„Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Z moim mężem, Patrykiem, od czterech lat jesteśmy dumnymi rodzicami małego Tymona. Gdy na początku czerwca moi teściowie zaproponowali, że zabiorą naszego jedynaka na upragnione wakacje do Juraty, długo biłam się z myślami. Ostatecznie uległam ich gorącym zapewnieniom, że nadmorski mikroklimat dobrze zrobi maluchowi, a oni nie opuszczą go nawet na krok. Moje bezgraniczne zaufanie do dziadków i cały domowy spokój legły jednak w gruzach wczoraj wieczorem, w połowie trwania ich wyjazdu. Gdy zadzwoniłam na FaceTime, by tradycyjnie życzyć synkowi dobrej nocy, na ekranie zobaczyłam jedynie zmieszaną twarz teściowej.
Urszula z nienaturalnym uśmiechem oznajmiła, że mały już śpi i nie może podejść do telefonu. Widziałam wyraźnie, że coś ukrywa, moje serce waliło jak szalone. W tamtej sekundzie do rozmowy ostro wtrącił się mój teść. Prawda o tym, co stało się nad otwartą wodą, sprawiła, że prawie osunęłam się na podłogę. Incydent na plaży i zmowa milczenia Była godzina dwudziesta. Siedziałam z mężem w salonie, odliczając dni do końca ich urlopu. Gdy połączenie wideo zostało odebrane, zamiast radosnej buzi Tymona, w obiektywie pojawiła się moja teściowa, Urszula. Siedziała w ciemnym rogu pokoju pensjonatu, a jej oczy były podejrzanie czerwone. − Cześć, kochanie! Przepraszam, ale Tymuś dzisiaj bardzo wcześnie padł, śpi już jak suseł − zaczęła mówić pospiesznie, nerwowo poprawiając włosy i starając się zagłuszyć drżenie w głosie. − Bawił się cały dzień, zmęczył się powietrzem, więc już go nie budzimy. Zadzwonimy jutro, dobrze? Moja matczyna intuicja natychmiast podpowiedziała mi, że pod tym wymuszonym optymizmem kryje się coś potwornego. Sposób, w jaki Urszula unikała wzroku i próbowała szybko zakończyć rozmowę, zasiał we mnie potężny niepokój. „Mamo, ale przecież zawsze chociaż na sekundę pokazujesz mi go, jak śpi. Wszystko w porządku? Stało się coś?” − zapytałam, czując, jak serce zaczyna mi walić jak młotem. Wyznanie udręczonego dziadka Zanim teściowa zdążyła wymyślić kolejną wymówkę, z tyłu pokoju dobiegł głęboki, załamany głos mojego teścia, Wiktora. Na ekranie pojawiła się jego posiwiała głowa. Odepchnął delikatnie rękę żony, która próbowała zasłonić obiektyw, i spojrzał prosto w kamerkę. − Przestań kłamać, Ula! Nie ma sensu nic ukrywać przed matką. Ona ma prawo wiedzieć! − wykrzyczał teść, a z jego oczu popłynęły łzy. − Karolina, Patryk... przepraszam was. O mało nie doprowadziliśmy dzisiaj do najgorszej tragedii. Tymuś śpi, bo jest potwornie wykończony i roztrzęsiony tym, co wydarzyło się po południu na plaży w Juracie. My... my go zgubiliśmy. W tamtej sekundzie poczułam, jak całe moje ciało drętwieje, a grunt usuwa mi się spod nóg. Patryk natychmiast zwiększył głośność, a jego ojciec, ignorując wściekłe fuknięcia teściowej, zaczął chaotycznie opowiadać historię, która zmroziła nam krew w żyłach. Czterdzieści minut koszmaru nad wodą Okazało się, że tego dnia na plaży w Juracie był ogromny, gęsty tłum. Dziadkowie rozłożyli parawan, babcia czytała książkę, a dziadek zasnął w słońcu. Nasz czteroletni syn, zafascynowany dużym psem biegającym po brzegu, poszedł za zwierzęciem wzdłuż linii wody. Szedł tak daleko, aż całkowicie stracił z oczu ich stanowisko. Gdy zorientował się, że wokół są sami obcy ludzie, zaczął przeraźliwie płakać, stojąc po kostki w zimnych falach.- − Nie było go ponad pół godziny, Karolina. My ze strachu oszaleliśmy, biegaliśmy wzdłuż brzegu, Ula dostała histerii − szlochał teść, chowając twarz w dłoniach. − Fale były wysokie, prąd silny. Gdyby nie absolutny przypadek i czujność ratownika, który w ostatniej chwili zauważył samotne, błąkające się po brzegu dziecko i wyciągnął je z wody, te wakacje skończyłyby się najgorszym dramatem. Okazało się, że to ten obcy człowiek, po dramatycznych poszukiwaniach z głośnikiem, przyprowadził naszego zapłakanego syna z powrotem. Tymuś tak strasznie płakał ze strachu, że po powrocie do pokoju po prostu padł z wycieńczenia. A Ula... Ula kazała mężowi milczeć, żebyśmy my nie zabrali małego do domu. Moi teściowie przez ponad pół godziny nie mieli pojęcia, gdzie jest ich czteroletni wnuk, a potem chcieli ukryć tę potworną prawdę, zmuszając do cichego paktu udręczone i przestraszone dziecko. Natychmiastowy wyjazd − Jak mogłaś, mamo?! - wykrzyczał Patryk w stronę teściowej, która teraz siedziała w tle, szlochając ze wstydu i upokorzenia. − Zgubiliście nasze jedyne dziecko nad otwartą wodą, a ty miałaś czelność kłamać mi prosto w oczy przez kamerkę?! Gdyby nie ten ratownik, dzisiaj moglibyśmy nie mieć syna! Nie słuchaliśmy ich dłużej. Rozłączyłam się, rzuciłam telefon na kanapę i natychmiast wyciągnęłam z szafy podróżne torby. Jechaliśmy z Warszawy do Juraty na złamanie karku, przez całą drogę milcząc. Zżerały mnie potworne wyrzuty sumienia, że uległam ich namowom, że uśpiłam swoją czujność i oddałam im mój największy skarb na ten wyjazd, nie przewidując, jak bardzo beztroska starszych ludzi może zagrażać bezpieczeństwu malucha. Gdy nad ranem wparowaliśmy do pensjonatu i wyrwałam zaspane, wciąż niespokojnie oddychające dziecko z łóżka, nie zamieniłam z teściową ani jednego słowa. Podziękowałam jedynie teściowi za jego bolesną, ale uczciwą postawę. Spakowaliśmy rzeczy Tymona i odjechaliśmy, zostawiając ich samych na resztę urlopu. Ta historia zniszczyła nasze dotychczasowe relacje rodzinne i zburzyła wszelkie zaufanie do Urszuli. Dziadkowie dostali absolutny zakaz samodzielnych wyjazdów i opieki nad naszym synem. Sekret z wakacji w Juracie dał mi najważniejszą, choć brutalną lekcję dojrzałości jako matce: w kwestii bezpieczeństwa naszych dzieci nie ma miejsca na kompromisy czy ślepą wiarę w to, że „oni przecież kiedyś wychowali własne dzieci”. Świat się zmienił, plaże są pełne ludzi, a chwila nieuwagi nad wodą kosztuje zbyt wiele. Dziś, gdy jadę samochodem i słyszę spokojny oddech mojego syna na tylnym siedzeniu, wiem, że uratował nas cud, odwaga dziadka i intuicja nieznajomego ratownika, któremu do końca życia będę wdzięczna za to, że na czas zareagował. Zobacz też: „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
„Dla mojego męża Ronaldo jest ważniejszy od dziecka. Miał odebrać Maję z przedszkola, a wrócił z pustym fotelikiem”
Zawsze wiedziałam, że mój mąż kocha piłkę nożną. Potrafił planować weekendy pod terminarz meczów, znał statystyki zawodników lepiej niż daty rodzinnych uroczystości i od lat powtarzał, że Cristiano Ronaldo jest jego największym idolem. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że ta fascynacja doprowadzi do sytuacji, w której obcy facet ganiający za piłką będzie ważniejszy od dziecka. Kiedy zobaczyłam samochód męża pod domem i pusty fotelik na tylnym siedzeniu, żołądek podszedł mi do gardła.
Od początku mistrzostw świata praktycznie nie dało się z mężem normalnie porozmawiać. Każdy dzień kręcił się wokół meczów, tabel, analiz i transmisji sportowych. Wieczorami siedział przed telewizorem, a w ciągu dnia co chwilę sprawdzał wyniki i komentarze w telefonie. Najbardziej czekał jednak na mecze Portugalii. Odkąd go poznałam, był wielkim fanem Cristiano Ronaldo. Miał jego koszulki, kolekcjonował zdjęcia i potrafił godzinami opowiadać o jego karierze. Zwykle traktowałam to jako nieszkodliwe hobby, choć czasami żartowałam, że gdyby Ronaldo zaprosił go na wspólny obiad, prawdopodobnie odwołałby nasze rodzinne wakacje. Nigdy nie przypuszczałam, jak blisko prawdy byłam. Tego dnia wszystko było ustalone Miałam ważne spotkanie służbowe, którego nie mogłam przełożyć. Dlatego rano przypomniałam mężowi, że to on odbiera Maję z przedszkola. – Pamiętasz? O szesnastej musisz być na miejscu – powiedziałam, zanim wyszłam z domu. – Spokojnie, przecież wiem – odpowiedział. Nawet się nie zdenerwowałam, gdy kilka godzin później wysłał mi wiadomość o meczu Portugalii. Wiedziałam, że tego dnia gra jego ulubiona reprezentacja, ale byłam przekonana, że odbiór własnego dziecka jest dla niego ważniejszy niż jakikolwiek sport. Jak bardzo się myliłam, miałam się przekonać jeszcze tego samego popołudnia. Telefon z przedszkola Siedziałam właśnie na spotkaniu, kiedy telefon zaczął wibrować. Pierwszy raz go zignorowałam. Drugi również. Za trzecim razem spojrzałam na ekran i zobaczyłam numer przedszkola. Od razu poczułam niepokój. Przeprosiłam wszystkich i wyszłam na korytarz. – Pani Anno, czy ktoś odbierze dziś Maję? – usłyszałam głos wychowawczyni. – Jest już po godzinach, a tata się nie pojawił. Nie możemy się też do niego dodzwonić. Przez chwilę nie rozumiałam, co słyszę. – Jak to się nie pojawił? Przecież miał być godzinę temu. Nauczycielka westchnęła. – Maja jest spokojna, ale zaczyna się martwić. Pyta, czy tata o niej nie zapomniał. To zdanie zabolało mnie bardziej niż cokolwiek innego. Pędziłam do przedszkola Próbowałam dodzwonić się do męża chyba ze dwadzieścia razy. Nie odbierał. Nie odpisywał. Nie reagował. W głowie miałam już najgorsze scenariusze. Wypadek. Awaria samochodu. Pobyt w szpitalu. Pojechałam po Maję sama. Kiedy weszłam do przedszkola, siedziała już tylko ona i jedna nauczycielka. Moja córka rzuciła mi się na szyję. – Mamusiu, tata miał przyjechać – powiedziała cicho. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. W domu czekała na mnie jeszcze większa niespodzianka Kiedy wróciłam pod dom, zobaczyłam samochód męża stojący na podjeździe. Na tylnym siedzeniu był fotelik Mai. Pusty. To właśnie wtedy poczułam prawdziwą złość. Weszłam do domu i od progu usłyszałam głos komentatora sportowego. Mąż siedział przed telewizorem. Obok leżał telefon. Wyciszony. Na ekranie migały powiadomienia o nieodebranych połączeniach. Było ich kilkadziesiąt. „Myślałem, że jeszcze mam czas” Kiedy zobaczył mnie w drzwiach, od razu zrozumiał, że wydarzyło się coś złego. – Gdzie jest Maja? – zapytał. Patrzyłam na niego przez kilka sekund, nie wierząc własnym uszom. – W przedszkolu była przez ponad godzinę sama z nauczycielką. Czekała na ciebie. Najpierw pobladł. Potem spojrzał na zegarek. Dopiero wtedy dotarło do niego, co zrobił. Okazało się, że wrócił wcześniej z pracy, żeby obejrzeć przedmeczowe studio i komentarze ekspertów. Usiadł na kanapie tylko na chwilę. Chciał obejrzeć kilka materiałów o Ronaldo i później pojechać po córkę. Całkowicie stracił poczucie czasu. – Myślałem, że jeszcze mam godzinę – tłumaczył. Tylko że nie miał. Najgorsze nie było zapomnienie Przez cały wieczór byłam wściekła. Jednak nie dlatego, że przegapił odbiór z przedszkola. Ludzie popełniają błędy. Każdemu może zdarzyć się pomyłka. Najbardziej bolało mnie coś innego. Maja była przekonana, że tata o niej zapomniał, bo nie jest dla niego wystarczająco ważna. Wieczorem usłyszałam, jak pyta: – Mamo, czy tata bardziej lubi piłkę ode mnie? To był moment, w którym mąż naprawdę się załamał. Usiadł obok niej, przytulił ją i długo przepraszał. Tłumaczył, że popełnił głupi błąd i że nie ma na świecie nic ważniejszego od niej. Obiecał, że już zawsze będzie na pierwszym miejscu. Patrzyłam na nich i widziałam, że mówi szczerze. Wierzę, że dotrzyma tej obietnicy. Zobacz też: „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili” „Córka sąsiadów płakała przed blokiem. Miała problem, o którym nie mogła powiedzieć rodzicom: spojrzałam na jej nogi i zrozumiałam” „Mój narzeczony ma dziecko, na które płaci kolosalne alimenty. Mam dość, że tak marnuje nasze pieniądze”
„Mąż szykował się, by świętować Dzień Ojca, a ja płakałam w poduszkę. Gdyby tylko wiedział, że to nie jego święto”
Czerwiec zawsze był w naszym domu miesiącem pełnym radości, ale w tym roku zbliżający się Dzień Ojca napełniał mnie paraliżującym poczuciem winy. Mój mąż, Robert, od trzech lat był najwspanialszym, najbardziej oddanym tatą dla naszej córeczki Bianki. Widziałam, z jaką dumą opowiadał kolegom o jej pierwszych krokach i jak skrupulatnie planował ten wyjątkowy czerwcowy dzień. Tymczasem ja co noc płakałam w poduszkę, nie mogąc znieść ciężaru tajemnicy, którą ukrywałam przed nim od lat.
Za każdym razem, gdy Robert brał małą na ręce, w mojej głowie kołatała jedna, rozdzierająca myśl: „Gdybyś tylko wiedział, że to nie twoje dziecko”. Dosłownie pękałam ze strachu przed dniem, w którym prawda wyjdzie na jaw. Wszystko rozstrzygnęło się w ubiegły piątek, a sekret, który ujrzał światło dzienne, całkowicie zburzył nasz dotychczasowy porządek − choć w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam. Czerwcowe przygotowania i ciche łzy Wszystko zaczęło się na dwa tygodnie przed Dniem Ojca. Robert z niesamowitym entuzjazmem opowiadał o tym, jak zabierze Biankę na jej pierwszy wyjazd pod namiot nad jezioro. Kupował miniaturowy śpiwór, małą wędkę i uczył małą leśnych piosenek. Bianka była w niego wpatrzona jak w obrazek − dla niej tata był całym światem. Ja w tym czasie gasłam w oczach, nie mogłam już tego znieść. Każde ich wspólne przytulenie wywoływało u mnie ucisk w klatce piersiowej. Moje wyrzuty sumienia stały się tak potężne, że unikałam kontaktu wzrokowego z mężem. Zamykałam się w sypialni pod pretekstem migreny i bezgłośnie szlochałam, patrząc w sufit. Byłam pewna, że jeśli powiem Robertowi prawdę, nasze małżeństwo i dotychczasowe życie obrócą się w ruinę. Ukrywałam przed nim fakt, że biologicznie... nie był ojcem Bianki. Córeczka była owocem mojego poprzedniego, trudnego związku, który rozpadł się, zanim jeszcze dowiedziałam się o ciąży. Gdy Robert pojawił się w moim życiu, po 9 miesiącach urodziła się Bianka. Żyłam w przekonaniu, że Robert uważa Biankę za swoje rodzone dziecko i nigdy nie miałam odwagi wyjawić mu prawdy o przeszłości. Przypadkowe znalezisko w szufladzie Wszystko pękło w miniony piątek. Robert pojechał do marketu budowlanego po brakujące linki do namiotu. Chciałam schować do jego biurka stare rachunki za prąd. Szukając wolnego miejsca, przypadkowo wysunęłam małą, zablokowaną szufladę na samym dnie dębowego mebla. Wewnątrz, wśród starych kluczy, znalazłam grubą, błękitną kopertę wetkniętą pod dokumenty notarialne. Koperta była otwarta. Z drżącymi rękami wyciągnęłam z niej stary akt urodzenia Bianki z dopisanym nazwiskiem jej biologicznego ojca oraz pożółkły list, na którym widniało pismo mojego męża. Gdy moje oczy prześlizgnęły się po papierze, poczułam, że grunt usuwa mi się spod nóg. W liście, napisanym przez Roberta trzy lata temu, znajdowało się zrzeczenie się praw do dziecka ze strony tamtego człowieka oraz potwierdzenie pełnej spłaty jego dawnych długów. Wszystko wskazywało na to, że Robert potajemnie odszukał mężczyznę z mojej przeszłości i załatwił z nim wszystkie formalności prawne, bym ja już nigdy nie musiała się bać. Data na dokumencie wskazywała, że Robert zrobił to jeszcze zanim oficjalnie zamieszkaliśmy razem. Rozmowa w blasku księżyca W tym samym momencie usłyszałam kroki na schodach. Robert wrócił do domu. Gdy wszedł do sypialni i zobaczył mnie klęczącą na dywanie z dokumentami w ręku, nie zaczął krzyczeć. Usiadł ciężko na brzegu łóżka, wziął głęboki oddech i delikatnie wyciągnął błękitną kopertę z moich zdrętwiałych palców. − Odszukałaś to... − wyszeptał cicho, a w jego oczach pojawiły się łzy. − Robert... Ty wiedziałeś? Od samego początku wiedziałeś, że Bianka nie jest twoją biologiczną córką? − wykrztusiłam przez łzy, a mój głos drżał od nadmiaru emocji. − Dlaczego udawałeś? Dlaczego pozwalałeś mi żyć w tym potwornym strachu, że prawda kiedyś nas zniszczy? Ja przez lata bałam się ci o tym powiedzieć, żeby cię nie stracić! Mąż mocno przytulił mnie do swojej piersi, gładząc mnie po plecach. To, co usłyszałam chwilę później, całkowicie zmieniło wszystko. Kto naprawdę jest ojcem? − Maja, przecież widziałem twój strach, gdy Bianka była mała − zaczął Robert łamiącym się głosem. − Wiedziałem, przez co przeszłaś w poprzednim związku i jak bardzo bałaś się, że tamten człowiek wróci i skrzywdzi was obie. Odszukałem go. Zrzekł się wszystkiego w zamian za pomoc w spłacie jego zobowiązań. Podpisał papiery i obiecał zniknąć na zawsze. Milczałem, bo czekałem, aż ty sama będziesz gotowa, by o tym porozmawiać. Nie chciałem otwierać twoich starych ran. Robert spojrzał na mnie, a z jego oczu biła niesamowita, czysta miłość. − Przez te trzy lata widziałem, jak dziwnie patrzysz na mnie, gdy zbliżał się Dzień Ojca. Słyszałem, jak płaczesz w łazience. Domyślałem się, że nosisz w sercu ten ciężar. Ale posłuchaj mnie uważnie, Maja. Ojcostwo to nie są dokumenty urzędowe ani więzy krwi. Ojciec to ten, który wstaje w nocy, gdy mała ma koszmary. To ten, który trzyma ją za rękę i uczy budować zamki z piasku. Bianka to moja córka, bo ulepiłem ją z mojej miłości. To jest moje święto, Majka. Bo to ja jestem jej tatą. Najpiękniejszy czerwiec Słuchając mojego męża, płakałam jak głupia. Moje łzy nie były już jednak spowodowane strachem czy poczuciem winy. Płakałam nad niesamowitym, cichym bohaterstwem tego człowieka, który cztery lata temu schował całą męską dumę do kieszeni, by dać nam bezpieczny dom, a potem w milczeniu dźwigał ten sekret, by chronić mój święty spokój. Wreszcie runął dzielący nas mur milczenia i strachu. Otworzyły się drzwi do zupełnie nowej, pełnej prawdy i szacunku rzeczywistości. W minioną niedzielę Robert i Bianka wyjechali pod namiot. Gdy pakowałam im plecaki, do małej kieszonki kurtki męża wsunęłam laurkę, którą wspólnie z małą przygotowałyśmy. Na okładce Bianka namalowała wielkie, koślawe serce, a ja dopisałam pod spodem jedno zdanie: „Dla Najwspanialszego Taty na świecie − dziękujemy, że jesteś naszym bezpiecznym portem”. Już wiem, że prawdziwa rodzina nie potrzebuje urzędowych zapisów w papierach. Potrzebuje ludzi, którzy są gotowi zaryzykować wszystko, by chronić miłość tych, których kochają najmocniej na świecie. Zobacz też: „Teściowa zabrała mojego Stasia na weekend na działkę. Gdy po 2 dniach przywieźli tylko pusty fotelik synka, skamieniałam”
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Dzieci dostaną książki na koniec roku szkolnego. Matka: „Ale wymyślili! Wolałabym bon do Rossmanna”
Czy tradycyjne nagrody książkowe na zakończenie roku szkolnego to wciąż dobry pomysł, czy może archaiczny przeżytek, który tylko marnuje pieniądze z klasowej składki? Poznaj pełen emocji list mamy, która głośno mówi o potrzebie zmian i proponuje, by zamiast kolejnych zakurzonych tomów, rodzice dostawali praktyczne bony na codzienne zakupy.
