Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
Czy wiesz, że… 34% dziewczynek w Polsce woli zwierzyć się swojemu zwierzęciu niż nauczycielowi (5%)? To pokazują nowe badania przeprowadzone na zlecenie Grupy LEGO wśród dzieci. To mocny sygnał, jak ogromną rolę w emocjonalnym świecie dziewczynek odgrywają relacje ze zwierzętami.
Grupa LEGO rozpoczęła nowy, ekscytujący rozdział kampanii „She Built That”, aby uczcić silne więzi, jakie dziewczynki tworzą ze swoimi ulubionymi zwierzętami - zarówno prawdziwymi, jak i zabawkowymi - pomagając im odkrywać siłę więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźnie, które nawiązują ze swoimi zwierzęcymi najlepszymi przyjaciółmi. Kampania „She Built That” wystartowała w 2025 r., aby podważyć przestarzałe stereotypy społeczne, które mogą ograniczać potencjał dziewcząt, i aby zachęcić je do postrzegania siebie jako konstruktorki w każdym znaczeniu tego słowa. Globalne badanie przeprowadzone na grupie 13 250 dzieci w 13 krajach, zlecone przez Grupę LEGO, pokazuje, że zwierzęta mają duży wpływ na rozwój osobisty dziewcząt, a przyjaźń ze zwierzętami - zarówno domowymi, jak i zabawkami - znacznie zwiększa ich kreatywność i dobre samopoczucie emocjonalne. Badanie wykazało, że dziewczynki* tworzą silniejsze więzi ze zwierzętami domowymi i zabawkami przedstawiającymi zwierzęta niż chłopcy, co odgrywa większą rolę w ich życiu społecznym. W Polsce badanie zostało przeprowadzone na 1000 respondentach, wśród których znalazły się dzieci w wieku od 6 do 16 lat. Najważniejsze wnioski z badań w kraju obejmują: Bawienie się zabawkowymi zwierzątkami pomaga zwiększyć poczucie szczęścia dziewcząt (52%), wyobraźnię (17%), kreatywność (20%) i pewność siebie (22%). Zwierzęta odgrywają rolę w nauczaniu ważnych wartości i umiejętności – dwie na pięć dziewcząt (40%) twierdzi, że zwierzę domowe nauczyło je troskliwości, życzliwości i dbania o innych. Zabawki przedstawiające zwierzęta inspirują kreatywność – 35% dziewcząt twierdzi, że ich zabawka motywowała je do rysowania, pisania lub tworzenia nowych rzeczy. Dla 32% dziewcząt co najmniej jedno z ich ulubionych wspomnień wiąże się ze zwierzęciem domowym (24% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta), a 22% przyznaje, że niektóre z ich najszczęśliwszych chwil to te spędzone na zabawie lub kreatywnej pracy z nimi (19% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta). Jedna trzecia dziewcząt w Polsce (33%) opisuje swoją przyjaźń ze zwierzętami domowymi jako kojącą – 39% twierdzi, że jest ona wsparciem, a ponad jedna trzecia określa ją jako przygodę (35%). Dziewczęta są bardziej skłonne zwierzyć się swojemu zwierzęciu domowemu (34%) lub zwierzęciu-zabawce (19%) niż zaufanemu nauczycielowi (5%), jeśli chodzi o dzielenie się uczuciami, zmartwieniami i sekretami. Aby zainspirować dziewczynki do odkrywania siły więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźń ze zwierzętami, Grupa LEGO nawiązała współpracę z Bindi Irwin, miłośniczką zwierząt i działaczką na rzecz ochrony przyrody. Bindi, córka słynnego ekologa Steve'a Irwina i Terri Irwin, dorastała w otoczeniu zwierząt i rozwinęła swoją miłość do dzikiej przyrody dzięki codziennym przygodom z bratem Robertem. Bindi Irwin połączyła siły z Grupą LEGO, aby poprowadzić najnowszą edycję warsztatów kreatywności - praktycznych zajęć z budowania dla młodych twórców w wieku 6-12 lat, dostępnych online na stronie LEGO.com oraz w wybranych sklepach LEGO. Fani LEGO mogą dołączyć do bezpłatnych warsztatów online „Zbuduj swojego najlepszego przyjaciela: zabawne zwierzaki” z Bindi lub wziąć udział w warsztatach organizowanych w sklepach przez specjalistów LEGO Brick. Istnieją dwa sposoby, aby wziąć udział w warsztatach: Kreatywność w domu, warsztaty online– Prowadzone przez Bindi Irwin warsztaty online „Zbuduj swojego najlepszego przyjaciela: zabawne zwierzaki” będą dostępne na całym świecie od 14 lutego na stronie LEGO.com/CreativityWorkshops. Bindi poprowadzi młodych konstruktorów i ich rodziny przez trzy projekty LEGO związane ze zwierzętami: pojemnik na długopisy z tabliczką z imieniem, najlepszego przyjaciela zwierzaka oraz ramkę na zdjęcia inspirowaną zwierzętami. Warsztaty kreatywne (w sklepie)– Te praktyczne warsztaty, organizowane w wybranych LEGO Store na całym świecie, zachęcają młodych konstruktorów i konstruktorek w wieku od 6 do 12 lat do odkrywania swojej miłości do zwierząt poprzez budowanie modeli na wystawę zwierząt domowych. Pod okiem specjalistów LEGO uczestnicy mogą eksperymentować z opowiadaniem historii, wyobraźnią i kreatywnym rozwiązywaniem problemów. W Polsce warsztaty odbywają się w każdym LEGO Store w dniach 14 i 21 lutego. Bilety i szczegóły dotyczące rejestracji są dostępne na stronie LEGO.com/CreativityWorkshops. Obowiązują warunki i postanowienia. Bindi Irwin, dyrektor generalna Australia ZOO i mama Grace (4 lata) powiedziała: „Zwierzęta są częścią mojego życia, odkąd się urodziłam. Zawsze były moimi przyjaciółmi i najlepszymi nauczycielami, zamieniając zwyczajne dni w przygody. Każde dziecko zasługuje na przyjaciela, który budzi w nim pewność siebie, ciekawość i kreatywność. Świat przyrody jest pełen pomysłów, odkryć i przyjaźni, które tylko czekają na odkrycie. Bardzo podoba mi się to, że te doświadczenia dają młodym twórcom szansę na ożywienie tej magii za pomocą klocków LEGO. To niesamowite, jakie pomysły pojawiają się, gdy zaczynasz budować. Dzięki zwierzętom LEGO nie tylko zyskujesz przyjaciela - budujesz najlepszego kumpla”. Lena Dixen, wiceprezes ds. grupy produktów i podstawowej działalności w Grupie LEGO, powiedziała: „Każda dziewczynka zasługuje na towarzysza, który pobudza jej wyobraźnię, zachęca do autentyczności oraz docenia jej pewność siebie i kreatywność. Nasze badania podkreślają istotną rolę zabawy w pomaganiu dziewczynkom w wyrażaniu siebie, ujawniając, jak zwierzęta — zarówno domowe, jak i zabawki — są potężnym źródłem inspiracji. Dzięki takim inicjatywom, jak LEGO Pet Day Care i warsztaty kreatywności, mamy nadzieję zapewnić dziewczynkom możliwość dzielenia się pomysłami, współpracy i wyrażania swojej prawdziwej kreatywności, czy to poprzez zabawę wyobraźnią, czy budowanie z klocków”. LEGO Polska i kreatywne zwierzęta w ZOO Łódź LEGO Polska nawiązało współpracę z Orientarium ZOO Łódź, w ramach której już wkrótce powstanie kreatywna ścieżka edukacyjna inspirowana światem zwierząt. Instalacje zbudowane z klocków LEGO będą zachęcać najmłodszych do odkrywania przyrody poprzez zabawę, pobudzając wyobraźnię i naturalną ciekawość dzieci. W dniach 20–22 lutego w Łódzkim Orientarium odbędzie się specjalne wydarzenie inaugurujące projekt. Jego centralnym punktem będzie budowa imponującej trzymetrowej mozaiki słonia Aleksandra, którą odwiedzający będą mogli współtworzyć. Po ukończeniu mozaika stanie się stałą instalacją, będąc trwałym symbolem kreatywności i pracy zespołowej, którą będzie można podziwiać w czasie kąpieli stada słoni. Edukacyjno-kreatywna ścieżka, zostanie zaprojektowana tak, aby zachęcać rodziny do odkrywania świata zwierząt poprzez zabawę. W ramach ścieżki zaprezentowana zostanie wystawa zwierząt zbudowanych w całości z klocków LEGO®, umieszczonych w gablotach i wzbogaconych o angażujące ciekawostki edukacyjne. Łącząc zabawę z nauką, instalacja zaprosi zarówno dzieci, jak i dorosłych do odkrywania świata zwierząt w przystępny, inspirujący i interaktywny sposób. Rozszerzając doświadczenie poza Orientarium, w całej Polsce odbędzie się seria wydarzeń LEGO She Built That, których celem jest umacnianie więzi dzieci z prawdziwymi i wyimaginowanymi (lub zbudowanymi z klocków) zwierzętami. W specjalnie zaprojektowanych mobilnych strefach LEGO najmłodsi uczestnicy będą zachęcani do tworzenia własnych światów zwierząt, budowania modeli swoich pupili oraz uwieczniania wspólnych chwil na zdjęciach. Dodatkowe niespodzianki i interaktywne aktywności jeszcze bardziej wzbogacą to doświadczenie. Pełna lista bezpłatnych wydarzeń znajduje się poniżej: 6–7 lutego – Kraków, Bonarka City Center 13–14 lutego – Warszawa, Westfield Arkadia 13–14 lutego – Poznań, Posnania Inicjatywę wspiera rosnąca kolekcja zestawów LEGO inspirowanych zwierzętami i naturą, zaprojektowanych tak, aby pobudzać kreatywność i wyobraźnię dzieci. Obejmuje ona zestawy LEGO® Creator Piękny koń (31166), LEGO® Creator Zwierzęta morskie: Piękne delfiny (31385), LEGO® Creator Śliczne zwierzęta: Wesoły szczeniak (31382), LEGO® Creator Dzikie zwierzęta: Kolorowy koliber (31384), LEGO® Friends Przyczepa dla konia i źrebaka (42695), LEGO® Friends Piekarnia z przysmakami dla psów (42677), LEGO® Friends Kawiarnia Unicorn Dream (42684) oraz The Aristocats Urocza Marie (43286). Zestawy te dają możliwości tworzenia historii i odkrywania świata, zachęcając młodych konstruktorów do angażowania się w tematy przyjaźni i odkrywania. Więcej informacji o tych inspirujących zestawach można znaleźć na stronie LEGO.com/Animals.
„Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
Pierwsze zdanie brzmi niewinnie, ale zostaje w głowie na długo: „Mamy bardzo biedne definicje bogactwa”. Bo kiedy mówimy „bogaty”, niemal automatycznie myślimy: pieniądze. Konto. Cyfry. Sukces mierzony kwotą. A potem pada kolejne zdanie, jeszcze mocniejsze: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”.
I w tym momencie coś pęka. Bo nagle okazuje się, że problem nie leży w liczbach, tylko w głowie. Bogaty umysł to nie stan na koncie W rozmowie, którą możecie obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja, pada definicja bogactwa, której rzadko się dziś używa. Bogactwo nie jako „więcej”, ale jako „mam dokładnie to, co chcę mieć, i radzę sobie z resztą”. To stan umysłu, a nie stan konta. Bardzo mocny jest moment, w którym Julia Izmałkowa opowiada o krótkiej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Mówi komuś: „pewnie jesteś bardzo zajęty”. A w odpowiedzi słyszy: „Nie, ja mam czas”. I to zdanie uderza jak obuchem. Bo kiedy ostatnio ktoś powiedział nam spokojnie, bez pośpiechu: „mam czas”? Czas jako definicja luksusu To właśnie ten moment w wywiadzie robi ogromne wrażenie. „Mam czas” nie oznacza braku obowiązków. Oznacza, że ktoś nie żyje w permanentnym poczuciu braku, biegu, zadyszki. Nie jest „chomikiem w kołowrotku”. Bogaty umysł – jak pada w rozmowie – to umysł zasobów. Czasowych, emocjonalnych, relacyjnych. To ktoś, kto ma czas dla ważnych ludzi i ważnych spraw. Kto nie żyje w ciągłym napięciu „zaraz, szybko, jeszcze tylko to”. I trudno nie pomyśleć: ilu z nas naprawdę tak żyje? Chcemy wszystkiego natychmiast. I to nas zubaża Druga ważna myśl z wywiadu dotyka czegoś, co wszyscy znamy aż za dobrze – potrzeby natychmiastowych rozwiązań. Chcemy „plastra”. „Aspiryny”. Szybkiego efektu bez refleksji. Gdyby dało się w dwie godziny zostać bogatym, każdy by to zrobił. Gdyby wystarczył jeden kurs, jeden zestaw nawyków, jedna poranna rutyna z matchą i medytacją – wszyscy bylibyśmy spełnieni. Ale takiej formuły nie ma. I bardzo trudno się z tym pogodzić. Problem polega na tym, że zamiast zatrzymać się i zapytać „dlaczego boli?”, wolimy połknąć tabletkę i iść dalej. Bez namysłu. Bez refleksji. Bez pytania o cenę. Każda decyzja ma koszt. I rzadko go liczymy Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy jest ten o „liczeniu ceny”. Bo nasza pensja to nie tylko kwota, która wpływa na konto. To także godzina powrotu do domu. To obecność (lub jej brak) przy wieczornej bajce. To poziom stresu, który przynosimy ze sobą do relacji. To pytanie, czy po pracy mamy jeszcze energię na bycie z bliskimi. Czy jesteśmy „naładowani”, czy raczej emocjonalnie wypaleni. To wszystko jest kosztem – albo zasobem – naszej pracy i naszych wyborów. A my bardzo często patrzymy wyłącznie na cyferki. I to – jak pada wprost w wywiadzie – jest właśnie biedny umysł. Szczęście też jest formą zapłaty To, czy jesteśmy szczęśliwi. Czy czujemy sens. Czy budzimy się w poniedziałek z myślą „chcę”, a nie „muszę”. To również jest zapłata. Albo cena, jeśli tego nie ma. Nie da się ocenić, czy coś jest „lepsze” lub „gorsze”, porównując wyłącznie liczby. Bo my nie jesteśmy tylko liczbami. Jesteśmy ludźmi – z emocjami, relacjami, granicami i potrzebą sensu. Ten wywiad nie daje gotowych recept. Nie obiecuje szybkich efektów. Ale robi coś znacznie ważniejszego – zatrzymuje i zmusza do myślenia. Całą rozmowę obejrzysz na kanale YouTube Mamotoja. Jeśli czujesz, że temat bogactwa, pracy, ceny i sensu dotyczy także ciebie – ten wywiad naprawdę warto zobaczyć w całości.
