20 przepisów na zupki dla niemowlaka: pierwsza zupa plus zupki po 7 i 8 miesiącu
Podajemy dokładne przepisy: jak ugotować pierwszą zupkę dla niemowlaka, a także zupki dla niemowlaka po 6, 7 i 8 miesiącu. Sprawdź szybkie i łatwe przepisy na zupkę kalafiorową, jarzynową, buraczaną i z dyni.
Dzień Pluszowego Misia: co to za święto? Kiedy wypada Dzień Misia i jaka jest jego historia?
Dzień Pluszowego Misia obchodzony jest na całym świecie. Dziś niemal każde dziecko ma swoją ukochaną maskotkę, ale nie zawsze tak było. Historia narodzin pluszowego misia ma 120 lat i związana jest z jednym z amerykańskich prezydentów. Opowiedz dziecku, jaki rodowód ma pluszowy miś. Sprawdź, jak można uczcić święto pluszowego misia.
Pluszowy miś stał się ulubioną maskotką dzieci na całym świecie. Chyba nie ma domu, w którym nie pojawia się ten towarzysz dziecięcych zabaw, radości, smutków oraz przytulanka do zasypiania. Nic więc dziwnego, że zabawka ta doczekała się swojego święta. Wyjaśniamy, kiedy jest Światowy Dzień Pluszowego Misia, jaka jest historia tego święta oraz jak się je obchodzi. Spis treści: Kiedy obchodzimy Dzień Pluszowego Misia? Dzień Pluszowego Misia – historia Jak obchodzi się Dzień Pluszowego Misia? Kiedy obchodzimy Dzień Pluszowego Misia? Światowy Dzień Pluszowego Misia obchodzony jest 25 listopada. Święto zostało ustanowione w 2002 roku w setną rocznicę wyprodukowania pierwszego pluszowego misia. Od 1902 roku pluszowe misie szybko podbiły serca dzieci na całych świecie, stając się jedną z najpopularniejszych zabawek. Równie szybko podbiły też rynek księgarski i filmowy, stając się kultowymi bohaterami bajek. W Wielkiej Brytanii ogromną popularność zyskał Kubuś Puchatek, w Stanach Zjednoczonych Miś Yogi, natomiast w Polsce Miś Uszatek. Sława tych miśków przekroczyła granice krajów, z których pochodzą. Ale za sprawą telewizyjnych bajek i programów dla dzieci grono znanych misiów stale się powiększa. Co ciekawe – ten pierwszy pluszowy miś, od którego wszystko się zaczęło, wcale nie ma bajkowego rodowodu. Dzień Pluszowego Misia – historia Kiedy powstał pierwszy pluszowy miś i skąd się wzięła jego nazwa? Istnieje legenda, która głosi, że ten milusiński przyjaciel wszystkich maluchów narodził się 119 lat temu w USA jako Teddy Bear. Swój wkład w powstanie pluszowego misia ma prezydent Stanów Zjednoczonych Theodore Roosevelt. W 1902 roku uczestniczył on w polowaniu, podczas którego jeden z jego towarzyszy postrzelił małego niedźwiadka. Prezydent USA nie zgodził się wówczas na odstrzelenie rannego zwierzęcia. „The Washington Post” opublikował rysunek, który upamiętnił to wydarzenie. A wizerunek misia opublikowany w gazecie stał się inspiracją dla sklepikarza z Brooklynu, Morrisa Mitchona, który zaczął produkować podobne pluszowe misie. Na cześć prezydenta USA nazwano je „Teddy Bear” (Teddy to skrót od imienia Theodore, które nosił Roosevelt). Prawda może być jednak zgoła inna. W 1880 roku w Giengen an der Brenz Margarete Steiff założyła swój zakład krawiecki. Poza usługami krawieckimi Steiff sprzedawała poduszeczki do igieł w kształcie słonika. Okazało się jednak, że krawieckie akcesoria pokochały także dzieci i z czasem w zakładzie krawieckim zaczęto szyć pluszowe maskotki, także w kształcie misia. W 1902 roku Richard Steiff, bratanek Margarete zaprojektował pierwszego na świecie misia z ruchomymi kończynami (model Bär 55 PB). Wkrótce pluszowy miś został zaprezentowany na targach w Lipsku i od tego czasu jego popularność stale rośnie. A legenda związana z prezydentem USA tylko pomogła mu w światowej karierze. Dziś pluszowy niedźwiadek nadal jest jedną z najpopularniejszych zabawek na świecie. O ile inni bohaterowie popularnych współczesnych bajek są zazwyczaj chwilowymi gwiazdami, „Teddy Bear”, czyli klasyczny pluszowy miś, jest zabawką ponadczasową. Które dziecko nie posiada choć jednej takiej maskotki? Misie stały się także inspirującym motywem dekoracyjnym dla producentów rzeczy dla dzieci i zdobią zarówno dziecięce ubranka, pościel czy ręczniki, jak i kubki termiczne, czy piórniki. View Burdaffi on the source website Jak obchodzi się Dzień Pluszowego Misia? W Dniu Pluszowego Misia przedszkolaki mają zwykle możliwość zabrania swoich ukochanych misiów do przedszkola. Podczas zajęć opowiadają, dlaczego lubią swojego pluszaka, jak się z nim bawią, rysują jego portret, wykonują pracę plastyczną na Dzień Pluszowego Misia. Dzień Pluszowego Misia bywa też świętowany w szkołach w klasach 1-3. Tego dnia mali uczniowie również mogą zabrać swoje ukochane przytulanki na lekcje. Dzień Pluszowego Misia można również świętować z dzieckiem w domu. Oto kilka pomysłów na uczczenie Dnia Pluszowego Misia: Konkurs na wyjadanie miodu – ten, kto zliże w jak najkrótszym czasie miód z talerzyka – wygrywa. Ta zabawa jest słodka i pyszna! Slalom z misiem – urządźcie tor przeszkód, który dziecko musi pokonać z misiem na głowie. Pluszak oczywiście nie może spaść, a dziecko musi wykazać się ogromną ostrożnością. Zabawa „Stary niedźwiedź mocno śpi” – jeden z uczestników zabawy gra rolę niedźwiedzia, który jest pogrążony w zimowym śnie i kładzie się na podłodze. Pozostali uczestnicy chodzą wokół niedźwiedzia i śpiewają piosenkę. Niedźwiedź musi złapać jedno z dzieci – w następnej turze właśnie ono będzie się wcielało w tę rolę. Konkurs wiedzy o misiach – urządźcie z dzieckiem konkurs wiedzy na temat misiów – tych z bajek, które dziecko ogląda. Pieczenie ciastek w kształcie misia – wspólne pieczenie „misiowych ciasteczek” to świetny pomysł na spędzenie tego dnia. Maluch będzie mieć dużo frajdy w trakcie przygotowywania i jedzenia ciastek. Tropienie misia – wydrukuj i wytnij ślady łapek misia, porozkładaj je po całym pomieszczeniu i urządźcie tropienie misia (oczywiście na końcu musi znajdować się miś). Jeśli dziecko lubi kolorować, idealnie sprawdzą się kolorowanki z misiem. Można także pójść o krok dalej i spróbować samodzielnie narysować niedźwiadka – z naszą instrukcją, jak narysować misia nie będzie to wcale tak trudne. Dobrym pomysłem jest również opowiedzenie dziecku o słynnych misiach z bajek, których twój maluch jeszcze nie zna. Możecie zrobić sobie misiowy wieczór i obejrzeć filmy lub animacje, w których występują znane niedźwiadki. View Burdaffi on the source website Źródło: Muzeum Etnograficzne w Krakowie Zobacz także: Międzynarodowy Dzień Postaci z Bajek – kiedy wypada, jak go świętować? Najlepsze bajki dla dzieci: ranking najlepszych filmów animowanych​​​
Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Wskazówki dla mam karmiących piersią
Czy moje dziecko się najada – to pytanie zadaje sobie wiele młodych mam karmiących piersią. To całkiem naturalne, bo właściwe odżywienie to podstawa prawidłowego rozwoju maluszka. Jeśli nie zauważasz niczego nieprawidłowego, a twoje dziecko jest pogodne, to najprawdopodobniej nie ma powodu do niepokoju. Dla pewności możesz sprawdzić, po czym poznać, że maluszek nie jest głodny.
Jak sprawdzić, że dziecko się najada, skoro tak naprawdę trudno dokładnie określić, ile mililitrów pokarmu zjadł maluszek? Spokojnie, karmiąc piersią, też możesz mieć pewność, że twoje dziecko je odpowiednio dużo i że ty masz wystarczającą ilość pokarmu. Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Oto kilka rzeczy, które musisz wziąć pod uwagę. Przystawienie do piersi Ilość karmień Ilość zużytych pieluch Prawidłowy przyrost wagi Poradnia laktacyjna Jak sprawdzić, czy mam pokarm w piersiach? Jeśli dziecko płacze, to na pewno jest głodne. Niekoniecznie Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Przystawienie do piersi Podczas karmienia piersią zwrócić uwagę, na zachowanie maluszka. Odruch ssania u noworodka jest tak silny, że może ssać pierś nawet przez sen. Co jednak nie oznacza, że je. W czasie jedzenia niemowlę jest aktywne. Czasem może mieć zamknięte oczy, ale je tak, że aż mu się uszy trzęsą! I to dosłownie, bo gdy intensywnie ssie, poruszają mu się płatki uszu. Poza tym co chwila słyszysz cichutkie postękiwanie: to odgłos połykania pokarmu. Po to, by dziecko się najadło, musi opróżnić całą pierś, czyli w taki właśnie aktywny sposób ssać co najmniej przez 5–10 minut. Są też maluchy, które jedzą spokojniej i opróżnienie piersi zajmuje im nawet 30–40 minut. Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Ilość karmień Wyznacznikiem, tego czy twój maluszek się najada jest ilość karmień. W pierwszym miesiącu życia maleństwo powinno jeść co najmniej osiem razy na dobę. To dlatego, że ma malutki żołądek, w którym mieści się niewiele mleka, a ponadto twój pokarm jest wyjątkowo lekkostrawny. Noworodek zwykle odczuwa głód blisko co trzy godziny (a często nawet co godzinę). Początkowo w takich odstępach czasu ssie nawet w nocy, potem robi sobie dłuższe przerwy na sen. Nocne karmienie piersią jest bardzo ważne, bo w nocy twój organizm produkuje więcej prolaktyny – hormonu, od którego zależy ilość twojego pokarmu. Ponadto nocne mleko zawiera więcej tłuszczu i jest bardziej kaloryczne. Jeśli bardzo cię męczą karmienia, najlepszym wyjściem jest zabranie maluszka do waszego łóżka – przynajmniej przez pierwsze miesiące. Pamiętaj! W pierwszych trzech miesiącach przerwy między karmieniami w nocy nie powinny trwać dłużej niż sześć godzin, a w okresie noworodkowym 4-5 godzin. Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Ilość zużytych pieluch O tym, czy dziecko się najadło, świadczą zużyte pieluszki. Jednak to, jak często noworodek robi kupę i siusiu tylko częściowo może ci zobrazować, czy w twoich piersiach jest odpowiednia ilość pokarmu. Dlaczego? Liczba kupek, które twoje dziecko robi w ciągu doby, nie jest miarodajna w ocenie, czy dziecko je odpowiednio dużo. Niektóre dzieci karmione piersią robią kupę po każdym karmieniu, inne raz na dobę albo nawet rzadziej. Natomiast dobrym wyznacznikiem jest pełna i ciężka od moczu pieluszka. Jeśli po mniej więcej 3-4 godzinach od ostatniego posiłku pieluszka nadaje się do wymiany, oznacza to, że dziecko się najada. Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Prawidłowy przyrost wagi Noworodek i niemowlę do 4. miesiąca życia przybiera tygodniowo około 120-225 g (dziennie 18–30 g), później tempo wzrostu macy ciała maluszka nieco słabnie i średnio między 4 a 6 miesiącem będzie to 0-120 g. na tydzień, by między 6 a 12 miesiącem życia obniżyć się do około 50-80 g. tygodniowo. Nie waż dziecka po każdym karmieniu. Ze względu na wielkie przyrosty dobowe tak dokładne ważenie nie jest miarodajne i trudne do weryfikacji. Nie zawsze maluszek zje dokładnie taką samą ilość pokarmu. Poza tym wystarczy, że wypróżni się tuż przed ważeniem, a to może zaburzyć wyniki pomiarów. Aby sprawdzić, czy twoje dziecko odpowiednio przybiera na wadze i prawidłowo się rozwija, możesz skorzystać z kalkulatora wagi lub siatek centylowych. Jeśli nadal martwisz się, że twoje dziecko zjada za mało, skonsultuj się z położną lub pediatrą. Nie czekaj na zaplanowaną wizytę (pierwsza będzie dopiero w 6. tygodniu życia). Poradnia laktacyjna Jeśli nie wiesz, czy dziecko się najada, i nadal czujesz niepokój związany z prawidłowym odżywianiem swojego maluszka, możesz umówić się na wizytę w najbliższej poradni laktacyjnej. Doradczyni laktacyjna: obejrzy dziecko, zobaczy, jak ssie, poradzi, co zrobić, by zjadało więcej. Zazwyczaj rozwiązanie problemów jest proste. Wystarczy inaczej ułożyć dziecko do karmienia lub w nieco inny sposób podać mu pierś (np. spod pachy, na leżąco), by wszystko wróciło do normy i dziecko jadło chętniej. Doradczyni laktacyjna doradzi również, w jaki sposób pobudzić laktację. Jak sprawdzić, czy mam pokarm w piersiach? To proste. Wystarczy objąć pierś, tak jakbyś podawała ją dziecku i delikatnie ścisnąć brodawkę sutkową. Taka stymulacja spowoduje, że pojawi się delikatny wypływ mleka z piersi. Jeśli chcesz się przekonać, że naprawdę masz pokarm, możesz również skorzystać z laktatora. Pamiętaj, ani ręczny ucisk, ani zasysanie brodawki przez laktator nie pokaże ci w 100%, ile mleka jest w stanie wyprodukować twój organizm. Nawet jeśli masz poczucie „pustych piersi”, nie oznacza to, że faktycznie są puste. Jeśli dziecko płacze, to na pewno jest głodne. Niekoniecznie Nie zawsze ssanie paluszków, a nawet płacz noworodka jest wywołany pustym brzuszkiem maluszka. Noworodki i niemowlęta mogą płakać z wielu innych powodów. Do najczęstszych przyczyn należy: zmęczenie, nadmiar bodźców, ból brzuszka, źle ułożona lub przepełniona pieluszka, wzdęcie, bolesne gazy, kolka, infekcja, nieżyt nosa. Zobacz też: SIDS, czyli zespół nagłej śmierci łóżeczkowej. Co to jest i do kiedy występuje? 8 odruchów noworodka – na czym polegają? I kiedy znikną? Nowe wytyczne dotyczące zapalenia piersi obalają dotychczasowe praktyki i... mogą cię zaskoczyć!
Przyprawy dla niemowlaka: jakie i od kiedy?
Nie wszystkie przyprawy nadają się dla małego dziecka. Czy wolno dodawać do potraw curry, lubczyk albo majeranek? Wyjaśniamy, jak i czym przyprawiać, by zupka czy deser były nie tylko pyszne, ale i zdrowe. Stworzyłyśmy też listę przypraw zakazanych dla niemowlaka.
To nieprawda, że wszystkie przyprawy są zdrowe dla niemowlaka. Na liście potencjalnie szkodliwych przypraw są m.in. curry, gałka muszkatołowa oraz koper włoski. Mimo to posiłki dla niemowlaka mogą być pełne aromatów, trzeba tylko pamiętać o kilku zasadach. Wyjaśniamy, czy do potrawy małego dziecka można dodać lubczyk, bazylię albo majeranek. Jakie przyprawy nadają się dla niemowlaka? Przyprawy w diecie dziecka to świetna alternatywa dla soli. Od kiedy je podawać? Większość nadaje się dla niemowlaka od ok. 8-10. miesiąca życia. Pamiętaj, że przyprawy używane na co dzień w kuchni dodają smaku, ale w przypadku małych dzieci stosuj je z umiarem. W końcu dla niemowlaka każdy smak to nowość. Marchewka jest słodkawa, pomidory lekko kwaskowate, jabłuszka słodkie... W zupie, sałatce albo potrawie mięsnej może się jednak znaleźć: pietruszka – zawiera mnóstwo witamin i minerałów, koperek – jest znany ze swoich właściwości wiatropędnych, bazylia – zapobiega wzdęciom, działa rozkurczowo i przeciwzapalnie, majeranek – pomaga w trawieniu, tymianek – ma działanie bakteriobójcze. Warto wzbogacić też smak, dodając: oregano, lubczyk, rozmaryn, cząber, ziele angielskie, liść laurowy, kmin rzymski, kolendrę, paprykę słodką w proszku, goździki. Inne naturalne przyprawy dla niemowlaka to: Czosnek nazywany naturalnym antybiotykiem. Można go dodawać do twarożku albo oliwy, którą polewamy sałatę, do mięsa i warzyw. Roczniakowi lepiej podawać go w potrawach gotowanych – co prawda traci wówczas część cennych substancji, ale jego smak jest łagodniejszy. Cebula, rzeżucha i szczypior po 10. miesiącu. Uważaj jednak, by nie przesadzić z ilością przypraw, bo nadmiar cebuli i czosnku może wywołać niestrawność i mdłości. Cynamon dla niemowlaka. Dzieci mogą poznać jego słodkawy smak, gdy skończą ok. 10 miesięcy. Poprawia on trawienie, zwiększa apetyt, działa przeciwbiegunkowo. Można go dodawać do ryżu, jabłek, deserów, ciasta, a także mięsa (np. do indyka czy kurczaka). Ważne: dodatek ziół pozwala ograniczyć sól w diecie dziecka. Maluch potrzebuje około trzech miligramów chlorku sodu (czyli soli) na każdy kilogram ciała. A że ten pierwiastek jest w rozmaitych produktach: chlebie, serze żółtym, maśle, wędlinach itd., na ogół dziecko i tak dostaje go więcej, niż powinno. Do dań dla niemowląt w ogóle nie powinno się dodawać soli. A starszemu dziecku potrawy doprawiaj dosłownie szczyptą. Przyprawy zakazane dla niemowlaka: Przyprawa curry – może zawierać ołów. Gałka muszkatołowa – w nadmiarze może wywoływać nudności, powodować halucynacje i zaburzenia rytmu serca. Papryczka chilli – działa drażniąco na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Koper włoski, czyli fenkuł – niepolecany aż do 4. roku życia dziecka, ponieważ brakuje badań, które potwierdzałyby bezpieczeństwo jego stosowania. Mieszanki „Do grilla”, „Do kurczaka”, „Do ryb” itd. – zawierają mnóstwo soli oraz często wzmacniacze smaku, głównie glutaminian sodu, który w nadmiarze szkodzi. Kostki rosołowe – zawierają mnóstwo soli, tłuszczu i „chemii”. Ocet – drażni przewód pokarmowy. Maggi – zawiera glutaminian sodu, sztuczne aromaty i często także ocet. W diecie niemowlaka nie ma też miejsca na wszelkie przyprawy o mocnym aromacie, ostre i drażniące – mogą wywołać ból brzucha i zmniejszyć apetyt. Zobacz też: 20 przepisów na zupki dla niemowlaka - do druku Gotowy jadłospis dla 6-miesięcznego dziecka (z przepisami) Mięso dla niemowlaka: kiedy i ile mięsa podać? Jakie mięso nadaje się dla niemowlaka?
Krem z dyni dla dzieci: przepis, który zdobędzie serce nawet największego niejadka
Jednym z najpopularniejszych sposobów podania dyni jest zupa podana w formie kremu. To sycące, rozgrzewające i pożywne danie, które można łatwo przygotować w krótkim czasie. Podajemy sprawdzony przepis na zupę krem z dyni, która polubią wszystkie dzieci.
Dynia to owoc sezonowy (tak, dynia jest owocem) i dojrzewa tylko jesienią – dobrze jest wykorzystać sezon na dynię i przygotować jej zapasy, które zużyjesz w trakcie zimy i przedwiośnia. Dynię z powodzeniem można zamrozić (wystarczy obrać ją ze skóry, podgotować i pokroić w drobną kostkę, po czym zapakować do woreczka strunowego) albo zawekować zapas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/przepisy/pure-z-dyni-34665-r1/">purée z dyni. Purée dyniowe samo w sobie stanowi bazę do kremowej, gęstej zupy, a także do wielu innych, także słodkich dań. Krem z dyni dla dzieci: przepis Składniki: Duża dynia, najlepiej hokkaido albo piżmowa (albo duży słoik gotowego purée z dyni) Cebula Imbir w proszku Suszone pomidory (np. w zalewie) Koncentrat pomidorowy wysokiej jakości Marchewka Śmietana Ewentualnie: mleczko kokosowe, grzanki, prażone pestki dyni Przygotowanie: dynię umyj, pokrój na mniejsze kawałki, usuń pestki i wstaw ją do piekarnika na co najmniej godzinę (180 stopni, grzanie góra-dół). Jeżeli masz w spiżarce purée z dyni, pomiń ten krok. Cebulę pokrój w drobne kawałki, a marchewkę umyj, obierz i zetrzyj na tarce o grubych oczkach. Na patelni rozgrzej łyżkę oleju (jeśli masz w domu suszone pomidory w oleju, z powodzeniem możesz go wykorzystać – podbije to walory smakowe) i wrzuć do niej marchewkę i cebulę. Smaż do momentu, w którym cebula będzie miękka i złocista. Kiedy dynia już całkowicie zmięknie i ostygnie, wyjmij ją z piekarnika, obierz ze skóry, wrzuć ją do garnka i zblenduj na gładkie purée. Do garnka z dynią dodaj podsmażonej cebulki z marchewką, 4 sztuki suszonych pomidorów, kopiastą łyżkę koncentratu pomidorowego i 1/3 łyżeczki proszkowanego imbiru. Całość zblenduj na gładki krem. Jeżeli jest za gęsty, dodaj nieco wody albo bulionu. Do zupy można dodać przyjemnie chrupiących grzanek, prażonych na suchej patelni nasion słonecznika czy pestek dyni. Dodatkowo, do zupy warto dodać łyżeczkę zimnotłoczonego oleju bądź oliwy. Szczególnie polecamy nierafinowany olej rzepakowy i nierafinowany olej z pestek dyni. „Wisienką na torcie” będzie dodanie szklanki mleczka kokosowego, który nada kremowi aksamitnej konsystencji i słodkiego aromatu. Na koniec, dodaj soli, wedle uznania. Pamiętaj jednak, żeby dzieciom posolić jak najmniej. Zupka krem z dyni dla dzieci: wskazówki Smak dyni, sam w sobie, można określić jako… mdły. Dlatego też, jeśli chcesz podać dziecku aromatyczną zupę, którą zje ze smakiem, warto dodać do niej aromatycznych przypraw (np. imbir) i produktów, które zbalansują smak zupy. Jednym z takich produktów jest pomidor, a dokładniej, koncentrat pomidorowy i suszone pomidory. Są dość kwaśne i intensywne w smaku, dodatkowo, zawierają dużą ilość tzw. umami, znanego też pod nazwą piątego smaku. Dzięki dodatkowi pomidorów zupa będzie wyrazista w smaku. Podany przez nas przepis na zupę przeznaczony jest dla dzieci. Jeśli chcesz przygotować taką zupę dla niemowlaka, wystarczy, że podgrzejesz purée z dyni i zblendujesz go razem z ugotowaną wcześniej marchewką. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/5-zup-na-piatke-7016-r1/">Najzdrowsze zupy dla dzieci – sprawdzone przepisy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zywienie/domowa-pomidorowa-9017-r1/">Zupa pomidorowa dla dzieci - od kiedy, przepis <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/przepisy/zupa-marchewkowa-krem-36932-r1/">Zupa marchewkowa dla dzieci (sprawdzony przepis)
Skurcze porodowe: jak je rozpoznać? Kiedy jechać do szpitala, gdy czujesz skurcze przed porodem?
