„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą matką, choć system kazał mi być tylko twoją babcią. Ukrywam to, bo nie chcę, żebyś dorastała w poczuciu, że byłaś niechcianym dzieckiem”. Ból, który rozdarł mi serce, czyli zderzenie z rodzinnym kłamstwem Zamurowało mnie. Poczułam, jak powietrze ulatuje z moich płuc, a ściany pokoju zaczynają się na mnie zapadać. Przez całe życie wierzyłam w rodzinną legendę o tym, jak moja mama ciężko pracowała na nasz byt, dlatego nie mogła być blisko. Wspierałam ją, usprawiedliwiałam jej chłód i wieczną nieobecność. Tymczasem prawda była potworna − byłam dla niej tylko luksusowym gadżetem, zabawką, która miała zatrzymać męża, a gdy ten odszedł, zostałam porzucona jak zbędny mebel. Całe moje dzieciństwo, każde wspomnienie ciepłego rosołu, zapachu ciasta drożdżowego i czułych uścisków − to wszystko była miłość mojej babci, która dobrowolnie zgodziła się na rolę tej drugiej, byle tylko chronić moją psychikę przed prawdą o egoizmie własnej córki. Babcia Maria do końca swoich dni udawała przed całym światem, że wszystko jest w porządku. Pozwalała mojej mamie przyjeżdżać raz w miesiącu, przywozić drogie prezenty i robić sobie ze mną zdjęcia, które potem dumnie pokazywała znajomym z pracy. Koniec z teatrem pozorów − wybieram prawdę Wieczorem zadzwoniłam do mojej mamy. Przyszła do mnie, elegancka jak zawsze, pachnąca drogimi perfumami. Gdy położyłam przed nią bordowy notes z rozciętymi stronami, jej idealna twarz natychmiast stężała. Nie zalała się łzami, nie zaczęła przepraszać. Spojrzała na mnie z chłodnym dystansem i powiedziała: „I tak byś się kiedyś dowiedziała. Maria zawsze była zbyt sentymentalna. Dałam ci dobre życie, opłaciłam studia, czego jeszcze ode mnie chcesz?”. W tym jednym momencie poczułam, jak opada ze mnie cały ciężar żalu. Zrozumiałam, że ta kobieta nigdy nie była i nie będzie moją matką. Matką była ta skromna starsza pani w kwiecistym fartuchu, która zmarła w szpitalu, trzymając mnie za rękę. Jej genów nie mam, ale to jej serce bije we mnie każdego dnia. Babcia Maria nie tylko uratowała mnie przed domem dziecka, ale podarowała mi najpiękniejsze, bezpieczne dzieciństwo, ukrywając swój własny ból na dnie szafy, zaszyty białą nicią. Wróciłam do notesu babci. Przejrzałam go raz jeszcze i na samej okładce dopisałam: „Dziękuję ci, Mamo Mario. Twoja baśń była prawdziwa”. Dziś już nie płaczę z żalu. Płaczę ze wzruszenia nad ogromem miłości, jakiej doświadczyłam od kobiety, która dla mnie zrezygnowała z własnej dumy. Geny to tylko biologia, ale prawdziwa miłość to decyzja, którą babcia podejmowała każdego poranka, gdy budziła mnie do szkoły. Zobacz też: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że dorosły człowiek obok reaguje na jego podstawowe potrzeby. Ten widok uświadomił mi, że pod płaszczykiem nowoczesnego marketingu kryje się zwyczajna znieczulica i brak chęci do wykonywania najprostszych czynności opiekuńczych, które powinny być fundamentem pracy w każdym przedszkolu. Reakcja opiekunek na skargę zwaliła mnie z nóg Kiedy z zapłakaną buzią i córką za rękę weszłam do sali, by natychmiast wyjaśnić tę sytuację z wychowawczynią grupy, spotkałam się z lodowatym murem i kompletnym brakiem zrozumienia. Pani nauczycielka z wyższością i kpiącym uśmiechem stwierdziła, że brudne dziecko to przecież szczęśliwe dziecko, a ślady na buzi są dowodem na to, że Maja świetnie bawiła się na zajęciach plastycznych i chętnie zjadła cały obiad. Czy te kobiety naprawdę nie widzą różnicy między radosnym ubrudzeniem się podczas kreatywnej zabawy a trzymaniem dziecka w zaschniętym brudzie przez całe popołudnie bez żadnej reakcji? Usłyszałam też, że w grupie jest piętnaścioro dzieci i panie nie są w stanie biegać za każdym z chusteczką nawilżaną po każdym kęsie jedzenia czy malowaniu. To jest bezczelność, bo w prywatnej placówce za takie czesne stosunek liczby opiekunów do dzieci powinien gwarantować, że nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w takim stanie. Ta odpowiedź pokazała mi, że dla tych pań moje dziecko to tylko kolejny numer na liście obecności, a zasłanianie się modnymi hasłami o swobodnym rozwoju to zwyczajna wymówka dla własnego lenistwa i braku profesjonalizmu. Gdzie kończy się swoboda zabawy a zaczyna brak szacunku dla dziecka Wiem, że dzisiejsza psychologia promuje dawanie dzieciom pełnej wolności, pozwalanie na brudzenie się i doświadczanie świata wszystkimi zmysłami, co w pełni popieram podczas naszych domowych zabaw w ogrodzie. Jednak istnieje bardzo wyraźna granica między swobodną ekspresją twórczą a totalnym ignorowaniem podstawowych zasad higieny i estetyki, która chroni godność młodego człowieka. Dziecko z całą buzią umazaną jedzeniem staje się obiektem żartów w grupie i uczy się, że dyskomfort fizyczny to coś normalnego, na co dorosły nie reaguje pomocą. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje skarby do podobnych luksusowych miejsc − nie dajmy sobie wmówić, że wymaganie czystości i dbałości o nasze dzieci to przewrażliwienie i staroświeckie podejście. Mądra opieka polega na tym, by po skończonym malowaniu czy obiedzie zaprowadzić malucha do łazienki, pomóc mu umyć rączki oraz buzię i podać czyste ubranko, jeśli zaszła taka potrzeba. Ja do tego przedszkola zaufania już nie mam i zamierzam natychmiast przenieść Maję w miejsce, gdzie słowo opieka oznacza realne działanie i szacunek, a nie tylko ładne hasło na kolorowej stronie internetowej. Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
Czy panna młoda ma prawo wyrzucić z wesela najbliższą rodzinę, która złamała zakaz przyprowadzania dzieci? Przeczytaj pełen emocji list kobiety, która nie miała litości dla swojej bratowej i wyprosiła ją z przyjęcia po tym, jak jej pociechy o mało nie doprowadziły do wypadku podczas pierwszego tańca.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was na fali ogromnych emocji i wciąż trzęsą mi się ręce, gdy przypominam sobie sceny z mojego własnego przyjęcia weselnego, które odbyło się w ostatnią sobotę. Zdecydowałam się opisać tę historię, ponieważ moja bratowa zrujnowała najpiękniejszy dzień w moim życiu, bezczelnie ignorując moją wielomiesięczną prośbę, przez co musiałam podjąć drastyczną decyzję i po prostu wyrzucić ją z hucznej zabawy razem z jej rozwrzeszczanymi dziećmi. Od samego początku planowania ślubu razem z mężem mówiliśmy głośno i wyraźnie, że nasze wesele organizujemy wyłącznie dla osób dorosłych, ponieważ zależało nam na eleganckim klimacie, głośnej muzyce do białego rana i zabawie bez potykania się o biegające maluchy. Informacja ta znalazła się na każdym zaproszeniu, rozmawialiśmy o tym z każdym osobiście, a bratowa kiwała głową ze zrozumieniem, zapewniając, że bez problemu znajdzie opiekę do swoich pociech. Niestety, w dniu ślubu, tuż po wejściu na salę weselną, przeżyłam najprawdziwszy szok, widząc moją bratową dumnie kroczącą w stronę stolika z już płaczącym niemowlęciem na rękach i czteroletnim, rozbieganym synkiem, który od pierwszej sekundy zaczął zrzucać dekoracje z krzeseł. Ta kobieta z premedytacją uznała, że nasze zasady jej nie obowiązują, kompletnie niszcząc moje nerwy i zmuszając mnie do stoczenia bitwy, której finału na pewno długo nie zapomni. Bezczelne łamanie zasad i weselny chaos od samego progu To, co działo się przez pierwsze dwie godziny wesela, przechodziło ludzkie pojęcie i skutecznie odbierało mi jakąkolwiek radość z bycia panną młodą. Niemowlak płakał i krzyczał przy każdym głośniejszym dźwięku muzyki, a starszy chłopiec biegał między tańczącymi parami, wylewając napoje na parkiet i ciągnąc kelnerów za serwety. Moja bratowa z absolutnym spokojem piła drinka, udając, że nie widzi krzywych spojrzeń innych gości i absolutnej wściekłości na mojej twarzy. Kiedy podczas naszego oficjalnego, pierwszego tańca, nad którym pracowaliśmy z mężem przez pół roku, jej czteroletni syn wbiegł prosto przed nas, niemal doprowadzając do bolesnego upadku, w sali zapadła lodowata cisza. Poczułam wtedy, jak wzbiera we mnie krew i zrozumiałam, że jeśli teraz nie zareaguję, to ta samolubna kobieta zamieni moje eleganckie przyjęcie w darmowy plac zabaw i chaos. Bratowa zignorowała moje prośby o uspokojenie dzieci, rzucając jedynie złośliwie, że przecież to rodzina i powinnam odpuścić w tak wyjątkowym dniu. Krótka rozmowa i stanowcza decyzja panny młodej Po tym incydencie na parkiecie nie wytrzymałam, poprosiłam świadkową, by wezwała bratową na stronę, do hotelowego korytarza, z dala od oczu reszty biesiadników. Powiedziałam jej prosto w oczy, bardzo spokojnym, ale twardym głosem, że jej obecność na moim weselu właśnie dobiegła końca, ponieważ nie potrafi uszanować moich granic. Bratowa zaczęła krzyczeć, wyzywać mnie od bezdusznych potworów i egoistek, twierdząc, że nie mam prawa wyrzucać jej z rodzinnej imprezy tylko przez to, że dzieci trochę hałasują. Moja decyzja była jednak nieodwołalna − skinęłam na menedżera sali, który podszedł z przygotowanymi już rzeczami mojej bratowej i bardzo kulturalnie, ale stanowczo wskazał jej drzwi wyjściowe oraz zamówioną przeze mnie taksówkę. Widok jej miny, gdy zrozumiała, że nie żartuję i naprawdę zostaje wyproszona w połowie obiadu, był wart każdego stresu, jaki przez nią przeszłam tego wieczoru. Pożałowała swojej bezczelności w ułamku sekundy, a gdy zatrzasnęły się za nią drzwi, na sali w końcu zapanował spokój i radosna atmosfera, na jaką zasługiwaliśmy razem z mężem i wszystkimi zaproszonymi gośćmi. Rodzinna wojna po weselu i obrona własnych granic Wiem, że w oczach części rodziny, zwłaszcza teściowej, stałam się teraz tą najgorszą, która wywołała gigantyczny skandal i podzieliła bliskich na dwa zwalczające się obozy. Telefon mojego męża jest pełny wiadomości o tym, jak mogłam tak potraktować matkę z małymi dziećmi i upokorzyć ją przed obcymi ludźmi. Ja jednak nie żałuję tej decyzji, bo uważam, że bycie rodziną nie zwalnia nikogo z obowiązku posiadania dobrych manier i szacunku do cudzych marzeń oraz ciężko zarobionych pieniędzy. Apeluję do wszystkich panien młodych, które boją się stawiać granice w obawie przed rodzinnym fochem − nie bójcie się walczyć o swój dzień i swoje zasady. Jeśli ktoś bezczelnie przynosi swoje nieogarnięte życie w środek Waszego święta, z premedytacją niszcząc Wasz spokój, macie pełne prawo pokazać mu, gdzie są drzwi. Moja bratowa dostała bolesną lekcję, że nowoczesne macierzyństwo i zasłanianie się dziećmi nie daje licencji na totalny brak kultury i lekceważenie innych ludzi. Monika Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten pełen silnych emocji list, który dotyka jednego z najbardziej zapalnych tematów w branży ślubnej - obecności najmłodszych na weselach. Decyzja o organizacji przyjęcia wyłącznie dla dorosłych zawsze budzi skrajne emocje, a sytuacja, którą Pani opisała, pokazuje, jak bolesne może być zderzenie odmiennych oczekiwań w gronie najbliższej rodziny. Jako redakcja rozumiemy, że ślub i wesele to wyjątkowe wydarzenie, które wiąże się z ogromnymi kosztami, wielomiesięcznymi przygotowaniami i prawem pary młodej do zaplanowania wieczoru według własnej wizji. Jasne sformułowanie oczekiwań na zaproszeniach powinno być dla gości drogowskazem, a ignorowanie takich próśb bez wcześniejszego uprzedzenia i próby dialogu trudno uznać za komfortowe dla organizatorów. Z drugiej strony warto spojrzeć na ten problem z perspektywy rodzinnego kompromisu i długofalowych relacji: Trudności logistyczne rodziców. Znalezienie zaufanej opieki do niemowlęcia i przedszkolaka w weekend bywa dla rodziców ogromnym wyzwaniem. Czasami decyzja o przyjściu z dziećmi − choć niefortunna i samowolna − wynika z desperackiej chęci bycia obecnym w ważnym dla rodziny dniu, a nie ze złośliwości. Waga drastycznych środków. Wyproszenie gościa w trakcie wesela to krok ostateczny, który niemal zawsze kładzie się cieniem na przyszłych relacjach rodzinnych. Czy w tej sytuacji zabrakło wcześniejszej, spokojnej rozmowy tuż przed wejściem na salę, która pozwoliłaby uniknąć tak gwałtownego finału na oczach innych biesiadników? Alternatywne rozwiązania. Wiele par, chcąc uniknąć podobnych konfliktów, decyduje się na zatrudnienie profesjonalnego animatora na pierwsze godziny wesela. Pozwala to dzieciom na bezpieczną zabawę w osobnym kąciku, a rodzicom na swobodne świętowanie wraz z młodą parą. Postawienie tak twardych granic z pewnością wymagało od Pani dużej odwagi, jednak wygaszenie powstałego w ten sposób konfliktu rodzinnego będzie teraz wymagało jeszcze większej dojrzałości i gotowości do rozmowy z obu stron. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie, że dom to jej najbezpieczniejsza baza. Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi i wspólnego lenistwa, a nie kolejnych zorganizowanych zajęć według narzuconego z góry grafiku w dusznym budynku. Macierzyństwo to odpowiedzialność za wspólny czas, a nie wieczna ucieczka Często słyszę od innych kobiet argument, że one muszą odpocząć, że dziecko w domu to wieczna awantura i że przedszkole zapewnia maluchowi lepszą rozrywkę niż nudząca się mama. To jest dla mnie przerażający dowód na kryzys współczesnego rodzicielstwa, w którym własna pociecha staje się problemem i ciężarem, od którego trzeba uciec za wszelką cenę. Jeśli nie potrafimy spędzić z własnym dzieckiem dwóch tygodni na wsi, na spacerach po lesie czy na wspólnym budowaniu zamków z piasku, to znaczy, że coś poszło bardzo nie tak w naszych relacjach. Dziecko uczy się nas, a my uczymy się jego właśnie wtedy, gdy zdejmujemy z siebie maski zagonionych pracowników i stajemy się po prostu rodziną bez planu na kolejną godzinę. Moja córka rozkwita latem, staje się odważniejsza, więcej mówi i widzę, jak bardzo potrzebuje mojej bliskości, którą aż chłonie. Nie zamienię tych chwil na żaden przedszkolny dyżur. Przestańmy traktować dzieci jak projekt do oddelegowania instytucjom Apeluję do wszystkich mam, które bezrefleksyjnie podpisują deklaracje na letnie dyżury: zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie, co jest naprawdę ważne dla Waszych dzieci. Szkoła i przedszkole to wspaniałe instytucje, ale one nie mogą zastąpić dziecku matczynego ciepła i poczucia, że jest się chcianym i ważnym członkiem rodziny, a nie tylko obowiązkiem do odhaczenia w kalendarzu. Mądre macierzyństwo wymaga od nas czasami rezygnacji z własnego komfortu, z idealnego porządku w domu czy z dodatkowych zarobków na rzecz tego jednego, cichego popołudnia na kocu w ogrodzie. Zamiast szukać kolejnych miejsc, gdzie można bezpiecznie zostawić dziecko, zacznijmy uczyć się cieszyć ich obecnością, ich śmiechem i tym pięknym, brudnym od lodów latem. Ja z dumą mówię, że lipiec i sierpień spędzam z córką w domu, bo to mój świadomy wybór i największy przywilej, z którego nie zrezygnuję dla żadnej kariery. Pokażmy naszym dzieciom, że są dla nas darem, a nie balastem, bo miłość mierzy się czasem, który jesteśmy w stanie im podarować wtedy, gdy najbardziej tego potrzebują. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty półkolonii i opieki w dni wolne rujnują budżet Druga fala załamania przyszła, gdy zaczęłam dzwonić i sprawdzać ceny zorganizowanych form opieki, takich jak półkolonie czy osiedlowe klubiki, które rzekomo mają ratować rodziców w czasie tych wiecznych przerw w nauce. Za pięć dni pobytu dziecka w placówce od godziny ósmej do szesnastej prywatne firmy żądają teraz kwot, które przyprawiają o zawrót głowy i sprawiają, że człowiek zaczyna zarabiać jedynie na opłacenie opieki nad własnym potomstwem. Przy dwójce dzieci jeden tydzień takich ferii zimowych czy letnich to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych, a przecież musimy jeszcze zapłacić czynsz, ratę kredytu hipotecznego i zrobić coraz droższe zakupy spożywcze. Państwo polskie z jednej strony zachęca kobiety do aktywności zawodowej i powrotu na rynek pracy, a z drugiej strony bezczelnie rzuca nam kłody pod nogi w postaci 187 dni, kiedy system edukacji po prostu umywa ręce od opieki nad uczniami. Szkoła musi dostosować się do współczesnego życia rodzin Proszę Redakcję o wywołanie głośnej i odważnej dyskusji na temat konieczności gruntownej reformy organizacji roku szkolnego, ponieważ obecny system to archaiczny relikt przeszłości, który kompletnie nie pasuje do współczesnego świata. Dlaczego budynki szkolne, świetlice, boiska i sale gimnastyczne stoją puste i bezużyteczne przez tyle miesięcy w roku, skoro mogłyby służyć jako bezpieczne miejsca bezpłatnych dyżurów opiekuńczych dla dzieci pracujących rodziców? Dzieci wcale nie potrzebują tylu dni wolnego, bo po każdym dłuższym rozbracie z klasą wracają do ławek rozkojarzone, przebodźcowane i z wielkimi zaległościami, które potem i tak my, rodzice, musimy nadrabiać z nimi po nocach w domach. Mam nadzieję, że ktoś w końcu pomyśli o nas − zmęczonych, zagonionych i bezradnych rodzicach, którzy chcą po prostu uczciwie pracować, nie martwiąc się przy tym o to, co zrobić w tym czasie z dziećmi. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
Myślałam, że jesteśmy idealną, szczęśliwą rodziną. Jeden stary rysunek mojego synka, schowany na dnie szafy, pokazał mi, jak bardzo się myliłam. Gdy pod światło zobaczyłam, co mąż kazał mu zamazać, zabrakło mi tchu.
Przez siedem lat żyłam w sterylnej, idealnej bajce, którą sama sobie utkałam z codziennych radosnych uśmiechów mojego synka i troskliwości męża. Wystarczyło jednak jedno deszczowe popołudnie i stary szkolny album, bym zrozumiała, że pod tą piękną fasadą kryła się tajemnica, która mogła doprowadzić do niewyobrażalnej tragedii, podczas gdy ja żyłam w błogiej nieświadomości. Wciąż nie potrafię powstrzymać płaczu, a moje serce kołacze się w piersi jak oszalałe. Wszystko wydarzyło się wczoraj, gdy mój siedmioletni syn, Kubuś, poszedł do szkoły, a ja postanowiłam w końcu uporządkować kartony na dnie szafy w sypialni. Znalazłam tam jego album z rysunkami z przedszkola. Przeglądałam te koślawe domki, słoneczka i autka, uśmiechając się pod nosem, aż dotarłam do rysunku zrobionego rok temu, na przełomie zimy i wiosny. Przedstawiał naszą trójkę − mnie, mojego męża Tomka i Kubusia. Jednak w rogu kartki, tuż obok postaci taty, znajdowała się wielka, brzydka plama zrobiona grubą warstwą białego korektora biurowego. Wyglądało to tak, jakby dziecko chciało coś tam rozpaczliwie wymazać. Biała plama na rysunku siedmiolatka, czyli ślad, który zaczął parzyć Zaczęłam przyglądać się tej kartce pod światło. Korektor był stary, zaczął się łuszczyć. Z czystej, babskiej ciekawości wzięłam mały pilniczek i zaczęłam delikatnie, milimetr po milimetrze, zdrapywać białą warstwę. Spodziewałam się tam zobaczyć nabazgranego potwora albo nieudaną próbę narysowania psa. Gdy spod bieli wyłonił się czarny kształt, w pokoju zapadła tak przerażająca cisza, że słyszałam bicie własnego serca. Kubuś narysował tam wielki samochód z pękniętą szybą, a obok postać taty, który trzymał się za głowę. Pod spodem, dziecięcym pismem, było napisane: „Sekret taty i Kubusia. Mama ma nie wiedzieć”. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Moje myśli natychmiast cofnęły się o rok, do lutego, kiedy mój mąż wrócił wieczorem z synem z sanek. Pamiętam, że Tomek był wtedy dziwnie blady, a na boku naszego auta zobaczyłam potężne wgniecenie. Mąż tłumaczył mi ze stoickim spokojem, że na parkingu pod lasem ktoś w nich cofnął, gdy oni zjeżdżali z górki, a on sam ma ból głowy, bo chyba przewiało go na mrozie. Uwierzyłam mu. Przecież Tomek to chodząca odpowiedzialność, najlepszy mąż i ojciec. Dlaczego więc kazał dziecku zamazać ten wypadek korektorem i zmusił je do milczenia? Męski pakt milczenia, który o mało nie doprowadził do tragedii Gdy Kubuś wrócił ze szkoły, usiadłam z nim na dywanie i pokazałam mu rysunek. Na widok zdrapanego korektora moje małe dziecko wybuchło tak strasznym, spazmatycznym płaczem, że aż zaczęło się krztusić. Wtulił się we mnie i przez łzy wyznał prawdę, którą nosił w swoim małym serduszku przez równe dwanaście miesięcy. Tamtego dnia pod lasem nie było żadnego obcego kierowcy. Mąż, chcąc zaimponować synowi, postanowił zrobić na zaśnieżonej leśnej drodze tak zwany kontrolowany poślizg. Stracił panowanie nad kierownicą i z impetem uderzyli w drzewo. Szyba pękła, a Tomek uderzył głową w kierownicę tak mocno, że na chwilę stracił przytomność. Kubusiowi nic się nie stało, ale przeżył potworny horror, myśląc, że jego tacie coś się stało. Gdy Tomek odzyskał świadomość, zamiast wezwać pogotowie, błagał zapłakanego siedmiolatka: „Kubuś, jeśli powiesz mamie, ona pęknie z żalu i nas zostawi. To nasz męski sekret, musimy chronić mamusię”. Później w domu Tomek dał synowi korektor i patrzył, jak mały zamazuje prawdę. Cena za święty spokój, czyli jak odbudować zaufanie w rodzinie Siedziałam na podłodze, tuląc mojego syna, i czułam, jak wzbiera we mnie gigantyczna wściekłość na męża. Nie dlatego, że miał wypadek − wypadki się zdarzają. Ale dlatego, że zrobił z naszego siedmioletniego dziecka zakładnika swojego błędu i tchórzostwa! Wpędził syna w potworne poczucie winy i zmusił do okłamywania jedynej osoby, która powinna być dla niego ostoją bezpieczeństwa. Kubuś przez rok budził się w nocy z krzykiem, a ja myślałam, że to przez szkołę. A on po prostu dźwigał ciężar tajemnicy, która była ponad siły jego małej psychiki. Wieczorem, gdy Tomek wrócił z pracy, położyłam rysunek na stole. Nie krzyczałam. Pokazałam mu zdrapany korektor i zapłakane oczy naszego syna, który w końcu mógł spokojnie zasnąć, wiedząc, że mama już wie. Mąż usiadł na krześle i ukrył twarz w dłoniach, a spod jego palców zaczęły płynąć łzy. − Bałem się, że mnie znienawidzisz, że uznasz mnie za nieodpowiedzialnego ojca − szeptał. Droga do wybaczenia będzie bardzo długa. Zrozumiałam, że w dążeniu do bycia idealnym rodzicem mężczyźni potrafią popełnić błędy, które niszczą emocjonalnie ich własne dzieci. Prawda, nawet ta najgorsza i najbardziej bolesna, jest tysiąc razy lepsza niż sterylne kłamstwo z korektora. Dzisiaj mój syn śpi spokojnie, a ja wiem jedno − w moim domu nie ma już miejsca na żadne męskie sekrety. Bo miłość, która boi się prawdy, nie jest żadną miłością. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Darmowe obiady w szkołach? „To wstyd, jeśli matka nie gotuje w domu”
Uważam, że pomysł darmowych posiłków w szkole to ogromny błąd, który promuje lenistwo, zdejmuje z rodziców odpowiedzialność za własne potomstwo i sprawia, że zaczynamy zapominać o fundamentalnych wartościach rodzinnych.
Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu zapach domowego, ciepłego posiłku był symbolem miłości, troski i bezpieczeństwa, a nie jakimś przykrym obowiązkiem, który można bezdusznie zrzucić na szkolną stołówkę. Dzisiaj, jako mama dwójki dzieci, nie wyobrażam sobie dnia, w którym moje maluchy wróciłyby ze szkoły najedzone masową, bezosobową zupą ze wspólnego kotła, podczas gdy w domu na stole nie czekałby na nie świeży obiad ugotowany moimi własnymi rękami. Dla mnie to jest po prostu wielki wstyd, jeśli dorosła, sprawna kobieta nie potrafi lub po prostu nie chce ugotować porządnego posiłku dla własnej rodziny, czekając, aż państwo zrobi to za nią za darmo. Finansowanie obiadów wszystkim uczniom z naszych podatków to tworzenie społeczeństwa roszczeniowego, w którym rodzice stają się jedynie pionkami, a nie prawdziwymi opiekunami dbającymi o domowe ognisko. Domowy obiad to fundament i najpiękniejsza tradycja każdej rodziny Nie rozumiem, dlaczego współczesny świat próbuje nam wmówić, że codzienne gotowanie dla dzieci to udręka i strata czasu, którą należy jak najszybciej wyeliminować za pomocą państwowych dotacji. Wspólne jedzenie posiłku po powrocie ze szkoły to najważniejszy moment naszego dnia, czas, kiedy siadamy razem przy stole, rozmawiamy o ocenach, o problemach w klasie i po prostu jesteśmy blisko siebie. Posiłek przygotowany przez mamę ma zupełnie inny smak, bo stoi za nim uwaga, znajomość smaków własnego dziecka i chęć podarowania mu tego, co najlepsze i najzdrowsze. Szkolna stołówka, choćby nie wiem jak nowoczesna, nigdy nie zastąpi dziecku ciepła rodzinnego domu i poczucia, że ktoś na nie czekał z ciepłą zupą. Darmowe obiady dla każdego, bez względu na to, czy rodzice zarabiają mało, czy pękają od nadmiaru gotówki, to odbieranie nam tej pięknej tradycji i sprowadzanie matki do roli kogoś, kto tylko rano wypycha dziecko za drzwi. Jeśli od małego będziemy uczyć dzieci, że jedzenie dostaje się w szkole z automatu, to wyrosną one w przekonaniu, że dom to tylko sypialnia, a rodzina nie musi o siebie nawzajem dbać w tak podstawowych sprawach jak codzienne wyżywienie. Finansowanie posiłków bogatym to niesprawiedliwość społeczna Kolejną kwestią, która budzi mój głęboki sprzeciw, jest absurdalne założenie, że darmowe posiłki miałyby przysługiwać absolutnie każdemu uczniowi, bez względu na status materialny jego rodziców. Rozumiem i w pełni popieram pomoc dzieciom z rodzin ubogich, wielodzietnych czy tych, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej − im państwo ma obowiązek pomóc, by żadne dziecko w Polsce nie chodziło głodne. Ale dlaczego z moich ciężko zarobionych pieniędzy i podatków mają być opłacane obiady dla dzieci lokalnych biznesmenów, dyrektorów korporacji czy ludzi, którzy bez problemu mogą pozwolić sobie na prywatnego kucharza? To jest rażąca niesprawiedliwość i marnowanie publicznych środków, które zamiast na modernizację sal, lepsze podręczniki czy wyższe pensje dla nauczycieli, pójdą na darmowe kotlety dla rodzin, które tego wsparcia w ogóle nie potrzebują. Jeśli kogoś stać na drogie wakacje, nowoczesny samochód i markowe ubrania dla dziecka, to stać go również na opłacenie szkolnego abonamentu obiadowego lub po prostu na zrobienie zakupów i ugotowanie posiłku w domu. Państwo nie powinno wyręczać zamożnych ludzi z ich podstawowych obowiązków rodzicielskich, bo to prowadzi do sytuacji, w której bogaci stają się jeszcze bardziej roszczeniowi, a budżet oświatowy pęka w szwach od nieprzemyślanych wydatków. Powrót do odpowiedzialności za wychowanie własnych dzieci Musimy w końcu głośno powiedzieć, że bycie rodzicem to nie jest tylko dawanie życia, ale przede wszystkim codzienna, ciężka praca, której elementem jest dbanie o to, co nasze dzieci jedzą. Jeśli matka ma czas na przeglądanie internetu, zakupy w galerii czy spotkania z koleżankami, a twierdzi, że nie ma godziny na ugotowanie rosołu czy upieczenie kurczaka, to dla mnie jest to zwyczajne lenistwo i brak odpowiedzialności. Przestańmy szukać wymówek w braku czasu i nowoczesnym stylu życia, bo nasze prababki pracowały fizycznie w polu, nie miały blenderów ani zmywarek, a na stole zawsze stał ciepły posiłek dla całej gromadki dzieci. Mądre wychowanie polega na uczeniu dzieci szacunku do pracy rodziców, do wysiłku włożonego w przygotowanie posiłku i do wartości, jakie niesie ze sobą wspólny domowy stół. Nie dajmy się zwariować i nie pozwólmy, by szkoła przejęła każdą sferę życia naszych dzieci, bo na końcu obudzimy się w świecie, w którym instytucje państwowe będą robić wszystko, a rola rodzica ograniczy się do płacenia rachunków. Brońmy tradycji domowego gotowania, bo to właśnie z tych prostych, codziennych gestów rodzi się najsilniejsza więź, której żaden darmowy szkolny posiłek nigdy nie będzie w stanie zastąpić. Mama Asia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastrukturę, boiska, sale gimnastyczne i świetlice, które mogłyby służyć dzieciom przez cały lipiec i sierpień, gdyby tylko kadra pedagogiczna zeszła na ziemię i zaczęła pracować tak jak reszta społeczeństwa. Dwa miesiące wolnego dla nauczycieli to niesprawiedliwy relikt przeszłości Nie rozumiem, dlaczego zawód nauczyciela ma być traktowany w tak wyjątkowy, uprzywilejowany sposób, skoro inne branże również wiążą się z ogromnym stresem i odpowiedzialnością. Lekarze, pielęgniarki, urzędnicy czy pracownicy korporacji pracują przez cały rok, mając do dyspozycji standardowy urlop, i nikt nie zamyka szpitali czy urzędów na dwa miesiące, bo kadra musi odpocząć. Nauczyciele często narzekają na swoje zarobki i warunki pracy, ale milczą, gdy temat schodzi na wolne soboty, ferie zimowe, przerwy świąteczne i gigantyczne wakacje. Gdyby w szkołach wprowadzono system dyżurów wakacyjnych, na wzór tego, jak działają przedszkola publiczne, problem opieki przestałby istnieć dla tysięcy polskich rodzin. Pedagodzy mogliby wymieniać się na dyżurach, pracując na przykład przez trzy tygodnie lata, co w żaden sposób nie odebrałoby im prawa do normalnego, miesięcznego wypoczynku. Resztę czasu spędzaliby na prowadzeniu zajęć opiekuńczo-wychowawczych, grach zespołowych czy wyjściach do kina z dziećmi, które zamiast nudzić się przed ekranem telewizora, miałyby zapewniony bezpieczny czas. To nie jest kwestia złośliwości wobec nauczycieli, ale zwykłego, społecznego pragmatyzmu i dostosowania archaicznych przepisów do realiów, w których oboje rodzice muszą zarabiać na utrzymanie domu. Szkoła musi zacząć wspierać rodziny, a nie rzucać im kłody pod nogi Obecna sytuacja pokazuje, jak bardzo szkoła jest odklejona od życia codziennego i jak bardzo brakuje w niej chęci do dialogu z rodzicami, którzy oczekują realnego wsparcia. Dzieci w okresie wakacyjnym potrzebują bezpiecznego miejsca, a rodzice potrzebują pewności, że pracując na utrzymanie rodziny, nie robią tego kosztem bezpieczeństwa swoich pociech. Domaganie się letnich dyżurów to nie jest kaprys przewrażliwionych matek, ale realne wołanie o pomoc w świecie, w którym wszystko staje się coraz droższe, a czas wolny jest dobrem luksusowym. Apeluję do Redakcji o wywołanie głośnej dyskusji na ten temat i zmuszenie decydentów do refleksji nad zmianą organizacji roku szkolnego. Przestańmy udawać, że nauczyciele pracują ponad ludzkie siły i zasługują na permanentny odpoczynek od czerwca do września, podczas gdy my, ich pracodawcy, płaczemy ze zmęczenia i bezradności nad wakacyjnym kalendarzem. Czas skończyć z tym systemowym absurdem i sprawić, by szkoła była dla obywateli wsparciem przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku, a nie tylko wtedy, gdy urzędnikom pasuje to w tabelkach. Aga Komentarz Redakcji: Dziękujemy za Pani list, który porusza jeden z najbardziej palących problemów logistycznych, z jakimi co roku mierzą się pracujący rodzice. Rozbieżność między dwoma miesiącami wakacji szkolnych a wymiarem urlopu wypoczynkowego dorosłych to systemowe wyzwanie, które generuje ogromny stres oraz koszty w wielu polskich domach. Jako redakcja rozumiemy Pani frustrację, jednak warto spojrzeć na tę kwestię w sposób wyważony, biorąc pod uwagę specyfikę pracy pedagogów. Choć z perspektywy innych branż letnia przerwa wydaje się długim przywilejem, w rzeczywistości nauczyciele nie mają dwóch miesięcy wolnego. Ich urlop wypoczynkowy wynosi ustawowo 56 dni i jest sztywno przypisany do okresu wakacji, co uniemożliwia im odpoczynek w jakimkolwiek innym terminie w roku. Pozostały czas w lipcu i sierpniu to dni pracy, podczas których w szkołach odbywają się rady pedagogiczne, rekrutacje, egzaminy poprawkowe oraz przygotowania do nowego roku szkolnego. Szukając rozwiązań tego trudnego problemu, warto rozważyć alternatywne ścieżki: Wsparcie systemów samorządowych. Wiele miast w Polsce organizuje letnie akcje opiekuńcze (np. popularne programy typu Lato w Mieście), które oferują bezpłatną lub tanią opiekę w wybranych placówkach szkolnych. Współpraca międzyresortowa. Rozwiązaniem nie musi być obciążanie nauczycieli dodatkowymi obowiązkami opiekuńczymi, lecz zatrudnianie przez gminy wykwalifikowanych animatorów i studentów do prowadzenia zajęć na terenie pustych latem szkół. Dialog z pracodawcami. Coraz więcej firm dostrzega problem wakacyjny i oferuje pracownikom elastyczne godziny pracy, dofinansowania do kolonii lub możliwość pracy zdalnej w okresie letnim. Zamiast stawiać rodziców i nauczycieli po dwóch stronach barykady, powinniśmy wspólnie apelować o ogólnokrajowe rozwiązania systemowe, które odciążą budżety rodzinne i zapewnią dzieciom bezpieczną opiekę bez naruszania praw pracowniczych pedagogów. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?”
Z komunii przynieśliśmy całe naręcze tak zwanych podziękowań dla gości. Gdy tylko przekroczyłam próg własnego domu, wszystkie te plastikowe pamiątki bez mrugnięcia okiem wyrzuciłam do kosza na śmieci, bo naprawdę nie rozumiem, jak dorośli ludzie mogą myśleć, że zagracę sobie mieszkanie gadżetami z wizerunkiem cudzego dziecka.
