA nie stał się u nas "kosmetykiem do testu". To po prostu produkt, który zaczął krążyć po domownikach. Raz używałam go ja, raz Leon, czasem ktoś inny potrzebował go "na jakieś podrażnienie". I myślę, że właśnie to najlepiej pokazuje, czy coś naprawdę się sprawdza. Przy dzieciach bardzo szybko przestałam wierzyć w "cudowne kosmetyki". Zaczęłam za to doceniać produkty, które naprawdę przynoszą ulgę. Takie, które uspokajają skórę zamiast tylko chwilowo ją natłuszczać. I dokładnie taki okazał się dla mnie Dermalibour+CICA. Materiał promocyjny marki Pierre Fabre Dermo-Cosmetique Polska sp. z o.o.
Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
Z okazji Dnia Matki redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl stworzyły wspólny spot pokazujący, jak różnią się podejścia do wychowania dzieci wśród mam z Generacji X i Millenialsów i co mimo tych różnic pozostaje dokładnie takie samo.
"Załóż czapkę, bo jest zimno" czy "wyjdź i zobacz, czy zmarzniesz"? "Nie marudź" czy "pogadajmy o emocjach"? Wychowanie dzieci zmieniło się bardziej, niż wielu z nas wydaje się na pierwszy rzut oka. Właśnie o tym opowiada wyjątkowy spot przygotowany przez redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl z okazji Dnia Matki. W krótkim materiale spotykają się przedstawicielki dwóch pokoleń mam (Generacja X i Millenialsów) i odpowiadają na pytania dotyczące codziennych sytuacji z dziećmi. Co zrobić, gdy dziecko rzuca się na podłogę w sklepie? Jak reagować na "nudzi mi się"? Czy pozwalać wspinać się wysoko na placu zabaw? Czy trzeba zmuszać do jedzenia? Ich odpowiedzi są różne, czasem zabawne, czasem bardzo charakterystyczne dla swoich czasów. Mamy z Generacji X częściej stawiały na samodzielność, odporność i zasadę "dzieci i ryby głosu nie mają". Dzisiejsi rodzice - głównie Millenialsi - dużo więcej mówią o emocjach, relacji i stawianiu granic bez zawstydzania dziecka. Ale ten spot nie jest o tym, kto wychowuje lepiej. To raczej opowieść o tym, że każde pokolenie rodziców daje dzieciom to, co samo uważało za najlepsze. Jedni wychowywali dzieci w świecie większej dyscypliny i mniejszej świadomości psychologicznej. Drudzy próbują być bardziej uważni, ale często jednocześnie mierzą się z ogromną presją idealnego rodzicielstwa. Najpiękniejszy moment pojawia się jednak na końcu, gdy pada pytanie: "Twoje dziecko przychodzi się przytulić?", odpowiedź obu kobiet jest niemal identyczna: "Tulę, tulę, tulę". I może właśnie w tym kryje się cała prawda o macierzyństwie - niezależnie od pokolenia.
„Boimy się, że coś zepsujemy”. Paweł Zawitkowski o presji współczesnego rodzicielstwa
Jeszcze zanim dziecko pojawi się na świecie, wielu rodziców ma już wszystko zaplanowane. Plan porodu, harmonogram dnia, listę najlepszych wyborów i postanowienie, że zrobią wszystko "dobrze". A potem rodzi się dziecko i bardzo szybko okazuje się, że rodzicielstwo nie działa według scenariusza.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi o tym, dlaczego rodzicielstwo wymaga odpuszczania, dlaczego dzieci powinny mieć prawo do eksperymentowania i czemu rozwój dziecka zaczyna się od relacji, a nie od perfekcyjnego planu. - Musimy nauczyć się odpuszczać, bo to dziecko wywraca świat do góry nogami - mówi Marta Kabulska w podcaście "Mamy to!". Paweł Zawitkowski przyznaje, że doskonale rozumie, skąd bierze się dzisiejsza presja rodziców. - Zdarzyło się coś najpiękniejszego w naszym życiu i boimy się, że to zepsujemy - mówi. I właśnie ten lęk bardzo często stoi dziś za współczesnym rodzicielstwem. Za próbą kontrolowania wszystkiego, szukaniem idealnych rozwiązań i przekonaniem, że od każdej decyzji zależy przyszłość dziecka. Współczesne rodzicielstwo często wygląda jak lista rzeczy do odhaczenia. Tymczasem wielu rodziców z czasem odkrywa, że dziecko nie potrzebuje perfekcji, tylko poczucia bezpieczeństwa i spokojnej codzienności. Nawet przy wyborze podstawowych rzeczy dla niemowlęcia coraz częściej szukamy po prostu tego, co ma dawać komfort i ułatwiać życie - dlatego rodzice tak dużą uwagę zwracają dziś m.in. na delikatne dla skóry pieluszki, jak Bella Baby Happy Soft&Delicate. "Nie da się zepsuć dziecka" W pewnym momencie rozmowy pada zdanie, które dla wielu rodziców może być ogromną ulgą. - Nie da się zepsuć dziecka - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi oczywiście o skrajne sytuacje, ale o zwykłe codzienne rodzicielstwo pełne błędów, zmęczenia i nieidealnych decyzji. Ekspert podkreśla, że najważniejsza jest uważność na dziecko i jego potrzeby. - Jeżeli będziemy ze sobą szczerzy i szczerzy z dzieckiem, będziemy uważni na jego sygnały i będziemy szanowali jego potrzeby, ograniczenia i możliwości, to naprawdę bardzo dużo wystarczy - tłumaczy. To ważne szczególnie dziś, kiedy rodzice są nieustannie oceniani. Przez media społecznościowe, ekspertów, innych rodziców i często także przez samych siebie. Dwie różne skarpetki i peleryna do przedszkola W rozmowie pojawia się też temat dziecięcej autonomii. Tego, jak bardzo dzieci potrzebują przestrzeni do eksperymentowania, sprawdzania siebie i wyrażania własnej osobowości - nawet jeśli dla dorosłych bywa to trudne. Bo każde dziecko prędzej czy później będzie chciało wyjść z domu w stroju, który dla rodzica wydaje się kompletnym absurdem. Jedna różowa skarpetka, druga czerwona w kratkę. Peleryna superbohatera. Sukienka księżniczki i kalosze w środku lata. - Niektórzy rodzice mówią, że wstyd iść ulicą - śmieje się Paweł Zawitkowski. Marta Kabulska wspomina wtedy słowa swojej wykładowczyni psychologii rozwojowej, która powtarzała studentom: "Pozwól. Kiedy indziej w życiu będzie mogła tak się ubrać?". I właśnie o to chodzi - żeby dziecko mogło doświadczać siebie. - Jak chce sobie wylepić ściany gazetami albo pomalować je na czarno, kiedy ma to zrobić, jak nie teraz? - pyta ekspert. Dzieci bardziej słuchają tego, jak żyjemy, niż tego, co mówimy Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek codziennych nawyków. Bo rodzice często pytają dziś, jak wspierać rozwój dziecka, jak zachęcić je do czytania albo aktywności fizycznej. Tymczasem odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest zaskakująco prosta. - Jeżeli chodzi o czytanie, to po prostu ktoś musi czytać w domu - mówi. Nie da się zmusić dziecka do książek, jeśli ono nigdy nie widzi czytających dorosłych. Podobnie jest z ruchem i aktywnością. - Jeżeli chcemy, żeby dziecko było aktywne i zdrowe ruchowo, to po prostu musimy wychodzić z domu - tłumaczy. Ekspert zwraca też uwagę, że dzieci potrzebują doświadczeń, a nie wyłącznie ochrony przed wszystkim. Każde dziecko będzie chciało wejść na drzewo. Sprawdzić swoje możliwości. Zaryzykować. Rolą rodzica nie jest zabranianie wszystkiego, ale stworzenie bezpiecznej przestrzeni do takich doświadczeń. - Znajdujemy drzewo z najniższą możliwie gałęzią i jesteśmy obok, żeby asekurować - mówi. "Dzieci potrzebują nas do rozwoju" W podcaście pada też bardzo ważna myśl: dziecko rozwija się przede wszystkim w relacji. Nie dzięki perfekcyjnemu planowi dnia. Nie dzięki idealnie dobranym zajęciom. Nie dzięki temu, że rodzic nigdy się nie pomyli. - Dzieci potrzebują nas do rozwoju - podkreśla Paweł Zawitkowski. I dodaje, że harmonijny rozwój dziecka od początku buduje się głównie w kontakcie z drugim człowiekiem. Na początku najbardziej potrzebuje po prostu rodziców. Ich obecności, uwagi i gotowości do bycia obok - nawet wtedy, gdy wszystko nie wygląda idealnie.
„Rozwój dziecka to nie wyścig”. Paweł Zawitkowski uspokaja rodziców
Początki rodzicielstwa rzadko są tylko wzruszające. Jest w nich radość, ale jest też napięcie. Z jednej strony dzieje się coś najpiękniejszego w życiu. Z drugiej - młodzi rodzice bardzo szybko zostają zasypani radami, teoriami, wymaganiami i ostrzeżeniami.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi wprost: na bycie rodzicem nie da się w pełni przygotować. I być może właśnie to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które młodzi rodzice powinni usłyszeć. Im bardziej się boimy, tym bardziej próbujemy wszystko kontrolować Kiedy w domu pojawia się dziecko, wielu rodziców próbuje się "super ekstra zorganizować". Szukają teorii, metod, zasad i odpowiedzi. Czytają książki, przeglądają internet, słuchają porad i próbują znaleźć w tym wszystkim jakąś logikę. Problem w tym, że tej wiedzy jest tak dużo, że nie da się jej ogarnąć. - Z jednej strony są pełni lęków, z drugiej strony próbują ogarnąć wszystkie teorie, które wysiewają się w internecie, w książkach i w publikatorach. A tego się nie da ogarnąć - mówi Paweł Zawitkowski. I właśnie wtedy pojawia się napięcie. Bo zamiast poczuć się pewniej, rodzice coraz częściej mają wrażenie, że muszą spełnić niewyobrażalną liczbę wymagań. "Idealny rodzic nie istnieje" W rozmowie pada pytanie, czy w ogóle da się przygotować na bycie rodzicem. Odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest krótka: - Nie. I zaraz potem dodaje coś, co powinno wybrzmieć bardzo mocno: - Idealny rodzic po pierwsze nie istnieje, po drugie nawet jeżeli próbuje być takim, to jest strasznie nudny dla swojego własnego dziecka. To zdanie jest ważne, bo bardzo dobrze pokazuje pułapkę współczesnego rodzicielstwa. Chcemy być uważni, świadomi, przygotowani i odpowiedzialni. Ale czasem w tej próbie bycia "najlepszą wersją rodzica" gubimy spontaniczność, zwykłość i radość bycia z dzieckiem. Rodzice są zasypywani problemami Ekspert zwraca uwagę, że rodzice bardzo często dostają przekaz zbudowany wokół ryzyka. Co może pójść źle. Czego trzeba uniknąć. Na co trzeba uważać. Jakich błędów nie popełnić. Paweł Zawitkowski przypomina, że rozwój dziecka nie powinien być wyścigiem ani projektem do perfekcyjnego zarządzania. Rodzice coraz częściej próbują więc wybierać rozwiązania, które wspierają codzienny komfort malucha, zamiast dokładać sobie kolejnych napięć i oczekiwań. Dotyczy to także najprostszych elementów codzienności, takich jak wybór miękkich i delikatnych dla skóry pieluszek Bella Baby Happy Soft&Delicate. - Rodzice są zasypywani domniemanymi problemami, z jakimi mogą się spotkać - mówi. Według niego dzieje się tak w szkołach rodzenia, mediach, publikacjach i internecie. Dużo rzadziej mówi się o tym, co w rodzicielstwie dobre, czułe, zaskakujące i piękne. A przecież pojawienie się dziecka nie oznacza tylko listy obowiązków i zagrożeń. To także powrót do własnych wspomnień, zapachów, emocji i doświadczeń, które nagle zaczynają znaczyć więcej. - Pozwólmy sobie odkrywać siebie na nowo - mówi Zawitkowski. Kamienie milowe nie są metą Jednym z największych źródeł rodzicielskiego napięcia jest porównywanie dzieci. Kiedy usiądzie? Kiedy zacznie czworakować? Czy rozwija się tak jak inne niemowlęta? Czy nie jest "do tyłu"? Paweł Zawitkowski przypomina, że każde dziecko jest inne. Nawet bliźnięta mogą rozwijać się zupełnie inaczej. Kamienie milowe są tylko wskazówką, a nie egzaminem, który dziecko musi zdać w konkretnym dniu. - Kamień milowy to mniej więcej taka wskazówka, że do Paryża jedzie się na zachód. I to jest koniec - tłumaczy obrazowo. Podaje też przykład siadania i czworakowania. U jednych dzieci może pojawić się to wcześniej, u innych później. Sam fakt, że dziecko zrobi coś szybciej, nie oznacza jeszcze, że rozwija się "lepiej". - Oczekiwanie od sześciomiesięczniaka, że ma usiąść samodzielnie albo siedzieć samodzielnie, jest po prostu niepoważne - mówi. W rozwoju nie chodzi o tempo To zdanie jest chyba jednym z najważniejszych w całej rozmowie: rozwój nie jest po to, żeby jak najszybciej zdobywać kolejne funkcje. - Rozwój jest po to, żeby doznawać - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi więc tylko o to, kiedy dziecko usiądzie, zacznie czworakować albo zrobi kolejny krok. Ważniejsze jest to, czego po drodze doświadcza. Jak poznaje swoje ciało. Jak odbiera świat. Jak uczy się przestrzeni, relacji, ruchu i własnych możliwości. Ekspert porównuje to do podróży. Można jechać szybko autostradą, skupiając się wyłącznie na celu. Ale wtedy traci się dużą część krajobrazu. - To nie osiąganie jest ważne w rozwoju, tylko przeżywanie - podsumowuje. I to zdanie warto zapamiętać nie tylko przy niemowlęciu, które jeszcze nie siedzi "tak jak powinno". Także przy każdym dziecku, którego rozwój próbujemy czasem niepotrzebnie zmienić w wyścig.
„Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
W świecie pełnym parentingowych gadżetów i presji "ogarniętego rodzicielstwa" Paweł Zawitkowski przypomina o czymś najważniejszym: małe dziecko najbardziej potrzebuje obecności rodzica. W podcaście "Mamy to!" ekspert mówi o bliskości, przebodźcowaniu i o tym, dlaczego po narodzinach dziecka nie da się żyć dokładnie tak samo jak wcześniej.
- Najważniejsze, co możemy dać dziecku w pierwszych miesiącach życia, to po prostu być z nim - mówi Paweł Zawitkowski w podcaście "Mamy to!". I choć dziś młodzi rodzice mają dostęp do setek poradników, gadżetów i "ułatwiaczy", ekspert wraca do rzeczy najbardziej podstawowej: bliskości, uważności i gotowości do zmiany swojego życia po narodzinach dziecka. W rozmowie z Martą Kabulską Paweł Zawitkowski opowiada o tym, dlaczego niemowlę nie potrzebuje tylu rzeczy, ile próbują sprzedać nam media społecznościowe i rynek parentingowy. I dlaczego pierwsze miesiące życia dziecka są inwestycją, której nie da się "zorganizować między obowiązkami". "Dziecko potrzebuje przede wszystkim nas" Na pytanie o to, co daje maluszkowi poczucie bezpieczeństwa w pierwszych miesiącach życia, Paweł Zawitkowski odpowiada bez wahania: - Bycie z nim. To jest pierwsza rzecz. W pierwszych miesiącach życia rodzice bardzo szybko uczą się też, że to właśnie te najprostsze rzeczy budują codzienny spokój - bliskość, przewidywalność i komfort dziecka. Czasem znaczenie mają drobiazgi: miękki koc, znajomy zapach czy pieluszka, która nie podrażnia delikatnej skóry niemowlęcia. Właśnie dlatego wielu rodziców zwraca uwagę na rozwiązania stworzone z myślą o wrażliwej skórze maluchów, takie jak pieluszki Bella Baby Happy Soft&Delicate. Ekspert podkreśla jednocześnie, że rodzice nie mogą zapominać o sobie i własnych granicach. - Trzeba szanować swój własny organizm. To jest apel do mam i do tatów - mówi. Jego zdaniem problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy zastępować swoją obecność kolejnymi akcesoriami. - Nie zastępujemy siebie gadżetami, wieszakami i tak dalej - podkreśla. Leżaczek nie jest problemem. Problemem jest "cały czas" W podcaście pojawia się też temat leżaczków i bujaczków, wokół których od lat narosło wiele dyskusji. Paweł Zawitkowski przyznaje, że z punktu widzenia rozwoju dziecka takie sprzęty zaczynają mieć większy sens dopiero około piątego-szóstego miesiąca życia. - Wcześniej to kompletnie do niczego mu nie jest potrzebne - mówi. Najlepszą przestrzenią rozwojową dla małego dziecka jest według niego początkowo łóżko, a później po prostu podłoga. - Dziecko od drugiego miesiąca do szóstego miesiąca i nawet dalej to jest dziecko podłogowe - tłumaczy. Jednocześnie bardzo wyraźnie zaznacza, że rodzic ma prawo potrzebować chwili dla siebie. - Nic się nie stanie, jeżeli rodzic chcąc napić się herbaty, zamknąć oczy, wziąć prysznic, coś zjeść albo pogadać chwilę z psiapsiółą, po prostu położy dziecko do leżaczka - mówi. Dodaje jednak ważne zastrzeżenie: - Byle nie trzymać go tam cały czas. "Musimy sobie pozwolić na siebie" W rozmowie wraca temat presji, którą dziś odczuwają młodzi rodzice. Z jednej strony słyszą, że mają być stale obecni i zaangażowani. Z drugiej - próbują utrzymać wcześniejsze tempo życia. Zdaniem Pawła Zawitkowskiego to często nierealne. - Musimy sobie pozwolić na siebie. Mówię o rodzicach - podkreśla. Ekspert zwraca też uwagę na coś, o czym mówi się dziś coraz częściej: przebodźcowanie i ciągłą obecność mediów. - Polecam odzwyczajanie się od mediów - mówi wprost. Przyznaje, że wielu rodziców próbuje urządzić sobie życie po narodzinach dziecka tak, by właściwie niczego nie zmieniać. Tymczasem dawniej opieka nad niemowlęciem rozkładała się na całą wielopokoleniową rodzinę. - Tak można było robić, jak była babcia, prababcia, cała rodzina wokół. A dziś często zostajemy z tym dzieckiem sami - zauważa. "To najważniejsza inwestycja w waszym życiu" Najmocniejsze słowa padają jednak wtedy, gdy Paweł Zawitkowski mówi o pierwszych tygodniach i miesiącach życia dziecka. - To najważniejsza inwestycja w waszym życiu i w życiu tego dziecka - podkreśla. Tłumaczy, że właśnie wtedy budują się podstawy rozwoju: sposoby odbierania bodźców, reagowania na świat i tworzenia poczucia bezpieczeństwa. Porównuje ten proces do budowania domu. - Ono się uczy, w jaki sposób zbudować dom. I my też - mówi. I ostrzega, że jeśli zabraknie gotowości na potrzeby dziecka albo pojawią się wobec niego niezrozumiałe oczekiwania, fundament może stać się niestabilny. - Pierwsze tygodnie i miesiące to są najważniejsze klocki, dzięki którym dziecko buduje całą swoją przyszłość - podkreśla. "Nie da się żyć tak samo jak wcześniej" W podcaście pada też zdanie, które dla wielu młodych rodziców może być trudne, ale jednocześnie bardzo uwalniające. - Nie da się żyć tym samym życiem, co wcześniej - mówi Paweł Zawitkowski. I dodaje coś, co brzmi niemal jak przewrotne życzenie dla świeżo upieczonych mam i ojców: - Żeby tak wam narobiło koło pióra wasze małe dziecko, żebyście nie mieli czasu na nikogo innego i na nic innego. Bo to jest najfajniejsza zabawa na świecie.
„Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Nie wiedziałyśmy do końca, dokąd ta rozmowa nas zaprowadzi. I właśnie dlatego była tak prawdziwa.
Są takie słowa, które trafiają prosto w miejsce, którego na co dzień nawet nie pokazujemy światu. Zwłaszcza matkom, bo chyba każda z nas - niezależnie od tego, ile przeczytała książek, ile popełniła błędów i ile rzeczy zrobiła dobrze - nosi w sobie jedno ciche pytanie: "Czy byłam dobrą mamą?". Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze mogłam się przytulić" Kiedy zapytałam dziewczyny, co zrobiłam dobrze jako mama, zapadła chwila ciszy. A potem padły słowa, które chyba zostaną ze mną na zawsze. - Na pewno bliskość. Zawsze mogłam się przytulić - powiedziała jedna z córek. I nagle pomyślałam, że może właśnie o to chodzi bardziej niż o perfekcję. Nie o idealne obiady czy perfekcyjnie prowadzony dom. Nie o to, czy zawsze miałyśmy cierpliwość. Tylko o to, czy dziecko czuło, że może przyjść, przytulić się, być blisko, nawet bez słów. Dziewczynki mówiły, że nigdy nie słyszały ode mnie: "nie teraz". Że zawsze mogły przyjść się przytulić i że to zostało z nimi do dziś. To niezwykłe, jak często właśnie takie rzeczy budują dzieci na całe życie. Nie chciałam wychować swoich kopii Bardzo poruszył mnie też moment, kiedy jedna z córek powiedziała, że dawałam im przestrzeń do bycia sobą. I rzeczywiście - patrząc dziś na nasze życie rodzinne - widzę, ile tam było różnic. Każda z dziewczynek była zupełnie inna. Każda miała własny charakter, własne potrzeby, własny sposób patrzenia na świat. Jedna nie jadła mięsa, druga czegoś nie lubiła, trzecia miała własny rytm życia. I choć czasem było trudno, nigdy nie chciałam wychować trzech identycznych dziewczynek. - Dałaś nam przestrzeń na bycie sobą - usłyszałam podczas rozmowy. To zdanie bardzo mnie zatrzymało. Mam poczucie, że często jako rodzice - zupełnie nieświadomie - próbujemy trochę "dopasować" dzieci do własnej wizji życia. Chcemy, żeby było łatwiej, spokojniej, wygodniej. A dzieci przecież nie przyszły na świat po to, żeby były naszym odbiciem. "Przeżyłaś bardzo dużo" W pewnym momencie rozmowa zeszła na coś znacznie głębszego. Dziewczynki zaczęły mówić o tym, że podziwiają mnie nie tylko jako mamę, ale też jako kobietę. Za siłę, wytrzymałość, za to, że mimo trudnych momentów nadal jestem sobą. I wtedy już naprawdę trudno było mi powstrzymać łzy. - Przeżyłaś bardzo dużo. Jesteś tu, gdzie jesteś - powiedziała Julia. Słuchając tego, pomyślałam o wszystkich kobietach, które każdego dnia próbują "dowieźć" życie, pracę, dom, dzieci, emocje, rozwody, straty, zmęczenie i jeszcze przy tym wszystkim mają poczucie, że ciągle robią za mało. A przecież nasze dzieci często widzą w nas dużo więcej dobra, niż my same potrafimy dostrzec. "Starałam się być mamą dobrą" Na końcu rozmowy powiedziałam coś, co chyba jest prawdą o większości matek. - Na pewno idealną nie byłam, ale zawsze się starałam - przyznałam podczas podcastu. I dziś coraz bardziej myślę, że może właśnie to jest najważniejsze. Nie idealność, tylko gotowość do słuchania, przytulania, bycia obok, do przyznania się do błędów i do tego, żeby mimo wszystko codziennie próbować jeszcze raz. Bo może dzieci wcale nie potrzebują idealnych mam. Może najbardziej potrzebują takich, przy których mogą czuć się kochane.
Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" nagranym z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. I mam poczucie, że w tej rozmowie usłyszałam coś bardzo ważnego. Nie o macierzyństwie, ale o życiu.
