Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-28T22:23:00.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dom z dziećmi i psem to jego żywioł. Sprawdziłam Xiaomi H50 Pro [TEST]
items: Naczelna sprawdza: ten krem uratował skórę mojego syna niejeden raz
items: Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
items: „Boimy się, że coś zepsujemy”. Paweł Zawitkowski o presji współczesnego rodzicielstwa
items: „Rozwój dziecka to nie wyścig”. Paweł Zawitkowski uspokaja rodziców
items: „Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
items: „Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
items: Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
items: „Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
items: Codzienny chaos w domu? Sprawdziłam, co naprawdę ułatwia życie [Naczelna sprawdza]
items: „Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
items: Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
items: Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
items: Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
items: Kwietniowe hity Marty Kabulskiej: sprawdziłam i polecam
items: Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
items: Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
items: Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
items: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
items: Czy wolno pokazywać narodziny dziecka w sieci? 20 lat temu nikt o to nie pytał
items: „Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
items: Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
items: Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
items: Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
items: „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu

Dom z dziećmi i psem to jego żywioł. Sprawdziłam Xiaomi H50 Pro [TEST]
type: item
date: 2026-05-27T12:33:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sprzątanie domu
description: W domu, w którym mieszkają dzieci, golden retriever i kot z wyraźnym dystansem do technologii, trudno o idealny porządek na dłużej niż kilka minut. Dlatego postanowiłam sprawdzić, jak Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro poradzi sobie w mojej codzienności – pełnej sierści, okruszków i życia, które toczy się szybciej niż harmonogram sprzątania.
encoded: W teorii miał być po prostu kolejnym sprzętem do testów. W praktyce dość szybko stał się pełnoprawnym członkiem naszego domu. Takim, którego woła się po imieniu, omija się w kuchni i którego pies zaczyna traktować jak spokojnego współlokatora. „George jedzie!" - krzyknął pewnego dnia Leon, gdy robot wyjechał ze stacji dokującej. I tak już zostało. Od tamtej chwili Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro przestał być „odkurzaczem", a zaczął funkcjonować w naszym domu jako George. Kluska, nasza goldenka, początkowo obserwowała go z nieufnością, potem zaczęła chodzić za nim krok w krok, aż w końcu położyła się obok niego, jakby uznała, że nowy lokator jednak zostaje na dłużej. Kot – zgodnie ze swoim charakterem – zachował emocjonalny dystans i spojrzenie mówiące: "to nie jest poziom relacji, który mnie interesuje". A ja? Ja po kilku tygodniach testów zorientowałam się, że coraz rzadziej myślę o odkurzaniu. Dom z dzieckiem i psem nie sprząta się "raz" To jest coś, o czym rzadko mówi się w reklamach sprzętów do domu. Sprzątanie przy dzieciach i zwierzętach nie polega na tym, że raz dziennie odkurzamy mieszkanie i temat znika. To raczej niekończąca się opowieść o okruszkach pod stołem, sierści w przedpokoju, śladach łap po deszczu i drobnych katastrofach rozgrywających się w tle się między jednym spotkaniem online a drugim. Właśnie dlatego najbardziej ciekawiło mnie, czy robot sprzątający rzeczywiście jest w stanie realnie odciążyć moją codzienność, a nie tylko efektownie wyglądać na zdjęciach. W przypadku Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro, bardzo szybko zauważyłam jedną rzecz: on naprawdę dokładnie „myśli" podczas sprzątania. Nie jeździ chaotycznie po domu, nie odbija się bezradnie od ścian i nie zostawia połowy narożników nietkniętych. To robi ogromną różnicę, szczególnie w domu, który „żyje". Największe zaskoczenie? Krawędzie i miejsca pod meblami Mam wrażenie, że większość robotów sprzątających dobrze radzi sobie na środku podłogi. Prawdziwy test zaczyna się jednak przy…

wideo-mtj-6febffa.jpg
width: 1920
height: 1080

Naczelna sprawdza: ten krem uratował skórę mojego syna niejeden raz
type: item
date: 2026-05-26T13:02:06.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: pielęgnacja dziecka
subject: skóra dziecka
subject: sucha skóra dziecka
description: Podrażniona i przesuszona skóra u dziecka to nawracający problem, który utrudnia codzienne funkcjonowanie - szczególnie wtedy, kiedy zwykłe kosmetyki dają tylko chwilową ulgę. Sprawdziłam Dermalibour+CICA od A-Derma - krem regenerujący i żel do mycia przeznaczone do skóry wymagającej ukojenia i regeneracji. To produkty, które bardzo szybko stały się naszym codziennym towarzyszem.
encoded: Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Skóra Leona bywa problematyczna. Nie chodzi o jednorazowe przesuszenie po zimie czy chwilowe podrażnienie. Bardzo często pojawiają się u niego suche, czerwone i swędzące miejsca - szczególnie w zgięciach kolan, czasem także na rękach. I jak to zwykle wygląda przy dzieciach, problem raz się pojawia, raz znika. Przez kilka dni jest lepiej, potem nagle skóra robi się szorstka, zaczerwieniona i zaczyna swędzieć. Wieczorem potrafi się drapać odruchowo, nawet nieświadomie przez sen. Przetestowałam już naprawdę dużo kosmetyków "dla skóry wrażliwej". Część działała tylko chwilowo, część była zbyt tłusta, a po niektórych miałam wrażenie, że skóra jest bardziej oblepiona niż faktycznie ukojona i zregenerowana. Dlatego do Dermalibour+CICA podeszłam dość ostrożnie. Nie oczekiwałam cudów. Bardziej interesowało mnie to, czy ten krem rzeczywiście przynosi ulgę i czy da się go używać na co dzień współpracując z dzieckiem, które często mówi, że krem "szczypie", "lepi się" albo "jest ble". Dermalibour+CICA - krem regenerujący To był produkt, po który sięgam najczęściej. Najpierw użyłam go właśnie na suche, zaczerwienione miejsca pod kolanami Leona. Skóra była szorstka, podrażniona i wyraźnie go swędziała. Zwykle w takich sytuacjach wieczorne smarowanie kończyło się marudzeniem, bo większość kremów była albo bardzo tłusta, albo dawała nieprzyjemne uczucie na skórze. Tutaj było inaczej. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim to, że krem bardzo szybko przyniósł skórze ulgę bez pieczenia i szczypania. Skóra już po chwili wyglądała lepiej, a Leon się nie drapał. Po kilku dniach regularnego stosowania czerwone miejsca były wyraźnie mniej widoczne i mniej szorstkie. Nie zniknęły "magicznie" po jednym użyciu, ale pierwszy raz od dawna miałam poczucie, że produkt rzeczywiście wspomaga regenerację skóry, a nie tylko chwilowo natłuszcza. Bardzo podoba mi się też konsystencja tego kremu. Jest treściwy, ale nie ciężki. Nie zostawia bardzo tłustej warstwy i…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-3-bf12e73.jpg
width: 1600
height: 1200