Droga Redakcjo! Nadal nie mogę dojść do siebie przez to, jak bezmyślnie inni rodzice szafują naszymi wspólnymi pieniędzmi. Zbliża się koniec roku szkolnego, więc jak zwykle wjechał temat nagród dla dzieciaków z klasy mojego dziewięcioletniego syna. Byłam święcie przekonana, że w dzisiejszych czasach ludzie pójdą po rozum do głowy i wymyślą coś nowoczesnego, co faktycznie przyda się w domu i odciąży nasz napięty budżet domowy. Gdzie tam, komitet rodzicielski z wielką dumą ogłosił, że tradycji musi stać się zadość i każde dziecko dostanie opasłą, ciężką książkę w twardej oprawie. Jak to usłyszałam, to aż mi ręce opadły z bezsilności, bo w domu mam już całą stertę tych nikomu niepotrzebnych encyklopedii i opowiadań z poprzednich lat, które tylko zbierają kurz. Otwarcie powiedziałam na forum, że ja wolałabym bon do Rossmanna za te same pieniądze, bo to jest sto razy bardziej praktyczne i przynajmniej poszłoby na rzeczy, których codziennie używamy. Oczywiście inne matki od razu wsiadły na mnie, że jestem materialistką, nie dbam o rozwój intelektualny dziecka i myślę tylko o sobie, a dla mnie to jest po prostu czysty pragmatyzm w tych drogich czasach. Tradycyjne nagrody książkowe w szkole to marnowanie pieniędzy rodziców? Moje dziecko na widok kolejnej książki ma po prostu minę, jakby miało za chwilę załamać się z nudów, bo umówmy się, dzisiejsze dziewięciolatki żyją w zupełnie innym świecie i czytanie lektur przez całe wakacje to dla nich katorga. Olek po prostu rzuci ten prezent w kąt pokoju zaraz po powrocie ze szkoły, zapomni o nim po pięciu minutach i znowu odpali konsolę albo telefon. I na to idą nasze ciężko zarobione pieniądze ze składek, na które co miesiąc muszę wygospodarować grosz z pensji, rezygnując z własnych drobnych przyjemności? To jest dla mnie kompletny bezsens, totalne marnotrawstwo i brak jakiejkolwiek elastyczności ze strony innych rodziców, którzy żyją chyba w poprzednim stuleciu. Książki w dzisiejszych czasach są absurdalnie drogie, a ich wartość użytkowa dla przeciętnego dzieciaka jest praktycznie zerowa, zwłaszcza gdy są wybierane masowo, bez uwzględnienia zainteresowań konkretnego ucznia. Karta podarunkowa do drogerii zamiast książki to strzał w dziesiątkę? Gdyby trójka klasowa posłuchała mojej propozycji i kupiła każdemu uczniowi kartę podarunkową do popularnej drogerii, cała rodzina miałaby z tego realny pożytek przed wakacyjnymi wyjazdami. Przecież w takim sklepie są nie tylko kosmetyki dla dorosłych, ale całe mnóstwo rzeczy dla samych dzieciaków − od fajnych żeli pod prysznic z postaciami z bajek, przez szczoteczki elektryczne, aż po kremy z filtrem na plażę, które i tak muszę kupić przed urlopem. Poza tym, umówmy się, jako matka też mam prawo coś z tego życia mieć za to, że przez cały rok szkolny goniłam z młodym lekcje, robiłam projekty i stresowałam się każdym sprawdzianem. Taki bon do Rossmanna pozwoliłby mi bez wyrzutów sumienia kupić sobie fajny balsam, perfumy czy maseczkę na twarz, żeby w końcu odpocząć po tym całym rocznym kieracie. To byłaby taka sprawiedliwa nagroda dla całego domu za trudy edukacji, a nie kolejny papierowy klamot, który zajmuje tylko cenne miejsce na regale w małym mieszkaniu. Czy to nowoczesne podejście do prezentów szkolnych? Na klasowej grupie wybuchła przez to awantura, bo najgłośniejsze mamuśki zaczęły mnie publicznie linczować i wyzywać od roszczeniowych egoistek, które chcą okradać własne dziecko z kultury. Napisałam im krótko i dosadnie, że czas zejść na ziemię, przestać udawać wielką inteligencję na pokaz i zacząć liczyć się z groszem, bo życie to nie jest bajka. Napisałam nawet do dyrekcji z zapytaniem, czy mogę indywidualnie wypisać się z tej składki na książkę i odebrać ekwiwalent w gotówce lub po prostu kupić synowi to, co sama uważam za stosowne. Apeluję do wszystkich pragmatycznych mam: nie bójcie się głośno mówić o swoich potrzebach i przestańcie dawać się terroryzować tym wszystkim staroświeckim komitetom rodzicielskim. Prezent na koniec roku szkolnego powinien nieść ze sobą realną radość i korzyść, a nie być kolejnym nudnym obowiązkiem, na który wydajemy setki złotych bez żadnej refleksji. To my, rodzice, najlepiej wiemy, czego w danym momencie potrzebują nasze domy i nasze dzieciaki do szczęścia. Renata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
„Teściowa zabrała mojego Stasia na weekend na działkę. Gdy po 2 dniach przywieźli tylko pusty fotelik synka, skamieniałam”
Mój czteroletni synek Staś zwykle nie odstępował mnie na krok. Gdy na początku czerwca moja teściowa, Hanna, zaproponowała, że zabierze małego na weekend na swoją ukochaną działkę nad jeziorem, długo się wahałam. Ostatecznie dałam się namówić mężowi, który przekonywał, że świeże powietrze i czas spędzony z babcią dobrze zrobią naszemu jedynakowi. Przez dwa dni starałam się nie dzwonić co godzinę, dając im przestrzeń na budowanie relacji. Wszystko runęło w niedzielę wieczorem. Gdy usłyszałam dźwięk zajeżdżającego pod dom samochodu, wybiegłam na podjazd z radosnym uśmiechem. Zamiast auta teściowej, zobaczyłam jednak wóz jej sąsiada z działek.
Gdy mężczyzna otworzył bagażnik i wyciągnął z niego jedynie pusty fotelik mojego dziecka, pękło mi serce. Byłam pewna, że wydarzyło się najgorsze. A potem prawda o tym, dlaczego mój syn i teściowa nie wrócili, wycisnęła ze mnie wszystkie łzy. Pustka na podjeździe Gdy Staś wyjeżdżał, spakowałam mu jego mały plecaczek w autka, ulubioną przytulankę i mnóstwo ubranek na zmianę. Niedzielny wieczór miał być radosnym powrotem do naszej codzienności. Zamiast tego na podjeździe zastałam widok, który odebrał mi mowę. Z zaparkowanego auta wysiadł pan Marian, zaprzyjaźniony sąsiad teściowej z ogródków działkowych, wraz z żoną. Mężczyzna miał zakłopotaną minę. Podszedł do mnie i bez słowa wręczył mi odpięty z pasów, pusty dziecięcy fotelik oraz torbę z ubrankami mojego syna. − Pani Karolino, pani Hanna prosiła, żeby to pilnie przekazać. Kazała powiedzieć, że wszystko jest w porządku, ale żebyście jak najszybciej przyjechali nad jezioro − wykrztusił mężczyzna. W mojej głowie w ułamku sekundy eksplodowała lawina najgorszych scenariuszy. Jak to zostają? Dlaczego odesłała jego rzeczy i fotelik? Czy uciekła z moim dzieckiem? Czy stało się coś złego, a sąsiad boi się mi o tym powiedzieć? Mój mąż, Paweł, słysząc mój podniesiony, drżący głos, wybiegł z domu i stanął jak wryty na widok pustego fotelika samochodowego. Nie czekając ani minuty, wpięliśmy fotelik do naszego auta, wsiedliśmy do środka i z piskiem opon ruszyliśmy w stronę domków letniskowych. Światełko w oknie sąsiada Przez godzinną drogę serce waliło mi jak oszalałe. Paweł bez przerwy wybierał numer swojej matki, ale jej telefon milczał. Gdy w końcu zjechaliśmy na wyboistą, leśną drogę prowadzącą do ogródków działkowych, na skraju lasu panowała już głęboka noc. Podjechaliśmy pod domek teściowej, ale był on zupełnie ciemny i zamknięty na kłódkę. Moje przerażenie sięgnęło zenitu. Nagle zauważyłam, że ciepłe, żółte światło pali się w oknie sąsiedniej, zazwyczaj opuszczonej działki. Pobiegliśmy tam z Pawłem na złamanie karku. Przez szybę w ganku zobaczyłam widok, który całkowicie odebrał mi mowę. Przy drewnianym stole siedziała moja teściowa. Na jej kolanach smacznie spał nasz Staś, trzymając w rączce mały traktor. Obok nich siedział starszy, bardzo siwy mężczyzna, który z głębokim wzruszeniem gładził mojego synka po główce. Teściowa cicho coś mówiła, a po jej policzkach płynęły łzy. Gdy z impetem otworzyliśmy drzwi, Hanna natychmiast położyła palec na ustach, wskazując na śpiącego malucha. Sekret sprzed trzydziestu lat − Spokojnie, dzieci, usiądźcie. Staś jest bezpieczny, zjadł kolację i cały dzień bawił się na świeżym powietrzu − zaczęła szeptem teściowa, gdy wyszliśmy na taras, zostawiając małego pod opieką męża. − Odesłałam fotelik, bo wiedziałam, że to zmusi was do natychmiastowego przyjazdu. Musiałam was tu ściągnąć, bo sama nie miałam odwagi przekazać wam tej prawdy przez telefon. Usiadłam na drewnianej ławce, wciąż drżąc z emocji. Dopiero wtedy teściowa opowiedziała nam historię, która całkowicie zburzyła wszystko, co wiedziałam o przeszłości naszej rodziny. Starszy pan z sąsiedniej działki to pan Antoni. Paweł nie mógł go pamiętać, bo był niemowlęciem, gdy jego rodzina wyjechała z tych stron. Pan Antoni był biologicznym dziadkiem mojego męża − ojcem jego zmarłego taty. Przed trzydziestoma laty, po potwornym, rodzinnym konflikcie o majątek, został przez bliskich odcięty od syna i wnuka. Przez trzy dekady żył w całkowitej samotności, nie wiedząc nawet, że doczekał się prawnuka. − Gdy Staś biegał wczoraj po trawniku, Antoni podszedł do płotu − opowiadała teściowa, łkając cicho. − Staś bez żadnego lęku podbiegł do niego i podał mu swoją plastikową łopatkę. Antoni zaczął płakać na widok chłopca, który wygląda kropka w kropkę jak jego zmarły syn. Przegadaliśmy z Antonim całą noc. On jest bardzo chory, ledwo chodzi, a jego jedynym marzeniem było zobaczyć nas przed śmiercią i prosić o wybaczenie. Wielkie rodzinne pojednanie Teściowa wyjaśniła, że nie mogła tak po prostu spakować Stasia i odjechać w niedzielę wieczorem, zostawiając płaczącego, starszego człowieka samego na pustej działce. Postanowiła wziąć urlop i zostać na kolejny tydzień, by pomóc mu w porządkach i dać mu szansę na nacieszenie się prawnukiem. Odesłała fotelik, byśmy przyjechali i sami podjęli decyzję, czy chcemy porozmawiać z Antonim. Słuchając teściowej, poczułam, jak mój początkowy strach i wściekłość całkowicie mijają. Zastąpiło je potężne, oczyszczające wzruszenie. Spojrzałam na mojego męża. Paweł stał w drzwiach ganku, patrząc na starszego człowieka, który trzymał na rękach naszego syna. W jego oczach zobaczyłam łzy. Mąż powoli podszedł do stołu, usiadł naprzeciwko swojego dziadka i po raz pierwszy od trzydziestu lat wyciągnął do niego rękę. Starszy pan uścisnął ją kurczowo, głośno szlochając z wdzięczności. Lekcja, której nie zapomnę Pusty fotelik w jednej chwili przestał być symbolem tragedii. Stał się narzędziem, które moja teściowa wykorzystała, by w brawurowy sposób przerwać wielopokoleniowy łańcuch milczenia i dumy. Zamiast wracać do miasta, tamtej nocy zostaliśmy na działce wszyscy. Spędziliśmy nad jeziorem cudowny tydzień. Pomogliśmy panu Antoniemu odnowić stary ganek, a Staś codziennie z dumą biegał za nowym dziadkiem, pomagając mu podlewać kwiaty. Cała ta historia nauczyła mnie, że czasami sytuacje, które w pierwszej chwili budzą w nas paraliżujący strach, okazują się szansą na naprawienie najtrudniejszych ludzkich błędów. Nasz syn swoją dziecięcą energią przyniósł uleczenie staremu, samotnemu człowiekowi i zwrócił naszemu domowi utraconą tożsamość. Dziś pan Antoni nie jest już sam − przeprowadziliśmy go bliżej nas, a stary fotelik Stasia z powrotem jeździ w naszym aucie, przypominając nam każdego dnia, że prawdziwa rodzina zaczyna się tam, gdzie dorofli mają odwagę schować dumę do kieszeni i po prostu wybaczyć. Zobacz też: „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
„Mąż ciągle biegał po truskawki do tej samej młodej sprzedawczyni. To, co znalazłam w łubiance, zniszczyło naszą rodzinę”
Czerwiec to dla mnie najpiękniejszy miesiąc w roku – czas słońca, długich wieczorów w ogrodzie i zapachu świeżych owoców. W tym roku jednak początek lata przyniósł do naszego domu dziwną, napiętą atmosferę. Mój mąż, Adam, z którym od siedmiu lat tworzyłam szczęśliwe małżeństwo i wychowywałam czteroletnią córeczkę Laurę, zaczął zachowywać się co najmniej podejrzanie. Codziennie po pracy, pod pretekstem robienia niespodzianek dla małej, biegał na ten sam osiedlowy stragan po łubiankę truskawek. Zauważyłam, że zawsze wybierał stoisko, na którym owoce sprzedawała ta jedna, młoda, niezwykle ładna dziewczyna.