W rodzicielstwie bardzo często skupiamy się na tym, czego dzieci trzeba nauczyć, jak je wychować, jak przygotować do życia, jak sprawić, żeby były silne, szczęśliwe i poradziły sobie w świecie. Ja zaś ostatnio coraz częściej myślę o czymś zupełnie odwrotnym: Czego my - dorośli - możemy nauczyć się od własnych dzieci? Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze będziemy dziećmi" W pewnym momencie zapytałam dziewczynki, czego mogę się nauczyć od ich pokolenia. Odpowiedź przyszła natychmiast. - My zawsze będziemy dziećmi. Zawsze mamy w sobie multum z dziecka - powiedziała jedna z córek. I nagle zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu, bo pomyślałam, że może właśnie tego najbardziej boimy się jako dorośli - nie starzenia, tylko utraty tej części siebie, która jeszcze potrafi się wygłupiać, zachwycać i śmiać bez powodu. Dziewczynki mówiły o tym, że mimo dorosłości zawsze będą tymi samymi siostrami, które kłóciły się na trampolinie, wygłupiały i robiły tysiąc absurdalnych rzeczy. Podkreślały, że dorastanie nie musi oznaczać rezygnacji z lekkości. I chyba właśnie tego dziś bardzo potrzebujemy. Wewnętrzne dziecko nie znika Mam poczucie, że nasze pokolenie kobiet przez lata uczyło się przede wszystkim bycia "poważną", odpowiedzialną, rozsądną, zorganizowaną. Taką, która ogarnia życie. A przecież gdzieś pod tym wszystkim nadal jesteśmy też dziewczynkami. Takimi, które czasem chciałyby założyć różową sukienkę bez tłumaczenia się światu. Zrobić sobie dziwną fryzurę. Tańczyć w kuchni. Kupować śmieszne rzeczy. Pojechać autem i udawać, że obok kierownicy prowadzi się własny samochód. I właśnie o tym rozmawiałyśmy. - Jak ma się ochotę założyć tiulową różową sukienkę, to trzeba ją po prostu założyć" - powiedziałam podczas podcastu i sama się wtedy uśmiechnęłam, bo naprawdę coraz bardziej wierzę, że wolność zaczyna się od takich małych rzeczy. Tydzień dziwnych fryzur Jest w tej rozmowie moment, który kocham szczególnie. Przypomniałyśmy sobie historię Alicji z podstawówki. To był czas, kiedy większość dziewczynek zaczynała bardzo przejmować się opinią innych. Chciały wyglądać "normalnie", wpisywać się w grupę, nie wyróżniać się za bardzo. A Alicja? Alicja zrobiła... tydzień dziwnych fryzur. Do szkoły chodziła z kulkami od cotton ball lights we włosach, zabawkami, opaskami zrobionymi z lampek i fryzurami, które dla większości dzieci byłyby "obciachem". I wiecie, co najbardziej mnie wzruszyło? Że ona pamięta z tamtego czasu jedno zdanie: "Mama zawsze wspierała". Nie "mama zawsze perfekcyjnie wychowywała". Nie "mama wszystko robiła idealnie". Po prostu wspierała. I może właśnie to zostaje dzieciom na całe życie. Może nie chodzi o perfekcję? Po tej rozmowie pomyślałam, że być może dzieci wcale nie potrzebują idealnych rodziców. Nie zapamiętują perfekcyjnie złożonych kanapek, pedagogicznych metod ani tego, czy wszystko robiłyśmy zgodnie z aktualną wiedzą. Może bardziej pamiętają to, czy przy nas mogły być sobą. Czy mogły przyjść w dziwnej fryzurze? Czy mogły się wygłupiać? Czy mogły być "za bardzo"? Czy mogły być dziećmi trochę dłużej? I czy ktoś obok mówił wtedy: "To jest okej".
„Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami - 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Rozmawiałyśmy o różnicach pokoleniowych, wychowaniu i o tym, jak bardzo zmienił się świat rodzicielstwa. I muszę przyznać: to była jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie odbyłam.
"Dzieci i ryby głosu nie mają" "Dzieci i ryby głosu nie mają", "nie noś, bo przyzwyczaisz", "niech się wypłacze, nauczy się zasypiać" - jeszcze kilkanaście lat temu wiele takich zdań było traktowanych jak oczywistość. Powtarzali je eksperci w telewizji, babcie, znajomi i poradniki dla rodziców. Dziś coraz częściej słyszymy, że te same metody mogły ranić dziecięce emocje i poczucie bezpieczeństwa. Cały odcinek można obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja. "My więcej rozmawiamy o emocjach" Kiedy zapytałam dziewczynki, co ich pokolenie robi lepiej niż moje, odpowiedź pojawiła się bardzo szybko. - Myślę, że ogólnie komunikujemy się - o uczuciach, emocjach i o tym, co się dzieje. Bardziej skupiamy się na drugim człowieku - powiedziała jedna z córek. I chyba właśnie to jest jedna z największych zmian, jakie zaszły w rodzicielstwie przez ostatnie lata. Dziś dzieci mają prawo mówić o swoich emocjach. Rodzice coraz częściej próbują słuchać zamiast tylko wychowywać. Coraz więcej mówi się o bliskości, regulacji emocji i budowaniu relacji zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale prawda jest też taka, że rodzice mojego pokolenia często robili dokładnie to, czego ich uczono. Kiedyś "dobra metoda", dziś coś nie do pomyślenia W czasie rozmowy wrócił temat popularnych dawniej metod usypiania dzieci. Tych, które dziś dla wielu rodziców byłyby nie do zaakceptowania. - To była metoda, którą bardzo popularna osoba od wychowania pokazywała w telewizji. Mówiła, że dziecko trzeba zostawić na kilka minut, niech płacze, potem wejść do pokoju i znowu wyjść. Dzięki temu miało nauczyć się zasypiać - wspominałam podczas podcastu. Dziś coraz częściej słyszymy, że takie podejście może budować w dziecku poczucie samotności i stresu. Ale wtedy? Wtedy wielu rodziców naprawdę wierzyło, że robi dobrze. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające w tej rozmowie z córkami - że one potrafią spojrzeć na tamte czasy z czułością, a nie oskarżeniem. - To był inny świat wtedy - powiedziała jedna z nich. "Nie zrobiłaś nic źle" Chyba każda mama nosi w sobie momenty, do których wraca z pytaniem: "A może mogłam inaczej?". Zwłaszcza dziś, gdy internet codziennie pokazuje nowe teorie wychowania, nowe zalecenia i nowych ekspertów. Dlatego słowa moich córek zatrzymały mnie na chwilę. - Nie uważam, że zrobiłaś coś źle. Myślę, że nie siedziałybyśmy tutaj razem i nie rozmawiały w taki sposób, gdybyś zrobiła coś źle - usłyszałam podczas nagrania. I pomyślałam wtedy, że może właśnie to jest najważniejsze w macierzyństwie. Nie perfekcja. Nie idealne metody. Nie wychowanie zgodne z aktualnym trendem na Instagramie. Tylko relacja, która zostaje po latach. Każde pokolenie wychowuje inaczej Dziś wychowuję jeszcze 6-letniego Leona i wiem, że robię wiele rzeczy zupełnie inaczej niż wtedy, gdy wychowywałam dziewczyny. Nie dlatego, że byłam gorszą mamą. Po prostu świat się zmienił. Zmieniła się wiedza, język i podejście do dzieci. To, co kiedyś było uznawane za "najlepszą metodę", dziś często budzi sprzeciw. A za kilka lat pewnie kolejne pokolenie będzie patrzyło z niedowierzaniem na część naszych obecnych wyborów. I może właśnie dlatego rodzicielstwo wymaga dziś od nas czegoś więcej niż idealności. Wymaga uważności, pokory i gotowości, żeby uczyć się razem z dzieckiem.
Codzienny chaos w domu? Sprawdziłam, co naprawdę ułatwia życie [Naczelna sprawdza]
Raz w miesiącu w cyklu "Naczelna sprawdza" piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które "powinnam mieć", tylko tych, które ze mną zostają na dłużej. Tym razem wzięłam pod lupę produkty, o których na co dzień się nie myśli, a które w praktyce potrafią naprawdę ułatwić życie.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Nie planowałam testu ręczników papierowych. To jest jedna z tych rzeczy, które po prostu są w domu i nie zastanawiasz się nad nią, dopóki coś nie zacznie działać wyraźnie lepiej. U mnie w domu dzieje się dużo: śniadania w biegu, coś zawsze kapnie, przewróci się, pies przyniesie błoto z ogrodu... To są takie sytuacje, kiedy potrzebuję czegoś, co działa szybko, bez zastanawiania się i bez dokładania sobie kolejnych obowiązków. I to jest dokładnie moment, w którym naprawdę widać różnicę między produktami. Ręcznik kuchenny Foxy Tornado Pierwsze wrażenie: duża, ciężka rolka. I szczerze - nie byłam przekonana, czy to robi jakąś różnicę. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim chłonność. Te spiralne tłoczenia naprawdę robią robotę - zatrzymują płyn szybciej niż zwykły, gładki ręcznik. Kiedy rano rozlało się kakao na stole, sięgnęłam po jeden listek i to wystarczyło. Bez dokładania kolejnych, bez poprawek. Druga rzecz to wytrzymałość. To nie jest ręcznik, który rozpada się przy pierwszym kontakcie z wilgocią. Kiedy coś tłustego skapnie na blat albo trzeba szybko ogarnąć kuchnię po gotowaniu, nie zostawia smug i nie rwie się w rękach. No i długość - 350 listków robi różnicę. Nie mam poczucia, że "zaraz się skończy", tylko po prostu używam go tak, jak potrzebuję. Z czasem zaczęłam sięgać po niego też poza kuchnią - kiedy trzeba szybko wytrzeć łapy psa po spacerze, ogarnąć coś na podłodze albo przetrzeć blat w biegu, bez wyciągania całego zestawu do sprzątania. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, w których codzienność jest szybka i nieprzewidywalna. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które używają ręcznika papierowego okazjonalnie i nie potrzebują aż takiej wydajności. Chusteczki Foxy Mega Z chusteczkami jest inna historia. To nie jest produkt "do kuchni", tylko coś, co masz przy sobie - albo nie masz i wtedy zaczyna się problem. Te mają jedną rzecz, która naprawdę robi różnicę: sposób złożenia. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo są kompaktowe, a jednocześnie pełnowymiarowe. Zajmują mniej miejsca, ale nie są "mini". I to jest kluczowe, kiedy wrzucasz je do torebki, kieszeni, auta. Mam je teraz w kilku miejscach: w torbie, w samochodzie, w kurtce. I to jest dokładnie ten typ produktu, który przestajesz zauważać - bo po prostu zawsze jest tam, gdzie trzeba. Na placu zabaw, w aucie, przy szybkim wyjściu - wyciągam jedną ręką i nie zastanawiam się, czy je mam. I to przy dzieciach robi ogromną różnicę. Dodatkowy plus to to, że są delikatne i sprawdzone dermatologicznie - używam ich często, mój synek też, więc to dla mnie ważne. Dla kogo to ma sens: Dla mam, które są w ciągłym ruchu i potrzebują rzeczy, które można mieć zawsze pod ręką. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie lubią nosić przy sobie "zapasów na wszelki wypadek". Co je właściwie wyróżnia? Foxy Tornado zostaje w domu i ogarnia większe rzeczy: rozlane płyny, kuchnię, szybkie sprzątanie, sytuacje, gdzie liczy się chłonność i wytrzymałość. Foxy Mega są ze mną - na zewnątrz, w aucie, w torebce. Tam, gdzie liczy się szybkość i wygoda. Zaskoczyło mnie to, jak bardzo zaczynam zwracać uwagę na rzeczy, które są po prostu dobrze przemyślane. W Foxy wszystko jest jasno opisane na opakowaniu - bez szukania informacji gdzieś dalej. To niby drobiazg, ale daje poczucie, że wiem, czego używam. Do tego dochodzi jeszcze kwestia odpowiedzialności - produkcja z wykorzystaniem energii z odnawialnych źródeł i opakowania częściowo z recyklingu. I to jest dla mnie ważne, bo nie wymaga zmiany nawyków, a jednak jest lepszym wyborem. Nie wszystko musi być przełomowe. Czasem naprawdę wystarczy, że coś działa dokładnie tak, jak powinno i nie dokłada mi kolejnych rzeczy do ogarnięcia. W codziennym życiu to właśnie takie rzeczy robią największą różnicę. Te, których używam każdego dnia. Te, które po prostu są wtedy, kiedy ich potrzebuję. Materiał promocyjny marki Foxy
„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces, który trwał latami. Dla niej osobiście przełom nastąpił w momencie, kiedy zaczęła pracować poza klasycznym systemem szpitalnym i zobaczyła, jak może wyglądać poród z realnym szacunkiem dla kobiety. Dziś jest lepiej, ale to nie znaczy, że temat zniknął. Potrzeba bycia traktowaną z godnością nadal jest jedną z najważniejszych potrzeb rodzących kobiet. Porody rodzinne zmieniły wszystko Pojawienie się porodów rodzinnych było jednym z największych przełomów. Jeannette mówi o tym bardzo osobiście. Pamięta moment, kiedy sama urodziła dziecko i nie miała z kim podzielić się tym doświadczeniem. To było dla niej trudne i samotne przeżycie. Dlatego kiedy pojawiła się możliwość obecności partnera przy porodzie, uznała to za ogromną zmianę na lepsze. Kobieta nie jest już sama. Może spojrzeć na drugą osobę, powiedzieć "udało się", podzielić emocje. Dziś obecność mężczyzny na sali porodowej jest standardem. To już nie jest wyjątek, ale norma. Nie każda kobieta chce rodzić z partnerem Mimo że porody rodzinne są dziś powszechne, nie każda kobieta chce z nich korzystać. Jeannette podkreśla, że są kobiety, które wybierają poród w samotności. I to też jest w porządku. Co ciekawe, przywołuje doświadczenie z czasu, kiedy przez pewien okres partnerzy nie mogli uczestniczyć w porodach. Część kobiet wspomina ten czas dobrze. Mówią, że mogły się bardziej skupić, że nic ich nie rozpraszało. To pokazuje, że nie ma jednego właściwego modelu. Dla jednej kobiety obecność partnera będzie ogromnym wsparciem, dla innej - dodatkowym napięciem. Wsparcie to nie zawsze obecność Ta rozmowa bardzo wyraźnie pokazuje jedną rzecz: obecność partnera przy porodzie sama w sobie nie jest gwarancją wsparcia. Można być obok i nie być naprawdę obecnym. Można też nie być fizycznie na sali, a dawać kobiecie poczucie bezpieczeństwa w inny sposób. Najważniejsze jest to, czy kobieta czuje się widziana, słyszana i wspierana. Bo poród nie jest wydarzeniem "do zaliczenia". To doświadczenie, które zostaje z kobietą na długo. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.
Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzialność, ale jednocześnie oboje nadal są odpowiedzialni za dziecko. Ta zmiana perspektywy pozwala inaczej spojrzeć na codzienność i odejść od poczucia osamotnienia w stronę współodpowiedzialności. Są sytuacje, w których rozmowy między rodzicami przestają mieć sens. Każde spotkanie kończy się kłótnią, a komunikacja zamienia się w konflikt. Mediatorka podkreśla, że to właśnie wtedy warto sięgnąć po pomoc. Często dopiero osoba z zewnątrz jest w stanie zobaczyć, co blokuje rozmowę i pomóc ją na nowo uporządkować. Spotkanie i spokojna rozmowa w bezpiecznej przestrzeni mogą być pierwszym krokiem do zmiany. Czy po tym wszystkim można być szczęśliwym? To jedno z najważniejszych pytań, które pojawia się w tej rozmowie. Odpowiedź jest jednoznaczna: tak, można. Mediatorka odwołuje się także do własnego doświadczenia. Sama przeszła przez rozwód i budowała rodzinę patchworkową. Przyznaje, że to proces trudny, wymagający czasu, cierpliwości i gotowości do pracy nad sobą. Jednocześnie podkreśla, że mimo tych trudności możliwe jest zbudowanie spokojnego, dobrego życia. Szczęście dziecka jest w waszych rękach Najmocniejszy wniosek dotyczy dzieci. Ich dobro i poczucie bezpieczeństwa zależą od tego, jak rodzice potrafią odnaleźć się w nowej sytuacji. Jeśli dziecko może wrócić od drugiego rodzica i swobodnie opowiedzieć, co robiło, a drugi rodzic przyjmuje to z akceptacją, to dostaje jasny komunikat: ma prawo kochać oboje rodziców i nie musi wybierać. To właśnie taka postawa buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa i daje mu przestrzeń do bycia szczęśliwym. To jest trudne, ale możliwe Na koniec wybrzmiewa coś bardzo ważnego: to wszystko nie jest łatwe. Rozwód i życie po nim to proces, który wymaga pracy, cierpliwości i często wielu prób. Nie zawsze wszystko układa się od razu. Pojawiają się błędy i trudne momenty. Jednak – jak podkreśla mediatorka – mimo tych wszystkich wyzwań można dojść do miejsca, w którym relacje są spokojniejsze, a dzieci czują się bezpieczne. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok do bardziej odpowiedzialnego podejścia do sytuacji. Mediacja to proces, nie jedno spotkanie Standardowa mediacja to proces składający się z kilku spotkań. Zazwyczaj są to trzy lub cztery rozmowy, podczas których rodzice uczą się komunikacji i szukania rozwiązań. W wielu przypadkach pracują z dwójką mediatorów - kobietą i mężczyzną. Taka forma daje większe poczucie równowagi i bezpieczeństwa obu stronom, szczególnie w sytuacjach, w których pojawia się obawa przed stronniczością. Każdy mediator wnosi też inną perspektywę, co pozwala lepiej zrozumieć dynamikę konfliktu. Największe błędy rodziców W tej części rozmowy wyraźnie wybrzmiewa, że jednym z najczęstszych błędów jest wzajemne oskarżanie i atakowanie się. Konflikt szybko przestaje dotyczyć rozwiązania problemu, a zaczyna skupiać się na udowadnianiu winy drugiej stronie. Mediatorka zwraca uwagę na niepokojące zjawisko wykorzystywania bardzo poważnych oskarżeń jako elementu strategii rozwodowej. Takie działania są ogromną krzywdą - zarówno dla drugiego rodzica, jak i dla dziecka. "Niszczycie siebie. I swoje dziecko" Rodzice często nie widzą, że walcząc ze sobą, niszczą nie tylko relację między sobą, ale także poczucie bezpieczeństwa dziecka. Dziecko żyje w tym napięciu. Widzi, słyszy i doświadcza wszystkiego. Nie da się go od tego odciąć. Co więcej, uczy się, że konflikt i niszczenie drugiej osoby to sposób radzenia sobie z trudnościami w relacjach. To przekaz, który może zostać z nim na całe życie. Nie da się "wymazać" drugiego rodzica Kolejnym błędem jest próba wyeliminowania drugiego rodzica z życia dziecka. Tymczasem - jak podkreśla mediatorka - drugi rodzic jest częścią tożsamości dziecka. Można czuć złość czy żal wobec byłego partnera, ale nie zmienia to faktu, że ta osoba zawsze pozostanie rodzicem. Rozstaje się para, nie rodzicielstwo. Zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie Na koniec pojawia się ważna refleksja. Warto się zatrzymać i zadać sobie pytanie: "Po co jest ta walka?", "Co ma przynieść?", "Co ma udowodnić?", "Jak długo chcemy w niej trwać?". Trwanie w konflikcie zamyka drogę do przyszłości i utrudnia budowanie nowego życia. Co zostanie na końcu? To pytanie, które wybrzmiewa najmocniej. Jeśli konflikt trwa latami, niszczy relacje i emocje, to co zostaje na końcu? Alternatywa jest inna. Można dojść do miejsca, w którym - mimo rozstania - rodzice potrafią spotkać się na ważnych wydarzeniach swoich dzieci, patrzeć na ich życie i uczestniczyć w nim bez napięcia. To nie oznacza, że było łatwo. Oznacza, że ktoś w którymś momencie zdecydował się zatrzymać. Cały odcinek podcastu "Mamy to!" z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
Jak będą wyglądały porody za 10, 20 lat? Czy będziemy jeszcze rodzić siłami natury, czy cesarskie cięcie stanie się dla wielu kobiet pierwszym, a może nawet oczywistym wyborem? W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada nie tylko o przyszłości porodu, ale też o lęku, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego coraz trudniej zaufać fizjologii.
Czy przyszłość należy do cesarskich cięć? Pytanie o to, jak będą wyglądały porody w przyszłości, nie ma dziś jednej prostej odpowiedzi. Jeannette przyznaje, że możliwe, iż idziemy w kierunku coraz większej liczby cesarskich cięć. Jednocześnie jako położna i - jak sama o sobie mówi - strażniczka fizjologii ma nadzieję, że ten trend jednak się odwróci. W jej wypowiedzi bardzo wyraźnie wybrzmiewa jedno: cesarskie cięcie nie jest czymś złym. To ważna, potrzebna i często ratująca zdrowie lub życie procedura. Są sytuacje, w których to właśnie ono jest najlepszym rozwiązaniem dla kobiety i dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się nie tyle koniecznością medyczną, ile odpowiedzią na lęk, potrzebę kontroli albo kulturowe przekonanie, że tak będzie łatwiej. Kobiety nie boją się tylko bólu W tej rozmowie pada ważne rozróżnienie. Jeannette mówi wprost, że prawdziwej tokofobii, czyli skrajnego lęku przed porodem, jest stosunkowo niewiele. Kobiety boją się jednak samego porodu i wszystkiego, co się z nim wiąże. Boją się fizjologii. Boją się utraty kontroli. Boją się naruszenia intymności i godności. Boją się tego, co stanie się z ich ciałem, w tym z kroczem. Chcą wiedzieć wcześniej, kiedy to się wydarzy, chcą mieć wpływ na datę, godzinę, przebieg. Cesarskie cięcie daje im pozorne poczucie, że nad wszystkim da się zapanować. Właśnie dlatego tak wiele kobiet wybiera ten scenariusz jeszcze zanim naprawdę wejdzie w temat porodu. Współczesny świat nie uczy nas zaufania do ciała Jeannette nie idealizuje natury i nie przeciwstawia w prosty sposób "dawnego" i "prawdziwego" życia współczesności. Mówi raczej o tym, że żyjemy dziś w świecie przeciążenia, pośpiechu i planowania. Kobiety pracują, funkcjonują w dużym napięciu, mają głowę pełną spraw i obowiązków. Na tym tle poród - jako proces fizjologiczny, nieprzewidywalny i wymykający się pełnej kontroli - staje się czymś trudnym do przyjęcia. W codziennym życiu reagujemy szybko. Boli głowa - bierzemy tabletkę. Coś nas niepokoi - chcemy to od razu opanować. Tymczasem poród wymaga innego podejścia. Nie da się go po prostu "załatwić". Nie da się nim zarządzić w taki sposób, jak zarządza się kalendarzem. Cesarka to nie "zabieg" Bardzo mocno wybrzmiewa też kwestia języka. Jeannette zwraca uwagę, że kobiety często mówią o cesarskim cięciu jak o "zabiegu", czymś stosunkowo prostym i technicznym. Tymczasem cesarskie cięcie jest operacją. To nie jest kosmetyczna ingerencja ani łatwe wyjście z trudnej sytuacji. To poważna procedura medyczna, której nie powinno się sprowadzać do prostego przecięcia i wyjęcia dziecka. W mediach społecznościowych bardzo często funkcjonuje narracja, która spłaszcza ten temat i pokazuje cesarskie cięcie jako rozwiązanie wygodne, estetyczne i bardziej przewidywalne. Zdaniem położnej taki obraz jest niepełny i może być dla kobiet mylący. Do porodu da się przygotować, ale nie da się go zaplanować W rozmowie wraca temat sprawczości. Do dnia porodu można wiele rzeczy uporządkować, zapisać, przygotować. Można mieć listę, torbę, plan, preferencje. Jednak sam poród nie daje się zamknąć w harmonogramie. Położna mówi wprost, że to, co nazywamy planem porodu, w rzeczywistości planem do końca nie jest. To raczej zbiór oczekiwań i preferencji. Sam przebieg porodu zależy od wielu czynników i bardzo często odbiega od wyobrażeń. Właśnie dlatego tak ważne staje się nie tyle planowanie, ile gotowość do wejścia w proces, który będzie wymagał elastyczności. Największy szok przychodzi później W tej części rozmowy pojawia się też bardzo ważna refleksja: nawet jeśli uda się zaplanować wszystko do porodu, to po narodzinach dziecka ta sprawczość i tak się kończy. Wtedy pojawia się nowa rzeczywistość, w której najważniejsze stają się potrzeby dziecka. Jeannette mówi o kobietach, które po porodzie fizjologicznym często łatwiej