Skurcze porodowe oznaczają rozpoczęcie akcji porodowej. Na początku przypominają skurcze przepowiadające, ale szybko zaczynają się od nich różnić. Wraz z postępem porodu pojawiają się coraz częściej i są coraz dłuższe. Podpowiadamy, jak odróżnić skurcze przedporodowe od porodowych, w jaki sposób je liczyć i kiedy jechać do szpitala.
Skurcze porodowe są regularne, często bolesne i powodują skracanie się i rozwieranie szyjki macicy aż do średnicy ok. 10 cm. Raczej trudno pomylić je ze skurczami przepowiadającymi, choć na początku mogą być do nich podobne. Pierwsze skurcze porodowe występują co ok. 15-20 minut i trwają ok. 15-40 sekund każdy. Gdy staną się częstsze, trzeba jechać do szpitala. Spis treści: Co to są skurcze porodowe Jak rozpoznać skurcze porodowe Skurcze porodowe a przepowiadające Skurcze przed porodem – kiedy jechać do szpitala Jak liczyć skurcze porodowe Co to są skurcze porodowe? Skurcze porodowe to skurcze macicy, którym początkowo towarzyszą zmiany w wyglądzie szyjki macicy – ulega ona skróceniu i rozwarciu, otwierając przed dzieckiem drogę na świat. Gdy rozwarcie osiągnie maksimum, rozpoczynają się skurcze porodowe parte, czyli takie, których celem jest wypchnięcie dziecka z wnętrza macicy. Skurczom porodowym, które wpływają na szyjkę macicy, towarzyszą objawy, które kobiety opisują jako nasilone dolegliwości podobne do objawów towarzyszących menstruacji: są to bóle podbrzusza i rozległe bóle krzyża. Skurcze przedporodowe zaczynają się na szczycie macicy (dno macicy) i rozprzestrzeniają się w kierunku jej dolnych części. Po skurczu mięśnie ulegają częściowej relaksacji, ale po każdym skurczu stają się nieco krótsze, co skutkuje tzw. zgładzeniem szyjki macicy i jej rozwarciem. Skurcze porodowe nie zanikają i nie ustępują aż do zakończenia porodu. To odróżnia je od skurczów przepowiadających. Jeśli skurcze porodowe się rozpoczną, nasilają się, stają coraz częstsze, a w końcu przechodzą w skurcze parte. Podczas samego porodu mogą na chwilę ustać, wydaje się, że zanikają lub całkowicie ustąpiły. Zwykle to tylko jednak przerwa na odpoczynek, którego potrzebuje mięsień macicy. Gdy otrzyma z krwi kolejną dawkę glukozy, ponownie podejmie akcję skurczową. Jak rozpoznać skurcze porodowe? Skurcze porodowe są regularne. To ich najważniejsza cecha. Gdy się pojawią, nie ustępują np. pod wpływem zmiany pozycji ciała (tak dzieje się w przypadku skurczów przepowiadających, czyli skurczów przed porodem). Gdy zorientujesz się, że masz skurcze porodowe, nie będziesz miała wątpliwości, że zaczyna się poród. Warto mieć już wtedy gotową wyprawkę do szpitala. Objawy skurczów porodowych: pojawiają się co 15-20 minut, są dość łagodne, są regularne, stają się coraz częstsze i coraz silniejsze, nie ustępują, nie słabną po zmianie pozycji. Umiejscowienie skurczów porodowych każda kobieta może opisywać nieco inaczej. Część rodzących odczuwa je wyłącznie w brzuchu, część wyłącznie w okolicy krzyżowej kręgosłupa. Bywa i tak, że ich umiejscowienie się zmienia – np. w wodzie ból lokalizuje się w okolicy krzyża, a poza nią – w okolicy brzusznej. Skurcze porodowe nie ustępują i mają ten sam rytm bez względu na to, czy kobieta stoi, chodzi, czy leży. Gdy zaczyna się poród, niektóre kobiety skarżą się także na ból ud. Dzieje się tak, gdy główka dziecka – wstawiona już do kanału rodnego – zaczyna uciskać nerwy. To szczególny rodzaj bólu, który trudno przeoczyć. Skurcze porodowe na KTG Skurcze macicy widoczne są na KTG. Urządzenie rejestruje zarówno skurcze przedporodowe, jak i porodowe, rysując je na papierze milimetrowym. Lekarz, oglądając zapis, widzi, czy skurcze występują regularnie, ile trwają i jakie jest ich nasilenie. KTG rejestruje też czynność serca dziecka. Jeden wykres (zwykle dolny) pokazuje czynność skurczową macicy, a drugi (górny) tętno płodu. Skurcze porodowe na KTG są widoczne jako regularnie pojawiające się fale czy górki. Ich siła, czyli wysokość fali, z czasem wzrasta. Skurcze przedporodowe są nieregularne, czas ich trwania nie wydłuża się, ich siła nie wzrasta. Siłę skurczu na KTG oznacza się w skali procentowej – im wyższy procent (im silniejszy skurcz), tym wyższa „górka” na wykresie. Częstotliwość skurczów określa się, patrząc na czas, jaki mija między początkami (lub szczytami) kolejnych skurczów. Badanie KTG trwa zwykle nie mniej niż 30 minut i właśnie na tej przestrzeni czasu lekarz czy położna ocenia częstość i siłę skurczów, a także widzi, jak reaguje na nie serce dziecka. Skurcze porodowe a przepowiadające Wyliczony termin porodu to jedynie data przybliżona. Równie dobrze można urodzić dwa tygodnie wcześniej lub później – mieści się to w granicach normy i nie oznacza, że „coś idzie nie tak”. Dlatego warto wiedzieć, jak rozpoznać skurcze porodowe i odróżnić je od skurczów przepowiadających. Skurcze przepowiadające przed porodem (fałszywy alarm): skurcze nieregularne; sporadyczne skurcze o różnym natężeniu – raz mocne, raz słabe; skurcze ustępują lub stają się rzadsze przy zmianie pozycji; brak śluzowej lub krwawej wydzieliny; bolesność odczuwa się głównie na środku brzucha i w pachwinach. Skurcze porodowe (prawdziwy poród): skurcze regularne, coraz częstsze: co 10, 8, a potem co 5 minut; skurcze są coraz mocniejsze; skurcze nie słabną pod wpływem chodzenia lub leżenia; skurczom towarzyszy krwawy śluz z pochwy; ból jest odczuwany w dole brzucha, skąd promieniuje na cały brzuch i dolną część pleców. Skurcze przed porodem – kiedy jechać do szpitala? Lekarze zalecają, żeby jechać do szpitala, gdy w pierwszej ciąży skurcze pojawiają się co 5-8 minut lub w drugiej ciąży występują co 10 minut i są regularne. Ale uwaga: jeśli droga do szpitala jest długa, warto wybrać się tam wcześniej. Dotyczy to zwłaszcza kobiet, które już rodziły – u nich poród może postępować szybciej. Do szpitala musisz się zgłosić nie tylko wtedy, gdy skurcze są regularne i pojawiają się często. Jedź tam także, gdy skurcze nie pojawiają się w równych odstępach czasu, ale są bardzo silne, gdy odeszły ci wody płodowe lub pojawiło się krwawienie, lub źle się czujesz. Przed wyjazdem na porodówkę: często odwiedzaj toaletę – pełen pęcherz może utrudniać postęp porodu; odpoczywaj jak najwięcej, ale nie kładź się na plecach – ucisk brzucha na duże naczynia krwionośne może ograniczać przepływ krwi przez łożysko; weź ciepłą kąpiel – odpręży cię, złagodzi ból i rozwieje wątpliwości czy są to skurcze przedporodowe, czy porodowe. Jak liczyć skurcze porodowe? Na początku skurcze porodowe pojawiają się co 15-20 minut. Z czasem przerwy między skurczami skracają się do 8 minut, później do 5. Zmienia się też czas trwania skurczu. Na początku każdy z nich odczuwany jest przez 15-40 sekund, potem skurcze stają się coraz dłuższe (40-90 sekund). Im skurcze są częstsze i dłuższe, tym mniej czasu zostało do przyjścia dziecka na świat. Dlatego częstotliwość skurczów porodowych jest ważną informacją, na podstawie której podejmuje się decyzję, czy czas już jechać do szpitala. Na pomiar trzeba przeznaczyć 30 minut. Jeśli skurcze pojawiają się regularnie i nie słabną przy zmianie pozycji, rzeczywiście nie jest to fałszywy alarm, ale początek akcji porodowej. Mierzy się czas między skurczami, ale też czas ich trwania. Aby określić, co ile występują skurcze, mierzy się je od początku pierwszego do początku kolejnego. Jeśli między nimi upływa 10 minut – skurcze są co 10 minut, jeśli mija 5 minut – skurcze są co 5 minut. Z kolei czas trwania skurczu to okres, jaki mija od początku do końca odczuwania skurczu. Każdy skurcz jest jak fala – łagodnie się zaczyna, później narasta, a na końcu odpuszcza. Jeśli od początku skurczu do momentu, gdy przestaje się go odczuwać, mija pół minuty, to znaczy, że skurcz trwał 40 sekund. Trafiając do szpitala, warto podać właśnie te informacje: np. skurcze są co 8 minut i trwają 40 sekund. Można też skorzystać ze specjalnych aplikacji – tzw. liczników skurczów. Po ich uruchomieniu sygnalizuje się każdy początek skurczu (wciska się start) i jego koniec (wciska się stop), a czasami zaznacza się też jego intensywność, np. słaby, umiarkowany, silny. Aplikacja na tej podstawie podaje częstotliwość skurczów, czas ich trwania oraz nasilenie i może sugerować, że czas jechać do szpitala. Zobacz też: Czy skurcze porodowe bolą? Jak bardzo będą cię bolały skurcze porodowe – test Pierwsza faza porodu – skurcze porodowe i nie tylko
Jak ubierać niemowlę jesienią – co założyć dziecku na spacer i w domu?
Zastanawiasz się, jak ubrać niemowlę na spacer jesienią? Nie ty jedna. Zresztą takich pytań mamy zadają więcej. Bo czy wiesz, jak ubierać dziecko jesienią w domu, kiedy nie grzeją kaloryfery? Oto podpowiedzi, które sprawią, że dziecko będzie ubrane w sam raz do jesiennej pogody.
Niemowlę rośnie jak na drożdżach. Niezależnie od tego, czy dopiero jest noworodkiem, czy prawie roczniakiem, czeka je pierwsza jesień w jego życiu. Potrzebna jest zatem garderoba na chłodne dni i wiedza, w jaki sposób ubierać dziecko, gdy na dworze robi się zimniej. Rodzice często zastanawiają się, jak ubrać dziecko na spacer. Podstawowa zasada ubierania brzmi: niemowlę powinno mieć o jedną warstwę ubrania więcej, niż osoba dorosła. W tekście znajdziesz też inne wskazówki dotyczące tego, w co ubrać niemowlaka jesienią, oraz listę rzeczy, które warto kupić na chłodniejsze dni. Spis treści: Jak ubrać niemowlę na spacer jesienią? Jesienią ubieraj dziecko na cebulkę ​Jaką bieliznę wybrać dla niemowlaka jesienią? Jak ubierać dziecko jesienią w domu? Jak sprawdzić, czy dziecko jest dobrze ubrane? Jakie buty kupić dla dziecka na jesień? Jesienna lista zakupów Jak ubrać niemowlę na spacer jesienią? Na sezon jesienno-zimowy najlepsze będą luźne ubranka, które otulą dziecko. Maluch w wózku tylko teoretycznie siedzi lub leży, bo najczęściej wierci się i kręci, rozkopując okrycie. Nieocenione są ubrania jednoczęściowe, np. body czy pajacyk, które zawsze zakryją plecy i nigdy nie będą się podwijać. Dzieci w pierwszym roku życia powinny nosić czapkę, gdy temperatura spada poniżej 15 stopni. Aby uniknąć jej ściągania, w chłodniejsze dni siedzącemu już dziecku dobrze jest zakładać bluzę z kapturem. A gdy jest jeszcze za ciepło na czapkę, uszy niemowlęcia przed wiatrem mogą chronić polarowe lub bawełniane opaski. Zamiast szalika, który często nie chce być na swoim miejscu, można założyć dziecku dzianinowy golfik, który szczelnie otuli szyję. View Burdaffi on the source website Nie ma powodu, by rezygnować z wychodzenia z domu w lekko deszczowy dzień. Jeśli niemowlę spaceruje jeszcze w wózku – zadbaj o jego właściwą ochronę. Kup przeciwdeszczowy pokrowiec (ale z wentylacją!) na wózek. Pamiętaj jednak, że stanowi on też izolację przed chłodem, dlatego ubierz dziecko trochę lżej. Jeśli maluch już stawia pierwsze kroki, egzamin zda nieprzemakalna kurteczka lub przeciwdeszczowa pelerynka i… kalosze. Zobaczysz, z jakim entuzjazmem pociecha wpakuje się w pierwszą napotkaną kałużę. View Burdaffi on the source website Jesienią ubieraj dziecko na cebulkę Niemowlę może mieć na sobie body z krótkim rękawkiem, lekką bluzę z długim rękawem i cieplejszą rozpinaną bluzę. Ubieranie warstwami jest praktyczniejsze. Niemowlęciu lepiej założyć dwie cienkie bluzeczki niż jeden gruby sweter. Dzięki temu w każdej chwili dziecku można coś włożyć lub zdjąć zależnie od tego, czy jest mu za ciepło, czy za zimno. Jaką bieliznę wybrać dla niemowlaka jesienią? Bielizna decyduje o tym, czy niemowlęciu będzie ciepło. Zła może uwierać i powodować, że dziecko się spoci lub zmarznie Body, koszulki czy rajstopki muszą być wykonane z dobrej jakości bawełny, która ogrzewa, pozwalając jednocześnie skórze swobodnie oddychać. Jeśli dziecko nie nosi jeszcze butów, sprawdź, czy dodatkowa para skarpet nie uciska nóg. Kiedy krew słabo dopływa, nóżki mogą marznąć. Jak ubierać dziecko jesienią w domu? Ubranie niemowlaka w domu zależy od tego, jaka temperatura panuje w pomieszczeniu. Gdy temperatury za oknem stają się coraz niższe, a w domu nie działa jeszcze ogrzewanie, z pewnością dla malucha dobrze sprawdzi się: pajacyk z długim rękawem oraz stópkami, długie body założone razem z bawełnianymi spodniami i skarpetkami. Jeżeli w domu jest ciepło – można tworzyć zestawy składające się z body z krótki rękawem, cienkich getrów i skarpetek. Dobrze sprawdzą się także rampersy. View Burdaffi on the source website Jak sprawdzić, czy dziecko jest dobrze ubrane? Zwróć uwagę na sygnały wysyłane przez dziecko: może np. skopywać kocyk czy szarpać sweterek. Starszy niemowlak, gdy zmarznie, pokaże na przykład, że chce wejść do śpiwora. Sprawę najlepiej ostatecznie rozstrzygnąć, dotykając karku malca. Ciepły i suchy to dowód, że dziecko jest ubrane odpowiednio. I jeszcze jedno: nie lekceważ tego, co pokazuje maluch. Szarpanie czapki może np. oznaczać, że jest z gryzącej wełny! Jakie buty kupić dla dziecka na jesień? Jeśli niemowlę zaczyna stawiać pierwsze kroki i na spacerze wyrywa się z wózka, by chodzić, potrzebne będą wygodne buty. Zabierz dziecko do sklepu – dopasowywanie butów na „oko” czy za pomocą patyczka bywa zwodnicze. Dobre buty na jesień powinny być większe o centymetr (a nawet półtora) od stopy, żeby zmieściła się dodatkowa skarpetka, a paluszki miały trochę luzu. Buty powinny mieć też elastyczną podeszwę, która będzie się zginała na linii stawów śródstopia. Wysoki i szeroki czubek sprawi, że dziecko będzie mogło swobodnie poruszać palcami. Ważne jest także, żeby buty były dość ciepłe i odporne na wilgoć. Jesienna lista zakupów Lekka kurtka z polarowym podbiciem i z kapturem. Kamizelka – na chłodne, ale słoneczne dni. Ciepłe rozpinane sweterki lub bluzy (dla starszych dzieci z kapturkiem). Bawełniane bluzeczki lub kaftaniki. Spodenki – miękkie i wygodne. Bawełniane body z krótkim i z długim rękawem. Bawełniane rajstopki, skarpetki. Czapka – bawełniana lub dżinsowa, zakrywająca uszy. Buty – za kostkę. Kalosze, pelerynka przeciwdeszczowa (na krótkie spacery). View Burdaffi on the source website Zobacz także: Kiedy wkładać dziecku czapkę? I czy przewianie uszu to mit? [PEDIATRA WYJAŚNIA] Pierwszy spacer z noworodkiem – kiedy zorganizować, ile powinien trwać? ​Werandowanie noworodka i pierwszy spacer – rady pediatry
Co to jest lęk separacyjny i jak sobie z nim radzić? Kiedy się objawia?
Lęk separacyjny jest zaburzeniem, podczas którego dziecko obawia się rozłąki ze swoimi bliskimi. Ten nieuzasadniony lęk pojawia się wtedy, kiedy ma dojść do rozłąki lub na samą myśl o niej. Lęk separacyjny występuje zarówno u niemowlaka, rocznego dziecka, jak i np. dwulatka. Niekiedy borykają się z nim również dorośli.
Lęk separacyjny to normalne zjawisko, które jest związane z rozwojem emocjonalnym dziecka. W chwili, kiedy się pojawia, dziecko może reagować płaczem, złością, rozdrażnieniem. Wraz z lękiem separacyjnym u dziecka mogą pojawiać się objawy fizyczne, takie jak np. ból brzucha, zaburzenia snu. Przedłużający się lęk separacyjny, który nie jest leczony, może w przyszłości prowadzić do zaburzeń lękowych, które utrudniają normalne funkcjonowanie. Jak sobie radzić z lękiem separacyjnym? Jak przeprowadzić rozstanie, aby ułatwić ten proces dziecku? Spis treści: Lęk separacyjny – co to jest? Lęk separacyjny – objawy Lęk separacyjny u dziecka – kiedy się objawia? Lęk separacyjny u dziecka – ile trwa? Lęk separacyjny u nastolatków Jak przygotować dziecko do rozłąki? Lęk separacyjny – jak powinno wyglądać rozstanie? Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym? Kiedy iść do psychologa z powodu lęku separacyjnego? Lęk separacyjny – co to jest? W psychologii zespół lęku separacyjnego przypisywany jest zaburzeniom lękowym. W niemowlęctwie jest to normalne zjawisko związane bezpośrednio z rozwojem emocjonalnym dziecka. Przyjmuje się, że lęk separacyjny jest normalny wśród dzieci do 5. roku życia. Po tym czasie pojawienie się lęku separacyjnego może wzbudzić obawy – wówczas warto skonsultować się z psychologiem. Lęk separacyjny – objawy Objawy lęku separacyjnego to: płacz, silna, wyolbrzymiona wręcz niechęcią do rozłąki z rodzicem czy inną bliską osobą, w skrajnych przypadkach: histeria, krzyk, panika, rozdrażnienie, objawy psychosomatyczne, takie jak wymioty czy ból brzucha. Lęk separacyjny u starszych dzieci może z kolei przejawiać się wszelkimi działaniami, które mają na celu pozostanie z rodzicem i niedopuszczenie do rozstania. Dziecko może np. skarżyć się na ból brzucha i inne dolegliwości, by nie pójść do szkoły. Lęk separacyjny może powodować problemy ze snem – w nocy maluch może mieć koszmary, które dotyczą rozstania z najbliższymi. Lęk separacyjny – kiedy się objawia? Lęk separacyjny u dzieci pojawia się w okresie od 9. do 11. miesiąca życia. U niemowlaka lęk separacyjny jest naturalnie występującym etapem rozwoju. Dziecko reaguje wtedy płaczem lub złością w sytuacjach, gdy musi rozstać się z bliską osobą, zazwyczaj z mamą. Uwaga! Brak lęku separacyjnego u dziecka w okresie niemowlęcym może (ale nie musi!) być wczesną oznaką autyzmu. Dziecko sprawia wtedy wrażenie, jakby nie potrzebowało uwagi bliskich osób i nie reagowało na rozstanie z mamą. Lęk separacyjny – ile trwa? Objawy lęku separacyjnego zazwyczaj ustępują między 3. a 5. rokiem życia, ale jest to kwestia bardzo indywidualna. Oznacza to, że lęk separacyjny u dwulatka lub czterolatka również nie powinien budzić niepokoju. Zespół lęku separacyjnego epizodycznie może pojawiać się także w wieku przedszkolnym, gdy maluch dotkliwie doświadcza rozstania z rodzicami, rozpoczynając edukację przedszkolną, wracając do przedszkola po wakacjach lub po dłuższej chorobie. Lęk separacyjny może pojawiać się okresowo albo trwać przez jakiś czas w sposób ciągły, wszystko zależne jest od psychiki dziecka. Lęk separacyjny u nastolatków Możliwe jest również, że objawy lęku separacyjnego pojawią się, dopiero gdy dziecko zacznie dojrzewać i wejdzie w wiek nastoletni. Dziecko, mimo tego, że jest coraz starsze, nadal doświadcza nieprzyjemnych objawów rozstania z najbliższymi. Jeżeli lęk separacyjny występuje u nastolatków, należy zgłosić się do psychologa, ponieważ jest to objaw problemów psychicznych. Specjalista rozpozna zaburzenie i zaleci odpowiednią terapię. Jak przygotować dziecko do rozłąki? Lęk separacyjny zarówno u niemowlaka, jak i starszego dziecka (np. przedszkolaka, który nie chce rozstać się z mamą w szatni przedszkolnej), jest trudnym przeżyciem dla rodzica. Możesz odczuwać poczucie winy, zmęczenie, a nawet złość. Jeśli wiesz, że musisz wyjść z domu, już zawczasu przygotuj dziecko do rozstania: Zanim wyjdziesz, postaraj się, by godziny spędzone z dzieckiem przebiegały tak jak każdego dnia. Postaraj się wdrożyć w wasze życie rutynę. Wcześniej przygotuj się do wyjścia. Czas z maluchem powinien przebiegać spokojnie. Nie biegaj zdenerwowana tuż przed rozstaniem, bo takie zachowanie wywołuje u dziecka niepokój. Spokojnie pobaw się z dzieckiem. Jeśli masz czas, zbudujcie z klocków wieżę, układajcie układankę albo przeczytaj mu książkę, najlepiej rymowaną. Powtarzające się sekwencje uspokajają dziecko. Zaproponuj maluchowi coś atrakcyjnego. A także osobie, która z nim zostanie. Wyrabianie ciasta, mycie zabawek, huśtanie na huśtawce umili dziecku czas twojej nieobecności. Zadbaj o odpowiednie pożegnanie z dzieckiem i spraw, by było ono wesołe, na przykład: „Pa, pa, całusów sto dwa”. Pozwól dziecku, by z nianią lub babcią pomachało ci z okna na pożegnanie. Lęk separacyjny – jak powinno wyglądać rozstanie? Rozstania z mamą są łatwiejsze dla tego malucha, który regularnie od czasu do czasu zostawał pod opieką babci lub niani. Jeżeli jednak do tej pory dziecko całe dnie spędzało z mamą, pożegnanie może być głośne i łzawe. Wielu rodziców uważa, że najłatwiej w takiej sytuacji niepostrzeżenie wyjść z domu. Psychologowie mają jednak na ten temat odmienne zdanie. Według ekspertów dziecku, które cierpi na lęk separacyjny, zawsze trzeba powiedzieć, co je czeka, choćby ta wiadomość miała być dla niego przykra. Jeśli mama „ucieka” z domu bez słowa wyjaśnienia, dziecko czuje się oszukane i zdezorientowane, kiedy orientuje się, że jej nie ma. Zaufanie, jakim dotychczas obdarzało matkę, zostanie zachwiane. Lepiej więc powiedzieć: „Mama wychodzi teraz po zakupy, a ty zostaniesz z nianią. Kiedy wrócę, będziemy się bawić w podróż samolotem” albo: „Wychodzę do pracy, wrócę, gdy będziesz po obiadku”. Niezwykle ważne jest, by nie okłamywać dziecka: dokładnie określić czas, w którym się wróci (i się go trzymać!) oraz dotrzymać dziecku złożonej obietnicy. Skoro rozłąka jest konieczna, należy potraktować ją jako trudne, ale naturalne doświadczenie, przez które dziecko musi przejść. Bywa, że to właśnie mamie trudno rozstać się z maluchem. Jeśli jednak pogodzi się z faktem, że ból rozłąki jest czymś naturalnym i za kilka lub kilkanaście dni minie, łatwiej przetrzyma trudny okres. Warto pilnować, aby pożegnania z dzieckiem zbytnio nie przedłużać. Najlepiej ucałować je, zapewnić o rychłym powrocie i wyjść. Dość typowym zachowaniem w przebiegu lęku separacyjnego jest płacz i grymaszenie dziecka po powrocie mamy, choć wcześniej pod opieką niani dziecko ładnie się bawiło. Znany amerykański pediatra i psychoanalityk, Thomas Berry Brazelton, zaobserwował podczas badań w żłobku, że pozostające tam dzieci były spokojne, bawiły się, ale nie tak żywiołowo jak z rodzicami. Jadły i nie pozwalały sobie na żadne grymasy. Wydawać by się mogło, że magazynują energię na powrót rodziców oraz że gromadzą uczucia dla kogoś, komu ufają najbardziej. Gdy tylko pojawiała się mama (ta reakcja nie jest tak widoczna, gdy zjawia się tata), ich zachowanie całkowicie się zmieniało. Dzieci zaczynały marudzić, nie chciały się ubierać, a często nawet wyjść ze żłobka. Gdy rodzice próbowali zostawić je tam na dłużej, emocje jeszcze bardziej brały górę. Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym? Dzieci wyczuwają emocje rodziców. Przy lęku separacyjnym, mimo trudnych emocji, zachowaj spokój. Bądź czuła i wyrozumiała dla dziecka. W tym momencie wasze rozstanie to naprawdę trudna rzecz. Przytul dziecko, postaraj się je uspokoić, zapewnij, że zobaczycie się o konkretnej porze. Dobrym pomysłem jest czytanie dziecku książek terapeutycznych, które dotyczą rozstań z rodzicami. Pamiętaj też o tym, aby być słownym i dotrzymywać złożonych obietnic. Kiedy iść do psychologa z powodu lęku separacyjnego? Lęk separacyjny u niemowląt i małych dzieci uważany jest za normalny etap rozwoju. Jeśli jednak przed separacją z rodzicem lęk nie mija, jest wyjątkowo nasilony, powoduje trudności w funkcjonowaniu dziecka (np. niemożność chodzenia do przedszkola, paniczny strach przed obcymi itd.), warto iść z dzieckiem do psychologa dziecięcego. Jak wygląda terapia lęku separacyjnego? Wszystko zależy od dziecka. Specjalista na podstawie rozmowy z rodzicami i obserwacji dziecka będzie mógł stwierdzić, czy dziecko doświadcza lęku wykraczającego poza normę. Wtedy zaleci terapię, która będzie dostosowana do indywidualnych potrzeb malucha. Najczęściej jest to terapia ukierunkowana na leczenie lęku. Do najpopularniejszych rodzajów terapii wykorzystywanych w leczeniu zaburzeń lękowych jest terapia poznawczo-behawioralna, ale podkreślamy: że wszystko zależy od konkretnego przypadku. Dlaczego terapia lęku separacyjnego jest tak ważna? Nieleczony, patologiczny lęk może prowadzić do wielu poważnych i uciążliwych chorób i zaburzeń psychicznych, takich jak wspomniane już zaburzenia lękowe, nerwica i depresja. To niezwykle istotne, aby reagować możliwie szybko – odpowiednio dobrana psychoterapia pomoże dziecku uporać się z lękiem i znowu cieszyć się dzieciństwem. Zobacz także: Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu: jak wyglądają dni adaptacyjne? Przedszkole terapeutyczne: czym jest, jak działa, czym różni się od publicznego przedszkola Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola?
Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jak je wybrać, ile kosztują? Podpowiada psycholog
Zajęcia dodatkowe bez wątpienia powinny rozwijać pasję dziecka i sprawiać mu wiele radości. Jak wybrać zajęcia dodatkowe? Ile one kosztują? Wszelkie wątpliwości rodziców rozwiewa Justyna Korzeniewska, psycholog.
Zajęcia dodatkowe pomagają odkrywać indywidualne predyspozycje i zdolności dziecka. Dostarczają mu także wiele przyjemności, ale jeśli są źle dobrane i jest ich zbyt wiele, mogą frustrować i nudzić malucha. Psycholog Justyna Korzeniewska radzi, jak odpowiednio dobrać zajęcia dodatkowe dla dzieci. Spis treści: Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jakie wybrać? Jakie są odpowiednie zajęcia dodatkowe dla przedszkolaka? Ile zajęć dodatkowych dla dziecka? Zajęcia dodatkowe w przedszkolu publicznym i niepublicznym Ile kosztują zajęcia dodatkowe? Rodzice powinni motywować, a nie wywierać presję Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jakie wybrać? Dla dziecka w wieku przedszkolnym (3-6 rok życia) najlepsze są zajęcia ogólnorozwojowe, stymulujące wszechstronnie rozwój motoryczny i umysłowy. Starsze dzieci (w wieku szkolnym) najlepiej Wybierając zajęcia dodatkowe, trzeba brać pod uwagę wiek dziecka, jego temperament i usposobienie. Nieśmiałe dziecko nie będzie umiało zaprezentować swoich talentów w dużej grupie, nawet jeśli zajęcia będą odpowiednio dobrane do jego zainteresowań. Z kolei dziecko energiczne będzie źle się czuło w małej grupie i ciasnym pomieszczeniu. Jakie są odpowiednie zajęcia dodatkowe dla przedszkolaka? Najlepsze dla przedszkolaka będą zajęcia ruchowe, takie jak: Taniec – dla dzieci organizowane są np. zajęcia z tańca nowoczesnego lub klasycznego, balet. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/rytmika-zajecia-umuzykalniajace-dla-dzieci-w-wieku-przedszkolnym-26982-r1/">Rytmika – w przedszkolu jest obowiązkowa, ale poza placówką są też organizowane podobne zajęcia ogólnorozwojowe dla najmłodszych. Pływanie – najlepiej rozwija, bo trenuje wszystkie mięśnie. Sporty walki – dla przedszkolaków są organizowane zajęcia z karate, judo, aikido czy jogi dla dzieci. Równie ciekawe zajęcia dodatkowe to te, które zahaczają o sztukę, pobudzające kreatywność, polepszające zdolności manualne: Plastyczne – to m.in. rysunek, lepienie z plasteliny, wydzieranki, wyklejanki i inne techniki plastyczne, malarstwo, garncarstwo, origami. Muzyczne – to np. gra na instrumencie, śpiew, zespoły muzyczno-taneczne. Teatralne – to przede wszystkim kółka teatralne, ale też elementy tańca. Przedszkolaki dobrze odnajdą się także na zajęciach poznawczych: Językowe – czyli nauka języków obcych, np. angielskiego, niemieckiego czy hiszpańskiego, początkowo takie zajęcia powinny być prowadzone w formie zabawy. Techniczne – może to być np. robotyka. Komputerowe – nadają się raczej dla starszych kilkulatków, maluchy nie powinny spędzać zbyt dużo czasu przed monitorem komputera. Udział w zajęciach dodatkowych ogólnie rozwija i pozwala odkryć uzdolnienia dziecka, predyspozycje i talenty. Potem rodzicom zdecydowanie łatwiej będzie wybrać zajęcia dla dziecka w okresie szkolnym. Ile zajęć dodatkowych dla dziecka wybrać? Pamiętaj, żeby nie przeciążać dziecka zbyt dużą liczbą dodatkowych zajęć. Dzieci muszą mieć również czas na odrobienie pracy domowej, spędzenie czasu z rodziną lub po prostu relaks, a czasami muszą mieć też możliwość ponudzenia się. Dziecko powinno mieć wolne od dodatkowych zajęć minimum dwa dni w tygodniu, co oznacza, że zajęcia dodatkowe powinny się odbywać maksymalnie trzy razy w tygodniu. Liczba dodatkowych zajęć dla dzieci powinna być dobrana z dużą uważnością, biorąc pod uwagę indywidualne możliwości i chęci dziecka. Każde z zajęć dodatkowych jest dla dzieci pracą, nawet jeżeli prowadzone są w miłej atmosferze i w formie zabawy. Dziecko musi się na nich skoncentrować, uczyć nowych umiejętności, a także słuchać osoby prowadzącej i dostosować do zasad, które panują w grupie. Zajęcia dodatkowe w przedszkolu publicznym i niepublicznym – czego można się spodziewać? W przedszkolach publicznych są prowadzone zajęcia takie jak nauka języka obcego, rytmika, zajęcia plastyczne, taneczne i sportowe. Każde z tych zajęć jest prowadzone w ramach podstawy programowej, co oznacza, że są one bezpłatne i wliczają się w comiesięczne opłaty za przedszkole. W zależności od statutu istnieje także możliwość zorganizowania dodatkowych zajęć dla dzieci, wykraczających poza podstawę programową. Płatność za te zajęcia powinna być pokrywana przez przedszkole. Ze względu na charakter placówki, przedszkola prywatne zwykle oferują szeroką gammę zajęć dodatkowych. Część z nich zawarta jest w ofercie placówki i wlicza się w czesne, a za część zwykle trzeba dodatkowo płacić (np. za ceramikę, robotykę, programowanie). Opłaty i zakres zajęć dodatkowych zwykle ustala się w trakcie pierwszego zebrania w nowym roku szkolnym. Ile kosztują zajęcia dodatkowe dla dziecka? Cena zajęć dodatkowych uzależniona jest od ich częstotliwości i od tego, kto je prowadzi. Zajęcia prowadzone w miejskich ośrodkach kosztują nie więcej niż kilkadziesiąt złotych za miesiąc. W przypadku zajęć specjalistycznych, takich jak programowanie czy lekcje gry na instrumencie, prowadzonych przez osoby prywatne, ceny za zajęcia mogą przekraczać 100 a niekiedy nawet 200 złotych. Jest to zależne od liczby uczestników, doświadczenia nauczyciela, sprzętu i miasta. Rodzice powinni motywować, a nie wywierać presję Zajęcia dodatkowe dla dzieci wymagają zaangażowania i wysiłku, dlatego rodzice powinni doceniać nawet najmniejsze sukcesy, a nie tylko oczekiwać spektakularnych efektów. Nawet gdy dziecku coś nie wyjdzie, warto docenić jego wysiłek: „To była dobra próba”, „Ćwicz dalej, jesteś coraz lepszy!”, „Cieszę się, że się starasz!”. Taka motywacja działa na dziecko konstruktywnie i zachęca do dalszych starań, a nie rozczarowuje i zniechęca. Niedopuszczalne jest wywieranie na dziecku presji. Często jest to niezamierzone, ale bardzo niekorzystne, bo rodzic nie uświadamia sobie, że coś powinien zmienić w swoim zachowaniu. Niewinne pytania rodzica kierowane do dziecka po zajęciach: „Które miejsce zająłeś?”, „Czy twoja drużyna wygrała?”, „Kto będzie grał główną rolę?” sygnalizują, że on oczekuje tego pierwszego miejsca, wygranej, głównej roli. Właściwe, czyli wspierające, a nie obciążające pytania mamy lub taty w tej sytuacji to: „Jak się bawiłeś?”, „Co było dla ciebie dziś ciekawe?”, „Czy coś cię zaskoczyło, a może rozbawiło?”. Jeśli dziecko odniosło sukces i ma powód do dumy, z pewnością nie zapomni tym się pochwalić. Ważne, żeby zrobiło to spontanicznie, a nie w celu zaspokojenia oczekiwań rodziców. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/6-zabaw-ruchowych-dla-przedszkolaka-13544-r1/">Ulubione zabawy dzieci w przedszkolu [OPIS ZABAW] Ćwiczenia na wzrok dla dzieci. Sprawdź, jak w prosty sposób stymulować zmysł wzroku <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/zajecia-adaptacyjne-dla-dzieci-4600-r1/">Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu: jak wyglądają dni adaptacyjne? Konsultacja merytoryczna dr n. hum. Justyna Korzeniewska Psycholożka dziecięca, pracuje w Instytucie – Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka. W swojej praktyce zawodowej zajmuje się głównie pomocą dzieciom ciężko chorym i niepełnosprawnym
Emolienty – najlepsze kosmetyki dla dziecka z alergią i atopowym zapaleniem skóry (AZS)
Emolienty to kosmetyki do codziennej pielęgnacji skóry dziecka, zmniejszające jej suchość, szorstkość oraz uczucie świądu. Nie zawierają barwników i substancji zapachowych. Można ich używać w formie płynów do kąpieli dziecka, szamponów i kremów do pielęgnacji skóry.
Lekarze bardzo chętnie zalecają emolienty do pielęgnacji skóry dziecka. I trudno się temu dziwić. To kosmetyki wyjątkowo łagodne dla skóry dziecka, chroniące ją przed czynnikami zewnętrznymi, a dzięki swojemu składowi natłuszczają i nawilżają skórę – nawet alergiczną. Emolienty: co to jest? skład działanie dla noworodka i niemowląt oferta stosowanie ceny Co to są emolienty? Emolienty (z łac. emolliere oznacza zmiękczać) to dermokosmetyki pielęgnacyjne, które tworzą na skórze specjalną barierę ochronną. Zapobiega ona odparowywaniu wody, a przez to zatrzymuje ją na dłużej w naskórku. Emolienty nadają skórze gładkość i miękkość, po ich zastosowaniu jest ona śliska i miła w dotyku. Emolienty zawierają substancje: natłuszczające, nawilżające, nie zawierają substancji zapachowych, barwników, środków pieniących, konserwujących. Dzięki temu stosowanie emolientów zmniejsza ryzyko wystąpienia u dziecka podrażnień skóry oraz reakcji alergicznych. Skład emolientów W składzie emolientów znajdują się: składniki uzupełniające uszkodzone lipidy naskórka – ceramidy, trójglicerydy, kwas linolowy i linowy, cholesterol, naturalne oleje roślinne (olej lniany, masło shea, olej ze słodkich migdałów, olej jojoba), składniki okluzyjne – tworzą na skórze cienką warstwę ochronną zapobiegającą utracie wilgotności, są to wazelina, parafina, kwasy tłuszczowe, fosfolipidy, humektanty – wiążą i zatrzymują wodę w skórze, należą do nich kwas hialuronowy, mocznik, mleczan sodu, gliceryna, alantoina, panthenol, nienasycone kwasy tłuszczowe. Na czym polega działanie emolientów? Emolienty zapobiegają suchości i uszkodzeniom skóry poprzez zapewnienie jej prawidłowego nawilżenia oraz natłuszczenia. Dzięki temu następuje: ograniczenie utraty wody przez naskórek, zmniejszenie suchości i szorstkości skóry, zmiękczenie skóry, a co za tym idzie - likwidacja uczucia świądu, regeneracja i odżywienie. Emolienty można stosować na przykład do kąpieli dziecka, które ma suchą, podrażnioną skórę. Położna i pielęgniarka noworodkowa Dorota Lewandowska wyjaśnia, że sposób ich użycia jest bardzo prosty. Wystarczy wlać emolient do kąpieli i zanurzyć w wodzie z jego dodatkiem dziecko. Po kąpieli delikatnie osuszamy skórę niemowlaka. View Ediplayer on the source website Chroniona w ten sposób skóra ma lepszą barierę ochronną, co ma bardzo duże znaczenie w przypadku alergii skórnych. Szczególnie dotyczy to maluchów z atopowym zapaleniem skóry (AZS). Akademia Młodych Rodziców Alergie są naprawdę bardzo uciążliwe dla maluszka. Sprawdź, jak dbać o alergika. Czytaj więcej Emolienty dla noworodka i niemowląt O skórę najmłodszych dzieci należy zadbać szczególnie, dlatego emolienty świetnie sprawdzają się jako pierwsze kosmetyki dla noworodków i niemowląt. Można stosować je już od pierwszego dnia urodzenia dziecka. Skóra u tak małych dzieci nie jest jeszcze w pełni wykształcona, jest zdecydowanie cieńsza niż u dorosłych, więc woda szybko z niej wyparowuje. To utrudnia jej obronę przed czynnikami zewnętrznymi i powoduje, że łatwiej ulega przesuszeniu lub łuszczeniu. U tak malutkich dzieci również płaszcz hydrolipidowy skóry, chroniący ją przed utratą wilgoci, jest wciąż w fazie tworzenia się. Także gruczoły potowe i łojowe dopiero się kształtują. Stąd dla noworodków polecane są preparaty z dodatkiem naturalnych składników, np. z olejem konopnym, olejem canola. Wzmacniają one naturalną barierę hydrolipidową. Emolienty nie powodują podrażnień, a warstwa ochronna stworzona na naskórku noworodka lub niemowlaka chroni go także przed grzybami, bakteriami i wirusami. Co ważne, takie kosmetyki nie zatykają porów, nie zostawiają na skórze tłustych plam i nie brudzą ubranek. Jakie emolienty wybrać dla dziecka? Preparaty emolientowe można kupić zarówno w aptekach, jak i zwykłych drogeriach. Dostępne są bez recepty. Są wśród nich zarówno preparaty do codziennego stosowania pielęgnacyjnego, jak i specjalistyczne dermokosmetyki do skóry chorej. Oferta jest bardzo szeroka, do wyboru mamy: żele do kąpieli, płyny i emulsje do kąpieli, mleczka i balsamy do ciała, kremy do twarzy, kremy do ciała, szampony, oliwki. Jak stosować emolienty? Żele, płyny i emulsje do kąpieli dziecka należy dodawać do wody o temperaturze nie wyższej niż 37 stopni Celsjusza (w ilości zgodnej z zaleceniem producenta), a kąpiel powinna trwać 10-15 minut. Emolienty w postaci kremów i balsamów do ciała i twarzy najlepiej stosować od razu po kąpieli dziecka, kiedy skóra jest jeszcze lekko wilgotna i miękka. Wówczas najlepiej się w nią wchłoną. Można je stosować 2-3 razy dziennie – warstwa ochronna utrzymuje się na naskórku około 6 godzin. Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej Zaleca się, aby emolienty stosować w przypadku dzieci mających problemy skórne. W przeciwnym razie takie dermokosmetyki mogą nawet zaszkodzić – zablokować pory, utrudniać oddychanie skóry i spowodować zmiany skórne. Cena emolientów Ten rodzaj kosmetyków jest nieco droższy od standardowych środków pielęgnacji dla dziecka, ale są też niezwykle wydajne. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Ale pamiętajmy, że w wyprawce dla noworodka nie musi się znaleźć cała seria emolientów – najważniejsze, aby był preparat myjący, a jeżeli skóra dziecka jest wyjątkowo sucha, także jeden kosmetyk służący do smarowania jej po kąpieli. Zobacz także: Skóra noworodka - co powinno niepokoić, a co nie? Mydło kontra chusteczki, czyli cała prawda o kosmetykach dla dziecka 6 ważnych pytań o dobre pieluchy dla dziecka
Puls w ciąży – czy podwyższone tętno szkodzi? Co znaczy niski puls w ciąży?
Puls w ciąży ulega podwyższeniu. To normalne – serce musi przepompowywać nawet 45 proc. krwi więcej, bo o tyle zwiększa się jej objętość u ciężarnych. Wszystko po to, by zaopatrzyć nie tylko ciało kobiety, ale i rosnący w jej łonie płód. Jednak czy podwyższony puls w ciąży nie szkodzi dziecku? Jakie są normy i kiedy należy się niepokoić? Wyjaśniamy też, co oznacza niski puls w ciąży.
Puls w ciąży ulega zmianie, bo zmienia się też gospodarka hormonalna, rośnie masa ciała kobiety i rozwijający się w macicy płód. To wszystko stanowi dodatkowe obciążenie dla układu sercowo-naczyniowego przyszłej mamy, więc podwyższa się jej tętno i ciśnienie krwi. O puls w ciąży zapytaliśmy dr n. med. Bożenę Kowalską, ginekologa-położnika. Ekspertka odpowiada, jaki jest prawidłowy puls w ciąży, czym może być spowodowane wysokie ciśnienie krwi u ciężarnej i czym może grozić przyszłej mamie. Spis treści: Puls w ciąży – normy Wysoki puls w ciąży – co oznacza, czy szkodzi dziecku? Jak obniżyć puls w ciąży? Niski puls w ciąży Puls w ciąży – normy Jakie jest prawidłowe tętno w ciąży? „Zwykle serce bije w ciąży około 10–20 proc. szybciej, a częstość uderzeń na minutę może wzrastać powyżej 80” – tłumaczy nasz ekspert i dodaje: „Warto pamiętać, że prawidłowy puls przed ciążą wynosi 70-75 uderzeń/minutę”. Puls w ciąży przyspiesza do 80-90 uderzeń na minutę, a ciśnienie krwi spada. U kobiet, które przed zajściem w ciążę miały tętno wyższe niż 70, w czasie ciąży mogą obserwować puls na poziomie nawet 90-100 uderzeń na minutę. Szybsza praca serca wynika ze zmian, jakie zachodzą w organizmie ciężarnej. Chodzi o rozszerzenie naczyń krwionośnych, niskie ciśnienie w ciąży, zmiany hormonalne w ciąży i wzrost objętości krwi. W tej sytuacji, aby zapewnić odpowiednie jej krążenie, serce po prostu musi bić szybciej. Lekarze uznają, że o wysokim pulsie w ciąży mówi się wtedy, gdy przyspiesza on do poziomu powyżej 90-100 uderzeń serca na minutę. Wysoki puls w ciąży – co oznacza, czy szkodzi dziecku? Wysokie tętno w ciąży może, ale nie musi, być spowodowane chorobą. Zawsze jednak warto skonsultować się w takiej sytuacji z lekarzem, który zdecyduje, czy jest się czym martwić, czy nie. Niepokojące jest, gdy przy wysokim pulsie w ciąży pojawiają się dodatkowe objawy, takie jak: zawroty głowy, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, duszności w ciąży, kaszel, mroczki, zasłabnięcia lub omdlenia. Występowanie takich dolegliwości zawsze powinno skłonić ciężarną do konsultacji z lekarzem, gdyż w połączeniu z wysokim tętnem w ciąży mogą one wskazywać na problemy kardiologiczne, anemię w ciąży lub nadczynność tarczycy. Specjalista zleci wtedy badania (morfologię, EKG, EKG Holter, Echo serca, TSH, elektrolity i inne). O ile sam podwyższony puls w ciąży nie jest szkodliwy dla dziecka, to występowanie schorzeń wywołujących podwyższenie tętna może już dziecku zagrażać. Wszystkie zmiany zachodzące w ciele matki wpływają na płód, dlatego nawet szybsze tętno spowodowane stresem może przyspieszyć pracę serca dziecka. Najgroźniejsze dla płodu jest migotanie lub trzepotanie przedsionków, które zdarza się zwykle kobietom, u których wcześniej stwierdzono wady serca lub zastawek. Nie bez wpływu na dziecko są też zaburzenia rytmu serca przebiegające ze spadkiem ciśnienia krwi i omdleniami. Dla dziecka zagrożeniem może być również nadciśnienie w ciąży. Dlatego przy każdej wizycie kontrolnej ginekolog bada u ciężarnej zarówno tętno, jak i ciśnienie krwi. Jak obniżyć puls w ciąży? W przypadku podwyższonego tętna w ciąży spowodowanego chorobami kluczowe jest postawienie odpowiedniej diagnozy i podjęcie leczenia. Czasami jednak wysoki puls w ciąży nie jest spowodowany chorobami czy zaburzeniami, ale stresem lub nadmiernym wysiłkiem fizycznym. W takich przypadkach zalecany jest relaks i odpoczynek. Na tętno w ciąży wpływa też ilość przyjmowanych płynów. Jeśli ciężarna pije ich zbyt mało, może dojść do odwodnienia, a wtedy serce zaczyna bić szybciej. Dlatego odpowiednie nawodnienie sprzyja utrzymaniu prawidłowego pulsu w ciąży. Warto wspomnieć, że istotna jest też ilość kawy, jaką ciężarna pije. Kofeina także może przyspieszać pracę serca. View Burdaffi on the source website Niski puls w ciąży Względnie niski puls w ciąży nie powinien wzbudzać niepokoju, o ile nie spada poniżej 60 uderzeń serca na minutę. To normalne, że tętno jest niższe np. w czasie odpoczynku. Jeśli jednak puls mocno się obniży i będzie wynosił mniej niż 60, trzeba pilnie skontaktować się z lekarzem. Bradykardia, czyli puls niższy niż 60, występuje rzadko, a przyczyną może być: ucisk macicy na żyłę główną dolną (dochodzi do zaburzeń krążenia); blok przedsionkowo-komorowy (zaburzenie w przewodzeniu impulsów elektrycznych w okolicy serca). Zobacz też: Jak stres w ciąży wpływa na dziecko? Kiedy słychać bicie serca dziecka? USG 2D, 3D czy 4D? A może HD Live? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
Truskawki a karmienie piersią –​ dozwolone czy nie?