Gdy pytałam go o te nagłe, owocowe zakupy, zbywał mnie nerwowym uśmiechem. Moja zazdrość i niepokój sięgnęły zenitu w zeszły piątek. Adam zostawił świeże truskawki na stole i wyszedł z psem, a ja postanowiłam przesypać owoce do miski. To, co ukryte było na samym dnie łubianki, całkowicie wywróciło naszą rzeczywistość do góry nogami. Obsesja na punkcie straganu Wszystko zaczęło się na początku sezonu truskawkowego. Adam, który zazwyczaj unikał robienia zakupów i rzadko pamiętał o uzupełnianiu lodówki, nagle stał się ekspertem od owoców. Niezależnie od pogody, codziennie o godzinie siedemnastej meldował się przy straganie na rogu naszej ulicy. Moje osiedlowe koleżanki szybko zaczęły szeptać za moimi plecami. „Iza, widziałaś tę nową dziewczynę od truskawek? Twojego Pawła tak tam ciągnie, że potrafi stać w kolejce po dwadzieścia minut, żeby to ona go obsłużyła” − rzuciła złośliwie sąsiadka podczas spaceru z dziećmi. Gdy pewnego razu dyskretnie przeszłam obok stoiska, zauważyłam, jak Adam rozmawia z tą młodą dziewczyną. Oboje byli nienaturalnie skupieni, a z oczu mojego męża biły emocje, których dawno u niego nie widziałam. W mojej głowie eksplodowała lawina paraliżujących domysłów. Byłam pewna, że mój poukładany świat właśnie się rozpada, a mąż przechodzi kryzys wieku średniego i romansuje z dwudziestolatką. Sekret na dnie koszyka Gdy w ubiegły piątek Adam przyniósł kolejną łubiankę i wyszedł z domu, nie wytrzymałam. Moje dłonie drżały z wściekłości i żalu. Postanowiłam dokładnie przejrzeć zawartość koszyka. Zaczęłam przekładać duże, czerwone owoce do szklanej misy. Czego się spodziewałam? Sama nie wiem − miłosnych liścików, zdjęć, upominku... Gdy dotarłam do samego dna, moja dłoń natrafiła na twardy, chłodny przedmiot. Moje serce podeszło do gardła. Pod warstwą truskawek ukryta była przezroczysta, plastikowa koszulka strunowa. Wewnątrz znajdowała się mała, pożółkła, czarno-biała fotografia z lat dziewięćdziesiątych oraz oficjalne, spięte zszywaczem dokumenty z błękitną pieczęcią laboratorium medycznego. Drżącymi palcami wyciągnęłam zdjęcie. Przedstawiało ono na oko sześcioletniego chłopca − w którym od razu rozpoznałam mojego męża z dzieciństwa − trzymającego za rękę maleńką, może roczną dziewczynkę o identycznych, wielkich oczach. Odwróciłam kartki z laboratorium i spojrzałam na nagłówek: „Wyniki genetycznego badania pokrewieństwa. Prawdopodobieństwo rodzeństwa: 99,9%”. Prawda zniszczyła dawne kłamstwa Zdrętwiałam na środku kuchni, a z moich oczu popłynęły łzy. Moja racjonalna głowa nie była w stanie pojąć tego, co właśnie przeczytałam. W tym samym momencie drzwi wejściowe się otworzyły i do domu wrócił Adam. Gdy zobaczył mnie stojącą nad stołem z wynikami badań DNA w ręku, natychmiast zbladł. Usiadł ciężko na krześle i ukrył twarz w dłoniach. − Iza, przepraszam, że nic ci nie mówiłem... − wyszeptał łamiącym się głosem. − Tak potwornie się bałem. Myślałem, że jeśli ta prawda wyjdzie na jaw, to zniszczy nasz dotychczasowy spokój. Zniszczy naszą małą, bezpieczną rodzinę. Adam opowiedział mi historię, która całkowicie rozdarła moje serce. Gdy miał sześć lat, jego rodzice zginęli w tragicznym wypadku samochodowym. On trafił pod opiekę babci, ale jego malutka, roczna siostrzyczka, Ania, została natychmiast oddana do adopcji do innej rodziny na drugim końcu Polski. System zatarł ślady, a nowi rodzice zmienili dziewczynce nazwisko. Mąż przez całe swoje dorosłe życie potajemnie, bezskutecznie jej szukał, nosząc w sercu ogromną ranę i tęsknotę. − Trzy tygodnie temu podszedłem do tego straganu − kontynuował Adam. − Gdy ta dziewczyna na mnie spojrzała, poczułem ciarki na całym ciele. Miała te same oczy, ten sam uśmiech, co moja zaginiona siostra. Gdy podała mi łubiankę, zauważyłem na jej nadgarstku identyczne, charakterystyczne znamię w kształcie serca, jakie miała moja mała Ania. Nie potrafiłem jej tak po prostu powiedzieć: „Chyba jestem twoim bratem”. Kupowałem owoce, rozmawiałem, aż w końcu wyjawiłem jej swoje podejrzenia. Dziewczyna też wiedziała, że była adoptowana i szukała brata. Te dokumenty z dna koszyka... odebrałem je dzisiaj. Ania to moja rodzona siostra. Nowy początek w blasku słońca Słuchając mojego męża, zaczęłam płakać. Moja wcześniejsza złość, zazdrość i podejrzenia o zdradę wyparowały w jednej sekundzie, ustępując miejsca bezgranicznemu wzruszeniu i poczuciu ogromnej sprawiedliwości. Moje łzy zmyły cały niepokój ostatnich tygodni. Prawda zawarta w łubiance truskawek rzeczywiście zmieniła naszą rodzinę − ale tylko w tym sensie, że bezpowrotnie zburzyła poczucie samotności, z którym Adam zmagał się od dzieciństwa. Rozbiła naszą dotychczasową, małą, trzyosobową strukturę, by stworzyć coś znacznie piękniejszego. W minioną niedzielę na naszym tarasie nie byliśmy już sami. Przy stole, obok miski pełnej świeżych truskawek, siedziała Ania − skromna, niesamowicie ciepła studentka, która ze łzami w oczach patrzyła na mojego męża, nie mogąc uwierzyć, że po latach odnalazła swojego starszego brata. Nasza córeczka Laura od razu wdrapała jej się na kolana, z dumą pokazując swoje zabawki i wołając: „Ciociu Aniu, zjesz ze mną truskawkę?”. Teraz już wiem, że pozory potrafią nas potwornie oszukać, a za zachowaniami, które nas niepokoją, często kryje się najgłębsza, cicha tęsknota i walka o odzyskanie utraconej miłości. Dziś łubianka truskawek nie kojarzy mi się już z niepokojem. Jest dla nas symbolem letniego cudu i dowodem na to, że prawdziwe więzy krwi przetrwają każdą rozłąkę, a przeznaczenie zawsze znajdzie sposób, by połączyć tych, którzy na siebie czekają. Zobacz też: „Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć”
„Córka sąsiadów płakała przed blokiem. Miała problem, o którym nie mogła powiedzieć rodzicom: spojrzałam na jej nogi i zrozumiałam”
Miałam plany na popołudnie i wieczór, ale nie mogłam przejść obojętnie obok płaczącej na ławce dziewczyny. Kojarzyłam jej rodziców z widzenia, ale nie sądziłam, że tak wygląda ich rzeczywistość... Gdy zerknęłam na kolana tej dziewczyny, wiedziałam, że muszę interweniować. Przecież to jeszcze dziecko.
Nie bardzo zwracałam uwagę na sąsiadów. Byliśmy wszyscy dobrymi nieznajomymi, mówiącymi sobie „dzień dobry” w windzie i tyle. Nikt do nikogo nie wpadał na kawkę i ciastka, jak za czasów moich rodziców i dziadków. No ale też wtedy nie miało się znajomych w zasięgu kciuka. Dawniej, gdy telefony stacjonarne były rzadkością, rzeczywistość skazywała na towarzystwo tych, którzy mieszkali najbliżej, a jak sklepy oferowały głównie ocet, to tylko od sąsiada można było pożyczyć szklankę mąki albo cukru. Teraz za ścianą mieszkali ludzie, którzy albo cię nie interesowali, albo wkurzali, w zależności od tego, na kogo trafiłeś. Ja miałam nawet szczęście. Nikt nie grał na trąbce, nie darł się, nie urządzał imprez. Żyło nam się razem spokojnie, cicho i... bezosobowo. Aż któregoś dnia, gdy spieszyłam się na zumbę, zauważyłam na ławce pod blokiem córkę sąsiadów, chyba z szóstego piętra. Przy takiej liczbie pięter (szesnastu) i mieszkańców (zasiedlających sto dwadzieścia lokali) – cud, że w ogóle ją skojarzyłam. A zwróciłam na nią uwagę, bo siedziała na ławce z książką na kolanach, choć było naprawdę zimno, i płakała. Podeszłam do niej. – Hej, wszystko w porządku? Mogłam nie wiedzieć, jak ma na imię, mogłam nie mieć pojęcia o całej reszcie jej życia, ale nie mogłam nie zareagować, widząc siedzącą na zimnie zapłakaną nastolatkę. Choć pytanie głupie zadałam. Ewidentnie było widać, że nie jest w porządku. – Tak, dziękuję – odparła, pociągając nosem. – Bujać to my, ale nie nas – zerknęłam na otwarty podręcznik, który trzymała na kolanach. – Matma? – Matma... – westchnęła. – I fakt, dobrze nie jest. Jeśli nie poprawię ocen, mogę się pożegnać z liceum, nie zdam egzaminu, nie dostanę się. A ja naprawdę nie potrafię tego opanować, chociaż tak się staram. Widać naprawdę jestem głupia jak but... – tu przestała się hamować i rozpłakała jak małe dziecko. Nie mogłam jej tak zostawić. Szlag trafi zumbę i pizzę z koleżanką po zumbie, ale nie umiałam pójść w swoją stronę. – Wiesz, kiedyś byłam dobra z matmy. Może coś jeszcze pamiętam. Chodź do mnie, napijemy się herbaty, bo na pewno zmarzłaś, a potem zobaczymy, co się da zrobić. Nie każdego stać na korepetycje Zabrałam młodą do siebie. Nawet się specjalnie nie opierała. Miała na imię Kinga, chodziła do ósmej klasy i strasznie jej było wstyd, że rozryczała się jak bachor, ale nauczycielka wystawiła jej wstępnie i z łaski na półrocze ocenę dopuszczającą. – Ale jak dalej będę robić takie wstrząsające postępy, to na koniec roku będzie niedostateczny. – A rodzice? Żadne nie umie ci pomóc? Albo załatwić korków? – Nie bardzo. Obydwoje nie ogarniają matmy, chyba mam to po nich. A korki... Nie chcę ich naciągnąć. Tata po wypadku w pracy musi mieć dodatkową rehabilitację, to jest teraz najważniejsze. Zresztą to chyba szkoła powinna mnie czegoś nauczyć, a nie że ja... na własną rękę mam łatać swoje braki... – westchnęła. Patrzyłam na jej znękaną minę i przypomniała mi się moja dawna nauczycielka chemii. O Boże, jakże ja nie cierpiałam i chemii, i tej baby! Do chemii się przekonałam w liceum, gdy okazało się, że owszem, podstaw nie mam, ale dzięki cudownej nauczycielce szybko nadrabiałam braki i szłam do przodu. Zaś do zołzy chemicy z podstawówki nadal żywiłam wyłącznie uczucie niechęci. Złośliwości i wstawianie pał były jej jedyną formą motywacji uczniów. Racja, to szkoła powinna czegoś nauczyć młodych ludzi, ale nie zawsze robi to dobrze i we właściwy sposób. A nie każdego stać na korepetycje. – Wytrzyj nos – powiedziałam, stawiając przed nią parującą kubek herbaty z cynamonem i goździkami. – I pokaż mi tę matmę. Godzinę później dziewczyna miała odrobioną pracę domową i zrobiła to sama. No, z małymi podpowiedziami, ale załapała, o co chodziło. Ja się trochę napociłam, bo od czasów, gdy rozwiązywałam takie zadania, minął szmat czasu, ale... w końcu był podręcznik plus internet. – Bardzo pani dziękuję! Bardzo, bardzo...! – w głosie Kingi zabrzmiało wzruszenie bliskie łez. – Wreszcie zrozumiałam. To wcale nie było takie trudne! Więc czemu wcześniej nie łapałam? – Może musiałaś się skupić? Czemu siedziałaś z tym na zimnie? – Bibliotekę dziś zamykali wcześniej, a w domu... Nie chcę martwić rodziców, oni naprawdę mają wystarczająco dużo problemów na głowie, żeby na dokładkę martwić się moją nauką. Powinnam sama... Miała czternaście lat, a starała się chronić rodziców przed swoimi – prywatnymi, jak uważała – kłopotami. Zrobiło mi się jej żal, jednocześnie byłam pod wrażeniem, że tak dojrzale podchodzi do życia. Zbyt dojrzale. – Słuchaj, Kinga, jeśli będziesz miała jakiś problem z matematyką, zapukaj do mnie. Tu masz jeszcze mój numer telefonu – podałam jej wizytówkę. – Napisz albo zadzwoń wcześniej, pomogę ci przed klasówką albo... no wiesz... – Nie mogę! – Kinga cofnęła się, jakby moja wizytówka parzyła. – Już i tak mi pani pomogła i bardzo dziękuję, ale... nie stać mnie na korki. – Jakie korki? To sąsiedzka pomoc. Bierz! – wcisnęłam jej wizytówkę. – I nie krępuj się, tylko dzwoń. Zadzwoniła dopiero po dwóch tygodniach. Była zawstydzona, ale naprawdę potrzebowała pomocy przed klasówką. Potem przed odpytywaniem z powtórki. Później miała zagwozdkę z zadaniem domowym... I tak wpadała coraz częściej, ośmielona tym, że sama nalegałam i nigdy nie odmówiłam. Polubiłam Kingę. To była naprawdę bystra dziewczyna, tylko jakby... zablokowana. Chyba bardziej niż korepetycji potrzebowała czyjejś wiary w jej możliwości, w to, że jest w stanie nauczyć się tego, co stanowiło dla niej problem, o który się rozbijała jak o ścianę. Wystarczyło jej powoli i dokładnie wytłumaczyć dany temat, a gdy załapała, potrafiła sama robić zadania, analogiczne do tych przerabianych ze mną. Powinna być z siebie dumna! Kiedy Kinga dostała pierwszą czwórkę z klasówki, wyściskała mnie, wycałowała i przyniosła w podzięce własnoręcznie upieczone babeczki. A mnie zaczęło się podobać, że raz czy dwa razy w tygodniu wpada do mnie na godzinkę młoda sąsiadka, dziewczyna, która za chwilę stanie u progu dorosłości, z całą tą energią nastolatki, z uśmiechem od ucha do ucha, która chłonie każde moje słowo dotyczące matematyki – i nie tylko, bo mimochodem rozmawiałyśmy też o „życiu i jego okolicach” – jakby to było objawienie. – Pani od matmy nie wierzyła, że sama zrobiłam te zadania dodatkowe. Myślała, że ściągam! – opowiadała z przejęciem przy innej okazji. – Wzięła mnie do tablicy i maglowała gorzej niż mama, gdy się spóźnię. Ale tylko raz się zacięłam. I dostałam pięć z minusem! Na koniec roku Kinga dostała czwórkę. Dokładnie tak. Sama nauczycielka była w szoku i podobno pogratulowała jej przy całej klasie takiego postępu w nauce. Kinga znowu się popłakała, tym razem z radości. A ja byłam z niej bardzo dumna, piekielnie wprost dumna. Także za jej rodziców, którzy owszem, cieszyli się, że poprawiła oceny z matematyki, ale nie zdawali sobie sprawy, że cała ta sprawa tak bardzo ją dręczyła. Kinga skończyła szkołę ze średnią pozwalającą jej powalczyć o wymarzone liceum. – Ja wiem, że to nic, ale mogę myć pani samochód przez całe wakacje – zaproponowała Kinga. – Albo posprzątać w piwnicy, umyć okna, albo... coś. – Dziewczyno, w wakacje to ty sobie odpocznij, bo odwaliłaś kawał dobrej roboty! – roześmiałam się. – Nie traktuj tego jak czegoś, za co musisz się odwdzięczyć, bo ja też skorzystałam. Polubiłam nasze pogawędki przy lekcjach, czy też lekcje przy pogawędkach, i cieszę się, że mogłam ci pomóc. Szczerze, z ręką na sercu. Dlatego mam nadzieję, że jak zostaniesz licealistką, nadal będziesz mnie odwiedzać. Nawet bez okazji – rzuciłam spontanicznie, ale naprawdę tak czułam. Byłoby miło, gdyby czasem do mnie zajrzała. Byłam od niej ponad dwa razy starsza, miałam swoją pracę, znajomych, chodziłam na randki, miałam swoje życie, odległe od jej szkolno-nastoletnich dramatów... i co z tego? Polubiłam Kingę, do tego stopnia, że myślałam o niej jak o młodszej siostrze. Jako jedynaczka zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Dzięki Kindze odkryłam, że mogę mieć pod kciukiem mnóstwo znajomych, ale fajnie jest czasem spojrzeć znad ekranu smartfona, rozejrzeć się wokół siebie i zauważyć tych, którzy są najbliżej, choć może nie są ci najbliżsi. Cieszę się, że byłam w odpowiednim miejscu i czasie, by spotkać tę dziewczynę. Zyskałam przyjaciółkę, która traktuje mnie jak starszą siostrę – a jak mówi, zawsze chciała ją mieć. Kinga licealistka dalej mnie odwiedza, nawet jeśli nie ma żadnych problemów z nauką. Jej oceny na półrocze najlepiej o tym świadczyły. Uwielbia piec, więc ciągle przynosi ciastka swojej produkcji, z popisowymi babeczkami na czele. Chyba niedługo będę musiała zapisać się na bardziej intensywne zajęcia zumby... Ale co tam. Karolina, 35 lat Zobacz także: „Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć” „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili” „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
Jej córka wróciła ze szkoły z płaczem. „Śmiali się ze mnie, że jesteśmy biedni, bo jedziemy do Darłówka”
Siedzę w kuchni, patrzę na kupione z wielką radością nowe klapki plażowe dla córki i czuję potworną bezsilność, bo zamożność rodziców stała się dla dzieciaków ze szkoły jedyną miarą wartości drugiego człowieka.