Millenialsi i Generacja X wychowują inaczej. Wyjątkowy spot Mamotoja.pl i Polki.pl na Dzień Matki
type: item
date: 2026-05-25T10:19:58.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: wychowanie
description: Z okazji Dnia Matki redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl stworzyły wspólny spot pokazujący, jak różnią się podejścia do wychowania dzieci wśród mam z Generacji X i Millenialsów i co mimo tych różnic pozostaje dokładnie takie samo.
encoded: "Załóż czapkę, bo jest zimno" czy "wyjdź i zobacz, czy zmarzniesz"? "Nie marudź" czy "pogadajmy o emocjach"? Wychowanie dzieci zmieniło się bardziej, niż wielu z nas wydaje się na pierwszy rzut oka. Właśnie o tym opowiada wyjątkowy spot przygotowany przez redakcje Mamotoja.pl i Polki.pl z okazji Dnia Matki. W krótkim materiale spotykają się przedstawicielki dwóch pokoleń mam (Generacja X i Millenialsów) i odpowiadają na pytania dotyczące codziennych sytuacji z dziećmi. Co zrobić, gdy dziecko rzuca się na podłogę w sklepie? Jak reagować na "nudzi mi się"? Czy pozwalać wspinać się wysoko na placu zabaw? Czy trzeba zmuszać do jedzenia? Ich odpowiedzi są różne, czasem zabawne, czasem bardzo charakterystyczne dla swoich czasów. Mamy z Generacji X częściej stawiały na samodzielność, odporność i zasadę "dzieci i ryby głosu nie mają". Dzisiejsi rodzice - głównie Millenialsi - dużo więcej mówią o emocjach, relacji i stawianiu granic bez zawstydzania dziecka. Ale ten spot nie jest o tym, kto wychowuje lepiej. To raczej opowieść o tym, że każde pokolenie rodziców daje dzieciom to, co samo uważało za najlepsze. Jedni wychowywali dzieci w świecie większej dyscypliny i mniejszej świadomości psychologicznej. Drudzy próbują być bardziej uważni, ale często jednocześnie mierzą się z ogromną presją idealnego rodzicielstwa. Najpiękniejszy moment pojawia się jednak na końcu, gdy pada pytanie: "Twoje dziecko przychodzi się przytulić?", odpowiedź obu kobiet jest niemal identyczna: "Tulę, tulę, tulę". I może właśnie w tym kryje się cała prawda o macierzyństwie - niezależnie od pokolenia.

Spot-na-Dzien-Mamy-f8c004a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Boimy się, że coś zepsujemy”. Paweł Zawitkowski o presji współczesnego rodzicielstwa
type: item
date: 2026-05-22T10:59:16.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Noworodek
subject: Niemowlę
subject: niemowlę
subject: rozwój dziecka
description: Jeszcze zanim dziecko pojawi się na świecie, wielu rodziców ma już wszystko zaplanowane. Plan porodu, harmonogram dnia, listę najlepszych wyborów i postanowienie, że zrobią wszystko "dobrze". A potem rodzi się dziecko i bardzo szybko okazuje się, że rodzicielstwo nie działa według scenariusza.
encoded: W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi o tym, dlaczego rodzicielstwo wymaga odpuszczania, dlaczego dzieci powinny mieć prawo do eksperymentowania i czemu rozwój dziecka zaczyna się od relacji, a nie od perfekcyjnego planu. - Musimy nauczyć się odpuszczać, bo to dziecko wywraca świat do góry nogami - mówi Marta Kabulska w podcaście "Mamy to!". Paweł Zawitkowski przyznaje, że doskonale rozumie, skąd bierze się dzisiejsza presja rodziców. - Zdarzyło się coś najpiękniejszego w naszym życiu i boimy się, że to zepsujemy - mówi. I właśnie ten lęk bardzo często stoi dziś za współczesnym rodzicielstwem. Za próbą kontrolowania wszystkiego, szukaniem idealnych rozwiązań i przekonaniem, że od każdej decyzji zależy przyszłość dziecka. Współczesne rodzicielstwo często wygląda jak lista rzeczy do odhaczenia. Tymczasem wielu rodziców z czasem odkrywa, że dziecko nie potrzebuje perfekcji, tylko poczucia bezpieczeństwa i spokojnej codzienności. Nawet przy wyborze podstawowych rzeczy dla niemowlęcia coraz częściej szukamy po prostu tego, co ma dawać komfort i ułatwiać życie - dlatego rodzice tak dużą uwagę zwracają dziś m.in. na delikatne dla skóry pieluszki, jak Bella Baby Happy Soft&Delicate. "Nie da się zepsuć dziecka" W pewnym momencie rozmowy pada zdanie, które dla wielu rodziców może być ogromną ulgą. - Nie da się zepsuć dziecka - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi oczywiście o skrajne sytuacje, ale o zwykłe codzienne rodzicielstwo pełne błędów, zmęczenia i nieidealnych decyzji. Ekspert podkreśla, że najważniejsza jest uważność na dziecko i jego potrzeby. - Jeżeli będziemy ze sobą szczerzy i szczerzy z dzieckiem, będziemy uważni na jego sygnały i będziemy szanowali jego potrzeby, ograniczenia i możliwości, to naprawdę bardzo dużo wystarczy - tłumaczy. To ważne szczególnie dziś, kiedy rodzice są nieustannie oceniani. Przez media społecznościowe, ekspertów, innych rodziców i często także przez samych siebie. Dwie różne skarpetki i peleryna do przedszkola W rozmowie pojawia …