Na przyjęciu mojego siostrzeńca każdy z gości został uszczęśliwiony pakietem pamiątkowym, który u mnie wywołał jedynie gęsią skórkę i poczucie głębokiego zażenowania. Spakowałam te wszystkie figurki i magnesy do torby, a w domu od razu otworzyłam klapę od śmietnika, bo moje mieszkanie to nie jest izba pamięci ani galeria zdjęć dalekich krewnych. Festiwal komunijnej tandety i personalizowanych zbieraczy kurzu Głównym punktem tego nieszczęsnego pakietu pamiątkowego był metalowy otwieracz do butelek z wielkim, kolorowym zdjęciem dziecka w komunijnej albie, trzymającego złożone rączki. Do tego dołożono gipsową figurkę aniołka, która miała jednak twarz... mojego siostrzeńca, wykonaną na specjalne zamówienie w jakiejś internetowej drukarni. Całość zamykało wielkie, oprawione w błyszczącą ramkę oficjalne zdjęcie z kościoła, które pani fotograf zrobiła tuż przed ołtarzem. Patrzyłam na te przedmioty na swoim stole i zastanawiałam się, co autor miał na myśli, tworząc coś tak potwornie niepraktycznego i nachalnego. Czy ja mam teraz otwierać colę w kuchni, gapiąc się na uduchowioną twarz dziesięciolatka, który przecież nie jest moim własnym synem? Czy mam postawić na komodzie w salonie gipsowy odlew jego głowy obok moich rodzinnych pamiątek i zbierać z niego kurz przez najbliższe dwadzieścia lat? To jest absolutne pomylenie pojęć − rodzicom wydaje się, że ich dziecko jest pępkiem świata dla całej rodziny, a prawda jest taka, że dla ciotek, wujków czy kuzynów to po prostu kolejny krewny, z którym widują się raz w roku. Szacunek do własnej przestrzeni kontra presja rodzinnych pamiątek Wiele osób z mojej rodziny uważa zapewne, że wyrzucenie takich rzeczy to szczyt bezczelności i brak serca, ale dla mnie to jest po prostu dbanie o higienę własnego otoczenia. Moje mieszkanie jest małe, minimalistyczne, urządzone z wielkim trudem i za ciężko zarobione pieniądze, więc nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabym je szpecić chińskim plastikiem z cudzą podobizną. Rodzice organizujący komunię nie biorą pod uwagę, że ich wielkie szczęście i duma nie przekładają się automatycznie na to, że każdy gość marzy o posiadaniu wizerunku ich pociechy we własnej sypialni czy kuchni. To jest narzucanie komuś swojej estetyki i wpędzanie w poczucie winy, bo przecież zdjęcia dziecka nie wypada wyrzucić, więc człowiek chowa je po szufladach, przekłada z kąta w kąt i tylko się denerwuje przy każdym sprzątaniu. Ja powiedziałam temu dość − nie mam zamiaru być zakładnikiem fałszywej uprzejmości. Jeśli ktoś marnuje pieniądze na zamawianie spersonalizowanych otwieraczy ze zdjęciem pierwszokomunijnego dziecka, to musi liczyć się z tym, że ten gadżet skończy tam, gdzie jego miejsce, czyli na wysypisku śmieci. Skromność i umiar, czyli jak mądrze dziękować gościom za obecność Ten cały skandal z pamiątkami pokazuje, jak bardzo zagubiliśmy się w materialnej stronie sakramentów, zapominając o tym, co w tym dniu powinno być najważniejsze. Dawniej podziękowaniem za przybycie na komunię było dobre słowo, wspólne zdjęcie zrobione aparatem na kliszę, które potem chowało się do rodzinnego albumu, albo pudełko z kawałkiem domowego ciasta zabrane na drogę. To były piękne, skromne gesty, które niosły ze sobą autentyczne ciepło i nie zmuszały nikogo do dekorowania domu elementami sakralnymi z wizerunkiem kuzyna. Apeluję do wszystkich rodziców, którzy planują uroczystości w najbliższym czasie: opamiętajcie się z tymi spersonalizowanymi prezentami, bo robicie krzywdę swoim portfelom i kłopot własnym gościom. Jeśli koniecznie chcecie podziękować rodzinie za obecność i prezenty, upieczcie małe pierniczki, podarujcie słoiczek miodu z lokalnej pasieki albo po prostu szczerze powiedzcie dziękuję przy pożegnaniu. Przestańcie produkować plastikowe śmieci z twarzami Waszych dzieci, bo gwarantuję Wam, że większość z nich, tak jak u mnie, ląduje w koszu zaraz po zamknięciu za Wami drzwi, a Wasza duma staje się dla innych po prostu uciążliwym gratem. Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardzo, że dzieci mają kończyć zajęcia późnym wieczorem z braku wolnych sal. Mój syn na sam widok tego wielkiego, betonowego gmachu kurczy się w sobie i pyta, czy na pewno musi tam iść, a ja nie potrafię powstrzymać łez, wiedząc, jak trudny będzie dla niego ten start. To nie jest miejsce przyjazne dzieciom, to jest wielka przechowalnia, w której cichy i wrażliwy chłopak natychmiast zniknie w tłumie głośniejszych rówieśników. Wolę zrezygnować z własnych planów zawodowych, niż patrzeć, jak moje dziecko codziennie wraca z płaczem i bólem brzucha ze stresu. Rozważam fikcyjną przeprowadzkę Nie zamierzam się jednak poddać bez walki, bo stawka jest zbyt wysoka i dotyczy zdrowia psychicznego mojego jedynego dziecka, które ufa mi, że podejmę mądre decyzje. Zamierzam natychmiast złożyć oficjalne odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej w wybranej szkole, a jeśli to nie pomoże, będę pisać podania bezpośrednio do dyrekcji o przyjęcie w trybie uzupełniającym. Rozważam nawet fikcyjną przeprowadzkę do wynajętego mieszkania w innej dzielnicy, żeby załapać się do rejonu. Apeluję do Redakcji i do innych rodziców − głośno mówmy o tym, że obecny system rekrutacji rani nasze rodziny. Szkoła podstawowa powinna być miejscem wsparcia, a nie przymusowym zsyłaniem wrażliwych dzieci do przepełnionych placówek rejonowych. Ja swojego syna do tego molocha nie puszczę, choćbym miała walczyć z urzędowym systemem, bo jego uśmiech i spokojny sen są dla mnie ważniejsze niż jakikolwiek rejonowy nakaz. Inga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
„Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
Spakowaliśmy eleganckie stroje, kupiliśmy piękny prezent i ruszyliśmy świętować miłość w luksusowym hotelu, a na miejscu okazało się, że mój pięcioletni syn został potraktowany jak powietrze i nie dostał nawet własnego widelca.
Nigdy bym nie pomyślała, że w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o kulturze i gościnności, para młoda może posunąć się do tak drastycznych oszczędności kosztem najmłodszych uczestników imprezy. Mój mały Antoś był oficjalnie zaproszony, jego imię widniało na ozdobnej winietce przy stole, ale gdy kelnerzy zaczęli roznosić gorący rosół, przed moim dzieckiem postawiono jedynie pustą serwetkę. Kiedy zdezorientowana zapytałam obsługę, czy to jakaś pomyłka, panna młoda podeszła do nas i z rozbrajającym uśmiechem rzuciła, że przecież pięciolatek i tak nie zje całej porcji, więc na pewno chętnie będzie wyjadać smakołyki z talerzy rodziców. Zamurowało mnie. Patrzyłam na mojego głodnego synka, który ze smutkiem przyglądał się parującym półmiskom, zastanawiając się, dlaczego on nie dostał swojego jedzenia. Upokorzenie przy weselnym stole i oszczędzanie na dzieciach To był dopiero początek naszego koszmaru, bo całe popołudnie i wieczór upłynęły nam na dzieleniu każdego kęsa mięsa i ziemniaków na trzy części, żeby Antoś nie siedział głodny. Czy to jest normalne, że na wystawnym przyjęciu, gdzie stoły uginają się od drogich trunków i wymyślnych dekoracji, żałuje się dziecku małego kotleta z piersi kurczaka i odrobiny purée? Para młoda uznała, że skoro przedszkolak je mało, to nie ma sensu zamawiać dla niego tak zwanego menu dziecięcego, które w większości restauracji kosztuje przecież połowę normalnej stawki. Poczułam się wtedy strasznie upokorzona jako matka, bo musiałam oddawać synowi swoją porcję obiadu, a sama dojadać zimne resztki, żeby moje dziecko nie biegało głodne po sali. Goście siedzący obok nas patrzyli z wyraźnym niesmakiem na tę sytuację, szeptali między sobą, a ja miałam ochotę po prostu zapakować rzeczy i wrócić do domu. Oszczędzanie na jedzeniu dla zaproszonych gości, a zwłaszcza dla małych dzieci, to szczyt niegościnności i brak elementarnych zasad dobrego wychowania, o których młodzi najwyraźniej zapomnieli w pogoni za drogą suknią i luksusowym samochodem do ślubu. Antoś myślał, że zrobił coś źle Najgorsze w tym wszystkim były emocje mojego syna, który doskonale rozumiał, że został pominięty i potraktowany gorzej niż dorośli. Dziecko w wieku pięciu lat chce czuć się ważne, chce mieć swoje miejsce przy stole, swój własny talerzyk i sztućce, bo to uczy je kultury zachowania przy posiłku i daje poczucie przynależności do grupy. Antoś pytał mnie szeptem, czy zrobił coś złego i czy ciocia jest na niego obrażona, skoro nie dostał frytek. Musiałam dwoić się i troić, żeby obrócić całą sytuację w żart, ale w środku wszystko we mnie krzyczało z wściekłości na tak potworny brak wrażliwości. Wyjadanie z talerza mamy czy taty jest dobre na rodzinnym pikniku, a nie na eleganckim bankiecie, gdzie każdy gość powinien czuć się dopieszczony i mile widziany. Przez tę chciwość organizatorów mój syn zapamięta to wesele nie jako radosny taniec i zabawę z balonami, ale jako moment, w którym musiał prosić o kęsy jedzenia z cudzego talerza. Nowa moda na wesela bez szacunku dla rodzin Zauważyłam, że wśród młodych par panuje teraz jakaś chora moda na traktowanie rodzin z dziećmi jak zła koniecznego, które tylko psuje idealny obrazek imprezy. Jeśli para młoda nie chce dzieci na weselu, niech napisze wprost na zaproszeniach, że organizuje imprezę tylko dla dorosłych − wtedy rodzic ma wybór, czy szuka niani, czy zostaje w domu. Ale zapraszanie malucha po to, by potem żałować mu jedzenia i zmuszać do podjadania z talerzy rodziców, to jest czysta bezczelność i brak szacunku dla gości, którzy przecież nie przychodzą z pustymi rękami. Włożyliśmy do koperty sporą sumę, chcąc wesprzeć młodych na nowej drodze życia, a w zamian dostaliśmy lekcję skąpstwa, która zepsuła nam całą radość ze świętowania. Apeluję do Redakcji i do wszystkich przyszłych par młodych: jeśli zapraszacie dzieci, traktujcie je jak pełnoprawnych gości. Szacunek do drugiego człowieka poznaje się po tym, jak traktuje się najsłabszych i najmniejszych, a na tym weselu ten test został oblany na całej linii. Kasia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
„Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
Jeszcze pamiętam ten dźwięk dzwonka do drzwi późnym popołudniem. Bez telefonu, bez wiadomości, bez pytania „pasuje ci?”. Ktoś po prostu wpadał. Sąsiadka na herbatę, koleżanka po szkole, kuzynka mamy „na chwilę”, która zostawała do wieczora. Dziś taki zwyczaj niemal zniknął. A ja coraz częściej myślę, że razem z nim zniknęło coś bardzo ważnego.
Dorastałam w czasach, kiedy nikt nie planował spotkań z tygodniowym wyprzedzeniem. Po szkole rzucało się tornister w kąt i biegło pod blok zapytać: „Wyjdziesz?”. Jeśli koleżanki nie było na podwórku, szło się do niej. Bez uprzedzania rodziców, bez wysyłania lokalizacji i bez sprawdzania kalendarza. W dzieciństwie drzwi prawie się nie zamykały Do dziś pamiętam wspólne odrabianie lekcji przy kuchennym stole, kanapki robione naprędce przez mamę i herbatę nalewaną do szklanek w metalowych koszyczkach. Nikt się nie zastanawiał, czy wypada przyjść bez zapowiedzi. To było naturalne. Ludzie byli bliżej siebie. Moi rodzice też żyli inaczej. Sąsiedzi wpadali wieczorem „na kawę”, ktoś przynosił ciasto, ktoś inny siadał tylko na chwilę pogadać. Nie trzeba było mieć idealnie posprzątanego mieszkania ani przygotowanych przekąsek. Liczyła się obecność. Dzisiaj mam 45 lat i coraz częściej łapię się na tym, że tęsknię właśnie za tym zwykłym, codziennym byciem razem. Nawet dzieciństwo mojego syna wyglądało inaczej Mam prawie dorosłego syna, który za rok pisze maturę. I choć wychowywał się już w erze internetu, jego dzieciństwo było jeszcze trochę podobne do mojego. Spotykał się z kolegami na boisku, wracał do domu po ciemku, a po lekcjach często ktoś po prostu wpadał do nas pograć albo odrobić matematykę. Teraz wychowuję kilkuletnią córkę i widzę, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Dzieciaki mają wypełnione grafiki, zajęcia dodatkowe i kontakt głównie przez ekran. Nawet w przedszkolu rodzice częściej piszą do siebie wiadomości, niż po prostu chwilę rozmawiają pod salą. Czasem mam wrażenie, że dzieci coraz mniej potrafią być razem tak zwyczajnie. Bez atrakcji, bez planu, bez telefonu w ręku. Nawet odwiedziny trzeba dziś „ustalić”. Najpierw wiadomość, potem potwierdzenie, a często jeszcze przeprosiny, że ktoś „zawraca głowę”. A przecież kiedyś relacje budowało się właśnie z takich drobiazgów. Z siedzenia razem przy stole, z nudzenia się razem, z rozmów o niczym. Tęsknię za światem, w którym ludzie mieli dla siebie czas Nie chodzi o to, że kiedyś wszystko było lepsze. W PRL-u brakowało wielu rzeczy, życie bywało trudne i męczące. Ale dziś widzę wyraźnie, że mieliśmy coś, czego zaczyna dramatycznie brakować – spontaniczne relacje. Teraz każdy jest ciągle zajęty. Pracą, telefonem, obowiązkami, powiadomieniami. Nawet dzieci coraz częściej siedzą obok siebie, ale każde patrzy w swój ekran. A przecież człowiek najbardziej potrzebuje drugiego człowieka. Ostatnio złapałam się na tym, że sama zaczęłam upraszczać relacje. Coraz rzadziej odwiedzam znajomych bez okazji. Zawsze wydaje mi się, że przeszkadzam, że trzeba się umówić, znaleźć termin, wszystko dopiąć. A potem przypominam sobie swoje dzieciństwo i tamtą prostotę. Drzwi otwierane bez stresu. Herbata robiona naprędce. Śmiech dochodzący z kuchni. Dzieci siedzące razem na podłodze. Może właśnie tego najbardziej nam dziś brakuje. Nie kolejnych aplikacji i szybszego internetu, ale odwagi, żeby znowu po prostu do siebie wpadać. Zobacz także: „Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
Wczoraj wieczorem moja ukochana dwunastoletnia córka wykrzyczała mi w twarz słowa, które bolą bardziej niż jakakolwiek obelga. Zrobiłam coś, co uważałam za najpiękniejszy dowód miłości i szacunku do tradycji, a dziś słyszę od własnego dziecka, że zniszczyłam jej życie i skazałam na wieczne wyśmiewanie na szkolnych korytarzach.