Prezent, który zostaje z dzieckiem na dłużej. Dlaczego klocki LEGO® DUPLO® to coś więcej niż zabawka
Są takie prezenty, które zachwycają przez chwilę. Dziecko otwiera pudełko, uśmiecha się, a potem szybko biegnie dalej. I są też takie, do których wraca – nie dlatego, że zabawkaświeci albo gra, ale dlatego, że może bawić się nią bez ograniczeń.
Czasem gwiazdkowe prezenty zaczynają znaczyć coś więcej. Stają się częścią dnia – ulubioną zabawką , po którą dziecko sięga, kiedy chce pobawić się po swojemu albo wrócić do czegoś, co już zna. Wraca do nich rano, po drzemce, wieczorem, gdy chce zbudować dokładnie to samo co wczoraj albo wtedy, kiedy ma zupełnie nowy pomysł i potrzebuje tylko chwili spokoju, kilku klocków i przestrzeni, żeby spróbować. Juz nastepnego dnia od Gwiazdki widać, którą zabawkę dziecko wybiera najczęściej. bez przypominania i zachęcania. Klocki LEGO® DUPLO® są wspaniałym podarkiem, gdyż nie narzucają jednego sposobu zabawy. Wręcz przeciwnie - dają przestrzeń, w której maluch może próbować, burzyć i budować od nowa – tyle razy, ile chce. Jakich prezentów szukają rodzice? Prędzej czy później przychodzi taki moment, kiedy przestaje mieć znaczenie, czy zabawka jest „ładna” albo „modna”. W domach jest wiele zabawek. dlatego coraz częściej szukamy prezentów, które nie tylko bawią, ale i rozwijają. Takich, które zapraszają do działania, myślenia, próbowania, do bycia w zabawie na własnych zasadach – samodzielnie albo razem z nami. Klocki LEGO DUPLO w codziennym życiu dziecka Klocki LEGO DUPLO bardzo naturalnie wpisują się w rytm dnia malucha. Jednego dnia inspirują do samodzielnej zabawy –budowania po swojemu, we własnym tempie. Innego dnia stają się zaproszeniem do wspólnej, rodzinnej zabawy. Wtedy budujemy razem, podajemy klocek, który dziecko dokłada i powstaje wspaniała budowla prosto z dziecięcej wyobraźni... Patrzymy i podziwiamy, co właśnie powstaje i dlaczego ta wieża musi być jeszcze wyższa. W trakcie tej prostej zabawy dziecko ćwiczy zdolności manualne, a popełniając błędy, uczy się cierpliwości i odporności psychicznej. Bo gdy wieża się zawali, trzeba ją przecież zbudować od nowa. I co ważne – z tych samych elementów można zbudować wiele rzeczy. To, co dziś jest prostą konstrukcją, za jakiś czas staje się bardziej złożoną budowlą, sceną do opowieści albo punktem wyjścia do zupełnie nowej zabawy. Bez konieczności wymiany zestawu na „kolejny etap”. Rozwój przez zabawę okiem ekspertki – Z perspektywy rozwoju dziecka ogromne znaczenie ma swobodna zabawa, w której to ono decyduje, co powstaje i jak długo dana aktywność trwa – mówi Marta Kabulska, psycholożka. – Budowanie z klocków wspiera nie tylko motorykę, ale też poczucie sprawczości i kompetencji. Dziecko widzi efekt swoich działań i uczy się, że może próbować, zmieniać i wracać do pomysłów. Jak podkreśla ekspertka, szczególnie ważna jest możliwość popełniania błędów bez presji. Burzenie konstrukcji nie jest porażką, ale częścią procesu. To właśnie w takich momentach dziecko uczy się elastyczności, cierpliwości i tego, że może zaczynać od nowa – na własnych zasadach. – Wspólna zabawa z dorosłym dodatkowo wzmacnia relację. Dziecko czuje się zauważone, ważne, traktowane poważnie. A to są doświadczenia, które zostają z nim na długo, nie tylko na czas zabawy – dodaje Marta Kabulska. Zabawka, która „rośnie” razem z dzieckiem Jedną z największych wartości klocków LEGO DUPLO jest to, że dają możliwość zabawy bez scenariusza. Nie prowadzą dziecka krok po kroku. Nie podpowiadają, co „powinno” powstać. Dzięki temu zabawa zmienia się wraz z dzieckiem. Z wiekiem pojawia się więcej pomysłów, więcej cierpliwości, więcej detali. Te same klocki mogą być używane w zupełnie inny sposób – dziś do budowania modeli, jutro do opowiadania historii, pojutrze do wspólnej zabawy z rodzeństwem. To właśnie ta otwartość sprawia, że zestawy LEGO DUPLO nie nudzą się, a dzieci do nich wracają. by za każdym razem stworzyć coś trochę innego. Prezent, który zostaje Nie każdy prezent musi być spektakularnie duży, głośny czy świecący. Nie każdy musi zachwycać dźwiękiem i mieniącymi się kolorami od pierwszej sekundy. Najcenniejsze są często te,podarki które zostają z dzieckiem na dłużej – w jego codzienności, rytmie dnia, małych powrotach do tej samej zabawy. Klocki LEGO DUPLO dają coś najcenniejszego: przestrzeń do zabawy, która wspiera rozwój, buduje sprawczość i pozwala dziecku być sobą. A to często najlepszy prezent, jaki możemy dać. Materiał promocyjny marki LEGO DUPLO
„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.
Uśmiech, dinozaur i dwie minuty w łazience. Sprawdziłam, co potrafi SEYSSO
Wieczorne mycie zębów bywa próbą cierpliwości – trochę piany, trochę chaosu i mnóstwo negocjacji. Sprawdziłam, jak szczoteczki SEYSSO pomagają zamienić ten obowiązek w codzienny rytuał z uśmiechem.
Dziecko z pastą na brodzie, piżama w plamach, umywalka przypominająca laboratorium piany, a ty (z uśmiechem, ale i lekkim zrezygnowaniem) powtarzasz: „Jeszcze trochę. Jeszcze dół. Jeszcze te z tyłu”. Brzmi znajomo? Wieczorne mycie zębów potrafi być próbą cierpliwości, ale może też być rytuałem, który buduje coś więcej niż tylko zdrowe szkliwo. Wbrew pozorom te dwie minuty w łazience uczą dzieci znacznie więcej niż tylko techniki szczotkowania. Uczą systematyczności, troski i… odpowiedzialności za siebie. Mogą być momentem budowania bliskości, wspólnym rytuałem i niezłą zabawą dla wszystkich. Jak to zrobiliśmy? Kiedy obowiązek staje się rytuałem Badania Ministerstwa Zdrowia nie pozostawiają złudzeń: już ponad 40% dzieci w wieku 3 lat ma ubytki próchnicowe, a w wieku 18 lat dotyczy to aż ponad 90% młodych dorosłych. To znaczy, że większość z nas wchodzi w dorosłość z problemami, które mogłyby się w ogóle nie pojawić – gdybyśmy wcześniej nauczyli dzieci dobrych nawyków. A te nie rodzą się z nakazów. Rodzą się z rytuałów. Z tego, że dziecko widzi rodzica, który myje zęby z uśmiechem, a nie z pośpiechem. Z tego, że szczoteczka dobrze leży w małej dłoni, nie podrażnia dziąseł i kojarzy się z przyjemnością, a nie z przymusem. Dinozaur, który robi różnicę To szczoteczka, która wygląda jak zabawka, ale działa jak profesjonalne narzędzie. Ma małą, ogumowaną główkę, dzięki czemu dziecko, nawet jeśli przyciśnie za mocno, nie zrani dziąseł. Miękkie włókna nie drapią, tylko delikatnie wibrują – wykonując do 70 000 ruchów sonicznych na minutę. W praktyce oznacza to skuteczne czyszczenie bez ryzyka bólu czy podrażnień. No i oczywiście design. Kolorowy motyw dinozaura nie jest tylko ozdobą. To sposób, by dziecko z radością sięgało po szczoteczkę, zamiast chować się pod stół. Nie wiem, jak SEYSSO to zrobiło, ale Seyssozaur to chyba pierwsza szczoteczka, którą Leon uznał za „cool”. W pudełku znalazłam też coś, co totalnie nas wciągnęło – karty memo i kalendarz szczotkowania. Teraz Leon sam woła: „Jeszcze mycie zębów! Zapraszam wszystkich do łazienki” i urządzamy wspólne, rodzinne przedstawienie. W łazience robi się tłoczno. Leon przynosi podnóżek, starsze siostry spierają się, która pierwsza. Mycie zębów w naszym domu to codzienny spektakl – z emocjami i śmiechem. Odkąd wprowadziliśmy szczoteczki SEYSSO, jest więcej radości, mniej przekonywania. I – co dla mnie równie ważne – więcej wspólnego czasu, w którym naprawdę jesteśmy razem. Irygator dla dzieci, o którym mało kto wie Nie wiedziałam, że istnieją irygatory dla dzieci, dopóki nie trafiłam na Seyssozaura. I przyznaję – to game changer. Model ma niższe ciśnienie (2,7–5,5 bara) niż te dla dorosłych, więc jest delikatny i bezpieczny nawet dla kilkulatków. Nie ma ostrych elementów, jest lekki, bezprzewodowy i prosty w obsłudze, a tryb Soft został zaprojektowany specjalnie z myślą o początkujących użytkownikach. Leon nazywa to „deszczem w buzi”. Dla mnie to po prostu czystość, której nie da się uzyskać samą szczoteczką. I świadomość, że uczę go dobrego nawyku, który zaprocentuje w dorosłości. Smak, który zachęca, nie odstrasza Kolejna rewolucja w naszym domu? Pasta. SEYSSO Kids ma przyjemny, owocowy smak – świeży, ale nie ostry. Dla dzieci to przygoda, dla rodziców – ulga. Bo kiedy coś smakuje dobrze, nie trzeba przekonywać. Formuła z fluorem i nano-hydroksyapatytem wzmacnia szkliwo i chroni zęby przed próchnicą, a łagodny skład sprawia, że pasta może być stosowana już od pierwszego miesiąca życia. Pierwszy kontakt z higieną: pingwin, który świeci Dla młodszych dzieci SEYSSO stworzyło Baby Penguin – szczoteczkę, która rośnie razem z maluchem. W zestawie są dwie końcówki dopasowane do wieku (0–18 i 18–36 miesięcy), a sama szczoteczka generuje mikrodrgania włókien, które łagodnie wspomagają czyszczenie. To idealny pomost między myciem manualnym a pierwszą szczoteczką soniczną. Najbardziej cieszy mnie jednak prostota. Podświetlana główka LED nie tylko przyciąga uwagę dziecka, ale też pomaga rodzicowi dokładnie widzieć, co się dzieje w buzi. A wodoodporna konstrukcja sprawia, że można ją spokojnie zabrać do kąpieli. Bo kto powiedział, że mycie zębów nie może odbywać się w pianie? Mama też ma swoje dwie minuty Doskonale wiem, że dzieci uczą się przez naśladowanie, a nie przez to, co im mówimy. Chcą robić to, co my. Dlatego wspólne mycie zębów sonicznymi szczoteczkami stało się naszym małym rytuałem. Robimy śmieszne miny do lustra, wygłupiamy się, a ja w tym czasie wiem, że nasze szczoteczki robią swoje. Nie muszę już o tym myśleć – to jedna z tych rzeczy, które po prostu działają i ułatwiają życie mamy, która i tak ma milion spraw w głowie. Wystarczy, że po skończonym myciu zębów zmieniam końcówkę na silikonową i… ten mały gadżet robi wielką robotę. To moje domowe spa w wersji 2 w 1 – dwie minuty masażu, który nie tylko relaksuje, ale naprawdę działa. Silikonowa końcówka delikatnie pobudza mikrokrążenie i ujędrnia skórę, a co ważne, nie narusza bariery hydrolipidowej, co potwierdziły badania aparaturą TEWL. Zamiast kilku urządzeń, które zajmuje miejsce i generuje plastik, mam jedno, które robi wszystko. Może wydaje ci się, że to drobiazg, ale po całym dniu bycia mamą, redaktorką, kierowcą, kucharką i psychologiem – ta chwila przy lustrze to mój mikro moment oddechu. Czasem w ciszy, czasem przy dźwiękach mycia dinozaura. Po prostu dwie minuty uśmiechu, który zostaje na dłużej. Nie są spektakularne, ale są prawdziwe. W nich jest bliskość, zapach pasty, śmiech Leona i ta spokojna pewność, że wszystko, co ważne, dzieje się w drobiazgach. W codziennych rytuałach, które uczą troski – o siebie, o ciało, o relację. Bo wszystko zaczyna się od uśmiechu Nie wiem, czy moje dzieci zapamiętają markę szczoteczki, ale wiem, że zapamiętają te wspólne chwile: śmiech, pianę, dźwięk sonicznego brzęczenia, to, że razem zaczynamy i kończymy dzień. I o to w tym wszystkim chodzi – o rytuał, o uśmiech, który pojawia się, kiedy dziecko mówi: „Mamo, a teraz ja ci pokażę, jak myję!”. I wtedy wiesz, że ta codzienność, choć zwyczajna, naprawdę ma znaczenie. Materiał promocyjny marki SEYSSO
Dom, który nauczył się oddychać. Mój test Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox
Postanowiłam sprawdzić, jak w codziennym życiu mamy czwórki dzieci sprawdza się Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox – oczyszczacz, wentylator i nawilżacz powietrza w jednym. Czy rzeczywiście poprawia komfort snu, kondycję skóry i jakość powietrza w domu? Oto mój test.