zdjecie-glowne-1600-px-3-a1fe206.jpg
width: 1600
height: 1200

„Rozwój dziecka to nie wyścig”. Paweł Zawitkowski uspokaja rodziców
type: item
date: 2026-05-22T10:58:40.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rozwój
subject: Niemowlę
subject: rozwój dziecka
description: Początki rodzicielstwa rzadko są tylko wzruszające. Jest w nich radość, ale jest też napięcie. Z jednej strony dzieje się coś najpiękniejszego w życiu. Z drugiej - młodzi rodzice bardzo szybko zostają zasypani radami, teoriami, wymaganiami i ostrzeżeniami.
encoded: W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi wprost: na bycie rodzicem nie da się w pełni przygotować. I być może właśnie to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które młodzi rodzice powinni usłyszeć. Im bardziej się boimy, tym bardziej próbujemy wszystko kontrolować Kiedy w domu pojawia się dziecko, wielu rodziców próbuje się "super ekstra zorganizować". Szukają teorii, metod, zasad i odpowiedzi. Czytają książki, przeglądają internet, słuchają porad i próbują znaleźć w tym wszystkim jakąś logikę. Problem w tym, że tej wiedzy jest tak dużo, że nie da się jej ogarnąć. - Z jednej strony są pełni lęków, z drugiej strony próbują ogarnąć wszystkie teorie, które wysiewają się w internecie, w książkach i w publikatorach. A tego się nie da ogarnąć - mówi Paweł Zawitkowski. I właśnie wtedy pojawia się napięcie. Bo zamiast poczuć się pewniej, rodzice coraz częściej mają wrażenie, że muszą spełnić niewyobrażalną liczbę wymagań. "Idealny rodzic nie istnieje" W rozmowie pada pytanie, czy w ogóle da się przygotować na bycie rodzicem. Odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest krótka: - Nie. I zaraz potem dodaje coś, co powinno wybrzmieć bardzo mocno: - Idealny rodzic po pierwsze nie istnieje, po drugie nawet jeżeli próbuje być takim, to jest strasznie nudny dla swojego własnego dziecka. To zdanie jest ważne, bo bardzo dobrze pokazuje pułapkę współczesnego rodzicielstwa. Chcemy być uważni, świadomi, przygotowani i odpowiedzialni. Ale czasem w tej próbie bycia "najlepszą wersją rodzica" gubimy spontaniczność, zwykłość i radość bycia z dzieckiem. Rodzice są zasypywani problemami Ekspert zwraca uwagę, że rodzice bardzo często dostają przekaz zbudowany wokół ryzyka. Co może pójść źle. Czego trzeba uniknąć. Na co trzeba uważać. Jakich błędów nie popełnić. Paweł Zawitkowski przypomina, że rozwój dziecka nie powinien być wyścigiem ani projektem do perfekcyjnego zarządzania. Rodzice coraz częściej próbują więc wybierać rozwiązania, które wspierają codzienny komfort malucha, zamiast dokładać sob…

zdjecie-glowne-1600-px-2-178b336.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
type: item
date: 2026-05-21T11:12:59.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rozwój
subject: Niemowlę
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwój niemowlaka
subject: wychowanie
description: W świecie pełnym parentingowych gadżetów i presji "ogarniętego rodzicielstwa" Paweł Zawitkowski przypomina o czymś najważniejszym: małe dziecko najbardziej potrzebuje obecności rodzica. W podcaście "Mamy to!" ekspert mówi o bliskości, przebodźcowaniu i o tym, dlaczego po narodzinach dziecka nie da się żyć dokładnie tak samo jak wcześniej.
encoded: - Najważniejsze, co możemy dać dziecku w pierwszych miesiącach życia, to po prostu być z nim - mówi Paweł Zawitkowski w podcaście "Mamy to!". I choć dziś młodzi rodzice mają dostęp do setek poradników, gadżetów i "ułatwiaczy", ekspert wraca do rzeczy najbardziej podstawowej: bliskości, uważności i gotowości do zmiany swojego życia po narodzinach dziecka. W rozmowie z Martą Kabulską Paweł Zawitkowski opowiada o tym, dlaczego niemowlę nie potrzebuje tylu rzeczy, ile próbują sprzedać nam media społecznościowe i rynek parentingowy. I dlaczego pierwsze miesiące życia dziecka są inwestycją, której nie da się "zorganizować między obowiązkami". "Dziecko potrzebuje przede wszystkim nas" Na pytanie o to, co daje maluszkowi poczucie bezpieczeństwa w pierwszych miesiącach życia, Paweł Zawitkowski odpowiada bez wahania: - Bycie z nim. To jest pierwsza rzecz. W pierwszych miesiącach życia rodzice bardzo szybko uczą się też, że to właśnie te najprostsze rzeczy budują codzienny spokój - bliskość, przewidywalność i komfort dziecka. Czasem znaczenie mają drobiazgi: miękki koc, znajomy zapach czy pieluszka, która nie podrażnia delikatnej skóry niemowlęcia. Właśnie dlatego wielu rodziców zwraca uwagę na rozwiązania stworzone z myślą o wrażliwej skórze maluchów, takie jak pieluszki Bella Baby Happy Soft&Delicate. Ekspert podkreśla jednocześnie, że rodzice nie mogą zapominać o sobie i własnych granicach. - Trzeba szanować swój własny organizm. To jest apel do mam i do tatów - mówi. Jego zdaniem problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy zastępować swoją obecność kolejnymi akcesoriami. - Nie zastępujemy siebie gadżetami, wieszakami i tak dalej - podkreśla. Leżaczek nie jest problemem. Problemem jest "cały czas" W podcaście pojawia się też temat leżaczków i bujaczków, wokół których od lat narosło wiele dyskusji. Paweł Zawitkowski przyznaje, że z punktu widzenia rozwoju dziecka takie sprzęty zaczynają mieć większy sens dopiero około piątego-szóstego miesiąca życia. - Wcześniej to kompletnie d…

zdjecie-glowne-1600-px-1-74cc8f6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
type: item
date: 2026-05-20T13:47:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Nie wiedziałyśmy do końca, dokąd ta rozmowa nas zaprowadzi. I właśnie dlatego była tak prawdziwa.
encoded: Są takie słowa, które trafiają prosto w miejsce, którego na co dzień nawet nie pokazujemy światu. Zwłaszcza matkom, bo chyba każda z nas - niezależnie od tego, ile przeczytała książek, ile popełniła błędów i ile rzeczy zrobiła dobrze - nosi w sobie jedno ciche pytanie: "Czy byłam dobrą mamą?". Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze mogłam się przytulić" Kiedy zapytałam dziewczyny, co zrobiłam dobrze jako mama, zapadła chwila ciszy. A potem padły słowa, które chyba zostaną ze mną na zawsze. - Na pewno bliskość. Zawsze mogłam się przytulić - powiedziała jedna z córek. I nagle pomyślałam, że może właśnie o to chodzi bardziej niż o perfekcję. Nie o idealne obiady czy perfekcyjnie prowadzony dom. Nie o to, czy zawsze miałyśmy cierpliwość. Tylko o to, czy dziecko czuło, że może przyjść, przytulić się, być blisko, nawet bez słów. Dziewczynki mówiły, że nigdy nie słyszały ode mnie: "nie teraz". Że zawsze mogły przyjść się przytulić i że to zostało z nimi do dziś. To niezwykłe, jak często właśnie takie rzeczy budują dzieci na całe życie. Nie chciałam wychować swoich kopii Bardzo poruszył mnie też moment, kiedy jedna z córek powiedziała, że dawałam im przestrzeń do bycia sobą. I rzeczywiście - patrząc dziś na nasze życie rodzinne - widzę, ile tam było różnic. Każda z dziewczynek była zupełnie inna. Każda miała własny charakter, własne potrzeby, własny sposób patrzenia na świat. Jedna nie jadła mięsa, druga czegoś nie lubiła, trzecia miała własny rytm życia. I choć czasem było trudno, nigdy nie chciałam wychować trzech identycznych dziewczynek. - Dałaś nam przestrzeń na bycie sobą - usłyszałam podczas rozmowy. To zdanie bardzo mnie zatrzymało. Mam poczucie, że często jako rodzice - zupełnie nieświadomie - próbujemy trochę "dopasować" dzieci do własnej wizji życia. Chcemy, żeby było łatwiej, spokojniej, wygodniej. A dzieci przecież nie przyszły na świat po to, żeby były naszym odbiciem. "Przeżyłaś bardzo dużo" W pewnym momencie rozmowa zeszła na coś znacznie g…