Truskawki są owiane złą sławą wśród karmiących mam. Choć zalecenia dotyczące diety podczas karmienia piersią już dawno się zmieniły, nadal wiele kobiet szuka informacji, czy truskawki należą do grupy produktów zakazanych. Wyjaśniamy, kto może jeść truskawki bez obaw i jakie wartości odżywcze mają te niezwykłe owoce.
Truskawki i karmienie piersią to nie jest złe połączenie. Choć wiele mam słyszy zupełnie odmienne opinie, nie należy im wierzyć. Na pewno warto znać kilka ważnych zasad, bo w okresie karmienia piersią nawet dozwolone produkty należy wybierać rozsądnie. Zobacz, co musisz wiedzieć o jedzeniu truskawek, jeśli karmisz dziecko, żeby móc bez stresu cieszyć się ich niesamowitym smakiem i wartościami odżywczymi. Spis treści: Czy podczas karmienia piersią można jeść truskawki? Jakie truskawki wybierać podczas karmienia piersią? W jakiej postaci jeść truskawki? Karmienie piersią a alergia na truskawki Dlaczego warto jeść truskawki, karmiąc piersią? Jakich owoców nie powinno się jeść podczas karmienia piersią? Czy podczas karmienia piersią można jeść truskawki? Według aktualnych zaleceń żywieniowych kobieta, która karmi piersią, może jeść wszystko. Oznacza to, że karmiąca mama może jest również truskawki. To bardzo ważna informacja. Rezygnowanie z określonych produktów bez wyraźnej przyczyny, ograniczanie swojej diety, doprowadzanie do tego, że staje się nieurozmaicona i monotonna, jest złe i może skutkować poważnymi niedoborami witamin i minerałów. Karmiąca mama może jeść wszystko, kierując się zasadami zdrowego odżywiania. To oznacza, że w jej menu powinny znaleźć się również truskawki, które są m.in. bogatym źródłem witaminy C. Warto tylko wiedzieć, jakie owoce wybierać. Jakie truskawki wybierać podczas karmienia piersią? Truskawki należą do owoców łatwo chłonących wszelkie środki chemiczne, którymi są pryskane w celu przedłużenia ich świeżości. Dlatego ważne jest, by wiedzieć, jak myć truskawki, by pozbyć się pestycydów i chorobotwórczych drobnoustrojów. Poza dokładnym umyciem należy zwrócić uwagę na jakość i pochodzenie owoców. Najlepiej jeść truskawki w czasie, kiedy jest na nie sezon, i wybierać owoce pochodzące z pewnego źródła. Jeśli nie masz własnego ogródka, kupuj truskawki od sprawdzonego sprzedawcy (pytaj, skąd pochodzą). Objawy nietolerancji lub uczulenia na truskawki, które mogą pojawiać się u ciebie lub u dziecka, mogą być wywołane przez środki konserwujące, którymi są pryskane owoce. Jeśli karmisz piersią, zawsze uważnie obserwuj dziecko, aby szybko wyłapać ewentualne objawy nietolerancji lub alergii. W jakiej postaci jeść truskawki podczas karmienia piersią? Najlepiej jeść owoce świeże, konieczne dobrze umyte pod bieżącą wodą (szypułki odrywamy dopiero po umyciu, aby owoce nie nasiąkały wodą). Poza sezonem dobrym rozwiązaniem dla karmiącej mamy są również truskawki mrożone (najlepiej z własnych zbiorów, ewentualnie od uznanych producentów mrożonek). To cenne źródło witamin w okresie, kiedy trudniej o dostęp do świeżych owoców. Karmiąca mama może też pić kompot z truskawek (najlepiej bez dodatku cukru), jeść dżem truskawkowy, najlepiej domowej roboty. Co ciekawe – truskawki poddane obróbce cieplnej są lepiej tolerowane nawet przez osoby, które są na nie uczulone. Dla karmiącej mamy dobrą propozycją na śniadanie jest np. koktajl z truskawkami, bananem i jogurtem, który zapewnia zarówno porcję witamin, jak i potrzebne białko oraz wapń. View Burdaffi on the source website Czy dziecko nie dostanie uczulenia, jeśli mama zje truskawki? Truskawki są uważane za owoce silnie alergizujące – to właśnie z tego powodu jeszcze do niedawna zalecano, aby ich unikać w okresie karmienia piersią. Zgodnie z aktualnymi zaleceniami karmiąca mama może jeść truskawki, ponieważ wczesne podawanie produktów potencjalnie alergizujących może nawet „uodpornić” dziecko i spowodować, że niemowlę nie będzie miało alergii. Unikanie jedzenia tych owoców podczas karmienia piersią jest wskazane tylko w sytuacji, gdy mama ma uczulenie na truskawki. I ma to związek z troską o jej stan zdrowia. Jeśli jednak po zjedzeniu truskawek zauważysz u siebie niepokojące objawy, istnieje prawdopodobieństwo, że masz na nie uczulenie. Wtedy warto powstrzymać się od jedzenia truskawek nie ze względu na jakość pokarmu, ale na swoje zdrowie. Objawy uczulenia na truskawki to: wysypka, pokrzywka, zapalenie lub świąd skóry; obrzęk warg, języka, gardła i twarzy; mrowienie języka i jamy ustnej; łzawienie i przekrwienie oczu; kichanie; trudności z oddychaniem; biegunka; nudności i wymioty; bóle brzucha; utrata przytomności. Jakie wartości odżywcze mają truskawki? Truskawki są przede wszystkim dobrym źródłem witaminy C, a także witamin z grupy B (B1, B2, PP) oraz minerałów takich jak żelazo, wapń, mangan, kobalt. Warto sięgać po te owoce, ponieważ zapobiegają anemii, wspomagają odporność, poprawiają przemianę materii. Posiadają także właściwości lekko przeczyszczające i moczopędne (wspomagają pracę nerek). Jakich owoców nie powinno się jeść podczas karmienia piersią? W czasie karmienia piersią nie powinno się jeść tych owoców, których karmiąca po prostu nie lubi lub ma na nie uczulenie. Nie istnieje lista owoców zakazanych w diecie karmiącej mamy. Zgodnie z najnowszymi badaniami nie istnieją żadne przesłanki mówiące o tym, że alergeny, nawet te silne takie jak: mleko i jego przetwory, owoce morza, cytrusy, orzechy, czekolada, czy jajka przenikają do pokarmu. Unikanie alergenów powinno mieć miejsce tylko w jednym przypadku: gdy karmiąca mama sama jest uczulona na dany owoc (ale w tej sytuacji chodzi o zdrowie matki). Zobacz też: Dieta eliminacyjna – co jeść jeśli karmisz piersią alergika Czy wolno jeść czereśnie, karmiąc piersią Truskawki dla niemowlaka – od kiedy podawać?
Plamienie w ciąży – wygląd, przyczyny, zagrożenia, kiedy do szpitala
Plamienie w ciąży występuje dość powszechnie i nie zawsze zapowiada problemy. Najczęstszą przyczyną plamienia na początku ciąży jest implantacja zarodka. Każde krwawienie u ciężarnej należy skonsultować z lekarzem, który ustali, co jest jego powodem. Jeśli jest skąpe i nie towarzyszą mu inne objawy, najprawdopodobniej nie dzieje się nic złego.
Plamienie może pojawić się na każdym etapie ciąży. Najczęściej spowodowane jest zmianami, jakie zachodzą w ciele kobiety. Intensywność plamienia zazwyczaj jest niewielka – to tylko podbiegnięta krwią wydzielina z pochwy. Warto jednak pamiętać, że nawet wyraźne krwawienie nie musi być objawem poronienia. Spis treści: Plamienie w ciąży – wygląd Plamienie w ciąży – implantacja zarodka Przyczyny plamienia w ciąży Ile trwa plamienie w ciąży? Plamienie w ciąży – co robić? Plamienie w ciąży – kiedy do szpitala? Plamienie w ciąży – wygląd Plamienie w ciąży może mieć różny kolor – może być zarówno brązowy, czerwony, jak i różowy. Barwa wydzieliny zależy od tego, czy krew zaczęła już krzepnąć (wtedy robi się brązowa). Kolor plamienia w ciąży nie ma wielkiego znaczenia, najważniejsza jest intensywność plamienia oraz to, czy nie występują jednocześnie inne niepokojące objawy, np. nasilający się ból. Plamienie w ciąży – co oznacza kolor wydzieliny: brązowe plamienie w ciąży oznacza, że krew zaczęła już krzepnąć, kolor czerwony oznacza świeżą krew, różowe plamienie w ciąży to nieznaczne krwawienie (krew jest rozrzedzona wydzielinami) ze świeżej krwi. Plamienie w ciąży różni się od krwawienia intensywnością, obfitością i bólem, którego przy plamieniu zwykle nie ma. Pojawiającego się na początku ciąży plamienia nie sposób też pomylić z miesiączką – ta ostatnia bowiem nie występuje w ciąży. Ale jeśli kobieta ma wątpliwości, czy ślady krwi na bieliźnie powinna wiązać z plamieniem związanym z ewentualną ciążą, czy jednak z pojawieniem się miesiączki, podpowiedzią jest to, że podczas menstruacji dochodzi do nasilenia krwawienia w kolejnym dniu, często pojawia się ból podbrzusza lub pleców, a w wydalanej krwi mogą pojawiać się skrzepy. Krwawienie miesięczne trwa też zwykle 5-7 dni, a plamienie pojawiające się w ciąży jest zdecydowanie mniej intensywne i nie ma w nim skrzepów, często też ustaje szybciej niż krwawienie menstruacyjne. Ale czas, przez jaki plamienie się utrzymuje, może być różny. Plamienie w ciąży – implantacja zarodka Plamienie na początku ciąży, w terminie miesiączki, najczęściej wywołane jest przez proces zagnieżdżenia zarodka (implantacji). Przyczepianie się zarodka do ścianki macicy może wiązać się z uszkodzeniem naczyń krwionośnych znajdujących się w śluzówce tego narządu. Ten naturalny proces, nazywany plamieniem implantacyjnym, może wystąpić na początku ciąży, ale nie musi. Plamienie implantacyjne ma najczęściej kolor jasnoczerwony lub brązowy i nie jest bardzo obfite. Najczęściej trwa krótko – do 3 dni. Wiele kobiet nawet go nie zauważa. Plamienie implantacyjne pojawia się po 6-12 dniach od stosunku, który doprowadził do zapłodnienia komórki jajowej. Jeśli kobieta została poddana implantacji zarodka w wyniku procedury in vitro, plamienie implantacyjne może wystąpić 7-10 dni po odbyciu się procedury aplikacji zarodka do macicy. Przyczyny plamienia w ciąży Gdy pojawi się plamienie w ciąży, należy zachować czujność. Poza implantacją zarodka przyczynami plamienia w ciąży mogą być: schorzenia szyjki macicy, nadżerka macicy przemęczenie, infekcje intymne, polipy, zagrażające poronienie, przedwczesny poród. Inne sytuacje, w których może pojawić się plamienie w ciąży: plamienie po stosunku w ciąży lub po badaniu ginekologicznym, zwłaszcza po cytologii – wywołane jest podrażnieniem pochwy. We wczesnej ciąży narządy rodne są mocno ukrwione i bardzo wrażliwe. Stosunek lub badanie może spowodować pęknięcie naczynek w ściankach pochwy, co objawia się plamieniem. Takie samo źródło krwawienia może mieć: plamienie z pochwy przy wypróżnianiu w ciąży czy plamienie w ciąży po wysiłku – wzrost ciśnienia krwi może sprzyja pękaniu naczyń w pochwie i podkrwawianiu; plamienia w ciąży przy endometriozie – u niektórych kobiet występuje nasilenie dolegliwości, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Szybko powiększająca się macica może bowiem powodować rozrywanie się zrostów i tkanek, objawiając się plamieniem właśnie. Plamienie przy endometriozie w ciąży zdarza się rzadko, u ciężarnej raczej następuje zahamowanie krwawień z ognisk endometriozy; plamienie w ciąży podczas oddawania moczu – to najczęściej jedynie zbieżność zdarzeń, która nie oznacza obecności krwi w moczu. Kobieta odkrywa plamienie podczas wizyty w toalecie, gdy na papierze toaletowym po oddaniu moczu znajduje się krew. Wypływa ona z pochwy, a nie z cewki moczowej, a przyczyny plamienia, jak pisaliśmy to powyżej, mogą być bardzo różne. Plamienie na początku ciąży Plamienie w pierwszych tygodniach ciąży, a nawet w ciągu pierwszych trzech miesięcy zdarza się aż u 40 proc. ciężarnych. Może być spowodowane przez: zagnieżdżania się zarodka – tzw. plamienie implantacyjne pęknięcia naczyń krwionośnych ścianek pochwy (po badaniu ginekologicznym, plamienie po stosunku w ciąży) istniejących nadżerek szyjki macicy lub polipów infekcji pochwy zmian hormonalnych niedoborów hormonów ciążowych endometriozy. Plamienie na początku ciąży może mieć kolor od bladoróżowego, poprzez krwistoczerwone, aż do brunatnego. Dość często oznacza poronienie samoistne, które dotyczy ok. 15 proc. kobiet. Może do niego dojść wskutek rozwoju wad letalnych płodu, poważnych zakażeń wewnątrzmacicznych, zespołu policystycznych jajników lub złego stylu życia (np. wskutek przyjmowania używek). Im bardziej nasilone plamienie w ciąży, im świeższa krew, tym bardziej powinno to być niepokojące. Szybkiego zgłoszenia się do lekarza wymaga też plamienie, któremu towarzyszy ból lub inne dolegliwości, np. zasłabnięcie – istnieje wtedy podejrzenie ciąży pozamacicznej. Plamienie w drugim trymestrze ciąży Krwawienia na półmetku ciąży zdarzają się rzadziej. Ich przyczyną są zwykle: przemęczenie. Po wysiłku pojawia się niewielkie plamienie. przedwczesna czynność skurczowa macicy – niezbyt silne (zazwyczaj) krwawienie i bóle brzucha lub bóle w okolicy krzyżowej. Skurcze można zatrzymać lekami. Powinnaś jednak od razu trafić do szpitala. Plamienie w ciąży w trzecim trymestrze Krwawienie pod koniec ciąży może oznaczać: nieprawidłowe umiejscowienie łożyska, nazywane łożyskiem przodującym – krwawienie nasila się, a samopoczucie pogarsza. przedwczesne odklejenie łożyska prawidłowo ułożonego (np. po urazie brzucha, skoku ciśnienia w drugim trymestrze) –mocno boli brzuch (jest dość twardy), krwi może być dużo. Trzeba zostać w szpitalu. odejście czopa śluzowego kilka dni przed porodem – jest to zupełnie naturalne i niegroźne. pęknięcie macicy – zdarza się niezmiernie rzadko, a objawem jest krwotok, który wymaga wezwania karetki. Ile trwa plamienie w ciąży? Niegroźne plamienie w ciąży to nienasilone krwawienie, które trwa do 4 dni. To czas, jakiego może potrzebować śluzówka dróg rodnych po tym, jak zostaną uszkodzone jej naczynia krwionośne. Plamienie implantacyjne zwykle trwa kilka godzin, choć zdarza się, że wydłuża się do 3 dni. Od kilku godzin do 3-4 dni może też trwać plamienie, które wynika z badania ginekologicznego, pobrania próbki do cytologii oraz po stosunku. Jeśli krwawienie trwa dłużej niż 4 dni, warto skonsultować się z lekarzem. Może on skierować kobietę na USG, aby sprawdzić, czy ciąża przebiega prawidłowo i nic jej nie zagraża. Nie należy jednak wpadać w panikę przy wydłużającym się plamieniu. Część kobiet, u których ciąża rozwija się zdrowo, zgłasza w czasie ciąży plamienia trwające dłużej niż 4 dni. Plamienie w ciąży – co robić? Lekkie plamienie w ciąży, które nie nasila się i nie powoduje wypływu znaczącej ilości żywo czerwonej krwi, najczęściej nie jest powodem do niepokoju. Wystarczy w bieliznę włożyć wkładkę i obserwować, czy plamienie się nie nasila. Plamienie i ból podbrzusza w ciąży zawsze powinny zapalać w twojej głowie kontrolną lampkę – musisz jak najszybciej udać się do lekarza. Tylko ginekolog może stwierdzić, czy powodem krwawienia w ciąży jest zwykłe przemęczenie, czy też przyczyna może być znacznie poważniejsza. Każde plamienie, które budzi niepokój kobiety, dobrze jest skonsultować z ginekologiem. Sprawdzi on, czy z ciążą jest wszystko w porządku i upewni się, czy przyczyny plamienia budzą niepokój i wymagana jest interwencja w szpitalu. Plamienie w ciąży – kiedy do szpitala? Bezwzględnie szybkiej konsultacji w szpitalu wymaga: intensywne krwawienie na każdym etapie ciąży, krwawienie, któremu towarzyszą: bóle brzucha lub krzyża, zawroty głowy, wymioty, zasłabnięcia, silne i bolesne skurcze brzucha, ucisk w podbrzuszu, ogólne złe samopoczucie. Najczęściej plamienie w ciąży, czy nawet krwawienie, jest sygnałem, że kobieta w szczególny sposób powinna zadbać o siebie i stale konsultować swój stan zdrowia z ginekologiem. Bardzo często oznacza to rezygnację z pracy i odpoczynek. Nawet bardzo obfite krwawienie nie musi oznaczać, że zaczęło się poronienie. Lekarze są zdania, że aby donosić ciążę, często wystarczy odpoczynek oraz odpowiednio dobrane leki hormonalne, które mają za zadanie podtrzymanie ciąży. Zobacz także: Co oznacza krwawienie w ciąży Poronienie – objawy i zapobieganie Krwawienie po porodzie Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
Wymioty u niemowlaka: działaj szybko, aby nie doszło do odwodnienia
Wymioty u niemowlaka są spowodowane niestrawnością pokarmową, biegunką lub infekcjami górnych dróg oddechowych. Czasami mogą być objawem groźnych chorób np. zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Nie można dopuścić do odwodnienia organizmu, które u tak małego dziecka może pojawić się bardzo szybko i być niebezpieczne dla jego życia i zdrowia.
