„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Żądam, by nauczyciele sami organizowali wycieczki. Przez ich lenistwo słono płacę”
Kiedy zobaczyłam koszt wycieczki szkolnej mojej córki, naprawdę się wkurzyłam. Nie chodzi tylko o kwotę, ale o to, co się za nią kryje. Bo mam wrażenie, że coraz częściej płacimy za wygodę nauczycieli.
Jestem mamą szóstoklasistki i cały czas przeżywam wycieczkę, którą młoda ma zaplanowaną na połowę czerwca. 4 dni w górach, noclegi w jakimś schronisku czy czymś takim, w programie zwiedzanie skansenu, jakiegoś muzeum czy dwóch, do tego spacery, kąpiel w potoku. Żadne luksusy, taka trochę wycieczka, jakie ja pamiętam z czasów szkolnych. Tylko ta cena jak z kosmosu, jakby lecieli samolotem zagranicę, a nie jechali autokarem 350 km. Zaczęłam się zastanawiać, skąd to się bierze. I odpowiedź przyszła bardzo szybko. Biuro podróży zamiast szkoły Okazało się, że wycieczka nie jest organizowana przez szkołę, tylko przez zewnętrzną firmę. Gotowy pakiet: transport, noclegi, wyżywienie, plan dnia. Nauczyciele właściwie mają się tylko opiekować i pilnować, żeby nie było draki. I tu pojawia się moje pytanie – dlaczego nauczyciele sami nie zakasają rękawów i nie zaplanują wycieczki? Zawsze się tak robiła, a teraz jakaś dziwna moda z tymi biurami podróży czy zewnętrznymi organizatorami. Przecież szkoła ma doświadczenie, zna dzieci, wie, czego potrzebują. Można znaleźć noclegi, zamówić autokar, zaplanować atrakcje bez pośredników, którzy doliczają swoją marżę. Mam wrażenie, że dziś po prostu wybiera się najłatwiejszą opcję. Zamiast zaangażować się w organizację, zleca się wszystko firmie i problem znika. Tylko że koszt zostaje – po stronie rodziców. Płacimy za wygodę nauczycieli Nie mam nic przeciwko temu, żeby wycieczki były dobrze zorganizowane. Ale mam problem z tym, że za tę „wygodę” płacimy coraz więcej. Bo nie oszukujmy się – korzystanie z zewnętrznych organizatorów zawsze oznacza wyższe koszty. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że nie dałoby się tego zrobić taniej. Przykro mi, ale uważam, że to nauczycielom się po prostu nie chce, leniwi są, mniej się starają, nie zależy im. Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, słyszę to samo – coraz więcej osób rezygnuje z wyjazdów, bo po prostu ich na to nie stać. Dzieci zostają w domu, bo wycieczka staje się luksusem. Czy naprawdę o to chodzi w szkolnych wyjazdach? Dla mnie wycieczka powinna być dostępna dla wszystkich, a nie tylko dla tych, których rodziców stać na kolejną wysoką opłatę. Kiedyś się dało Pamiętam swoje szkolne wycieczki. Nauczyciele sami wszystko organizowali – szukali noclegów, planowali trasę, załatwiali transport. Dało się, bo wykazywali się zaangażowaniem. Dziś mam wrażenie, że wygoda dorosłych wygrywa z realnymi możliwościami rodzin. Nie twierdzę, że nauczyciele nie mają dużo pracy. Mają – i to ogrom. Ale czy naprawdę organizacja jednej wycieczki w roku to aż tak wielkie obciążenie? Czy nie warto się zaangażować, żeby dzieci mogły pojechać bez obciążania rodziców dodatkowymi kosztami? Na końcu i tak to my płacimy rachunek. Komentarz redakcji: Rozumiemy frustrację związaną z rosnącymi kosztami wycieczek szkolnych, jednak warto pamiętać, że organizacja takich wyjazdów wiąże się dziś z dużą odpowiedzialnością prawną i logistyczną. Korzystanie z wyspecjalizowanych firm często wynika nie z „lenistwa”, lecz z troski o bezpieczeństwo dzieci oraz odciążenie nauczycieli, którzy i tak mają bardzo szeroki zakres obowiązków. Zamiast obarczać ich winą, warto rozmawiać o systemowych rozwiązaniach, które pomogą obniżyć koszty i jednocześnie zapewnić uczniom bezpieczne i wartościowe wyjazdy. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drżeć. Stałam metr od nich, wiążąc buty mojemu synowi, i czułam fizyczny ból. Jak można tak nazwać własne dziecko? „Okropny mazgaj”? Przecież te słowa zostaną w tej małej główce na lata. Ona dzisiaj dowiedziała się od najważniejszego mężczyzny w swoim życiu, że jej smutek jest „okropny”, a ona sama nie zasługuje na miłość, gdy płacze. Zmroziło mnie to, z jaką łatwością ten człowiek odebrał jej godność przy świadkach. Czułam niesmak, patrząc, jak potem sucho pchnął ją w stronę sali, nawet się nie żegnając, tylko rzucając na odchodne: „Idź i nie rób mi więcej wstydu”. Gdzie kończy się cierpliwość, a zaczyna ranienie dziecka? Często usprawiedliwiamy się stresem. Mówimy: „Każdemu mogą puścić nerwy”. Ale czy naprawdę? Czy stres daje nam prawo do nazywania dziecka mazgajem, idiotą czy beztalenciem? Słowa to też przemoc. Patrzyłam na tego ojca, który pewnie uważa się za porządnego faceta, bo przecież nie podniósł ręki. Ale on zrobił coś innego − on opluł emocje własnej córki. My, rodzice, mamy być dla dzieci bezpiecznym portem, a nie pierwszymi hejterami, którzy ich wyśmiewają, gdy sobie nie radzą. Wróciłam do samochodu i długo nie mogłam odpalić silnika. Czułam złość na siebie, że nie zareagowałam, i ogromny żal z powodu tego małego dziecka. Chciałabym, żeby rodzice zrozumieli, że tych kilka niemiłych słów to dla dziecka fundament, na którym buduje obraz samego siebie. Jeśli słyszy, że jest okropne, to zacznie w to wierzyć. Nie bądźmy katami dla własnych dzieci tylko dlatego, że spieszymy się do pracy. Żadne spotkanie w biurze nie jest warte tego, by zniszczyć w dziecku poczucie, że jest kochane zawsze, także wtedy, gdy nie ma siły założyć kapci. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
„Nauczyłam niemowlę samodzielnego zasypiania. Po co się tak męczyć, biegać i nosić na każde zawołanie”
Patrzę na moje koleżanki z placu zabaw i czuję mieszankę współczucia i totalnego niezrozumienia. Podkrążone oczy, niewidzący wzrok i nerwy. Po co one to sobie robią?
Szanowna Redakcjo, wszystkie moje koleżanki narzekają na niewyspanie, na to, że ich roczne czy nawet półtoraroczne dzieci budzą się pięć razy w nocy, że trzeba je nosić, kołysać albo jeździć autem wokół osiedla, żeby tylko łaskawie zasnęły. Słucham tego i zastanawiam się: po co? Po co fundujecie sobie to piekło na własne życzenie, zamiast raz a porządnie nauczyć dziecko, kto tu rządzi i jakie są zasady w tym domu? Koniec z rodzicielskim męczeństwem i noszeniem na rękach Kiedy moja córeczka, Maja, skończyła cztery miesiące, uznałam, że czas skończyć z tym nocnym cyrkiem. Nie zamierzałam być jedną z tych matek-męczennic, które nie mają czasu na prysznic, bo dziecko „potrzebuje bliskości”. Dla mnie bliskość jest w dzień, a noc jest od spania. Postanowiłam wdrożyć metodę samodzielnego zasypiania. Zasada była prosta: kąpiel, karmienie, odłożenie do łóżeczka, buziak i wyjście z pokoju. Bez względu na to, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Moje koleżanki patrzą na mnie jak na potwora, kiedy o tym opowiadam. Pytają: „Ale jak to, tak po prostu ją zostawiłaś?”. Tak, zostawiłam. Pierwszej nocy Maja płakała przez czterdzieści minut. Serce mi trochę drgnęło, ale zacisnęłam zęby, podkręciłam głośniej telewizor i poczekałam. Drugiej nocy płakała już tylko kwadrans. Trzeciej nocy? Jęknęła dwa razy i zasnęła. Od tamtej pory mam w domu złote dziecko. Kładę ją o 19:00 i mam wieczór dla siebie, dla męża, na książkę czy serial. Nie biegam na każde zawołanie, nie noszę, nie kołyszę. Maja wie, że płacz i tak nic nie da, więc po prostu kładzie się i śpi. Dlaczego rodzice dają się terroryzować własnym dzieciom? Nie rozumiem tej dzisiejszej mody na rodzicielstwo bliskości, które moim zdaniem jest po prostu rodzicielstwem uległości. Widzę te kobiety, które są cieniami samych siebie, bo dziecko chce ich obecności przy zasypianiu. To jest czysty szantaż emocjonalny ze strony takiego malucha! Jeśli nauczysz niemowlę, że za każdym razem, gdy piśnie, Ty przylatujesz i bierzesz je na ręce, to budujesz sobie więzienie na własne życzenie. Moja córka jest szczęśliwa, radosna w dzień, bo ma wyspaną i spokojną matkę. Nie widzę żadnego sensu w tym całym bieganiu na zawołanie. Dziecko musi się nauczyć frustracji, musi zrozumieć, że mama ma swoje życie. Przeczekanie tego płaczu to była najlepsza decyzja, jaką podjęłam. Dzięki temu nie jesteśmy z mężem wykończeni, nie kłócimy się ze zmęczenia i mamy czas, żeby być po prostu ludźmi, a nie tylko obsługą dla małego człowieka. Samodzielność to prezent, a nie krzywda dla niemowlęcia Wielu rodziców myśli, że robi dziecku krzywdę, pozwalając mu się wypłakać. Ja uważam, że robię Mai prezent − uczę ją samodzielności. Dzięki temu, że nie nauczyłam jej, że sen zależy od moich rąk czy piersi, ona potrafi sama się wyciszyć. Nie potrzebuje wspomagaczy, smoków, szumisiów ani wiecznego kołysania. Uważam, że te wszystkie teorie o traumach to bzdury wymyślone przez ludzi, którzy chcą, żebyśmy czuli się winni za każdą chwilę odpoczynku. Dziecko, które się wypłacze, wcale nie kocha mniej. Ono po prostu rozumie, że są granice. Apeluję do innych mam: przestańcie się męczyć! Odłóżcie te dzieci do łóżeczek, zamknijcie drzwi i dajcie im szansę na naukę. Zobaczycie, że po kilku trudnych wieczorach odzyskacie swoje życie. Warto przetrwać ten płacz dla spokoju, który następuje potem. Rodzicielstwo nie musi boleć, wystarczy odrobina żelaznej konsekwencji. Z poważaniem, Mama Komentarz Redakcji: Jako redakcja serwisu Mamotoja.pl czujemy się zobowiązani do odniesienia się do treści powyższego listu. Choć rozumiemy desperację rodziców wynikającą z chronicznego niewyspania, musimy stanowczo podkreślić, że metoda „wypłakiwania się” (ang. cry it out) oraz pozostawianie niemowlęcia bez wsparcia w trudnych emocjach jest niezgodne z aktualną wiedzą z zakresu psychologii rozwojowej i neurobiologii. Badania jasno wskazują, że niemowlę nie „wymusza” obecności i nie potrafi manipulować − jego płacz jest jedynym dostępnym mu sposobem komunikowania potrzeb (głodu, strachu, dyskomfortu lub potrzeby bliskości). Pozostawienie dziecka w stanie silnego stresu prowadzi do tzw. rezygnacji wyuczonej − dziecko przestaje płakać nie dlatego, że nauczyło się zasypiać, ale dlatego, że jego organizm wyłącza się z wycieńczenia i braku nadziei na pomoc, co wiąże się z wysokim poziomem kortyzolu (hormonu stresu) w organizmie. Budowanie bezpiecznej więzi opiera się na responsywności, czyli reagowaniu na sygnały dziecka, co w przyszłości skutkuje większą pewnością siebie i lepszą regulacją emocji u dorosłego człowieka. Zachęcamy do szukania łagodnych metod wspierania snu, które szanują potrzeby obu stron. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ekspert wymienia 1 błąd, przez który dzieci są słabe psychicznie. Rodzice robią to nagminnie
Policz, ile trójkątów jest na obrazku. Tylko mistrz poda dobry wynik w 15 sekund
Na pierwszy rzut oka ta zagadka geometryczna wydaje się banalna. Kilka linii, jeden trójkąt... i mamy to! A jednak wiele osób podaje zły wynik. Sprawdź, czy też wpadniesz w pułapkę trójkątów i poznaj trik, który rozwiązuje tę zagadkę w kilka sekund.