Mamy-to-3-1cbf293.jpg
width: 1600
height: 1200

Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
type: item
date: 2026-05-20T13:40:19.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" nagranym z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. I mam poczucie, że w tej rozmowie usłyszałam coś bardzo ważnego. Nie o macierzyństwie, ale o życiu.
encoded: W rodzicielstwie bardzo często skupiamy się na tym, czego dzieci trzeba nauczyć, jak je wychować, jak przygotować do życia, jak sprawić, żeby były silne, szczęśliwe i poradziły sobie w świecie. Ja zaś ostatnio coraz częściej myślę o czymś zupełnie odwrotnym: Czego my - dorośli - możemy nauczyć się od własnych dzieci? Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze będziemy dziećmi" W pewnym momencie zapytałam dziewczynki, czego mogę się nauczyć od ich pokolenia. Odpowiedź przyszła natychmiast. - My zawsze będziemy dziećmi. Zawsze mamy w sobie multum z dziecka - powiedziała jedna z córek. I nagle zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu, bo pomyślałam, że może właśnie tego najbardziej boimy się jako dorośli - nie starzenia, tylko utraty tej części siebie, która jeszcze potrafi się wygłupiać, zachwycać i śmiać bez powodu. Dziewczynki mówiły o tym, że mimo dorosłości zawsze będą tymi samymi siostrami, które kłóciły się na trampolinie, wygłupiały i robiły tysiąc absurdalnych rzeczy. Podkreślały, że dorastanie nie musi oznaczać rezygnacji z lekkości. I chyba właśnie tego dziś bardzo potrzebujemy. Wewnętrzne dziecko nie znika Mam poczucie, że nasze pokolenie kobiet przez lata uczyło się przede wszystkim bycia "poważną", odpowiedzialną, rozsądną, zorganizowaną. Taką, która ogarnia życie. A przecież gdzieś pod tym wszystkim nadal jesteśmy też dziewczynkami. Takimi, które czasem chciałyby założyć różową sukienkę bez tłumaczenia się światu. Zrobić sobie dziwną fryzurę. Tańczyć w kuchni. Kupować śmieszne rzeczy. Pojechać autem i udawać, że obok kierownicy prowadzi się własny samochód. I właśnie o tym rozmawiałyśmy. - Jak ma się ochotę założyć tiulową różową sukienkę, to trzeba ją po prostu założyć" - powiedziałam podczas podcastu i sama się wtedy uśmiechnęłam, bo naprawdę coraz bardziej wierzę, że wolność zaczyna się od takich małych rzeczy. Tydzień dziwnych fryzur Jest w tej rozmowie moment, który kocham szczególnie. Przypomniałyśmy sobie historię Alicji z podstawówki. …

Mamy-to-2-8ceb2f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
type: item
date: 2026-05-20T13:33:55.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami - 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Rozmawiałyśmy o różnicach pokoleniowych, wychowaniu i o tym, jak bardzo zmienił się świat rodzicielstwa. I muszę przyznać: to była jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie odbyłam.
encoded: "Dzieci i ryby głosu nie mają" "Dzieci i ryby głosu nie mają", "nie noś, bo przyzwyczaisz", "niech się wypłacze, nauczy się zasypiać" - jeszcze kilkanaście lat temu wiele takich zdań było traktowanych jak oczywistość. Powtarzali je eksperci w telewizji, babcie, znajomi i poradniki dla rodziców. Dziś coraz częściej słyszymy, że te same metody mogły ranić dziecięce emocje i poczucie bezpieczeństwa. Cały odcinek można obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja. "My więcej rozmawiamy o emocjach" Kiedy zapytałam dziewczynki, co ich pokolenie robi lepiej niż moje, odpowiedź pojawiła się bardzo szybko. - Myślę, że ogólnie komunikujemy się - o uczuciach, emocjach i o tym, co się dzieje. Bardziej skupiamy się na drugim człowieku - powiedziała jedna z córek. I chyba właśnie to jest jedna z największych zmian, jakie zaszły w rodzicielstwie przez ostatnie lata. Dziś dzieci mają prawo mówić o swoich emocjach. Rodzice coraz częściej próbują słuchać zamiast tylko wychowywać. Coraz więcej mówi się o bliskości, regulacji emocji i budowaniu relacji zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale prawda jest też taka, że rodzice mojego pokolenia często robili dokładnie to, czego ich uczono. Kiedyś "dobra metoda", dziś coś nie do pomyślenia W czasie rozmowy wrócił temat popularnych dawniej metod usypiania dzieci. Tych, które dziś dla wielu rodziców byłyby nie do zaakceptowania. - To była metoda, którą bardzo popularna osoba od wychowania pokazywała w telewizji. Mówiła, że dziecko trzeba zostawić na kilka minut, niech płacze, potem wejść do pokoju i znowu wyjść. Dzięki temu miało nauczyć się zasypiać - wspominałam podczas podcastu. Dziś coraz częściej słyszymy, że takie podejście może budować w dziecku poczucie samotności i stresu. Ale wtedy? Wtedy wielu rodziców naprawdę wierzyło, że robi dobrze. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające w tej rozmowie z córkami - że one potrafią spojrzeć na tamte czasy z czułością, a nie oskarżeniem. - To był inny świat wtedy - powiedziała jedna z nich. "Nie zro…