odnajdują się w tej zmianie, bo wcześniej weszły już w doświadczenie poddania się procesowi. Nie oznacza to, że po cesarskim cięciu zawsze jest trudniej, ale że trudności mogą pojawiać się częściej. Sama rozmowa bardzo mocno pokazuje, że największy kryzys nie zawsze dotyczy samego porodu, ale tego, co przychodzi po nim - zderzenia z nową rolą, nowym rytmem i utratą dawnej kontroli nad własnym czasem. Położna to nie pomocnik lekarza Bardzo wyraźnym wątkiem tej części jest także rola położnej. Jeannette podkreśla, że położna nie jest pomocnikiem lekarza. To osobny zawód, z własnymi kompetencjami, odpowiedzialnością i obszarem działania. Położna zajmuje się fizjologią. Towarzyszy kobiecie tam, gdzie poród przebiega naturalnie. Potrafi rozpoznać moment, w którym pojawia się patologia i wtedy wkracza lekarz. To nie jest relacja podrzędna, ale współpraca dwóch różnych zawodów. Jeannette mówi wprost, że od lat zależy jej na tym, by kobiety i cały system wreszcie naprawdę zrozumiały, kim jest położna. Bezpieczeństwo może skrócić poród bardziej niż oksytocyna W rozmowie pojawia się również temat bezpieczeństwa. I to nie tylko w sensie medycznym, ale emocjonalnym. Jeannette przypomina, że brak poczucia bezpieczeństwa może wydłużać poród. Ciało potrzebuje warunków, w których może zaufać, rozluźnić się i wejść w proces. Dlatego czasem więcej daje ciepłe słowo, obecność i uważność niż próba przyspieszenia wszystkiego farmakologicznie. Położna mówi też wprost, że dawniej oksytocynę podawano znacznie częściej, niemal rutynowo. Dziś to wygląda inaczej, ale jej wspomnienia pokazują, jak bardzo zmieniło się położnictwo. Wymarzony poród przyszłości Na koniec Jeannette mówi o swojej wizji porodu przyszłości. Nie opowiada o nowoczesnych salach, technologii ani jeszcze lepszym sprzęcie. Mówi o świadomości. Chciałaby, żeby kobiety przychodziły do porodu z prawdziwym kontaktem ze sobą i z dzieckiem. Żeby nie opierały się tylko na wyobrażeniach czy marzeniach, ale naprawdę czuły, czego chcą. Żeby umiały współpracować ze swoim ciałem i z dzieckiem. Bo - jak podkreśla - dziecko w porodzie również pracuje, porusza się i współdziała. To właśnie ta świadomość, a nie perfekcyjny plan, wydaje się dla niej najważniejsza. Czy poród naturalny stanie się rebelią? Jedno z najmocniejszych zdań tej rozmowy dotyczy przyszłości. Jeannette mówi, że być może w 2050 roku poród drogami natury stanie się formą buntu. Nie mówi tego po to, by kogokolwiek zawstydzać. Raczej po to, by pokazać, jak bardzo oddalamy się od fizjologii i jak łatwo uznajemy operację za coś prostszego niż naturalny proces. Jej marzenie nie dotyczy świata bez cesarskich cięć. Dotyczy świata, w którym kobieta podejmuje decyzję świadomie, a nie ze strachu, presji czy złudzenia, że tylko pełna kontrola daje bezpieczeństwo. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.
Kwietniowe hity Marty Kabulskiej: sprawdziłam i polecam
Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które ze mną zostają. W kwietniu wszystko zaczyna budzić się do życia - wychodzimy z domu, zmieniamy tempo i trochę inaczej układamy codzienność. I to właśnie te wybory zbieram w tym tekście. Dlatego tym razem pokazuję rzeczy, które pomagają mi w tym przejściu - między domem a byciem w ruchu.
Rower, który sprawia, że naprawdę chce się wyjść Rower dziecięcy Woom to jedna z tych rzeczy, które zmieniają dzień - nie dlatego, że są "ładne" czy modne, tylko dlatego, że po prostu działają. Lekki, dobrze wyważony, łatwy do prowadzenia i nagle okazuje się, że nie trzeba namawiać dziecka na wyjście. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo różnica w wadze i konstrukcji wpływa na to, czy dziecko chce jeździć. Tu naprawdę chce. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które są w "wieku rowerowym" i dla rodziców, którzy chcą, żeby ruch był czymś naturalnym, a nie obowiązkiem. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy traktują rower jako coś "na chwilę". Hulajnoga na szybkie wyjścia Hulajnoga Scoot&Ride to trochę inny scenariusz - mniej "wyprawa", bardziej spontaniczne wyjście. Na chwilę, na podwórko, do sklepu, "bo chce się ruszyć". Co mnie zaskoczyło? Jak szybko dziecko ogarnia ją samodzielnie - bez tłumaczenia i bez frustracji. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci na krótsze wyjścia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają jednego rozwiązania do wszystkiego. Okulary, które dziecko naprawdę chce nosić Okulary przeciwsłoneczne IZIPIZI dla dzieci to jedna z tych rzeczy, które kupujesz "bo trzeba", a zostają, bo dziecko je lubi. Co mnie zaskoczyło? Że dziecko chce je zakładać samo - bez przypominania. A to przy okularach naprawdę nie jest oczywiste. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które spędzają dużo czasu na zewnątrz i potrzebują ochrony oczu, ale też komfortu. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie tolerują niczego na twarzy. Myjka, która robi porządek szybciej niż ja Parownica SC 4 EasyFix Karcher to nie jest "sprzęt do sprzątania". To raczej sposób na szybkie ogarnięcie rzeczy, które po zimie zaczynają mnie irytować. Bez chemii, bez kombinowania - para robi robotę. Blaty, łazienka, miejsca, które wymagają odświeżenia. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko widać efekt. I jak mało trzeba się przy tym narobić. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą ogarnąć przestrzeń szybko i bez nadmiaru środków czyszczących. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy lubią sprzątanie środkami czystości. Pielęgnacja z efektem "jak po zabiegu" Dr Irena Eris RICH PEPTIDE ADVANCED 928 Stymulująca Mezo-Maska do na noc - to nie jest krem, tylko maska, którą nakładam na noc zamiast kremu i to czuć już przy pierwszym użyciu. Delikatnie mrowi, pracuje na skórze i daje takie poczucie, że coś się naprawdę dzieje. Rano efekt jest bardzo konkretny: skóra jest gładsza, bardziej napięta i wygląda na wypoczętą. To trochę ten typ efektu, który kojarzy się raczej z zabiegiem niż z codzienną pielęgnacją. Co mnie zaskoczyło? Uczucie igiełek na skórze, choć nakładam na nią gładki w konsystencji krem. To, że skóra wygląda na bardziej wygładzoną i "ogarniętą" bez większego wysiłku. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą widzieć efekt, ale nie mają czasu na rozbudowaną pielęgnację. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy oczekują całkowicie neutralnych, niewyczuwalnych kosmetyków. SPF, który naprawdę pamiętam nałożyć Bioderma Photoderm XDefense Ultra-Fluid SPF50+ Invisible to jedna z tych rzeczy, które co roku "planuję używać regularnie"... a potem bywa różnie. Dopiero kiedy zaczynam więcej wychodzić z domu, wraca do mnie na dobre. Ma lekką, płynną formułę, dobrze się wchłania i nie zostawia białego filmu, więc łatwo wchodzi w codzienność - nawet wtedy, kiedy się spieszę. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo zmienia komfort noszenia SPF-u. Nie mam poczucia, że coś mam na twarzy, więc naprawdę go używam - a to robi największą różnicę. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą chronić skórę, ale potrzebują lekkiej, wygodnej formuły na co dzień. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które lubią produkty dające efekt makijażu albo wyraźniejsze krycie. Zapach, który nie jest oczywisty Perfumy Varanasi z Galilu to nie jest zapach "dla wszystkich". I chyba właśnie dlatego do niego wracam. Nie jest przewidywalny. Jest trochę jak moment dla siebie - nie musi się podobać wszystkim. Co mnie zaskoczyło? Każdy wyczuwa w nim coś innego. Jak się zmienia w trakcie noszenia. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które nie boją się nieoczywistych zapachów i nie czują potrzeby przypodobania się wszystkim. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które wolą bezpieczne, klasyczne zapachy. Butelka, którą zawsze mam przy sobie Butelka Blink to jedna z tych rzeczy, które zaczynają być oczywiste. Wrzucam ją do torby i nie myślę o niej więcej - po prostu jest. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko stała się czymś, co zawsze mam przy sobie. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które są w ruchu i potrzebują prostych, wygodnych rozwiązań. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie planują takich rzeczy z wyprzedzeniem. Nie wszystko musi być przełomowe. Czasem wystarczy, że rzeczy po prostu działają - wtedy, kiedy ich potrzebuję. Bez zastanawiania się i bez dokładania sobie kolejnych decyzji. W kwietniu najbardziej cenię właśnie to - prostotę, ruch i rzeczy, które nadążają za tempem życia. I to do nich naprawdę wracam.
Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
Jak wyglądały porody kilkadziesiąt lat temu? Trudno to dziś sobie wyobrazić, kiedy kobiety coraz częściej mówią o swoich potrzebach, planach i granicach. W rozmowie w podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta wraca do lat 80. i opowiada o rzeczywistości, w której – jak mówi wprost – godność kobiety właściwie nie istniała.