Prawidłowa kolejność wykonywania działań mogła już dawno wyparować nam z głów, ale chyba liczyć do 100 wciąż potrafimy? Problem w tym, że w tej zagadce wynik jest znacznie niższy niż 100, a mimo to wiele osób się gubi i podaje błędną odpowiedź. Dlaczego? Bo próbujemy liczyć „na oko” i łatwo przeoczyć część figur. Zagadka brzmi prosto: ile trójkątów jest na rysunku? Przy takich łamigłówkach wiele osób stosuje intuicyjną metodę: przesuwa palcem po ekranie i liczy w głowie kolejne trójkąty. To całkiem skuteczny sposób... do momentu, aż figura robi się bardziej skomplikowana albo się pomylimy i już nie wiemy, czy policzyliśmy dany trójkąt, czy jeszcze nie. Wtedy łatwo się pogubić – policzyć coś dwa razy albo pominąć mniejszy trójkąt ukryty między liniami. Dlatego istnieje prostszy i sprytniejszy trik. Prosty trik, który daje pewny wynik Zamiast szukać wszystkich trójkątów po kolei, wystarczy skupić się na najmniejszych elementach. W tym przypadku w dużym trójkącie znajdują się 4 małe trójkąty (wyznaczone przez podział podstawy). Teraz kluczowy krok: dodajemy do siebie kolejne liczby od 1 do 4. Czyli: 1 + 2 + 3 + 4 = 10 I to właśnie jest liczba wszystkich trójkątów ukrytych w całej figurze: na rysunku znajduje się 10 trójkątów. Dla pewności możesz jeszcze raz policzyć je w pamięci. Niezależnie od metody, wynik będzie ten sam. Udało ci się znaleźć wszystkie za pierwszym razem, czy jednak ta zagadka cię zmyliła? A tu możesz zobaczyć filmik z trikiem, jak liczyć figury w tego typu zagadkach: View oEmbed on the source website Zobacz także: To zadanie z 4 klasy rozkłada dorosłych na łopatki. Tylko geniusz obliczy bez kalkulatora
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Dziecko płakało w pizzerii, a staruszka fuknęła tylko 3 słowa. Od razu pożałowała
To miało być miłe popołudnie przy pizzy, a skończyło się publicznym upokorzeniem i łzami w oczach. Gdy starsza kobieta rzuciła w stronę zmęczonej mamy krótkie, brutalne polecenie, nie spodziewała się, że riposta, którą usłyszy, odbierze jej mowę.
Do naszej redakcji napisała pani Anna, mama 4-letniej Lenki. Jej historia to lustro, w którym może przejrzeć się każda z nas − każda, która choć raz poczuła na plecach palący wzrok obcych ludzi, gdy jej dziecko akurat miało gorszy moment. Anna chciała tylko zjeść obiad, a stała się bohaterką osiedlowego dramatu, który na długo zapamięta. „Proszę się wynosić!” − czyli granica ludzkiej cierpliwości Wszystko zaczęło się dość niewinnie. Lenka była po prostu zmęczona po przedszkolu, a głód tylko potęgował jej frustrację. Zanim pizza wjechała na stół, zaczęły się jęki, marudzenie i głośne protesty przeciwko czekaniu. „Czułam, jak skacze mi ciśnienie. Próbowałam ją zabawiać, tłumaczyć, ale każdy rodzic wie, że z czterolatkiem w fazie 'nie, bo nie' czasem nie wygrasz” − pisze w liście Anna. Wtedy nastąpił moment, który zmroził atmosferę w lokalu. Przy stoliku obok siedziała elegancka, starsza pani, która od samego początku demonstracyjnie wzdychała i kręciła głową. W końcu nie wytrzymała. Gdy Lenka wpadła w wyższy rejestr płaczu, kobieta huknęła na całą salę: „Proszę się wynosić!”. Te trzy słowa sprawiły, że momentalnie zapadła cisza. Anna opisuje to tak: „W pierwszej chwili zamurowało mnie. Poczułam wstyd, który natychmiast zmienił się w czystą, rodzicielską złość. Spojrzałam na tę kobietę i wiedziałam, że nie mogę tego tak zostawić”. Riposta, która uciszyła salę Wiele matek w takiej sytuacji pewnie spuściłoby głowę i w pośpiechu opuściło lokal, zostawiając nietknięte jedzenie. Ale Anna postąpiła inaczej. Spokojnie odłożyła serwetkę, wzięła głęboki oddech i podeszła do stolika starszej pani. Nie krzyczała. Mówiła cicho, ale tak dosadnie, że w pizzerii zapadła absolutna cisza. „Szanowna Pani. Moja córka uczy się świata i swoich emocji, co czasem bywa głośne. Pani natomiast jest już dorosła i powinna wiedzieć, że kultura wymaga empatii, a nie wyrzucania ludzi z przestrzeni publicznej. Przykro mi, że Pani jesień życia jest tak smutna, że przeszkadza Pani istnienie dzieci. Mam nadzieję, że kiedy Pani będzie potrzebować cierpliwości od innych, spotka kogoś życzliwszego niż Pani jest dzisiaj”. Pani Anna relacjonuje, że starsza kobieta natychmiast spuściła wzrok i zaczęła nerwowo grzebać w torebce. Nie padło już ani jedno słowo. Reszta gości, dotąd przyglądająca się scenie z dystansem, zaczęła wymieniać porozumiewawcze spojrzenia. Niektórzy wręcz uśmiechnęli się do Anny z aprobatą. Czy w Polsce jest miejsce dla dzieci w restauracjach? Ta historia otwiera szeroką dyskusję na temat tego, jak traktujemy rodziny w przestrzeni publicznej. Czy miejsce przyjazne dzieciom to tylko takie, które ma kącik z klockami, czy może po prostu takie, w którym nikt nie każe nam wyjść, gdy dziecko nie zachowuje się jak zaprogramowany robot? W liście pani Anny wybrzmiewa smutny wniosek: „Najbardziej zabolało mnie to, że ta pani zapomniała, że sama prawdopodobnie była matką, a na pewno kiedyś była dzieckiem. To wykluczanie matek z życia społecznego, to 'wychodzenie' z kina, kawiarni czy sklepu tylko dlatego, że dziecko płacze, jest formą przemocy psychicznej”. Redakcja stoi murem za panią Anną. Dzieci mają prawo do bycia w miejscach publicznych, a my, dorośli, mamy obowiązek zachować zrozumienie. Nie musimy kochać hałasu, ale musimy szanować drugiego człowieka. Starsza pani z pizzerii dostała lekcję, której prawdopodobnie nie zapomni do końca życia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
„Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Myślałam, że komunia Lenki to będzie dzień, który zapamiętamy na całe życie. Rzeczywiście zapamiętam go długo, tylko niestety nie z powodów, o jakich marzyłam. Wystarczyło jedno spojrzenie na moją synową, żeby ludzie zaczęli szeptać między ławkami w kościele.