Kiedy dwanaście lat temu byłam w ciąży, odeszła moja ukochana babcia, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie, najmądrzejszą i najwspanialszą kobietą, jaka kiedykolwiek żyła. Nie miałam wtedy wątpliwości, że jeśli urodzę córeczkę, to dam jej na imię właśnie po niej, żeby pamięć o tej cudownej osobie nigdy nie zginęła. Nazwałam moją małą kruszynkę imieniem Kunegunda, uroczo mówiąc do niej Kingusia, i przez lata wszystko było w porządku, dopóki moje dziecko nie poszło do starszych klas szkoły podstawowej. Wczoraj moja córka wróciła do domu z zapłakaną buzią, rzuciła plecak w kąt i oświadczyła, że wszyscy w klasie się z niej śmieją, a ona po prostu wstydzi się nosić to imię. Piękna rodzinna tradycja zderzyła się z bezwzględną rzeczywistością W domu Kingusia zawsze była naszym skarbem, a jej pełne imię, Kunegunda, brzmiało dla nas dumnie, uroczyście i szlachetnie, przypominając nam o korzeniach i historii naszej rodziny. Niestety, współczesna szkoła i rówieśnicy nie mają w sobie ani krztyny wrażliwości na takie wartości, a dla dzieciaków z klasy mojej córki to imię stało się idealnym powodem do okrutnych żartów. Córka opowiedziała mi, że podczas sprawdzania obecności przez nowego nauczyciela, kiedy ten wyczytał ją pełnym imieniem, w sali wybuchła salwa śmiechu. Koledzy z ławki zaczęli przezywać ją Kingą-Kundzią, wołać za nią na przerwach niefajne słowa i tworzyć złośliwe rymowanki, które ranią jej delikatną psychikę. Siedziałam na jej łóżku, tuliłam ją do siebie i czułam, jak pęka mi serce, bo zrozumiałam, że moja osobista, emocjonalna decyzja z przeszłości stała się dla niej ogromnym ciężarem na co dzień. Chciałam dobrze, chciałam podarować jej imię z duszą i historią, a zgotowałam jej koszmar, przez który ona teraz nie chce chodzić do szkoły i zamyka się w swoim pokoju. To potworne uczucie dla matki, gdy widzi, że jej własny wybór, podyktowany najczystszymi intencjami i miłością do zmarłej babci, stał się dla dziecka źródłem wstydu i rówieśniczego wykluczenia. Konflikt w domu o zmianę imienia i żal dorastającej córki Najgorsze jest to, że córka ma teraz ogromne pretensje bezpośrednio do mnie i uważa, że zrobiłam to celowo, nie myśląc o jej przyszłości i o tym, jak rówieśnicy zareagują na tak staroświeckie imię. Wykrzyczała mi, że nienawidzi swojej prababci za to, że tak się nazywała, i że natychmiast, gdy skończy osiemnaście lat, pójdzie do urzędu i zmieni to imię na jakieś normalne, nowoczesne, jak Maja czy Oliwia. Te słowa ranią podwójnie, bo z jednej strony czuję ból jako matka oskarżana o skrzywdzenie dziecka, a z drugiej strony czuję żal, że pamięć o mojej babci jest dla mojej córki powodem do nienawiści. Próbowałam jej tłumaczyć, że Kunegunda to stare, królewskie imię, że ma piękne znaczenie i że powinna nosić je z dumą, ale do nastolatki nie docierają żadne racjonalne argumenty, gdy na szali kładzie się akceptację grupy rówieśniczej. Dla niej liczy się tylko to, co tu i teraz − strach przed każdą lekcją, na której nauczyciel może zwrócić się do niej pełnym imieniem. Widzę, że ten problem niszczy naszą dotychczasową bliskość, bo córka zaczyna unikać rozmów ze mną, obwiniając mnie o każde niepowodzenie towarzyskie i każdą złośliwą uwagę, jaka spotyka ją w szkole. Jak pomóc dziecku zaakceptować tradycyjne imię w świecie nowoczesności Piszę do Was, bo szukam pomocy i porady od innych mam, które być może też popełniły ten sam błąd i uległy rodzinnej nostalgii. Jak mam rozmawiać z córką, by odbudować jej pewność siebie i sprawić, by przestała traktować swoje imię jak życiowy wyrok i powód do wstydu? Na razie ustaliliśmy, że poproszę wychowawczynię, by w dzienniku elektronicznym i przy całej klasie używano wyłącznie formy Kinga, co na chwilę zmniejszyło napięcie, ale wiem, że to tylko doraźne maskowanie problemu, który wróci przy najbliższym rozdaniu świadectw czy rejestracji na egzaminy. Apeluję do wszystkich przyszłych matek, które stoją przed wyborem imienia dla swojego maleństwa: odłóżcie na bok sentymenty, miłość do babć, dziadków i ciotek, a pomyślcie o dziecku, które będzie musiało z tym imieniem iść między rówieśników. Nasze piękne wspomnienia i chęć uczczenia pamięci bliskich nie mogą być ważniejsze niż święty spokój i dobrostan psychiczny naszych dzieci w bezwzględnym szkolnym świecie. Ja swój błąd zrozumiałam za późno, a teraz muszę patrzeć na cierpienie mojej córki i żyć z poczuciem winy, że dałam jej powód do płaczu. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Placówka, do której chodzi mój syn, organizuje te wieczorne i nocne bloki w formie niesamowitych przygód, piżama party, seansów filmowych i wspólnego czytania bajek z rówieśnikami. Syn uwielbia te dni, kiedy zostaje tam na tak zwaną nocowankę, bo traktuje to jak ekscytujący obóz przetrwania i zabawę z najlepszymi kolegami z grupy. On nie czuje się porzucony, on czuje się wyróżniony, a ja w tym czasie mogę zregenerować siły, wyspać się we własnym łóżku i zatęsknić za nim w zdrowy sposób. Kiedy odbieram go rano, jestem uśmiechnięta, zrelaksowana i mam w sobie mnóstwo energii, by dać mu sto procent swojej uwagi przez resztę weekendu. Lepiej, żeby dziecko spędziło bezpieczną noc pod okiem profesjonalnych opiekunów w otoczeniu przyjaciół, niż miało w domu sfrustrowaną, wiecznie wściekłą i zmęczoną matkę, która nie ma siły na uśmiech. Nowoczesne macierzyństwo wymaga nowoczesnych rozwiązań Musimy przestać żyć mitami o matce Polce, która musi cierpieć i poświęcać każdą sekundę swojego życia na ołtarzu rodzicielstwa, bo to prosta droga do depresji i rozpadu małżeństwa. Całodobowe przedszkola to standard w wielu rozwiniętych krajach i cieszę się, że ta moda w końcu dociera do Polski, dając nam, pracującym rodzicom, realne wsparcie. Nie dajmy się zwariować tym wszystkim idealnym mamusiom z internetu, które twierdzą, że oddanie dziecka na noc do placówki to zbrodnia. Moje życie to moje wybory i moje dziecko, które rozwija się wspaniale, jest śmiałe, otwarte i uczy się samodzielności od najmłodszych lat. Jeśli potrzebuję piątkowego wieczoru dla siebie, by pójść z mężem do kina i odbudować naszą bliskość, to całodobowe przedszkole jest najlepszym partnerem, jakiego mogłam sobie wymyślić. Przestańcie nas biczować za to, że chcemy żyć normalnie w nienormalnie szybkim świecie. Daria Komentarz od Redakcji: List naszej Czytelniczki bez wątpienia dotyka bardzo delikatnego tematu, jakim są granice elastyczności we współczesnym systemie opieki nad dziećmi. Choć sformułowanie całodobowe przedszkole u wielu osób budzi natychmiastowe, negatywne skojarzenia, warto spojrzeć na ten problem z nowoczesnej perspektywy. W Polsce coraz częściej powstają prywatne oraz niepubliczne punkty przedszkolne, które wychodzą naprzeciw potrzebom rodziców pracujących w systemie zmianowym, dyżurujących w szpitalach czy po prostu niemających wsparcia w postaci dziadków. Oferowane przez nie weekendowe lub okazjonalne nocowanki, wieczory filmowe czy elastyczne godziny odbioru maluchów są traktowane przez dzieci jako forma atrakcji i integracji rówieśniczej. Prawdopodobnie właśnie takie nowoczesne, doraźne rozwiązanie ma na myśli autorka listu, szukając balansu między wymagającą karierą zawodową a prawem do regeneracji sił. Kluczem w takich sytuacjach zawsze pozostaje uważność na emocjonalne potrzeby konkretnego dziecka oraz dbanie o to, by placówka była jedynie wsparciem, a nie substytutem rodzinnego ciepła. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
„Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
„Spróbuj chociaż kawałeczek” – powiedziała teściowa, podsuwając Frankowi talerzyk. Prychnęłam tylko pod nosem, bo znam swoje dziecko najlepiej. Mój 6-latek nie tknie niczego, co ma dziwną konsystencję, nieznany zapach albo wygląda inaczej niż jego ukochane parówki i chrupki. A jednak chwilę później siedział przy stole i wcinał deser z takim apetytem, że aż poprosił o dokładkę. Byłam w totalnym szoku.
Franek od zawsze był trudnym dzieckiem, jeśli chodzi o jedzenie. Gdy inne dzieci zajadały pulpety, naleśniki czy domowe ciasta, on żył praktycznie na kilku bezpiecznych produktach. Parówki, płatki z mlekiem, waniliowe jogurciki, czasem suche bułki albo chrupki kukurydziane. I tyle. Próby rozszerzania menu kończyły się dramatem. Niektóre rzeczy odrzucał już po zapachu. Inne brał do ust i od razu wypluwał. Najgorzej było z konsystencjami. Budyń? „Za glutowaty”. Kisiel? „Obrzydliwy”. Nawet domowe desery, które dzieci zwykle uwielbiają, kompletnie mu nie podchodziły. Przyznam, że momentami byłam już zmęczona. Każdy rodzinny obiad oznaczał komentarze typu: „On naprawdę nic nie je?” albo „Za moich czasów dzieci jadły to, co było”. Tylko że to wcale nie jest takie proste. Dlatego kiedy po niedzielnym obiedzie teściowa wyciągnęła z lodówki jakiś ciężki, ciemny deser i oznajmiła z dumą, że zrobiła blok czekoladowy, nawet nie liczyłam na cud. Kultowy deser z PRL, który pamięta całe pokolenie Blok czekoladowy to dla wielu osób smak dzieciństwa. W czasach PRL był prawdziwym rarytasem i pojawiał się na stołach podczas rodzinnych spotkań czy świąt. Robiło się go z prostych składników: mleka w proszku, kakao, margaryny i pokruszonych herbatników. Czasem dodawano bakalie albo orzechy, jeśli akurat były dostępne. Teściowa opowiadała, że kiedy była dzieckiem, taki deser był czymś wyjątkowym. Nie było wtedy półek pełnych słodyczy, batonów i gotowych deserów, więc blok czekoladowy robiło się w domu i kroiło na małe kawałki „na specjalne okazje”. Patrzyłam na tę zwartą, błyszczącą masę i byłam pewna, że Franek nawet nie spróbuje. To przecież coś pomiędzy ciastem a czekoladą, do tego dość ciężkie i bardzo słodkie. Kompletnie nie w jego stylu. A potem wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. „Babciu, mogę jeszcze?” Franek najpierw długo oglądał swój kawałek. Potem ostrożnie odgryzł malutki kęs. Spojrzałam na męża i już chciałam powiedzieć: „No i zaraz będzie awantura”, kiedy nagle mój syn zaczął jeść dalej. I dalej. A potem dosłownie pochłonął cały kawałek. „Babciu, mogę jeszcze?” – zapytał po chwili. Myślałam, że się przesłyszałam. Teściowa tylko uśmiechnęła się pod nosem, a ja siedziałam przy stole kompletnie oszołomiona. Franek jadł blok czekoladowy z takim smakiem, że aż mu się uszy trzęsły. Nie marudził, nie analizował konsystencji, nie odkładał widelczyka po jednym gryzie. Później próbowałam zrozumieć, dlaczego akurat ten deser mu podpasował. Może chodziło o zwartą strukturę, która bardziej przypominała baton niż kremowy deser? A może o intensywnie czekoladowy smak? Sama nie wiem. Wiem jedno: nigdy bym nie przypuszczała, że deser rodem z PRL okaże się pierwszym „nowym” smakiem, który mój niejadek zaakceptuje bez walki. Zobacz także: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
„Mąż zarabia 8 tys. zł, a na wczasy pojedziemy do starych domków z PRL. Tak wygląda polska bieda”
Właśnie zamknęłam laptopa po kilku godzinach szukania ofert wakacyjnych i chce mi się po prostu wyć. Mój mąż zarabia 8 tysięcy złotych na rękę, ja też pracuję, a mimo to na tegoroczne wczasy pojedziemy do starych domków z czasów PRL jak biedacy, bo na wymarzoną Grecję nas po prostu nie stać.