„Godność kobiety właściwie nie istniała” Jeannette zaczęła pracę w drugiej połowie lat 80. To był czas zupełnie innej medycyny i zupełnie innego podejścia do kobiet rodzących. Kobieta w porodzie nie była podmiotem. Nie decydowała. Nie była słuchana. Była częścią procedury. Młode położne uczyły się od starszych, lekarze od lekarzy – nie tylko techniki, ale też sposobu traktowania pacjentek. Ten model był często przedmiotowy. Taki po prostu „obowiązywał”. Jeannette mówi wprost, że już wtedy nie miała na to zgody. Wiedziała, że albo odejdzie z zawodu, albo będzie pracować inaczej. Poród w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić Warunki porodowe były trudne i – z dzisiejszej perspektywy – szokujące. Kobiety rodziły na niewygodnych łóżkach porodowych. Sprzęt był wielorazowy – od rękawiczek po narzędzia. Nawet podstawowe elementy wyposażenia, jak wenflony, były czymś rzadkim. Kobieta przychodziła do szpitala z małą torbą. Nie mogła mieć własnej koszuli, szlafroka ani rzeczy, które dziś wydają się oczywiste. Rodziła sama – bez bliskiej osoby obok. To był świat, w którym nikt nie pytał o zdanie. Nikt nie odwoływał się do intuicji kobiety. Moment zmiany Przełom zaczął się dopiero z czasem. Jeannette wskazuje na rok 2004 i działania Fundacji Rodzić po ludzku jako moment, który zapoczątkował realne zmiany w polskich szpitalach. Warunki zaczęły się poprawiać, a temat doświadczenia kobiety w porodzie zaczął być w ogóle zauważany. To jednak nie wydarzyło się od razu. To był proces. Jednym z najważniejszych momentów w jej pracy było odejście ze szpitala i rozpoczęcie przyjmowania porodów poza systemem, między innymi w domu. To wtedy – jak mówi – po raz pierwszy zobaczyła, czym naprawdę jest fizjologiczny poród. Nie według procedur. Nie według schematów. Tylko w rzeczywistości. Opowiada o sytuacji, w której przygotowała przestrzeń do porodu zgodnie z wiedzą i doświadczeniem, a kobieta w ostatniej chwili zdecydowała się urodzić zupełnie gdzie indziej – między oknem a szafą. To doświadczenie pokazało jej coś fundamentalnego: poród nie wygląda tak, jak uczą podręczniki. Lęk, który nie zaczyna się w nas W rozmowie pojawia się też temat lęku przed porodem. I nie chodzi tylko o osobiste doświadczenia, ale o coś głębszego. Jeannette mówi o zjawisku, które określa się jako pamięć pokoleniowa. Lęki kobiet mogą być przekazywane nie tylko przez opowieści, ale też w sposób bardziej złożony – jako część doświadczenia przekazywanego z pokolenia na pokolenie. To może tłumaczyć, dlaczego wiele kobiet boi się porodu jeszcze zanim zajdzie w ciążę. Decyzje, które zapadają za wcześnie Jednym z najbardziej zaskakujących wątków jest to, że część kobiet już na etapie, kiedy nie są jeszcze w ciąży, deklaruje, że chce rodzić przez cesarskie cięcie. To pokazuje skalę lęku i wpływ przekonań, które funkcjonują wokół porodu. Zdaniem położnej to sygnał, że coś w sposobie myślenia o porodzie jest zaburzone. I że potrzebna jest rzetelna wiedza. Instagram i poród bez bólu Dostęp do wiedzy jest dziś ogromny. Problem polega na tym, że nie wszystkie źródła są wiarygodne. Jeannette zwraca uwagę, że część treści w mediach społecznościowych wprowadza kobiety w błąd. Pojawiają się przekazy, które obiecują poród bez bólu albo sugerują, że jeśli poród boli, to znaczy, że kobieta źle się przygotowała. Tymczasem rzeczywistość jest inna. Poród boli i to jest naturalne. To nie oznacza, że musi być traumatyczny. Ale nie da się go całkowicie „wyeliminować” czy przeprogramować. Nie da się zaplanować porodu Współczesny świat uczy nas planowania. Harmonogramów, list, kontroli. Poród się w to nie wpisuje. Choć istnieje coś takiego jak plan porodu, Jeannette mówi wprost, że to raczej zbiór preferencji niż realny plan. Bo poród jest procesem, który wymyka się pełnej kontroli. Najważniejsze w tym wszystkim okazuje się coś innego: komunikacja. Relacja między rodzącą a położną i zaufanie. Na koniec wybrzmiewa coś bardzo prostego, ale kluczowego: kobieta potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. Nie idealnego scenariusza czy perfekcyjnego planu, tylko poczucia, że jest w dobrym miejscu i że ktoś ją słyszy. I być może to jest największa zmiana, jaka dokonała się przez ostatnie dekady. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozostaje rozmowa. Mediatorka podkreśla, że nie można jej unikać ani odkładać. Dzieci bardzo dobrze wyczuwają napięcie i wiedzą, że coś się dzieje, dlatego brak informacji tylko pogłębia ich niepokój. Rodzice powinni jasno powiedzieć, co się wydarzyło i jak będzie wyglądało życie po rozstaniu. Taka rozmowa powinna być dostosowana do wieku dziecka i nie może polegać na przerzucaniu na nie odpowiedzialności za relację dorosłych. Jej celem jest danie dziecku poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności. Rozmowa o rozstaniu nie kończy procesu, lecz go zaczyna. Dzieci potrzebują czasu, aby zrozumieć i przeżyć to, co usłyszały. Ich reakcje mogą być różne i nie zawsze natychmiastowe. Dlatego rodzice powinni uważnie obserwować swoje dziecko. Sygnałami, które mogą świadczyć o trudności, są wycofanie, długotrwały smutek, pogorszenie funkcjonowania w szkole czy zmiana zachowania. Dziecko może również wracać do rozmowy z kolejnymi pytaniami, dlatego ważne jest, aby być na to gotowym. Nie ukrywaj tego przed otoczeniem Istotnym elementem wsparcia może być także otoczenie dziecka. Mediatorka zwraca uwagę, że warto poinformować szkołę lub przedszkole o sytuacji rodzinnej. Dzięki temu nauczyciele mogą szybciej zauważyć zmiany w zachowaniu dziecka i zareagować. Dziecko spędza dużą część dnia poza domem, dlatego obecność uważnych dorosłych w tych miejscach może mieć realne znaczenie dla jego bezpieczeństwa emocjonalnego. Najpierw zadbaj o siebie Rozstanie jest kryzysem całej rodziny, dlatego rodzice również potrzebują wsparcia. Mediatorka podkreśla, że warto korzystać z pomocy specjalistów, takich jak mediatorzy, psychologowie czy prawnicy. Wsparciem mogą być także bliscy, choć w ich przypadku ważne jest wyznaczenie granic. Rodzice powinni jasno komunikować, jakiej pomocy potrzebują i jednocześnie zaznaczyć, że konflikt między nimi nie powinien być komentowany w obecności dzieci. Rodzina się zmienia, ale nie znika Z rozmowy wyłania się ważna perspektywa: rozwód nie kończy rodziny, lecz zmienia jej formę. Relacja między rodzicami przechodzi transformację, ale odpowiedzialność za dziecko pozostaje wspólna. To, jak rodzice przejdą przez ten proces, ma ogromne znaczenie dla przyszłości dziecka. Od ich decyzji i sposobu komunikacji zależy, czy rozstanie stanie się źródłem długotrwałego konfliktu, czy początkiem bardziej świadomej współpracy. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTubie Mamotoja.pl.
Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które naprawdę są ze mną na co dzień - nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które zostają u mnie na dłużej. W marcu wracam do wyborów prostych i sprawdzonych - takich, które po zimie pomagają złapać rytm, oddech i przynoszą odrobinę spokoju.
Co dziś znaczy dla mnie dobrostan Nie mam jednej definicji dobrostanu. To coś, co zmienia się razem ze mną. Dziś nie chodzi o to, żeby robić więcej albo lepiej. Raczej o to, żeby wybierać uważniej i łagodniej. Coraz mniej interesują mnie rzeczy, które dobrze wyglądają. Coraz bardziej te, które naprawdę działają i nie wymagają ode mnie więcej energii, niż mam. Nie inwestuję już w perfekcję ani w „lepszą wersję siebie”. Bardziej interesuje mnie to, co mnie uspokaja, porządkuje i pozwala złapać oddech. Smak, który zatrzymuje na chwilę. Rozmowa, która coś układa w głowie. Zapach, który pozwala zwolnić. Małe rzeczy, które sprawiają, że dzień staje się przyjemnieszym. Książka „Na dwa głosy” i herbata Justyny Nagłowskiej Do książki „Na dwa głosy” i herbaty Justyny Nagłowskiej wróciłam w tym samym czasie - z potrzeby zatrzymania się. To nie jest książka, którą się czyta dla wiedzy. Raczej taka, do której się siada. Czasem na chwilę, czasem na kilka stron, czasem tylko po to, żeby coś w sobie nazwać. Herbatka na rozpoznanie emocji od Justyny nie jest dodatkiem. Jest częścią tego momentu. Ciepło, które nie rozprasza, tylko pozwala zostać w środku. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo potrzebowałam czegoś, co nie prowadzi do żadnego efektu, tylko daje przestrzeń. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które chcą wrócić do siebie - spokojniej, bez presji. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które szukają szybkich odpowiedzi i konkretnych rozwiązań. Posłuchaj mojej rozmowy z Justyną Nagłowską w podcaście "Mamy to!". Świeca, która przywraca rytm wieczoru Glyk Company Simplicity to świeca, do której wracam wtedy, kiedy potrzebuję prostego sygnału: dzień się kończy, a ja mam czas dla siebie. Ma świeży, lekko roślinny zapach, który nie przytłacza. Nie jest ciężka ani „perfumowana”, raczej delikatna i spokojna. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo zmienia tempo wieczoru. Nagle wszystko zwalnia. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które potrzebują prostego rytuału wyciszenia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy lubią bardzo intensywne, dominujące zapachy. Jedna rzecz, którą noszę do wszystkiego Bandana z LeBrand to jedna z tych rzeczy, które nie miały być ważne, a zostały na dłużej. Zaczęłam ją nosić bez zastanowienia - do bluzy, płaszcza, sukienki. I nagle okazało się, że pasuje do wszystkiego. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo widać jakość w tak małej rzeczy. Materiał dobrze się układa, nie traci formy i wygląda dobrze niezależnie od tego, jak ją noszę. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które szukają prostych dodatków, ale dobrej jakości - takich, które zostają na dłużej. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które traktują dodatki jako coś na chwilę i nie zwracają uwagi na materiał czy wykonanie. Wełniany sweter, który rozgrzewa z chłodne poranki i wieczory Wełniane swetry wracają do mnie co roku, ale tej zimy zaczęłam je naprawdę doceniać. Nie dlatego, że są modne, ale dlatego, że dają komfort i ciepło. Ja stawiam na wełnę merino, bo to ciepło, które nie przegrzewa i nie gryzie. Co mnie zaskoczyło? Termoregulacja. Zawsze jest mi zimno, a w merino po prostu przestaję o tym myśleć. Ogrzewa wtedy, kiedy trzeba, ale nie przegrzewa, kiedy wchodzę do ciepłego pomieszczenia. I naprawdę nie gryzie, co dla mnie przez lata było największym problemem przy wełnie. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które marzną i szukają ciepła, które jest jednocześnie lekkie i komfortowe. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które traktują sweter tylko jako element stylizacji, a nie coś, co ma realnie działać. Pielęgnacja, która działa dzień po dniu Health Labs Care Glow On TetraVit C 10 to serum, po które sięgam wtedy, kiedy chcę szybko przywrócić skórze świeżość po zimie. To jeden z tych produktów, po których naprawdę widzę efekt — skóra od razu wygląda na bardziej rozświetloną, ma blask i wygląda po prostu zdrowiej. Co mnie zaskoczyło? To, że ten efekt widać od razu. Skóra nie jest „zrobiona”, tylko wygląda jak wypoczęta — jakby dostała trochę światła. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą szybko poprawić wygląd skóry i dodać jej naturalnego blasku. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które szukają bardzo rozbudowanej, wieloetapowej pielęgnacji i lubią mieć wiele produktów w rutynie. EXOSOME Face Cream od Dr Ambroziak Laboratorium to lekki krem z egzosomami, który nawilża, wygładza i daje efekt rozświetlonej skóry To krem, po który sięgam wtedy, kiedy chcę, żeby skóra wyglądała po prostu dobrze — bez kombinowania. Ma lekką, jedwabistą formułę, dobrze się wchłania i nie zostawia uczucia ciężkości, co po zimie jest dla mnie szczególnie ważne. Jednocześnie naprawdę robi robotę — nawilża, wygładza i daje taki zdrowy, naturalny blask. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko skóra wygląda lepiej. Jest bardziej gładka, miękka i rozświetlona — bez efektu „ciężkiego kremu”, który czuć przez cały dzień. Dla kogo to ma sens: dla osób, które chcą połączyć lekką formułę z realnym efektem pielęgnacyjnym — bez przeciążania skóry. Dla kogo raczej nie: dla tych, które lubią bardzo bogate, tłuste kremy i wyraźne „otulenie” skóry po aplikacji. Mała rzecz, która robi różnicę Maska do ust na noc z Prreti z Hebe to jeden z tych produktów, które wydają się nieistotne, dopóki nie zaczynają działać. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo poprawia komfort rano. Usta są miękkie, nawilżone, bez uczucia suchości. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które zmagają się z suchymi ustami i szukają skutecznej pielęgnacji w dobrej cenie. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie lubią bogatych produktów na noc. Pluszak, który buduje dom Pluszowy golden retriever z IKEA pojawił się u nas trochę przypadkiem. Mamy w domu półroczną goldenkę, więc wszystko i tak kręci się wokół psa. Ten pluszak jest trochę przedłużeniem tej historii. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo takie rzeczy tworzą atmosferę domu. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które nie liczą kolejnych pluszaków i po prostu kochają zwierzęta. Dla kogo raczej nie: Dla minimalistów. Atlas Czekolady i Fabryka Czekolady E.Wedel Atlas Czekolady Wedla to książka, która wciąga dzieci dużo bardziej, niż się spodziewałam. Nie dlatego, że jest „ładna”, tylko dlatego, że opowiada o czymś, co znają, ale zupełnie inaczej. Pokazuje, skąd bierze się czekolada, jak powstaje i ile etapów musi przejść, zanim trafi na półkę. I nagle coś, co wcześniej było po prostu słodkie, zaczyna być ciekawe. Dopełnieniem tego była wizyta w Fabryce Czekolady E.Wedel. Dla dzieci to doświadczenie, które angażuje od początku do końca - można zobaczyć proces, zrozumieć, dotknąć, trochę się pobrudzić i wyjść z poczuciem, że to nie jest tylko „fabryka”, ale miejsce, gdzie można spędzić naprawdę przyjemny czas z dzieckiem. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo dzieci potrzebują takich doświadczeń. Nie gotowej rozrywki, tylko czegoś, co tłumaczy świat i pozwala go zrozumieć. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin z dziećmi, które lubią odkrywać i zadawać pytania. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają szybkiej, biernej rozrywki. Mikroskop zamiast kolejnej zabawki Mikroskop dziecięcy z Muma Concept zmienił sposób patrzenia - dosłownie. Zamiast gotowej zabawy pojawiła się ciekawość. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko zwykłe rzeczy stają się dla dziecka interesujące. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które lubią odkrywać. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które potrzebują szybkiej rozrywki. Nie wszystko musi zmieniać życie. Czasem wystarczy, że dzień jest trochę prostszy, poranek mniej chaotyczny, a wieczór spokojniejszy. Nie wierzę już w cudowne produkty ani szybkie rozwiązania. Wystarczą mi rzeczy, które naprawdę działają i nie wymagają ode mnie więcej, niż mogę dać. W świecie, który nieustannie obiecuje przełomy, coraz bardziej cenię to, co działa cicho. I właśnie takich rzeczy chcę tu szukać. Nie spektakularnych, tylko naprawdę pomocnych.