Pierwsza Komunia Święta mojej wnusi Lenki była dla mnie ogromnym przeżyciem. To moja jedyna wnuczka, więc od tygodni żyłam tą uroczystością bardziej niż własnymi urodzinami, a w tym roku wypadają mi okrągłe, 65. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Pogoda dopisała, kościół pięknie przystrojony, dzieci wyglądały jak małe aniołki. A moja wnusia... aż łzy miałam w oczach, kiedy ją zobaczyłam. Miała śliczną albę, taką skromniutką, delikatne rękawiczki i pięknie polokowane długie włoski. Skromnie, elegancko, dokładnie tak, jak powinno być w takim dniu. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. Mój syn też stanął na wysokości zadania. Kupił nowy granatowy garnitur, bardzo elegancki. No powiem szczerze – wyglądał jak jakiś dyrektor albo gwiazdor filmowy. Byłam z niego dumna. Ludzie patrzyli tylko na nią I wtedy pojawiła się ona. Moja synowa. Nie wiem, co jej przyszło do głowy. Zamiast ubrać się elegancko i stosownie do okazji, wystroiła się jak na dyskotekę w remizie. Sukienka była tak krótka, że aż wstyd było patrzeć. Widziałam, jak innym tatusiom oko skacze na bok. Do tego ten kolor – jaskrawy, wściekły róż. Wszystko się świeciło i rzucało w oczy. Jakby koniecznie chciała, żeby cała uwaga była skupiona na niej, a nie na dzieciach. W kościele ludzie aż odwracali głowy. Widziałam te spojrzenia i szepty. Jedna kobieta siedząca za mną nachyliła się do drugiej i powiedziała: „To chyba pomyliła imprezy”. Myślałam, że spalę się ze wstydu. Najgorsze było jednak to, że synowa zrobiła pośmiewisko także z młodszych dzieci. Bo mam jeszcze dwoje wnuczków, 3-latków, to bliźniaki. Ubrała ich w jakieś zielono-żółte kompleciki, które bardziej nadawały się na zabawę w ogródku niż na tak ważną uroczystość. Wszystko się gryzło, wyglądało krzykliwie i po prostu tandetnie. Kiedyś ludzie mieli więcej wyczucia Może jestem starej daty, ale uważam, że są sytuacje, w których trzeba zachować umiar i klasę. Komunia to nie pokaz mody ani okazja do zwracania na siebie uwagi. Najważniejsze powinno być dziecko i przeżycie duchowe, a nie to, kto założy najbardziej krzykliwą sukienkę. Kiedy moje dzieci szły do komunii, każdy wiedział, jak się ubrać. Było elegancko, ale skromnie. Nikt nie próbował robić z siebie celebryty. A dziś mam wrażenie, że niektórym kompletnie pomieszały się okazje. Najbardziej żal mi wnusi. Bo choć wyglądała przepięknie, to i tak część ludzi bardziej komentowała strój jej matki niż samą uroczystość. A przecież ten dzień miał należeć do dziecka. „Mamie to zawsze coś nie pasuje” – usłyszałam Po wszystkim próbowałam delikatnie zwrócić synowej uwagę. Nie chciałam awantury, tylko spokojnie powiedzieć, że mogła ubrać się trochę inaczej. Wiecie, co usłyszałam? „Mama to zawsze zrobi z igły widły. To dzień Lenki”. No kto jak kto, ale ja akurat wiem, że to był dzień Lenki, dlatego przyszłam w kremowej garsonce, czółenkach na delikatnym obcasiku, nawet u fryzjerki byłam się uczesać. Dla mnie to był zwyczajny brak wyczucia i szacunku do okazji, ten krzykliwy róż. Można wyglądać nowocześnie i elegancko jednocześnie, ale trzeba jeszcze wiedzieć, gdzie są pewne granice. Jak o tym myślę, to jest mi zwyczajnie przykro. Bo zamiast wspominać piękną komunię wnuczki, pamiętam głównie wstyd i to, jak ludzie patrzyli na naszą rodzinę. Aż boję się pomyśleć, co będzie za rok, jak będziemy świętować rocznicę komunii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął się w sobie na resztę dnia. Albo moment, gdy podczas wycieczki jedno z dzieci źle się poczuło. Zamiast opieki i ciepłego słowa, usłyszało, że zawsze musi psuć innym zabawę swoimi fochami. Czy tak zachowuje się pedagog, któremu chcemy dawać złoto? Rodzice na grupie są podzieleni, ale większość jest wściekła. Padają mocne słowa: „Nie zasłużyła”, „To bezczelność”, „Może najpierw niech zacznie szanować nasze dzieci”. Ale jest też ta garstka osób, która boi się wychylić. Mówią: „Dajmy, co chce, żeby w przyszłym roku się nie mściła”. I to jest w tym wszystkim najstraszniejsze − że prezent staje się formą łapówki, a nie symbolem uznania. Czy naprawdę do tego doszło w polskich szkołach, że nauczyciel zamawia sobie prezent, a my, dorośli ludzie, boimy się powiedzieć „nie”? Gdzie kończy się dobra wola, a zaczyna wymuszenie? Uważam, że kwiaty lub dobra książka to piękny gest. To symbol tego, że doceniamy czas poświęcony naszym dzieciom. Ale biżuteria? Złoto? To są prezenty dla osób bliskich, a nie dla kogoś, kto pełni funkcję publiczną i wykonuje swoją pracę − i to, w tym przypadku, wykonuje ją źle. Czuję się upokorzona tym, że w ogóle muszę brać udział w tej dyskusji. Czy nikt już nie widzi, jak bardzo to jest nieetyczne? Jako matka chcę uczyć moje dziecko, że szacunek zdobywa się postawą, a nie funkcją czy wymuszaniem prezentów. Jeśli teraz ulegniemy i złożymy się po 50 czy 70 złotych na to złoto, to co przekażemy naszym dzieciom? Że nieważne, jak cię traktują, ważne, żebyś się odwdzięczył drogim gadżetem? Ja się na to nie zgadzam. Wolę te pieniądze wpłacić na schronisko albo kupić córce książkę, która naprawdę ją czegoś nauczy. Tylko jak mam to powiedzieć na zebraniu, żeby moje dziecko nie stało się tym gorszym, bo mama nie chciała dorzucić się do łańcuszka? To błędne koło, w którym szkoła, zamiast uczyć wartości, uczy nas wszystkich hipokryzji i strachu. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Koniec 800 plus, w zamian 1300 zł dla każdego bez względu na dochód. Znamy szczegóły
Wprowadzenie bezwarunkowego dochodu podstawowego w wysokości 1300 zł miesięcznie dla każdego oznaczałoby rezygnację z części świadczeń, w tym 800 plus. Ministerstwo Finansów zajęło konkretne stanowisko. Czy BDP wejdzie w życie?
Bezwarunkowy dochód podstawowy to koncepcja, w której państwo wypłaca każdemu obywatelowi regularną, stałą kwotę pieniędzy bez względu na jego sytuację majątkową czy zatrudnienie. W Polsce mówi się o kwocie 1300 zł miesięcznie na każdego dorosłego. 1300 zł dla każdego, czyli BDP w Polsce Jak podaje Infor, temat wprowadzenia bezwarunkowego dochodu podstawowego ponownie trafił do Sejmu za sprawą interpelacji poselskiej z lipca 2025 roku. Jeden z parlamentarzystów zapytał Ministerstwo Finansów, czy rząd bierze pod uwagę wdrożenie takiego świadczenia w Polsce. W swojej interpelacji wskazał również proponowaną wysokość wsparcia – jego zdaniem każdy dorosły obywatel powinien otrzymywać co miesiąc 1300 zł. Stanowisko resortu przedstawił na początku sierpnia 2025 roku Jurand Drop, wiceminister finansów działający z upoważnienia ministra finansów i gospodarki. Odpowiedź była jednoznaczna – obecnie rząd nie pracuje nad wprowadzeniem bezwarunkowego dochodu podstawowego. Według wyliczeń Ministerstwa Finansów wypłata 1300 zł miesięcznie dla każdego dorosłego oznaczałaby koszt około 40 mld zł miesięcznie, czyli blisko 480 mld zł rocznie. Resort wskazał, że taka kwota stanowiłaby ok. 75% zaplanowanych dochodów budżetu państwa oraz ponad 12% prognozowanego PKB. Właśnie te obliczenia wskazują, że wprowadzenie BDP jest wysoce nieprawdopodobne, bo byłoby zbyt dużym obciążeniem dla państwa. Przy tych wartościach pytanie szybko przestaje brzmieć „czy 1300 zł pomogłoby w domowym budżecie”, a zaczyna: „co musiałoby się zmienić, żeby budżet państwa to udźwignął”. 1300 zł dla każdego: warunki Ministerstwo Finansów oceniło, że ewentualne wprowadzenie bezwarunkowego dochodu podstawowego prawdopodobnie wiązałoby się z rezygnacją z innych, dziś obowiązujących świadczeń społecznych. Wprost wskazano m.in. świadczenia rodzinne (w tym 800+), dodatkowe świadczenia emerytalne (13. i 14. emerytura) oraz zasiłki z pomocy społecznej. Łączny koszt pieniężnych świadczeń społecznych o charakterze pozaubezpieczeniowym (w tym m.in. 800+) to niespełna 200 mld zł. To ponad dwukrotnie mniej niż szacowany koszt BDP w wysokości 1300 zł. Ta różnica pokazuje, dlaczego w debacie o BDP tak szybko pojawia się temat likwidacji lub ograniczania innych programów. Rodziny z dziećmi patrzą na stabilność świadczeń rodzinnych, seniorzy na dodatkowe wypłaty emerytalne, a osoby w trudniejszej sytuacji życiowej – na dostęp do wsparcia z pomocy społecznej. Resort finansów sygnalizuje, że wprowadzenie jednego, powszechnego świadczenia w takiej skali oznaczałoby przebudowę całego systemu pomocy od państwa. Dlaczego BDP pozostaje w sferze marzeń? Na ten moment Ministerstwo Finansów podkreśla, że nie planuje wprowadzenia bezwarunkowego dochodu podstawowego w najbliższej przyszłości. Jednocześnie resort zaznacza, że badania ekonomiczne wskazują zarówno możliwe korzyści, jak i ryzyka. Wśród potencjalnych plusów wymieniono m.in. wpływ na dobrostan psychiczny, ale po stronie obaw znalazły się wysokie koszty i możliwe skutki makroekonomiczne, w tym wzrost inflacji. MF zwróciło uwagę na ograniczenia dostępnych analiz: wiele z nich opiera się na krótkoterminowych eksperymentach prowadzonych na niewielkich grupach, co utrudnia przenoszenie wniosków na całe społeczeństwo. Resort wskazał również na nierozstrzygnięte kwestie finansowania, długoterminowej stabilności oraz wpływu BDP na istniejące polityki społeczne, w tym na dostępność usług publicznych. Dodał też, że rozwiązania spełniające założenia bezwarunkowego dochodu podstawowego nie funkcjonują powszechnie w państwach Unii Europejskiej – mają charakter pilotaży na małą skalę. Dla wielu rodzin ta odpowiedź może być przede wszystkim sygnałem porządkującym: w tej chwili MF nie prowadzi prac nad wdrożeniem BDP, a przedstawione wyliczenia i zastrzeżenia pokazują, że budżet państwa mógłby tego nie udźwignąć. Źródło: infor.pl Zobacz także: Bon na wakacje 1250 zł. Dostaną go tylko dzieci z tych roczników, ale trzeba się pospieszyć
„8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Proszę pani, a ten Mickiewicz to nie miał na imię Tadeusz?” – usłyszałam ostatnio od ucznia ósmej klasy podczas powtórek do egzaminu. Przez chwilę myślałam, że żartuje. Nie żartował.