Przez cały rok żyliśmy nadzieją, że w te wakacje w końcu uda nam się zabrać dzieci na prawdziwe all inclusive, pokazać im błękitne morze i zjeść kolację pod palmami bez liczenia każdego grosza. Mąż ciężko pracuje, bierze nadgodziny, cieszył się z każdej premii, a ja starałam się oszczędzać, na czym się da, żeby odłożyć na ten jeden tydzień luksusu. Jednak kiedy przyszło do płacenia, okazało się, że nasze oszczędności i ta niby dobra pensja to w dzisiejszych czasach jedynie marny żart, który nie starczy nawet na zaliczkę w przyzwoitym biurze podróży. Czuję ogromny wstyd i upokorzenie, że będąc ludźmi pracującymi, musimy wybierać między sypiącą się dyktą nad jeziorem a brakiem jakiegokolwiek wyjazdu. Marzenia o Grecji brutalnie zweryfikowane przez biura podróży Kiedy weszłam na stronę biura podróży i wpisałam naszą czteroosobową rodzinę, system wypluł kwoty, które sprawiły, że krew odpłynęła mi z twarzy. Tydzień na Krecie w hotelu średniej klasy to wydatek rzędu 16-18 tysięcy złotych, a przecież trzeba doliczyć jeszcze wydatki na miejscu. Skąd my mamy wziąć takie pieniądze, skoro 8 tysięcy pensji męża ledwo starcza na ratę kredytu, rachunki, benzynę i coraz droższe jedzenie dla dzieci? Nawet gdybyśmy przez pół roku nie kupili sobie ani jednej koszulki, to i tak by nie wystarczyło. Dla kogo są te wycieczki, skoro polska klasa średnia, do której niby należymy, nie może sobie na nie pozwolić bez brania pożyczki? Patrzyłam na te zdjęcia błękitnej wody i czułam, jak serce mi pęka, bo wiem, że moje dzieci znów będą oglądać takie widoki tylko na ekranie tabletu. System finansowy nas po prostu pożarł i wypluł, zostawiając z poczuciem, że mimo starań, wciąż jesteśmy na dnie. Grecja stała się dla nas symbolem statusu, do którego nigdy nie dociągniemy, a pensja, która kiedyś wydawała się solidna, dziś ledwo starcza na przeżycie od pierwszego do pierwszego w mieście. Powrót do przeszłości, czyli wakacje w ośrodku z dykty Zamiast all inclusive, zaczęłam szukać czegokolwiek, co nie zrujnuje nas do reszty, i tak wylądowałam na stronach starych ośrodków wypoczynkowych, które pamiętają pewnie jeszcze młodość moich rodziców. Znalazłam domek nad jeziorem, w którym meblościanka prosi o litość, a zapach wilgoci bije nawet ze zdjęć, ale na to nas przynajmniej stać bez konieczności głodowania przez resztę roku. To jest upokarzające, że w 2026 roku szczytem moich możliwości finansowych jest miejsce, gdzie standard zatrzymał się w latach osiemdziesiątych. Pojedziemy tam, będziemy gotować słoiki przywiezione z domu, bo wyjście do restauracji z dwójką dzieci to koszt rzędu trzystu złotych za jeden obiad. Będziemy siedzieć na tych skrzypiących tapczanach i udawać przed dziećmi, że to wielka przygoda, a ja w środku będę płakać nad naszym losem. Dlaczego w kraju, w którym tyle mówi się o wspieraniu rodzin, wakacje stały się towarem luksusowym dostępnym tylko dla garstki wybranych? Dlaczego człowiek, który zarabia 8 tysięcy, musi czuć się jak żebrak, wybierając między noclegiem w skansenie a siedzeniem w bloku? Poczucie porażki i rozczarowanie polską rzeczywistością Najgorsze w tym wszystkim jest widzieć zawód w oczach męża, który czuje się winny, że jego praca nie zapewnia nam godnego wypoczynku. On widzi, że inne rodziny wrzucają zdjęcia z egzotycznych plaż i pyta mnie, co robimy nie tak, skoro u nas ledwo starcza na polskie pojezierze. To niszczy naszą relację i sprawia, że zaczynamy nienawidzić tego systemu, który premiuje tylko najbogatszych. Jesteśmy pokoleniem, które miało mieć wszystko, a kończymy w domkach z dykty, licząc każdą złotówkę wydaną na loda dla dziecka. Piszę to, żeby inne matki wiedziały, że nie są same w tym upokorzeniu. Wiele z nas płacze po nocach nad kalkulatorem, czując, że zawiodły swoje dzieci, bo nie stać ich na słońce i basen. Polska rzeczywistość stała się okrutna dla rodzin − albo masz ogromne pieniądze, albo musisz zadowolić się resztkami z pańskiego stołu w postaci starych domków wypoczynkowych. Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni, ale na razie pakuję te nasze słoiki i szykuję się na wakacje, których szczerze nienawidzę jeszcze zanim się zaczęły. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
„Mój brat zostawił mnie samą z długami rodziców. Po 10 latach odkryłam, za jaką cenę ratował nasz dom”
Przez lata myślałam, że mój brat, Kamil, jest największym egoistą, jakiego nosiła ta ziemia. Kiedy nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, ja miałam dwadzieścia dwa lata, on zaledwie osiemnaście. Byliśmy wtedy u progu dorosłości, a świat rozpadł się nam na kawałki. Ja, jako ta „rozsądniejsza”, zajęłam się formalnościami, pogrzebem i opieką nad naszym starym domem. Kamil? On po prostu zniknął.
Dwa tygodnie po pogrzebie spakował plecak i wyjechał do Anglii. Nie zapytał, czy potrzebuję pomocy, nie sprawdził, czy mam za co opłacić rachunki. Przesyłał tylko krótkie SMS-y: „U mnie ok, pracuję”. Czułam do niego czystą, palącą nienawiść. Podczas gdy ja pracowałam na dwa etaty, żeby utrzymać dom, w którym dorastaliśmy, on wrzucał zdjęcia z londyńskich pubów. Uważałam go za tchórza, który uciekł od żałoby i odpowiedzialności, zostawiając mnie samą na placu boju. Nasze relacje ograniczyły się do chłodnych życzeń na święta. Przez dziesięć lat nie zaprosiłam go do domu. Gdy w końcu, po dekadzie, Kamil napisał, że wraca do Polski na stałe i chciałby się spotkać, odpisałam krótko: „Przyjedź po swoje rzeczy, które wciąż zagracają strych. Potem każde z nas pójdzie w swoją stronę”. Przyjechał w deszczowe, listopadowe popołudnie Wyglądał inaczej − doroślej, z siatką zmarszczek wokół oczu, których wcześniej nie było. Nie rozmawialiśmy zbyt wiele. Podałam mu kawę, a on poszedł na strych. Siedział tam ponad trzy godziny. Kiedy w końcu zszedł na dół, nie niósł swoich starych płyt ani ubrań. Trzymał w ręku małe metalowe pudełeczko. − Marta, musisz coś zobaczyć − powiedział cicho. Kamil włożył klucz do zamka i otworzył pudełko. W środku leżał plik potwierdzeń przelewów zagranicznych. Wszystkie były adresowane na konto techniczne naszego banku, z którego automatycznie spłacany był kredyt hipoteczny rodziców. Ten sam kredyt, o którym myślałam, że cudownie wygasł zaraz po wypadku dzięki jakiejś polisie, o której tata wspominał przed śmiercią. Zaczęłam przeglądać daty. Pierwszy przelew przyszedł miesiąc po wyjeździe Kamila. Kwoty były ogromne − często przekraczały standardową pensję. Ostatni przelew wpłynął dwa miesiące temu. − Myślałam, że bank umorzył ten dług... − wykrztusiłam, czując, jak nogi uginają się pode mną. − Nic nie umorzyli, Marta. Tata wziął ten kredyt pod zastaw domu, żeby opłacić moje studia i twój start. Kiedy zginęli, wiedziałem, że jeśli zostanę, bank zabierze nam dom w pół roku. Nie miałem tu żadnej szansy na takie pieniądze. Musiałem wyjechać. Musiałem pracować na budowach, na nocki, brać każdą nadgodzinę, żebyś ty mogła spokojnie spać w swoim pokoju i nie martwić się o dach nad głową. Skazał się na harówkę, by ratować nasz dom Patrzyłam na mojego brata i czułam, jak cała ta nienawiść, którą karmiłam się przez dziesięć lat, zamienia się w bolesny wstyd. On nie uciekł do pubów. On uciekł do ciężkiej, fizycznej harówki, żeby ratować jedyną pamiątkę po rodzicach, jaką mieliśmy. Zdjęcia z imprez, które tak mnie drażniły? To były jedyne chwile, kiedy mógł odetchnąć, otoczony ludźmi, których nie znał, byle tylko nie zwariować z tęsknoty i zmęczenia. − Dlaczego mi nie powiedziałeś? − szlochałam, chwytając go za rękaw znoszonej bluzy. − Bo byś mi zabroniła. Powiedziałabyś, że dom nie jest ważny, że mam wracać i studiować. A ja wiedziałem, że dom to wszystko, co nam zostało z ich miłości. Chciałem, żebyś miała gdzie wrócić, gdyby świat znów cię skrzywdził. Tego wieczoru nie było wielkich toastów. Siedzieliśmy w kuchni, jedząc proste kanapki, tak jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi. Zrozumiałam, że poświęcenie nie zawsze ma twarz bohatera z pierwszych stron gazet. Czasem ma twarz brata, który dobrowolnie skazał się na dziesięć lat wygnania i ciężkiej pracy, byle tylko jego siostra mogła wierzyć w cudowne zbiegi okoliczności. Dziś dom wciąż stoi, a ogród kwitnie jak dawniej. Ale najważniejsze jest to, że odzyskałam brata. Bo dom to nie tylko mury i spłacony kredyt. Dom to człowiek, który jest gotów nieść twój ciężar, nawet jeśli ty w tym czasie go nienawidzisz. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z nas w dzieciństwie. Zamiast radości, wybuchła panika, bo matka natychmiast wyrwała mu go z rąk, krzycząc, że to niebezpieczne, że się skaleczy, że on nie umie się tym posługiwać. Ten chłopak ma dziesięć lat, a traktowany jest jak niemowlę, któremu nie wolno dotknąć niczego twardszego od pluszowego misia. Jak on ma się nauczyć odpowiedzialności i ostrożności, skoro nigdy nie dano mu szansy na popełnienie błędu? Wychowujemy dzieci, które potrafią obsługiwać smartfona w ułamku sekundy, ale nie potrafią same zawiązać buta bez pomocy mamy, która i tak zrobi to szybciej i lepiej. Na tej komunii widziałam ojców, którzy kroili mięso swoim prawie nastoletnim synom, i matki, które wybierały za nich, jaki sok mają wypić. To jest hodowanie życiowych niedojd, które w przyszłości zderzą się ze ścianą, gdy tylko zabraknie obok kogoś, kto podstawi im pod nos gotowe rozwiązanie. Boimy się każdego siniaka, każdego niepowodzenia naszych dzieci, a zapominamy, że to właśnie te siniaki budują siłę charakteru i odporność psychiczną. Krótki łańcuch kontroli niszczy dziecięcą psychikę Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ci rodzice święcie wierzą, że robią to z miłości. Myślą, że chroniąc dziecko przed każdym pyłkiem, dają mu bezpieczeństwo, a tak naprawdę fundują mu lęk przed życiem. Dziecko na łańcuchu uczy się, że świat jest potwornie niebezpiecznym miejscem, a ono samo jest zbyt słabe, by sobie w nim poradzić bez asysty. Widziałam to na twarzach tych dzieci podczas komunii − brak blasku w oku, brak spontaniczności, tylko wieczne zerkanie na rodzica z pytaniem: czy mogę? Czy to jest okej? Czy nie dostanę bury? Jeśli nie odpuścimy, jeśli nie pozwolimy naszym dzieciom na odrobinę ryzyka i samodzielności, to za kilka lat obudzimy się w świecie pełnym dorosłych ludzi, którzy boją się własnego cienia. Ta komunia była dla mnie smutnym ostrzeżeniem − przestańmy trzymać dzieci na uwięzi naszych własnych lęków. Pozwólmy im się pobrudzić, zmarznąć, a nawet skaleczyć tym nieszczęsnym scyzorykiem. Tylko w ten sposób nauczymy ich, jak być wolnymi i silnymi ludźmi, a nie tylko posłusznymi pionkami w naszych rękach. Redakcjo, proszę, zaapelujmy do rodziców o odrobinę zaufania do własnych dzieci, zanim całkiem stłamsimy w nich ducha przygody. Eliza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
To kultowe imię pachnie latami 90. Dziś nikt go nie nadaje, a to symbol pokolenia Tamagotchi
Jeszcze dwie, trzy dekady temu trudno było znaleźć klasę, w której nie siedziały przynajmniej dwie Kasie. Imię Katarzyna było jednym z największych hitów lat 90. Dziś rodzice wybierają je dla córek naprawdę rzadko, stawiając raczej na krótkie i modne imiona, takie jak Zofia, Laura czy Maja. A szkoda!