Szanowni Państwo, moja dziesięcioletnia córka Lenka wróciła ze szkoły z płaczem, rzuciła plecak w kąt i zamknęła się w swoim pokoju, nie chcąc ze mną w ogóle rozmawiać. Kiedy w końcu udało mi się ją utulić i wyciągnąć z niej, co się stało, usłyszałam słowa, które do teraz dźwięczą mi w uszach i sprawiają, że mam ochotę iść do tej placówki i zrobić potężną awanturę. Moje dziecko wykrztusiło przez łzy, że rówieśnicy z klasy zorganizowali sobie w szatni wielką licytację i śmiali się z niej, że jesteśmy biedni, bo jedziemy na urlop do Darłówka, a nie do ciepłych krajów. Dziewczynki z jej klasy z dumą opowiadały o wielkich basenach i palmach w Turcji czy Grecji, a nasz planowany wyjazd na kwaterę nad Bałtykiem uznały za totalny obciach i synonim biedy. Wakacje nad polskim morzem hitem czy powodem do wstydu w klasie Boli mnie fakt, jak głęboko w głowy tych dziesięciolatków wszedł ten cały konsumpcjonizm, snobizm i chora potrzeba wiecznego szpanowania przed znajomymi z ławki. Przecież my z mężem ciężko pracujemy, nie klepiemy biedy, ale świadomie wybieramy nasze polskie morze, bo uwielbiamy ten nadmorski klimat, spacery po lesie sosnowym i wieczorne gofry na plaży w Darłówku. Dla nas to miały być cudowne, wyczekane dwa tygodnie świętego spokoju od pracy i szkolnego kieratu, a przez bezmyślne okrucieństwo dzieciaków zamieniły się w powód do potwornego wstydu dla mojej córki. Lenka przez cały wieczór pytała mnie, dlaczego my nie możemy polecieć samolotem, dlaczego nie mamy opcji all inclusive i czy na pewno stać nas na normalne życie, skoro inne dzieci z klasy uważają nas za ubogich. No ludzie święci, skąd w tak młodych istotach bierze się tyle jadu, pogardy i bezwzględności dla kogoś, kto nie wpisuje się w ich bogaty, instagramowy schemat idealnych wakacji? Przecież te dzieci nie zarobiły same ani jednej złotówki na te swoje luksusowe kurorty, a zachowują się jak wielcy biznesmeni, którzy mają prawo pluć na każdego, kto spędza lato w kraju. Jak rozmawiać z dzieckiem o bogactwie i uczyć szacunku do innych Współczesna szkoła podstawowa coraz częściej staje się bezwzględnym polem bitwy na portfele rodziców, a nauczyciele udają, że nie widzą tego narastającego problemu wykluczenia rówieśniczego z powodów materialnych. Dzieci na przerwach nie rozmawiają już o grach, książkach czy wspólnych pasjach, tylko bez przerwy licytują się na marki telefonów, drogie buty i kierunki wakacyjnych podróży. Kiedy moja córka z radością wspomniała, że będzie budować zamki z piasku na polskiej plaży, została natychmiast uciszona i wyśmiana przez najgłośniejszą grupkę dziewczyn, które uznały, że Bałtyk to miejsce dla ludzi bez grosza przy duszy. To jest potworna porażka wychowawcza rodziców tych dzieci, którzy w pogoni za własnym statusem społecznym zapomnieli wpoić swoim pociechom elementarną empatię, kulturę i szacunek dla cudzych wyborów. Cały wieczór spędziłam na tłumaczeniu Lence, że prawdziwe, udane dzieciństwo i miłość rodziców nie zależą od liczby gwiazdek w hotelu czy strefy klimatycznej, w której się wypoczywa. Jednak wiem doskonale, że moje mądre słowa mają małą siłę przebicia w starciu z chichotami rówieśników. Skończmy wreszcie z tym szkolnym szpanem Postanowiłam napisać ten list, bo wiem, że na pewno nie jestem jedyną mamą w Polsce, która mierzy się z takim problemem przed końcem roku. Nie możemy pozwalać na to, by nasze dzieci wracały ze szkół zapłakane i zdezorientowane tylko dlatego, że wybieramy skromniejszy lub po prostu inny model spędzania wolnego czasu niż reszta klasy. Dzisiaj rano poszłam prosto do wychowawczyni i zażądałam przeprowadzenia pilnej lekcji wychowawczej na temat tolerancji, szacunku i tego, że wakacje w kraju są tak samo wartościowe jak wycieczki na drugi koniec świata. Apeluję do wszystkich rodziców, którzy teraz pakują walizki na wyjazdy w polskie góry, nad jeziora czy nad nasz piękny Bałtyk: budujcie w swoich dzieciach potężną pewność siebie i dumę z tego, co mają blisko. Nie dajmy się zwariować tej chorej licytacji na luksus, rozmawiajmy z maluchami o tym, co w życiu jest naprawdę ważne, i nie bójmy się ostro reagować, gdy szkolny snobizm dotyka nasze dzieci. Nasze morze ma niezwykłą magię, a uśmiech dziecka zbierającego muszelki na plaży w Darłówku jest wart o wiele więcej niż tysiące sztucznych lajków pod zdjęciem z egzotycznego basenu. Angelika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili”
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Nauczycielka: „Za prezenty od uczniów jeżdżę na all inclusive. Przynajmniej coś mam z tej marnej roboty”
Najpierw był wstyd. Potem zażenowanie. Dziś jest już tylko kalkulacja. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, twierdzi, że coraz droższe prezenty od rodziców przestały ją szokować. Znalazła za to sposób, by przynajmniej częściowo zamienić je na coś, czego naprawdę potrzebuje.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka klas 4-8 szkoły podstawowej z ponad 20-letnim stażem. W swoim mailu opowiada nie tylko o coraz droższych prezentach wręczanych pedagogom przez rodziców, ale też o zmęczeniu zawodem, który – jak twierdzi – dawno stracił dawny prestiż. Publikujemy anonimowo jej wiadomość. „Nie mam już złudzeń co do tego zawodu” Pracuję w szkole tak długo, żeby zauważać, że przez ten czas zmieniło się wszystko. Kiedy zaczynałam, byłam pełna energii i przekonana, że nauczyciel może naprawdę wpływać na życie dzieci. Zostawałam po godzinach, przygotowywałam dodatkowe materiały, wymyślałam projekty i szukałam sposobów, by zainteresować uczniów przedmiotem (polskim). Wierzyłam, że jeśli dam z siebie więcej, to zobaczę efekty. Dziś nadal wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Przygotowuję lekcje, sprawdzam kartkówki, rozmawiam z uczniami i pomagam im, kiedy tego potrzebują. Różnica polega na tym, że nie mam już w sobie tej dawnej wiary, że warto walczyć o coś więcej. Zrozumiałam, że nauczyciel przestał być zawodem, który cieszy się szczególnym szacunkiem. Coraz częściej spotykam się z podważaniem kompetencji, pretensjami i oczekiwaniem, że szkoła rozwiąże wszystkie problemy wychowawcze, a jednocześnie nie będzie miała prawa niczego wymagać. Nie chcę nikogo oskarżać ani narzekać na uczniów czy rodziców. Po prostu jestem zmęczona. Nie mam już siły udowadniać, że nauczyciel też jest człowiekiem. Nie mam ochoty uczestniczyć w kolejnych internetowych dyskusjach o tym, że pracujemy za mało albo mamy za dużo wolnego. Robię swoje, wracam do domu i staram się nie myśleć o tym, jak bardzo zmienił się ten zawód. „Prezenty zaczęły przypominać pokaz możliwości rodziców” Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zaskoczyły w ostatnich latach, są prezenty dla nauczycieli. Kiedyś były to głównie kwiaty, czekoladki. Były symboliczne, ale miały ogromną wartość, bo rzeczywiście stanowiły wyraz wdzięczności. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że niektóre klasy organizują nie podziękowanie dla nauczyciela, lecz pokaz możliwości finansowych rodziców. Z roku na rok upominki stają się coraz bardziej kosztowne, zwłaszcza te po 8 klasie (kiedyś 6). Zdarzają się markowe kosmetyki, biżuteria, vouchery do drogich restauracji, pakiety zabiegów w spa czy rozbudowane kosze prezentowe. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy przekroczyliśmy granicę między miłym gestem a niezdrową rywalizacją. Na początku było mi bardzo niezręcznie. Wręcz czułam zażenowanie. Nie wiedziałam, jak reagować, kiedy dostawałam coś, co kosztowało kilkaset złotych. Miałam poczucie, że taki prezent jest po prostu niepotrzebny. Jednocześnie trudno odmówić jego przyjęcia, kiedy wręcza go cała klasa. „Zrozumiałam, że mogę przynajmniej coś z tego mieć” Po kilku latach przestałam się jednak tym przejmować. Skoro rodzice i tak organizują coraz droższe prezenty, niezależnie od tego, co nauczyciel na ten temat myśli, postanowiłam przestać udawać, że wszystkie te rzeczy są mi potrzebne. W tym roku z okazji Dnia Nauczyciela dostałam voucher do spa o wartości 500 zł. Sprzedałam go za 400 zł, a pieniądze trafiły do słoika, który od dawna stoi w mojej kuchni. Na słoiku jest napis „wakacje” i regularnie wrzucam tam drobne kwoty, kiedy uda mi się coś odłożyć. W zeszłym roku dostałam pozłacaną bransoletkę. Była ładna, ale kompletnie nie w moim stylu. Po kilku tygodniach wystawiłam ją na Vinted i sprzedałam. Pieniądze znowu zasiliły mój wakacyjny fundusz. Nie robię tego ze złośliwości ani chciwości. Po prostu nie potrzebuję tych wszystkich drogich przedmiotów. O wiele bardziej cieszy mnie bukiet kwiatów, który mogę postawić w salonie, niż kosztowny gadżet wybrany przez komitet rodzicielski. Skoro jednak taki trend już istnieje i nic nie wskazuje na to, by miał się skończyć, postanowiłam przynajmniej wyciągnąć z niego jakąś korzyść. Czasami żartuję do koleżanek, że wakacje all inclusive fundują mi rodzice moich uczniów. Oczywiście jest w tym spora przesada, bo z takich prezentów nie uzbiera się na luksusowe życie. Ale jest też odrobina prawdy. W pewnym momencie przestałam patrzeć na te upominki jak na wyraz wdzięczności, a zaczęłam traktować je jak kolejny dziwny element rzeczywistości szkolnej. Komentarz redakcji List tej nauczycielki można odczytać jako historię o zmęczeniu zawodem, ale także jako sygnał, że kultura wręczania prezentów w szkołach zaczyna wymykać się spod kontroli. Coraz częściej słyszymy o kosztownych voucherach, markowych kosmetykach czy biżuterii wręczanej nauczycielom przy okazji różnych szkolnych uroczystości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w niektórych klasach przestaje chodzić o podziękowanie, a zaczyna o demonstrację możliwości finansowych rodziców. Być może warto wrócić do tego, co przez lata sprawdzało się najlepiej. Do kwiatów, własnoręcznie wykonanych laurek, symbolicznych upominków i szczerych słów wdzięczności. Takie gesty nie stawiają nikogo w niezręcznej sytuacji, nie wywołują presji i nie zamieniają szkolnych podziękowań w konkurs na najdroższy prezent. Nauczyciele zasługują na szacunek i docenienie swojej pracy, ale nie powinno się go mierzyć wartością vouchera ani ceną biżuterii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
„Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć”
Synowa wiecznie czegoś zabraniała Maćkowi. Zabawa w piaskownicy? Nie, bo zarazki. Kontakty z innymi dziećmi z osiedla? Nie, bo na pewno są chore i go zarażą. Huśtawki? Rowerek? Nie, bo synek się przewróci, przeziębi, zwichnie nogę… Serce mi pękało, gdy na to patrzyłam.
Byłam zdziwiona, gdy syn oświadczył, że zamierza ożenić się z Julitą. Wydawało mi się, że ta kobieta w ogóle do niego nie pasuje. Jacek zawsze uwielbiał aktywnie spędzać czas, bo od małego wpajaliśmy mu z mężem, że ruch na świeżym powietrzu to zdrowie. W wolnych chwilach jeździł więc na rowerze, grał w tenisa, biegał, jeździł na rolkach. W zimie szusował na nartach, w lecie pływał w morzu. Tymczasem Julita zachowywała się tak, jakby każde wyjście na dwór kończyło się ciężką chorobą. Czasem miałam wrażenie, że gdyby tylko mogła, to całymi dniami siedziałaby w domu. Pamiętam, jak syn po oświadczynach przyprowadził ją do nas w gości. Pogoda była piękna, więc podałam obiad na tarasie. Dopóki świeciło słońce, wszystko było w porządku. Ale gdy tylko niebo trochę się zachmurzyło i zerwał się lekki wiaterek, Julita okryła się pledem, a w końcu uciekła do środka. – Co jej się stało? – szepnęłam do Jacka. – Julitka boi się, że ją przewieje i znowu się przeziębi – odparł. – Żartujesz? Przecież to lekki zefirek, a nie huragan – zdziwiłam się. – Oj, mamo, przestań. Ona jest bardzo delikatna, często się przeziębia. Musi na siebie uważać – bronił jej. Już miałam zapytać, czy na pewno chce się ożenić z taką mimozą, ale ugryzłam się w język. Kiedyś obiecałam sobie, że nie będę się wtrącać w jego życie, narzucać swojej woli. Poza tym byłam przekonana, że wcześniej czy później zarazi Julitę miłością do sportu. Niestety, mijały lata i nic się nie zmieniało On nadal jeździł na rowerze po lesie, grał w tenisa, w lecie pływał w morzu, w zimie szusował na nartach, a ona w obawie przed przewianiem, kleszczami, poparzeniami słonecznymi, odmrożeniami i innymi wielkimi, jej zdaniem, niebezpieczeństwami, siedziała w domu lub w hotelu. Śmieszyła mnie ta jej nadmierna ostrożność, ale zgodnie z daną sobie obietnicą, milczałam. Siedem lat po ślubie Jackowi i Julicie urodził się synek. Odetchnęłam z ulgą. Bałam się, że moja wrażliwa na swoim punkcie synowa nie zdecyduje się na dziecko. Maciuś przyszedł na świat śliczny i zdrowy. W odruchu serca zaproponowałam Julicie, że gdyby była taka potrzeba, to chętnie wyręczę ją po pracy w opiece nad małym. Żeby mogła odpocząć, spotkać się z przyjaciółkami. Grzecznie odmówiła. – Dziękuję, mamo, za troskę, ale poradzę sobie. Maciek jest dla mnie całym światem. W ogóle nie chcę się z nim rozstawać – odparła. Prawdę mówiąc, bardzo mnie to ucieszyło. Wtedy jeszcze pracowałam, miałam swoje sprawy, plany na popołudnia i wieczory. Byłam zadowolona, że nie muszę z nich rezygnować i codziennie bawić się w niańkę. Jednak w miarę upływu czasu ta radość zamieniała się w smutek i złość. Zorientowałam się bowiem, że synowa jest zdecydowanie nadopiekuńcza. Wiecznie czegoś zabraniała Maćkowi, wiecznie go przed czymś chroniła. Zabawa w piaskownicy? Nie, bo tam jest mnóstwo zarazków. Kontakty z innymi dziećmi z osiedla? Nie, bo na pewno są chore i go zarażą. Huśtawki? Drabinki? Rowerek? Nie, bo synek się przewróci, upadnie, przeziębi, zwichnie nogę… I tak dalej, i tak dalej. W efekcie wnuk całe dnie spędzał w domu w ramionach mamy. Gdy to widziałam, to mnie krew zalewała Nieraz próbowałam Julicie tłumaczyć, że nie może tak trzymać dziecka pod kloszem, że przez jej nadopiekuńczość Maciek nie będzie w stanie w przyszłości zmierzyć się z najmniejszym nawet problemem; będzie myślał, że życie jest usłane różami. Nic do niej nie docierało. Gdy tylko zaczynałam temat, natychmiast ucinała rozmowę. – Niech mama się nie wtrąca. To mój syn i mam prawo wychowywać go tak, jak chcę – odpowiadała za każdym razem. Początkowo łudziłam się jeszcze, że Jacek mnie poprze, jakoś wpłynie na żonę. Ale nie. Co prawda, gdy byliśmy sami, przyznawał mi rację, jednak w obecności Julity dyplomatycznie milczał. Z bezsilności chciało mi się wyć. Bolało mnie, że mój jedyny, ukochany wnuk wyrasta na życiową niedojdę. Miałam tylko nadzieję, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym będę mogła spróbować to naprawić. No i udało się! Gdy Maciek skończył cztery lata, Julita postanowiła wrócić do pracy. Nic chciała, ale musiała. Jacek, choć bardzo się starał, nie był w stanie dłużej