Coraz częściej mam wrażenie, że młodzi ludzie nie tylko nie znają podstawowych postaci literatury czy historii, ale też zupełnie ich to nie obchodzi. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. „Nie chce mi się” stało się nową normą Od kilkunastu lat uczę języka polskiego i przygotowuję uczniów do egzaminów, aktualnie ósmoklasisty. Widziałam różne roczniki, różne problemy i różne podejście do szkoły. Ale to, co dzieje się teraz, naprawdę mnie niepokoi. Coraz więcej uczniów nie czyta lektur, nie odrabia prac domowych i nie potrafi skupić się na prostym tekście dłużej niż kilka minut. Najgorsze jest jednak to, że wielu z nich nawet nie próbuje. Kiedy pytam o podstawowe informacje, słyszę: „A po co mi to?”, „Przecież wszystko jest w telefonie” albo po prostu wzruszenie ramion. Dla części nastolatków szkoła stała się miejscem, które trzeba „odbębnić”. Nauka nie ma dla nich żadnej wartości. Oczywiście można powiedzieć, że młodzież zawsze była trudna. Sama pamiętam uczniów sprzed lat, którzy kombinowali, unikali odpowiedzi czy nie lubili czytać. Ale mimo wszystko większość miała jakiś respekt wobec nauczyciela, szkoły i zasad. Dzisiaj coraz częściej tego nie widzę. Uczniowie są zmęczeni światem, ale też wychowywani bez granic Mam wrażenie, że wielu rodziców boi się stawiać dzieciom wymagania. Kiedy uczeń dostaje słabą ocenę, winny jest albo nauczyciel, albo cały system. Rzadko kto mówi dziecku wprost: „Musisz usiąść i się nauczyć”. Tymczasem nastolatki żyją dziś głównie w świecie rolek i tiktoków. Lektura licząca 200 stron przegrywa z 15-sekundowym nagraniem na telefonie. A później okazuje się, że uczeń kończący podstawówkę nie wie, kim był Adam Mickiewicz, nie potrafi napisać kilku poprawnych zdań i ma problem ze zrozumieniem polecenia. Nie mówię tego z wyższością ani złośliwością. Mówię to z ogromnym smutkiem. Bo naprawdę widzę, jak bardzo wielu młodych ludzi się pogubiło. Oni często nie mają cierpliwości, motywacji ani poczucia odpowiedzialności. Chcą wszystkiego od razu, ale bez wysiłku. Boję się, co będzie za kilka lat Najbardziej martwi mnie jednak coś innego. Jeśli dziś młodzi ludzie nie szanują nauczycieli, szkoły, zasad ani wiedzy, to jakimi będą dorosłymi? Jak poradzą sobie w pracy, w relacjach, w codziennym życiu? Czasami wychodzę z lekcji naprawdę przygnębiona. Widzę uczniów, którzy mają ogromny potencjał, ale kompletnie go marnują, bo nikt nigdy nie nauczył ich systematyczności i odpowiedzialności. Widzę też dzieci, które nie potrafią przyjąć krytyki, obrażają się o każdą uwagę i oczekują, że wszystko dostaną bez wysiłku. Nie twierdzę, że cała młodzież jest zła. Nadal spotykam ambitnych, mądrych i wrażliwych uczniów. Problem w tym, że jest ich coraz mniej. A ja – jako nauczycielka – naprawdę zaczynam się bać o przyszłość tego pokolenia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Romantyczność Adam Mickiewicz – analiza, interpretacja i znaczenie Pan Tadeusz – geneza, analiza i znaczenie epopei Mickiewicza Oda do młodości Adama Mickiewicza: motywy, kontekst powstania utworu
„Teściowa zniszczyła moją pewność siebie po porodzie. Wystarczyło 1 perfidne zdanie”
Myślałam, że najtrudniejszy będzie ból porodowy i nieprzespane noce, ale prawdziwy cios przyszedł z ust osoby, która sama jest matką. Jedno zdanie wypowiedziane nad łóżeczkiem mojego synka sprawiło, że poczułam się jak najgorsza mama na świecie.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że jeśli tego z siebie nie wyrzucę, to po prostu pęknę. Siedzę teraz w kuchni, jest trzecia rano, mój trzymiesięczny synek w końcu zasnął, a ja, zamiast spać, wciąż słyszę w głowie te słowa. Słowa, które odebrały mi całą radość z macierzyństwa i sprawiły, że patrzę w lustro z obrzydzeniem do samej siebie. Zawsze wydawało mi się, że jestem silną babką. Pracowałam w korporacji, zarządzałam zespołem, radziłam sobie z kryzysami. Ale poród mnie zmienił. Stałam się krucha, pełna lęku, ale też niesamowitej miłości do tego małego człowieka. Przez pierwsze dwa tygodnie żyliśmy z mężem w bańce. Było ciężko, fakt, ale czułam, że dajemy radę. Do czasu, aż progu naszego mieszkania nie przekroczyła moja teściowa. Trudne relacje z teściową po narodzinach dziecka Od początku czułam na sobie jej oceniający wzrok. Nie przyjechała, żeby mi pomóc, żeby ugotować zupę czy wstawić pranie. Przyjechała na inspekcję. Patrzyła, jak przewijam małego, jak go kąpię, jak próbuję przystawiać do piersi, choć na początku szło nam to opornie. Każdy mój ruch komentowała westchnieniem. Znacie to? Takie głośne wypuszczanie powietrza, które mówi więcej niż tysiąc słów. „Dziecko płacze, pewnie jest głodne, masz za chudy pokarm” − to był standard. Ale ja dzielnie to znosiłam. Tłumaczyłam sobie, że to inne pokolenie, że ona chce dobrze. Starałam się uśmiechać, choć w środku wszystko we mnie drżało. Chciałam być dla niej partnerką w rozmowie, chciałam pokazać, że dbam o jej wnuka najlepiej, jak potrafię. Nie wiedziałam jednak, że najgorsze dopiero nadejdzie. Brak pewności siebie u młodej mamy Feralnego dnia Staś miał gorszy moment. Kolka, płacz, którego nie dało się ukoić. Chodziłam z nim na rękach, śpiewałam, byłam u kresu wytrzymałości fizycznej. Wtedy ona podeszła, wyjęła mi go z ramion − niemal wyrywając − i powiedziała to zdanie, które do dziś dzwoni mi w uszach: „Daj go, przecież ty nawet nie potrafisz go uspokoić, on przy tobie czuje tylko twój stres i nieudolność”. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam. Po prostu poszłam do łazienki i wyłam w ręcznik. Te słowa − „twoja nieudolność” − stały się moją nową definicją. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy Staś płacze, ja sztywnieję. Boję się go dotknąć, żeby nie zarazić go moim stresem. Stałam się cieniem samej siebie. Przestałam wierzyć swojej intuicji. Skoro własna rodzina uważa mnie za nieudolną, to pewnie tak jest, prawda? Jak radzić sobie z krytyką w macierzyństwie Mąż mówi, żebym odpuściła, że mama taka już jest. Ale on nie rozumie, że dla kobiety w połogu takie słowa są jak ostre igły. Ja nie potrzebowałam ekspertki od płaczu, potrzebowałam kogoś, kto powie: „Robisz to świetnie, odpocznij, ja go potrzymam”. Zamiast wsparcia dostałam wyrok. Dziś wiem, że muszę walczyć o siebie, bo mój syn potrzebuje szczęśliwej mamy, a nie robota, który boi się własnego cienia. Ale ta rana wciąż jest świeża. Piszę to do innych dziewczyn: nie pozwalajcie nikomu wchodzić z buciorami w Waszą relację z dzieckiem. Nawet jeśli to tylko jedno zdanie. Ono potrafi zburzyć mur, który budowałyście z taką miłością. Ja swój mur muszę teraz stawiać od nowa, cegła po cegle, walcząc z echem głosu teściowej, który mówi mi, że się nie nadaję. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej mamie postawić granicę wcześniej, niż ja to zrobiłam. Pozdrawiam, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
Dziecko dłubało w nosie, a potem zawzięcie macało bułeczki. „Teraz brzydzę się pieczywa z marketów”
Przez lata kupowałam świeże kajzerki w pobliskim markecie, ale jedno popołudnie sprawiło, że na sam widok sklepowych koszy z pieczywem robi mi się niedobrze. To, co zobaczyłam przy stoisku samoobsługowym, odebrało mi apetyt i wiarę w to, że dzisiejsi rodzice jeszcze czegokolwiek uczą swoje dzieci.
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo wciąż mi słabo, gdy o tym myślę. Mam 68 lat, przeżyłam niejedno i nie jestem osobą, która szuka dziury w całym, ale to, co działo się wczoraj w jednym z popularnych supermarketów, po prostu woła o pomstę do nieba. Stałam w kolejce do wag, a obok mnie, przy otwartych pojemnikach z bułkami, kręciła się młoda mama z synkiem, na oko może pięcioletnim. Chłopiec nudził się strasznie, a jego mama była zajęta przeglądaniem promocji na wędliny. Brak higieny w supermarkecie: jak dzieci traktują stoiska z pieczywem? Zaczęło się od tego, że ten malec stał z palcem wetkniętym głęboko w nos. Wyglądało to tak, jakby czegoś tam zawzięcie szukał. Pomyślałam: „Cóż, to tylko dziecko, zdarza się”. Ale to, co stało się chwilę później, sprawiło, że zamarłam. Ten chłopiec, tymi samymi paluszkami, którymi przed chwilą majstrował w nosie i buzi, zaczął z ogromnym zaangażowaniem dotykać bułek. Przekładał je z miejsca na miejsce, naciskał palcem, żeby sprawdzić, która jest miękka, a potem rzucał je z powrotem do wspólnego kosza. Poczułam obrzydzenie, które trudno opisać. Widziałam te jego małe, brudne rączki na rumianych skórkach pieczywa, które za chwilę ktoś inny kupi i poda swojej rodzinie na kolację. Przecież to są siedliska bakterii! Takie zachowanie jest po prostu niedopuszczalne. Dlaczego rodzice nie pilnują dzieci w sklepie? Bardzo też zabolała mnie reakcja, a raczej całkowity brak reakcji ze strony matki. Kiedy zwróciłam jej uwagę, mówiąc szeptem: „Przepraszam, ale synek dotyka bułek brudnymi rączkami”, ona nawet nie spojrzała na to, co robi dziecko. Odpowiedziała mi tylko z pogardliwym uśmiechem: „To tylko dziecko, niech się pani tak nie spina, odrobina zarazków nikomu nie zaszkodziła”. I poszła dalej, zostawiając te wszystkie wymacane bułki w koszu. Gdzie jest dzisiaj poczucie odpowiedzialności za innych? Czy to naprawdę taki wysiłek, żeby założyć dziecku rękawiczkę foliową albo po prostu trzymać je za rękę przy jedzeniu? Przecież to nie jest plac zabaw, tylko sklep spożywczy. Czułam się upokorzona tym, jak mnie potraktowała, jakbym była jakąś starą, zrzędliwą babą, która nie ma nic lepszego do roboty, tylko czepiać się młodych matek. A ja po prostu dbam o zdrowie, swoje i innych. Wychowujemy pokolenie, któremu wolno wszystko Wróciłam do domu z pustą torbą, bo nie byłam w stanie kupić tam ani jednej bułki. Teraz brzydzę się pieczywa z marketów i chyba już nigdy nie zaufam tym otwartym pojemnikom. Skoro jedna matka pozwala na takie coś, to ile innych dzieci codziennie testuje te bułki swoimi paluszkami? W mniejszych piekarniach przynajmniej podaje je ekspedientka w rękawiczkach, a tutaj to jest jedna wielka loteria − nie wiesz, kto wcześniej dotykał twojego chleba. Mam żal do sklepów, że nie pilnują takich sytuacji, ale przede wszystkim mam żal do rodziców. Wychowaliśmy pokolenie, któremu wolno wszystko, bez żadnych zasad przyzwoitości i higieny. Czy to tak trudno nauczyć dziecko, że jedzenia się nie dotyka, jeśli nie zamierza się go kupić? Mam nadzieję, że mój list skłoni kogoś do refleksji. Może jakaś mama, zanim następnym razem wyjmie telefon w sklepie, najpierw spojrzy, co robią rączki jej pociechy przy koszu z chlebem. Z poważaniem, Irena Komentarz Redakcji: Pani Ireno, dziękujemy za ten szczery i emocjonalny list. Poruszyła Pani temat, który budzi ogromne kontrowersje − starcie między dziecięcą ciekawością a ogólnie przyjętymi zasadami higieny w miejscach publicznych. Popieramy Pani opinię: choć dzieci dopiero uczą się świata, to oczywiście rola rodzica w kształtowaniu ich nawyków w sklepie jest kluczowa dla bezpieczeństwa nas wszystkich. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
To miał być kolejny zwyczajny dzień, pełen nadziei, że moja mała córeczka wreszcie polubi swoje przedszkole i koleżanki. Zamiast uśmiechu na powitanie zobaczyłam jednak w jej oczach czysty strach, który na zawsze zmienił moje zaufanie do instytucji, której powierzyłam swój największy skarb.