Wymioty u niemowlaka bardzo często wywołują duży niepokój u rodziców, jednak trzeba pamiętać, że jest to naturalna reakcja obronna organizmu. W ten sposób pozbywa się on pokarmu, którego nie jest w stanie strawić z różnych powodów. Przyczyną wymiotów może być także zbyt łapczywe jedzenie dziecka, „nałykanie się” powietrza podczas ssania mleka lub nawet zakrztuszenie. Może być też spowodowane refluksem żołądkowo-przełykowym oraz infekcją wirusową połączoną z biegunką i gorączką. Wymiotów u niemowlaka nie można lekceważyć i trzeba szybko im przeciwdziałać, aby dziecko nie odwodniło się, co może skończyć się pobytem w szpitalu. Wymioty u niemowlaka: wymioty a ulewanie objawy przyczyny leczenie domowymi sposobami kiedy do lekarza Na czym polegają wymioty u niemowlaka i czym się różnią od ulewania Wymioty u niemowlaka polegają na skurczowym wypróżnianiu zawartości żołądka przez usta, a czasem również przez nos. Dochodzi do nich na skutek podrażnienia błony śluzowej żołądka lub ściany gardła, a także pobudzenia przez bodźce toksyczne, chemiczne w wyniku czego następuje napinanie mięśni przepony, brzucha, żołądka i przełyku. Wymioty mogą wystąpić nagle lub też mogą być poprzedzone długotrwałym uczuciem mdłości. Na ogół tak małe dzieci wymiotują częściej niż kilkulatki. Jeżeli niemowlę reaguje gwałtownym wymiotowaniem po jedzeniu mamy wówczas do czynienia z wymiotami chlustającymi, podczas których zwracana jest cała treść pokarmowa (jest to spowodowane wadą wrodzoną przewodu pokarmowego, o czym piszemy poniżej w przyczynach wymiotów). Chlustające wymioty u niemowląt są także spowodowane połykaniem powietrza, w czasie szybkiego picia mleka oraz delikatnością żołądka dziecka, który nie jest jeszcze mocno rozciągliwy. Nie jest to powód do dużego niepokoju, chyba że w ich wyniku dziecko nie przybiera na wadze lub odbywa się to w słabym tempie. Chlustające wymioty, zwłaszcza w godzinach porannych, mogą być objawem zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego spowodowanego np. guzem. Poza tym chlustanie jest spotykane przy przeroście odźwiernika, podczas gdy wymioty mniej intensywne są częstsze przy refluksie. Pieniste wymioty z licznymi pęcherzykami powietrza mogą być spowodowane zatruciem detergentami. Od wymiotów trzeba odróżnić ulewanie, czyli cofanie się niewielkich ilości spożytego pokarmu w pierwszych miesiącach życia (do około 6. miesiąca) spowodowane niedojrzałością motoryczną przewodu pokarmowego. Najczęściej jest to niewielka ilość (3-5 ml) i nie nie jest to groźne pod warunkiem, że nie doszło do zachłyśnięcia dziecka. Dlatego tak ważne jest trzymanie malucha w pozycji pionowej po karmieniu i poczekanie (do 30 minut), aż pokarm mu się odbije. Jednorazowe wymiotowanie u niemowlaka nie jest powodem do obaw, o ile dziecko nie ma innych dolegliwości takich jak: biegunka, gorączka, krew lub żółć w wymiotach, wysypka, spuchnięty brzuszek. W przypadku ich wystąpienia trzeba z dzieckiem udać się do pediatry. Objawy wymiotów u niemowlaka Wymiotom u niemowlaka, w zależności od ich przyczyny mogą towarzyszyć następujące objawy: skurcze i wzdęcia brzuszka, niepokój dziecka, gorączka, nawet powyżej 39 stopni Celsjusza, biegunka, katar, kaszel, ospałość, płaczliwość, płacz bez łez, rzadsze oddawanie moczu, suchość w jamie ustnej. Przyczyny wymiotów u niemowląt Do najczęstszych przyczyn wymiotów u niemowląt należą: zatrucie pokarmowe – wymioty zwykle poprzedzone są bólem brzucha, nudnościami i przynoszą dziecku ulgę, pokarmy, na które dziecko reaguje nadwrażliwością (alergia pokarmowa) – wymioty pojawiają się zawsze po zjedzeniu konkretnego produktu, a wykluczenie go z diety zapobiega im, zapalenie żołądka lub jelit spowodowane wirusami lub bakteriami, najczęściej dziecko oprócz wymiotów ma także biegunkę, choroby infekcyjne, którym towarzyszy gorączka i pogorszenie ogólnego stanu zdrowia dziecka, np. przeziębienie, zapalenie pęcherza moczowego, angina, płonica, zapalenie ucha środkowego, niewłaściwe przystawianie dziecka do piersi, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – wymiotom towarzyszy sztywność karku i gorączka, zapalenie wyrostka robaczkowego – pojawia się silny ból po prawej stronie podbrzusza, refluks u dzieci, czyli wracanie treści żołądka do przełyku, przeszkoda mechaniczna w żołądku lub jelitach (przerostowe zwężenie odźwiernika) mogą spowodować u niemowląt bardzo silne wymioty, tzw. wymioty chlustające po posiłkach; wymaga leczenia operacyjnego, gdyż doszło do niedrożności połączenia żołądka z dwunastnicą i zaburzona jest transmisja pokarmu do dalszych części przewodu pokarmowego, w efekcie czego dochodzi do jego cofania się, przegrzanie organizmu, wywołane np. udarem słonecznym, zdenerwowanie, stres i strach, wstrząs mózgu – wymioty występują kilka do kilkunastu godzin po urazie głowy, niektóre leki, np. antybiotyki, leki wykrztuśne i uspokajające, choroba lokomocyjna, powikłania chorób ośrodkowego układu nerwowego, wgłobienie jelita (charakterystyczny dla niego objaw to stolec podbarwiony krwią, przypominający galaretkę porzeczkową). Leczenie wymiotów u niemowlaka Podczas wymiotowania bardzo ważne jest zabezpieczenie główki dziecka, aby była wyżej niż reszta ciała i w ten sposób maleństwo nie zachłysnęło się zwracanym pokarmem. Trzeba pamiętać, że przedostanie się jedzenia do układu oddechowego, może być przyczyną zachłystowego zapalenia płuc. Należy podawać dziecku: niegazowaną wodę mineralną, chłodną (zmniejsza nasilenie odruchów wymiotnych), małymi porcjami – 1-2 łyżeczki co kilka minut, trzeba zrobić trwającą sześć-osiem godzin przerwę w karmieniu posiłkami stałymi, aby unormować pracę żołądka, w tym czasie można podawać dziecku jedynie mleko mamy i chłodną wodę w małych porcjach, następnie dziecko powinno jeść lekkostrawne potrawy. Do 6 miesiąca życia dziecko można poić tylko mlekiem mamy, które w pełni zaspokaja wszystkie jego potrzeby. Jeżeli niemowlę wymiotuje z powodu choroby lokomocyjnej, trzeba w czasie podróży robić częste przystanki, tak aby dziecko pooddychało świeżym powietrzem oraz unikać jego karmienia w czasie jazdy. Jeżeli wymiotujące niemowlę jest karmione naturalnie, nie należy tego przerywać. Trzeba dziecko przystawiać do piersi na krócej i częściej, gdyż w początkowym mleku mamy jest najwięcej wody, co zapobiega odwodnieniu dziecka. W przypadku podawania niemowlęciu mleka modyfikowanego zalecane jest zrobienie dziecku przerwy w karmieniu i podawaniu przez kilka godzin wyłącznie wody. Powikłania wymiotów u niemowląt Pojedyncze wymioty na ogół nie pociągają za sobą żadnych powikłań. Jednak gdy nie ustają, należy wziąć pod uwagę możliwość odwodnienia. W razie pojawienia się pierwszych jego oznak, takich jak nienaturalna ospałość lub osłabienie, zapadnięcie ciemiączka, należy natychmiast udać się do lekarza. Dotyczy to zwłaszcza niemowląt, dla których odwodnienie organizmu trwające zaledwie kilka godzin może być bardzo niebezpieczne. Jeżeli wymioty poprzedzone zostały urazem głowy, dziecko stało się nadmiernie senne, ma wysoką gorączkę, pilnie (w ciągu 1-2 godz.) trzeba skontaktować się z lekarzem. Wymioty podejrzaną treścią np. krwistą, czarną (niestrawiona krew) powinny zostać zgłoszone lekarzowi. Czasami, gdy matka ma poranione brodawki sutkowe, krew może powodować wymioty (drażni śluzówkę przewodu pokarmowego dziecka) jak i krwiste podbarwienie zwymiotowanej treści. Źródło: podyplomie.pl Zobacz także: Wymioty u dziecka – 5 najczęstszych przyczyn, jak je zatrzymać (kiedy jechać do lekarza?) Co na wymioty u dziecka – jak powstrzymać wymiotowanie dziecka [domowe sposoby + leczenie] Ból brzucha u dziecka: 6 najczęstszych przyczyn (kiedy szybko jechać do lekarza?) Konsultacja merytoryczna lek. Aleksandra Symonides Lekarka, pracuje na Oddziale Neonatologii Uniwersyteckiego Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Kiedy dziecko siada? – z pomocą, samodzielnie [NORMY i ĆWICZENIA]
Na pytanie, kiedy dziecko siada, jest tylko jedna prawidłowa odpowiedź: dziecko siada, kiedy jest na to gotowe. Pierwsze próby samodzielnego siadania niemowlę podejmuje, kiedy odpowiednio rozwiną się jego mięśnie i układ kostno-stawowy. Zwykle dzieje się to na przełomie 7-8 lub 8-9 miesiąca. O naukę siadania zapytałyśmy lekarza pediatrę.
To, kiedy dziecko zaczyna siadać, zależy od wielu czynników. Warto wiedzieć, że tylko niektóre niemowlęta zdobywają nowe umiejętności dokładnie w momencie, który wskazują poradniki dla rodziców. Inne dzieci potrzebują więcej czasu na osiągnięcie kolejnych etapów rozwoju. Jeśli zastanawiasz się, kiedy dziecko zacznie siadać, albo martwisz się, że twoje 7-miesięczne dziecko jeszcze nie siedzi, sprawdź normy rozwojowe i uważnie obserwuj malucha. Pediatra wyjaśnia, jak wygląda prawidłowa nauka siadania u dziecka, co powinno niepokoić w rozwoju fizycznym niemowlaka i czy można sadzać malucha, który sam jeszcze nie siedzi. Spis treści: Kiedy dziecko powinno siadać? Kiedy dziecko siada – etapy siadania Czy można sadzać dziecko z podparciem? Dziecko nie siada: przyczyny ​Jak pomagać dziecku w nauce siadania – ćwiczenia i zabawy Siadanie dziecka – częste pytania rodziców Kiedy dziecko powinno siadać? Dziecko zazwyczaj zaczyna siadać bez podparcia w wieku 8-9 miesięcy. Zdarzają się, oczywiście, dzieci, które opanowują tę umiejętność już w 6. miesiącu, ale są to wyjątki. Niektóre niemowlęta są w stanie same siedzieć dopiero w 11. miesiącu. Każde z nich mieści się w normie – jest to szeroka norma rozwojowa. Dzieci opanowują umiejętność siedzenia najczęściej między 6. a 9. miesiącem życia. Fizjoterapeuci zwracają jednak uwagę, że norma dotycząca opanowanie umiejętności samodzielnego siedzenia obejmuje nawet wiek od 6 do 11 miesiąca życia dziecka. Kiedy dziecko siada – etapy siadania Sygnały, że dziecko jest gotowe do samodzielnego siedzenia, pojawiają się zwykle w 4-6. miesiącu życia. Siadanie niemowlaka staje się w końcu możliwe, gdy dziecko: kontroluje ruchy głowy, samo trzyma główkę; położone na brzuszku podnosi się i opiera na przedramionach; położone na brzuszku próbuje się przewracać na plecy przyjmuje pozycję amfibii przyjmuje pozycję czworaczą. Jeśli twoje dziecko skończyło 4 miesiące i nie opanowało tych umiejętności, porozmawiaj z pediatrą podczas najbliższej wizyty. Dzieci rozwijają się w różnym tempie, ale lekarz sprawdzi, czy nic nie zaburza rozwoju malucha. Zwykle pod koniec 8 miesiąca dziecko siada podciągane za rączki – gdy podasz mu palce dłoni, a maluch je chwyci, leżąc na plecach, może z twoją pomocą podciągnąć się do pozycji siedzącej. Zwykle potrafi też siedzieć w tej pozycji przez ok. 5 sekund. Rodzicom wydaje się, że podciągając dziecko do siadu, pomagają mu opanować umiejętność siadania. To błąd! Jeśli przeczytasz opisane niżej techniki siadania i dowiesz się, jak prawidłowo dziecko siada, zauważysz, że nie mają wiele wspólnego z podciąganiem się za rączki z leżenia na plecach. Dziecko albo siada z pozycji leżenia na brzuchu, przechodząc przez pozycję czworaczą, albo z pozycji leżenia bokiem. Dlatego nie należy podciągać niemowlęcia za raczki do siadu! Robi się to wyłącznie w ramach testów diagnostycznych. Jak dziecko siada? Dziecko ma do dyspozycji dwie techniki siadania (szczegółowo opisaliśmy je w materiale: Jak dziecko siada po raz pierwszy). To, którą z nich wybierze, zależy od tego, czy pilnie ćwiczy w pozycji amfibii, czy raczej woli przyjmować pozycję czworaczą. Pierwszy siad dziecka jest zwykle dziełem przypadku – niemowlę albo mocniej odepchnie się rączką od podłogi w pozycji amfibii, jednocześnie podkurczy dolną nóżkę i przełoży ją pod górną (siadanie z pozycji leżącej), albo dotknie pośladkami podłogi, kiwając się w przód i w tył w pozycji czworaczej i prostując nóżki w przód na podłodze. Dziecko nie postanawia: teraz usiądę! Ono eksperymentuje ze swoim ciałem i w pewnej chwili, bach! – siada. Zwykle nie siedzi pierwszy raz długo i szybko traci równowagę, ale od tego momentu będzie już dążyć do udoskonalenia techniki siadania i utrzymywania pozycji siedzącej. Prawidłowy siad niemowlaka to właśnie jedna z dwóch powyższych technik. Natomiast o tym, że dziecko samodzielnie siedzi, mówimy wtedy, gdy siedząc, jest w stanie bez problemu używać do zabawy obu rączek i pozostaje stabilne dłuższy czas, do momentu, gdy świadomie zechce zmienić pozycję na inną. Konsultacji wymaga sytuacja, gdy dziecko siada w „literę W”. „Akademia Młodych Rodziców” Sprawdź, jak rozwija się niemowlę i na co zwracać uwagę! Czytaj więcej Czy można sadzać dziecko z podparciem? Niemowlę zaczyna siadać dopiero wtedy, kiedy jest w pełni gotowe. Umiejętność siedzenia to jeden z ważnych kamieni milowych w rozwoju niemowlaka. Gdy niemowlę umie samo usiąść, już wkrótce będzie mogło samodzielnie jeść i się bawić. Warto wykazać się cierpliwością i nie przyspieszać rozwoju dziecka. Nie należy sadzać niemowlaka na siłę z podparciem w formie poduszek. Z podparciem czy bez – dziecko może siedzieć dopiero wtedy, gdy samo przyjmie tę pozycję. Uwaga! Dziecko może przebywać w pozycji siedzącej dopiero, kiedy samo ją przyjmie i utrzymuje się w niej stabilnie przez dłuższy czas. Natomiast wcześniej można sadzać dziecko na swoich kolanach, ale wyłącznie tak, by miało podparte na tułowiu rodzica plecy. W takiej pozycji dziecko może przebywać od 3 miesiąca życia. Sadzanie z podparciem niemowlęcia, które nie jest gotowe do samodzielnego siedzenia, może prowadzić do rozwoju wad postawy. Kręgosłup jest jeszcze za słaby, aby utrzymać dziecko w pozycji siedzącej. Za słabe są również mięśnie. Dziecko może siedzieć dopiero, kiedy umie kontrolować ruchy głowy i utrzymywać ją bez podparcia rodzica, a także ma odpowiednio rozwinięte mięśnie brzucha i mięśnie wokół kręgosłupa. Dziecko nie siada: przyczyny Gdy dziecko ma skończone 7-8 miesięcy, zwykle umie już siadać samo albo przynajmniej próbuje to robić. W razie wątpliwości spróbuj sadzać 7-miesięczne lub starsze niemowlę i je obserwuj. Choć dzieci rozwijają się indywidualnie, warto poradzić się pediatry, jeśli: Półroczne dziecko podczas prób siadania ma mocno napięte lub zbyt wiotkie mięśnie. To może świadczyć o problemach z napięciem mięśniowym. Dziecko skończyło 9 miesięcy i nie umie przez chwilę utrzymać pozycji siedzącej, gdy się je w niej posadzi. A jeśli dziecko już umiało samo siedzieć i nagle przestało to robić, koniecznie powiedz o tym lekarzowi podczas najbliższej wizyty. Czasem dzieci na pewien czas zapominają nabytych umiejętności. Dzieje się tak np. wtedy, gdy zbliża się skok rozwojowy. Czasem jednak może być to objaw świadczący o zaburzeniach w rozwoju. Przyczyny, dla których np. 8-miesięczne dziecko nie siada: wcześniactwo opóźnienie rozwoju fizycznego dziecka (np. z powodu chorób, silnych emocji) zaburzenia neurologiczne choroby neurologiczne choroby genetyczne. Pamiętaj: wiele niemowląt w wieku 9 miesięcy umie już stanąć na nóżkach (przy szczebelkach łóżeczka albo podtrzymywane pod paszkami), ale nie potrafi z tej pozycji usiąść. Maluchy opanowują tę sztukę około 10. miesiąca życia, często dopiero wtedy, gdy nauczą się raczkować (z pozycji na czworakach łatwiej usiąść). Warto pokazywać stojącemu niemowlęciu, jak może zgiąć nóżki w kolanach. Jeśli dziecko skończy 11 miesięcy i nadal nie będzie umiało usiąść z pozycji stojącej, skonsultuj się z lekarzem. Jak pomagać dziecku w nauce siadania? Ćwiczenia i zabawy Aby dziecko mogło dobrze się rozwijać i szybko opanowało umiejętność siedzenia, potrzebuje odpowiednich warunków do swobodnej aktywności. Dzieci, które dużo leżą w łóżeczku, mają mniej szans, aby ćwiczyć różne grupy mięśni. Jak najczęściej układaj niemowlę na brzuszku – na podłodze, kocu lub macie. Możesz tak układać dziecko od samego początku, gdy odpadnie kikut pępowinowy. W takiej pozycji niemowlak próbuje podnosić i trzymać głowę, potem dźwigać klatkę piersiową na przedramionach, sięgać po zabawki, a z czasem również się turlać. Leżenie na brzuchu to doskonały sposób ćwiczenia mięśni szyi, karku, ramion i tułowia, które są tak ważne do opanowania umiejętności siadania. Kładź dziecko na swoich kolanach (plecami oparte o brzuch) – to pozwala oglądać świat z innej perspektywy. Możesz w tej pozycji czytać mu książkę lub bawić się w Kosi, kosi łapci. Pamiętaj, by dziecko, które jeszcze samo nie siedzi, miało zawsze podparte plecki i główkę.| Gdy dziecko ma ok. 4 miesiące, wypróbuj zabawę, która wzmacnia mięśnie karku, kręgosłupa i brzuszka. Usiądź na podłodze z wyprostowanymi nogami. Ułóż niemowlę pleckami na swoich udach, buzią do siebie. Chwyć je za ręce, powiedz „hop do góry!” i lekko podciągnij do siadu. W tym samym momencie odchylaj się do tyłu i uginaj nogi w kolanach, podpierając nimi plecki dziecka. Potem powiedz „bęc na plecki” i usiądź, prostując kolana i kładąc jednocześnie niemowlę. Zachęcaj niemowlaka, by sam podrywał się do siadania. Uwaga! Nie forsuj dziecka w czasie ćwiczeń – przerywaj zabawę, gdy tylko zauważysz pierwsze objawy zmęczenia. Siadanie dziecka – częste pytania rodziców Siadanie to przełomowy moment w życiu dziecka. Od tej chwili jego życie, a także sposób opieki nad nim mogą ulec zmianie. Jednak wielu rodziców ma wiele wątpliwości dotyczących siadania i sadzania dziecka. Oto najczęstsze z nich: 1. Czy używać spacerówki, jeśli dziecko jeszcze nie siedzi? Niemowlę, które jeszcze nie siedzi, można przewozić w spacerówce, ale należy ustawić oparcie w pozycji półleżącej. Dziecko z czasem będzie chwytać boki wózka i zechce podciągać się do siedzenia. Można mu na to pozwolić – to bardzo dobre ćwiczenie dla mięśni brzucha i kręgosłupa. Jeśli dziecku uda się usiąść – niech siedzi tak długo, ile da radę. To mu nie zaszkodzi. Nie można go jednak wozić w wózku z podparciem ustawionym pionowo – takie wymuszone siedzenie nie jest zdrowe. Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej 2. Czy niemowlę, które nie siedzi, można sadzać w leżaczku? Niemowlę, które cały dzień leży w łóżeczku, widzi tylko to, co znajduje się na poziomie jego oczu. Gdy podniesiesz je wyżej, jest zachwycone – może zobaczyć o wiele więcej! To dlatego od pierwszych tygodni życia dzieci uwielbiają spędzać czas w leżaczku, nosidełku czy foteliku samochodowym. Dziecko może korzystać z tych sprzętów, ale nie powinno spędzać w nich dużo czasu. To może prowadzić do opóźnień w rozwoju motorycznym (także do późniejszej nauki samodzielnego siedzenia). Warto często zmieniać pozycję niemowlaka, układać go na podłodze (na kocyku lub macie edukacyjnej), by mógł pobawić się rączkami i nóżkami. Taka swoboda przyspieszy rozwój ruchowy dziecka. Leżaczek dla niemowlaka powinien mieć regulowany kąt ustawienia oparcia. Na początku musi być ustawiony w pozycji leżącej, potem półleżącej. Gdy maluch będzie miał 5-6 miesięcy, pozycja półleżąca przestanie mu odpowiadać – będzie chciał więcej czasu spędzać na siedząco, by oglądać otoczenie. Niektóre 4-miesięczne dzieci nie chcą już spokojnie leżeć w leżaczku, tylko wychylają się na boki i podciągają do siadania. Leżak powinien być wyposażony w pasy bezpieczeństwa. 3. Czy dziecko może siedzieć w domu w foteliku samochodowym? Zdarza się, że rodzice używają fotelika samochodowego zamiast leżaczka. W foteliku niemowlak ma mniej miejsca i jest zmuszony do przebywania w jednej pozycji. W leżaczku możesz uregulować położenie oparcia tak, że dziecko będzie prawie leżało, co jest zdrowsze dla jego kręgosłupa. Uwaga! Jeśli używasz fotelika zamiast leżaczka, pamiętaj, że dziecko, które jeszcze samo nie siedzi, nie powinno przebywać w nim dłużej niż godzinę. Pozostawianie niemowlaka do spania w foteliku może być niebezpieczne. 4. Czy niemowlę, który nie umie siedzieć, można nosić w nosidełku? Dla niemowlęcia, które nie umie siedzieć, nawet z podparciem, najlepsze jest nosidełko zakładane na brzuch. Można w nim nosić dziecko już od 2 miesiąca życia, ale nie dłużej niż godzinę dziennie. Aby dziecku było w nim wygodnie i bezpiecznie, siedzenie powinno być wykonane z miękkiego materiału, mieć usztywnione plecy i podparcie pod główkę. Niemowlę ma jeszcze bardzo słabe mięśnie kręgosłupa i główka nie powinna bezwładnie zwisać. Gdy dziecko skończy 5 miesięcy, można wkładać go do nosidełka ze stelażem, które nosi się na plecach. Uwaga! Jeśli chcesz spacerować z dzieckiem w nosidle, zwróć uwagę na pogodę. Podczas upału niemowlę poci się i może sobie odparzyć pachwiny. Z kolei w czasie chłodów, unieruchomione w nosidle, marznie. Sprawdź też: Kiedy dziecko zaczyna chodzić? Normy i ważne rady dla rodziców Milowe kroki w rozwoju dziecka Kalendarz rozwoju niemowlaka
Smoczek dla noworodka: od kiedy podawać, jaki wybrać?
Smoczek to dozwolony sposób na uspokojenie noworodka. Warto jednak wiedzieć, kiedy noworodek powinien zacząć ssać smoczek, jak często można go podawać oraz co ile wymieniać na nowy. Pierwszy smoczek musi być dopasowany do potrzeb malutkiego dziecka.