Katarzyna to imię z piękną historią, wyjątkowym znaczeniem i ogromną liczbą sympatycznych zdrobnień. Może czas, by rodzice znów zaczęli je nadawać? Katarzyna – znaczenie imienia Imię Katarzyna kojarzy się z klasą, spokojem i inteligencją. Od lat przypisuje się mu znaczenie związane z czystością, uczciwością i wewnętrzną siłą. Kobiety noszące to imię często opisywane są jako ambitne, konkretne i bardzo rodzinne. To osoby, które potrafią zadbać o innych, ale jednocześnie mają silny charakter i jasno określone zasady. Nie bez powodu przez lata rodzice tak chętnie wybierali właśnie to imię – było ponadczasowe i dawało poczucie stabilności. Pochodzenie i etymologia imienia Katarzyna Katarzyna ma korzenie greckie. Wywodzi się od słowa „katharos”, które oznacza „czysty” lub „nieskazitelny”. Do Polski imię trafiło za sprawą tradycji chrześcijańskiej i szybko zdobyło ogromną popularność. Przez wieki funkcjonowało głównie wśród arystokracji i wyższych warstw społecznych, ale z czasem stało się jednym z najbardziej uniwersalnych żeńskich imion w kraju. Co ciekawe, jego odpowiedniki można znaleźć niemal w całej Europie – Catherine, Katherine, Catalina czy Katharina. Dlaczego Katarzyna była hitem lat 90.? W latach 90. Katarzyna była wszędzie. Rodzice wybierali to imię, bo wydawało się eleganckie i dobrze zakorzenione w tradycji. Ogromną rolę odgrywały też popularne zdrobnienia – Kasia, Kaśka, Kasieńka czy Katarzynka. To właśnie wtedy w szkołach roiło się od Kaś. Imię było modne, ale jednocześnie nie budziło kontrowersji. Pasowało zarówno do małego dziecka, jak i przyszłej pani doktor, nauczycielki czy prawniczki. Wielu rodziców uważało je za „pewny wybór”. Dziś jednak sytuacja wygląda zupełnie inaczej. W 2025 roku rodzice prawie nie wybierają tego imienia Współczesne trendy mocno zmieniły sposób wybierania imion dla dzieci. Rodzice coraz częściej szukają imion krótkich, nowoczesnych albo takich, które wyróżnią dziecko w grupie. Katarzyna przegrywa z modą na imiona delikatne, zagraniczne lub brzmiące bardziej „instagramowo”. Dla wielu młodych rodziców Katarzyna stała się imieniem pokolenia ich mam, cioć i starszych koleżanek. Mało kto widzi dziś w nim „świeżość”, choć jeszcze niedawno było absolutnym klasykiem. Paradoksalnie właśnie to może być jego największą zaletą. W czasach, gdy w jednej klasie jest kilka Zofii i trzy Hanie, mała Kasia mogłaby naprawdę się wyróżniać. Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku rodzice nadali imię Katarzyna tylko 221 dziewczynkom. Najwięcej, bo aż 31 Kaś, urodziło się w Małopolsce. Najmniej – w województwie warmińsko-mazurskim – tylko 4. Ciekawostki o imieniu Katarzyna Katarzyna należy do imion o największej liczbie zdrobnień w języku polskim. Imię przez lata utrzymywało się w ścisłej czołówce najpopularniejszych imion żeńskich w Polsce. Z Katarzyną związane jest powiedzenie: „Święta Katarzyna śmiechem, święty Andrzej grzechem”, odnoszące się do dawnych tradycji andrzejkowych i katarzynkowych. Imię nosiło wiele królowych, świętych i znanych kobiet na świecie. Popularność imienia była tak duża, że w latach 90. „Kasia” stała się wręcz symbolem typowego imienia dziewczynki. Czy Katarzyna jeszcze wróci do łask? Historia pokazuje, że moda na imiona bardzo często zatacza koło. Imiona uznawane za „staromodne” po latach wracają jako stylowe i oryginalne. Tak było z Antoniną, Heleną czy Zofią. Niewykluczone więc, że za kilka lat Katarzyna znów zacznie pojawiać się w rankingach popularności. Ma wszystko, czego dziś szukają rodzice: piękne znaczenie, tradycję i ponadczasowy charakter. Na razie jednak pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych imion pokolenia lat 90. Zobacz także: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
„Nie chcę od męża kwiatów na Dzień Matki. Wolę, żeby wstawał do dziecka w nocy i przestał być gościem w domu”
Piszę do Was te słowa, siedząc w kuchni przy zimnej kawie, podczas gdy za ścianą mąż pewnie przegląda w internecie oferty kwiaciarni z dostawą na Dzień Matki. Chcę mu głośno powiedzieć: zachowaj te pieniądze w portfelu, bo jeden bukiet róż nie naprawi tego, że w naszym własnym domu czuję się jak samotna matka z mężem na doczepkę.
Mój Dzień Matki trwa od 365 dni w roku, 24 godziny na dobę, bez przerwy na chorobę czy chwilę oddechu, a zbliżające się święto tylko uwypukla to, jak bardzo jestem w tym wszystkim zostawiona sama sobie. Kocham moje dziecko nad życie, ale nienawidzę roli, w którą wtłoczył mnie nasz związek − roli kogoś, kto odpowiada za każdą brudną pieluchę, każdą nieprzespaną noc i każdy termin szczepienia, podczas gdy ojciec dziecka pełni funkcję gościa specjalnego. Nie chcę kolejnego dowodu wdzięczności w wazonie, który zwiędnie po trzech dniach; chcę partnera, który zrozumie, że ojcostwo nie kończy się na zarabianiu pieniędzy i radosnej zabawie przez kwadrans po pracy. Nocne wstawanie to nie jest pomoc, to obowiązek obojga rodziców Najbardziej boli mnie to mityczne pomaganie, o którym tak chętnie mówią mężczyźni. Mój mąż często pyta: „Czy mam ci w czymś pomóc?”, jakby to dziecko było tylko moim projektem, a dom moją wyłączną firmą, w której on łaskawie może wziąć nadgodziny. Najgorzej jest w nocy − kiedy nasze dziecko płacze, on ma niesamowitą zdolność zapadania w sen kamienny, z którego nie budzi go nawet najgłośniejszy szloch. To ja wstaję, ja kołyszę, ja karmię, ja zmieniam piżamkę, a rano słyszę rześkie: „O, mały chyba dzisiaj dobrze spał, co nie?”. W takie dni mam ochotę krzyczeć, że nie, nie spał dobrze, i ja też nie spałam, a fakt, że on jest wypoczęty, wynika tylko z mojego poświęcenia. Nie chcę kwiatów na Dzień Matki, jeśli noc po ich otrzymaniu znów spędzę samotnie na dywanie w pokoju dziecięcym, próbując uspokoić ząbkującego malucha. Chcę, żeby poczuł ten sam ciężar pod oczami co ja, żeby w końcu przejął inicjatywę i powiedział: „Kochanie, dzisiaj ja przejmuję nocną wartę, ty po prostu śpij”. To byłby najpiękniejszy prezent, o jakim mogę marzyć − uznanie, że moje zdrowie i sen są tak samo ważne jak jego praca. Bycie gościem w domu niszczy naszą relację bardziej niż kłótnie Mój mąż wraca z biura i uważa, że jego dniówka się skończyła − zjada obiad, kładzie się na kanapie z telefonem i czeka, aż podam mu herbatę, podczas gdy ja w jednej ręce trzymam dziecko, a drugą próbuję ogarnąć pobojowisko po kolacji. Stał się gościem, który owszem, poklepie syna po plecach, pośmieje się do niego przez chwilę, ale gdy tylko zaczyna się płacz, brudna pielucha albo marudzenie, oddaje mi dziecko ze słowami: „Chyba chce do mamy”. To „chce do mamy” to najczęstsza wymówka, jaką słyszę, i za każdym razem czuję, jakby ktoś wbijał mi szpilkę w serce. On nie widzi, że ja nie mam godzin urzędowania, że moja praca trwa non stop. Kwiaty od gościa, który tylko wpada do domu na nocleg i posiłek, budzą we mnie jedynie gorycz. Marzę o tym, żeby przestał pytać, gdzie są czyste skarpetki dziecka albo co ma mu dać na kolację − marzę, żeby sam to wiedział. Chcę, żeby wziął odpowiedzialność za logistykę naszego życia, żeby wiedział, kiedy kończy się mleko i gdzie leżą leki na gorączkę. Bycie rodzicem to nie jest bycie asystentem matki, to bycie współdecydentem, kimś, kto widzi bałagan i go sprząta, a nie czeka na polecenie służbowe. Prezent, którego nie da się kupić: szacunek do mojego czasu W tegoroczny Dzień Matki nie chcę iść na uroczysty obiad, podczas którego i tak będę musiała pilnować, żeby mały nie wylał zupy, podczas gdy mąż będzie swobodnie rozmawiał z rodziną. Chcę wolnego czasu − takiego prawdziwego, bez dziecka na ręku i bez planowania w głowie obiadu na jutro. Chcę, żeby mąż zrozumiał, że mój czas jest tak samo cenny jak jego, i że moje zmęczenie nie jest mniej ważne, bo przecież siedzę w domu. To siedzenie w domu to najcięższy etat, jaki w życiu miałam, i najmniej doceniany pod słońcem. Zamiast bukietu, wolałabym listę zadań, które on przejmuje na stałe. Chcę usłyszeć: „Od dzisiaj ja kąpię małego co wieczór”, „Od dzisiaj sobotnie poranki są twoje, ja idę z dzieckiem na spacer”. To są prezenty, które budują więź, które dają kobiecie poczucie, że jest kochana i szanowana jako człowiek, a nie tylko jako sprawna maszyna do obsługi ogniska domowego. Kwiaty zwiędną, ale poczucie, że mam obok siebie prawdziwego ojca i partnera, dałoby mi siłę na lata. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy pragnienie, by mąż przestał być turystą w naszym wspólnym życiu, to aż taki wygórowany postulat? Angelika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Gigantyczny mural 3D z klocków LEGO® powstaje w Warszawie. Stworzą go dzieci i rodziny tuż przed Dniem Dziecka
Warszawa, 20 maja 2026 – Grupa LEGO od lat przekonuje, że zabawa odgrywa podstawową rolę w rozwoju dziecka i powinna być dostępna dla wszystkich, wszędzie. Jak pokazuje raport LEGO® Play Well 2026, w świecie pełnym cyfrowych rozpraszaczy i nadmiaru bodźców dzieci potrzebują przede wszystkim swobody zabawy, tworzenia na własnych zasadach i rozwijania wyobraźni. Z tej potrzeby zrodziła się wyjątkowa inicjatywa marki, która zaprasza do wspólnego budowania gigantycznego muralu z klocków LEGO u stóp Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Konstrukcji, do której każdy będzie mógł dołożyć swój element.