Drogie Mamy, piszę ten list w wielkich emocjach, wciąż ocierając łzy, które same płyną mi po policzkach. Moja córeczka, Amelka, ma trzy latka. Jest radosnym, choć wrażliwym dzieckiem, dla którego pójście do przedszkola było ogromnym wyzwaniem. Przez ostatnie miesiące dzielnie walczyłyśmy z porannym płaczem. Wiedziałam, że to trudne, ale panie opiekunki zapewniały mnie, że zaraz po moim wyjściu dziecko się uspokaja i świetnie bawi. Wierzyłam im. Do dzisiaj. Kiedy weszłam do sali po obiedzie, Amelka nie podbiegła do mnie jak zwykle. Siedziała sztywno na krzesełku, kurczowo ściskając swojego pluszowego króliczka. Gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła zanosić się szlochem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. To nie był płacz z radości, że mama już jest. To był płacz ulgi zmieszany z niedowierzaniem. Gdy tylko usiadłyśmy w samochodzie, wtuliła się we mnie i wyszeptała słowa, które sprawiły, że mnie zmroziło: „Pani powiedziała, że jak będę płakać, to ty mnie tu zostawisz i nigdy nie przyjdziesz”. Przemoc emocjonalna w białych rękawiczkach Słysząc to, zamarłam. Nie mogłam uwierzyć, że dorosła kobieta, pedagog, osoba, która ma budować w dzieciach poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, mogła użyć tak podłej broni wobec bezbronnego trzylatka. Przecież to jest najgorszy lęk każdego dziecka − lęk przed porzuceniem przez mamę. To jest fundament, na którym opiera się cały świat takiego malucha. Wyobraziłam sobie moją córeczkę, która przez kilka godzin siedziała w przedszkolu, myśląc, że każda kolejna łza oddala ją od powrotu do domu. Że ja, jej mama, mogę ją po prostu zostawić, bo źle się zachowuje. Moim zdaniem opiekunki nie miały prawa użyć takich słów. To nie jest metoda wychowawcza, to jest czysta przemoc emocjonalna i szantaż, który zostawia ślady w psychice na lata. Jak mam teraz wytłumaczyć Amelce, że przedszkole to dobre miejsce? Jak mam sprawić, by znów mi uwierzyła, gdy rano mówię: „Kochanie, wrócę po ciebie po zupce”? Dla niej te słowa straciły znaczenie, bo pani z przedszkola zasiała ziarno zwątpienia. Wybuchłam płaczem razem z nią, tuląc ją na parkingu przed budynkiem. Czułam się winna, że zostawiłam ją w rękach kogoś tak nieczułego. Brak empatii tam, gdzie powinna być jej najwięcej Najgorsze w tym wszystkim jest to, że kiedy następnego dnia poszłam wyjaśnić tę sytuację, spotkałam się z murem obojętności. Pani opiekunka, z lekkim uśmiechem i lekceważącym tonem, stwierdziła, że pewnie źle zrozumiałam dziecko albo że ona tylko chciała ją uspokoić, bo płacz przeszkadzał innym dzieciom w zabawie. Czy naprawdę spokój w grupie jest wart traumy jednego dziecka? Gdzie podziała się empatia, której tak bardzo uczymy nasze dzieci? Dla mnie to nie jest tylko jedno zdanie. To jest dowód na całkowite niezrozumienie potrzeb rozwojowych dziecka. Maluch, który płacze w przedszkolu, nie robi tego na złość. On tęskni, czuje się niepewnie, potrzebuje przytulenia i zapewnienia, że mama wróci. Straszenie go porzuceniem to pójście na łatwiznę − dziecko przestaje płakać nie dlatego, że poczuło się lepiej, ale dlatego, że jest sparaliżowane strachem. To cisza okupiona ogromnym kosztem emocjonalnym. Walka o poczucie bezpieczeństwa własnego dziecka Nie zostawię tej sprawy. Nie mogę udawać, że nic się nie stało, bo widzę, jak Amelka zmieniła się w ciągu tego jednego dnia. Zaczęła moczyć się przez sen, budzi się z krzykiem i sprawdza, czy na pewno jestem w pokoju. Moje zaufanie do tej placówki zostało zniszczone doszczętnie. Zastanawiam się nad przeniesieniem córki do innego przedszkola, choć wiem, że kolejna zmiana to dla niej dodatkowy stres. Ale czy mogę zostawić ją tam, gdzie miłość matki jest używana jako straszak? Piszę ten list, aby ostrzec inne mamy. Słuchajcie swoich dzieci, wierzcie w to, co Wam mówią. Czasem pod maską profesjonalnej opieki kryją się metody z poprzedniej epoki. Nasze dzieci mają prawo do płaczu, mają prawo do tęsknoty i przede wszystkim mają prawo do pewności, że mama zawsze po nie wróci, bez względu na wszystko. Nie pozwólmy nikomu niszczyć tej najpiękniejszej więzi, jaką mamy ze swoimi pociechami. Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podejrzała przedszkolanki na placu zabaw. Matka: „Nie mogę się pozbierać po tym, co zobaczyłam”
„Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
Kiedyś był naszym oczkiem w głowie i „pierwszym dzieckiem”, ale dziś każdy jego ruch wywołuje we mnie narastającą frustrację. Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę tą osobą, która odtrąca zwierzaka po porodzie, rzeczywistość pod jednym dachem z niemowlęciem i zazdrosnym psem stała się dla mnie emocjonalnym piekłem.
Szanowna Redakcjo. Piszę do Was w chwili całkowitego załamania, siedząc w kuchni, podczas gdy w sypialni moje trzymiesięczne dziecko właśnie po raz piąty zostało obudzone przez przeraźliwe wycie. Obok mnie siedzi on − mój pies, który jeszcze rok temu był moim najlepszym przyjacielem, a dziś stał się źródłem mojego największego stresu. Jestem wykończona, rozdarta i, co najgorsze, zaczynam czuć do niego niechęć, której sama się boję. Wszyscy znajomi psiarze przed porodem powtarzali mi: „Spokojnie, pies wyczuje noworodka, przyzwyczai się, będą nierozłączni”. Dziś widzę, że to były mrzonki, a rzeczywistość nie ma nic wspólnego z pięknymi zdjęciami z Instagrama. Zazdrość psa niszczy nasz spokój i sen dziecka Problem zaczął się właściwie w dniu, w którym przekroczyliśmy próg domu z nosidełkiem. Nasz pies, dotąd łagodny i posłuszny, nagle stał się cieniem samego siebie. Nie chodzi o agresję, bo nigdy nie warknął, ale o tę jego chorobliwą zazdrość, która objawia się w najgorszy możliwy sposób. On nie potrafi znieść, że uwaga nie jest skupiona na nim. Gdy tylko zaczynam karmić małego, pies pcha mi się pod ręce, piszczy, drapie w sofę. A najgorsze jest wycie. Kiedy mały w końcu zaśnie − co graniczy z cudem − pies zaczyna wyć pod drzwiami pokoju, bo czuje się odizolowany. Dziecko się budzi, płacze, ja wpadam w szał, mąż wraca z pracy i zamiast odpocząć, musi biegać z psem na długie spacery, które i tak nic nie dają. Mamy wrażenie, że on robi nam na złość. Każde stuknięcie miską, każde szczeknięcie na klatce schodowej to koniec drzemki mojego synka, bo pies wyje. Nie mam już siły uspokajać i głaskać psa, kiedy moje własne baterie są na wyczerpaniu. Czuję, że w naszym domu nie ma już miejsca na relaks, jest tylko wieczne czuwanie i walka o ciszę. Brud, sierść i brak higieny − moja nowa codzienność Kolejną rzeczą, która doprowadza mnie do szału, jest kwestia czystości. Przed dzieckiem sierść na dywanie czy ślady łap po deszczu mi nie przeszkadzały − brało się odkurzacz i po sprawie. Teraz, kiedy moje dziecko zaczyna pełzać i wszystko wkłada do buzi, widok wszechobecnej sierści napawa mnie obrzydzeniem. Mam wrażenie, że sprzątam 24 godziny na dobę, a i tak w smoczku dziecka zawsze znajdzie się psi kłak. Mój pies zaczął też strasznie brudzić w domu. Nie wiem, czy to ze stresu, czy to manifestacja jego niezadowolenia, ale ciągle rozlewa wodę, wyciąga rzeczy z kosza na śmieci, a ostatnio zaczął niszczyć zabawki małego. Czuję się, jakbym miała w domu dwójkę wymagających niemowląt, z tym że jedno z nich waży 20 kilo i ma cztery łapy. Higiena przy noworodku jest dla mnie priorytetem, a pies sprawia, że czuję się, jakbym mieszkała w kojcu. Ta frustracja narasta we mnie każdego dnia, gdy widzę kolejne błotniste ślady na czystej macie do zabawy. Czy oddanie psa to ostateczność, czy jedyne wyjście? Stoję pod ścianą i coraz częściej łapię się na myśli, która jeszcze niedawno wydawała mi się nie do pomyślenia. Czy to czas, żeby oddać psa? Moi rodzice mieszkają pod miastem, mają ogród i zawsze go lubili. Zastanawiam się, czy nie wywieźć go tam chociaż na kilka miesięcy, dopóki mały nie podrośnie, dopóki ja nie odzyskam równowagi psychicznej. Czy jestem przez to złą osobą? Czuję się, jakbym zawiodła jako właścicielka, ale jednocześnie czuję, że moje dziecko zasługuje na mamę, która nie jest kłębkiem nerwów. Obecnie sytuacja jest taka, że nikt w tym domu nie jest szczęśliwy. Ja jestem wściekła, dziecko niedospane, mąż rozdarty, a pies zestresowany i zdezorientowany. Czy to ma sens? Może dla psa też byłoby lepiej, gdyby biegał po ogrodzie u dziadków, zamiast patrzeć na moje zniecierpliwione spojrzenia? Boję się oceny otoczenia, tych wszystkich komentarzy o porzucaniu członka rodziny, ale moje siły się skończyły. Co robić w takiej sytuacji? Czy to się kiedyś uspokoi, czy po prostu niektóre psy i dzieci to połączenie, które nie ma prawa bytu? Pozdrawiam, Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu”
Każdego wieczoru patrzę na mojego syna pochłoniętego ulubionym komiksem i wiem, że nie pozwolę, by szkoła zniszczyła w nim tę naturalną pasję. Oficjalnie mówię „dość” zmuszaniu dzieci do czytania archaicznych książek, które tylko zniechęcają je do literatury i niszczą ich indywidualność.