utrzymywać rodziny z jednej pensji. Gdy o tym usłyszałam, mocniej zabiło mi serce. Wyczułam swoją szansę. – Wracasz? Naprawdę? To znaczy, że Maciek idzie do przedszkola? – zapytałam, starając się, aby mój głos brzmiał obojętnie. – Mowy nie ma! Maciuś jest na to za delikatny – odparła synowa. – To kto się nim zajmie? – udałam zdziwienie, w duchu zacierając ręce. – Myśleliśmy o wynajęciu niani. Ale taka sprawdzona kosztuje majątek. Nie stać nas – westchnęła. – To macie problem – pokiwałam głową. – No właśnie… – posmutniała. – To może ja się nim zaopiekuję? – rzuciłam od niechcenia. – Za miesiąc mogę już przejść na emeryturę. Wtedy będę miała mnóstwo wolnego czasu. – Mama? – Julita wbiła w mnie wzrok. – Ja. A co? – Nic, nic… – spuściła głowę. – Boisz się, że będę wychowywać Maćka po swojemu? – domyśliłam się. – No właśnie – przyznała. – Nie martw się. Ty jesteś matką i ty decydujesz – uspokoiłam ją. – Naprawdę? Niech mama przysięgnie! – patrzyła na mnie podejrzliwie. – Przysięgam! – odparłam z powagą w głosie, krzyżując w tym samym czasie pod stołem dwa palce. Nie zamierzałam dotrzymywać tej głupiej obietnicy. Tylko pamiętaj – to, co tu robimy, to nasza tajemnica Maciuś trafił pod moje skrzydła dwa miesiące później. Zanim to jednak się stało, synowa omówiła ze mną wszystkie zasady, którymi powinnam kierować się w trakcie opieki nad wnukiem. Były tam oczywiście głównie zakazy, nakazy, ostrzeżenia. Słuchałam z wielką uwagą, ale gdy w końcu wyszła, natychmiast wyrzuciłam je z głowy. – Masz ochotę pójść na plac zabaw? – zapytałam Maćka. – No pewnie – przyznał – Ale mama mi nie pozwala. – Ale teraz jesteś u babci! – Naprawdę mogę iść? – oczy mu rozbłysły. – Naprawdę. Ale pod jednym warunkiem – zawiesiłam głos. – Że nie będę się brudził? – Brudzić się możesz. Babcia kupiła ci specjalne ubranka do brudzenia. Zaraz je włożysz – uśmiechnęłam się. – No to co? – wnuczek patrzył na mnie zaciekawiony, z ufnym uśmiechem. – Obiecaj, że to będzie nasza wielka tajemnica – położyłam palec na ustach. – Czyli mam nie mówić o niczym mamie? – upewnił się spryciarz. – Tak. Nie chcemy przecież, żeby się denerwowała – odparłam. Zgodził się natychmiast. Wiem, że to nie w porządku namawiać dziecko do kłamstwa, ale czułam się rozgrzeszona. Nie miałam przecież złych intencji, nie chciałam namącić, nikogo skrzywdzić. Chodziło mi tylko o dobro wnuka. Nie uwierzyła, że mały potknął się na chodniku Trzeba przyznać, Maćkowi udało się dochować tajemnicy. Przez następne półtora roku jego mama żyła w błogiej nieświadomości. Była przekonana, że jej synek siedzi bezpieczny u mnie w domu, ogląda telewizję, bawi się samochodzikami. Tymczasem my całe dnie spędzaliśmy na świeżym powietrzu. Początkowo wnuczek bał się podejść do innych dzieci, ale gdy w końcu pokonał nieśmiałość, poczuł się na placu zabaw jak u siebie. Grzebał się w piachu, biegał, wchodził na drabinki. W zimie lepił bałwana, zjeżdżał na sankach. Gdy wracaliśmy do domu na obiad, był potwornie zmęczony, czasem przemoczony i umorusany, ale szczęśliwy. Cieszyłam się, że wreszcie ma normalne dzieciństwo. Miałam nadzieję, że będzie się tak dobrze bawił razem ze mną przez następne półtora roku, do czasu, aż pójdzie do szkoły. Niestety… Dwa tygodnie temu przyjaciółka góralka zaprosiła mnie do siebie do Zakopanego. Postanowiłam zabrać ze sobą wnuka. W górach spadł już śnieg i pomyślałam, że to dobra okazja, by mały nauczył się jeździć na nartach. Synowa, choć nie wiedziała o moich zamiarach, początkowo nie chciała się zgodzić na wyjazd. Jak to ona wyobraziła sobie od razu, że na małego spadnie lawina, sopel lodu z dachu albo przejadą go sanie, którymi górale wożą turystów. I że złapie zapalenie płuc. W końcu jednak, gdy przekonała się, że przyjaciółka ma jeden z najpiękniejszych domów w mieście, uległa. – Tylko niech mama uważa na Maćka. Żeby się nie zgrzał, nie zamoczył, nie zmęczył – wyliczała jeszcze na dworcu. – O rany, przecież wiem. Nie musisz mi przypominać. Stosuję się do tych zasad od półtora roku – odparłam bez zmrużenia oka. W Zakopanem pogoda była wspaniała. Wypożyczyłam sprzęt dla wnuka i zapisałam go do dziecięcej szkółki narciarskiej. Maciek łapał wszystko w mig. Już trzeciego dnia bez strachu szusował po stoku dla maluchów. Byłam z niego taka dumna! – No, na dzisiaj wystarczy. Wracamy do domu. Jesteś już zmęczony. A poza tym zaraz będzie ciemno – zarządziłam po kolejnym udanym zjeździe – Ojejku, babciu, jeszcze raz – patrzył na mnie z błaganiem w oczach. – No dobrze, ale ostatni – zgodziłam się. Nie chciałam psuć mu frajdy. Nie mam pojęcia, jak doszło do tego wypadku. Maciek jechał bardzo pewnie. W pewnym momencie zachwiał się jednak, stracił równowagę i się przewrócił. Nie wyglądało to bardzo groźnie, jednak wnuczek nie mógł samodzielnie wstać. Gdy do niego podbiegliśmy z instruktorem, płakał. Zauważyłam, że ma nienaturalnie wykręconą nogę. – To chyba złamanie. Trzeba wezwać karetkę – stwierdził instruktor. Pół godziny później wnuczek był już w szpitalu. Szczęśliwie okazało się, że złamanie nie jest tak groźne, jak się wydawało. Lekarze raz-dwa poskładali nogę. Wieczorem Maciek już rozmawiał z innymi dziećmi leżącymi w sali i zbierał podpisy na gipsie. Z jednej strony cieszyłam się, że tak szybko otrząsnął się z szoku po wypadku, z drugiej martwiłam. Bałam się, że to dopiero początek kłopotów. Miałam rację. Ktoś z administracji szpitala zadzwonił do mojej synowej. Prosiłam ich, żeby tego nie robili, ale zasłaniali się przepisami. Że niby muszą powiadomić opiekunów prawnych. A ja to kto? Pies? W każdym razie Julita pojawiła się jeszcze tego samego dnia. Myślałam, że uda się ją przekonać, że Maciek po prostu nieszczęśliwie upadł na chodniku, ale nie. Przeprowadziła drobiazgowe śledztwo, wzięła syna w krzyżowy ogień pytań, no i dowiedziała się, jak naprawdę spędzał czas. Oczywiście od razu na mnie napadła. – Boże, mamo, jesteś nieodpowiedzialna! Jak mogłaś?! Przez ciebie moje dziecko cierpi! Nie spodziewałam się tego po tobie! – wrzeszczała na cały szpital. – Uspokój się. Przecież to tylko zwyczajne złamanie. Do wesela się zagoi… Próbowałam ją uspokajać, ale to jeszcze bardziej ją rozwścieczyło. Zaczęła mnie wyzywać, obrażać. Ja oczywiście w nerwach odpłaciłam jej tym samym. Mało brakowało, a wzięłybyśmy się za łby. Skończyło się na tym, że ja zagroziłam, że zgłoszę w sądzie rodzinnym, że źle opiekuje się dzieckiem, a ona, że nigdy nie zostawi Maćka pod moją opieką. Świetnie, nie? Od tamtej pory minęło kilka miesięcy. Maciek jest w domu. Wiem od syna, że czuje się dobrze, bo Julita się do mnie nie odzywa. Jak już trochę ochłonęłam, chciałam załagodzić nasz konflikt, ale jest nieugięta. Nie odbiera telefonów, nie odpisuje na SMS-y. Co więcej, szuka opiekunki dla syna. Nie będzie jej jednak łatwo przekonać go do niani, bo mały stoi za mną murem. Podobno twierdzi, że jak mama nie pozwoli mu widywać się z babcią, to nie odezwie się do niej do końca życia. Mądry chłopak! Wie, kto dla niego chce dobrze. Agnieszka, 62 lata Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili”
Moja pięcioletnia córeczka Zosia była oczkiem w głowie całej rodziny. Gdy na początku czerwca moi teściowie zaproponowali, że zabiorą małą na dwutygodniowe wakacje do Jastarni, z radością się zgodziłam. Oboje byli już na emeryturze, mieli mnóstwo energii, a ja i mąż pilnie potrzebowaliśmy czasu na dokończenie remontu mieszkania. Przez czternaście dni regularnie rozmawialiśmy przez telefon, słysząc w słuchawce radosny pisk Zosi bawiącej się na plaży. Wszystko runęło w minioną sobotę, w dniu ich planowanego powrotu. Gdy wybiegłam na podwórko, by powitać córeczkę, z tylnego siedzenia samochodu teściów wysiedli tylko oni. Zosia zniknęła.
Moje serce podeszło do gardła, a na widok ich zmieszanych min poczułam, że grunt usuwa mi się spod nóg. Prawda o tym, co zrobili moi teściowie, diametralnie zmieniła naszą rodzinną rzeczywistość. Puste siedzenie w samochodzie Gdy srebrny samochód teścia wjechał na podjazd, trzymałam w rękach upieczone rano ciasto z truskawkami. Chciałam zrobić małej huczne powitanie. Otworzyłam drzwi pasażera i w tamtej sekundzie zdrętwiałam. Na tylnej kanapie leżał tylko mały, różowy plecaczek Zosi i jej ulubiona pluszowa foka. Dziewczynki nigdzie nie było. − Grażyna, Janusz... Gdzie jest moje dziecko?! − wykrztusiłam, a taca z ciastem o mało nie wypadła mi z drżących dłoni. Teściowa wysiadła z auta, unikając mojego wzroku. Była nienaturalnie czerwona na twarzy, a teść nerwowo bawił się kluczykami. − Karolina, uspokój się, Zosia jest bezpieczna. Została nad morzem... − wymamrotała teściowa pod nosem, poprawiając nerwowo okulary. W mojej głowie, oszalałej z przerażenia, natychmiast zapaliły się najgorsze, paraliżujące czerwone lampki. Wyobraźnia podsuwała mi katastrofalne scenariusze. Jak to została? Sama? Z kim? Czy oni stracili rozum?! Mój mąż, słysząc moje krzyki, wybiegł z domu i stanął między nami, żądając natychmiastowych wyjaśnień. Rodzinna zmowa w Jastarni Weszliśmy do salonu w absolutnej, gęstej od emocji ciszy. Teściowie usiedli na kanapie, a ja stałam nad nimi, czując, jak po moich policzkach płyną łzy wściekłości i bezsilności. Dopiero wtedy teść wyciągnął telefon i pokazał mi nagranie wideo zrobione zaledwie kilka godzin wcześniej. Na filmie widać było radosną Zosię, która trzymając za ręce starsze, eleganckie małżeństwo, biegała brzegiem morza. Dziewczynka śmiała się wniebogłosy, a na jej twarzy nie było ani grama tęsknoty. − Karolina, pięć lat temu podjęłaś decyzję, która na zawsze odcięła Zosię od części jej korzeni − zaczął cicho teść Janusz. − Wiemy, jak potwornie pokłóciłaś się ze swoimi własnymi rodzicami przed ślubem. Wiemy, że twój ojciec popełnił błąd, ale przez te pięć lat oni codziennie żałowali tego, co się stało. Twoja mama i tata pisali do nas, błagając o jakiekolwiek wieści o wnuczce. Nie potrafiliśmy dłużej patrzeć na tę rozdzierającą pustkę po obu stronach. Okazało się, że moi teściowie potajemnie uknuli spisek. Zorganizowali w Jastarni spotkanie, o którym nie miałam pojęcia. Moi biologiczni rodzice, z którymi zerwałam kontakt po potwornej awanturze rodzinnej jeszcze przed narodzinami Zosi, wynajęli domek tuż obok moich teściów. Przez dwa tygodnie mała Zosia spędzała czas z obojgiem dziadków. Decyzja za moimi plecami − Zosia ich pokochała, Karolina. Gdy przyszedł dzień odjazdu, mała tak bardzo płakała, że chce jeszcze zostać z babcią Krysią i budować zamki z piasku, że pękły nam serca − tłumaczyła teściowa Grażyna, a jej głos łamał się od emocji. − Twoi rodzice poprosili, by Zosia została z nimi na kolejny tydzień. Zawieźliśmy ją do ich domu, zapewnili jej najlepszą opiekę. Podpisali nawet dokumenty, że biorą pełną odpowiedzialność. Zrobiliśmy to za twoimi plecami, bo wiedzieliśmy, że twoja duma nigdy by na to nie pozwoliła. Słuchając ich, poczułam, jak zalewa mnie fala potwornego żalu. Czułam się zdradzona. Moi teściowie, ludzie, którym bezgranicznie ufałam, podjęli kluczową decyzję dotyczącą mojego dziecka z ludźmi, których wymazałam ze swojego życia. Oddali moją córkę moim wrogom. − Nigdy wam tego nie wybaczę! − wykrzyczałam, trzaskając drzwiami. − Nie mieliście prawa! Przez kolejne dwa dni w naszym domu panowały ciche dni. Mój mąż próbował mnie tonować, tłumacząc, że jego rodzice zrobili to z czystej miłości, chcąc naprawić to, co połamane, ale ja byłam głucha na argumenty. Wynajęłam pokój w hotelu nad morzem, wsiadłam w samochód i ruszyłam do Jastarni, by natychmiast odebrać córkę. Spotkanie na plaży przy molo Trzy godziny później stałam przy wejściu na plażę w Jastarni. Moje serce biło szaleńczo. Z daleka, przy samym brzegu wody, zauważyłam znajomą sylwetkę. Mój ojciec − starszy, wyraźnie posiwiały i przygarbiony mężczyzna − klęczał na piasku, pomagając Zosi stawiać gigantyczną wieżę z wiaderek. Obok siedziała moja mama, trzymając w ręku ręcznik i kawałek arbuza. Zosia nagle odwróciła głowę i mnie zauważyła. − Mamo! Mamo, zobacz! Babcia Krysia kupiła mi muszelki, a dziadek nauczył mnie skakać przez fale! − krzyknęła uszczęśliwiona, podbiegając do mnie i mocno łapiąc mnie za nogi. Moi rodzice wstali z piasku. Na mój widok oboje zbledli. W ich oczach nie było jednak złości. Zobaczyłam tam bezbrzeżny, cichy strach przed moim gniewem i gigantyczną, błagalną prośbę o wybaczenie. Moja mama złożyła ręce jak do modlitwy. − Karolina... przepraszam. Przepraszamy za wszystko, co było przed laty. Tak potwornie tęskniliśmy − wyszeptała łamiącym się głosem. − Jeśli chcesz zabrać Zosię, rozumiemy. Ale błagam, nie zabieraj nam jej z serca. Najtrudniejsza lekcja dojrzałości Patrzyłam na moją córeczkę, która z absolutnym zaufaniem trzymała moją mamę za palec, i na mojego ojca, który ze łzami w oczach patrzył na nas obie. W tamtej jednej sekundzie cała moja wieloletnia złość, upór i chęć odwetu po prostu wyparowały. Zrozumiałam coś niezwykle ważnego. Moja dawna uraza i duma dorosłej kobiety więziły nie tylko mnie, ale przede wszystkim pozbawiały moje dziecko miłości ludzi, którzy byli gotowi oddać dla niej wszystko. Moi teściowie, wracając z Jastarni sami, zaryzykowali wszystko − moje zaufanie, dobre relacje i miłość synowej. Zrobili to jednak nie po to, by mnie skrzywdzić, ale by dać naszej rodzinie szansę na zrzucenie potwornego ciężaru przeszłości. Nie wróciłam tamtego dnia do domu sama. Wróciłam razem z Zosią i z moimi rodzicami, którzy spędzili w naszym odnowionym mieszkaniu cały kolejny tydzień. Tajemnica pustego siedzenia w samochodzie dała mi najpiękniejszą i najbardziej bolesną lekcję w moim dorosłym życiu. Nauczyła mnie, że czasami trzeba schować dumę do kieszeni, by pozwolić miłości wygrać. Dziś, gdy patrzę na Zosię rozmawiającą na głośniku z obydwiema babciami jednocześnie, wiem, że to, co zrobili moi teściowie, było najbardziej brawurowym, ale i najwspanialszym aktem rodzinnej solidarności. I choć wtedy krzyczałam, że im nie wybaczę − dziś każdego dnia dziękuję im za to, że mieli odwagę skłonić mnie do wybaczenia. Zobacz też: „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
„Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
Moja czteroletnia córka, Lenka, od zawsze miała bujną wyobraźnię i setki szalonych pomysłów. Gdy na początku wiosny zaczęła codziennie wieczorem odkładać ze swojej kolacji kawałek chleba, sera czy herbatnika, uznałam to za niewinną dziecięcą zabawę. Moje zaniepokojenie wzrosło jednak, gdy przed snem kucała przy ziemi, wsuwała jedzenie głęboko pod swoje łóżeczko i szeptem prowadziła z kimś długie rozmowy. Na moje pytania odpowiadała z absolutnym spokojem: „Karmię mojego małego, głodnego gościa, mamusiu. On bardzo boi się dorosłych”.