Temat – smoczek dla noworodka to źródło wielu kontrowersji. Wielu rodziców martwi się, że smoczek źle wpłynie na karmienie piersią lub na wymowę dziecka. Stąd obawy, czy powinien być używany od pierwszych dni życia lub nawet – czy w ogóle powinien być używany. Sprawdź, od kiedy można podawać noworodkowi smoczek. I czy warto go proponować, jeśli dziecko go nie chce. Spis treści: Smoczek dla noworodka – tak czy nie? Od kiedy smoczek dla noworodka? Jaki smoczek dla noworodka? Jak przygotować smoczek dla noworodka? Co ile wymieniać smoczek? Smoczek dla noworodka – tak czy nie? Nie należy obawiać się podawania smoczka noworodkowi, jeśli karmienie piersią przebiega bez zakłóceń. Badania pokazują, że nie ma zależności między długością i efektywnością karmienia piersią a ssaniem smoczka przez dziecko. Smoczek dla noworodka, a później dla niemowlęcia, może być pomocny, ale pod pewnymi warunkami. Warto poznać korzyści i ryzyka związane ze ssaniem smoczka przez dziecko. Smoczek dla noworodka – zalety i wady Niektóre dzieci rodzą się z silną potrzebą ssania, której nie sposób zaspokoić przystawianiem do piersi. W ich przypadku ssanie smoczka będzie dobrym rozwiązaniem. Zaspokojenie potrzeby ssania jest nie tylko naturalnym sposobem na uspokojenie, ale również na rozluźnienie ciała i poprawę trawienia. Jak podkreślają pediatrzy, podczas ssania (smoczka lub piersi) niemowlę wykonuje rytmiczne ruchy, a to rozluźnia mięśnie ramion i nóg, a nawet jelita. Inne korzyści wynikające z podawania smoczka: zmniejszenie ryzyka zespołu nagłego zgonu niemowląt (SIDS), jeśli stosujesz smoczek uspokajacz podczas zasypiania i snu dziecka; wspomaganie nauki efektywnego ssania u wcześniaków; pomoc w poprawie techniki ssania podczas karmienia naturalnego (smoczek powinien być odpowiednio dobrany); pomoc w odwróceniu uwagi dziecka w stresujących sytuacjach (np. podczas pobierania krwi, szczepienia i innych medycznych procedur); wyciszenie przed snem. Wady podawania smoczka: próchnica butelkowa wady zgryzu wady wymowy trudności z odzwyczajeniem od ssania skłonność do chorowania na ostre zapalenie ucha środkowego (warto odstawić smoczek w drugim półroczu życia, aby temu zapobiec). Od kiedy smoczek dla noworodka? Na podstawie metaanalizy badań naukowcy doszli do wniosku, że smoczek nie powinien zaburzać rytmu karmień i skracać okresu karmienia piersią. Jednak, jak podkreślają autorzy analizy – i co potwierdza w komentarzu do pracy dr n. med. Magdalena Nehring-Gugulska, Międzynarodowy Konsultant Laktacyjny (IBCLC) – z podaniem smoczka noworodkowi należy wstrzymać się do momentu ustabilizowania laktacji. Współczesne badania obalają tezę o zaburzaniu funkcji ssania piersi u dzieci korzystających ze smoczków uspokajaczy. Zatem tezę o negatywnym wpływie smoczków na karmienie piersią można już odstawić do lamusa. Co więcej, podanie smoczka wcześniakowi może mu wręcz pomóc w nauce ssania. „Jeśli szpital stosuje praktyki umożliwiające »«dobry start« laktacji (karmienie po porodzie, rooming-in, prawidłowy instruktaż i wsparcie ze strony personelu), a matka ma zapewnioną fachową poradę w problemach laktacyjnych również po opuszczeniu szpitala i jest zmotywowana do karmienia piersią – podawanie smoczka nie wpływa na długość i jakość karmienia” – podkreśla dr Magdalena Nehring-Gugulska w „Medycynie Praktycznej”. Smoczek dla noworodka, a zwłaszcza smoczek dawany dziecku w pierwszych dniach i tygodniach życia, to niekoniecznie dobry pomysł. Najważniejsze jest częste przystawianie noworodka do piersi i wypracowanie prawidłowej techniki karmienia, a wtedy podanie smoczka uspokajacza niemowlakowi nie powinno zaburzyć laktacji i skrócić długości karmienia piersią. „Nie polecałabym podawania smoczka w pierwszych dniach, gdy dziecko dopiero uczy się ssać, ponieważ mechanizm ssania smoczka i piersi jest inny. Dziecko, które dostaje smoczek, może mieć problem z właściwym chwytaniem brodawki. Z wprowadzeniem uspokajacza lepiej zaczekać, aż się tego nauczy – następuje to zwykle około 3-4. tygodnia życia” – twierdzi prof. dr. hab. n. med. Ewa Helwich, Konsultant Krajowy w dziedzinie Neonatologii („Twoje dziecko”, nr 1/2017). ​​Możesz podać noworodkowi smoczek, jeśli laktacja jest unormowana, a dziecko ssie pierś efektywnie. Jak pomóc noworodkowi zaakceptować smoczek? Nie wszystkie dzieci akceptują smoczek. Jako rodzice możemy pomóc im go polubić. nanieś na smoczek kilka kropel mleka matki lub modyfikowanego albo zamocz go w ciepłej wodzie; podaj smoczek wtedy, kiedy dziecko jest spokojne; spróbuj ponownie podać smoczek dziecku po kilku tygodniach, może tym razem zareaguje na niego inaczej; eksperymentuj z rodzajami smoczków i z pozycjami. Przyjęło się, że najłatwiej podać dziecku smoczek, gdy leży na boku, ale tak naprawdę to sprawa mocno indywidualna. Jeśli dziecko nie chce smoczka, a łatwo możemy uspokoić go w inny sposób, odpuśćmy. Nie warto robić nic na siłę. Smoczek a zgryz i wady wymowy Badacze tematu nie są zgodni co do tego, jak długo niemowlę może bezpiecznie, bez uszczerbku na zdrowiu, używać smoczka. Wiadomo jednak, że długotrwałe ssanie smoczka (ponad rok) może powodować wady zgryzu. W efekcie nadmiernego używania smoczka w okresie wyrzynania się zębów, mleczaki mogą nieprawidłowo rosnąć, prowadząc np. do tyłozgryzu, zwężenia szczęk czy wychylenia przednich zębów. Smoczków nie lubią też logopedzi. Długotrwałe ssanie smoczka-uspokajacza może prowadzić do wad wymowy. Specjaliści są zdania, że silny fizjologiczny odruch ssania powinien zaniknąć u dziecka między 1. a 2. urodzinami. Im wcześniej dziecko przestanie ssać smoczek, tym większa szansa, że nie będzie miało problemów ze zgryzem czy wadliwą wymową. Pamiętaj także o tym, żeby nigdy nie podawać dziecku smoczków zanurzonych w słodkich substancjach – może to prowadzić do próchnicy! Jest to szczególnie częste, kiedy dziecko pije mleko lub soki z butelki i zasypia z nią w ustach (mówimy wtedy o próchnicy butelkowej). Jaki smoczek dla noworodka? Przed zakupem pierwszego smoczka dla noworodka, dobrze zorientuj się w produktach dostępnych na rynku. W aptekach i sklepach możesz znaleźć następujące rodzaje smoczków: smoczek anatomiczny – gumka spłaszczona od dołu, wypukły od góry smoczek okrągły – końcówka ma kształt wisienki smoczek symetryczny – płaska gumka od góry i dołu. To, jaki kształt smoczka dla noworodka będzie najlepszy, okaże się dopiero wtedy, gdy dziecko go zaakceptuje. Oczywiście najlepsze są smoczki anatomiczne, ale bywa i tak, że noworodek za nic takiego nie chce, za to z przyjemnością ssie smoczek innego kształtu. Jeśli maluszek ssie go i bez problemu ssie pierś, wszystko jest w porządku. Wybór smoczka – inne różnice: tarczki – tradycyjne mają wycięcie na nosek i te są najlepsze. Muszą mieć też otwory wentylacyjne, smoczek może być zakończony kółeczkiem do wygodnego chwytania (ale nie musi), niektóre smoczki mają fluorescencyjne wzory, by łatwiej było je zobaczyć nocą, materiał, z jakiego są wykonane (kauczuk, lateks, silikon) i rozmiary. Zanim podejmiesz ostateczną decyzję, jaki smoczek dla noworodka kupisz, zwróć uwagę na: rozmiar smoczka – smoczki są oznaczone wg wieku, np. 0+, 0-3 m itp. Źle dobrany smoczek wpływa negatywnie na pracę mięśni, zaburzając rozwój szczęk, podniebienia oraz mięśni policzków, co może prowadzić do wad zgryzu i wymowy. Za duży smoczek powoduje z kolei dławienie się niemowlaka. materiał, z jakiego smoczek jest wykonany – dostępne na rynku smoczki wykonane są z kauczuku, lateksu lub silikonu. Smoczki kauczukowe powoli odchodzą w przeszłość, a lateks może uczulać. Smoczki silikonowe są najtrwalsze i te będą najlepsze dla noworodka. tarczę – powinna być większa niż buzia dziecka i mieć otwory wentylacyjne. Zapewniają one dostęp powietrza, co zapobiega odparzeniom od zalegającej pod nią śliny, chronią przed wysypką. kształt – na początek wybierz smoczek, który będzie imitował sutek mamy, spłaszczony od dołu. Będzie rozciągał się podczas ssania podobnie jak brodawka i wymuszał właściwe ułożenie języka. certyfikaty i atesty – wybieraj smoczki, które mają atesty bezpieczeństwa, są rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Ortodontyczne, nie zawierają szkodliwych substancji (szukaj oznaczenia BPA free). Jaki smoczek dla noworodka karmionego piersią? Dla noworodka, który ssie pierś, najlepszy będzie smoczek anatomiczny. Ma on kształt przypominający pierś, więc dziecko ssąc go, nie odzwyczaja się od ssania piersi. Pobieranie pokarmu z piersi wymaga odpowiedniej techniki ssania – nie jest to wcale takie proste, dlatego część noworodków ma z tym problem. Smoczek inny niż anatomiczny może być dla dziecka wygodniejszy, łatwiej mu go będzie ssać. Jeśli tak się zdarzy, może, choć nie musi, zaburzyć to prawidłowy odruch ssania piersi – maluszek będzie denerwował się po przystawieniu do piersi, wypluwał brodawkę, płakał. Dlatego pierwszy smoczek dla noworodka karmionego piersią powinien być smoczkiem anatomicznym. Jaki smoczek dla wcześniaka? Smoczek pomaga wcześniakom w nauce funkcji ssania. Naukowcy z Turcji odkryli, że podawanie smoczków wcześniakom w szpitalu skraca czas potrzebny do przejścia na żywienie doustne (podobnie działa puszczanie dzieciom kołysanek!). Smoczek dla dziecka, które urodziło się przed terminem, powinien być mniejszy niż dla urodzonego o czasie noworodka. Niektórzy producenci (np. Philips, Lil'Pacee, Nuk, Difrax) mają w ofercie smoczki dla dzieci urodzonych przedwcześnie dopasowane nawet do tygodnia ciąży, w którym dziecko się urodziło. Takie smoczki są dopasowane kształtem i rozmiarem do wielkości jamy ustnej i do możliwości takich maleńkich dzieci. Kiedy wcześniak osiągnie odpowiednią wagę, możesz podać mu smoczek dla noworodka. Jak przygotować smoczek dla noworodka? Przed podaniem smoczka noworodkowi trzeba go wyparzyć. Należy to robić regularnie, zwłaszcza po tym, jak smoczek upadnie. To bardzo ważne, bo układ odpornościowy noworodka nie jest jeszcze tak silny jak u starszych dzieci, a na smoczku mogą gromadzić się chorobotwórcze drobnoustroje. Sprawdź, jak wyparzyć smoczek. Jest na to kilka sposobów, a wszystkie są tak samo skuteczne. Warto znać je wszystkie – nie zawsze konieczność wyparzenia smoczka pojawi się w domu. Zasady podawania smoczka: Nie przyzwyczajaj noworodka do smoczka, gdy dziecku wystarcza częste przystawianie do piersi, Pamiętaj jednak, że odmawiając smoczka maluchowi, który ma niezaspokojoną potrzebę ssania, pozbawiasz go tego, co jest mu potrzebne do uzyskania poczucia bezpieczeństwa. Nie zmuszaj do ssania smoczka, jeśli dziecko go nie chce. Możesz podawać noworodkowi smoczek podczas usypiania, jednak nie wkładaj mu go na siłę do ust, jeśli wypadnie mu z buzi nocą. Nie używaj smoczka jako jedynej metody uciszania noworodka i niemowlęcia. Ten sposób powinien być ratunkiem jedynie w trudniejszych chwilach. Nie podawaj go za każdym razem, gdy dziecko zapłacze lub jest niespokojne. Zamiast tego przystaw je do piersi, pokołysz, pośpiewaj, pokazuj zabawki. Nie odmawiaj smoczka niemowlakowi, gdy domaga się go w trudnych chwilach (np. podczas wizyty u lekarza), a także w czasie choroby, kiedy jest przestraszony albo śpiący. Podawaj smoczek tylko w sytuacjach, kiedy masz pewność, że niemowlę nie jest głodne. Nigdy nie mocz smoczka w lekach lub słodkich syropach/sokach. Przepajanie dziecka glukozą czy moczenie w niej smoczka to szkodliwy i przestarzały zwyczaj. Nie przyczepiaj smoczka wstążeczkami czy klipsami do ubranka, rączki, wózka lub łóżeczka – to niebezpieczne, może grozić zadławieniem lub uduszeniem. Jak często wymieniać smoczek? Warto dbać o higienę smoczka i wiedzieć, jak często należy go wymieniać. Ważne, by sprawdzać smoczek przed każdym użyciem, a w razie widocznych oznak zużycia czy przetarcia, wymienić go na nowy. Nawet jeśli wydaje nam się, że smoczek jest w dobrym stanie, należy wymieniać go co dwa miesiące. W przypadku noworodka czeka cię więc zakup jednego smoczka. Kolejny model kupisz już dla 2-3-miesięcznego niemowlaka. Oczywiście możesz dla noworodka kupić 2-3 smoczki, na wszelki wypadek, aby mieć nowy pod ręką, gdy poprzedni się zgubi. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Jak odstawić smoczek? 7 sprawdzonych sposobów [WIDEO] Butelka do karmienia – szklana czy plastikowa?
Alergia pokarmowa u niemowląt – jak rozpoznać i jak leczyć?
Alergia pokarmowa u niemowląt zdarza się często, bo układ odpornościowy małego dziecka jest jeszcze niedojrzały. Część winy za najczęstsze alergie pokarmowe mogą ponosić geny. Leczenie alergii u niemowląt nie jest proste i wymaga zaangażowania rodziców, a także pomocy lekarza. Wyjaśniamy, jakie są objawy alergii pokarmowej, jak wygląda wysypka oraz kiedy trzeba zrobić testy na alergie pokarmowe.
Alergia pokarmowa u niemowląt nie jest łatwa do zdiagnozowania, a jeszcze trudniej ją wyleczyć. Szacuje się, że na alergię pokarmową cierpi sześcioro dzieci na 100 – z czego większość to niemowlęta. Uczulenie wynika z niedojrzałości układu pokarmowego i odpornościowego niemowląt, chociaż dużą rolę odgrywają także czynniki genetyczne. Warto znać objawy alergii pokarmowej, by nie pomylić jej z innymi dolegliwościami. Spis treści: Czym jest alergia pokarmowa u niemowląt? Pierwsze objawy alergii pokarmowej u niemowlaka Alergia pokarmowa u niemowlaka: objawy skórne Jak leczyć alergie pokarmowe u niemowląt? Mieszanki dla niemowląt z alergią na mleko krowie Zapobieganie alergii pokarmowej u niemowląt Testy na alergie pokarmowe u niemowląt Czym jest alergia pokarmowa u niemowląt? Alergia pokarmowa u niemowląt pojawia się zwykle u dzieci karmionych mieszanką modyfikowaną, ale mają ją także niemowlęta karmione piersią. Alergia pokarmowa to po prostu nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego dziecka wyzwalana przez alergen. Może mieć podłoże genetyczne. Alergia pokarmowa u niemowląt pojawia się najczęściej w 2.-3. miesiącu życia albo w okresie rozszerzania diety. Najczęstsza alergia pokarmowa u niemowląt to uczulenie na białko mleka krowiego (zwane potocznie skazą białkową). Nawet niewielkie ilości tego białka mogą wywołać bardzo ostre objawy u dziecka. Alergia na białko mleka krowiego może iść w parze z uczuleniem na mięso wołowe i cielęce. Inne częste alergie pokarmowe u niemowląt to alergia na jaja kurze, ryby i owoce morza, orzechy, pszenicę. Pierwsze objawy alergii pokarmowej u niemowlaka Objawy alergii pokarmowej bywają bardzo uciążliwe. Na szczęście u przeważającej większości dzieci dolegliwości ustępują przed 5. urodzinami. Pierwsze objawy alergii pokarmowej u niemowląt to: bóle brzucha, zmiany na skórze, biegunki, kolki, wzdęcia, ulewania i wymioty. Alergeny pokarmowe bywają przyczyną dolegliwości układu oddechowego (kataru, kaszlu, sapki). U małych dzieci podatność na zapalenie alergiczne błony śluzowej wyściełającej drogi oddechowe jest duża. Ponadto niemowlęta karmione mlekiem modyfikowanym pozbawione są zawartych w mleku matki przeciwciał chroniących je przed infekcjami, a także przed alergią. Błona śluzowa uszkodzona procesem infekcyjnym jest skuteczniej atakowana przez czynniki uczulające. Alergia pokarmowa może też wystąpić u dziecka karmionego piersią (zdarza się u ok. 0,5-1 proc. dzieci). Objawy uczulenia na mleko matki mogą być bardzo różne. Zwykle pojawiają się: problemy skórne, problemy ze strony przewodu pokarmowego, problemy ze strony układu oddechowego, ulewania bądź kolki. Alergia pokarmowa u niemowlaka: objawy skórne Gdy skóra dziecka staje się sucha, pojawiają się m.in. na policzkach czerwone, szorstkie, łuszczące się ogniska, tzw. policzki lakierowane. Zmiany atopowe zlokalizowane są również na rączkach, nóżkach, w zgięciach łokciowych i kolanowych. Każda zmiana na skórze u dziecka, nawet najbardziej niewinnie wyglądająca wysypka, wyprysk czy pokrzywka, powinna być skonsultowana przez dermatologa, który potwierdzi bądź wykluczy alergię pokarmową. Uwaga: wiele zmian skórnych, które pojawiają się u noworodków i niemowląt, często mylnie wiążemy z alergią pokarmową, podczas gdy mamy do czynienia np. z potówkami czy trądzikiem niemowlęcym. Jeśli masz wątpliwości, skonsultuj się z lekarzem. Jak leczyć alergie pokarmowe u niemowląt? Najskuteczniejszą metodą leczenia alergii pokarmowych jest eliminacja z diety pokarmów uczulających. Nigdy jednak nie należy kończyć pochopnie karmienia piersią. Karmiąca mama powinna natomiast zrezygnować z pokarmów najczęściej powodujących uczulenia – może to jednak zrobić wyłącznie pod okiem lekarza, rozsądnie układać swoją dietę i stosować suplementację. Kiedy karmiące matki, których dzieci miały alergię, stosowały dietę eliminacyjną, objawy choroby całkowicie ustąpiły aż u 86 proc. dzieci, a u 13 proc. uległy znacznemu złagodzeniu (badania przeprowadzono w Klinice AM w Białymstoku). U dzieci alergicznych karmionych sztucznie wycofanie z diety mleka modyfikowanego zazwyczaj przynosi szybką poprawę. Czasem, w okresach zaostrzenia się choroby, konieczne może się okazać podawanie leków, o czym jednak decyduje lekarz. Mieszanki dla niemowląt z alergią na mleko krowie Dla dzieci karmionych butelką, u których stwierdzono alergię, przeznaczone są mieszanki o wysokim stopniu hydrolizy. Mleko modyfikowane dla alergików, zwykle dostępne na receptę, często różni się smakiem od mleka modyfikowanego. Jeśli jednak niemowlę otrzymuje taką mieszankę jako pierwszą, zwykle się do niej przyzwyczaja. Dzieciom, które nie mają jeszcze objawów alergii pokarmowej, ale w wywiadzie rodzinnym stwierdzono takie przypadki, lekarz zaleca podawanie mieszanki HA. View Burdaffi on the source website Zapobieganie alergii pokarmowej u niemowląt Jeśli twoje dziecko jest w grupie ryzyka wystąpienia alergii pokarmowej, stosuj się do tych zaleceń: Karm piersią: to najlepsza ochrona przed alergią. Jeżeli nie możesz karmić piersią, podawaj dziecku mleko modyfikowane HA (hypoalergiczne). Rozszerzaj dietę dziecka zgodnie ze wskazaniami pediatry. Silnie alergizujące pokarmy: mleko, cytrusy, ryby, soję wprowadzaj do diety dziecka po konsultacji z lekarzem. Nie opóźniaj jednak ich wprowadzania, jeśli lekarz tak nie zdecyduje. Nowe pokarmy podawaj ugotowane; wprowadzaj je pojedynczo, co 2-3 dni. Nie wprowadzaj nowych produktów w czasie infekcji wirusowych (przeziębienie, biegunka) u dziecka oraz tuż po infekcji. View Burdaffi on the source website Testy na alergie pokarmowe u niemowląt Jeśli maluch ma objawy alergii pokarmowej, warto jak najszybciej wykonać test na alergię. U dzieci, które nie ukończyły 1. roku życia, badanie wykonuje się u matki, a wynik jest podstawą stosowania diety eliminacyjnej w czasie karmienia piersią oraz rozszerzania diety dziecka. Kiedy dziecko skończy roczek, badanie wykonywane jest już z jego własnej krwi. Ceny testów alergicznych różnią się od metodyki i liczby badanych składników. Zobacz też: Co jeść, żeby zwiększyć laktację? Czy można jeść winogrona, kiedy karmi się piersią? Aktualny schemat żywienia niemowląt Konsultacja merytoryczna lek. Aleksandra Symonides Lekarka, pracuje na Oddziale Neonatologii Uniwersyteckiego Centrum Zdrowia Kobiety i Noworodka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Brak koncentracji u dziecka: przyczyny. Jak pracować nad koncentracją – ćwiczenia
Warto poznać przyczynę braku koncentracji u dziecka i wprowadzić ćwiczenia, które pomogą dziecku się skupić. Brak umiejętności skoncentrowania się może przełożyć się na problemy z nauką, relacje z rówieśnikami i ogólne samopoczucie.