„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
„Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Justyna opowiada o dniu, w którym przyjeżdża na nagranie naszego podcastu. Nie jest w dobrej formie. Jest smutna, zmęczona, rozbita. Przez chwilę myśli, że powinna się „ogarnąć”, że powinna przyjechać gotowa i uśmiechnięta. – A potem pomyślałam: nie. Pojadę taka, jaka jestem. To brzmi prosto, ale dla wielu kobiet wcale takie nie jest. Jesteśmy nauczone, żeby się zaciskać zęby i nakładać maski, dopasowywać do sytuacji niezależnie od tego, co dzieje się w nas. A ona robi coś odwrotnego. Daje sobie prawo do bycia w tym, co właśnie czuje. Krok po kroku, nie „jakoś to ogarnę” Kiedy rozmowa schodzi na trudne doświadczenia – rozwód, samotne macierzyństwo, depresję – Justyna nie daje gotowych recept. Mówi coś znacznie prostszego – że w takich momentach nie myślisz o całym życiu, myślisz o jednym kroku. O tym, co jest teraz do zrobienia. Czasem to będzie wyjście z domu, czasem rozmowa, czasem po prostu przetrwanie dnia. I to wystarczy. „To nie jest o mojej beznadziejności” Jest w tej rozmowie też bardzo ważny wątek depresji. Justyna mówi o nim bez patosu, bez dramatyzowania, ale też bez udawania, że „to już za nią”. – Ona jest ze mną – mówi wprost. Różnica polega na czymś innym. Na tym, że dziś rozpoznaje swoje sygnały i nie czeka, aż będzie naprawdę źle, tylko sięga po pomoc wcześniej. I nie traktuje tego jako porażki, tylko jako coś, co pozwala jej żyć. Na koniec pojawia się pytanie, które zawsze brzmi mocno: co powiedziałaby sobie młodszej? Odpowiedź jest zaskakująca: „Nic”. – Ona by tego i tak nie zrozumiała – mówi Justyna. Bo są rzeczy, które trzeba przeżyć samemu. Potknąć się, pogubić, dojść do czegoś własną drogą. I może właśnie na tym polega też rola matki. Nie na tym, żeby uchronić przed wszystkim. Tylko żeby być, kiedy już coś się wydarzy. Zobacz cały odcinek podcastu na YouTube Mamotoja.
Czy wolno pokazywać narodziny dziecka w sieci? 20 lat temu nikt o to nie pytał
19 lat temu opublikowałam w internecie film z pierwszych chwil życia moich bliźniaczek. Dziś podobne nagrania wywołują burzę i pytania o granice. Co tak naprawdę się zmieniło?
Dziś nie publikuję wizerunku mojego dziecka i wierzę, że jego prywatność powinna być chroniona. Ten tekst nie jest próbą usprawiedliwienia tego, co robiłam kiedyś, tylko próbą zrozumienia, jak bardzo zmieniło się nasze myślenie o dzieciach i ich granicach. Nie mam wątpliwości, że rozmowa o granicach pokazywania dzieci w sieci jest potrzebna. Świat się zmienił i dziś wiemy więcej o tym, jak łatwo obraz może zostać wyrwany z kontekstu i użyty w sposób, którego nie kontrolujemy. Mam też poczucie, że w dyskusji wokół filmu z porodu Lil Masti wiele osób reaguje, zanim zobaczy, co właściwie ocenia. Ten film, niezależnie od tego, co myślimy o jego autorce, to coś więcej niż po prostu „pokazanie dziecka”. Jest on opowieścią o porodzie, emocjach i doświadczeniu, które przez lata było zamknięte za drzwiami sali porodowej. Dlaczego wtedy to pokazałam? Lata temu, zanim stało się to modne, prowadziłam bloga dla przyszłych rodziców bliźniąt. W tamtym czasie nie było przestrzeni, w której można było zobaczyć, jak naprawdę wygląda życie z noworodkami, a tym bardziej z bliźniętami. Była jedna książka o „podwójnym szczęściu” (wtedy tak bym tego nie nazwała, bo byłam absolutnie przerażoną mamą dwulatki z kolejną dwójką w drodze) przekazywana przez koleżanki z rąk do rąk. Czułam, że wszystkiego muszę uczyć się sama, najczęściej przez doświadczenie na własnych dzieciach. Stąd wziął się pomysł na założenie bloga, na łamach którego dzieliłam się swoją wiedzą. Nagranie z mojego porodu nie powstało z myślą o żadnej publikacji. Film nagrał mój ówczesny mąż – dla mnie na pamiątkę. Gdy leżałam unieruchomiona po cesarskim cięciu, nie widziałam, co dzieje się z moimi dziećmi. To był dla mnie jedyny sposób, żeby zobaczyć ich pierwsze chwile. Opublikowałam go później, bo pamiętałam to poczucie niewiedzy. Chciałam, żeby inne kobiety nie musiały się bać, tak jak ja się bałam. Nie publikowałam, żeby pokazać dzieci. Publikowałam, żeby pokazać doświadczenie, które może oswoić lęk innych kobiet. Co się zmieniło i jak szybko zaczęliśmy oceniać? Dziś mówimy o sharentingu, o prawie dziecka do ochrony jego wizerunku, o tym, że dziecko nie wyraziło zgody. I dobrze, że wybrzmiewa to coraz głośniej! Wiemy więcej, ale też bardziej się boimy. Słyszę argumenty o zagrożeniach, o tym, że takie materiały mogą zostać wykorzystane w niewłaściwy sposób. Wiem jedno – coś się zmieniło i ta zmiana dotyka nas wszystkich, niezależnie od tego, po której stronie tej dyskusji stoimy. Obejrzałam film z porodu Lil Masti do końca i zobaczyłam coś, czego, mam wrażenie, często nie chcemy już widzieć, kiedy zaczynamy oceniać. Zobaczyłam film edukacyjny. Są w nim wypowiedzi położnych, jest obecna lekarka Mama Ginekolog, jest perspektywa partnera, jest opowieść o tym, co się dzieje z ciałem i emocjami kobiety w trakcie porodu. Dla mnie to przede wszystkim film o porodzie i dopiero potem o wszystkim, co dziś budzi emocje. Widzę też coś jeszcze – świadomość, której ja 19 lat temu nie miałam. Zadbano o rozmycie nagości dziecka. O granice, których ja wtedy nawet nie umiałam nazwać. Nie oceniam jej jako matki, nie oceniam jej decyzji. Patrzę tylko na ten jeden materiał i dla mnie to jest film o porodzie. Nie o pokazywaniu dziecka na sprzedaż czy zawstydzaniu. Dziś jestem w zupełnie innym miejscu niż 19 lat temu. Dziś nie publikuję wizerunku mojego najmłodszego dziecka. Od jego urodzenia nie wrzuciłam żadnego zdjęcia do sieci. Częściowo dlatego, że jego tata sobie tego nie życzył, ale nie tylko. Po prostu przestałam czuć, że to jest potrzebne. Dawniej pokazywałam moje córki. Nie w sytuacjach, które mogłyby je zawstydzić, nie dla zasięgów. Pokazywałam życie, które sama próbowałam zrozumieć. Dziś to życie opowiadam inaczej. Czy to, co zrobiłam wtedy, było błędem? Było inne, z innego czasu, innej świadomości. I może właśnie to jest dziś najtrudniejsze do przyjęcia, że nie wszystko da się ocenić jedną miarą.
„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
„Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mówimy – mówi Justyna. To proste zdanie nagle zmienia perspektywę. Bo jeśli same żyjemy w biegu, ciągle zajęte, zmęczone, przeciążone – to właśnie to pokazujemy naszym dzieciom jako „normalność”. I trudno wtedy oczekiwać, że nauczą się czegoś innego. „Co tak siedzisz?” – zdanie, które zostaje w ciele Justyna wraca też do doświadczeń z domu rodzinnego. Do zdania, które wiele kobiet zna aż za dobrze: „Co tak siedzisz?”. Odpoczynek nie był czymś oczywistym. Trzeba było coś robić, być zajętą, nie „marnować czasu” do tego stopnia, że samo siedzenie budziło dyskomfort. – Jak ktoś wchodził do domu, a ja siedziałam, to wstawałam i udawałam, że coś robię – opowiada. Dziś robi coś zupełnie odwrotnego. Potrafi powiedzieć dzieciom wprost: „odpoczywam”. I to dla nich nie jest nic dziwnego. Może właśnie dlatego, że nie muszą się tego oduczać. A jeśli nie chcemy już wracać do tego życia? Jest w tej rozmowie moment, który brzmi jak przełom. – Bałam się, że jak się zatrzymam, to nie będę umiała wrócić do tego kołowrotka. I wtedy pomyślałam: to jest jakaś paranoja. Bo co właściwie oznacza ten lęk? Że odpoczniemy i… nie będziemy chciały już żyć tak jak wcześniej? Może właśnie o to chodzi. Może zatrzymanie nie jest po to, żeby na chwilę złapać oddech i wrócić do tego samego tempa. Tylko po to, żeby zobaczyć, czy to tempo w ogóle było nasze. Może nie trzeba czekać, aż coś „pęknie” Ta rozmowa nie daje prostych odpowiedzi. Ale zostawia z czymś ważnym – z pytaniem, które trudno zignorować: „Czy naprawdę musimy czekać, aż coś nas zatrzyma?”. A może można wcześniej, bez bólu. Zatrzymaj się na chwilę i sprawdzić, czy jeszcze masz w sobie przestrzeń na siebie. Cały podcast do obejrzenia na YouTube Mamotoja.
Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
Zmęczone oczy o poranku to coś, czego nie przykryje nawet najlepszy korektor. Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow rzeczywiście pomaga, gdy używa się jej regularnie.