Gdy w zeszły wtorek o trzeciej nad ranem obudziły mnie ciche, rytmiczne chrobotania dochodzące z pokoju córki, poczułam paraliżujący niepokój. Wzięłam do ręki latarkę, weszłam tam na palcach i skierowałam snop światła pod łóżko. Widok, który zastałam, sprawił, że prawie zemdlałam. Tajemnicze szepty po zmroku Wszystko zaczęło się około trzech tygodni temu. Lenka, która do tej pory była prawdziwym niejadkiem, nagle zaczęła pilnować, by na jej talerzu podczas kolacji zawsze została jakaś mała cząstka jedzenia. Zauważyłam, że wybierała miękkie kawałki biszkoptów, plasterki jabłka czy drobne okruszki chałki. Po zgaszeniu światła, zamiast od razu kłaść się spać, schodziła z materaca. Przez dziurkę w drzwiach widziałam, jak kładzie się na brzuchu i wsuwa jedzenie pod drewnianą ramę łóżka. Słyszałam jej cichy, dziecięcy głos: „Masz, zjedz to. Dzisiaj jest słodkie. Nie bój się, moja mama już śpi”. W mojej głowie, wykończonej codzienną rutyną, zaczęły kłębić się najróżniejsze myśli. Zastanawiałam się, czy to tylko faza na wymyślonego przyjaciela, o której czytałam na forach dla rodziców, czy może z moją małą córeczką dzieje się coś niepokojącego. Atmosfera z każdym dniem stawała się dla mnie coraz bardziej napięta. Chrobotanie o trzeciej nad ranem Kulminacja nastąpiła w nocy z poniedziałku na wtorek. W całym domu panowała absolutna, głęboka cisza. Nagle ze snu wyrwało mnie dziwne, powtarzające się drapanie i cichy pisk dochodzący z pokoju Lenki. Poczułam, jak fala chłodu zalewa moje ciało. Moje serce podeszło do gardła. Chwyciłam leżący na nocnym stoliku smartfon, włączyłam w nim funkcję latarki i na palcach, starając się nie wydać żadnego dźwięku, ruszyłam korytarzem. Delikatnie pchnęłam drzwi do pokoju córki. Lenka smacznie spała, wtulona w swoją poduszkę. Jednak pod jej łóżkiem coś wyraźnie się ruszało. Uklękłam na dywanie, wstrzymałam oddech i skierowałam ostry, jasny strumień światła prosto w ciemną przestrzeń pod łóżkiem. Gdy moje oczy przywykły do blasku, prawie zemdlałam z wrażenia, a telefon o mało nie wypadł mi z drżących rąk. Prawdziwe oblicze tajemniczego gościa Pod łóżkiem mojej córki, na stercie ułożonych przez nią chusteczek higienicznych i małych kocyków, siedziało małe, skrajnie wycieńczone zwierzątko. Nie była to mysz ani żaden groźny szkodnik. W blasku latarki zobaczyłam maleńkiego, młodego jeża. Zwierzak musiał trafić do naszego domu przez nieszczelne, uchylone drzwi tarasowe na parterze podczas wietrzenia salonu. Był tak mały, że bez problemu przeszedł pod drzwiami pokoju Lenki i znalazł bezpieczną, ciemną kryjówkę pod jej łóżkiem. Najbardziej poruszający był jednak fakt, że maluch miał tylną łapkę nieszczęśliwie zaplątaną w grubą, nylonową nitkę od porzuconej gdzieś zabawki. Sznurek wbił się w skórę, uniemożliwiając mu normalne chodzenie i powrót do ogrodu. Gdyby nie jedzenie, które Lenka sumiennie podsuwała mu każdego wieczoru, ten mały leśny wędrowiec po prostu odszedłby z głodu i pragnienia w zakamarkach naszego domu. Wielki ratunek i łzy wzruszenia Rano, gdy tylko Lenka otworzyła oczy, usiadłam przy niej i mocno ją przytuliłam, a z moich oczu popłynęły łzy bezbrzeżnej dumy i wzruszenia. − Lenko, kochanie, wiem o twoim gościu pod łóżkiem − powiedziałam cicho. − Dlaczego od razu mi nie powiedziałaś? Córka spuściła głowę, wiercąc paluszkami w kołdrze. − Bo bałam się, że na mnie nakrzyczysz i wyrzucisz go na ten wielki mróz, mamo. On tak cichutko płakał, gdy go znalazłam. Chciałam go tylko uratować... − wyszeptała ze łzami w oczach. Nie było czasu na czekanie. Razem z mężem ostrożnie wyciągnęliśmy jeżyka ze skrytki. Za pomocą miniaturowych nożyczek krawieckich, milimetr po milimetrze, rozciąłem i usunąłem nylonową nitkę z jego spuchniętej łapki. Przemyliśmy ranę, daliśmy mu miseczkę świeżej wody i specjalną karmę, którą doradził nam telefonicznie znajomy leśnik. Okazało się, że mały jeż, dzięki dokarmianiu przez Lenkę, zachował mnóstwo sił. Po dwóch dniach odpoczynku w bezpiecznym, ciepłym kartonie w naszym garażu, jego łapka odzyskała pełną sprawność. Powrót do natury Wczoraj wieczorem nadszedł moment oficjalnego pożegnania. Wynieśliśmy jeżyka do ogrodu, tuż pod gęste krzaki dzikiej róży, gdzie przygotowaliśmy dla niego mały domek z liści i gałęzi. Lenka położyła obok niego ostatni kawałek jabłka. Zwierzak podreptał raźno przed siebie, na ułamek sekundy odwrócił się w stronę światła, po czym zniknął w zaroślach. Tajemnica niewidzialnego gościa pod łóżkiem dała mi najpiękniejszą lekcję rodzicielstwa. Pokazała mi, jak niesamowitą, czystą empatią i instynktem opiekuńczym wykazuje się moja mała córeczka. Coś, co w mojej głowie przez nocne lęki urosło do rangi horroru, okazało się cichym, dziecięcym aktem najczystszego dobra. Dziś pod łóżkiem Lenki panuje już idealny porządek, ale to wydarzenie na zawsze zmieniło nasz dom. Nauczyło mnie, że zamiast z góry zakładać najgorsze i denerwować się na nietypowe zachowania dzieci, warto najpierw z miłością wejść w ich świat. Bo za okruszkami chleba i szeptami po zmroku często kryje się wielkie serce i dobro, którego my, dorośli, powinniśmy się od naszych maluchów uczyć każdego dnia. Zobacz też: „Nie pierwszy raz obserwowałam w autobusie tę matkę z wózkiem. Byłam pewna, że nie ma w nim dziecka”
„Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
Od trzech lat całe moje życie kręciło się wokół opieki nad naszymi bliźniakami. Praca na pełen etat w domu przy dwójce energicznych trzylatków to maraton bez mety. Mój mąż, Igor, uważał jednak inaczej. Po powrocie z biura potrafił ostentacyjnie wzdychać nad rozrzuconymi zabawkami i przekładać brudne kubki w zlewie. W ubiegły wtorek maluchy były marudne, a ja biegałam między nimi w poplamionym dresie, nie mając czasu na włożenie talerzy do zmywarki. Igor, zamiast zakasać rękawy i mi pomóc, wyciągnął telefon, zrobił zdjęcie tonącej w chaosie kuchni i wysłał je swojej matce z podpisem: „Zobacz, mamo, tak wygląda mój dom. Ona znowu cały dzień nic nie robiła”.
Igor nie miał pojęcia, że ta próba upokorzenia mnie obróci się przeciwko niemu. Gdy godzinę później teściowa bez zapowiedzi wparowała do naszego salonu, usiadła na kanapie i wybuchła rzewnym płaczem. Jej łzy nie były jednak wymierzone we mnie. Nalot teściowej z pretensjami w tle Gdy w drzwiach wejściowych przekręcił się klucz i w przedpokoju stanęła moja teściowa, Barbara, byłam pewna, że to początek najgorszej domowej awantury. Barbara od zawsze była kobietą z zasadami − w jej domu wszystko musiało lśnić, a obiad musiał składać się z dwóch dań. Igor na jej widok natychmiast wyprostował się jak struna, z triumfalnym uśmiechem rzucając w moją stronę: „O, mama przyjechała. Może w końcu ktoś tu zaprowadzi porządek”. Teściowa minęła go bez słowa. Weszła do salonu, gdzie podłogę pokrywały dziesiątki klocków, a na stoliku kawowym stały kubki po niedopitej, zimnej kawie. Spojrzała na mnie − zmęczoną, z podkrążonymi oczami, trzymającą na rękach płaczącą Zuzię. Potem odwróciła się w stronę kuchni, gdzie panował potworny rozgardiasz po przygotowywaniu obiadków dla dzieci. Igor stał za jej plecami, zadowolony z siebie, ostentacyjnie krzyżując ręce na piersi. Czekał na wyrok. Czekał, aż jego matka zacznie krzyczeć na leniwą synową. Łzy w obliczu porażki Wtedy stało się coś, co całkowicie zmieniło bieg tego popołudnia. Barbara powoli podeszła do kanapy, odsunęła na bok pluszowego misia, usiadła ciężko i schowała twarz w dłoniach. Jej ramiona zaczęły gwałtownie drżeć. Po chwili z salonu dobiegł głośny, rozdzierający szloch. Igor natychmiast podbiegł do niej, zdezorientowany i wyraźnie zaniepokojony. − Mamo, co się stało? Dlaczego płaczesz? − pytał gorączkowo, rzucając mi wściekłe spojrzenia, jakby to była moja wina. − Przecież mówiłem ci, że tu jest chlew, ale nie musisz tak tego przeżywać. Zaraz zmuszę Olkę, żeby to ogarnęła! Teściowa nagle gwałtownie odsunęła jego ręce, podniosła głowę i spojrzała na swojego syna wzrokiem pełnym potwornego wstydu, żalu i bezbrzeżnego rozczarowania. − Zamknij się, Igor! Błagam cię, ani słowa więcej! − wykrztusiła przez łzy, a jej głos drżał od emocji. − Płaczę, bo patrzę na ciebie i pęka mi serce. Płaczę nad samą sobą i nad tym, jak potwornie cię wychowałam. Jakim cudem mój własny syn wyrósł na tak bezdusznego, egoistycznego człowieka? Gorzka lekcja dojrzałości W salonie zapadła absolutna, wręcz duszna cisza. Słychać było tylko ciche popiskiwanie Zuzi. Mój mąż stał jak wryty, a cała pewność siebie wyparowała z jego twarzy w ułamku sekundy. Zbladł tak mocno, że przez chwilę bałam się, że zemdleje. − Wysłałeś mi to zdjęcie, żeby upokorzyć swoją żonę? Żeby zrobić ze mnie swojego kata, który przyjedzie i zrobi porządek z kobietą, która ledwo stoi na nogach, bo opiekuje się twoimi własnymi dziećmi? − pytała Barbara, a łzy bez przerwy płynęły po jej policzkach. − Wróciłeś z pracy, zobaczyłeś ten bałagan, wyciągnąłeś telefon i zacząłeś pisać skargi do mamusi? A twoje własne ręce gdzie były?! Dlaczego nie włożyłeś tych naczyń do zmywarki? Dlaczego nie podniosłeś tych zabawek, żeby pomóc kobiecie, którą rzekomo kochasz? Teściowa wstała z kanapy, podeszła do mnie i delikatnie odebrała ode mnie płaczącą córeczkę, mocno ją przytulając. Następnie odwróciła się do syna. − Nauczyłam cię prać, prasować i gotować, gdy mieszkałeś ze mną. Myślałam, że wypuszczam w świat prawdziwego, odpowiedzialnego mężczyznę. A ty zachowujesz się jak rozpieszczony panicz, który oczekuje, że matka twoich dzieci będzie twoją darmową służącą na pełen etat. Tak bardzo się za ciebie wstydzę, Igor. Przez to twoje obrzydliwe, leniwe zachowanie czuję, że jako matka poniosłam totalną porażkę wychowawczą. Triumf solidarności Słuchając mojej teściowej, czułam, jak po moich własnych policzkach spływają łzy − ale były to łzy gigantycznej ulgi, wdzięczności i sprawiedliwości. Przez ostatnie miesiące wielokrotnie sama czułam się winna, wmawiając sobie, że nie radzę sobie z domem. Słowa Barbary zrzuciły z moich barków ogromny, psychiczny ciężar. Reakcja mojej teściowej była natychmiastowa i bezkompromisowa. Oddała mi Zuzię, po czym podeszła do szafy, wyciągnęła z niej domowy fartuch, zawiązała go w pasie i spojrzała na Igora lodowatym wzrokiem. − A teraz, mój drogi synu, bierzemy się do roboty. Ty idziesz do kuchni, myjesz blaty, szorujesz garnki i pakujesz zmywarkę. Ja odkurzam salon i segreguję zabawki. A Ola ma w tej chwili iść do sypialni, zamknąć drzwi i spać tak długo, aż sama się nie obudzi. I nie daj Boże, żebyś chociaż raz westchnął, bo osobiście przypomnę ci, jak wyglądają kary z dzieciństwa. Igor nie odważył się pisnąć ani słowa. Z głową spuszczoną tak nisko, że prawie dotykał brodą piersi, poszedł do kuchni. Przez zamknięte drzwi sypialni słyszałam cichy brzęk naczyń i szum wody. Spałam nieprzerwanie przez cztery godziny. Nowe zasady w naszym domu Gdy obudziłam się wieczorem, dom lśnił jak nigdy dotąd. Dzieci smacznie spały, a w kuchni na stole czekała świeża kolacja. Teściowa już odjechała, zostawiając na lodówce krótką karteczkę: „Ola, jesteś wspaniałą matką. Przepraszam za mojego syna. Pamiętaj, że zawsze stoję za Tobą murem”. Fotografia brudnych naczyń, którą Igor tak bezmyślnie wysłał swojej matce, okazała się najlepszym zwrotem akcji w naszym małżeństwie. Mój mąż odebrał od własnej matki najbrutalniejszą, ale też najbardziej potrzebną lekcję życia. Zrozumiał, że partnerstwo nie polega na robieniu zdjęć i szukaniu winnych, ale na braniu odpowiedzialności za wspólny dom i rodzinę. Od tamtego wtorku minął miesiąc. W naszym domu panują zupełnie nowe zasady. Igor po powrocie z pracy nie szuka już wzrokiem niedociągnięć. Pierwsze, co robi po przekroczeniu progu, to pytanie: „Kochanie, od czego mam zacząć sprzątanie?”. A zlew? Zlew jest czysty − bo teraz myjemy naczynia razem, rozmawiając o minionym dniu. Moja teściowa swoim płaczem i odwagą do skrytykowania własnego dziecka nie tylko uratowała moje poczucie wartości jako matki, ale przede wszystkim uratowała nasze małżeństwo, ucząc swojego syna, co to naprawdę znaczy być mężczyzną. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Czy szkolna wycieczka integracyjna to odpowiednie miejsce na religijny rygor i straszenie dzieci wiecznym potępieniem? Poznaj pełną bólu i wściekłości relację mamy, której syn wrócił z zielonej szkoły przerażony wizją piekła, jaką zafundowała mu wychowawczyni.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu, po powrocie mojego dziewięcioletniego syna z wycieczki klasowej, przeżyłam spore zaskoczenie. Mój Igor wszedł do domu, rozpakował plecak, a podczas kolacji nagle odłożył widelec i zapytał mnie z głębokim zdezorientowaniem, czy nasza rodzina pójdzie do piekła, skoro rzadko chodzimy do kościoła. Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka podczas tego wyjazdu, i do teraz czuję duży niesmak oraz złość na to, jak potraktowano te dzieci. Byliśmy pewni, że wysyłamy syna na bezpieczną, pełną atrakcji wycieczkę w góry, gdzie miał zwiedzać jaskinie, integrować się z rówieśnikami i uczyć samodzielności. Tymczasem wychowawczyni zorganizowała dzieciom specyficzny program, codziennie prowadząc je do lokalnych świątyń i nakazując udział w nabożeństwach. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu nagłośnić tę sytuację, ponieważ nikt nie ma prawa mącić w głowach dziewięciolatków i narzucać im swoich prywatnych przekonań religijnych pod przykrywką szkolnej edukacji. Wycieczka szkolna w góry zamieniona w religijny rygor Kiedy na zebraniu rodziców omawialiśmy plan tego kilkudniowego wyjazdu, nauczycielka opowiadała o szlakach turystycznych, parkach linowych i ogniskach. Rzeczywistość, jaką zastał mój syn na miejscu, mocno jednak odbiegała od tych zapowiedzi. Zamiast rekreacji i odpoczynku na świeżym powietrzu, wychowawczyni niemal każdego dnia organizowała wyjścia do okolicznych kościołów. Dzieci spędzały popołudnia w ławkach, słuchając kazań i pouczeń, które kompletnie nie były dostosowane do wieku uczniów trzeciej klasy. Mój syn opowiadał mi, że kiedy jeden z kolegów zapytał, czy zamiast kolejnego nabożeństwa mogą iść na lody, nauczycielka skarciła go przy całej grupie. Powiedziała dzieciom, że unikanie spotkania z Bogiem to wielki grzech, a ludzie, którzy nie chodzą do kościoła, po prostu pójdą do piekła. To zupełnie nieodpowiednie, by pedagog z wieloletnim stażem używał tak mocnych słów wobec dziewięciolatków, którzy bezgranicznie ufają dorosłym opiekunom i biorą ich słowa całkowicie dosłownie. Dezorientacja dziecka zamiast radosnych wspomnień z wyjazdu Najbardziej denerwuje mnie fakt, jak duże zamieszanie w głowie mojego dziecka wywołały te komentarze rzucane przez osobę, która powinna uczyć tolerancji i budować poczucie bezpieczeństwa. Igor od wczoraj bez przerwy analizuje słowa nauczycielki, dopytuje o zasady wiary i upewnia się, czy na pewno jesteśmy dobrymi ludźmi. Ta kobieta zasiała w nim niepotrzebny niepokój, z którym teraz musimy mierzyć się w domu, cierpliwie tłumacząc mu, że świat nie jest czarno-biały. To nie jest zwykła nadgorliwość, to po prostu brak profesjonalizmu ze strony pedagoga pracującego w publicznej szkole. Placówka państwowa ma obowiązek szanować konstytucyjną wolność sumienia i wyznania, a nie stawać się miejscem do przymusowej indoktrynacji uczniów. Nauczycielka wykorzystała swoją pozycję oraz fakt, że dzieci były daleko od domów i nie miały możliwości natychmiastowej rozmowy z rodzicami, którzy mogliby na bieżąco wyjaśnić te kwestie. Oficjalna rozmowa z dyrekcją i walka o jasne zasady Ta sprawa na pewno nie zostanie przeze mnie przemilczana, ponieważ dzisiaj rano udałam się do gabinetu dyrektora szkoły, aby zgłosić całe zajście i oczekiwać wyjaśnień. Niestety, spotkałam się z próbami bagatelizowania problemu − dyrekcja zaczęła tłumaczyć wychowawczynię, że to przecież starsza, bardzo zasłużona nauczycielka o tradycyjnych wartościach. Usłyszałam, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem i że przecież wyjście do kościoła w ramach poznawania lokalnej kultury to normalny element wycieczek. Ja jednak uważam, że straszenie karą potępienia nie ma nic wspólnego z kulturą i nie odpuszczę tematu, dopóki dyrekcja nie przeprowadzi z tą panią poważnej rozmowy dyscyplinującej. Apeluję do wszystkich rodziców: rozmawiajcie bardzo dokładnie ze swoimi dziećmi po każdym powrocie z wyjazdów szkolnych. Nie bójcie się reagować, gdy ktoś próbuje łamać Wasze zasady wychowawcze i wprowadza u dzieci dezorientację, ponieważ naszym obowiązkiem jest dbać o to, by szkoła była miejscem neutralnym światopoglądowo i bezpiecznym dla każdego ucznia. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
„Mój narzeczony ma dziecko, na które płaci kolosalne alimenty. Mam dość, że tak marnuje nasze pieniądze”
Związałam się z Adamem z prawdziwej miłości, ale szybko zauważyłam, że to naprawdę porządny, ogarnięty facet. Wiedziałam, że będzie mi z nim dobrze, że niczego nam nie zabraknie. Miał świetną pracę, dobrze zarabiał – ideał! Od początku wiedziałam, że ma córkę, ale nie przeszkadzało mi to. Z matką dziecka rozstali się w zgodzie. Teraz jednak już nie wiem, kto jest dla niego ważniejszy – ja czy ona?