Testowanie oczyszczacza? Myślałam, że to będzie najnudniejszy test mojego życia. A potem okazało się, że... nauczył mój dom oddychać. Bo co można napisać o sprzęcie, który po prostu stoi w kącie i robi coś, czego nie widać? Skąd mam wiedzieć, czy jest dobry? Nie znam się przecież na cząsteczkach azotu, o których piszą na stronie producenta. Jestem dziennikarką, mamą i psycholożką – nie chemiczką. Tak wyglądała burza myśli w mojej głowie, kiedy dowiedziałam się, że przyjdzie mi testować Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox. Sama nazwa brzmiała jak coś z filmu science fiction, więc wyobrażałam sobie, że obsługa tego eleganckiego sprzętu będzie równie skomplikowana. Oj, jak bardzo się myliłam! Ale zacznijmy od początku. Jesienny wieczór, czyli smogowy realizm Zamknijcie na chwilę oczy i wyobraźcie sobie, że za oknem panuje jesienna aura. Po deszczowym dniu marzycie tylko o kocu, herbacie i kominku. W miastach zaczyna się sezon grzewczy, a pod miastami – czas rozpalania w piecach i kominkach. Przygotowujecie dziecko do snu, a telefon pika: „Uwaga, alert smogowy”. Powietrze w mieszkaniach często bywa gorsze niż to na zewnątrz – pełne pyłów, kurzu, oparów i dymu z kominów. Kremujesz dziecko, które znów drapie się po nogach z powodu suchej skóry i zastanawiasz się, co przyniesie kolejna noc – kaszel, kichanie, a może płacz od alergicznie swędzącej skóry. Brzmi znajomo? A teraz: STOP! Jak Dyson Purifier Humidify+Cool zmienił nasze noce Od kiedy w moim domu pojawił się Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox, z dnia na dzień – a raczej z nocy na noc – zaczęłam zauważać różnicę. Pewnego ranka obudziłam się i zorientowałam, że… przespaliśmy całą noc. Bez kaszlu, kichania, bez płaczu i drapania. I co najlepsze – to nie był przypadek. Kolejne noce wyglądały podobnie. Chyba tylko druga mama zrozumie, co znaczą spokojne, przespane przez dziecko noce. Oczywiście, żaden sprzęt nie wyleczy alergii, ale u nas złagodził jej objawy. Po takich nocach nie tylko dziecka, ale i mój organizm w końcu może się zregenerować, a ja – mam więcej cierpliwości i spokoju w ciągu dnia. Powietrze, które pielęgnuje Moja własna skóra też odetchnęła – rano nie budzę się z uczuciem, że twarz jest „o rozmiar za mała”. Nie jest ściągnięta, piekąca, tylko… spokojna. A oczy? Zero pieczenia, zero przesuszenia. To efekt oczyszczania i nawilżania powietrza, które działa jak najlepsza pielęgnacja – tylko od wewnątrz. Sprzęt, który myśli za mnie Dyson to technologia, która naprawdę reaguje. Nie wymaga mojej uwagi – sam „czuje”, kiedy coś wisi w powietrzu. Wystarczy, że spryskam włosy lakierem, a czujnik natychmiast to wychwytuje i zwiększa moc. Nie muszę nic naciskać, nic ustawiać. Ta nowoczesna technologia po prostu myśli za mnie. A jako mama czwórki dzieci – mam wystarczająco dużo innych rzeczy do ogarnięcia. Bywa, że siedząc w pracy, zaglądam do aplikacji MyDyson i widzę, jak urządzenie pracuje – jak reaguje na gotowanie którejś z moich córek czy otwarte okno. Czasem nawet nie zauważam, że coś się zmieniło, dopóki nie spojrzę w telefon. To daje mi poczucie spokoju – wiem, że powietrze „robi się lepsze”, nawet gdy o tym nie myślę. Rytuał Leona i powietrzna magia Dla Leona to sygnał, że pora spać. Wieczorem, po kąpieli, bierze do ręki pilot i z powagą naciska przycisk z księżycem. To nasz wieczorny rytuał. A potem, gdy wszyscy śpią, Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox robi swoje – oczyszcza, nawilża, uspokaja powietrze. Do tego oczyszczacz posiada Pozytywną Opinię Instytutu Matki i Dziecka. I może to zabrzmi górnolotnie, ale naprawdę mam wrażenie, że nasz dom nauczył się oddychać razem z nami. Komfort, który trudno opisać Nie wiem, czy to magia technologii, czy po prostu powietrze, którym da się oddychać. Wiem jedno – od kiedy jest z nami, słowo "cisza nocą" ma zupełnie inny wydźwięk. Bo prawdziwy komfort to nie tylko świeca, koc i herbata. To też spokój, miękkość powietrza i to cudowne uczucie, że wreszcie możesz… po prostu odetchnąć. Efekt? Nie „wow”, tylko „uff”. A w moim świecie – to dużo więcej. Materiał promocyjny marki Dyson
Mała porcja, wielkie wsparcie. O tym, jak połączyć codzienną wygodę i potrzeby dziecka
Rodzice przedszkolaków znają to doskonale – poranki w biegu, posiłki „na szybko” i dzieci, które mają swoje kulinarne upodobania. Dziś kochają makaron, jutro tylko naleśniki, a w weekend najlepiej nic poza chrupkami. Czy w takiej codzienności naprawdę da się zadbać o dostarczenie kluczowych składników odżywczych ważnych dla prawidłowego rozwoju dziecka? Właśnie o tym rozmawiałyśmy z Haliną Dudek, ekspertką marki Bebiko KIDS, w najnowszym odcinku podcastu „Wygoda i wartości odżywcze – jak łączyć potrzeby dziecka i codzienność rodziców”.
Dzieci jedzą po swojemu – to normalne – Rodzice bardzo często mają poczucie winy, że ich dziecko nie zjada wszystkiego z talerza – mówi Halina Dudek. – A przecież nawet w najbardziej różnorodnej diecie mogą pojawić się braki. To nie kwestia zaniedbania, tylko tempa, w jakim żyjemy i w jakim rozwijają się dzieci. I rzeczywiście, dane potwierdzają, że problem jest powszechny. Według wyników badania PITNUTS 2024 aż 95% dzieci po 1. roku życia otrzymuje zbyt mało witaminy D, a 44% – zbyt mało wapnia [1]. W codziennych racjach pokarmowych wykazano także niedobory innych składników, m.in. żelaza, jodu, błonnika oraz kwasów tłuszczowych omega 3 (ALA), które są ważne w diecie dzieci. Co więcej – u około 70% dzieci wartość energetyczna całodziennej diety była poniżej normy [2]. To pokazuje, że nawet przy najlepszych chęciach rodziców codzienna dieta często nie pokrywa pełnego zapotrzebowania rosnącego organizmu na witaminy i składniki mineralne. Więcej niż mleko krowie Z myślą o tych potrzebach powstało Bebiko KIDS – produkt, który łączy smak i wygodę z wartościami odżywczymi. Bebiko KIDS to formuła na bazie mleka wzbogacona w witaminy i składniki mineralne. Bebiko KIDS bazuje na mleku krowim, które zostało wzbogacone w witaminy, składniki mineralne i inne składniki ważne w diecie dzieci po 2. roku życia. Dzięki temu taka formuła dostarcza dziecku więcej ważnych składników takich jak żelazo, witamina D czy jod niż samo mleko krowie*. Już jedna porcja (200 ml) Bebiko KIDS dostarcza więcej ALA (omega 3), jodu, żelaza i witaminy C niż trzy kubki mleka krowiego [3] i pokrywa około 30% dziennego zapotrzebowania na witaminę D, która jest kluczowa dla wchłaniania wapnia i wspierania odporności. To właśnie dlatego mówi się, że Bebiko KIDS to więcej niż mleko krowie [4] – bo to formuła, stworzona po to, by uzupełniać codzienną dietę w to, czego często brakuje. Wygoda, która daje spokój Życie rodzica to ciągła logistyka – praca, przedszkole, zajęcia, zakupy, a po drodze milion drobiazgów. Dlatego tak ważne są rozwiązania, które pomagają zachować równowagę między troską a wygodą. Bebiko KIDS dostępne jest w dwóch formach: 200 ml – gotowe do picia, idealne na spacer, do przedszkola czy w podróż, 1 litr – do wykorzystania w domu, np. do naleśników, budyniu czy koktajlu. – Jeśli dziecko ma „fazę na makaron” na obiad, warto jako przekąskę przygotować szybki koktajl z bananem, garścią owoców leśnych i Bebiko KIDS zamiast zwykłego mleka. To prosty sposób, by codzienny posiłek był bogatszy w ważne składniki – podpowiada Halina Dudek. Nie musisz być idealna. Wystarczy, że jesteś świadoma Z rozmowy płynie coś, co naprawdę odciąża rodziców: świadomość, że nie chodzi o ideał. Nie trzeba liczyć każdej witaminy – wystarczy wiedzieć, jak wspierać dziecko mądrze i z czułością. – Różnorodna dieta jest ważna, Bebiko KIDS może być jej wygodnym, codziennym uzupełnieniem. To mała porcja, która daje wielkie wsparcie – podsumowuje ekspertka. Bebiko KIDS – mała porcja, wielkie wsparcie w codziennej diecie juniora i przedszkolaka. [1][2] Główne wyniki badania „Kompleksowa ocena sposobu żywienia dzieci w wieku od 5. m. ż. do 6. r. ż. Badanie przekrojowe, ogólnopolskie 2024 rok – PITNUTS 2024”, prezentowane podczas konferencji prasowej 10 kwietnia 2025. [3] Porównanie dotyczy mleka krowiego 2% tłuszczu. Obliczenia na podstawie: Kunachowicz H., Przygoda B., Nadolna I., Iwanow K. (2017). Tabele składu i wartości odżywczej żywności. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. [4] Produkt zawiera mleko, a także więcej niż mleko krowie 2%: żelaza, jodu, witamin A i D, ALA oraz błonnika, które są ważne w diecie dzieci po 2. roku życia.
Łagodne jak woda, skuteczne jak krem z apteki. Testowałam z synem nowości z półki w Rossmann
Skóra mojej rodziny potrzebuje szczególnej troski. Dlatego sięgnęliśmy po serię Childs Farm OatDerma – delikatną, bezzapachową pielęgnację, która zamienia zwykłą kąpiel w spokojny, rodzinny rytuał.