Piszę do Was, bo wczoraj po raz kolejny pękło we mnie coś, co budowało się od początku pierwszej klasy. Mój syn, radosny, ciekawy świata 10-latek, ma przeczytać Mikołajka jako lekturę. Kiedy zobaczyłam jego zgaszony wzrok i to ciężkie westchnienie, gdy próbował przebrnąć przez pierwszy rozdział, poczułam czystą złość. Postanowiłam, że dość tego. Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani żadnej innej lektury, która go nudzi. Nie zrobię z niego pachołka systemu, który od najmłodszych lat uczy dzieci, że ich własne zdanie i gust się nie liczą. Przymus to najkrótsza droga do nienawiści do książek Dlaczego my, dorośli, tak bardzo chcemy formatować te małe umysły? Jako matka nie zgadzam się na to, żeby ktoś obcy − urzędnik w ministerstwie czy autor programu nauczania − decydował o tym, co ma wypełniać wyobraźnię mojego synka. Widzę, co się dzieje z dziećmi moich koleżanek. Są zmuszane do czytania książek, które nie mają nic wspólnego z dzisiejszą rzeczywistością. Język jest przestarzały, problemy bohaterów wydają się im obce, a tempo akcji ślimacze w porównaniu do tego, jak wygląda dzisiejszy świat. Efekt? Dzieciaki nienawidzą czytać. Kojarzą książkę z karą, z obowiązkiem, z nudnym wieczorem przy biurku, zamiast z przygodą. Ja na to nie pozwolę. Mój syn nie jest trybikiem w maszynie, który ma bezkrytycznie przyjmować wszystko, co mu się narzuci. Chcę, żeby kochał literaturę, a nie żeby odliczał strony do końca rozdziału tylko po to, by uniknąć jedynki. Szkoła próbuje ulepić wszystkie dzieci na jedną modłę, ale ja stoję na straży wolności mojego dziecka. Jeśli książka go nie interesuje, ma prawo ją zamknąć. Bez poczucia winy. Komiksy to też literatura i nie pozwolę ich wyśmiewać Często słyszę od nauczycieli, że komiksy to niepoważna lektura, że to tylko obrazki. To bzdura. Mój syn uwielbia komiksy. Potrafi spędzić godziny, analizując kadry, śledząc dialogi, przeżywając przygody superbohaterów czy zabawne perypetie współczesnych postaci. Czyta? Czyta! I robi to z własnej, nieprzymuszonej woli. Jego oczy błyszczą, kiedy opowiada mi o nowym tomie. To jest prawdziwa pasja, której nie zamierzam gasić w imię kanonu. Dlaczego uważa się, że dziecko czytające o Mikołajku jest lepsze od tego, które czyta o Spider-Manie? To snobizm i brak zrozumienia współczesnej kultury. Nie pozwolę, by ktokolwiek wmawiał mojemu dziecku, że jego pasja jest gorsza. Komiksy rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą skrótów myślowych, budują słownictwo w sposób atrakcyjny dla młodego mózgu. Nie będę go dopasowywać do narzuconych zasad tylko po to, żeby pani w szkole była zadowolona. Jego radość z czytania jest dla mnie ważniejsza niż świadectwo z paskiem wypracowane na zmuszaniu się do rzeczy, których nienawidzi. Wolność wyboru ponad systemowe zasady Wiem, że zaraz posypią się gromy. Że wychowuję buntownika, że życie to nie tylko przyjemności, że musi się nauczyć dyscypliny. Ale ja pytam: po co? Czy naprawdę chcemy wychować pokolenie ludzi, którzy potulnie wykonują polecenia, nawet jeśli są one nielogiczne i niszczą ich pasję? Ja chcę, żeby mój syn był człowiekiem wolnym. Chcę, żeby wiedział, że ma prawo wyboru, że jego gust jest ważny i że nikt nie ma prawa narzucać mu, jak ma spędzać swój wolny czas. Nie będę go łamać. Jeśli szkoła wymaga znajomości treści Mikołajka, to trudno. Przeczytam mu streszczenie. Niech dostanie tę trójkę. Wolę mieć w domu szczęśliwe dziecko z komiksem w ręku niż zastraszonego ucznia, który przeczytał lekturę, a w duchu obiecuje sobie, że nigdy więcej nie sięgnie po żadną książkę. Stawiam na relację, na emocje i na autentyczność. Moje dziecko nie będzie pachołkiem systemu, który nie zauważa, że świat poszedł do przodu. Będę go wspierać w byciu sobą, nawet jeśli oznacza to pójście pod prąd szkolnym wymaganiom. Mama Maćka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
To miał być czas tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez obowiązków, bez czyichś komentarzy zza ściany. Zamiast tego usłyszałam, że „matka powinna wiedzieć, co jej wypada”. I że kolacja przy świecach to nie jest teraz mój priorytet.
Mieszkamy z teściami nie dlatego, że nie mamy wyjścia. Wręcz przeciwnie – to była świadoma decyzja. Mają duży dom, my kupiliśmy działkę i odkładamy na budowę. W teorii wszystko brzmi idealnie: oszczędzamy, mamy pomoc przy dziecku, a jednocześnie swoją przestrzeń. W praktyce... bywa różnie. Pół roku temu urodziłam córeczkę. To nasze pierwsze dziecko. Jest spokojna, dużo śpi, nie sprawia problemów. Wszyscy powtarzali, że przy takim maluchu spokojnie znajdziemy czas dla siebie. Więc uwierzyłam. I zaczęłam planować. Chciałam zrobić coś zwykłego, ale tylko naszego. Kolację przy świecach, może jakiś film romantyczny w tle. Rozmowę bez przerywania co pięć minut. Nic wielkiego, a jednak dla mnie to było coś ważnego. „A dziecka to kto będzie pilnować?” Tamtego dnia od rana miałam dobry nastrój. Córeczka była wyjątkowo spokojna, mąż wrócił wcześniej z pracy. Idealny moment. Zaczęłam szykować kolację w naszej wspólnej kuchni – tej samej, z której korzystają teściowie. Wiedziałam, że mogą się kręcić, ale nie spodziewałam się tego, co usłyszę. Teściowa weszła do kuchni i od razu zaczęła komentować. Najpierw niby żartem: „A to dla kogo takie rarytasy?”. Odpowiedziałam spokojnie, że dla nas, bo chcemy spędzić wieczór razem. I wtedy się zaczęło. „A dziecka to kto ma pilnować?”. „Matka powinna być przy dziecku, a nie myśleć o takich wybrykach”. „Na romantyzm to jeszcze przyjdzie czas, teraz masz inne obowiązki”. Stałam przy blacie i czułam, jak coś we mnie pęka. To nie było troskliwe pytanie. To było ocenianie. Jakbym robiła coś niewłaściwego. Własny dom to nie tylko ściany Najgorsze jest to, że mój mąż nie zareagował tak, jak tego potrzebowałam. Powiedział tylko: „Daj spokój, mama tak mówi, ale nie ma złych intencji”. Może i nie ma. Ale ja czuję się, jakbym była pod ciągłą obserwacją. Od tamtego wieczoru coś się we mnie zmieniło. Bo zrozumiałam, że nawet jeśli mamy „swoją część domu”, to i tak nie mamy prywatności. Każdy nasz wybór może być oceniony. Każda decyzja – skomentowana. Może to zabrzmi dziwnie, ale ja uważam, że ona jest zazdrosna. Nie przepadała za mną nigdy, ale teraz po prostu jest zła, że jej synuś woli mnie i swoje dziecko, że nam poświęca cały swój czas. Nie mogę się już doczekać wyprowadzki. Chcę mieć własne miejsce, w którym nikt nie będzie mi mówił, kiedy mogę być żoną, a kiedy tylko matką. Gdzie kolacja przy świecach nie będzie powodem do kazania o obowiązkach. Bo naprawdę nie uważam, że jedno wyklucza drugie. I nie chcę już dłużej czuć się winna za to, że czasem chcę być po prostu z mężem. Zobacz także: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
Wyobrażałam sobie ten powrót setki razy: zapach czystej pościeli, cisza i on, dumny tata, trzymający naszego synka w ramionach, gdy ja wreszcie biorę głęboki oddech. Rzeczywistość, którą zastałam tuż po przekroczeniu progu mieszkania, sprawiła jednak, że zamiast łez szczęścia, poczułam ucisk w żołądku.
Drogie mamy, piszę do Was ze spuchniętymi od płaczu oczami, tuląc mojego pięciodniowego synka. Mój poród trwał czternaście godzin − czternaście godzin walki o każdy oddech, o każdą chwilę przytomności w oceanie bólu. Kiedy w końcu położyli mi małego na piersi, czułam, że wygrałam życie. Mąż był przy mnie krótko, szybko ucałował nas w czoło i powiedział, że musi jechać wszystko przygotować. Byłam mu wdzięczna. Myślałam, że jedzie skręcać łóżeczko, które stało w kartonie od miesiąca, i robić zapasy jedzenia, bym nie musiała stać przy garach. Jakże strasznie się pomyliłam. Podczas gdy ja w szpitalnej sali, obolała i skrajnie niewyspana, uczyłam się przystawiać dziecko do piersi i walczyłam z baby bluesem, mój telefon milczał. Myślałam: „Pewnie Paweł jest zmęczony przygotowaniami”. Nie chciałam go budzić, nie chciałam zawracać mu głowy. Cieszyłam się, że w końcu wychodzimy. Marzyłam tylko o tym, by położyć się we własnym łóżku, w czystym, pachnącym domu. Pobojowisko zamiast bezpiecznej przystani Kiedy mąż odebrał nas ze szpitala, był dziwnie milczący, unikał mojego wzroku, a z jego ubrań bił przykry zapach. Weszliśmy na drugie piętro, otworzył drzwi i... po prostu stanęłam w miejscu. W przedpokoju potknęłam się o stertę butów, a w salonie przywitał mnie widok, którego nie zapomnę do końca życia. Na stole stały puste naczynia, resztki pizzy wyschnięte na kamień, a na dywanie widniały ciemne plamy od rozlanych napojów. Powietrze w mieszkaniu było gęste od zapachów, które trudno mi było znieść. Nie było mowy o jakiejkolwiek świeżości. Czułam się, jakbym weszła do taniego baru po sobotniej nocy, a nie do domu, w którym ma zamieszkać noworodek. Mąż zaczął coś bąkać pod nosem, że koledzy przyszli pogratulować, że musiał oblać zdrowie dziecka, bo inaczej by się źle chowało. Stałam tam z nosidełkiem w ręku i nie mogłam wydusić słowa. To było pępkowe. Jego święto. Moje piekło. Pusta lodówka i karton zamiast łóżeczka Prawdziwy cios przyszedł jednak, gdy weszłam do sypialni. W kącie pokoju, dokładnie tam, gdzie miało stać łóżeczko, nadal leżał ten sam zakurzony karton z Ikei. Nieskręcony. Mój syn nie miał gdzie spać. Kiedy zapytałam męża, dlaczego tego nie zrobił, wzruszył ramionami i powiedział: „Przecież i tak będziesz go karmić w nocy, może spać z nami, nie było czasu”. Nie było czasu? Cztery dni, kiedy mnie nie było, spędził na piciu z kolegami, a nie znalazł godziny na skręcenie kilku desek dla własnego dziecka? Z nadzieją, że chociaż będę mogła coś zjeść i wziąć leki, otworzyłam lodówkę. Znalazłam w niej jedynie otwarty słoik musztardy, światło i echo. Nie było chleba, nie było masła, nie było niczego, co mogłoby posilić kobietę po porodzie, która karmi piersią. On bawił się za pieniądze, które odkładaliśmy na start, a ja nie miałam nawet kromki chleba na kolację. Wtedy dotarło do mnie z całą mocą: dla niego narodziny dziecka to była okazja do imprezy, dla mnie − początek samotnego macierzyństwa. Koniec złudzeń o wspólnym rodzicielstwie Siedziałam na kanapie, na której jeszcze kilka godzin wcześniej ktoś pewnie chrapał, i karmiłam płaczącego synka. Mąż, widząc mój stan, zamiast przeprosić i wziąć się za sprzątanie, obraził się. Stwierdził, że jestem niewdzięczna i przesadzam, bo przecież każdy facet tak robi, że to tradycja. Tradycja, która polega na zostawieniu żony w najtrudniejszym momencie jej życia? Tradycja, która nakazuje zdemolować dom, do którego wprowadza się małe, bezbronne dziecko? Dziś mija kolejna doba. Sama posprzątałam salon, bo nie mogłam patrzeć na ten brud. Sama skręciłam to łóżeczko, płacząc z bólu i wściekłości, gdy każde dokręcenie śruby przypominało mi o mojej samotności. Mąż uważa, że już po sprawie i pyta, co na obiad. A ja patrzę na niego i nie widzę już mężczyzny, na którym mogę polegać. Widzę kogoś, kto w najważniejszym teście dojrzałości oblał na całej linii. Boję się pomyśleć, co będzie dalej. Czy każda trudność w naszym życiu będzie dla niego okazją do ucieczki w „świętowanie”? Moje zaufanie legło w gruzach. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Żałuję, że mąż był przy porodzie. Po wszystkim usłyszałam tylko 3 słowa i to był koniec naszego małżeństwa”
„Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Czy w dzisiejszych czasach Pierwsza Komunia Święta to wyłącznie sezon na koperty? Coraz częściej słyszymy historie, które pokazują, że dla dzieci liczy się przede wszystkim prezent. Czy naprawdę chcemy tak wychować najmłodsze pokolenie?