Sama wiesz, jak trudno się pracuje, gdy nie możesz się skoncentrować: popełniasz błędy, zapominasz o tym, co istotne, jesteś niezadowolona ze swoich wyników. Tak mniej więcej czuje się dziecko, które ma problem z utrzymaniem uwagi. Problem z koncentracją przekłada się na naukę, bo w takich warunkach ciężko coś przyswoić. Dziecku może być również trudno nawiązywać bliższe relacje z rówieśnikami, może być poddenerwowane albo sprawiać wrażenie nieobecnego. Dlatego, zamiast czekać, aż dziecko z tego wyrośnie, warto zareagować i pomóc mu jak najszybciej. Istnieje wtedy większa szansa na to, że dziecko nauczy się lepiej koncentrować, a nauka nie będzie dla niego problemem. Spis treści: Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Umiejętność koncentracji pojawia się u dziecka z wiekiem. Można to zauważyć, gdy maluszek z czasem dłużej koncentruje się na danej zabawie, słuchanej książce czy oglądanej bajce. Z wiekiem koncentracja powinna stawać się coraz lepsza. Zaburzenia uwagi u dzieci najłatwiej zauważyć, gdy maluch zaczyna naukę w szkole. O deficycie koncentracji mówimy, gdy stopień koncentracji jest niedostateczny w stosunku do wieku. Sześcio-, siedmioletnie dziecko powinno mieć podzielną uwagę i umieć się dłużej skupić na jednej czynności bez rozpraszania się. O problemie mówimy, gdy dziecku trzeba powtarzać coś wiele razy, lub jest na tyle rozkojarzone, że nie jest w stanie wykonać powierzonego mu zadania. Problem braku koncentracji u dziecka może mieć kilka źródeł. Może on wynikać z zaburzeń rozwojowych (np. ADHD, zaburzenie integracji sensorycznej, silna alergia) lub z temperamentu dziecka. Jeżeli twoje dziecko ma trudności z koncentracją, warto zastanowić się, z czego one wynikają. To niezbędne, by móc skutecznie pomóc przedszkolakowi. Przede wszystkim sprawdź stopień nasilenia problemu. Zwróć uwagę: czy malec nie jest w stanie skupić się na czymkolwiek, czy tylko na zajęciach, których nie lubi, np. na rysowaniu? Jeśli tak, to nie masz się czym martwić, naturalnie odrzuca to, co go nie interesuje; czy problemowi z koncentracją towarzyszy nadruchliwość i impulsywność (malec nie potrafi poczekać na swoją kolej, odpowiada niepytany, nie jest w stanie siedzieć bez ruchu, często biega jak nakręcony)? Takie objawy mogą wskazywać na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Warto zastanowić się, czy dekoncentracji dziecka nie wywołują konkretne czynniki. Być może malec: rozprasza się pod wpływem dźwięków, wielości obrazów, intensywnych zapachów, a nawet… zbyt ciasnego lub drapiącego ubrania. Takie zachowania mogłyby wskazywać na nadwrażliwość sensoryczną (brak prawidłowej współpracy zmysłów dziecka). W takiej sytuacji odwiedź psychologa. Być może specjalista skieruje was na terapię sensoryczną; jest rozkojarzony, gdy wokół pełno alergenów, na które reaguje uczuleniem – sprawdź, czy poza trudnościami z koncentracją nie ma też wysypki, biegunki, kataru, zaczerwienionych spojówek; przeżywa trudne chwile – rodzice są w ostrym konflikcie, ktoś z bliskich choruje, dziecku zmieniono opiekunkę lub urodziło mu się rodzeństwo. Jeżeli twojego malca dotyka któryś z powyższych problemów, warto skontaktować się z psychologiem. Specjalista po przeprowadzeniu wywiadu z rodzicem, obserwacji dziecka i wykonaniu koniecznych testów ustali dokładnie, skąd wynika problem i jak można pomóc dziecku. Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Symptomami mogącymi świadczyć o tym, że dziecko ma problem z koncentracją, są m.in.: brak umiejętności skupienia się na jednym zadaniu przez dłuższy czas, popełnianie błędów przez nieuwagę, brak reakcji na przekazywane komunikaty, niedokładne wykonywanie poleceń, niekończenie wykonywanych zadań, brak właściwej organizacji pracy np. bałagan na biurku, gubienie rzeczy przez rozkojarzenie, problemy z zapamiętywaniem codziennych obowiązków, łatwe rozkojarzenie się, mierne wyniki w nauce. Zaburzeniom mogą towarzyszyć także problemy emocjonalne, większa płaczliwość, a także wybuchy złości lub agresji, które wpływają na relację dziecka z otoczeniem. Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Nie ma magicznej sztuczki ani tabletki, która pomoże dziecku skutecznie skupiać uwagę. Są za to konkretne ćwiczenia i wskazówki, które ułatwią mu pracę. Oto proste sposoby na trenowanie koncentracji: Czego nie ma? Ustawiasz przed dzieckiem cztery małe zabawki, np. piłeczkę, misia, klocek, lalkę. Prosisz, żeby przyjrzało się im uważnie, a potem zasłoniło oczy. Zabierasz jedną zabawkę, a malec po odsłonięciu oczu ma zgadnąć, co zniknęło. Kiedy będzie dawał sobie dobrze radę z czterema zabawkami, możesz dorzucić kolejne dwie. Co się zmieniło? Masz przed sobą te same cztery zabawki i gdy dziecko zasłoni oczy, zamieniasz miejscami dwie z nich. Dziecko musi znaleźć różnicę. Gdy to będzie zbyt łatwe, poszukajcie różnic, np. przestawiając coś w pokoju. Świetnym sposobem na trening utrzymywania uwagi jest i znajdowanie różnic między dwoma obrazkami. Co to jest? Ty wskazujesz na jakiś przedmiot i podajesz jego nazwę, jednak co jakiś czas pokazujesz np. okno, a mówisz kwiat. Dziecko ma powiedzieć „źle”, jeśli przedmiot i nazwa nie będą się zgadzały. Potem możecie się zamienić – smyk będzie wskazywał podawane przez ciebie przedmioty. Czasem podaj coś, czego nie ma w pokoju, np. samolot. Jeszcze chwila. Wydłużaniu uwagi sprzyja zachęcanie do kończenia rozpoczętego zadania. Kiedy brzdąc koloruje, ale wyrywa się do kolejnej zabawy, powiedz: „Pobawisz się kolejką, ale pomaluj jeszcze jeden kwiatek”. Jeśli dziecku się uda to zrobić, nie zapomnij go pochwalić. U starszych dzieci sprawdzą się wszelkie łamigłówki, labirynty, memory, szachy i puzzle. Książki obserwacyjne, w których trzeba szukać nie tylko szczegółów, ale także znaleźć drogę, potrafią dzieci wciągnąć na dłuższą chwilę. View Burdaffi on the source website Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Są rzeczy niezależne od dziecka, które utrudniają mu koncentrację, na szczęście wpływ na nie mają rodzice. Jeśli więc twój smyk ma zająć się czymś, co wymaga wysiłku umysłowego, np. będzie malował lub słuchał czytanej przez ciebie bajki, zadbaj o to, żeby wszystko wokół sprzyjało koncentracji: wyłącz telewizor i radio, cisza pomaga się skupić; zabierz ze stolika rzeczy, które nie są wam w tym momencie potrzebne; wywietrz pokój – brak świeżego powietrza usypia i dekoncentruje; mów do dziecka spokojnym, opanowanym tonem, krótkimi zdaniami i dawaj jasne komunikaty, o co prosisz; kiedy widzisz, że myśli dziecka zaczynają wędrować, powiedz: „Halo, słuchasz mnie?” albo „Adasiu, spójrz na rysunek”; nie siadajcie do rysowania w pobliżu okna lub akwarium – czegoś, co przyciąga wzrok, zachęca, żeby tam zerkać; organizuj krótkie przerwy, np. na napicie się wody, a po przerwie zachęć dziecko do dalszej pracy; zminimalizuj dzienną dawkę elektroniki, nie bagatelizuj wpływu elektroniki na rozwój dziecka – zbyt dużo bajek czy gier na telefonie może negatywnie wpływać na koncentrację; zadbaj o właściwą dietę, niedobór witamin i minerałów może mieć niekorzystny wpływ na pacę mózgu; zadbaj o odpowiednią dawkę ruchu każdego dnia, szczególnie gdy dziecko idzie do szkoły i nagle musi dużo siedzieć przy biurku. Zobacz także: Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce Układanie klocków jest cenną lekcją dla dziecka – mówią naukowcy Jak zachęcić dziecko do nauki? 11 skutecznych sposobów
Rotawirus u dzieci: objawy, przebieg i leczenie. Kiedy do szpitala?
Rotawirus u dzieci to jedna z najczęstszych przyczyn biegunki. Zakażenie jest szczególnie groźne dla niemowląt. Wyjaśniamy, jakie są objawy infekcji rotawirusowej, jak przebiega choroba i jak powinno wyglądać leczenie. Sprawdź, kiedy trzeba szybko jechać z dzieckiem do szpitala.
Rotawirus u małych dzieci daje groźne objawy i wymaga szybkiego leczenia. Najwięcej zakażeń rotawirusami notuje się od późnej jesieni do wiosny, a więc między październikiem i listopadem a majem. W przedszkolach dzieci zarażają się błyskawicznie, nic więc dziwnego, że rodzice chcą wiedzieć, co to są rotawirusy i jak się przed nimi ustrzec. Podpowiadamy, po czym poznać, że dziecko ma rotawirusa. Sprawdź, jak wygląda leczenie. Co to jest rotawirus u dzieci? Rotawirusy to wysoce zakaźne drobnoustroje. Mają kolisty kształt (stąd ich nazwa: „rota” po łacinie oznacza „koło”). Zakażenia rotawirusami są powszechne. Szacuje się, że każde dziecko poniżej 3.-5. roku życia chociaż raz będzie przechodzić infekcję rotawirusową. Większość zakażeń przebiega łagodnie lub bezobjawowo. Jednak u niemowląt i małych dzieci zarażenie się rotawirusem może mieć bardzo poważne konsekwencje. Wymioty i biegunka wywołane przez rotawirusa grożą szybkim odwodnieniem. Z tego powodu rotawirus u dziecka młodszego niż półroczne często kończy się pobytem w szpitalu trwającym nawet powyżej tygodnia. Rotawirusy są nie tylko bardzo zakaźne, ale również szybko się namnażają. Do zakażenia może dojść poprzez: bezpośredni kontakt z osobą, która ma rotawirusa, kontakt z jej wydzielinami (śliną, kałem), styczność z zanieczyszczoną powierzchnią (np. dywan) lub przedmiotami (np. zabawki). Dzieci zarażają się rotawirusami, gdy wkładają do buzi rączki albo zabawki, którymi wcześniej bawił się zakażony maluch, albo dotykają klamki, na której znalazły się te zarazki. Co ważne – rotawirusy mogą przetrwać na skórze, np. dłoniach, do 4 godzin, a na przedmiotach, np. zabawkach, nawet do 10 dni. Do rozprzestrzeniania się zakażeń rotawirusowych często dochodzi wśród dzieci leczonych w szpitalu z innego powodu. Rotawirus u dzieci – jakie są objawy? Infekcja rozwija się bardzo szybko. Zazwyczaj objawy pojawiają się już w ciągu 24-48 godzin od kontaktu z wirusem. Objawy rotawirusa u małych dzieci to: wymioty, biegunka (kupki wodniste, strzelające, ze śluzem, z krwią), gorączka o różnym nasileniu (powyżej 39°C), bóle brzucha, osłabienie, złe samopoczucie. Nie ma konkretnej odpowiedzi na pytanie, ile trwa zakażenie rotawirusem u dzieci. Objawy infekcji mogą utrzymywać się 3, a nawet 10 dni. Kolejne zachorowania u dziecka nie są już tak gwałtowne. Z uwagi na dużą zakaźność infekcje rotawirusowe często przenoszą się na pozostałych domowników. Zachorować mogą również dorośli, czasem zdarza się u nich również infekcja o cięższym przebiegu. Rotawirus u dzieci: jak przebiega leczenie? Gdy dziecko ma biegunkę rotawirusową, najważniejsze jest nawadnianie. Do picia podawaj maluchowi chłodną wodę. Jeśli wymiotuje – musisz poić go często, ale małymi porcjami (najlepiej podawaj maluchowi po łyżeczce wody, nawet co kilka minut). Jeśli dziecko jest jeszcze karmione wyłącznie piersią, staraj się przystawiać je częściej, ale na krótko. Starsze dziecko, które ma już rozszerzoną dietę, warto karmić kleikiem (ryżowym albo kukurydzianym). Wszystkie potrawy, które podajesz maluchowi, powinny być lekkostrawne. W trakcie leczenia rotawirusa dziecko może otrzymać również: doustne płyny nawadniające – mają zapobiec utracie elektrolitów, probiotyk – przywróci równowagę bakteryjną w jelitach. Kiedy jechać do szpitala: objawy zakażenia rotawirusem pojawiły się u dziecka poniżej 1. roku życia, u dziecka utrzymuje się wysoka gorączka, maluch ma silne wymioty i biegunkę, nie przyjmuje lub zwraca wszystkie płyny, dziecko ma objawy odwodnienia (suche usta, wiotkie ciało, zapadnięte powieki), nie oddaje moczu. Czy można uchronić dziecko przed rotawirusem? Czasem zakażenie rotawirusami przebiega bezobjawowo. Tak dzieje się u starszych dzieci i dorosłych, chociaż niektórzy również mogą chorować ciężko. Warto wiedzieć, że sam wirus może być wydalany jeszcze przed wystąpieniem objawów, przez co uniknięcie zachorowania staje się bardzo trudne. Najlepszą ochroną u małych dzieci, które chorują ciężko, jest szczepienie. Czy szczepienie dzieci na rotawirusy jest skuteczne? Szczepienie przeciw rotawirusom jest szczepieniem zalecanym, co znaczy, że nie ma go w kalendarzu szczepień obowiązkowych i trzeba za nie zapłacić. Szczepienie można rozpocząć od 6. tygodnia życia dziecka i – zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych – zakończyć do 24. tygodnia życia. Można je stosować razem z innymi szczepionkami, które dziecko otrzymuje w tym samym czasie. Warto wiedzieć, że szczepienie nie chroni w 100 proc. przed infekcją rotawirusową, ale chroni dziecko przed groźną biegunką rotawirusową wymagającą hospitalizacji. W Polsce dostępne są już dwie doustne szczepionki przeciw rotawirusom, które różnią się schematem dawkowania – jedna wymaga podania trzech, a druga – dwóch dawek. Przeciwwskazania do szczepienia przeciwko rotawirusom: wiek powyżej 24. tygodnia życia, przebyte wgłobienie jelita, poważne zaburzenia odporności, uczulenie na składniki szczepionki, biegunka, wymioty. Zobacz też: Szczepić dziecko przeciw rotawirusom czy nie? Co to są szczepionki skojarzone i jak działają? Szczepienia powodują autyzm? Co na to eksperci?
Objawy ząbkowania to nie gorączka i biegunka! Kiedy dzieci ząbkują i co podać na ból dziąseł?
Objawy ząbkowania mogą pojawić się na długo przed pierwszymi ząbkami u dziecka. Ząbkujące niemowlę może się ślinić, płakać, nie chcieć ssać. Ale jeśli ma biegunkę i gorączkę, warto znaleźć przyczynę problemu, bo nie są to typowe objawy ząbkowania.
Objawy ząbkowania mogą wystąpić na 2-3 miesiące przed pojawieniem się pierwszego ząbka u niemowlęcia. Dziecko wkłada wtedy wszystko do buzi, intensywnie się ślini, a do tego płacze i nie ma apetytu. Bez problemu rozpoznasz, że dziecko ząbkuje, zanim zauważysz białą kreskę mleczaka na jego dziąśle. A co z nietypowymi objawami lub tymi, które rodzice mylnie biorą za objawy ząbkowania? Spis treści: Kiedy dziecko zaczyna ząbkować? Jak wygląda ząbkowanie u niemowlaka: pierwsze objawy Najczęstsze objawy ząbkowania u niemowląt Nietypowe objawy ząbkowania: katar, kaszel, wysypka Czy gorączka jest objawem ząbkowania? Czy biegunka jest objawem ząbkowania? Co podać dziecku na ząbkowanie? Kiedy dziecko zaczyna ząbkować? Zgodnie z kalendarzem ząbkowania pierwszy ząb na ogół pojawia się między 5. a 10. miesiącem życia dziecka. Objawy ząbkowania zauważysz wcześniej niż ząb. Zdarza się nawet, że już u trzymiesięcznego niemowlęcia można podziwiać dolne jedynki (to one wyrzynają się najwcześniej). Nieco później ząbkują wcześniaki, dzieci z małą masą urodzeniową lub często chorujące. Między 21. a 31. miesiącem życia ząbkowanie powinny się skończyć – u dziecka powinny się już wyrzynać wszystkie zęby mleczne – jest ich 20. Kolejność wychodzenia zębów może jednak trochę się różnić u dzieci – mają na to wpływ m.in. uwarunkowania genetyczne, a także płeć. To, ile trwa ząbkowanie, jest kwestią indywidualną. Cały proces ząbkowania zajmuje zwykle ok. 1,5 roku do 2 lat. Wyrzynanie się pojedynczego zęba może trwać do tygodnia, jednak objawy pojawiają się już wcześniej. Jak wygląda ząbkowanie u niemowlaka: pierwsze objawy Ząbkowanie u niemowlaka to trudny czas zarówno dla dziecka, jak i jego rodziców. Jak rozpoznać ząbkowanie? U niemowlęcia, które ząbkuje, najpierw zauważysz zaczerwienie i rozpulchnienie dziąseł. To pierwsze objawy ząbkowania. Potem zauważysz niewielkie białe kreseczki, aż w końcu pojawi się ząb. Pamiętaj, że zęby mleczne mogą zacząć się wyrzynać dopiero po kilku tygodniach od pierwszych objawów ząbkowania. Tak wyglądają dziąsła przy ząbkowaniu i wychodzące zęby u niemowlaka. Najczęstsze objawy ząbkowania u niemowląt Każdy maluch przechodzi okres ząbkowania inaczej, dlatego trudno przewidzieć, które objawy pojawią się u twojego dziecka. Najczęściej jednak zauważysz u swojego malucha: marudzenie i płacz – powodem jest wówczas ból. Może pojawić się też stan zapalny, który jest reakcją wrażliwych tkanek dziąseł na wyrzynanie się zębów. Nic dziwnego, że dziecko jest rozdrażnione, często budzi się w nocy. Na szczęście maluchy cierpią głównie przy wyrzynaniu się pierwszego ząbka. Potem przyzwyczajają się i lepiej radzą sobie z bólem gryzienie – dziecko gryzie wszystko, co mu wpadnie w ręce! Może też zacisnąć dziąsła na twojej piersi lub własnym kciuku. Nacisk na obolałe i rozpulchnione dziąsła z reguły przynosi dziecku ulgę; ślinienie się – gruczoły trawienne traktują wyrzynający się ząbek jak resztkę jedzenia, którą trzeba strawić. Jeśli dziecko ślini się bardzo obficie, może się u niego pojawić wysypka na brodzie. Aby temu zapobiec, wielokrotnie w ciągu dnia delikatnie wycieraj buzię maluszka; brak apetytu – ssanie może sprawiać ból ząbkującemu dziecku, dlatego zdarza się, że odpycha pierś lub butelkę. Z drugiej strony nacisk na dziąsła łagodzi jego cierpienia, dlatego staraj się cierpliwie podawać mu mleko; ciągłe pocieranie oczu, policzków lub uszu. Objawem towarzyszącym ząbkowaniu jest także łzawienie oczu. Choć może kojarzyć się z objawami alergii, w tym przypadku świadczy o procesie wyrzynania zębów. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Nietypowe objawy ząbkowania: katar, kaszel i wysypka Choć nie są to typowe objawy ząbkowania u dziecka, niekiedy malucha męczy także katar przy ząbkowaniu (obfity, wodnisty, przezroczysty) oraz kaszel i chrypka przy ząbkowaniu. Katar jest jednym z objawów stanu zapalnego w czasie ząbkowania. Kaszel może dokuczać dziecku, bo przez wyrzynanie się zębów w jamie ustnej wytwarza się nadmiar śliny. Część wydzieliny jest wypluwana przez dziecko, a część spływa po tylnej ścianie gardła. Na szczęście objawy te nie wymagają wizyty u specjalisty (udaj się do lekarza, dopiero gdy u dziecka pojawi się wysoka gorączka), zwykle trwają maksymalnie do kilku dni i kończą się wraz z końcem ząbkowania. W przypadku kataru, aby ulżyć swojemu dziecku, możesz zastosować inhalacje z roztworu soli fizjologicznej. Na kaszel należy podawać maluchowi dużo płynów, aby rozrzedzić gęstą ślinę. Wysypka przy ząbkowaniu Wysypka przy ząbkowaniu pojawia się, bo w ślinie znajduje się enzym trawienny, który może podrażniać skórę. Kiedy dziecko się je lub bawi, np. wkłada różne rzeczy do buzi, roznosi wydzielinę z ust. Później wysycha ona na szyi, klatce piersiowej i/lub policzkach malucha. Stąd właśnie podrażnienia i wysypka na ciele. UWAGA! Nie pomyl wysypki z innymi chorobami skórnymi (takimi jak wyprysk czy infekcja drożdżakowa). Nie zawsze jest to łatwe dla rodziców. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lepiej skonsultować się z lekarzem. Czy gorączka jest objawem ząbkowania? Pediatrzy nie widzą związku między wysoką temperaturą a wyrzynaniem się zębów. Ich zdaniem początek tego procesu zbiega się z okresem wygasania odporności nabytej od matki i dlatego niemowlę może wtedy częściej chorować. Podwyższona temperatura utrzymuje się mniej więcej 3 dni i zazwyczaj ustępuje wraz z końcem ząbkowania. Gorączka przy ząbkowaniu nie jest jednak normą. Nie jest to jeden z objawów ząbkowania, dlatego gdy dziecko zacznie gorączkować, natychmiast musisz udać się z nim do lekarza (stan podgorączkowy przy ząbkowaniu – nie więcej niż do 37,8°C – nie powinien wzbudzać niepokoju). Czy biegunka jest objawem ząbkowania? A co, jeśli występuje biegunka przy ząbkowaniu? W okresie wyżynania się zębów czasem dzieci mają luźniejsze stolce, ale równie dobrze może to być objaw problemów żołądkowych. Często za biegunkę przy ząbkowaniu odpowiada też infekcja. Zazwyczaj trwa maksymalnie kilka dni. Jeśli, pomimo domowego leczenia, nie odpuszcza po 2 tygodniach, koniecznie udaj się do specjalisty. Pamiętaj, że najważniejsze jest spożywanie dużej ilości płynów, aby nie doprowadzić do odwodnienia organizmu. Zdarza się, że ból dziąseł promieniuje na uszy i policzki – ząbkujące niemowlęta pocierają wtedy te miejsca. Ale takie same są oznaki zapalenia ucha, dlatego w takiej sytuacji dziecko również powinien obejrzeć pediatra. Co podać dziecku na ząbkowanie? Kiedy zauważysz u dziecka objawy ząbkowania, czas szczególnie zacząć dbać o higienę jamy ustnej niemowlaka. Gdy tylko pojawi się pierwszy ząbek, po każdym posiłku (zwłaszcza po wieczornym karmieniu) przemywaj dziąsła nawiniętym na palec wskazujący gazikiem zwilżonym w przegotowanej wodzie lub w naparze z rumianku. Na pewno warto wypróbować też gryzaki i żel do ząbkowania. Zobacz też: Próchnica u dzieci: jak ją leczyć i jak jej zapobiegać Polskie dzieci mają zęby w fatalnym stanie! Twoje dziecko też? Aparat na zęby dla dziecka – rodzaje i ceny
Jak odzwyczaić dziecko od karmienia piersią: 10 sposobów, by oduczyć picia mleka z piersi
Jeśli twoje dziecko ma rok lub więcej i nadal często budzi się w nocy, pewnie chcesz odzwyczaić je od karmienia piersią. Są na to skuteczne sposoby, musisz jednak uzbroić się w cierpliwość. Maluch oduczy się pić mleko z piersi, jeśli będziesz działać konsekwentnie i zdecydowanie.
Chcesz odzwyczaić dziecko od karmienia piersią, bo jesteś już zmęczona nocnym wstawaniem? To zrozumiałe. Choć są dzieci, które potrafią przespać pół nocy albo nawet całą, to są też i takie, które budzą się praktycznie co chwilę, domagając się za każdym razem piersi mamy. Jeśli masz dość, bo ciągle chodzisz niewyspana, znajdziesz tu wskazówki, które pomogą dziecku oduczyć się picia z piersi i przesypiać całą noc. Nakarm dziecko porządnie w ciągu dnia Aby odzwyczaić dziecko od karmienia piersią w nocy, staraj się w ciągu dnia regularnie karmić dziecko i nie zapominać o przystawianiu do piersi (nawet, jeśli dziecko nie domaga się posiłku). Jeśli z różnych przyczyn pominiesz któreś karmienie w ciągu dnia, dziecko na pewno będzie chciało nadrobić stracony posiłek w nocy. Zanim pójdziesz spać, obudź dziecko na karmienie Sprawdzoną metodą mam jest nakarmienie dziecka, zanim mama uda się na odpoczynek. Bo możesz być pewna, że gdy tylko zamkniesz oczy, dziecko obudzi się na karmienie. Zapewnij dziecku więcej bliskości To, że twoje dziecko budzi się często na nocne karmienie, może być wynikiem tego, że potrzebuje więcej bliskości i dotyku. Dlatego jeśli chcesz oduczyć dziecko picia z piersi, w ciągu dnia zadbaj o to, żeby zapewnić mu swój dotyk. Idealnie sprawdza się tutaj noszenie dziecka w chuście. Przyzwyczaj dziecko do usypiania z tatą Gdy dziecko jest już nakarmione przed snem, przekaż obowiązki związane z usypianiem tacie. Dzięki temu dziecko przyzwyczai się do obecności taty i gdy obudzi się w nocy, jest szansa, że ponownie zaśnie, gdy tata weźmie je na ręce. Ogranicz dziecku dostępność piersi Jeśli nakarmiłaś już dziecko przed snem, wyjmij delikatnie pierś z jego buzi i zakryj biust. Gdy w nocy dziecko obudzi się w poszukiwaniu sutka, jest większa szansa, że gdy go nie znajdzie, zniechęci się i ponownie zaśnie. Ucz dziecko, że pobudka w nocy nie oznacza karmienia Pomiędzy 12. a 18. miesiącem życia dziecko rozumie proste zdania. Aby oduczyć je picia mleka z piersi w nocy, wytłumacz, że jest noc i trzeba dalej spać, a jedzonko będzie, gdy maluch wstanie. Ewentualnie podaj do picia wodę. Zwiększ odległość pomiędzy wami Jeśli wymienione metody nie działają, a dziecko cały czas budzi się na nocne karmienie, możesz przenieść dziecko do innego łóżka. Ciągła bliskość z mamą może być powodem częstego budzenia się w nocy. Powiedz „nie” nocnemu karmieniu piersią Gdy dziecko jest na tyle duże, że potrafi zrozumieć znaczenie niektórych słów, a mama naprawdę jest już zmęczona i nie ma siły wstawać, spróbuj powiedzieć dziecku stanowczo „nie”. W takich sytuacjach tata jest olbrzymim wsparciem, ponieważ jego zadaniem będzie wstanie do płaczącego dziecka i wytłumaczenie mu, że: „Nie, nie teraz. Rano. Teraz mama śpi, ty też śpij”. Idealnie, jeśli to zadziała, ale jeśli nie, obydwoje musicie zapewnić dziecku poczucie bliskości, tak żeby nie narażać go na zbyt duży stres. Idź spać do innego pokoju Gdy odzwyczajasz dziecko od karmienia piersią, wypróbuj osobne spanie. Przenieś się do innego pokoju, żeby dziecko nie wyczuwało twojej piersi, dzięki czemu jest szansa, że będzie budziło się rzadziej. Jednak tego sposobu używaj jako ostateczności. Gdy odzwyczajasz od karmienia piersią, obserwuj reakcje dziecka Chociaż chcesz zmienić nawyki dziecka, to musisz pamiętać, że maluszek jest tutaj najważniejszy. Jeśli zauważysz, że zmiany źle wpływają na zachowanie czy samopoczucie dziecka, zrezygnuj z nich na pewien czas. Pomysły zostały zaczerpnięte z książki „Księga dziecka. Od narodzin do drugiego roku życia”; William Sears, Martha Sears, Robert Sears, James Sears; Wydawnictwo Mamania Zobacz też: Nie pozwól, żeby dziecko zasypiało w trakcie karmienia piersią - radzi psycholog Dlaczego niemowlę potrzebuje dotyku? Powodów jest dużo! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/kiedy-dziecko-przesypia-noc-ile-spi-noworodek-i-starsze-dziecko-5625-r1/">Kiedy dziecko przesypia całą noc i jak mu w tym pomóc?