Jesień to dla naszej skóry czas próby. Kaloryfery, suche powietrze, twarda woda, wiatr na spacerach i nagłe zmiany temperatur. U nas najpierw pojawia się swędzenie, potem szorstkie łydki, a na końcu – to dobrze znane „mamo, swędzi mnie!”. Mój pięciolatek ma skórę, która reaguje na wszystko i choć nauczyłam się już rozpoznawać, co mu służy, to znalezienie kosmetyków, które naprawdę działają, a przy tym nie uczulają, to wciąż jak trafienie szóstki w totka. Dlatego, gdy na redakcyjnym biurku wylądowała cała seria Childs Farm OatDerma, postanowiłam przetestować ją nie tylko jako dziennikarka, ale przede wszystkim jako mama. Pomyślałam: spróbujemy. Najwyżej to będzie kolejny zestaw „dla skóry wrażliwej”, który kończy w koszyku na „prawie działało”. Ale nie tym razem. OatDerma – delikatność, która zaczyna się od... króliczka Zanim o samych kosmetykach, muszę wspomnieć o czymś, co od razu mnie ujęło – opakowania. Na każdym z nich widać króliczka Hattie, a obok często pojawia się też pszczółka Dot the Bee, która przewodzi całej farmie Childs Farm. Ten dziecięcy, bajkowy świat ma w sobie coś uroczego, przyjaznego, pozbawionego „plastikowego” przesłodzenia. U nas te rysunki naprawdę działają: Leon pokazuje, że „dziś myjemy się z Hattie”, a kiedy kończymy kąpiel, mówi, że pszczółka już odlatuje „do innej łazienki”. I to jest piękne. Piana, która nie szczypie i pieszczota zamiast mycia W naszym domu kąpiel to zawsze mały teatr. Leon potrafi godzinami negocjować: „Jeszcze minuta!” i „Ale ja nie jestem brudny, tylko zakurzony z placu zabaw!”. A ja z kolei potrafię godzinami szukać kosmetyków, po których kąpiel nie kończy się łzami, szczypaniem ani suchą skórą. Zaczęliśmy więc od OatDerma Bubble Bath – płynu do kąpieli bez zapachu, z owsem i ceramidami. Wlewam do wody, a po chwili pojawia się miękka, mleczna piana. Nie ma tu przesady – to nie „piana jak z reklamy”, ale naturalna lekkość, którą skóra przyjmuje z ulgą. To nie jest kosmetyk, który pachnie gumą balonową czy watą cukrową, ale właśnie dlatego go lubię. Pachnie spokojem. Po kąpieli skóra Leona nie jest ściągnięta, nie ma czerwonych plamek. Woda staje się miękka, a ja mam wrażenie, że jego ciało po prostu odpoczywa. Skóra Leona miękka, gładka i spokojna. A ja nie muszę po wszystkim smarować go kremem „na szybko”, zanim ucieknie do salonu. Mycie bez łez i bez pośpiechu OatDerma Body Wash – żel o konsystencji mleczka to mój mały hit. Delikatny jak woda, a jednocześnie naprawdę skuteczny. Nie pieni się jak szalony, ale zostawia skórę czystą i ukojoną – bez uczucia ściągnięcia. To kosmetyk z kategorii „bez łez” i potwierdzam: działa. Nie szczypie, nawet jeśli ktoś postanowi zrobić w wannie „wodospad prosto w oczy”. I choć jest stworzony z myślą o dzieciach, mam wrażenie, że projektowano go z myślą o rodzicach – tych, którzy chcą zakończyć kąpiel bez awantury i tłumaczenia, że „to tylko trochę szczypie”. Żel ma w sobie coś, co trudno opisać słowami – jest delikatny jak woda, ale działa jak krem. Nie tylko myje, ale też łagodzi i natychmiast przynosi ulgę. To kosmetyk, który daje poczucie bezpieczeństwa i dziecku, i rodzicowi. Szampon, który przywraca spokój skórze głowy Zimą skóra głowy Leona bywa kapryśna – sucha, czasem swędząca, zwłaszcza po dniu w czapce. OatDerma Shampoo to nasze odkrycie. Ma lekką konsystencję, nie pieni się zbyt mocno, ale myje skutecznie. Co ważne – nie szczypie w oczy. Po spłukaniu włosy są miękkie, lekkie i pachną po prostu czystością, a nie chemią. W składzie znów: koloidalna mączka owsiana i ekstrakt z otrębów owsianych, które regenerują i chronią. To szampon, który przywraca równowagę nie tylko skórze, ale i mamie – bo wieczorna kąpiel wreszcie nie kończy się krzykiem. Mleczko do kąpieli – gdy skóra woła o ratunek W dni, gdy skóra Leona jest podrażniona, a ja czuję, że potrzebuje czegoś więcej, wlewam do wody OatDerma Bath Milk. To mleczko nie tworzy piany, tylko delikatnie zmienia wodę w nawilżający roztwór. Bez piany, bez zapachu, za to z wyraźnym efektem „wow”. Po kąpieli jego skóra wygląda tak, jakby była już posmarowana balsamem – jest miękka, elastyczna i spokojna. To produkt, który naprawdę koi, a dla mnie to ratunek na te wieczory, gdy skóra „pali”, a dziecko drapie się z bezsilności. Balsam, który zamienia się w masaż Po kąpieli przychodzi czas na nasz rytuał – masaż. Sięgam po OatDerma Body Moisturiser, nakładam odrobinę w dłonie, żeby się ogrzał, i powoli smaruję jego ciało. To moment, w którym Leon się wycisza, a ja czuję, że dotyk naprawdę ma znaczenie. Rozmawiamy o dniu, o tym, co się wydarzyło, o czym marzył. To nasze „dobranoc”. Ten balsam jest gęsty, ale nie tłusty. Wchłania się szybko, a skóra pozostaje miękka i gładka. W składzie: olej owsiany, masło shea i kakao – trio, które przywraca komfort nawet najbardziej suchej skórze. To kosmetyk, który śmiało mogłabym mieć w swojej kosmetyczce i przyznaję bez wstydu: często go podkradam. Krem do twarzy – mały, ale potężny OatDerma Face Cream to najmniejszy z serii, ale w działaniu – jeden z najmocniejszych. Zimą policzki Leona przypominają suchą mapę świata. OatDerma Face Cream działa jak plaster na chłód i wiatr – lekki, ale treściwy. Wchłania się błyskawicznie, nie pozostawia tłustej warstwy, tylko uczucie ulgi. Zawiera 99% składników pochodzenia naturalnego i naprawdę robi różnicę – po dwóch dniach suche plamki znikają. Seria, która naprawdę działa Wszystkie produkty Childs Farm OatDerma mają wspólny mianownik: łagodność. Nie pachną niczym, nie podrażniają, nie zostawiają uczucia lepkości. Są jak ciepły koc – otulają skórę, przywracają spokój i równowagę. To kosmetyki dla całej rodziny – od noworodka po dorosłych, którzy walczą z suchą skórą po długim dniu. To, co wyróżnia Childs Farm OatDerma, to skład – prosty, czysty i naprawdę skuteczny. Wszystkie produkty łączą koloidalna mączka owsiana i olej owsiany bogaty w ceramidy. To one wzmacniają naturalną barierę skóry, przynosząc ulgę już po pierwszym użyciu. W formułach znajdziemy też masło shea i kakao, które natychmiast odżywiają i wygładzają skórę, oraz naturalne emolienty, dzięki którym utrzymuje nawilżenie nawet do 24 godzin. Nie ma tu miejsca na kompromisy – żadnych siarczanów, silikonów, olejów mineralnych ani zapachu. Wszystkie produkty mają co najmniej 97% składników pochodzenia naturalnego, są wegańskie, testowane dermatologicznie i zatwierdzone przez pediatrów. Efekt? Skóra naprawdę oddycha, jest miękka, spokojna i odporna na jesienno-zimowe przesuszenie. Moja redakcyjna ocena Skóra dziecka – spokojna, gładka, bez śladów suchości. Skóra mamy – wreszcie bez napięcia po prysznicu. Konsystencje – gęste, treściwe, ale łatwe w użyciu. Zapach – brak (i całe szczęście). Wydajność – świetna, bo naprawdę wystarczy odrobina. To jedna z tych serii, po których naprawdę nie chce się wracać do „dorosłych” produktów. Bo jeśli coś jest tak łagodne jak woda, a skuteczne jak krem z apteki, to po co szukać dalej? Childs Farm OatDerma to nie tylko kosmetyki dla wrażliwej skóry. To małe narzędzie bliskości — pretekst, by się zatrzymać, dotknąć, pogłaskać, posłuchać. Wieczorem, w ciepłej łazience pachnącej spokojem, skóra i emocje dostają to samo: ukojenie. Materiał promocyjny marki Childs Farm
Kiedy czapka, kiedy rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Moja ściągawka dla rodziców
Nie ma trudniejszego momentu w roku dla rodziców niż ten, gdy rano stoisz w korytarzu z dzieckiem i zadajesz sobie pytanie: czy to już czas na czapkę, rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Przez lata wychodzenia z dziećmi do przedszkola, szkoły i na plac zabaw stworzyłam własną ściągawkę – prostą, życiową i naprawdę skuteczną.
Poranki pełne dylematów Znam ten moment aż za dobrze. Stoję z kubkiem kawy, za oknem niby świeci słońce, ale termometr pokazuje 8 stopni. Jedno dziecko twierdzi, że jest mu „gorąco” już na sam widok czapki, drugie dramatycznie chowa dłonie w rękawy bluzy. Ja zerkam na prognozę i próbuję wyczuć – czy to jeszcze jesień, czy już przedzimie? Z czasem zrozumiałam, że tu nie chodzi o perfekcyjne dopasowanie ubrania do temperatury, tylko o zdrowy rozsądek i obserwację dziecka. A że jestem mamą czwórki, przetestowałam to w każdych warunkach – od jesiennego wiatru na Mazurach po marcowe pluchy w Warszawie. Czapka: nie wtedy, gdy zimno, tylko gdy wieje Kiedyś zakładałam czapkę „bo tak trzeba”. Dziś wiem, że głowa nie jest aż tak wrażliwa na chłód, jak nasze uszy. Czapka przydaje się przede wszystkim na wiatr, nie na sam chłód. Moja zasada jest prosta: powyżej 10°C – czapka tylko przy silnym wietrze lub jeśli dziecko ma mokre włosy po basenie, od 5°C do 10°C – cienka czapka lub opaska, szczególnie rano, poniżej 5°C – czapka obowiązkowo. Dzieci często się ruszają, biegają, więc szybko się rozgrzewają. Czapka przydaje się głównie w drodze do szkoły czy przedszkola, ale po dotarciu na miejsce dobrze ją zdjąć, żeby się nie przepociły. Warto też pamiętać, że czapka z bawełny lepiej oddycha niż akrylowa, a polarowa osłoni nawet przy silnym wietrze. Osobiście jestem fanką wełny merino, która dla mnie jest całoroczna. Rajstopy pod spodnie – tak, ale nie zawsze To temat, który potrafi wywołać rodzinne wojny. Babcie mówią „załóż rajstopy, bo zmarzniesz”, a dzieci błagają, by tego nie robić. A prawda – jak zwykle – leży pośrodku. Dla mnie granicą jest 5°C. Powyżej tej temperatury – jeśli dziecko idzie do przedszkola, w którym spędzi większość dnia w ciepłej sali, wystarczą dresy lub spodnie z grubszego materiału. Poniżej 5°C – rajstopy lub legginsy pod spodnie to świetne rozwiązanie, szczególnie u młodszych dzieci, które dużo siedzą lub mniej się ruszają. Przy temperaturach bliskich zeru – warto wybrać spodnie typu softshell lub narciarskie na cienkiej podszewce – zastąpią dwie warstwy i pozwolą uniknąć przegrzania. W praktyce najczęściej sprawdza się metoda „na cebulkę”: cienkie rajstopki lub legginsy, a na to dresy albo spodnie z polarem. Dzięki temu, jeśli w ciągu dnia zrobi się cieplej, dziecko może łatwo się rozebrać. Rękawiczki? Zanim zacznie szczypać w palce To, że dziecko marznie w dłonie, nie zawsze oznacza, że jest zimno. U dzieci krążenie bywa mniej efektywne niż u dorosłych, dlatego rękawiczki warto mieć zawsze pod ręką, nawet jeśli rano wydaje się jeszcze ciepło. Mój sprawdzony sposób: Poniżej 8°C – cienkie rękawiczki z bawełny lub dzianiny. Od 3°C w dół – polarowe lub wodoodporne, najlepiej z zapięciem na rzep. Przy wietrze lub wilgoci – obowiązkowo rękawiczki, nawet jeśli termometr pokazuje więcej. Najgorszy moment to ten, gdy dziecko wraca z placu zabaw z czerwonymi palcami i płacze, że boli. Zimą nie czekam, aż „naprawdę zrobi się zimno”. Rękawiczki to drobiazg, który potrafi uratować dzień. Zasada numer jeden: nie ubieraj dziecka cieplej niż siebie Kiedyś mój pediatra powiedział mi coś, co zapamiętałam na zawsze: „Nie ubieraj dziecka cieplej, niż sama byś się ubrała, wychodząc w tym samym czasie na spacer”. To proste, a jednocześnie genialne. Dzieci biegają, skaczą, noszą ciężkie plecaki – ruszają się dużo więcej niż my. Dlatego jeśli nam w kurtce jest komfortowo, im w tej samej będzie najpewniej za ciepło. Dodatkowo warto pamiętać, że przegrzanie często kończy się gorzej niż lekkie wychłodzenie – spocone dziecko, które zdejmie kurtkę w szatni, szybciej się przeziębi. Dzieci uczą się odczuwać temperaturę Z biegiem lat zauważyłam coś jeszcze – dzieci same potrafią ocenić, czy jest im zimno. Tylko musimy im na to pozwolić. Zamiast decydować za nie, pytam: „Wolisz czapkę czy kaptur?”, „Założyć rajstopy czy grubsze spodnie?”. To uczy ich słuchania swojego ciała i podejmowania decyzji – małych, ale ważnych. Dziś moje dzieci same potrafią powiedzieć, że „na rower trzeba czapkę”, a „na spacer wystarczy bluza i kaptur”. A ja z dumą patrzę, że wreszcie nie muszę już co rano stawać przed dylematem „czapka czy nie”. Na koniec – trochę luzu Rodzicielstwo to ciągła nauka balansowania – między rozsądkiem a intuicją, troską a zaufaniem. W ubraniach też. Więc jeśli pewnego dnia twoje dziecko wyjdzie bez czapki, a ty zamarzniesz z niepokoju – spokojnie. To nie jest koniec świata. W najgorszym wypadku wróci z chłodnym nosem i nowym doświadczeniem. A ty będziesz o krok bliżej, by odpuścić tam, gdzie naprawdę można.
Twoje dziecko nie lubi czesania włosów? Lulka pokaże, że to może być magia
Twoje dziecko ucieka na widok szczotki? Nowa bajka „Lulka i Zaczarowany Grzebień” pokazuje, że czesanie może być spokojne i nawet… magiczne. Sprawdź, jak Lulka pomaga rozplątać włosy i emocje.