Mamy-to-1-0674c9b.jpg
width: 1600
height: 1200

Codzienny chaos w domu? Sprawdziłam, co naprawdę ułatwia życie [Naczelna sprawdza]
type: item
date: 2026-05-12T11:46:05.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: czysty dom
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu "Naczelna sprawdza" piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które "powinnam mieć", tylko tych, które ze mną zostają na dłużej. Tym razem wzięłam pod lupę produkty, o których na co dzień się nie myśli, a które w praktyce potrafią naprawdę ułatwić życie.
encoded: Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Nie planowałam testu ręczników papierowych. To jest jedna z tych rzeczy, które po prostu są w domu i nie zastanawiasz się nad nią, dopóki coś nie zacznie działać wyraźnie lepiej. U mnie w domu dzieje się dużo: śniadania w biegu, coś zawsze kapnie, przewróci się, pies przyniesie błoto z ogrodu... To są takie sytuacje, kiedy potrzebuję czegoś, co działa szybko, bez zastanawiania się i bez dokładania sobie kolejnych obowiązków. I to jest dokładnie moment, w którym naprawdę widać różnicę między produktami. Ręcznik kuchenny Foxy Tornado Pierwsze wrażenie: duża, ciężka rolka. I szczerze - nie byłam przekonana, czy to robi jakąś różnicę. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim chłonność. Te spiralne tłoczenia naprawdę robią robotę - zatrzymują płyn szybciej niż zwykły, gładki ręcznik. Kiedy rano rozlało się kakao na stole, sięgnęłam po jeden listek i to wystarczyło. Bez dokładania kolejnych, bez poprawek. Druga rzecz to wytrzymałość. To nie jest ręcznik, który rozpada się przy pierwszym kontakcie z wilgocią. Kiedy coś tłustego skapnie na blat albo trzeba szybko ogarnąć kuchnię po gotowaniu, nie zostawia smug i nie rwie się w rękach. No i długość - 350 listków robi różnicę. Nie mam poczucia, że "zaraz się skończy", tylko po prostu używam go tak, jak potrzebuję. Z czasem zaczęłam sięgać po niego też poza kuchnią - kiedy trzeba szybko wytrzeć łapy psa po spacerze, ogarnąć coś na podłodze albo przetrzeć blat w biegu, bez wyciągania całego zestawu do sprzątania. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, w których codzienność jest szybka i nieprzewidywalna. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które używają ręcznika papierowego okazjonalnie i nie potrzebują aż takiej wydajności. Chusteczki Foxy Mega Z chusteczkami jest inna historia. To nie jest produkt "do kuchni", tylko coś, co masz przy sobie - albo nie masz i wtedy zaczyna się problem. Te mają jedną rzecz, która naprawdę robi różnicę: sposób złożenia. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo są kompaktowe, a j…

„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
type: item
date: 2026-05-08T12:57:08.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: poród rodzinny
description: Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
encoded: Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces…

Mezczyzna-w-porodzie-1352fdd.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
type: item
date: 2026-05-07T09:12:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
encoded: Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzia…

Mediatorka-o-rozwodach-1-336c1f0.jpg
width: 1600
height: 1200

Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
type: item
date: 2026-05-04T07:15:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rodzina
subject: Związki i seks
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
encoded: To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok…

Mediatorka-o-rozwodach-2-a19de17.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
type: item
date: 2026-04-30T12:25:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
description: Jak będą wyglądały porody za 10, 20 lat? Czy będziemy jeszcze rodzić siłami natury, czy cesarskie cięcie stanie się dla wielu kobiet pierwszym, a może nawet oczywistym wyborem? W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada nie tylko o przyszłości porodu, ale też o lęku, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego coraz trudniej zaufać fizjologii.
encoded: Czy przyszłość należy do cesarskich cięć? Pytanie o to, jak będą wyglądały porody w przyszłości, nie ma dziś jednej prostej odpowiedzi. Jeannette przyznaje, że możliwe, iż idziemy w kierunku coraz większej liczby cesarskich cięć. Jednocześnie jako położna i - jak sama o sobie mówi - strażniczka fizjologii ma nadzieję, że ten trend jednak się odwróci. W jej wypowiedzi bardzo wyraźnie wybrzmiewa jedno: cesarskie cięcie nie jest czymś złym. To ważna, potrzebna i często ratująca zdrowie lub życie procedura. Są sytuacje, w których to właśnie ono jest najlepszym rozwiązaniem dla kobiety i dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się nie tyle koniecznością medyczną, ile odpowiedzią na lęk, potrzebę kontroli albo kulturowe przekonanie, że tak będzie łatwiej. Kobiety nie boją się tylko bólu W tej rozmowie pada ważne rozróżnienie. Jeannette mówi wprost, że prawdziwej tokofobii, czyli skrajnego lęku przed porodem, jest stosunkowo niewiele. Kobiety boją się jednak samego porodu i wszystkiego, co się z nim wiąże. Boją się fizjologii. Boją się utraty kontroli. Boją się naruszenia intymności i godności. Boją się tego, co stanie się z ich ciałem, w tym z kroczem. Chcą wiedzieć wcześniej, kiedy to się wydarzy, chcą mieć wpływ na datę, godzinę, przebieg. Cesarskie cięcie daje im pozorne poczucie, że nad wszystkim da się zapanować. Właśnie dlatego tak wiele kobiet wybiera ten scenariusz jeszcze zanim naprawdę wejdzie w temat porodu. Współczesny świat nie uczy nas zaufania do ciała Jeannette nie idealizuje natury i nie przeciwstawia w prosty sposób "dawnego" i "prawdziwego" życia współczesności. Mówi raczej o tym, że żyjemy dziś w świecie przeciążenia, pośpiechu i planowania. Kobiety pracują, funkcjonują w dużym napięciu, mają głowę pełną spraw i obowiązków. Na tym tle poród - jako proces fizjologiczny, nieprzewidywalny i wymykający się pełnej kontroli - staje się czymś trudnym do przyjęcia. W codziennym życiu reagujemy szybko. Boli głowa - bierzemy tabletkę. Coś nas niepokoi - ch…