Laktacja po cesarce: jak ją pobudzić i w jakich pozycjach karmić noworodka?
Laktację po cesarce pobudza się, przystawiając dziecko do piersi matki. Bez względu na to, w jakiej formie odbywa się poród – pierwsze karmienie powinno nastąpić jak najszybciej.
Karmienie naturalne po cesarskim cięciu zwykle nie jest tak łatwe jak po porodzie fizjologicznym. Jeśli jednak wszystko przebiegnie dobrze i dziecko urodzi się zdrowe, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby karmić piersią. Ze względu na ranę po cięciu cesarskim konieczna jest fachowa pomoc w doborze najwygodniejszej pozycji dla mamy karmiącej. Opieka powinna polegać również na zachęcaniu do jak najczęstszego bezpośredniego bliskiego kontaktu mamy z dzieckiem, a w przypadku trudności laktacyjnych – natychmiastowej pomocy. Za produkcję pokarmu w piersiach kobiety odpowiadają dwa hormony: oksytocyna i prolaktyna. Gdy kobieta rodzi przez cesarskie cięcie, ich poziom może być zbyt niski, stąd czasami brakuje pokarmu. Najlepszym sposobem, by pobudzić laktację po cesarce, jest częste przystawianie noworodka do piersi matki. Spis treści: Laktacja po cesarce Jak pobudzić laktację po cesarce? Pierwsze karmienie piersią po cesarskim cięciu Kiedy pojawia się pokarm po cesarce? Brak pokarmu po cesarskim cięciu Jakie pozycje są najlepsze do karmienia piersią po cesarce? Jak karmić noworodka, który leży w inkubatorze? Laktacja po cesarce Cesarskie cięcie nie zaburza laktacji. Produkcja pokarmu w piersiach przyszłej matki rozpoczyna się już około 16. tygodnia ciąży. Sygnałem, by produkcja mleka ruszyła pełną parą, jest brak łożyska w łonie matki, czyli rodzaj porodu nie ma tu zupełnie znaczenia. Po przyjściu na świat dziecka zwiększa się poziom oksytocyny i prolaktyny, dwóch hormonów odpowiedzialnych za produkcję pokarmu w piersiach. Jak pobudzić laktację po cesarce? Laktację przede wszystkim pobudza przystawianie dziecka do piersi matki (powinno mieć to miejsce w ciągu kilku godzin od porodu). Dlatego właśnie tak ważne jest, by maluch od początku mógł przebywać z matką – kobieta będzie mogła mieć przystawione dziecko do piersi, a tym samym będzie pobudzać laktację po cesarce. Poleca się także stosowanie laktatora, który dodatkowo pobudzi gruczoły do produkcji mleka. Pierwsze karmienie piersią po cesarskim cięciu Bez względu na to, czy poród był naturalny, czy odbywał się poprzez cesarskie cięcie – pierwsze karmienie powinno odbyć się tuż po narodzinach dziecka. Możesz nakarmić noworodka jeszcze na sali porodowej lub już na sali poporodowej. Przy pierwszych karmieniach możesz mieć problemy z ułożeniem noworodka, dlatego przyda się pomoc – najlepiej położnej. Samodzielne przystawienie noworodka do piersi po cesarskim cięciu jest szczególnie trudne, jeśli miałaś znieczulenie ogólne. Możesz być zmęczona i senna. Dziecko zresztą też, bo przez łożysko leki przeniknęły do jego organizmu (choć podaje się je teraz w minimalnych dawkach). Jeżeli dasz radę, przystaw noworodka do piersi. Gdyby dziecko nie chciało ssać, nie ma wyjścia – pozwól mu odpocząć i ponownie przystaw je po przebudzeniu. Kiedy pojawia się pokarm po cesarce? Poziom oksytocyny i prolaktyny zwiększa się, gdy malec ssie pierś, dlatego tak istotne jest, by noworodek został przystawiony do piersi jak najszybciej. Pamiętaj jednak, że opóźnienie karmienia piersią może być mniej stymulujące do produkcji pokarmu niż karmienie piersią od razu po urodzeniu dziecka, ale nie znaczy, że będzie zupełnie nieskuteczne czy nieudane. Na pojawienie się nawału pokarmu po cesarskim cięciu czasami trzeba poczekać dłużej niż po porodzie naturalnym. W przypadku tego drugiego nawał mleczny pojawia się po ok. 40 godzinach od porodu, natomiast po cesarce może nastąpić on dopiero w 5-6 dobie po porodzie. Warto uzbroić się w cierpliwość, regularnie przystawiać maluszka do piersi. Jeżeli z jakichś przyczyn nie możesz przystawić dziecka do piersi albo dziecko nie potrafi uchwycić prawidłowo brodawki, pamiętaj, żeby regularnie odciągać pokarm tak, żeby stymulować gruczoł piersiowy. Początkowo pojawia się siara, żołądek dziecka jest tak mały, że można podać noworodkowi, który nie potrafi chwycić brodawki, 2 ml siary strzykawką. Będzie to najlepsze, co może dostać! Brak pokarmu po cesarskim cięciu Problemy z karmieniem piersią po cesarskim cięciu mają związek z niewystarczającym poziomem hormonów – prolaktyny i oksytocyny. To właśnie one są odpowiedzialne za wywoływanie laktacji. Gdy dziecko rodzi się w sposób naturalny, hormony te osiągają wystarczający poziom, dzięki czemu kobieta produkuje dużą ilość mleka. Cesarskie cięcie trwa krótko i narodziny są nagłe, przez co hormony nie mają wystarczająco dużo czasu, by osiągnąć poziom, który wystarcza do produkcji odpowiedniej ilości kobiecego mleka. Dlatego właśnie zdarza się, że po cesarce brakuje pokarmu lub jest go mało. Problemy z karmieniem po cesarskim cięciu można zminimalizować, przystawiając maluszka jak najszybciej i jak najczęściej do piersi, w ten sposób pobudzając laktację. Jeżeli nie przystawiasz dziecka do piersi lub nie odciągacz pokarmu, to pokarm zalega w pęcherzykach mlecznych i daje sygnał do mózgu, żeby nie produkować więcej mleka! Czasem po cięciu cesarskim ze względu na dużą podaż płynu dochodzi do obrzęku piersi i nowo narodzone dziecko może sobie nie radzić z uchwyceniem obrzękniętej otoczki. Poproś położną na oddziale o pomoc – one mają na to sposoby. Zobacz także: Kryzys laktacyjny: czym jest, skąd się bierze i jak zlikwidować problem? Jakie pozycje są najlepsze do karmienia piersią po cesarce? Zastanawiasz się, jak przystawić dziecko do piersi po cesarce? Jeśli chcesz karmić dziecko piersią tak, żeby było wygodnie i tobie, i dziecku, wybierz jedną z dwóch pozycji: Leżącą na plecach. W pierwszych dniach po porodzie będziesz mogła karmić tylko w takiej pozycji. Dziecko leży na tobie tak, by nie uciskać rany. Mleko płynie wolno, noworodek więc pije powoli. Zasysa je jak napój przez słomkę. I nie połyka dużej ilości powietrza. Spod pachy. W takiej pozycji możesz karmić, gdy będziesz już bez problemu siedzieć. Noworodek ma brzuszek skierowany do twojego boku, nóżki malucha wystają za twoimi plecami, a ty dłonią podtrzymujesz jego główkę i plecki. Dzięki tej pozycji nie naciskasz na bolącą jeszcze ranę brzucha po cesarce. Pilnuj, by noworodek zawsze prawidłowo ssał (powinien mieć w buzi całą brodawkę wraz z jak największą częścią otoczki). Jeśli musisz go dokarmiać, rób to łyżeczką, kubeczkiem lub strzykawką, by nie przyzwyczajał się na samym początku do smoczka, który ssie się inaczej niż pierś. Jak karmić noworodka, który leży w inkubatorze? Jeżeli noworodek leży w inkubatorze i nie może być z niego wyjmowany na czas karmienia, staraj się odciągać mleko. Jeśli nie masz pokarmu, lekarze dobiorą dla twojego dziecka mieszankę, a u ciebie mleko może pojawić się w drugiej dobie po porodzie, a nawet później. Warunek: odciągaj pokarm, nawet jeśli są to tylko kropelki. Rób to co trzy godziny (przynajmniej dwa razy w nocy). W ten sposób rozkręcisz laktację, a kiedy będziesz już miała dziecko przy sobie, przystaw je do piersi. Pojawi się jeszcze więcej mleka. Zobacz także: Jak karmić dziecko, gdy mama się przeziębi albo złapie grypę? Pierwsze dni po porodzie: higiena, pielęgnacja, dieta Planowana cesarka: 9 rzeczy, które musisz o niej wiedzieć Konsultacja merytoryczna mgr Malwina Sierzan Położna środowiskowa, pedagożka, doradczyni chustonoszenia. Przygotowuje kobiety do porodu, wspiera mamy w opiece nad noworodkiem
Kubek do nauki picia – jaki model wybrać i od kiedy dawać go dziecku
Kubek do nauki picia powinien być wykonany z bezpiecznych dla dziecka materiałów. Dobry chwyt zapewnią wygodne uszka po bokach naczynia. Pierwsze próby nauki picia z kubeczka można podejmować dopiero wtedy, gdy dziecko samo stabilnie siedzi i potrafi jeść pokarmy o konsystencji kleików.
Kubek do nauki picia warto wprowadzać, jak tylko dziecko jest gotowe do samodzielnego przyjmowania napojów. Choć picie z butelki jest wygodne, lepiej z niej zrezygnować już w drugiej połowie pierwszego roku życia dziecka. Jeśli maluch będzie zbyt długo pił przez smoczek, mogą pojawić się u niego wady zgryzu i próchnica. Używanie kubka natomiast utrwala właściwy wzorzec oddychania i połykania. I, co równie ważne, dziecko, które umie już pić z kubka, czuje się bardzo samodzielne! Spis treści: Kubek do nauki picia – od kiedy Kubek do nauki picia – rodzaje: - Kubek do nauki picia – niekapek - Kubek do nauki picia – kapek - Kubek do nauki picia – 360 - Skośne kubeczki do nauki picia - Bidon z rurką do nauki picia Jaki kubek do nauki picia wybrać Jak pomóc dziecku nauczyć się pić z kubka Kubek do nauki picia – od kiedy Odzwyczajanie od butelki najlepiej zacząć jak tylko dziecko zacznie stabilnie siedzieć o własnych siłach. Musi już też umieć skutecznie połykać średnio gęsty pokarm, np. kleik. Zwykle następuje to w siódmym albo ósmym miesiącu życia dziecka. Zgodnie z aktualnym schematem żywienia niemowląt, po pierwszych urodzinach dziecko nie powinno już pić z butelki. Ale nie warto czekać, aż skończy roczek, tylko zacząć naukę picia z kubka odpowiednio wcześnie. Dziecko, które umie już siedzieć, świetnie poradzi sobie z kubkiem do nauki picia i z łyżeczką dla niemowlaka, a w dodatku nie jest jeszcze tak mocno przywiązane do butelki, jak mogłoby być po dwóch latach ssania. Nie zabieraj dziecku butelki z dnia na dzień, ale stopniowo przyzwyczajaj je do picia z kubka. Najpierw zrezygnuj z podawania butelki w ciągu dnia, a dopiero po kilku dniach (a nawet tygodniach!) odzwyczajaj od ssania przed zaśnięciem. Wieczorem najtrudniej jest zrezygnować ze starych nawyków. Kubek do nauki picia – rodzaje kubków Na rynku jest kilka rodzajów kubków do nauki picia, a różnice między nimi są znaczne. Niektóre kubki nie sprawdzą się w przypadku młodszych dzieci. Dlatego warto zapoznać się z najważniejszymi cechami różnych typów kubków do nauki picia. Poniżej pięć rodzajów kubków, które ułatwiają dziecku przejście z butelki lub piersi na picie ze zwykłych naczyń. Kubek do nauki picia – niekapek Jest szczelnie zamykany, a dziecko pobiera płyn ze specjalnego dzióbka, z którego maluch musi pociągnąć płyn podobnie jak ze smoczka. Dzióbek może być twardy lub miękki. W przypadku młodszych dzieci polecane są kubki niekapki z miękkim dzióbkiem. Tego typu naczynia mają zwykle dwa uchwyty, które maluch może trzymać oburącz. Nadają się dla niemowląt w wieku 6-8 miesięcy, gdyż taki maluch ma jeszcze problemu z właściwym ułożeniem ust do picia z otwartego naczynia. Kubki niekapki, zwłaszcza przy dłuższym używaniu, mogą zaburzać kształtowanie się prawidłowego zgryzu u dzieci. Dlatego warto traktować je jak etap przejściowy między butelką czy piersią a otwartym kubeczkiem i oduczyć dziecko picia z niekapka - im wcześniej, tym lepiej. Przykład: kubek do nauki picia Avent Nadaje się dla dzieci od 6 miesiąca życia. Ma miękki dzióbek i miękkie uchwyty. Kształt dzióbka nie wymaga dużego odchylania głowy. Pojemność 200 ml. Zrobiony z tworzywa niezawierającego BPA. W komplecie przykrywka chroniąca dzióbek. View Burdaffi on the source website Kubek do nauki picia – kapek To także kubeczek z dzióbkiem, ale po jego przechyleniu płyn swobodnie wypływa do ust dziecka – maluch nie musi „ciągnąć’’. Kubeczki kapki także zwykle mają podwójny uchwyt lub dwa uszka, za które dziecko może chwycić naczynie, aby stabilnie je trzymać i wcelować dzióbkiem do ust. Tego typu kubeczki w mniejszym stopniu przyczyniają się do powstawania wad zgryzu, gdyż nie wymagają ssania płynu. Nadają się dla młodszych dzieci – od około 6-8 miesiąca życia. Naukę trzeba nadzorować i nauczyć malucha spokojnego przechylania kubeczka, aby niemowlę się nie zachłysnęło. Przykład: Kubek z dziubkiem Ikea Borja Wykonany z polipropylenu. Częściowo przezroczysty, co ułatwia kontrolowanie ilości płynu. Pojemność 200 ml. Dwa proste uszka do trzymania. Przykrywka z dziubkiem, w którym są 3 otworki, przez które wycieka płyn do ust dziecka. View Burdaffi on the source website Kubek do nauki picia – 360 Dziecko może pić, przykładając usta w dowolnym miejscu na obwodzie zamykanego kubeczka. Producenci informują, że jest to idealne naczynie, które pomaga przejść od picia z kubka niekapka do picia z otwartego kubeczka. Uczy układania ust jak do pobierania napoju ze szklanki. Po przechyleniu płyn nie wycieka, dziecko musi lekko go zassać – słabiej niż przy kubku niekapku. Zabezpieczenie przed wyciekaniem płynu jest delikatne, więc przy bardzo gwałtownym ruchu, np. upadku, z kubeczka mogą wydostawać się kropelki cieczy. Może być pierwszym kubkiem do nauki picia dla dzieci w wieku 8 miesięcy i starszych, albo posłużyć dziecku jako kolejny etap nauki po kubku niekapku. Przykład kubka 360: Easiflow 360 Przypomina prawdziwy kubek, ale wyposażony jest w wyjmowany zawór, który umożliwia picie w dowolnym miejscu obwodu kubeczka. Dwa otwarte uszka zapewniają wygodę. Tworzywo, z którego go wykonano, nie zawiera BPA. Ten kubeczek do nauki picia można myć w zmywarce i wyparzać w sterylizatorze parowym. View Burdaffi on the source website Otwarte skośne kubeczki do nauki picia To kubek o skośnie ustawionym pojemniku na płyn. Nie ma zamknięcia, nie ma więc też dzióbka. Producent zapewnia, że można go używać do podawania mleka matki nawet trzymiesięcznym niemowlętom. Pobieranie płynu z takiego skośnego kubeczka wymaga takich samych ruchów żuchwą, jak przy ssaniu piersi, dlatego korzystanie z niego nie zakłóca techniki ssania piersi. Można go więc używać do dopajania dziecka, które jeszcze ciągle je z piersi. Niemowlę przyzwyczajone do korzystania ze skośnego kubeczka (który najpierw podaje mu do ust rodzic) może obyć się bez butelki i kubka niekapka. Z tego względu taki kubeczek jest korzystny dla rozwoju prawidłowego zgryzu dziecka i wspiera długie karmienie piersią. Ułatwia picie w pozycji półleżącej. Przykład: skośny kubek do nauki picia Doidy Cup Kultowy i najbardziej popularny kubeczek dla niemowląt. Nie zawiera BPA, ftalanów i PVC. Ma skośnie ustawione uchwyty, ułatwiające korzystanie z naczynia. Akredytowany przez UNICEF jako produkt przyjazny dzieciom i wspierający długie karmienie piersią. View Burdaffi on the source website Bidon z rurką do nauki picia Tego typu bidony i butelki najlepiej nadają się dla dzieci w wieku 12 miesięcy i starszych. Maluch musi umieć szczelnie obejmować ustami słomkę i pociągać z niej napój. Bidony dla dzieci, podobnie jak kubeczki do nauki picia, często wyposażone są w uchwyty albo uszka. Przykład: bidon ze słomką B.Box Gelato Bubble Wykonany z tworzywa niezawierającego BPA. Słomka ma obciążnik, który podąża za płynem, dzięki czemu zawsze jest zanurzona, niezależnie od pozycji, w jakiej znajduje się kubek. W słomce jest dwukierunkowy zawór zapobiegający wychlapywaniu napoju. Butelka ma zamknięcie chroniące ustną część słomki oraz wygodne uchwyty. Producent twierdzi, że bidon nadaje się dla dzieci od 6 miesiąca życia. View Burdaffi on the source website Jaki kubek do nauki picia wybrać Ważnym kryterium jest wiek dziecka. Dziecko do 8 miesiąca życia lepiej radzi sobie z kubkami z dzióbkami. Wyjątkiem jest kubek skośny, ale jego użycie zawsze wymaga pomocy rodzica. Starszym dzieciom można podawać kubeczki tzw. kapki lub 360. Poza typem kubeczka, trzeba jeszcze zwrócić uwagę na kilka rzeczy: kubek do nauki picia musi być lekki, aby dziecko z łatwością mogło go utrzymać, musi być zrobiony z nietłukących się materiałów pozbawionych szkodliwych substancji (np. BPA) ma uchwyty, za które dziecko może go złapać obiema rękami, można go myć w zmywarce. Do nauki samodzielnego picia napojów najlepsze są kubeczki 360 oraz skośne. Nie zaburzają rozwoju prawidłowego zgryzu. Pierwszy ma tę zaletę, że jest zamykany, więc nie ma ryzyka, że dziecko się obleje. Jeśli maluch ma problemy z pobieraniem płynu z kubeczka 360 (może zdarzyć się młodszym niemowlętom), można na pewien czas przerzucić się na kubeczek z dzióbkiem lub niekapek. W podróży z dzieckiem lepiej sprawdzają się kubki niekapki lub bidony ze słomką, gdyż nie ma ryzyka, że płyn w niekontrolowany sposób wycieknie z naczynia. Jak pomóc dziecku nauczyć się pić z kubka Wlej do kubeczka do nauki picia mleko lub wodę. Do swojego kubka nalej wodę albo herbatę. Pokaż dziecku, jak sama pijesz, a potem przyłóż kubek do jego ust i przechyl tak, by upiło tylko trochę. Jeśli korzystasz z kubka z dzióbkiem, nie wkładaj go między zęby czy dziąsła malucha, po prostu oprzyj go na dolnej wardze. Uważaj, bo pierwsze próby picia mogą skończyć się zakrztuszeniem niemowlaka. Nie wlewaj dziecku do buzi zbyt dużo płynu na raz i nigdy podczas podawania picia nie przechylaj jego głowy do tyłu (płyn mógłby wpłynąć nie tam, gdzie trzeba). Twój maluch oblał już trzecią koszulkę w ciągu dnia? Trudno, mistrzostwa nie osiągnie się bez długiego treningu i początkowych porażek. Zamiast denerwować się albo przytrzymywać brodę malca i wycierać ją po każdym łyku, lepiej załóż dziecku śliniaczek i przestań się martwić o plamy na koszulce. Twoje opanowanie jest bardzo ważne. Jeśli będziesz zdenerwowana, maluch także zacznie się stresować. Rozstawaniu się z butelką nie powinny towarzyszyć inne zmiany, np. pojawienie się nowej niani dla dziecka albo przeprowadzka. Ta zasada dotyczy wprowadzania wszelkich nowości w życiu malca. Zbyt dużo nowości to dla dziecka ogromny stres. Najlepiej zacznij odzwyczajać od butelki, gdy możesz poświęcić maluchowi dużo czasu i uwagi – on tego teraz potrzebuje. Nawet kiedy maluszek już nauczy się pić z kubka, pozwalaj mu na to wyłącznie na siedząco, przy stole. Picie w pozycji półleżącej albo spacerowanie z kubkiem grozi zakrztuszeniem. Konsultacja części dot. nauki picia z kubka: Dr n. med. Lilianna Baran, neonatolog, pracuje w I Klinice Położniczej we Wrocławiu. Zobacz także: Tak nauczysz dziecko picia prawdziwego kubeczka Kiedy uczyć malca picia z kubeczka Lekcja picia z kubeczka
Wiosenne kolorowanki: kwiaty, motyle, ptaki i inne [DO DRUKU]
Wiosenne kolorowanki to doskonały pomysł na kształcącą zabawę dla dzieci. Do wyboru masz 14 wiosennych rysunków od łatwych po trudne, dla młodszych i starszych. Wystarczy kliknąć kolorowankę, by ją wydrukować.
Ćwiczenia dla dzieci – rodzaje i przykłady
Ćwiczenia dla dzieci powinny kształtować sprawność ogólną, która składa się z kilku elementów. Dlatego rodzaje ćwiczeń powinny być urozmaicone. Bardzo często ćwiczenia dla dzieci mają formę zabawy, która jest dla nich atrakcyjniejsza niż żmudne powtarzanie konkretnych zadań ruchowych.