Do naszej redakcji napisała pani Halina, babcia 9-letniej dziewczynki, która przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta postanowiła podarować wnuczce coś symbolicznego i – jak sama podkreśla – „z duszą”. Reakcja dziecka kompletnie ją jednak zaskoczyła i, jak twierdzi, wiele mówi o tym, jak dziś wychowuje się dzieci. „Tylko książka?” – reakcja, która zabolała Ja już naprawdę nie poznaję tych czasów. Komunia kiedyś była czymś ważnym, przeżyciem, przyjęciem Pana Jezusa do serca, a nie porównywaniem, kto ile dostał. Ja od początku wiedziałam, że nie dam wnuczce pieniędzy. Nie dlatego, że mnie nie stać, tylko dlatego, że chciałam dać coś, co będzie miało znaczenie. Kupiłam jej piękne Pismo Święte – porządne wydanie, z dedykacją ode mnie. Napisałam kilka słów od serca, żeby miała pamiątkę na całe życie. Wręczyłam jej to po uroczystości, cała wzruszona. A ona nawet się specjalnie nie ucieszyła. Otworzyła, przekartkowała i rzuciła: „A koperta?”. Zamurowało mnie. Pytam, o co chodzi, a ona bez żadnego wstydu: „No pieniądze, są w środku czy nie?”. Powiedziałam, że to prezent, książka, coś ważnego. A ona zrobiła minę, jakbym jej dała coś bezwartościowego i tylko burknęła: „Czyli nic”. Naprawdę, aż się przeżegnałam, bo nie mogłam uwierzyć, co słyszę. „To nie dziecko jest winne” Dla mnie to nie jest normalne zachowanie. I nie, nie obwiniam dziecka. Dziecko mówi to, czego się nauczyło. Moja synowa od dawna powtarza, że „dzieci teraz mają inne potrzeby” i że „nie można ich ograniczać”. Efekt jest taki, że moja wnuczka żyje w przekonaniu, że wszystko jej się należy – najlepiej w kopercie. Słyszałam, jak przed Komunią rozmawiała z koleżankami, która ile dostanie, kto kupi telefon, kto hulajnogę elektryczną. To było dla niej najważniejsze, nie sama uroczystość. A jak zwróciłam uwagę synowej, że może warto z nią porozmawiać o sensie tego dnia, to usłyszałam, że „nie będziemy robić dziecku wyrzutów w takie święto”. Przepraszam bardzo, ale jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy ma się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół pieniędzy? „Zrobili ze mnie skąpą babcię” Najbardziej zabolało mnie to, że zamiast zwrócić uwagę dziecku, synowa jeszcze ją obroniła. Powiedziała, że „dziecko tylko zapytało” i że „nie ma w tym nic złego”. A ja poczułam się jak jakaś skąpa babcia, która nie dała koperty. Nikt nie docenił tego, że włożyłam w ten prezent serce, że chciałam przekazać coś ważnego. Dla nich liczy się tylko to, ile się dało. Powiem szczerze – zrobiło mi się przykro. Bo Komunia to nie urodziny ani święta, gdzie liczy się ilość prezentów. To powinien być moment refleksji, a nie rozliczeń. Jeśli tak dalej pójdzie, to niedługo dzieci będą rozczarowane nie tym, że nie przeżyły czegoś ważnego, tylko tym, że „za mało zarobiły” tego dnia. Smutne to wszystko. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji: Historia pani Haliny to kolejny głos w dyskusji o tym, jak bardzo zmienił się charakter Pierwszej Komunii Świętej. Coraz częściej mówi się o presji prezentów, porównywaniu się i oczekiwaniach finansowych, które zaczynają dominować nad duchowym wymiarem uroczystości. Pytanie tylko, czy to rzeczywiście „znak czasów”, czy raczej efekt decyzji dorosłych, którzy – świadomie lub nie – kształtują takie podejście u swoich dzieci. Zobacz także: „Na komunię dam córce sukienkę z second-handu i upiekę szarlotkę. Mam w nosie wymysły nowobogackich rodziców”
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
Kiedy ostatnio weszłam do szkoły mojej córki, poczułam się, jakbym trafiła na plan teledysku, a nie do instytucji, która ma wychowywać przyszłe pokolenia. Nie potrafię milczeć, gdy widzę, że osoby mające być autorytetem dla naszych dzieci, całkowicie zapomniały o tym, czym jest skromność i profesjonalny wizerunek.
Szanowna Redakcjo. Jestem matką dziesięcioletniej Julii i zawsze uczyłam ją, że szkoła to miejsce wyjątkowe − świątynia wiedzy, gdzie obowiązują pewne zasady, także te dotyczące wyglądu. Niestety, to, co widzę na korytarzach podstawówki mojej córki, przechodzi ludzkie pojęcie. Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom w głowach się przewraca i kompletnie pomylili profesje. Czy to naprawdę zbyt wiele wymagać, by pedagog wyglądał jak pedagog, a nie jak modelka z Instagrama czy bywalec salonu tatuażu? Szkoła to nie wybieg ani studio tatuażu Zacznę od pana od angielskiego, który jest nowym nabytkiem w naszej szkole. Człowiek ten ma obie ręce pokryte tatuażami − od nadgarstków aż po samą szyję. Kiedy widzę go latem w krótkim rękawku, mam ochotę odwrócić wzrok. Jak takie dziecko jak moja Julka ma czuć respekt do kogoś, kto wygląda jak postać z gangsterskiego filmu? Rozumiem, że czasy się zmieniają, że mamy wolność ekspresji, ale czy wszystko musi mieć swoje miejsce? Tatuaże kojarzą mi się z pewną subkulturą, a nie z kimś, kto ma wpajać dzieciom zasady gramatyki i dobrego wychowania. To samo dotyczy naszego nauczycielka WF-u − kolorowe tatuaże na ramionach i łydkach. Czy to teraz jakaś moda czy co? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, ale ja widzę, jak te dzieci na nich patrzą. Zamiast skupiać się na lekcji, podziwiają obrazki na przedramionach. To jest rozpraszające i, powiedzmy to głośno, po prostu niesmaczne w takim miejscu jak szkoła. Nauczyciel powinien budować swój autorytet wiedzą i postawą, a nie szokowaniem wyglądem. Jeśli ktoś decyduje się na tak radykalny wizerunek, powinien liczyć się z tym, że w pewnych zawodach po prostu on nie przystoi. Krótkie spódniczki i jaskrawe paznokcie to brak profesjonalizmu Jeszcze gorzej jest z panią od przyrody. Młoda dziewczyna, ambitna, nie przeczę, ale jej stroje są co najmniej niestosowne. Miniówki krótkie, do tego krzykliwe hybrydy w kolorze neonowego różu, długie rzęsy, przez które ledwo widzi na oczy, i mocny makijaż. Czy to jest szkoła, czy klub nocny? Ja przed wyjściem do biura trzy razy zastanawiam się, czy moja spódnica kończy się w odpowiednim miejscu, a przecież nie pracuję z dziećmi, których gust dopiero się kształtuje. Taki wygląd to dla mnie jasny komunikat: „Nie szanuję was, rodziców, ani waszych dzieci”. To jest po prostu brak wyczucia. Nauczycielka ma być wzorem dla dziewczynek. Czego uczy moją córkę? Że najważniejsze jest epatowanie wyglądem i podążanie za każdą modą, nawet tą najbardziej wyzywającą? Później dziwimy się, że nastolatki chcą się malować do szkoły i nosić kuse topy, skoro widzą, że ich własna pani nie ma żadnych zahamowań w tej kwestii. Gdzie podział się dawny szacunek do zawodu nauczyciela? Najbardziej boli mnie to, że ci sami ludzie najgłośniej krzyczą o braku szacunku ze strony uczniów. Ale szacunek, drodzy Państwo, trzeba sobie wypracować także godną prezencją. Kiedyś nauczyciel wchodził do klasy w garniturze lub eleganckiej garsonce i od razu było wiadomo, kto tu rządzi. Był dystans, była klasa. Dzisiaj te granice się zacierają. Nauczyciele chcą być kumplami dzieciaków, ubierają się jak one, zachowują się jak one. Dla mnie to prosta droga do upadku autorytetu. Jeśli nauczyciel nie potrafi dostosować swojego stroju do powagi miejsca pracy, to jak ma wymagać od ucznia, żeby ten przyniósł strój galowy na rozpoczęcie roku? To jest hipokryzja w czystej postaci. Chciałabym, żeby szkoła znów była miejscem, gdzie liczy się kultura osobista, a nie to, kto ma bardziej wymyślne paznokcie czy więcej dziar na ciele. Może jestem staroświecka, ale uważam, że pewne standardy powinny być niezmienne. Jeśli chcemy, by nasze dzieci wyrosły na poważnych ludzi, otaczajmy je dorosłymi, którzy potrafią zachować powagę. Z poważaniem, Angelika, mama Julki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Siedziałam przy stole, w końcu spokojna, z talerzem jedzenia i rodziną obok. Majówka, chwila oddechu przed maturami. Po przeczytaniu wiadomości naprawdę się zakrztusiłam.