Dzień Dziecka to doskonała okazja, by nie tylko świętować z najmłodszymi, ale także przyjrzeć się bliżej temu, co naprawdę jest dla nich ważne. Dlatego, LEGO Polska celebruje ten dzień w sposób, który najlepiej oddaje ducha marki – przez wspólną zabawę i tworzenie na wielką skalę. Przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie stanie gigantyczna konstrukcja z klocków LEGO, która posłuży jako tło dla wielkiego muralu, a jego centralnym elementem będzie trójwymiarowy smok zbudowany z klocków. Mural o długości ponad 8 metrów i wysokości 2,5 metra stanie się ogromną przestrzenią dla dziecięcej wyobraźni – miejscem, w którym liczy się każdy klocek, każdy kolor i każdy pomysł. Najmłodsi uczestnicy będą mogli tu tworzyć swobodnie, współtworząc dzieło, które nie tylko zaprezentuje ich kreatywność, ale też w naturalny sposób przyciągnie uwagę przechodniów i skłoni do refleksji nad znaczeniem zabawy oraz jej rolą w rozwoju młodszych pokoleń. W dniach 29–31 maja marka zaprasza wszystkie rodziny z dziećmi do odwiedzenia strefy LEGO zlokalizowanej na Placu Centralnym w Warszawie i bezpłatnego wzięcia udziału w zorganizowanym z okazji Dnia Dziecka wydarzeniu. Przestrzeń będzie dostępna dla odwiedzających w godzinach 10:00–20:00. Z kolei ekspozycja gotowego muralu potrwa aż do 7 czerwca. Najlepszy pomysł na spędzenie czasu razem Strefa LEGO na Placu Centralnym zostanie zaprojektowana z myślą o rodzicach i ich dzieciach, którzy szukają niebanalnego sposobu na spędzenie czasu razem – takiego, który łączy nowe doświadczenia i wspólne przeżycia. Oprócz budowania muralu na uczestników będą czekały dodatkowe atrakcje: strefa “Zbuduj i zabierz do domu”, w której dzieci stworzą własne mini-modele, które będą mogli zabrać ze sobą na pamiątkę. strefa LEGO® DUPLO® dla dzieci poniżej 4. roku życia, przestrzeń LEGO Adults Welcome z kolekcją zestawów dla dorosłych. Wspólna zabawa ma znaczenie Jak wynika z badania LEGO Play Well 2026, zabawa to dla dzieci znacznie więcej niż forma spędzania czasu — to naturalny sposób wyrażania siebie i budowania relacji. Aż 94% dzieci twierdzi, że poprzez zabawę może pokazać rodzicom, co tak naprawdę lubi, a 92% najmłodszych czuje dzięki niej bliskość z przyjaciółmi. Rozumieją to również rodzice: 88% z nich widzi we wspólnych aktywnościach ułatwienie komunikacji z dziećmi, a 84% wykorzystuje zabawę jako narzędzie rozmowy na ważne tematy. W codziennym pośpiechu jednak nie zawsze łatwo znaleźć na nią przestrzeń. Dlatego marka LEGO tworzy inicjatywę, która odpowiada na tę potrzebę — zapraszając rodziny do wspólnego budowania, które rozwija wyobraźnię, wzmacnia relacje i pozwala spędzić czas razem w wartościowy sposób. – Wspólna zabawa z dzieckiem ma wyjątkowe znaczenie, ponieważ pozwala rodzinie być naprawdę razem, bez pośpiechu i rozpraszaczy. Dzień Dziecka dla Grupy LEGO to wyjątkowy dzień w roku, ponieważ to właśnie wtedy możemy dać najmłodszym fanom przestrzeń do zabawy, czerpania radości z praktycznego budowania wspólnie od podstaw. Event LEGO jest właśnie taką okazją – prostą, ale niezwykle angażującą. Cieszymy się, że stworzony w jego trakcie mural będzie zdobił centrum Warszawy przez kolejne dni, aby przypomnieć nam wszystkim ze w środku każdy z nas jest dzieckiem i zasługuje na chwilę zabawy – mówi Baris Dilek, p.o. General Manager w Grupie LEGO na Polskę, Ukrainę i kraje bałtyckie. Strefę LEGO w centrum Warszawy będzie otwarta w dniach 29–31 maja. W tych dniach każdy może dołożyć swój klocek do tej niezwykłej konstrukcji. Gotowy mural pozostanie na Placu Centralnym aż do 7 czerwca pozostając wyjątkową atrakcją dla mieszkańców i turystów odwiedzających stolicę Polski. O Grupie LEGO: Grupa LEGO została założona w Billund w Danii w 1932 roku przez Ole Kirka Kristiansena, a jej nazwa wywodzi się od dwóch duńskich słów „LEg GOdt”, które oznaczają „Baw się dobrze”. Dziś Grupa LEGO pozostaje firmą rodzinną z siedzibą w Billund, a jej produkty są sprzedawane w ponad 120 krajach na całym świecie. Więcej informacji: www.LEGO.com. O badaniu LEGO Play Well 2026: Badanie LEGO Play Well Study 2026, zlecone przez Grupę LEGO i przeprowadzone przez firmę Edelman DXI, obejmuje opinie łącznie 45 000 respondentów z 30 rynków w okresie od grudnia 2025 r. do stycznia 2026 r. Wśród respondentów znalazło się 30 000 rodziców dzieci w wieku od 1 do 12 lat oraz 15 000 dzieci w wieku od 5 do 12 lat. Raport LEGO Play Well to cykliczne badanie Grupy LEGO analizujące rolę zabawy w życiu dzieci oraz rodziców. Raport analizuje,jak różne formy aktywności wpływają na relacje rodzinne, komunikację oraz rozwój emocjonalny najmłodszych, a także jak postrzegająje dzieci i dorośli w różnych krajach, włącznie z Polską.
Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę to czułam. Za każdym razem, gdy naciskałam swój przycisk, czułam przypływ ciepła i taką dziwną pewność, że ona właśnie w tej sekundzie robi to samo. Robiłam to, gdy piłam kawę, gdy było mi ciężko na trudnym spotkaniu i gdy po prostu za nią zwyczajnie po ludzku tęskniłam. Przekazywałam jej całą swoją miłość, modląc się w duchu, żeby moje sygnały do niej docierały i dodawały jej odwagi wśród dzieci. Wyznanie Ali, które odebrało mi mowę Prawdziwy szok przyszedł jednak wieczorem, podczas kąpieli. Zobaczyłam, że serduszko na rączce Ali prawie zupełnie zniknęło, zostało tylko blade różowe obramowanie. Zapytałam ją z uśmiechem: „I jak, kochanie? Działało nasze serduszko?”. Ala spojrzała na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i powiedziała szeptem: „Mamo, ono cały dzień mi mrugało i robiło 'pik, pik'. Kiedy Pani czytała nam bajkę o smutnym niedźwiadku, tak bardzo chciało mi się płakać, ale wtedy poczułam, że ty naciskasz swoje serce i od razu wiedziałam, że zaraz po mnie będziesz. Więc ja naciskałam jeszcze mocniej, żebyś wiedziała, że już na ciebie czekam”. W tamtej chwili po prostu oniemiałam, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. To, co dla mnie było tylko psychologicznym trikiem na uspokojenie dziecka, dla niej było najprawdziwszą magią i żywym dowodem na moją obecność. Zrozumiałam, że dzieci czują znacznie więcej, niż nam się wydaje, a taka mała kreska na dłoni potrafi zastąpić tysiąc telefonów i zapewnień o bezpieczeństwie. Moje serce pękło z miłości, gdy zobaczyłam, jak wielką wagę przywiązała do tego gestu. Drogie Mamy, jeśli Wasze maluchy też ciężko znoszą rozłąkę, spróbujcie tego. Narysujcie te serduszka, powiedzcie im o tej magicznej mocy. To nic nie kosztuje, a daje dziecku poczucie, że mama jest na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli siedzi w biurze trzy dzielnice dalej. To najpiękniejsza nić, jaką kiedykolwiek utkałam między mną a moją córką. Lidka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowania. Dla nich krzyk to nadal „normalna metoda dyscypliny”. Dla mnie? To zwykła przemoc emocjonalna. Nie po to uczę dziecko szacunku do emocji, żeby ktoś na nie krzyczał Najbardziej boli mnie to, że później to rodzice muszą sklejać złamane serduszka swoich dzieci. To my siedzimy wieczorem przy łóżkach i tłumaczymy, że nikt nie miał prawa ich przestraszyć. To my próbujemy odbudować w nich poczucie bezpieczeństwa. A przedszkole powinno być miejscem ciepłym, wspierającym i spokojnym. Nie rozumiem też rodziców, którzy wzruszają ramionami i mówią: „Oj tam, kiedyś nauczyciele też krzyczeli i wszyscy żyją”. Właśnie dlatego nasze pokolenie chodzi dziś na terapię i uczy się od nowa stawiania granic. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nie po to inwestuję w rozwój emocjonalny mojego dziecka, wybieram świadome wychowanie, czytam książki psychologiczne i dbam o jego komfort, żeby ktoś w przedszkolu jednym krzykiem niszczył to, nad czym pracujemy latami. I naprawdę uważam, że jeśli nauczycielka nie potrafi wytrzymać kilku godzin bez podnoszenia głosu na małe dzieci, to nie powinna pracować z ludźmi. Zwłaszcza z tymi najmniejszymi. Zobacz także: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali” Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony trudno dziwić się emocjom mamy, która chciała pomóc zestresowanemu dziecku. Z drugiej – coraz więcej nauczycieli otwarcie mówi o przemęczeniu i o tym, że rodzice oczekują dostępności praktycznie przez całą dobę. Warto też pamiętać, że nauczyciel nie ma obowiązku odpowiadania na prywatne SMS-y, szczególnie w weekend. Oficjalnym kanałem kontaktu pozostaje najczęściej e-dziennik i to właśnie tam powinny trafiać pytania dotyczące szkoły. Coraz częściej zapominamy, że po drugiej stronie też jest człowiek – zmęczony, mający rodzinę i własny czas wolny. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że wielu rodziców działa pod wpływem emocji i zwyczajnie chce pomóc dziecku tu i teraz. A wtedy granice bardzo łatwo się zacierają. Zobacz także: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
To, co usłyszałam zza uchylonych drzwi dziecięcego pokoju, sprawiło, że krew w moich żyłach dosłownie lodowaciała z każdym kolejnym słowem mojego wnuka. Nie mogłam uwierzyć, że mały chłopiec potrafi z taką pogardą i jadem traktować własną matkę, która oddaje mu przecież całe swoje serce.
Szanowna Redakcjo. Jestem babcią ośmioletniego Gabrysia i mamą dojrzałej już kobiety, która zawsze była dla mnie powodem do dumy. Jednak to, co zobaczyłam i usłyszałam podczas ostatniego weekendu u nich w domu, zmieniło moje postrzeganie tego, jak dzisiaj wychowuje się dzieci. Moja córka poprosiła Gabrysia, żeby odłożył tablet i przyszedł na kolację. Zrobiła to spokojnie, niemal błagalnym tonem. Wtedy on wywrzeszczał jej prosto w twarz: „Znowu mi trujesz! Wyjdź stąd, nie będziesz mi mówić, co mam robić!”. Stałam w korytarzu i czekałam na wybuch, na karę, na jakąkolwiek reakcję. Ale moja córka tylko westchnęła i powiedziała: „Kochanie, ranisz moje uczucia, porozmawiamy o tym później”. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę! Upadek autorytetu, czyli gdy matka staje się koleżanką do bicia Za moich czasów takie słowa nie przeszłyby dziecku przez gardło, a gdyby jakimś cudem się to zdarzyło, konsekwencje byłyby natychmiastowe i dotkliwe. Nie mówię o biciu, ale o twardych zasadach i szacunku, który był fundamentem rodziny. Dzisiaj moja córka tłumaczy mi, że to jest nazywanie emocji i że Gabryś komunikuje swoje potrzeby. No litości! On nie komunikuje potrzeb, on po prostu pluje swojej matce w twarz, a ona wyciera się i dziękuje, że dziecko jest asertywne. Patrzyłam na to z boku i czułam piekący wstyd za moją krew. Jak można pozwolić ośmiolatkowi na taką bezczelność? To nie jest żadne nowoczesne wychowanie, to jest zwykła kapitulacja rodzica. Moja córka tak bardzo boi się, że dziecko poczuje się stłamszone, że pozwoliła mu urosnąć do roli domowego tyrana, który rozstawia wszystkich po kątach. Gdzie podział się autorytet matki? Jeśli on teraz mówi do niej takie rzeczy, to co powie, gdy będzie miał piętnaście lat? Bezstresowe wychowanie, czyli hodowanie małego egoisty Z przerażeniem obserwuję, jak w imię partnerstwa niszczy się w dzieciach resztki empatii. Gabryś nie widział, że sprawił mamie przykrość. Widział tylko, że jego agresja zadziałała, bo matka się wycofała i jeszcze go przeprosiła, że przerwała mu grę. Robimy tym dzieciom potworną krzywdę, wmawiając im, że ich chwilowa frustracja daje im prawo do ranienia innych. Świat wcale nie będzie tak wyrozumiały jak moja córka. W dorosłym życiu nikt nie będzie pytał Gabrysia o jego trudne emocje, gdy odezwie się tak do szefa czy żony. Wyrośnie na człowieka roszczeniowego, który nie potrafi przyjąć żadnej odmowy. Ja wychowałam moją córkę w miłości, ale i w karności. Wiedziała, gdzie jest granica, której nie wolno przekroczyć. Dzisiaj ta granica nie istnieje, a rodzice stali się służącymi własnych dzieci, którzy boją się odezwać we własnym domu. Czas przywrócić hierarchię, zanim będzie za późno dla całej rodziny Próbowałam o tym rozmawiać z córką wieczorem, ale ona uważa, że jestem staroświecka. Twierdzi, że buduje z synem relację opartą na zaufaniu, a nie na strachu. Ale czy szacunek musi wynikać ze strachu? Moim zdaniem szacunek wynika z mądrego prowadzenia i pokazywania, że rodzic jest opoką, a nie workiem treningowym. Boję się o nich wszystkich. Boję się, że ta rodzina rozpadnie się pod ciężarem egoizmu jednego małego chłopca, któremu nikt nie potrafi powiedzieć „dość”. Chciałabym zapytać inne babcie: czy Wy też czujecie tę bezradność, patrząc na metody wychowawcze swoich dzieci? Czy naprawdę musimy milczeć, gdy widzimy, że nasze wnuki wyrastają na ludzi bez serca i kultury? Ja nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Babcia Teresa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”