Niektóre dzieci wolą nawet mycie zębów od czesania włosów. A wystarczy jeden supełek, by poranek zamienił się w dramat — z łzami, krzykiem i ucieczką spod szczotki. Dlatego powstała ta bajka. „Lulka i Zaczarowany Grzebień” to nowy odcinek cyklu Dobranocki z Lulką, który w niezwykły sposób oswaja temat pielęgnacji i pokazuje, że czesanie może być spokojnym, a nawet… magicznym rytuałem. Twoje dziecko nie lubi czesania włosów? Zamiast walki o każdy supełek — oddech i czułość. W bajce Lulka spotyka gwiazdkę o poplątanych promieniach. Każdy z nich boli, gdy ktoś próbuje go rozplątać. Ale Lulka zna sekret: to nie grzebień jest zaczarowany, tylko sposób, w jaki go używamy. Uczy więc gwiazdkę czesać powoli, od końcówek, z oddechem i cierpliwością. Krok po kroku supełki znikają i zamiast łez pojawia się blask. To historia, która pomaga dzieciom zobaczyć czesanie w nowy sposób – nie jako przykry obowiązek, ale gest troski i spokoju. „Najpierw powoli, od końcówki. Tak łatwiej rozplątać mały supełek, a nie ciągnąć za cały promień” – mówi Lulka. Bajka, która rozplątuje nie tylko włosy „Lulka i Zaczarowany Grzebień” to nie tylko opowieść o pielęgnacji. To lekcja cierpliwości i delikatności – również wobec siebie. Podczas słuchania dziecko: uczy się oddychać spokojnie i rozluźniać ciało, rozumie, że cierpliwość nie boli, oswaja temat czesania włosów bez stresu i łez. To bajka, którą warto włączyć przed snem albo rano — zanim chwycicie za szczotkę. Dla dzieci i rodziców, którzy chcą mniej nerwów przy czesaniu „Lulka i Zaczarowany Grzebień” pomaga dzieciom odkryć, że pielęgnacja może być przyjemnością. Uczy czułości wobec własnego ciała i pokazuje, że magia naprawdę dzieje się wtedy, gdy robimy coś powoli i z miłością. 🎧 Obejrzyj też inne odcinki na YouTube Mamotoja.pl.
Kids Market – nowe targi dla rodzin, które cenią piękno i polski design
25 października w Warszawie odbędzie się pierwsza edycja wyjątkowego wydarzenia – Kids Market. To coś więcej niż targi. To spotkanie ludzi, dla których rodzicielstwo, estetyka i jakość idą w parze. Mamotoja.pl jest patronem medialnym wydarzenia.
Z potrzeby, pasji i… macierzyństwa Kids Market powstało z potrzeby – potrzeby spotkania, inspiracji i przestrzeni, w której można odetchnąć od komercyjnych halowych imprez. Pomysł zrodził się z obserwacji rynku produktów dla mam i dzieci, który w ostatnich latach zachwyca jakością, designem i autentycznością. Za projektem stoją organizatorki znane wcześniej z wellbeingowych targów Well Warsaw – wydarzenia skupionego wokół kobiecego dobrostanu. Teraz postanowiły pójść krok dalej i stworzyć coś dla całych rodzin. – Ludzie potrzebują spotkań, które niosą wartość i emocje – mówią pomysłodawczynie. – Kids Market jest dla tych, którzy cenią piękno, spokój i lokalność. Dla mam, które wybierają świadomie – zarówno dla swoich dzieci, jak i dla siebie. W sercu Warszawy, w wyjątkowej atmosferze Pierwsza edycja targów Kids Market odbędzie się 25 października 2025 roku w kultowym Domu Handlowym Mysia 3 – w przestronnej, jasnej sali na ostatnim piętrze budynku. To miejsce samo w sobie ma charakter i styl, który idealnie współgra z ideą wydarzenia: kameralnie, estetycznie, z dbałością o każdy detal. Organizatorki podkreślają, że zależało im na stworzeniu przestrzeni, która nie przytłacza, ale zaprasza. Takiej, w której można porozmawiać z twórcami marek, dotknąć produktów, napić się dobrej kawy i po prostu miło spędzić czas z dziećmi. Co znajdziecie na Kids Market Na odwiedzających czeka starannie dobrana selekcja polskich marek premium – tych, które tworzą z pasją i sercem. Wśród nich znajdzie się m.in. warszawski concept store MUMA CONCEPT, który przygotował zimową wyprzedaż topowych dziecięcych marek. Na miejscu będzie można znaleźć: ubrania, akcesoria i zabawki dla dzieci, produkty i akcesoria dla mam – od pielęgnacji po modę, przestrzeń relaksu i rozmów (m.in. ze specjalistkami – położną i seksuolożką), kącik zabaw dla najmłodszych stworzony przez Wooden Story, miejsce do karmienia, pyszną kawę i spokojną atmosferę, której często brakuje podczas rodzinnych wydarzeń. Całość dopełni nowoczesna, subtelna aranżacja – przemyślana w każdym detalu. Nie będzie tu głośnych stoisk i neonowych reklam, za to dużo światła, naturalnych materiałów i ciepła. Dlaczego warto? Kids Market to nie tylko miejsce zakupów. To przestrzeń spotkań, inspiracji i wspólnoty – dla rodziców, którzy chcą wybierać mądrze i otaczać się rzeczami z historią. To również wsparcie dla młodych, często kobiecych biznesów, które łączą macierzyństwo z pasją i ciężką pracą. Jak podkreślają organizatorki: Chcemy promować polskie marki, dać przestrzeń rzemieślnikom, połączyć świadomych rodziców z twórcami, którzy stawiają na design, ekologię i jakość. Kids Market to wydarzenie, które łączy zakupy, inspiracje i poczucie wspólnoty. 📍 Kids Market – szczegóły wydarzenia Gdzie: Mysia 3, Warszawa Kiedy: 25 października 2025 (sobota) Godziny: 11:00–19:00 Wstęp: wolny Mamotoja.pl z dumą obejmuje patronat nad pierwszą edycją Kids Market. Spotkajmy się w miejscu, w którym rodzicielstwo spotyka się z pięknem, a zakupy z emocją.
Hormony bez tabu. Vichy i dr Agnes Frankel ruszają z projektem Hormonall
W warszawskiej restauracji Pod Gigantami odbyło się poruszające spotkanie dr Agnes Frankel i Vichy Laboratoires, poświęcone hormonalnej świadomości kobiet. Przedstawiono wyniki badań – większość kobiet mierzy się samotnie ze skutkami zmian hormonalnych.
Spotkanie dr Agnes Frankel i Vichy w Warszawie W restauracji Pod Gigantami w Warszawie odbyło się wyjątkowe wydarzenie zainicjowane przez dr n. med. Agnes Frankel – lekarkę, specjalistkę medycyny estetycznej i anti-aging oraz założycielkę Dr. Frankel's Clinic. Tematem spotkania była hormonalna świadomość kobiet oraz wpływ hormonów na zdrowie, wygląd i samopoczucie. Do współpracy zaproszono markę Vichy Laboratoires, która wspólnie z organizacją Wellbeing of Women stworzyła platformę edukacyjną Hormonall: Wszyscy Razem dla dobrego samopoczucia kobiet. W wydarzeniu uczestniczyły m.in. aktorka Marieta Żukowska – ambasadorka Dr. Frankel's Clinic, przedstawicielka Vichy Aleksandra Siuda oraz Joanna Sokołowska-Pronobis, która moderowała rozmowę z zaproszonymi gośćmi. Wyniki badania KANTAR o zdrowiu kobiet Podczas spotkania zaprezentowano wyniki globalnego badania przeprowadzonego przez instytut KANTAR wśród ponad 2000 kobiet. Z zebranych danych wynika, że 2 na 3 kobiety doświadcza problemów związanych ze zmianami hormonalnymi i często pozostają z tym same. Aż 70% ankietowanych kobiet wskazało, że zmiany hormonalne wpływają na ich codzienne funkcjonowanie. Wiele uczestniczek badania wyraziło potrzebę dostępu do rzetelnych informacji oraz otwartej rozmowy na tematy hormonalne. W odpowiedzi na te potrzeby uruchomiono platformę edukacyjną Hormonall, której celem jest szerzenie wiedzy i wsparcie informacyjne dla kobiet oraz ich otoczenia. Czym jest platforma Hormonall i jak działa? Hormonall (www.hormonall.com) to bezpłatna platforma edukacyjna dostępna w języku polskim. Powstała z inicjatywy Vichy Laboratoires we współpracy z organizacją Wellbeing of Women. Oferuje cztery interaktywne szkolenia, każde trwające około 15 minut. Materiały edukacyjne są przygotowane przez specjalistów z różnych dziedzin i skierowane nie tylko do kobiet, ale również do ich bliskich – partnerów, rodziców i przyjaciół. Celem jest wspólne budowanie zrozumienia dla procesów hormonalnych i poprawa jakości życia. Hormony a wygląd i samopoczucie – głos ekspertek Dr Agnes Frankel podkreśliła znaczenie holistycznego podejścia do zdrowia kobiet. Wskazała, że hormony mają realny wpływ na wygląd skóry oraz codzienne funkcjonowanie organizmu. Zaznaczyła, że szczególnie istotny jest estrogen, który wpływa m.in. na poziom kolagenu, elastyczność i nawilżenie skóry. W swoim wystąpieniu zwróciła uwagę na konieczność świadomego wspierania organizmu i reagowania na zmiany hormonalne, zanim pojawią się widoczne objawy. Jej podejście zakłada równoczesne uwzględnianie stylu życia, reakcji na stres oraz kondycji skóry. Edukacja hormonalna kobiet – szkolenia online od Vichy Platforma Hormonall oferuje szkolenia zaprojektowane z myślą o prostym i przystępnym przekazaniu wiedzy o hormonach. Aleksandra Siuda z Vichy podkreśliła, że edukacja jest fundamentem dla lepszego samopoczucia kobiet. Krótkie moduły tematyczne zostały opracowane tak, by wspierać kobiety w różnych etapach życia. Zawarte tam informacje pomagają zrozumieć zmiany hormonalne i świadomie wspierać swój organizm. Dostęp do materiałów jest bezpłatny i nie wymaga rejestracji. Ambasadorka kampanii, Marieta Żukowska, przyznała, że współpraca z dr Frankel pomogła jej lepiej zadbać o siebie i świadomie dbać o swoje zdrowie. Podkreśliła znaczenie relacji z własnym ciałem i wpływu hormonów na codzienny komfort życia.
Dobranocka, która naprawdę uspokaja. Zamiast ekranów i nerwów – „Lulka i zegar ciszy”
„Mamo, ja nie mogę zasnąć. Myśli za szybko biegają” – powiedział mój 5-latek. Otworzyłam wtedy „Lulkę” i zaczęłam czytać bajkę o Zegarze Ciszy. Nie uwierzycie, co się wydarzyło po kilku minutach.
Od kiedy pamiętam, wieczory bywają u nas wyzwaniem. Zmęczenie, przebodźcowanie, milion spraw jeszcze do domknięcia i dziecko, które niby leży w łóżku, ale co chwilę zmienia pozycję, przypomina sobie, że jest głodne, spragnione, że jutro trzeba zabrać piórnik, a pluszak musi „zobaczyć coś jeszcze w pokoju”. Brzmi znajomo? Tego wieczoru było podobnie. Do momentu, aż sięgnęłam po bajkę z serii „Dobranocki z Lulką” – konkretnie odcinek „Lulka i Zegar Ciszy”. Nie „idź spać”, tylko „chodź, polecimy” Zaczęłam czytać. Najpierw relaksacyjne wejście – proste, miękkie słowa: „Ułóż się wygodnie. Zamknij oczka, jeśli chcesz. Zrób trzy powolne oddechy…” – i już wtedy zobaczyłam, że moje dziecko zaczyna oddychać inaczej. Głębiej. Wolniej. A potem pojawiła się Lulka. Mała dziewczynka z krainy wyobraźni, która zabiera bohaterkę bajki – Zosię – do doliny, gdzie czas płynie wolno, zegary śpią, a każda minuta jest jak ciepły koc. W tej bajce nie ma nakazów, pośpiechu, przymusu. Jest zaproszenie do zatrzymania. Do zanurzenia się w rytmie oddechu i bycia tu i teraz. Co się dzieje, gdy bajka uczy oddychać Bajka nie tylko opowiada, ale uczy dzieci regulować emocje. Lulka mówi: – Wdech: minuta przychodzi. Wydech: minuta odchodzi. A Zosia (razem z nią moje dziecko) zaczyna oddychać w rytmie tej kołysanki. To nie jest zwykła opowiastka. To terapeutyczny rytuał. Przemyślane słowa. Metafory, które działają jak medytacja. Zegar bez wskazówek. Klepsydra, z której nie sypie się piasek, tylko świetliste płatki. Drzewo, na którym rosną zatrzymane chwile. I wszystko to prowadzi do jednego: ukojenia. „Mam czas. Nie muszę się spieszyć” W świecie, który każe dzieciom (i dorosłym) „szybciej, lepiej, więcej”, ta bajka mówi: – Możesz zwolnić. Masz prawo odpocząć. Zosia, bohaterka opowieści, dostaje zegarek z pływającą rybką zamiast wskazówek. Zamiast tykania – delikatny szept: „dobranoc”. Taki zegar nie odmierza czasu, tylko pozwala go poczuć. Wiecie, co zrobiło moje dziecko po tej bajce? Zamiast zadawać kolejne pytania, powiedziało tylko: – Mamo, daj jeszcze raz „wdech: minuta przychodzi, wydech: minuta odchodzi”… I zasnęło. Spokojnie. Naprawdę spokojnie. Czy to działa za każdym razem? Nie będę udawać, że od tego momentu wszystkie nasze wieczory wyglądają jak z reklamy kaszmiru i olejku lawendowego. Ale wiem jedno: od kiedy mamy Lulkę i Zegar Ciszy, wieczory są łagodniejsze. Mniej napięcia. Więcej bliskości. A ja… też się uczę. Uczę się siadać przy łóżku bez telefonu, mówić mniej, oddychać więcej. Być z moim dzieckiem nie tylko „na dobranoc”, ale w dobranoc. Dobranocka, która działa jak kocyk na serce Jeśli szukasz bajki, która nie tylko wyciszy, ale też nauczy Twoje dziecko samoregulacji, empatii i uważności – „Lulka i Zegar Ciszy” to złoto. To coś więcej niż bajka. To wieczorny rytuał. Mała podróż do Krainy Spokojnego Czasu, do której – jak się okazuje – mamy klucz na wyciągnięcie ręki. Wdech – mam czas. Wydech – śpię. Dobranoc.