Są poranki, w których nie potrzebuję lustra, żeby wiedzieć, jak wyglądam. Czuję to szczególnie pod oczami. To nie jest dramatyczne „nie spałam całą noc”. Częściej to zwykłe życie. Dzieci, obowiązki, za mało wody, za dużo myśli. I ta opuchlizna, która sprawia, że nawet jeśli mam dobry dzień, twarz wygląda, jakby jeszcze nie wstała. View Ediplayer on the source website Mam czwórkę dzieci i szczeniaka, który uważa, że świt to najlepsza pora na sprint przez ogród. Poranek w moim domu nie zaczyna się od medytacji. Zaczyna się od: „Mamo, gdzie jest bluza?”, „Czy pies już był na dworze?” i „Nie mamy chleba”. Moje poranki to logistyka na najwyższym poziomie i nie ma w nich miejsca na wymagające zabiegi pielęgnacyjne i upiększające. Jeśli więc jakiś produkt beauty ma pozostać ze mną na dłużej, musi sprawdzić się w chaosie, a nie w idealnych warunkach. Dlatego kiedy trafiła do mnie maska Shark CryoGlow – urządzenie do terapii światłem LED z funkcją chłodzenia pod oczami – wiedziałam, że będę testować ją właśnie rano. To idealna szansa na zadbanie o siebie bez konieczności wstania wcześniej albo wprowadzenia zmian do codziennej rutyny. Interesowało mnie jedno: czy w prawdziwym życiu, między kawą a pakowaniem plecaka, zrobi różnicę. Okolice oczu pod lupą. Czy chłodzenie naprawdę działa? Zawsze miałam wrażenie, że okolice oczu to nasza rodzinna pamiątka. Moja mama i babcia miały charakterystyczną opuchliznę pod oczami. One nie mówiły o zatrzymaniu wody ani obrzękach. Mówiły po prostu: „Taka nasza uroda”. I ja tę „urodę” widzę u siebie szczególnie rano. Dlatego podeszłam do tego testu bardzo konkretnie. Nie interesowała mnie ogólna „poprawa wyglądu skóry”, tylko fakty. Chciałam wiedzieć, czy chłodzenie faktycznie zmniejszy poranną opuchliznę, usunie efekty zmęczenia i czy, korzystając z maski. poczuję ulgę Dodam od razu, że Shark CryoGlow nie jest kolejną „maską LED z internetu” . To wyrób medyczny z certyfikatem. Producent podaje, że skuteczność terapii LED była oceniana w 12-tygodniowych badaniach klinicznych przy codziennym stosowaniu. Indywidualne rezultaty mogą się różnić, a kluczowa jest regularność. Dla mnie to ważne, bo w tej kategorii łatwo o obietnice, a trudniej o rzetelne dane. Poranny test w praktyce - czy Shark CryoGlow robi różnicę? Najbardziej zainteresowała mnie technologia InstaChill, czyli zintegrowane płytki chłodzące w strefie pod oczami z możliwością regulacji temperatury. Chłodzenie działa miejscowo i ma na celu redukcję opuchlizny oraz uczucia ciężkich oczu. W praktyce wyglądało to bardzo niepozornie. Zakładałam maskę i włączałam tryb rewitalizacji okolic oczu na kilka minut. Nie siadałam w ciszy. Nie zamykałam się w łazience. Maska ma osłony na oczy, więc mogłam normalnie funkcjonować. Robiłam kawę dla siebie i śniadanie dla syna, a chwilę później sprawdzałam czy założył właściwe buty. Doceniam też to, że chłodzenie ma trzystopniową regulację. W zależności od dnia wybierałam delikatniejsze albo mocniejsze ustawienia. Można z niego korzystać osobno albo połączyć je z terapią LED, więc nie trzeba wybierać między jedną korzyścią pielęgnacyjną, a drugą, tylko można jednocześnie zadbać o szybki efekt „tu i teraz” i długofalową pielęgnację. A co z terapią światłem LED? Maska oferuje kilka zaprogramowanych trybów: światło czerwone i podczerwone, tryb łączony ze światłem niebieskim oraz tryb podtrzymania efektów. Można je zmieniać za pomocą pilota, dzięki czemu zmiana ustawień jest prosta, szybka i nie wymaga zdjęcia maski. Światło czerwone i podczerwone jest ukierunkowane na poprawę wyglądu skóry i redukcję zaczerwienień. Tryb łączony ze światłem niebieskim wspiera skórę skłonną do zmian trądzikowych. Ten ostatni bardzo szybko zainteresował moje nastoletnie bliźniaczki. Maska zaczęła funkcjonować w naszym domu nie tylko jako „sprzęt mamy”, ale jako element pielęgnacji dla całej rodziny. W moim przypadku terapia LED to długofalowe działanie. Nie oczekiwałam natychmiastowego efektu. Po kilku tygodniach regularnego stosowania widzę, że skóra jest bardziej wyrównana, a zaczerwienienia mniej widoczne. Najbardziej odczuwalna zmiana dotyczy jednak chłodzenia pod oczami, które realnie wpływa na mój poranny komfort. Czy to ma sens w życiu mamy? Dla mnie najważniejsze pytanie zawsze brzmi: „Czy będę tego używać dalej?”. Nie chodzi o to, żeby wyglądać perfekcyjnie o siódmej rano. Chodzi o to, żeby poczuć, że mimo chaosu masz nad czymś kontrolę. W moim przypadku to kilka minut chłodzenia pod oczami i świadomość, że korzystam z technologii opartej na badaniach, a nie tylko na marketingowych hasłach. I to właśnie jest mój wniosek z tego testu. Shark CryoGlow maska LED to jest wyrób medyczny. Używaj go zgodnie z instrukcją użycia lub etykietą. Wyrób medyczny oznakowany CE, klasa IIa, zgodny z MDR 817913 ROOO, zatwierdzony dnia 11/08/2025. Nazwa lub nazwa handlowa wyrobu: Maska LED Shark CryoGlow Przewidziane zastosowaniu wyrobu: urządzenie do pielęgnacji twarzy Podmiot prowadzący reklamę oraz nazwa producenta: SharkNinja, SharkNinja Materiał promocyjny marki SharkNinja
Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Opozda, Mandaryna i Mery Spolsky wystąpiły w spocie „Niewinne”. Projekt Burda Media Polska na Dzień Kobiet pokazuje, z jaką presją mierzą się dziś kobiety.
Z okazji Dnia Kobiet kobiece redakcje Burda Media Polska połączyły siły w wyjątkowym projekcie wideo „Niewinne”. Wspólną inicjatywę przygotowały zespoły: Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja. Film, który możesz zobaczyć powyżej, porusza temat presji społecznej, z którą mierzą się dziś kobiety – często nie tej wynikającej z zakazów, lecz z oczekiwań. Bo dziś presja bardzo rzadko brzmi: „nie wolno”, znacznie częściej pojawia się w innym zdaniu: „powinnaś”. Powinnaś wyglądać młodziej. Powinnaś mieć dzieci. Powinnaś robić karierę – ale nie kosztem rodziny. Powinnaś ubierać się „stosownie do wieku”. Te oczekiwania tworzą niewidzialną listę zasad, z którą wiele kobiet mierzy się każdego dnia. Kobiety, które mówią własnym głosem W projekcie „Niewinne” wystąpiły kobiety reprezentujące różne pokolenia i środowiska. Wśród nich znalazły się m.in.: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Pola Gonciarz, Joanna Opozda, Mandaryna, Mery Spolsky oraz Helena Norowicz. Każda z nich ma własną historię, własne doświadczenia i własną definicję wolności. Razem pokazują, że nie istnieje jeden scenariusz na kobiecość. Presja oczekiwań zamiast zakazów Projekt „Niewinne” zwraca uwagę na subtelną, ale bardzo silną formę społecznej presji. To nie są już twarde zakazy. To raczej nieustanne sugestie dotyczące tego, jaka kobieta „powinna być”: s pełniona, ale nie zbyt ambitna, zadbana, ale „naturalna”, silna, ale zawsze uśmiechnięta. W rezultacie wiele kobiet próbuje jednocześnie spełniać sprzeczne oczekiwania – zamiast po prostu żyć po swojemu. Przypomnienie, które wciąż jest potrzebne Projekt „Niewinne” jest częścią szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Współczesne media dla kobiet coraz częściej nie chcą mówić kobietom, jakie mają być. Chcą raczej przypominać coś znacznie ważniejszego: że mogą być sobą.
Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
Każdy rodzic wie, że kiedyś nadejdzie taki dzień: dziecko przyjdzie ze złamanym sercem. I nagle trzeba będzie wiedzieć, co powiedzieć. Maciej Pela w rozmowie w podcaście „Mamy to!” przyznaje, że sam czasem o tym myśli. Jak wesprzeć dziecko, gdy pierwszy raz przeżywa rozstanie?
– Na razie nie wiem – mówi szczerze. I dodaje, że czeka go jeszcze sporo nauki. A może nawet… specjalizacja w „łataniu złamanych serduszek”. „Kiedyś przyjdą ze złamanym sercem” Maciej Pela mówi wprost, że myśl o pierwszych miłościach swoich dzieci czasem pojawia się w jego głowie. – Pojawiają się takie przebłyski i zadaję sobie pytanie: co zrobię, kiedy przyjdą ze złamanym sercem? – przyznaje. Na razie nie szuka gotowej odpowiedzi. Wręcz przeciwnie – uważa, że przyznanie się do niewiedzy jest początkiem drogi. – To jest takie pytanie otwarte, póki co. Teraz odpowiedź brzmi: nie wiem. I właśnie od tego „nie wiem” zaczyna się jego zdaniem rodzicielska lekcja do odrobienia. Ojciec też musi nauczyć się wrażliwości Maciej Pela uważa, że świat bardzo się zmienił – także w podejściu do emocji. – Siła jest wartością uniwersalną – mówi i dodaje – Mama i tata mogą w równym stopniu nauczyć dzieci, czym jest siła. Jego zdaniem coraz ważniejsza staje się także emocjonalna dostępność rodziców – szczególnie ojców. Bo to właśnie z domu dzieci wynoszą wzorce relacji. – Pokazując wrażliwość, jest szansa, że w przyszłości znajdą kogoś, kto będzie dostępny emocjonalnie. Dzięki temu – jak mówi – nie będą musiały przebijać się przez „twardą skorupę” partnera, który nie potrafi mówić o uczuciach. „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek” Ojcostwo – jak mówi Pela – to proces uczenia się. Czasem przez doświadczenie, czasem przez rozmowy z innymi rodzicami, dlatego pół żartem mówi, że czeka go jeszcze sporo pracy. – Czeka mnie research. Rozmowy z rodzicami starszych dzieci. Książki – wylicza, a potem dodaje z uśmiechem – Czekają mnie studia wyższe i specjalizacja w łataniu złamanych serduszek. Ojcostwo jako przygoda W rozmowie pojawia się też ważna refleksja: rodzicielstwo nie jest rolą, którą można opanować raz na zawsze. – Ojcostwo jest przygodą, w której pojawiają się różne sytuacje, z którymi trzeba się zmierzyć. Przyznaje, że były momenty, kiedy bycie ojcem było trudniejsze – szczególnie wtedy, gdy czuł się oceniany i rozliczany z każdej decyzji. Dziś patrzy na to inaczej. – Akceptuję to, co robię dobrze i akceptuję swoje błędy. Bo – jak mówi – rodzicielstwo to nie tylko wychowywanie dzieci. To także rozwój dorosłych. – Wzrastam jako człowiek dzięki temu. Cały wywiad zobaczysz tu: Hejt za emocje? Maciej Pela mówi o ojcostwie bez wstydu.
„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie ma poczucia, że to wyłącznie jego problem. Wspólne planowanie posiłków, podejmowanie aktywności czy angażowanie dziecka w przygotowanie zdrowych przekąsek mogą być nie tylko elementem zmiany nawyków, ale także okazją do spędzania czasu razem i wzmacniania relacji. Badania pokazują jasno: dziecko nie zmieni nawyków w pojedynkę Skuteczność takiego podejścia potwierdzają badania naukowe. Jedną z najlepiej opisanych metod pracy z dziećmi i rodzinami jest Family Based Therapy (FBT), którą pracuje się np. w Integria Medica – rodzinna terapia oparta na współpracy. Została opracowana w latach 70. XX wieku na University at Buffalo w USA i rozwijana w wielu ośrodkach klinicznych na świecie, m.in. w Boston Children’s Hospital, St. Louis University czy Cleveland Clinic. Wykazano, że próby zmiany nawyków żywieniowych wyłącznie u dziecka są znacznie mniej skuteczne niż wtedy, gdy w proces zaangażowana jest cała rodzina. Tu nie chodzi tylko o wagę W podejściu systemowym celem nie jest wyłącznie zmiana liczby na wadze. Równie ważne jest budowanie zdrowszej relacji z jedzeniem, z własnym ciałem i z najbliższymi. Zmiana nawyków wymaga czasu i cierpliwości. Potknięcia czy trudniejsze momenty są naturalnym elementem procesu. Właśnie wtedy rodzina może się wspierać, rozmawiać i motywować. Bo najtrwalsze zmiany zaczynają się wtedy, gdy robimy je razem.