Adam regularnie odwiedza Zosię i zabiera ją w weekendy do nas, czasem gdzieś wyjeżdżają razem na kilka dni. Nie mam nic przeciwko, nawet polubiłam tę dziewczynkę – jak na 7-latkę jest wyjątkowo rozgarnięta. Pewnie po tatusiu, bo raczej nie po mamie naciągaczce. Na alimenty idzie połowa jego pensji Karolinę, byłą dziewczynę Adama, widziałam tylko raz, kiedy przywiozła do nas córkę. Wypacykowana, zrobione rzęsy i nie tylko – koszmar! Zmierzyła mnie tylko wzrokiem od góry do dołu i głupio się uśmiechnęła. Od tamtej pory wychodzę z domu za każdym razem, kiedy ona ma się pojawić. Od początku czułam, że Karolina będzie chciała uprzykrzyć nam życie. Ale żeby wciągać do tego dziecko? Kiedy poznałam Adama, oni dopiero układali swoje sprawy. Mieli ustalić terminy spotkań ojca z córką, no i alimenty. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że Adam da się tak wrobić. Niby jest taki inteligentny, a bez szemrania zgodził się płacić na dziecko 2 tysiące miesięcznie. To oczywiście był pomysł Karoliny, nie wiem, skąd ona wytrzasnęła tę kwotę! Na co tyle pieniędzy dziecku? – Przecież ona ma jeszcze 800 plus, razem prawie 3 tysiące. A sama to co, nie zarabia na swoje dziecko? – mówiłam do Adama mocno wkurzona. Myślałam, że się opamięta. – Ona chce cię naciągnąć na kasę, żeby mogła po kosmetyczkach latać – nie dawałam za wygraną, ale Adam tylko kręcił głową. – Olu, to moja córka, nie chcę, żeby jej czegokolwiek zabrakło – tłumaczył mi spokojnie, jak to Adam. – A Karoliną się nie przejmuj, tak naprawdę to rozsądna dziewczyna, nie zmarnuje tej kasy. Postanowiłam zacisnąć zęby i czekać, co wydarzy się dalej. Może Adam miał rację? Chociaż trudno mi było sobie wyobrazić, że kilkuletnie dziecko potrzebuje 2 tysięcy na miesiąc. Moim zdaniem matce było z tym po prostu wygodnie, miała pieniędzy w bród. Zażądałam obniżenia alimentów Na efekty tej kuriozalnej sytuacji nie trzeba było długo czekać. Z miesiąca na miesiąc zauważałam, że Adam coraz bardziej szczypie się z wydatkami. Mieliśmy wymienić telewizor na nowy – powiedział, że może za pół roku. Mieliśmy wyjechać na wakacje – zamiast Madery, wybrał pole namiotowe we Władysławowie. Miałam dość. – To chore! My mamy biedować, bo twoja była wyciąga od ciebie pieniądze? Niby na dziecko? – krzyczałam, kiedy znów się o to pokłóciliśmy. – Wystąp do sądu o obniżenie tych „alimentów”! Jak nie, to się wyprowadzam. Sama byłam zaskoczona swoimi słowami, ale musiałam coś zrobić. Przecież każdy sąd przyznałby rację ojcu i obniżył alimenty do jakiejś normalnej wysokości. 800 albo 1000 – to bym jeszcze mogła zaakceptować. Adam jednak pozostał niewzruszony. – Nie wtrącaj się w sprawy mojego dziecka – powiedział w złości. Minął kolejny miesiąc, Adam mnie nie posłuchał. Nadal płaci Karolinie te 2 tysiące, a sam liczy się z każdym groszem. Za to ja wyprowadziłam się do rodziców, na razie na trochę. Może mój dobrotliwy narzeczony w końcu zmądrzeje, jak przestanie mu starczać na czynsz? Czasem mam wątpliwości, czy powinnam stawiać go tak pod ścianą, w końcu chodzi o jego dziecko. Ale co by było, gdybyśmy sami założyli rodzinę? Wciąż wyrzucałby tyle pieniędzy na pierwsze dziecko, a dla nas by już nie starczało? Ola Czytaj także: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
Z moim mężem, Darkiem, od roku jesteśmy dumnymi rodzicami małej Amelki. Mieszkamy w domku jednorodzinnym tuż pod ścianą starego, gęstego lasu, który jest idealnym miejscem na codzienne spacery z córeczką. W ubiegłą sobotę Darek wybrał się na szybki jogging, podczas gdy ja zostałam z małą w domu. Nie było go zaledwie czterdzieści minut. Gdy usłyszałam otwieranie bramy, wyjrzałam przez okno i zdrętwiałam. Mój mąż szedł podjazdem, pchając przed sobą głęboki wózek dziecięcy. Był blady jak ściana.
Darek powiedział, że wózek stał zupełnie porzucony w gęstwinie, metr od leśnej ścieżki. Gdy z drżącymi rękami podeszłam do gondoli i ukradkiem zajrzałam pod puszysty, polarkowy kocyk, zmroziło mi krew w żyłach. Byłam pewna, że to początek koszmaru, ale prawda, którą odkryłam chwilę później, złamała mi serce. Znalezisko na skraju lasu Gdy Darek wprowadził obcy wózek na nasz taras, jego dłonie tak mocno drżały, że ledwo trzymał rączkę. Usiadł ciężko na schodach i ukrył twarz w dłoniach. − Marysiu, on po prostu tam stał. Wokół żywego ducha, żadnych samochodów, żadnych śladów ucieczki − mówił chaotycznie, łapiąc oddech. − Pobiegłem głębiej w las, krzyczałem, ale nikt się nie odezwał. Przecież nikt nie zostawia drogiego wózka głęboko w krzakach bez powodu. Przyniosłem go, bo pomyślałem, że... że stało się coś strasznego. W mojej głowie, wyczulonej na wszelkie doniesienia o zaginięciach i niebezpieczeństwach, natychmiast zapaliły się najgorsze czerwone lampki. Ścisnęło mnie w gardle. Podeszłam do wózka jak do tykającej bomby. Wnętrze gondoli było szczelnie przykryte grubym, błękitnym kocykiem, który unosił się lekko w jednym miejscu, jakby pod spodem coś się znajdowało. Drżącymi palcami chwyciłam za brzeg materiału i powoli pociągnęłam go do góry. W tamtej sekundzie krew w żyłach mi zamarzła, a nogi ugięły się pode mną. Co kryło się pod kocykiem? Pod kocykiem nie było dziecka. Leżała tam mała, skórzana torebka damska, z której wystawał portfel, dowód osobisty oraz... nowoczesny aparat słuchowy. Obok torebki, w rogu wózka, leżał stary, zniszczony pluszowy miś i duża, pusta butelka po wodzie. Chwyciłam za portfel i wyciągnęłam dokumenty. Ze zdjęcia patrzyła na mnie starsza, uśmiechnięta kobieta − pani Helena, lat 74. Adres wskazywał na małe osiedle domków jednorodzinnych, oddalone o ponad dwa kilometry od naszego lasu. Nagle zalała mnie fala paraliżującego zrozumienia. Aparat słuchowy leżał w wózku, co oznaczało, że ta starsza pani była teraz w głębi lasu zupełnie odcięta od dźwięków. Co więcej, wózek dziecięcy wcale nie służył do wożenia niemowlaka. Starsza, schorowana osoba, która ma problemy z poruszaniem się i równowagą, używała go jako stabilnego, bezpiecznego chodzika, by móc w ogóle wyjść z domu na świeże powietrze. − Darek! Ona tam jest sama, bez aparatu, bez wody i pewnie straciła orientację w terenie! − wykrzyczałam, a mój mąż natychmiast zerwał się na rówieśne nogi. Wyścig z czasem w gęstwinie Nie marnując ani sekundy, zadzwoniliśmy na numer alarmowy, zgłaszając zaginięcie starszej pani i podając jej dokładne dane z dowodu. Darek chwycił latarkę, ja zabezpieczyłam naszą Amelkę i ruszyliśmy z mężem z powrotem na leśną ścieżkę, prowadząc policję przez telefon do miejsca, w którym stał wózek. Las o tej porze dnia zaczął już tonąć w gęstym cieniu. Świadomość, że gdzieś w tych krzakach błąka się starsza, niesłysząca kobieta, która nie ma siły iść i nie usłyszy naszych nawoływań, była potworna. Przeszukiwaliśmy zagajnik metr po metrze. Po dwudziestu minutach nerwowego rozglądania się Darek nagle zatrzymał się i wskazał ręką na gęste zarośla jeżyn, kilkadziesiąt metrów od ścieżki. Na zwalonym pniu drzewa siedziała starsza pani z dowodu osobistego. Była potwornie zmęczona, jej nogi odmawiały posłuszeństwa, a na twarzy malowała się bezbrzeżna rezygnacja. Gdy Darek delikatnie podszedł do niej i położył rękę na jej ramieniu, kobieta drgnęła, a potem... zalała się rzewnymi łzami, kurczowo chwytając mojego męża za kurtkę. Prawda, która przyprawia o dreszcze Godzinę później wszystko było już jasne. Na miejsce przyjechała policja oraz wezwany przez nich dorosły syn pani Heleny. Starsza pani, po wypiciu wody i odpoczynku w naszym domu, założyła aparat słuchowy i łamiącym się głosem opowiedziała nam swoją historię. Okazało się, że pani Helena od lat zmaga się z postępującymi problemami z błędnikiem. Nie chciała jednak rezygnować z ruchu, a klasyczny chodzik ortopedyczny bardzo ją zawstydzał − czuła się przez niego stara i niepotrzebna. Wpadła więc na pomysł, by kupić używany wózek dziecięcy. Pchając go przed sobą, czuła się pewnie, miała gdzie schować zakupy i mogła udawać przed obcymi, że jest po prostu babcią idącą z wnuczkiem. Tamtego dnia weszła do lasu za daleko. Jeden z leśnych ptaków usiadł blisko ścieżki, a ona − chcąc zrobić mu zdjęcie − zdjęła aparat słuchowy, by nie płoszył jej pisk w uszach, i odłożyła go do wózka. Zrobiła kilka kroków w głąb lasu, potknęła się o korzeń i straciła orientację. Bez wózka, na chwiejnych nogach, nie była w stanie wrócić na szlak. Gdyby Darek nie przyniósł wózka i nie sprawdzilibyśmy, co jest pod kocykiem, pani Helena spędziłaby w mroźnym lesie całą noc. Najpiękniejsza lekcja Gdy syn starszej pani ze łzami w oczach dziękował nam za uratowanie życia jego mamy, poczułam, jak ogromny kamień spada mi z serca. Cały mój początkowy, paraliżujący strach przed porzuconym wózkiem zamienił się w głębokie, metafizyczne wzruszenie. Ta historia dała nam niesamowitą lekcję empatii. Pokazała, jak bardzo pozory potrafią nas oszukać i jak niesamowicie splatają się ludzkie losy. Coś, co w pierwszej chwili wyglądało jak historia mrożąca krew w żyłach, okazało się rozpaczliwą walką starszej kobiety o odrobinę niezależności i godności. Dziś pani Helena jest częstym gościem na naszym tarasie. Jej syn kupił jej nowoczesny, lekki chodzik, który teraz wspólnie z naszą Amelką ozdobiłyśmy kolorowymi naklejkami w motyle, żeby babcia Helena nie musiała się już nigdy wstydzić. A stary, leśny wózek? Został u nas w garażu. Darek dokładnie go wyczyścił. Przypomina nam każdego dnia o tym, że warto reagować na nietypowe rzeczy wokół nas, bo za zardzewiałym kołem czy porzuconym pod lasem kocykiem może kryć się człowiek, który czeka na naszą pomoc. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Jestem samotną matką, chociaż mam męża. Marcin nawet nie kiwnie palcem przy córce, a ja chodzę brudna i przemęczona"
Zawsze uważałam, że Marcin będzie ojcem doskonałym. Chętnie bawił się ze swoimi bratankami, a żona Piotra, młodszego brata mojego męża, śmiała się nawet, że chyba wyszła nie za tego Gawrońskiego, co powinna. Bo Piotr przy dzieciach nic nie robił…
Na Marikę zdecydowaliśmy się jednak dopiero po 6 latach małżeństwa. Najpierw chcieliśmy się trochę ustawić w życiu. Znaleźć pracę, urządzić własny kąt. No i nacieszyć się sobą. To był chyba najszczęśliwszy okres w naszym małżeństwie. Wychodziliśmy z pracy i robiliśmy, co chcieliśmy. Szliśmy na imprezę, do restauracji, znajomych. Miałam wtedy wielu przyjaciół… Wakacje spędzaliśmy zawsze za granicą, a zimą wyjeżdżaliśmy na narty do Zakopanego. Właściwie nigdy się wtedy nie kłóciliśmy. Ciążę znosiłam doskonale. Żadnych nudności, zawrotów głowy Przytyłam tylko osiem kilogramów, więc nawet nogi mi nie puchły. Pracowałam do samego końca. W międzyczasie kupowałam ubranka i studiowałam poradniki. Marcin przygotowywał się do ojcostwa po swojemu. Przetrząsał internet i szukał gadżetów ułatwiających życie młodym rodzicom, testował wózki. Na początku siódmego miesiąca już wiedzieliśmy na pewno, że na świat przyjdzie dziewczynka. Mój mąż, najstarszy z czterech braci, wprost oszalał ze szczęścia. Wytapetował pokój na blady róż, kupił śliczne białe mebelki i łóżeczko z baldachimem. – To wszystko dla mojej księżniczki! Zawsze będzie miała to, co najlepsze – mówił podekscytowany. Oboje nie mogliśmy doczekać się rozwiązania. Byliśmy przekonani, że nasze życie we troje będzie tak samo piękne i szczęśliwe jak we dwoje. A może piękniejsze i szczęśliwsze. Bo będzie z nami nasza córeczka… Ale już pierwsze dni po narodzinach Mariki sprowadziły mnie na ziemię. Okazało się, że macierzyństwo nie jest tak piękne, jak na filmach czy w książkach. I że ma także swoje ciemne strony. Wcześniej na przykład sądziłam, że noworodki głównie śpią i jedzą. A jak się już rozpłaczą, to wystarczy je przytulić, chwilę pokołysać w ramionach i natychmiast się uspokajają. Ale córeczka szybciutko wyprowadziła mnie z błędu. Po powrocie ze szpitala przez ponad tydzień nie zmrużyłam w nocy oka na dłużej niż pół godziny, a od bujania i przytulania bolały mnie ręce. Marika, owszem, ucinała sobie czasami drzemkę, lecz gdy tylko ja przyłożyłam głowę do poduszki, budziła się z krzykiem. Czasem darła się tak głośno, że aż sąsiedzi w rury pukali. W dzień za to smacznie spała, tyle że wtedy ja miałam robotę w domu. Po dwóch tygodniach poprosiłam wreszcie Marcina, żeby też wstawał do małej. Bo ja już ledwie trzymam się na nogach i chcę spokojnie przespać chociaż dwie godziny. Spojrzał na mnie zaskoczony. – To niemożliwe, kochanie, nie będę zarywać nocy. Przecież teraz to tylko ja zarabiam na rodzinę. Przyjdę nieprzytomny do roboty i jeszcze coś schrzanię – odparł. Przeniósł się do pokoju gościnnego, cwaniaczek A potem dodał, że wyprowadza się na jakiś czas z naszej sypialni do pokoju gościnnego. Bo spanie z zatyczkami w uszach jest niewygodne. Poza tym strasznie się w nocy kręcę. Wstaję, kładę się, wstaję… A to mu przeszkadza w wypoczynku. – Chyba to rozumiesz, prawda? – bardziej stwierdził, niż zapytał. Po czym zabrał swoją kołdrę, poduszkę i powędrował na drugi koniec mieszkania. Byłam zdruzgotana, lecz nie znalazłam kontrargumentów. Co prawda, na nasze konto wpływała regularnie moja pensja, bo byłam przecież na urlopie macierzyńskim, ale nie stać nas było na utratę zarobków męża. Z czego spłacalibyśmy kredyt mieszkaniowy, samochód? Próbowałam więc wszystko ogarnąć, ale czułam rosnącą frustrację. W życiu mojego męża niewiele uległo zmianie, nawet nie zrezygnował ze spotkań towarzyskich. W nocy miał święty spokój, bo drzwi do pokoju gościnnego są grube i bardzo szczelne… Tymczasem ja podpierałam się nosem ze zmęczenia. O tym, by gdzieś wyskoczyć na ploteczki lub choćby do fryzjera, w ogóle nie było mowy. Marika wciąż mało spała. Na dodatek, gdy skończyła trzy miesiące, zaczęła chorować. Bez przerwy łapała jakieś infekcje. W niedzielę przez godzinę udaje idealnego tatusia Do całej gamy obowiązków doszła mi więc bieganina po lekarzach. Wykłócanie się w rejestracji, czekanie w kolejkach… Po którymś takim koszmarnym dniu nie wytrzymałam. Wykrzyczałam mężowi w twarz, że po powrocie z pracy musi mi pomóc zająć się Mariką przez kilka godzin, bo już nie daję rady. Znowu spojrzał na mnie zaskoczony i zły. – Przecież ci pomagam. Robię zakupy, kąpię małą, choć haruję jak wół od świtu do nocy. A ty? Cały dzień siedzisz w domu. Kiedy więc masz czas tak się zmęczyć? – prychnął. – Zamień się ze mną! Może wtedy przejrzysz na oczy! – wrzasnęłam i pobiegłam do łazienki. Przepłakałam na brzegu wanny dwie godziny. To właśnie wtedy dostrzegłam egoizm męża, jego skupienie na sobie. Uświadomiłam sobie, że nie mogę na niego liczyć, że nie jest dla mnie żadnym oparciem. Najbardziej boli mnie to, że on lekceważy moje problemy. Twierdzi, że nie ja pierwsza mam dziecko, że histeryzuję. Bo taki jest los matki. Naprawdę? Kilka dni temu spotkałam na ulicy koleżankę z pracy. Rodziła prawie w tym samym czasie co ja. W przeciwieństwie do mnie wyglądała świetnie! Z wypiekami na twarzy opowiadała, jak to spotyka się co tydzień z przyjaciółkami, jak to wychodzi do kina, do fryzjera, kosmetyczki. A mąż w tym czasie zajmuje się dzieckiem… A mój? W niedzielę, jak jest ładna pogoda, idzie na godzinę z Mariką do parku. Pcha przed sobą wózek i udaje idealnego tatusia. A we mnie wciąż narasta żal… Dorota, 34 lata Czytaj także: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zgłaszać swoje potrzeby, a ona ma pod opieką piętnaścioro innych maluchów i nie zamierza co chwilę sprawdzać każdego. To jest bzdura i unikanie odpowiedzialności za zdrowie małego człowieka, który nie potrafi jeszcze sam zmienić sobie ubrania ani zawalczyć o swoje prawa. Trzylatek zaangażowany w zabawę często zapomina o całym świecie lub po prostu wstydzi się podejść do surowej pani i powiedzieć o swoim problemie. Zadaniem pedagoga jest posiadanie czujności i empatii, by sprawdzić stan czystości dziecka przed wyjściem na plac zabaw czy przed powrotem rodziców. Nie zamierzam milczeć Dzisiaj rano złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec personelu. Natrafiłam jednak na mur − dyrektorka próbowała bagatelizować problem, twierdząc, że odparzenia u maluchów o tej porze roku to normalna sprawa. Ja jednak nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył zdrowie mojego dziecka w imię świętego spokoju przedszkolanek. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje największe skarby do placówek: stawiajcie twarde warunki. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by traktowano nasze dzieci jak przedmioty, które mają tylko grzecznie siedzieć i nie generować pracy personelowi. Mamy pełne prawo wymagać absolutnej czystości, za którą płacimy ciężko zarobionymi pieniędzmi. Pola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
„Co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem. Wakacje all inclusive są dla pozerów, żal mi ich dzieci”
Ta mama co roku wybiera dla dzieci tradycyjne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem i otwarcie mówi, co myśli o rodzicach goniących za luksusem z Instagrama.