„Lulka i Deszcz Gwiazd” – bajka na dobranoc, która koi dziecięce lęki
Wieczorne zasypianie bywa trudne – cienie na ścianach wyglądają groźnie, a dziecięca wyobraźnia pracuje pełną parą. Nowy odcinek serii „Lulka z Księżyca” pokazuje, jak zamienić strach w poczucie bezpieczeństwa. To nie tylko bajka, ale też ćwiczenie relaksacyjne, które pomaga dzieciom zasnąć spokojnie i bez lęku.
Cienie, które przestają straszyć W odcinku „Lulka i Deszcz Gwiazd” mały Leon boi się cieni pojawiających się w jego pokoju. Na szczęście z pomocą przychodzi Lulka – magiczna przewodniczka w pelerynie usianej gwiazdami. Pokazuje chłopcu, że wystarczy spokojny oddech i odrobina wyobraźni, by nadać kształt temu, co wydaje się groźne. Cienie zamieniają się w przyjazne liście, rybki czy wstążki. Podróż do Krainy Cichych Świateł Razem z Lulką Leon wyrusza Mostem Snu do niezwykłej krainy, w której cień i światło żyją obok siebie. To właśnie tam poznaje Drzewo Lekkich Westchnień, Rzekę Ciepłych Snów czy Łąkę Szeptów, która uczy słowa oswajającego strach: „powoli”. W tej magicznej przestrzeni każdy może utkać swój Baldachim Odwagi – ochronną siatkę z gwiezdnych nici, która daje spokój i poczucie bezpieczeństwa przed snem. Proste ćwiczenia oddechowe dla dzieci Nowy odcinek „Lulki z Księżyca” łączy baśniową opowieść z prostymi technikami relaksacyjnymi. Dzieci uczą się powtarzać rytm oddechu i krótkie słowa: „Widzę – rozumiem” „Jestem bezpieczny – odpuszczam” Dzięki temu łatwiej się wyciszają, a wieczorne zasypianie staje się spokojnym rytuałem. Dlaczego warto oglądać Lulkę z dzieckiem? pomaga oswoić dziecięce lęki, wspiera budowanie wieczornego rytuału, łączy bajkę z praktyką mindfulness dla najmłodszych, daje rodzicom i dzieciom wspólną chwilę bliskości. „Lulka i Deszcz Gwiazd” to bajka, która uczy, że nawet najmniejsze gwiazdki potrafią rozproszyć największe cienie. Włącz ją wieczorem, oddychaj razem z dzieckiem i pomóż mu zasnąć spokojnie – pod własnym Baldachimem Odwagi. Seria „Lulka z Księżyca” powstała po to, by pomagać dzieciom oswajać emocje: strach, złość, poczucie samotności czy właśnie tęsknotę. To nie tylko opowieści, ale też małe ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne. Całość zobaczysz tu: Dobranocki z Lulką.
Co zrobić, gdy dziecko tęskni? Bajka „Lulka i Pudełko Tęsknoty” działa jak lekarstwo
Dzieci tęsknią inaczej niż dorośli. Dla nas „jutro” to po prostu kolejny dzień, dla nich – cała wieczność. Dlatego tęsknota potrafi boleć, jakby ktoś wsadził do gardła mały, ciężki kamyk. Właśnie o tym opowiada najnowsza bajka z serii „Lulka z Księżyca”. I naprawdę działa jak lekarstwo.
Tęsknota w dziecięcym świecie Pamiętam, jak moja córka po raz pierwszy tęskniła za babcią. Wydawało mi się, że to tylko chwilowe marudzenie, ale jej łzy i to, jak mocno kurczowo ściskała ulubioną maskotkę, pokazały mi coś więcej. Dla dziecka brak ukochanej osoby to nie „krótkie czekanie”. To emocja, która potrafi przytłoczyć całym ciężarem. Dzieci często nie umieją jeszcze nazwać tego, co czują. Dlatego tęsknota może zamieniać się w złość, płacz albo wycofanie. A my, dorośli, nie zawsze wiemy, jak im wtedy pomóc. Lulka i jej magiczne Pudełko Tęsknoty Tu z pomocą przychodzi bajka „Lulka i Pudełko Tęsknoty”. To niezwykła opowieść o Hani, która czeka na babcię. Kiedy ta nie przyjeżdża, dziewczynka czuje w gardle ciężki kamyk. I właśnie wtedy pojawia się Lulka – mała, księżycowa bohaterka, która potrafi oswajać trudne emocje. W bajce Lulka pokazuje dziecku pudełko, do którego można wkładać wspomnienia i listy dla bliskiej osoby. Zamiast ciężkiego kamienia w sercu pojawia się światło – ciepłe i kojące. To przepiękna metafora, która uczy, że tęsknota nie musi być tylko bolesna. Może stać się okazją do przypominania sobie dobrych chwil i budowania wewnętrznej siły. Dlaczego ta bajka działa? „Lulka i Pudełko Tęsknoty” nie jest zwykłą bajką na dobranoc. To opowieść, która uczy dziecko radzenia sobie z emocjami. Pokazuje, że: tęsknota jest normalna i każdy jej doświadcza, można ją oswoić poprzez wspomnienia, oddech i symboliczne rytuały, wspólne czytanie bajki staje się dla dziecka bezpiecznym miejscem do mówienia o uczuciach. Rodzice, którzy już posłuchali tego odcinka, podkreślają, że bajka działa jak uspokajający rytuał. Dzieci łatwiej zasypiają, a ich smutek „topnieje” – dokładnie tak, jak w historii Hani. Lekarstwo na smutek, które znajdziesz pod ręką Nie zawsze możemy skrócić dziecku czas czekania. Ale możemy dać mu coś, co pomoże poradzić sobie z emocjami. Bajka „Lulka i Pudełko Tęsknoty” to właśnie taki prezent – jak lekarstwo na tęsknotę. Możesz posłuchać jej razem z dzieckiem przed snem, a potem zaproponować, żeby stworzyło własne „pudełko tęsknoty” w domu. To może być mała szkatułka, do której włoży rysunki, karteczki czy kamyczki – wszystko, co przypomina o bliskiej osobie. Bajka, która wspiera emocje najmłodszych Seria „Lulka z Księżyca” powstała po to, by pomagać dzieciom oswajać emocje: strach, złość, poczucie samotności czy właśnie tęsknotę. To nie tylko opowieści, ale też małe ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne. Całość zobaczysz tu: Dobranocki z Lulką. Może i Twoje dziecko dzięki tej bajce poczuje, że tęsknota nie musi boleć – że można ją przemienić w światło, które rozgrzewa serce.
Czy istnieją zdrowe słodycze? Ekspertka nie pozostawia wątpliwości
Zdrowe batoniki, fit ciastka i słodkie przekąski dla dzieci – czy naprawdę są lepsze od zwykłych słodyczy? Dietetyczka mówi wprost: obalamy mity o cukrze.
Słodycze w diecie dziecka: zakazy, złoty środek i rodzicielski chaos W tym odcinku bierzemy pod lupę temat, który zna każdy rodzic – cukier w diecie dziecka. Jedni wprowadzają totalny zakaz, inni mówią „dzieciństwo musi mieć smak”, a większość gubi się w gąszczu porad i sprzecznych badań. Naszą gościnią jest Agata Gwiazdowska – mama 5-letniej Heleny, kulinarna pasjonatka, promotorka zdrowego podejścia do jedzenia i twórczyni, którą na Instagramie śledzi ponad 43 tysiące osób. Rozmawiamy o tym, czy w ogóle da się znaleźć „słodki złoty środek” między zakazami a pełną swobodą. W odcinku usłyszysz m.in.: Jak wygląda podejście Agaty do słodyczy w życiu jej córki? Czy zamienniki słodyczy naprawdę są zdrowe? Jak reagować, gdy ktoś daje dziecku cukierka bez pytania? Dlaczego zakazy mogą wywołać odwrotny efekt? Jakie produkty warto mieć w domu, by unikać sklepowych słodyczy? Oglądaj i subskrybuj „Mamy to!” na YouTube Mamotoja!
Magiczny sposób na wyciszenie dziecka przed snem. Lulka wraca z nowym odcinkiem
Twoje dziecko przed snem nie może przestać myśleć o tym, co wydarzy się jutro? Nowy odcinek „Lulka z Księżyca” – Lulka i Słoik Szeptów – to bajka, która pokazuje dzieciom, jak odkładać myśli do magicznego słoiczka i zasypiać spokojnym snem.
Każdy rodzic to zna – trudne wieczorne usypianie „Mamo, a jeśli pani zapyta mnie z czytanki?”, „Czy zdążę dokończyć rysunek?”, „A jeśli kapcie będą za małe?” – takie pytania dzieci potrafią sypać przed snem jak z rękawa. I zamiast odpoczywać, ich głowy kręcą się jak karuzela. Znasz to ze swojego domu? Wieczorne rozbiegane myśli to częsty problem – dzieci martwią się szkołą, przedszkolem czy relacjami z rówieśnikami. Efekt? Trudności z zaśnięciem, pobudzone ciało i narastająca frustracja zarówno u dziecka, jak i u rodzica. Bajka, która uczy dzieci „odkładać” troski W najnowszym odcinku serii Lulka z Księżyca poznajemy Słoik Szeptów – magiczne miejsce, w którym każda myśl dostaje swoje łóżeczko. Bohaterka bajki, Ania, razem z Lulką oddaje do słoiczka wszystkie swoje zmartwienia: o zadanie domowe, koleżankę z klasy czy zagubiony worek na w-f. Dzięki temu wieczorem ciało Ani staje się spokojne, a w brzuchu zamiast „wiatraczka” pojawia się przyjemne ciepło. To piękna metafora, którą dzieci mogą wykorzystać także we własnym życiu. Dlaczego warto posłuchać z dzieckiem? Pomaga oswoić lęki i niepokoje – dziecko uczy się, że każda myśl ma swoje miejsce. Ułatwia zasypianie – bajka wprowadza techniki oddechowe i relaksacyjne. Buduje poczucie bezpieczeństwa – pokazuje, że nie trzeba wszystkiego kontrolować przed snem. To wspólny rytuał – słuchanie „Lulki” może stać się pięknym elementem wieczornego wyciszenia w całej rodzinie.
Wypalone macierzyństwem. Dlaczego matki cierpią w ciszy?
Macierzyństwo potrafi wypalić jak najcięższa praca, a jednak wciąż boimy się o tym mówić. Za poczuciem winy i maską uśmiechu kryją się historie tysięcy kobiet, które nie mają już siły.