Porod-2050-d03e5c2.jpg
width: 1600
height: 1200

Kwietniowe hity Marty Kabulskiej: sprawdziłam i polecam
type: item
date: 2026-04-29T12:04:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: świadome zakupy
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które ze mną zostają. W kwietniu wszystko zaczyna budzić się do życia - wychodzimy z domu, zmieniamy tempo i trochę inaczej układamy codzienność. I to właśnie te wybory zbieram w tym tekście. Dlatego tym razem pokazuję rzeczy, które pomagają mi w tym przejściu - między domem a byciem w ruchu.
encoded: Rower, który sprawia, że naprawdę chce się wyjść Rower dziecięcy Woom to jedna z tych rzeczy, które zmieniają dzień - nie dlatego, że są "ładne" czy modne, tylko dlatego, że po prostu działają. Lekki, dobrze wyważony, łatwy do prowadzenia i nagle okazuje się, że nie trzeba namawiać dziecka na wyjście. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo różnica w wadze i konstrukcji wpływa na to, czy dziecko chce jeździć. Tu naprawdę chce. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które są w "wieku rowerowym" i dla rodziców, którzy chcą, żeby ruch był czymś naturalnym, a nie obowiązkiem. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy traktują rower jako coś "na chwilę". Hulajnoga na szybkie wyjścia Hulajnoga Scoot&Ride to trochę inny scenariusz - mniej "wyprawa", bardziej spontaniczne wyjście. Na chwilę, na podwórko, do sklepu, "bo chce się ruszyć". Co mnie zaskoczyło? Jak szybko dziecko ogarnia ją samodzielnie - bez tłumaczenia i bez frustracji. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci na krótsze wyjścia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają jednego rozwiązania do wszystkiego. Okulary, które dziecko naprawdę chce nosić Okulary przeciwsłoneczne IZIPIZI dla dzieci to jedna z tych rzeczy, które kupujesz "bo trzeba", a zostają, bo dziecko je lubi. Co mnie zaskoczyło? Że dziecko chce je zakładać samo - bez przypominania. A to przy okularach naprawdę nie jest oczywiste. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci, które spędzają dużo czasu na zewnątrz i potrzebują ochrony oczu, ale też komfortu. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie tolerują niczego na twarzy. Myjka, która robi porządek szybciej niż ja Parownica SC 4 EasyFix Karcher to nie jest "sprzęt do sprzątania". To raczej sposób na szybkie ogarnięcie rzeczy, które po zimie zaczynają mnie irytować. Bez chemii, bez kombinowania - para robi robotę. Blaty, łazienka, miejsca, które wymagają odświeżenia. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko widać efekt. I jak mało trzeba się przy tym narobić. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą ogarnąć przestrzeń szybko i bez nadmiaru …

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-2-66cad41.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
type: item
date: 2026-04-23T14:15:15.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
description: Jak wyglądały porody kilkadziesiąt lat temu? Trudno to dziś sobie wyobrazić, kiedy kobiety coraz częściej mówią o swoich potrzebach, planach i granicach. W rozmowie w podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta wraca do lat 80. i opowiada o rzeczywistości, w której – jak mówi wprost – godność kobiety właściwie nie istniała.
encoded: „Godność kobiety właściwie nie istniała” Jeannette zaczęła pracę w drugiej połowie lat 80. To był czas zupełnie innej medycyny i zupełnie innego podejścia do kobiet rodzących. Kobieta w porodzie nie była podmiotem. Nie decydowała. Nie była słuchana. Była częścią procedury. Młode położne uczyły się od starszych, lekarze od lekarzy – nie tylko techniki, ale też sposobu traktowania pacjentek. Ten model był często przedmiotowy. Taki po prostu „obowiązywał”. Jeannette mówi wprost, że już wtedy nie miała na to zgody. Wiedziała, że albo odejdzie z zawodu, albo będzie pracować inaczej. Poród w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić Warunki porodowe były trudne i – z dzisiejszej perspektywy – szokujące. Kobiety rodziły na niewygodnych łóżkach porodowych. Sprzęt był wielorazowy – od rękawiczek po narzędzia. Nawet podstawowe elementy wyposażenia, jak wenflony, były czymś rzadkim. Kobieta przychodziła do szpitala z małą torbą. Nie mogła mieć własnej koszuli, szlafroka ani rzeczy, które dziś wydają się oczywiste. Rodziła sama – bez bliskiej osoby obok. To był świat, w którym nikt nie pytał o zdanie. Nikt nie odwoływał się do intuicji kobiety. Moment zmiany Przełom zaczął się dopiero z czasem. Jeannette wskazuje na rok 2004 i działania Fundacji Rodzić po ludzku jako moment, który zapoczątkował realne zmiany w polskich szpitalach. Warunki zaczęły się poprawiać, a temat doświadczenia kobiety w porodzie zaczął być w ogóle zauważany. To jednak nie wydarzyło się od razu. To był proces. Jednym z najważniejszych momentów w jej pracy było odejście ze szpitala i rozpoczęcie przyjmowania porodów poza systemem, między innymi w domu. To wtedy – jak mówi – po raz pierwszy zobaczyła, czym naprawdę jest fizjologiczny poród. Nie według procedur. Nie według schematów. Tylko w rzeczywistości. Opowiada o sytuacji, w której przygotowała przestrzeń do porodu zgodnie z wiedzą i doświadczeniem, a kobieta w ostatniej chwili zdecydowała się urodzić zupełnie gdzie indziej – między oknem a szafą. To …

Porody-sprzed-lat-1-55ab4b9.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
type: item
date: 2026-04-21T10:15:03.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: kłótnie małżeńskie
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
subject: związek
description: Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
encoded: Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozost…