Jestem nauczycielką języka polskiego, uczę w liceum. W tym roku pożegnałam się z moją klasą, po czterech latach. Każdy, kto choć trochę zna realia szkoły, wie, jak wygląda okres przed maturą – napięcie, powtórki, pytania, presja. A jeszcze jak się rozchodzi klasa, z którą się było przez 4 lata, to dochodzą dodatkowe emocje. Ale to, co wydarzyło się w majówkę, przekroczyło dla mnie wszystkie granice. „Może podeśle pani tematy?” SMS przyszedł od mamy jednego z uczniów. Osoby, którą dobrze znam – aktywna w radzie rodziców, zawsze „zaangażowana”, czasem aż za bardzo. Już sam fakt, że ktoś pisze do mnie w trakcie wolnego dnia, w długi weekend, był dla mnie co najmniej niestosowny. Przecież zakończenie roku już miałyśmy nawet. Ale to, co przeczytałam, naprawdę mnie zamurowało. „Dzień dobry, wiem, że to może nietypowe, ale może ma pani już tematy wypracowań na maturę? Bardzo by nam to pomogło :)”. Niby uśmiechnięta emotka, niby lekki ton, niby „tylko pytanie”. Tylko że ja naprawdę przez chwilę zastanawiałam się, czy to jest żart. A jeśli tak, to wyjątkowo nietrafiony. Bo co to w ogóle za pomysł? Granice, które przestały istnieć Zacznijmy od podstaw. Nauczyciele nie znają tematów maturalnych. Nie mamy do nich dostępu, nie dostajemy ich wcześniej, nie ma żadnych „przecieków”, które można by komuś „po znajomości” przekazać. To powinno być oczywiste. Ale nawet gdyby było inaczej – czy naprawdę ktoś uważa, że można tak po prostu napisać do nauczyciela w majówkę i poprosić o coś takiego? To nie jest pytanie o pracę domową. To nie jest prośba o wyjaśnienie materiału. To jest sugestia, że nauczyciel mógłby – nawet pół żartem – uczestniczyć w czymś, co ociera się o nieuczciwość. I to wysłane w czasie, który powinien być dla nas wszystkich czasem odpoczynku. Mam wrażenie, że granice całkowicie się zatarły. Że nauczyciel przestał być traktowany jak człowiek, który ma swoje życie, swój czas wolny, swoją przestrzeń. Stał się kimś, do kogo można napisać w każdej chwili, z każdym pytaniem – nawet najbardziej absurdalnym. „To tylko wiadomość” – naprawdę? Ktoś powie: „To tylko SMS, nic wielkiego”. Tylko że za tym „tylko” kryje się sposób myślenia, który naprawdę mnie niepokoi. Przekonanie, że wszystko da się załatwić, że zawsze można spróbować, że może akurat się uda. A jeśli nie – to przecież nic się nie stało. Tylko że się stało. Ten SMS pokazuje, jakie sygnały idą do dzieci. Że kombinowanie jest w porządku. Że można szukać skrótów. Że warto pytać o rzeczy, które nie powinny w ogóle przychodzić do głowy. A potem wymagamy od tych młodych ludzi uczciwości na egzaminach. Nauczyciel też ma prawo do majówki Nie odpisałam od razu. Szczerze mówiąc, nie miałam ochoty wchodzić w tę rozmowę. Byłam z rodziną, chciałam spędzić ten czas normalnie, bez szkoły, bez pracy, bez takich sytuacji. I chyba najbardziej zmęczyło mnie właśnie to – że nawet w takim momencie ktoś uznał, że może napisać, zapytać, „spróbować”. Nie, nie może. Nauczyciel też ma prawo do wolnego. Do majówki, do obiadu, do spokoju. I do tego, żeby nie dostawać wiadomości, które przekraczają granice zwykłej przyzwoitości. Bo naprawdę – są rzeczy, o które po prostu się nie pyta. Zobacz także: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
Brak pieniędzy nie jest najgorszy. Najbardziej boli mnie to, co widzę w oczach mojego dziecka, kiedy słucha opowieści innych dzieci. Wtedy czuję, że go zawodzę.
Mam 5-letniego syna. Chodzi do zwykłego, państwowego przedszkola. Nie dlatego, że tak wybrałam z przekonania czy ideologii, tylko dlatego, że na nic innego mnie nie stać. I choć rozum mówi mi, że to nie jest powód do wstydu, to serce podpowiada coś zupełnie innego. „Mamo, a ja kiedy pójdę na takie zajęcia?” W przedszkolu dzieci rozmawiają. To normalne. Opowiadają, gdzie były, co robiły, na jakie zajęcia chodzą. Jedno ma angielski trzy razy w tygodniu, drugie robotykę, trzecie basen, czwarte zajęcia z logopedą i jeszcze coś dodatkowego. Mój syn wraca i pyta: „Mamo, a ja też mogę iść na takie zajęcia?”. I ja za każdym razem czuję ścisk w gardle, bo wiem, że nie mogę powiedzieć „tak” tak po prostu. Muszę kombinować, tłumaczyć, odkładać temat, mówić, że „kiedyś”. Prawda jest taka, że nie mamy na to pieniędzy. Wakacje, które nie wyglądają jak z katalogu Najtrudniejszy jest temat wakacji. Kiedy inne dzieci opowiadają o samolotach, hotelach z basenem, morzu, górach i wyjazdach za granicę, mój syn mówi, że jedzie na wieś do dziadków. Wiem, że to nie jest nic złego. Wiem, że wieś, świeże powietrze, czas z dziadkami to coś wartościowego. Sama mam piękne wspomnienia z dzieciństwa. Ale jednocześnie czuję ukłucie wstydu. Bo wiem, że dla niego to nie jest wybór – to jedyna opcja. Nie stać nas na ferie zimowe, nie stać nas na wakacje w hotelu, czasem nawet weekendowy wyjazd jest problemem. Każdy taki plan to liczenie pieniędzy i zastanawianie się, z czego zrezygnować. Czuję się gorsza Najgorsze jest to porównywanie. Może nie powinnam, ale robię to cały czas. Widzę innych rodziców, którzy mogą zapewnić dzieciom więcej – więcej zajęć, więcej atrakcji, więcej możliwości. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy ja nie robię czegoś źle. Czy mój syn przez to nie straci. Czy kiedyś nie będzie miał do mnie żalu, że nie dostał tylu szans co inni. Bo dziś świat wygląda tak, jakby wszystko było inwestycją w dziecko. Każde zajęcia, każdy wyjazd, każdy kurs to „rozwój”, „szansa”, „lepsza przyszłość”. A ja nie jestem w stanie tego zapewnić. Czasem próbuję sobie tłumaczyć, że to nie jest najważniejsze. Że mój syn ma spokojny dom, uwagę, miłość, czas. Że czytamy razem książki, bawimy się, rozmawiamy. Że wakacje na wsi to nie gorsze wakacje, tylko inne. Ale potem przychodzi taki moment, jedno pytanie, jedno porównanie, jedno zdanie z przedszkola – i wszystko wraca. To poczucie, że mogłabym dać mu więcej, ale nie mogę. Że nie dlatego, że nie chcę. Tylko dlatego, że mnie nie stać. I chyba właśnie to boli najbardziej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Córka nie znosi malutkiej siostry, traktuje ją gorzej niż lalkę. To okropne, na czym ją przyłapałam”
Dzień, w którym przyłapałam moją starszą córkę na tym, co zrobiła malutkiej Malwince, zmienił wszystko w moim postrzeganiu macierzyństwa. Zrozumiałam wtedy z przerażeniem, że moja ukochana trzylatka nie tylko nie kocha swojej siostry, ale traktuje ją jak intruza, którego za wszelką cenę chce się pozbyć.
Dzień dobry, piszę do Was, bo czuję się jak najgorsza matka na świecie i kompletnie nie wiem, do kogo się zwrócić o pomoc. Moja starsza córka, Zuzia, ma trzy lata. Do niedawna była moim oczkiem w głowie, całym światem, jedynym dzieckiem, które dostawało sto procent mojej uwagi. Rok temu urodziła się Malwinka. Myślałam, że będzie jak w bajce − wspólne zabawy, miłość, opieka starszej siostry nad młodszą. Jakże się myliłam. Od dnia powrotu ze szpitala nasze życie zamieniło się w pole bitwy, a ja każdego dnia widzę w oczach Zuzi coś, czego nigdy nie spodziewałabym się u tak małego dziecka: czystą, niczym niepohamowaną nienawiść do własnej siostry. Gdy zazdrość o rodzeństwo przekracza granice bezpieczeństwa Wszystko zaczęło się niewinnie − od ignorowania małej, od zabierania jej zabawek, od udawania, że Malwinka w ogóle nie istnieje. Tłumaczyłam to sobie trudnym wiekiem, buntem dwulatka, a potem trzylatka. Staraliśmy się z mężem poświęcać Zuzi jak najwięcej czasu, wychodzić z nią samą, żeby nie czuła się odtrącona. Ale z każdym miesiącem było tylko gorzej. Zuzia zaczęła traktować Malwinkę gorzej niż lalkę. Lalkę rzuci w kąt i zapomni, a do siostry podchodzi tylko po to, żeby sprawić jej przykrość. Punkt krytyczny nastąpił wczoraj. Zostawiłam dziewczynki na sekundę w kojcu − Malwinka siedziała i bawiła się grzechotką, a Zuzia stała obok. Poszłam do kuchni tylko po wodę. Nagle usłyszałam pisk Malwinki, ale to nie był zwykły płacz, to był wrzask bólu. Wbiegłam do pokoju i zamarłam. Zuzia stała nad małą, trzymając ją z całej siły za kępkę włosów i ciągnąc. Widziałam twarz Zuzi − nie było na niej strachu, nie było wyrzutów sumienia. Była tam tylko zaciętość i jakaś dziwna satysfakcja. Gdy mnie zobaczyła, puściła włoski i jak gdyby nigdy nic powiedziała: „Ona zajmuje za dużo miejsca”. Dziecko traktuje siostrę jak intruza we własnym domu To, co zobaczyłam, złamało mi serce na milion kawałków. Malwinka ma teraz na główce czerwony ślad, a ja boję się zostawić je same nawet na mrugnięcie okiem. Zrozumiałam, że moja pierworodna córka nie może pogodzić się z utratą uprzywilejowanej pozycji. Dla niej Malwinka to złodziejka, która ukradła jej mamę, tatę i czas. Zuzia traktuje ją jak przedmiot, który psuje jej idealny świat. Czasem mam wrażenie, że ona czeka na moment, kiedy ta „lalka” się zepsuje i wreszcie zniknie z naszego domu. Próbowałam z nią rozmawiać, tłumaczyć, prosić. Czytałam książeczki o rodzeństwie, pokazywałam zdjęcia, gdy Zuzia była malutka. Nic nie działa. Każda moja próba przytulenia Malwinki kończy się histerią starszej córki. Ona potrafi podejść i celowo nadepnąć małej na rączkę, a potem patrzeć mi prosto w oczy. To jest okropne uczucie − bać się własnego dziecka. Bać się tego, do czego jest zdolna w swojej złości. Czuję się rozdarta między ogromną miłością do nich obu a przerażeniem, że w naszym domu rośnie mały tyran, który nie potrafi współczuć słabszemu stworzeniu. Jak poradzić sobie z agresją u małego dziecka? Najbardziej boli mnie to, że przez tę sytuację zaczynam czuć niechęć do Zuzi. Wiem, to brzmi strasznie, ale jak mam kochać dziecko, które sprawia ból bezbronnemu niemowlakowi? Każda taka sytuacja sprawia, że instynktownie chcę chronić Malwinkę przed „atakiem” siostry, a to tylko pogarsza sprawę, bo Zuzia widzi, że znów skupiam się na młodszej. To błędne koło, z którego nie widzę wyjścia. Czy to minie? Czy te dziewczynki kiedykolwiek będą się kochać? Zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd. Może za bardzo ją rozpieszczałam? Może powinnam była przygotować ją inaczej na narodziny siostry? Teraz każda minuta w domu to ogromne napięcie. Nie mogę się cieszyć macierzyństwem, bo zamiast radości mam w głowie ciągłą analizę: „Gdzie jest Zuzia? Co ona teraz knuje? Czy Malwinka jest bezpieczna?”. To życie w wiecznym stresie. Jeśli któraś z mam przechodziła przez coś podobnego, proszę, powiedzcie mi, że to tylko etap. Bo na razie mam ochotę tylko płakać i krzyczeć z bezsilności, patrząc, jak moja rodzina, zamiast być oazą spokoju, staje się miejscem, gdzie miłość walczy z nienawiścią. Marta, mama Zuzi i Malwinki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”