Byłam pewna, że dam radę. Że macierzyństwo, nawet w trudnych momentach, zawsze będzie źródłem siły i sensu. Tymczasem pewnego dnia obudziłam się i nie miałam siły wstać z łóżka. Nie chodziło o bezsenność czy przeziębienie. To było coś głębszego – jakby ktoś wyciągnął ze mnie całą energię. I wtedy po raz pierwszy pomyślałam: jestem wypalona. Wypalona macierzyństwem. Temat, którego się wstydzimy O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głośno. Mamy raporty, badania, kampanie społeczne. Możemy przyznać, że praca nas przerosła i potrzebujemy przerwy. Ale czy któraś matka odważyła się powiedzieć: „Nie daję już rady. Macierzyństwo mnie wypaliło”? To wciąż tabu. Bo przecież matka powinna kochać bezwarunkowo, być cierpliwa, uśmiechnięta, wdzięczna za każdy dzień. A jeśli mówi inaczej – od razu pojawia się etykietka: wyrodna, niewdzięczna, egoistka. Dlatego milczymy. I to milczenie boli bardziej niż zmęczenie. Magda: „Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował” Magda jest mamą trójki dzieci. Działa na autopilocie i coraz częściej łapie się na tym, że nic nie sprawia jej radości. Jej historia pokazuje codzienne przeciążenie i brak wsparcia, które prowadzą do cichego wypalenia. – Mam wrażenie, że od pięciu lat nie spałam spokojnie ani jednej nocy. Rano działam jak robot – śniadanie, przedszkole, szkoła, praca, zakupy, kolacja, kąpiel. Wieczorem padam na sofę, a w głowie wciąż mam listę zadań. Kiedyś lubiłam się malować, spotykać z koleżankami. Dziś nawet nie wiem, co lubię. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie pyta, jak ja się czuję. Słyszę tylko: ‘dzieci są zdrowe, dom stoi, to czego chcesz więcej?’. A ja czasem chciałabym tylko, żeby ktoś się mną zaopiekował, choć przez chwilę. Jak psychologia definiuje wypalenie macierzyńskie? Psycholożka Wiktoria Król podkreśla, że samo pojęcie „wypalenie macierzyńskie” nie funkcjonuje w oficjalnej klasyfikacji medycznej. – Traktujemy je jako stan, a nie chorobę, ale stan, który może prowadzić np. do depresji. Już wiemy, że podobnie jak wypalenie zawodowe, staje się bardzo ważnym terminem określającym problem, który rozwija się w związku ze zmianami społecznymi, kulturowymi i psychicznymi – mówi ekspertka. Dodaje, że wypalenie różni się od zwykłego zmęczenia tym, że trwa długo i nieprzerwanie. – Zmęczenie to naturalny element codzienności mamy. Wypalenie oznacza, że kobieta nie ma już siły, by mierzyć się z zadaniami wobec dziecka. Karolina: „Pod spodem czuję się jak wypalona zapałka” – Zostałam sama w ciąży. Na początku mobilizowało mnie to, że muszę być dzielna dla córki. Ale po dwóch latach ciągłej walki – o pieniądze, o żłobek, o energię – czuję, jakbym już nie miała siły. Najgorsze są wieczory. Córka śpi, a ja siedzę na kanapie i mam pustkę w środku. Zdarza się, że płaczę bez powodu. Potem wstaję rano i zakładam maskę: uśmiech, cierpliwość, dobra zabawa. Ale pod spodem czuję się jak wypalona zapałka. Nikt nie przygotował mnie na to, że macierzyństwo może tak boleć samotnością. Karolina to jedna z tysięcy kobiet, które dźwigają samotne macierzyństwo. Jej opowieść pokazuje, jak mocno poczucie izolacji i brak partnera potęgują wypalenie. Jak rozpoznać pierwsze sygnały? – Przede wszystkim przewlekłe zmęczenie, ciągłe poczucie wyczerpania psychicznego i fizycznego. Kobiety często mówią: „czuję się jak wypluty balon, jak cień samej siebie”. Dochodzi utrata zainteresowań i ogólnej radości, poczucie przytłoczenia i częste zmiany nastrojów. Typowe są też problemy ze snem i apetytem, wycofanie z życia społecznego, izolowanie się od dziecka – wylicza psycholożka. Ewa: „Udaję przed wszystkimi, że daję radę” – Zawsze byłam cierpliwa, spokojna. Wydawało mi się, że wychowanie córki będzie naturalne. Aż stała się nastolatką i nagle wszystko się rozsypało. Córka zamknęła się w pokoju, przestała ze mną rozmawiać. Każde nasze spotkanie kończy się kłótnią. W pracy mam projekty, które mnie przerastają, w domu mur nie do przebicia. Zdarza się, że siedzę w samochodzie przed blokiem i nie mogę zebrać się, by wejść do środka. Udaję przed wszystkimi, że daję radę, ale w środku czuję tylko pustkę i wściekłość. Ewa, mama nastolatki, doświadcza wypalenia innego rodzaju – nie tyle wynikającego z opieki nad małym dzieckiem, ile z kryzysu w relacji i braku poczucia sensu. Skąd bierze się wstyd i poczucie winy? – Kobietom wciąż trudno przychodzi sięganie po pomoc, przyznanie się, że nie dają rady. To efekt wzorców kulturowych: „ja radziłam sobie sama” albo „inne matki dają radę”. Społecznie oczekuje się od kobiety, że będzie silna, piękna, kochająca i rozwijająca się zawodowo – dużo jak na jedną osobę – tłumaczy Wiktoria Król. Psycholożka dodaje, że matki często nadmiernie się krytykują i nie doceniają swojego wysiłku. – Pojawia się przekonanie: zawiodłam dziecko, jestem niewystarczająca. To rodzi poczucie winy i samotność. Konsekwencje wypalenia macierzyńskiego – Wypalenie, które nie jest leczone, może przerodzić się w depresję, ale też zaburzać więź między mamą a dzieckiem. Dziecko, którego potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane, w przyszłości może mieć trudności w relacjach. Dla kobiety to często poczucie niskiej wartości i przekonanie: „coś jest ze mną nie tak” – wyjaśnia psycholożka. Co możemy zrobić? – Odpowiedzią jest wspierająca, nieoceniająca rozmowa i zachęcanie do szukania profesjonalnej pomocy. Mamy powinny czuć, że nie są gorsze, jeśli proszą o wsparcie. Najgorsze, co może je spotkać, to poczucie opuszczenia w tak trudnej sytuacji – podkreśla Wiktoria Król. Ekspertka wskazuje też praktyczne kroki: proś o pomoc – to nie słabość, to siła, pozwól sobie na odpoczynek – dzieci potrzebują matki żywej, nie perfekcyjnej, mów głośno o swoich granicach – to daje przykład także dzieciom, nie bój się terapii czy grup wsparcia – rozmowa naprawdę leczy. Nie jesteś sama Historie Magdy, Karoliny i Ewy są różne, ale łączy je jedno: wypalenie macierzyńskie nie wybiera. Dotyka matek młodych i dojrzałych, w związkach i samotnych, spełnionych zawodowo i tych na urlopie wychowawczym. Dziś wiem jedno – nie jesteśmy wyjątkami. Wypalenie macierzyńskie to nie wstyd, tylko sygnał, że potrzebujemy zmiany. Nie czyni nas złymi matkami. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że jesteśmy ludźmi, którzy mają prawo do słabości. I wierzę, że im głośniej będziemy o tym mówić, tym mniej kobiet będzie cierpiało w ciszy.
Ta bajka pomoże twojemu dziecku zasnąć. „Lulka i Kolorowy Wiatrak” to taniec emocji przed snem
Czasem ciało dziecka nie chce się zatrzymać – nawet gdy oczy się zamykają. Właśnie wtedy pojawia się Lulka i jej magiczny wiatraczek. Bajka „Lulka i Kolorowy Wiatrak” to czwarty odcinek cyklu, który uczy najmłodszych, jak wyciszyć emocje i spokojnie zasnąć.
Emocje, które nie chcą zasnąć Każdy rodzic zna ten wieczór: dziecko tańczy, skacze, śmieje się, a gdy nadchodzi pora snu, jego ciało wciąż żyje rytmem dnia. Rączki drgają, nóżki nie chcą się uspokoić, a w głowie wciąż kręci się muzyka. Dokładnie tak było z bohaterką bajki – Hanią. Na ratunek przychodzi Lulka – postać z księżyca, która wprowadza dzieci do świata wyobraźni i spokoju. Tym razem przynosi ze sobą niezwykły przedmiot: kolorowy wiatraczek. Wiatraczek pełen emocji Każdy płatek wiatraka ma inny kolor i symbolizuje inną emocję: żółty – radość, czerwony – złość, niebieski – smutek, zielony – spokój. Z każdym oddechem Hania uczy się, że emocje mogą zatańczyć, a potem odpocząć. Razem z Lulką dmucha w wiatraczek i obserwuje, jak kolory wirują, łagodnieją, a w końcu znikają. To metafora wieczornego oswajania uczuć: można się zezłościć, zatęsknić, ucieszyć – a potem pozwolić tym emocjom zasnąć. Bajka – ćwiczenie oddechowe dla dzieci „Lulka i Kolorowy Wiatrak” to nie tylko bajka do słuchania. To też proste ćwiczenie oddechowe, które można powtarzać razem z dzieckiem. Rodzice dostają narzędzie, by pomóc maluchowi: uspokoić ciało, nazwać emocje, wyciszyć się przed snem. Psycholodzy podkreślają, że świadomy oddech to jeden z najprostszych sposobów regulacji emocji u dzieci. Dzięki bajce maluchy uczą się tego w naturalny, zabawny sposób – przez metaforę kolorów i tańczącego wiatraczka. Magia, która usypia Na końcu bajki wszystkie emocje zasypiają. Wiatraczek zatrzymuje się, ciało Hani staje się miękkie jak kocyk, a jej oddech jest spokojny i równy. Lulka wraca na księżyc, a dziecko zasypia z uśmiechem. „Lulka i Kolorowy Wiatrak” to historia, która pomaga dzieciom i rodzicom odnaleźć wieczorny spokój. To nie tylko dobranocka – to rytuał, który może stać się codzienną praktyką w każdym domu.
Muzeum Fabryka Czekolady E. Wedel obchodzi pierwsze urodziny
Kamionek od zawsze pachnie czekoladą, a od 12 miesięcy słychać tu nie tylko echo fabryki, ale też śmiech gości odkrywających świat Wedla, gwar rozmów i stukot… tabliczki czekolady, po której naprawdę można skakać.
Od tego czasu przez muzeum przewinęły się tysiące rodzin, grup przyjaciół i turystów, którzy chcieli poczuć klimat czekoladowej historii. Dziś muzeum Fabryka Czekolady E. Wedel to miejsce z historią intensywnego roku działalności – pełnego premier, warsztatów i słodkich chwil, które zapamiętało już ponad 350 tysięcy gości. Rok w czekoladowym świecie 4 września to dzień wyjątkowy – w kalendarzu oznaczony jako Międzynarodowy Dzień Czekolady, a w sercu Kamionka wpisany jako rocznica otwarcia muzeum Fabryka Czekolady E.Wedel. W ciągu zaledwie dwunastu miesięcy muzeum zdążyło stać się jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Warszawie, a nawet zostać 7. najpopularniejszą atrakcją turystyczną w Polsce[1]. Za liczbami kryją się historie i emocje. Ponad 350 tysięcy odwiedzających przekroczyło próg muzeum, odkrywając kolejne etapy czekoladowej opowieści. 80 tysięcy uczestników warsztatów włożyło fartuchy i sięgnęło po rękawy cukiernicze, tworząc 20 tysięcy własnoręcznie udekorowanych torcików Wedlowskich, 73 tysiące pralin i 2,2 tysiąca tabliczek czekolady. A dzięki akcji „Daj im szansę” – inicjatywie, w której można kupić wyroby odbiegające od ideału wizualnego, ale pełnowartościowe w smaku – wspólnie uratowano 13 ton czekolady. – Od początku wiedzieliśmy, że muzeum Fabryka Czekolady E.Wedel musi być czymś więcej niż zwykłe muzeum. Chcieliśmy stworzyć miejsce, które będzie żyło, zmieniało się i inspirowało. Po roku możemy powiedzieć, że ta wizja się spełnia, bo to, co dzieje się w tych murach, to efekt wspólnej energii zespołu, gości i lokalnej społeczności – mówi Robert Zydel, dyrektor Fabryki Czekolady E. Wedel Smak, który łączy Przez ostatnie miesiące czekolada spotykała się tu z modą, sztuką i sportem. Na tarasie z widokiem na panoramę Warszawy odbywały się poranne zajęcia jogi, wśród stałej ekspozycji pojawiła się wystawa czasowa fotografii Pawła Bownika „Motywy”, a kwietna łąka przed wejściem rozkwitała od wiosny do późnego lata, witając odwiedzających kolorami i zapachem. Degustacje płynnej czekolady – których goście wypili już ponad 10 tysięcy litrów – stały się najbardziej wyczekiwanym punktem zwiedzania. Muzeum Fabryka Czekolady E.Wedel to także podróż w czasie i przestrzeni. Od pierwszych kroków w Przestrzeni Ghanijki, gdzie unosi się aromat świeżo prażonych ziaren kakaowca, przez spotkanie z Czekoladnikiem i Cukiernikiem, aż po finał w Sali Projektantki, gdzie każdy może zaprojektować własne opakowanie pianek Ptasie Mleczko®. Tu historia rodziny Wedlów miesza się z nowoczesnym designem, a proces produkcji można oglądać na żywo – w rytmie pracujących maszyn i w towarzystwie zapachu czekolady, który wypełnia każdy zakamarek. Każda wizyta jest inna. Jedni skupiają się na poznawaniu procesu od ziarna do tabliczki, inni spędzają najwięcej czasu w strefach kreatywnych, a jeszcze inni – na tarasie, podziwiając spektakularny widok na Warszawę. I choć scenariusz zwiedzania jest wspólny, to emocje, które zabiera się ze sobą, są już zupełnie indywidualne. 4 września muzeum zaprasza do wspólnego świętowania swojej pierwszej rocznicy. To okazja, by ponownie przejść tę wyjątkową drogę – od ziaren do tabliczki – by jeszcze raz przejść czekoladową drogę i poczuć, jak stała się tu uniwersalnym językiem radości.
Miałam łzy w oczach. Szczere wyznanie Rudej z Red Lips łapie za gardło
To nie jest zwykła rozmowa. To opowieść o bólu, nadziei i sile, jakiej potrzebuje każda kobieta, która marzy o dziecku. Joanna „Ruda” Lazer w podcaście „Mamy To!” mówi szczerze o latach starań, in vitro i ciąży, na którą czekała latami. Jej słowa wzruszają i zostają w pamięci na zawsze.
To była droga pełna łez i prób Ruda nie ukrywa, że macierzyństwo przyszło do niej po latach walki. Każdy krok – od badań, przez zastrzyki, po czekanie na wyniki – wymagał ogromnej siły. Takie doświadczenie zmienia wszystko. I ciało, i duszę. „Bez wsparcia nie dałabym rady” W szczerej rozmowie z Martą Kabulska wokalistka podkreśla, jak wielką rolę odegrał w tej drodze jej mąż, Łukasz Lazer. Choć to ona była w centrum leczenia, on przeżywał to razem ze nią i był największym wsparciem. To była ich wspólna walka „Chcę, żeby inne kobiety wiedziały, że nie są same” Dziś, będąc na końcówce ciąży, patrzy na swoją historię z wdzięcznością. Nie ukrywa, że mówi głośno o in vitro, bo chce dawać nadzieję innym. „Przez lata czułam się sama. Dziś wiem, że takich kobiet jest wiele. Nie musimy się wstydzić. Możemy mówić o tym głośno.” Zobacz podcast z Rudą To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie miałam okazję przeprowadzić. Jeżeli znasz kogoś, kto mierzy się z trudnościami w drodze do macierzyństwa – ta rozmowa da im siłę i nadzieję.
Twoje dziecko nie może zasnąć? Ta bajka naprawdę usypia – „Lulka i Myśloryski”
Czy Twoje dziecko przed snem ma milion pytań, przypomina sobie o zadaniach i wciąż wierci się w łóżku? Znamy to doskonale.