Mediatorka-o-rozwodach-38da3d1.jpg
width: 1600
height: 1200

Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
type: item
date: 2026-03-31T08:02:12.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które naprawdę są ze mną na co dzień - nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które zostają u mnie na dłużej. W marcu wracam do wyborów prostych i sprawdzonych - takich, które po zimie pomagają złapać rytm, oddech i przynoszą odrobinę spokoju.
encoded: Co dziś znaczy dla mnie dobrostan Nie mam jednej definicji dobrostanu. To coś, co zmienia się razem ze mną. Dziś nie chodzi o to, żeby robić więcej albo lepiej. Raczej o to, żeby wybierać uważniej i łagodniej. Coraz mniej interesują mnie rzeczy, które dobrze wyglądają. Coraz bardziej te, które naprawdę działają i nie wymagają ode mnie więcej energii, niż mam. Nie inwestuję już w perfekcję ani w „lepszą wersję siebie”. Bardziej interesuje mnie to, co mnie uspokaja, porządkuje i pozwala złapać oddech. Smak, który zatrzymuje na chwilę. Rozmowa, która coś układa w głowie. Zapach, który pozwala zwolnić. Małe rzeczy, które sprawiają, że dzień staje się przyjemnieszym. Książka „Na dwa głosy” i herbata Justyny Nagłowskiej Do książki „Na dwa głosy” i herbaty Justyny Nagłowskiej wróciłam w tym samym czasie - z potrzeby zatrzymania się. To nie jest książka, którą się czyta dla wiedzy. Raczej taka, do której się siada. Czasem na chwilę, czasem na kilka stron, czasem tylko po to, żeby coś w sobie nazwać. Herbatka na rozpoznanie emocji od Justyny nie jest dodatkiem. Jest częścią tego momentu. Ciepło, które nie rozprasza, tylko pozwala zostać w środku. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo potrzebowałam czegoś, co nie prowadzi do żadnego efektu, tylko daje przestrzeń. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które chcą wrócić do siebie - spokojniej, bez presji. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które szukają szybkich odpowiedzi i konkretnych rozwiązań. Posłuchaj mojej rozmowy z Justyną Nagłowską w podcaście "Mamy to!". Świeca, która przywraca rytm wieczoru Glyk Company Simplicity to świeca, do której wracam wtedy, kiedy potrzebuję prostego sygnału: dzień się kończy, a ja mam czas dla siebie. Ma świeży, lekko roślinny zapach, który nie przytłacza. Nie jest ciężka ani „perfumowana”, raczej delikatna i spokojna. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo zmienia tempo wieczoru. Nagle wszystko zwalnia. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które potrzebują prostego rytuału wyciszenia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którz…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-1-f73e010.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
type: item
date: 2026-03-26T14:35:02.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama i córka
subject: psychologia
description: Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
encoded: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Ju…

Naglowska-o-milczeniu-miedzy-matka-i-corka-2ec03c5.jpg
width: 1600
height: 1200

Czy wolno pokazywać narodziny dziecka w sieci? 20 lat temu nikt o to nie pytał
type: item
date: 2026-03-26T12:20:28.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: film z porodu
subject: poród
description: 19 lat temu opublikowałam w internecie film z pierwszych chwil życia moich bliźniaczek. Dziś podobne nagrania wywołują burzę i pytania o granice. Co tak naprawdę się zmieniło?
encoded: Dziś nie publikuję wizerunku mojego dziecka i wierzę, że jego prywatność powinna być chroniona. Ten tekst nie jest próbą usprawiedliwienia tego, co robiłam kiedyś, tylko próbą zrozumienia, jak bardzo zmieniło się nasze myślenie o dzieciach i ich granicach. Nie mam wątpliwości, że rozmowa o granicach pokazywania dzieci w sieci jest potrzebna. Świat się zmienił i dziś wiemy więcej o tym, jak łatwo obraz może zostać wyrwany z kontekstu i użyty w sposób, którego nie kontrolujemy. Mam też poczucie, że w dyskusji wokół filmu z porodu Lil Masti wiele osób reaguje, zanim zobaczy, co właściwie ocenia. Ten film, niezależnie od tego, co myślimy o jego autorce, to coś więcej niż po prostu „pokazanie dziecka”. Jest on opowieścią o porodzie, emocjach i doświadczeniu, które przez lata było zamknięte za drzwiami sali porodowej. Dlaczego wtedy to pokazałam? Lata temu, zanim stało się to modne, prowadziłam bloga dla przyszłych rodziców bliźniąt. W tamtym czasie nie było przestrzeni, w której można było zobaczyć, jak naprawdę wygląda życie z noworodkami, a tym bardziej z bliźniętami. Była jedna książka o „podwójnym szczęściu” (wtedy tak bym tego nie nazwała, bo byłam absolutnie przerażoną mamą dwulatki z kolejną dwójką w drodze) przekazywana przez koleżanki z rąk do rąk. Czułam, że wszystkiego muszę uczyć się sama, najczęściej przez doświadczenie na własnych dzieciach. Stąd wziął się pomysł na założenie bloga, na łamach którego dzieliłam się swoją wiedzą. Nagranie z mojego porodu nie powstało z myślą o żadnej publikacji. Film nagrał mój ówczesny mąż – dla mnie na pamiątkę. Gdy leżałam unieruchomiona po cesarskim cięciu, nie widziałam, co dzieje się z moimi dziećmi. To był dla mnie jedyny sposób, żeby zobaczyć ich pierwsze chwile. Opublikowałam go później, bo pamiętałam to poczucie niewiedzy. Chciałam, żeby inne kobiety nie musiały się bać, tak jak ja się bałam. Nie publikowałam, żeby pokazać dzieci. Publikowałam, żeby pokazać doświadczenie, które może oswoić lęk innych kobiet. Co się …

zdjecie-glowne-1600-px-2c74318.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
type: item
date: 2026-03-24T12:09:11.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
description: Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
encoded: „Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mó…

Justyna-Naglowska-o-zyciu-187144d.jpg
width: 1600
height: 1200

Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
type: item
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: Zmęczone oczy o poranku to coś, czego nie przykryje nawet najlepszy korektor. Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow rzeczywiście pomaga, gdy używa się jej regularnie.
encoded: Są poranki, w których nie potrzebuję lustra, żeby wiedzieć, jak wyglądam. Czuję to szczególnie pod oczami. To nie jest dramatyczne „nie spałam całą noc”. Częściej to zwykłe życie. Dzieci, obowiązki, za mało wody, za dużo myśli. I ta opuchlizna, która sprawia, że nawet jeśli mam dobry dzień, twarz wygląda, jakby jeszcze nie wstała. View Ediplayer on the source website Mam czwórkę dzieci i szczeniaka, który uważa, że świt to najlepsza pora na sprint przez ogród. Poranek w moim domu nie zaczyna się od medytacji. Zaczyna się od: „Mamo, gdzie jest bluza?”, „Czy pies już był na dworze?” i „Nie mamy chleba”. Moje poranki to logistyka na najwyższym poziomie i nie ma w nich miejsca na wymagające zabiegi pielęgnacyjne i upiększające. Jeśli więc jakiś produkt beauty ma pozostać ze mną na dłużej, musi sprawdzić się w chaosie, a nie w idealnych warunkach. Dlatego kiedy trafiła do mnie maska Shark CryoGlow – urządzenie do terapii światłem LED z funkcją chłodzenia pod oczami – wiedziałam, że będę testować ją właśnie rano. To idealna szansa na zadbanie o siebie bez konieczności wstania wcześniej albo wprowadzenia zmian do codziennej rutyny. Interesowało mnie jedno: czy w prawdziwym życiu, między kawą a pakowaniem plecaka, zrobi różnicę. Okolice oczu pod lupą. Czy chłodzenie naprawdę działa? Zawsze miałam wrażenie, że okolice oczu to nasza rodzinna pamiątka. Moja mama i babcia miały charakterystyczną opuchliznę pod oczami. One nie mówiły o zatrzymaniu wody ani obrzękach. Mówiły po prostu: „Taka nasza uroda”. I ja tę „urodę” widzę u siebie szczególnie rano. Dlatego podeszłam do tego testu bardzo konkretnie. Nie interesowała mnie ogólna „poprawa wyglądu skóry”, tylko fakty. Chciałam wiedzieć, czy chłodzenie faktycznie zmniejszy poranną opuchliznę, usunie efekty zmęczenia i czy, korzystając z maski. poczuję ulgę Dodam od razu, że Shark CryoGlow nie jest kolejną „maską LED z internetu” . To wyrób medyczny z certyfikatem. Producent podaje, że skuteczność terapii LED była oceniana w 12-ty…