Dlatego powstała ta bajka – delikatna, ciepła i pełna magii. „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek serii usypiających opowieści, które pomagają dzieciom zasnąć spokojnie, bez gonitwy myśli. Wieczorne trudności znane każdemu rodzicowi Są dzieci, które zasypiają w sekundę i są takie, które długo nie potrafią „odpuścić” dnia. Jeszcze coś chcą powiedzieć, jeszcze o coś zapytać, jeszcze raz wstać po wodę. A gdy wreszcie leżą w łóżku, w ich głowach trwa prawdziwy wyścig myśli: o szkole, o koleżankach, o zabawkach i o tym, co będzie jutro. Właśnie na ten moment powstała bajka „Lulka i Myśloryski”. Dlaczego ta bajka działa usypiająco? Opowieść jest spokojna, rytmiczna i pełna łagodnych obrazów. Dzieci uczą się, że myśli można po prostu „odłożyć na później”, a zasypianie nie musi być walką. To bajka, która nie tylko wycisza, ale też pokazuje najmłodszym, że ich umysł działa jak niebo – czasem pełne gwiazd, czasem pełne chmur, ale zawsze gotowe, by odpocząć. Dobranocka na spokojny sen „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek cyklu „Lulka z Księżyca”. Każdy z nich jest napisany w taki sposób, by towarzyszyć dziecku w zasypianiu: wolne tempo, ciepła narracja, elementy relaksacji. Możesz włączyć bajkę przed snem albo czytać razem – to rytuał, który z czasem stanie się dla dziecka sygnałem: teraz odpoczywam. Dzięki takim opowieściom dziecko nie tylko zasypia szybciej, ale też uczy się, że myśli i emocje można układać, oswajać i odkładać na później. To piękny, bajkowy sposób na pierwsze kroki w stronę uważności i spokoju Kolejny odcinek już w najbliższy czwartek o 19.00.
Bajka, która wyciszy nawet najbardziej rozbiegane dziecko – „Lulka i Księżycowe Wyścigi”
Są takie wieczory, gdy dziecko niby już leży w łóżku, ale ciało nadal jest w ruchu. Rączki drgają, nóżki nie chcą się zatrzymać, oczy wciąż „biegają” po pokoju. Znacie to? My też. Dlatego w drugim odcinku naszej autorskiej serii „Dobranocki z Lulką” stworzyliśmy opowieść idealną dla małych „silniczków”, które wieczorem wciąż mają ochotę na wyścigi.
Dobranocka na spokojny sen Bohaterem tej historii jest Tymek – chłopiec, który uwielbia pędzić. Od rana do wieczora robi tory przeszkód, jeździ samochodzikami i biega po domu. Nawet pod kołdrą jego ciało nie potrafi zwolnić. Wtedy pojawia się Lulka – dziewczynka z księżyca, która zaprasza Tymka na wyjątkową przygodę: Księżycowe Wyścigi. To jednak nie są zwykłe zawody. Tutaj im wolniej jedziesz, tym szybciej docierasz do mety snu. Z pomocą spokojnego oddechu Tymek odkrywa, że zwalnianie jest równie ekscytujące, co pędzenie – a może nawet bardziej, bo prowadzi prosto w ramiona snu. Element relaksacji w każdym odcinku Jak w każdej „Dobranocce z Lulką”, także tutaj znajdziecie proste ćwiczenie relaksacyjne. Dziecko uczy się oddychać w rytmie snu – wolno, spokojnie, uważnie. Dzięki temu ciało naturalnie się rozluźnia, a myśli stają się lżejsze. To świetny sposób na wieczorne wyciszenie po dniu pełnym wrażeń. „Dobranocki z Lulką” to nasz prezent dla dzieci i rodziców „Dobranocki z Lulką” to autorski projekt redakcji Mamotoja. To nie są zwykłe bajki – to wieczorne rytuały spokoju, które pomagają dzieciom zasnąć, a rodzicom dają chwilę wytchnienia. Każdy odcinek jest nagrany ciepłym głosem, z delikatną muzyką w tle i napisany tak, by wspierać emocje dziecka. Przypominamy – nowe odcinki co tydzień w czwartek o 19:00. Już teraz zasubskrybuj nasz kanał mamotoja, aby nie przegapić kolejnych przygód Lulki. „Dobranocki z Lulką” – bo sen lubi spokój, a nie pośpiech Marta Kabulska, redaktorka naczelna Mamotoja
Nasz własny cykl dobranocek. Poznajcie Lulkę – dziewczynkę z księżyca, która koi emocje
„Dobranocki z Lulką” to autorski projekt redakcji Mamotoja. Pomysł, tekst i realizacja są nasze – od początku do końca. Chcieliśmy stworzyć coś więcej niż bajkę. Chcieliśmy dać rodzicom i dzieciom narzędzie do bliskości, wyciszenia i wspólnego zakończenia dnia.
Niektóre dzieci nie mogą zasnąć, bo w ich głowie trwa pokaz fajerwerków myśli. Inne – bo stópki wciąż tańczą, a ciałko nadal czuje rytm dnia. Są też takie, które po prostu... tęsknią, czują złość albo nie potrafią jeszcze nazwać swojego zmęczenia. Dla nich wszystkich stworzyliśmy Lulkę – dziewczynkę z księżyca, która wie, jak wyciszyć emocje i zaprowadzić do krainy snu. Poznajcie Lulkę – bohaterkę, która pomaga zasypiać Lulka zstępuje z księżyca po świetlistej wstążce. Ma piżamkę w kropeczki lub kombinezon z gwiazdkami. W dłoniach trzyma lampion, srebrny pył albo… kierownicę snomobilu. W każdym odcinku trafia do innego dziecka – Poli, Tymka, Antosia czy Hani – i pomaga im wyciszyć się po pełnym wrażeń dniu. Nie straszy. Nie poucza. Nie ocenia. Po prostu jest. Prowadzi spokojnie przez emocje, pokazując, że radość, smutek, złość i zmęczenie są naturalne – i że każde z nich ma prawo do odpoczynku. Każdy odcinek zawiera element relaksacji – prostą technikę oddechową, ćwiczenie wyobrażeniowe lub uważnościowe, które pomaga dziecku się wyciszyć i uspokoić przed snem. Zrobiliśmy to z serca – i z myślą o Was „Dobranocki z Lulką” to nasz redakcyjny projekt, który od początku był czymś więcej niż tylko bajką. To forma wieczornego rytuału, wsparcie dla rodziców i narzędzie do budowania bliskości. Każdy tekst powstał we współpracy z psycholożką, z dbałością o język, rytm i emocje dziecka. Każda historia pomaga zasnąć – łagodnie, bez przymusu. Cztery pierwsze odcinki – każdy inny, a jednak wspólnie tworzą piękny cykl snu: „Lulka i Skaczące Stópki” – dla dzieci, których ciałko nadal chce się bawić. „Lulka i Księżycowe Wyścigi” – o Tymku, który uwielbia pędzić, a musi nauczyć się zwalniać. „Lulka i Myśloryski” – dla maluchów z głową pełną galopujących myśli. „Lulka i Kolorowy Wiatrak” – opowieść o emocjach, które można „wydmuchać” jednym spokojnym oddechem. W każdej bajce – zanim zacznie się magiczna opowieść – dziecko dostaje chwilę na oddech, zamknięcie oczu i zatrzymanie się w rytmie swojego ciała. To mikropraktyka relaksacyjna, która działa cuda. Głos, który koi. Obraz, który uspokaja Każda bajka została profesjonalnie nagrana w formie audio – z ciepłym, spokojnym głosem, który prowadzi dziecko krok po kroku ku wyciszeniu. To nie jest kolejna bajka do rozbawienia. To wieczorne zanurzenie się w sen, z pomocą oddechu, wyobraźni i prostych, terapeutycznych metafor. Wszystko jest subtelne, czułe, zaprojektowane z miłością. Nawet animacja jest delikatna i prosta. Dzieci kochają Lulkę. Rodzice piszą: „Wreszcie coś, co działa!” Już po pierwszych testowych nagraniach usłyszeliśmy wiadomości: „Moja córka pierwszy raz zasnęła bez marudzenia.” „Syn sam poprosił o Lulkę, powiedział, że lubi ją słuchać.” „To bajka, która naprawdę koi.” I o to nam chodziło. O stworzenie przestrzeni między hałaśliwym dniem a cichą nocą. O narzędzie, które pomoże rodzicom – nie tylko dzieciom. Gdzie i kiedy słuchać? Dobranocki z Lulką już są dostępne na YouTube Mamotoja. W każdy piątek o 19:00 publikujemy nowy odcinek. Zasubskrybujcie nasz kanał, by nie przegapić premiery! To nie bajka. To rytuał. Z troską o każdy wieczór – Marta Kabulska, redaktorka naczelna Mamotoja.
12-latka urodziła dziecko. Jako matka czworga dzieci nie umiem patrzeć na nie tak samo
Mam czwórkę dzieci. I od przeczytania tej historii nie mogę przestać o nich myśleć. Bo gdy 12-latka rodzi dziecko 16-letniego brata, coś naprawdę pęka. We mnie, w nas wszystkich...
To wydarzyło się w Czechach. Ale mogło wydarzyć się wszędzie tam, gdzie system nie działa, gdzie dorośli przestają być dorosłymi, a dzieci pozostają same ze swoją niewiedzą, strachem, zagubieniem. Nie chcę pisać tego tekstu dla klików. Nie chcę, żeby był „o tej historii”. Piszę go, bo jako matka nie mogę spać spokojnie. Wiem, jak wrażliwe, kruche i jednocześnie ufne potrafią być dzieci. Nie mogę pojąć, jak to możliwe, że nikt nie zareagował. Ta dziewczynka, to dziecko było w ciąży przez dziewięć miesięcy i nikt nie zauważył?! Albo nie chciał zauważyć. Ja, matka czwórki dzieci, od tego momentu nie potrafię patrzeć na nie tak samo. To nie dzieci zawiodły. Gdzie byli rodzice? W tym dramacie nie zawiodła dziewczynka. Zawiódł każdy dorosły, który był obok. Rodzina, szkoła, lekarz, sąsiad, ktokolwiek, kto powinien był zapytać: „Czy wszystko w porządku?”. Kto mógł zauważyć, że dzieje się coś złego. Kto powinien dostrzec niepokojące sygnały. Jak to możliwe, że nikt nie zapytał? A może nikt nie chciał wiedzieć? Może bali się, że lepiej nie dotykać, nie grzebać, nie mieszać się. A może po prostu nie potrafili, bo nikt ich tego nie nauczył. Choć nie jest to dla mnie wytłumaczeniem. Jako psycholog staram się nikogo nie osądzać. Jako matka czuję wściekłość na dorosłych, którzy zawiedli. W Polsce nie mamy odpowiedniej edukacji. Wielu rodziców nie potrafi rozmawiać z dziećmi o ciele, granicach, zgodzie. W końcu przecież z nami nie rozmawiano. Nie mamy narzędzi do ochrony. Ale mamy lęk. I mamy milczenie. I mamy tabu, a ono nie chroni, tylko zabija czujność. Mamy też sąsiadów, szkoły, lekarzy, nauczycieli i... siebie nawzajem. I choć nikt z nas nie uratuje świata, to każdy może zapytać: „Czy wszystko w porządku?”. Każdy może się zainteresować, zauważyć, że dziecko milknie, gaśnie. A jednak tak często milczymy. Powodów z pewnością jest wiele: wstydzimy się, nie wiemy, jak zacząć. Nie chcemy się wtrącać... 12-letnia matka to nie sensacja. To trauma Kiedy myślę o tej dziewczynce, coś ściska mnie w gardle. To nie „kobieta”, nie „matka”. To przecież dziecko, które powinno malować kredkami, nie rodzić. Które powinno spać z przytulanką, nie z traumą. Patrzę na moje córki i widzę ich niewinność, ufność, gdy były w tym wieku. Doskonale pamiętam, ile potrzebowały uwagi, ale też mojej uważności na nie, na ich świat i problemy. Nie potrafię pojąć, że ktoś mógł uznać, że 12-latka jest gotowa na ciążę, poród, bycie matką. A jeśli do tej ciąży doszło w wyniku relacji z jej bratem, to nie jest „rodzinna tragedia”. To przemoc, zaniedbanie i powinniśmy to tak nazywać. Dlaczego dzieci nie mówią „nie”? Bo nie uczymy ich jak Nie potrafimy dać dzieciom języka. Wciąż krępuje nas temat ciała, bliskości, zgody. Boimy się, że edukacja seksualna „odbierze im niewinność”. Ale to nie wiedza ją odbiera, tylko jej brak. Dziecko, które zna swoje granice, które wie, że może przyjść i powiedzieć: „coś jest nie tak”, to dziecko bezpieczniejsze. Czy moje dzieci to wiedzą? Czy potrafiłyby to zrobić? Czy wiedziałyby, że nie muszą być grzeczne za wszelką cenę? System zawiódł. A my nadal udajemy, że nas to nie dotyczy. Piszę ten tekst jako matka. Nie jako redaktorka, nie jako specjalistka. Jako kobieta, która dziś nie może przestać myśleć: a jeśli to wydarzy się bliżej? A jeśli któregoś dnia nie zauważę? Boję się, że moje dzieci dorastają w świecie, który nie umie stawiać granic. W którym nikt nie pyta dzieci o zgodę. W którym dorośli udają, że „to się nie dzieje”. Boję się też, że ten tekst nic nie zmieni. Że zostanie przeczytany, przewinięty, zapomniany. Ale jeszcze bardziej boję się milczenia. To nie jest historia z Czech. To ostrzeżenie dla nas wszystkich Nie chcę żyć w kraju, w którym dzieci rodzą dzieci, a dorośli pytają tylko: „Jak to możliwe?”. To jest możliwe wszędzie tam, gdzie zawodzi system, czujność i zwykła ludzka odwaga. Nie chcę, żebyśmy byli społeczeństwem, które się oburza, ale nie zmienia. Ta historia wydarzyła się tuż za naszą granicą. Ale przemoc nie zna języka, granic czy statystyk. Nie potrafię patrzeć na moje dzieci tak samo. I chyba nie chcę już patrzeć tak jak wcześniej. Może to właśnie znaczy, że jeszcze nie przestaliśmy czuć, że jesteśmy w stanie coś zmienić, jeśli tylko przestaniemy milczeć. Bo jeśli ta historia czegoś nas uczy, to tego, że trzeba patrzeć uważniej, mówić głośniej i reagować wcześniej. Zanim będzie za późno.