MKpoziomkoszula2-81c51fe.jpg
width: 5573
height: 3715

Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
type: item
date: 2026-03-07T09:06:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzień kobiet
subject: kobieta
description: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Opozda, Mandaryna i Mery Spolsky wystąpiły w spocie „Niewinne”. Projekt Burda Media Polska na Dzień Kobiet pokazuje, z jaką presją mierzą się dziś kobiety.
encoded: Z okazji Dnia Kobiet kobiece redakcje Burda Media Polska połączyły siły w wyjątkowym projekcie wideo „Niewinne”. Wspólną inicjatywę przygotowały zespoły: Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja. Film, który możesz zobaczyć powyżej, porusza temat presji społecznej, z którą mierzą się dziś kobiety – często nie tej wynikającej z zakazów, lecz z oczekiwań. Bo dziś presja bardzo rzadko brzmi: „nie wolno”, znacznie częściej pojawia się w innym zdaniu: „powinnaś”. Powinnaś wyglądać młodziej. Powinnaś mieć dzieci. Powinnaś robić karierę – ale nie kosztem rodziny. Powinnaś ubierać się „stosownie do wieku”. Te oczekiwania tworzą niewidzialną listę zasad, z którą wiele kobiet mierzy się każdego dnia. Kobiety, które mówią własnym głosem W projekcie „Niewinne” wystąpiły kobiety reprezentujące różne pokolenia i środowiska. Wśród nich znalazły się m.in.: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Pola Gonciarz, Joanna Opozda, Mandaryna, Mery Spolsky oraz Helena Norowicz. Każda z nich ma własną historię, własne doświadczenia i własną definicję wolności. Razem pokazują, że nie istnieje jeden scenariusz na kobiecość. Presja oczekiwań zamiast zakazów Projekt „Niewinne” zwraca uwagę na subtelną, ale bardzo silną formę społecznej presji. To nie są już twarde zakazy. To raczej nieustanne sugestie dotyczące tego, jaka kobieta „powinna być”: s pełniona, ale nie zbyt ambitna, zadbana, ale „naturalna”, silna, ale zawsze uśmiechnięta. W rezultacie wiele kobiet próbuje jednocześnie spełniać sprzeczne oczekiwania – zamiast po prostu żyć po swojemu. Przypomnienie, które wciąż jest potrzebne Projekt „Niewinne” jest częścią szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Współczesne media dla kobiet coraz częściej nie chcą mówić kobietom, jakie mają być. Chcą raczej przypominać coś znacznie ważniejszego: że mogą być sobą.

miniatura-2-c116bc0.png
width: 1280
height: 720

Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
type: item
date: 2026-03-06T08:13:51.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: rola ojca w życiu dziecka
description: Każdy rodzic wie, że kiedyś nadejdzie taki dzień: dziecko przyjdzie ze złamanym sercem. I nagle trzeba będzie wiedzieć, co powiedzieć. Maciej Pela w rozmowie w podcaście „Mamy to!” przyznaje, że sam czasem o tym myśli. Jak wesprzeć dziecko, gdy pierwszy raz przeżywa rozstanie?
encoded: – Na razie nie wiem – mówi szczerze. I dodaje, że czeka go jeszcze sporo nauki. A może nawet… specjalizacja w „łataniu złamanych serduszek”. „Kiedyś przyjdą ze złamanym sercem” Maciej Pela mówi wprost, że myśl o pierwszych miłościach swoich dzieci czasem pojawia się w jego głowie. – Pojawiają się takie przebłyski i zadaję sobie pytanie: co zrobię, kiedy przyjdą ze złamanym sercem? – przyznaje. Na razie nie szuka gotowej odpowiedzi. Wręcz przeciwnie – uważa, że przyznanie się do niewiedzy jest początkiem drogi. – To jest takie pytanie otwarte, póki co. Teraz odpowiedź brzmi: nie wiem. I właśnie od tego „nie wiem” zaczyna się jego zdaniem rodzicielska lekcja do odrobienia. Ojciec też musi nauczyć się wrażliwości Maciej Pela uważa, że świat bardzo się zmienił – także w podejściu do emocji. – Siła jest wartością uniwersalną – mówi i dodaje – Mama i tata mogą w równym stopniu nauczyć dzieci, czym jest siła. Jego zdaniem coraz ważniejsza staje się także emocjonalna dostępność rodziców – szczególnie ojców. Bo to właśnie z domu dzieci wynoszą wzorce relacji. – Pokazując wrażliwość, jest szansa, że w przyszłości znajdą kogoś, kto będzie dostępny emocjonalnie. Dzięki temu – jak mówi – nie będą musiały przebijać się przez „twardą skorupę” partnera, który nie potrafi mówić o uczuciach. „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek” Ojcostwo – jak mówi Pela – to proces uczenia się. Czasem przez doświadczenie, czasem przez rozmowy z innymi rodzicami, dlatego pół żartem mówi, że czeka go jeszcze sporo pracy. – Czeka mnie research. Rozmowy z rodzicami starszych dzieci. Książki – wylicza, a potem dodaje z uśmiechem – Czekają mnie studia wyższe i specjalizacja w łataniu złamanych serduszek. Ojcostwo jako przygoda W rozmowie pojawia się też ważna refleksja: rodzicielstwo nie jest rolą, którą można opanować raz na zawsze. – Ojcostwo jest przygodą, w której pojawiają się różne sytuacje, z którymi trzeba się zmierzyć. Przyznaje, że były momenty, kiedy bycie ojcem było trudniejs…

Pela-o-lataniu-zlamanych-serduszek-3f62297.jpg
width: 1600
height: 1200

„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
type: item
date: 2026-03-05T11:18:30.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: otyłość
subject: otyłość dzieci
subject: skuteczne odchudzanie
subject: zdrowe nawyki żywieniowe
description: Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
encoded: Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie…

Dziecko-tyje-mimo-ze-je-zdrowo--727ce00.jpg
width: 1600
height: 1200