Zaledwie kilka dni temu po raz kolejny usłyszałam w pracy tę samą, pełną wyższości dyskusję na temat planów urlopowych. Koleżanki z biura prześcigają się w rezerwowaniu drogich wycieczek do Turcji, Egiptu czy na Zanzibar, z dumą opowiadając o basenach, palmach i luksusowych hotelach z opcją all inclusive. Patrzyły na mnie z autentyczną litością, gdy ze spokojem ogłosiłam, że ja z mężem i naszą dwójką maluchów od lat niezmiennie wybieram spokojne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem. Poczułam wtedy tak potężną złość i potrzebę buntu, że postanowiłam napisać ten list, bo mam już serdecznie dość tego wszechobecnego snobizmu. Chcę powiedzieć to głośno i bez ogródek: co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem, a wakacje w tropikach są moim zdaniem wyłącznie dla pozerów i jest mi po prostu żal ich wymęczonych dzieci. Rodzice dla własnego szpanu i kilku ładnych zdjęć w mediach społecznościowych fundują swoim pociechom prawdziwą katorgę, całkowicie ignorując ich realne potrzeby. Dlaczego polskie uzdrowisko nad Bałtykiem wygrywa z egzotyką? Nasza rodzina od lat wybiera małe, ciche uzdrowisko położone niedaleko Międzyzdrojów i jest to najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć jako odpowiedzialni rodzice. Bałtyk w czerwcu i lipcu oferuje coś, czego nie kupi się za żadne pieniądze w rajskich resortach − zbawienny dla zdrowia jod, czyste, rześkie powietrze i wspaniały mikroklimat. Moje dzieci po dwóch tygodniach spędzonych na polskich plażach, spacerach po lasach sosnowych i wdychaniu morskiej bryzy niemal w ogóle nie chorują w okresie jesienno-zimowym. W tropikach zamiast zdrowia funduje się maluchom gigantyczny szok termiczny, kiedy z rozgrzanego dworu wchodzą do klimatyzowanych pokojów hotelowych. Nie rozumiem, jak można świadomie narażać małe dziecko na tak drastyczne zmiany tylko po to, by móc pochwalić się znajomym egzotycznym kierunkiem. Dla dziecka luksusowy marmur w hotelowym lobby nie ma żadnego znaczenia, ono potrzebuje bezpiecznej przestrzeni, stabilnej temperatury i świętego spokoju, a nie wielogodzinnego, wycieńczającego lotu samolotem w upale. Wakacje w tropikach są dla pozerów i niszczą spokój maluchów Najbardziej bawi mnie, a zarazem smuci fakt, jak bardzo współcześni rodzice zatracili instynkt opiekuńczy na rzecz budowania idealnego, sztucznego wizerunku w internecie. Widzę te instagramowe relacje koleżanek, na których ich dzieci stoją spocone, marudne i czerwone od słońca na tle piramid czy egzotycznych ogrodów. Rodzice na siłę ciągają te biedne maluszki na wielogodzinne wycieczki autokarowe w pełnym słońcu, byle tylko zaliczyć kolejne punkty z przewodnika i wrzucić ładną fotkę na swój profil. To jest czysta, egoistyczna pokazówa, w którym dobrostan malucha schodzi na całkowicie dalszy plan, ustępując miejsca chorym ambicjom dorosłych. Moje dzieci w polskim uzdrowisku wstają rano bez pośpiechu, biegają po szerokiej plaży, zbierają muszelki i jedzą gofry z jagodami, ciesząc się autentyczną, niczym nieskrępowaną beztroską. Nie muszę smarować ich co piętnaście minut filtrem blokującym całkowicie słońce ze strachu przed poparzeniami i nie muszę pilnować, by nie napiły się ani kropli wody z kranu. Bałtyk daje dzieciom wolność i naturalność, której na próżno szukać w sztucznych, zamkniętych i pilnowanych przez ochronę kurortach w Egipcie czy Turcji. Koniec z wakacyjnym szpanem: wybieram zdrowy rozsądek Wiem doskonale, że mój list wywoła lawinę oburzenia ze strony osób, które uważają polskie morze za synonim nudy, drożyzny i wiecznej złej pogody. Ja jednak wolę zaryzykować kilka deszczowych dni i założyć dzieciom kurtki przeciwdeszczowe na spacer po molo, niż patrzeć, jak mdleją z gorąca w afrykańskim klimacie. Czas, abyśmy, jako rodzice, przestali wreszcie ślepo podążać za modą na luksusowe all inclusive i zaczęli myśleć racjonalnie o tym, co jest naprawdę dobre dla organizmu małego, rozwijającego się człowieka. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy stoją teraz przed wyborem letniego urlopu: odrzućcie presję otoczenia i przestańcie szpanować wyjazdami, które dla Waszych dzieci są jedynie logistyczną katorgą. Wybierzcie zdrowie, czyste powietrze i spokój, jaki dają nasze rodzime, nadmorskie uzdrowiska, bo to tam kryje się prawdziwa magia udanego dzieciństwa. Nasze morze ma niesamowitą moc, a uśmiech zrelaksowanego, zdrowego dziecka jest wart o wiele więcej niż tysiące lajków pod zdjęciem spod egzotycznej palmy. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowa wyszła z sanatorium na wieczorny spacer i zniknęła. Telefon po 3 dniach sprawił, że stanęłam jak wryta”
„Koledzy syna żyją w złotej klatce zagranicznych hoteli. Smutne, że nigdy nie budowali zamku z piasku nad Bałtykiem”
Droga Redakcjo, piszę ten list poruszona wczorajszą rozmową, którą podsłuchałam w pokoju mojego dziesięcioletniego syna, Kacpra. Odwiedziło go dwóch kolegów z klasy. Chłopcy z wypiekami na twarzach licytowali się, który hotel w Turcji będzie miał większy aquapark, gdzie dostaną lepsze lody bez limitu i w którym kurorcie all inclusive animacje będą trwały do północy.
Gdy mój Kacper z dumą wtrącił, że za trzy tygodnie znowu jedziemy do naszego ukochanego uzdrowiska w Kołobrzegu, w pokoju zapadła kpiąca cisza. „Nad Bałtyk? Przecież tam jest nudno, woda jest zimna i nie ma zjeżdżalni” − podsumował jeden z kolegów. Gdy to usłyszałam, serce podeszło mi do gardła. Poczułam ogromny żal, ale nie z powodu mojego syna. Zrobiło mi się smutno na myśl o tych wszystkich dzieciach, które nigdy tak naprawdę nie doświadczyły magii prawdziwych wakacji. Wakacje z dzieckiem: tylko nad polskim morzem Od dziesięciu lat, odkąd Kacper przyszedł na świat, każda nasza letnia wyprawa ma tylko jeden kierunek: polskie morze. Jako matka dbająca o zdrowie swojego dziecka, od początku stawiałam na naturalne walory naszego klimatu. Amortyzacja kosztów, zbawienny dla dróg oddechowych jod i unikalny mikroklimat nadmorskich uzdrowisk to powody, dla których nie zamieniłabym Bałtyku na żadne, nawet najbardziej luksusowe tropiki. U nas jest po prostu najpiękniej. Niestety, we współczesnym świecie panuje chora presja na zagraniczne wyjazdy na pokaz. Inne mamy z klasy mojego syna prześcigają się w postach na Instagramie, wrzucając zdjęcia spod palm w Egipcie czy Grecji. Często biorą na te wycieczki potworne kredyty, byle tylko się pokazać. Smutne jest to, że w tej pogoni za luksusem zupełnie zapominają o tym, czym powinny być dziecięce wakacje. Wolimy dziką plażę i bursztyny od zamkniętego kurortu Rozmawiając później z Kacprem, zapytałam go, czy jest mu przykro z powodu słów kolegów. Odpowiedź mojego dziesięciolatka sprawiła, że poczułam gigantyczną dumę. − Mamo, oni mi współczują, a ja współczuję im − powiedział, tuląc się do mnie. − Opowiadali, że cały dzień siedzą przy hotelowym basenie, bo na plaży poza hotelem jest za gorąco i nie wolno im wychodzić. Oni nawet nie wiedzą, jak wygląda i jak pachnie prawdziwa, dzika plaża! Nigdy nie szukali bursztynów po burzy, nie jedli jagodzianek od pana chodzącego po piasku i nie wiedzą, jaką frajdą jest budowanie wielkiego zamku z fosą, do której wpada prawdziwa fala z Bałtyku. Dla nich wakacje to po prostu komputer i basen. Słowa mojego syna obnażyły całą prawdę o współczesnym dzieciństwie w „złotych klatkach”. Dzieci z bogatych domów znają na pamięć rozkład zjeżdżalni w tureckich kurortach, ale nie mają pojęcia, czym jest prawdziwa, wakacyjna wolność. Nie wiedzą, jak to jest biegać boso po chłodnym piasku o wschodzie słońca, zbierać muszelki, owijać się kocem po wyjściu z zimnej wody i pić ciepłą herbatę z termosu na wydmie. Ich wakacje są sztuczne, plastikowe i zaprogramowane przez hotelowych animatorów. Uśmiech dziecka jedzącego gofra: bezcenny W tym roku znowu pakujemy walizki i jedziemy nad polskie morze. Nie mamy zamiaru niczego nikomu udowadniać. Zamiast klimatyzowanych wnętrz hoteli all inclusive, wybieramy szum fal, zapach sosen, spacery po molo i wieczorne zbieranie patyków na ognisko. Droga Redakcjo, publikuję ten list, aby przypomnieć wszystkim mamom, że najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa nie kupi się na stronach biur podróży. Budowanie zamku z piasku nad Bałtykiem, walka z wiatrem przy rozkładaniu parawanu i uśmiech dziecka jedzącego gofra z bitą śmietaną na deptaku − to są rzeczy bezcenne. Cieszę się, że mój syn potrafi to docenić i nie zamieniłby naszego morza na żadne palmy świata. Pozdrawiam wszystkie nadmorskie mamy, Katarzyna z Torunia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
„Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
To miał być zwykły, deszczowy wieczór. Nasz syn, trzymiesięczny Michaś, strasznie płakał z powodu kolki, a w puszce skończyło się mleko modyfikowane. Mój mąż, Wojtek, ucałował mnie w czoło, rzucił: „Kochanie, skoczę tylko do całodobowego na rogu i zaraz wracam” i zamknął za sobą drzwi. Nigdy tam nie dotarł.
Nie odbierał telefonu, a policja przez kolejne miesiące rozkładała ręce. Przeżyłam absolutne piekło − samotne macierzyństwo, brak odpowiedzi i potworny żal, że zostałam porzucona w najtrudniejszym momencie życia. Gdy po trzech latach absolutnej ciszy, w miniony wtorek, w drzwiach mojego mieszkania stanął Wojtek, serce podeszło mi do gardła. Prawda o tym, co działo się z nim przez te 36 miesięcy, całkowicie mnie przerosła i wycisnęła ze mnie wszystkie łzy. Widok zza wizjera Kiedy usłyszałam delikatne pukanie do drzwi i spojrzałam przez wizjer, zdrętwiałam. Na wycieraczce stał mój mąż. Był jednak zupełnie inny niż w dniu, w którym wychodził po mleko. Schudł, miał na sobie prostą, skromną bluzę, a w jego oczach nie było już tamtej dawnej beztroski. Był tam ogromny strach przed moim odrzuceniem. Otworzyłam drzwi z drżącymi rękami. Pierwszym moim impulsem była potworna wściekłość. Chciałam krzyczeć, uderzyć go w pierś, zapytać, jak mógł zostawić mnie samą z płaczącym dzieckiem na trzy lata. Ale gdy Wojtek spojrzał na mnie, osunął się na kolana i po prostu zaczął szlochać, chwytając mnie za nogi, mój głos uwiązł w gardle. − Przepraszam, Olu... tak bardzo cię przepraszam. Wiem, że myślisz, że uciekłem. Że was nie kochałem − wykrztusił przez łzy, nie śmiejąc spojrzeć mi w twarz. − Musisz mnie wysłuchać. Choć raz. Prawda, która brzmiała jak fikcja Wpuściłam go do środka. Trzyletni już Michaś bawił się w drugim pokoju, na szczęście nie rozumiejąc powagi sytuacji. Wojtek usiadł przy kuchennym stole, wyciągnął z kieszeni plik dokumentów z pieczątkami zakładu karnego oraz sądu i położył je przede mną. Gdy zaczęłam je przeglądać, zabrakło mi tchu. Tamtego wieczoru, trzy lata temu, Wojtek rzeczywiście szedł do sklepu na rogu. Na zakręcie drogi czekał już jednak nieoznakowany radiowóz policyjny. Wojtek został natychmiast zatrzymany i aresztowany. Chodziło o sprawę z czasów jego wczesnej młodości, zanim jeszcze się poznaliśmy. Jako student podpisał niefortunne dokumenty dla swojego ówczesnego szefa, stając się nieświadomie częścią oszustwa podatkowego. Proces ciągnął się latami, a Wojtek był pewien, że skończy się na wyroku w zawieszeniu. Niestety, zapadła ostateczna, bezwzględna decyzja sądu o wykonaniu kary trzech lat pozbawienia wolności. − Dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś?! Dlaczego policja mnie nie powiadomiła?! − wykrzyknęłam przez łzy, a w mojej głowie wszystko zaczęło się gotować. − Miałem prawo do jednego telefonu, Olu. Ale sparaliżował mnie tak potworny wstyd, że nie potrafiłem wykręcić twojego numeru − odpowiedział Wojtek, chowając twarz w dłoniach. − Wyobraziłem sobie ciebie, z trzymiesięcznym dzieckiem na rękach, i policję pukającą do drzwi. Wyobraziłem sobie plotki sąsiadów, to, że twoja rodzina uzna mnie za kryminalistę. Zakazałem policji informowania cię. Wolałem, żebyś myślała, że uciekłem, niż żebyś nosiła piętno żony więźnia. Chciałem cię chronić przed tą hańbą. Trzy lata za kratami Wojtek opisał, jak spędził te 36 miesięcy w zakładzie karnym. Przez cały ten czas pracował w więziennej szwalni, a każdą zarobioną złotówkę przesyłał na konto fundacji pomocowej, która − z jego polecenia − anonimowo wypłacała mi co miesiąc zapomogę. − Każdego dnia umierałem z tęsknoty. Odsiedziałem wyrok co do dnia. Gdy we wtorek rano otworzyły się bramy więzienia, miałem w kieszeni tylko bilet na pociąg i te dokumenty. Przez trzy lata budowałem w sobie odwagę, by spojrzeć ci w oczy i błagać o wybaczenie za ten potworny błąd z młodości i za moje milczenie. Słuchając mojego męża i przeglądając papiery z sądu potwierdzające, że sprawa dotyczyła nieświadomego błędu z przeszłości, poczułam, jak cały mój wieloletni żal i złość całkowicie parują. Zastąpiło je gigantyczne, rozdzierające serce współczucie. Zrozumiałam, że mój mąż nie uciekł do innej kobiety ani nas nie porzucił. Przeszedł przez własne piekło, ukarany za błąd z przeszłości, a jego milczenie − choć błędne i tchórzliwe − wynikało z rozpaczliwej próby oszczędzenia mi wstydu przed światem. Nowy początek Wstałam od stołu i mocno, kurczowo przytuliłam Wojtka. Płakaliśmy oboje, zmywając z siebie ból i rozłąkę ostatnich trzech lat. Po chwili pojawił się Michaś, trzymając w ręku autko. Wojtek spojrzał na swojego syna − już nie na niemowlaka, ale na biegającego, radosnego trzylatka. Ukląkł przed nim, a mały, choć widział go po raz pierwszy, bez wahania podszedł i podał mu zabawkę. Tajemnica zniknięcia mojego męża na zawsze zmieniła nasze życie. Choć los odebrał nam trzy lata wspólnego budowania rodziny z powodu dawnego błędu, to tamten powrót dał nam coś niezwykle cennego − lekcję o tym, że w małżeństwie nie ma miejsca na sekrety, nawet te dyktowane wstydem. Wojtek w końcu wrócił do domu, odzyskał wolność, a my od tamtego wtorku − wspólnie i bez ukrywania prawdy − na nowo budujemy naszą szczęśliwą, silniejszą niż kiedykolwiek rodzinę. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
Moja dwunastoletnia córka Oliwia od dłuższego czasu prosiła mnie, aby mogła zaprosić na weekend swoją nową przyjaciółkę z klasy, Maję. Zgodziłam się bez wahania. Cieszyłam się, że moja skrajnie nieśmiała jedynaczka w końcu znalazła bratnią duszę. Maja od progu wydała mi się grzeczną, choć nieco ekscentryczną dziewczynką – miała na sobie szeroką bluzę, a z jej plecaka wystawały puszyste breloki. Dziewczynki szybko zamknęły się w pokoju Oliwii, skąd przez pierwsze godziny dobiegały tylko ciche szepty i śmiechy.
Przed kolacją postanowiłam zanieść dziewczynkom talerz ze świeżo usmażonymi naleśnikami. Podeszłam do drzwi, ale zanim nacisnęłam klamkę, usłyszałam dźwięk uderzania o panele. Zaniepokojona, delikatnie uchyliłam drzwi, które nie były domknięte. W tamtej sekundzie serce podeszło mi do gardła, a talerz o mało nie wypadł mi z drżących dłoni. Zamarłam. Na środku dywanu, na czworakach, poruszała się Maja. Nie robiła tego jednak w ramach zwykłej, dziecięcej zabawy. Jej ruchy były przerażająco kocie − wyginała grzbiet, bezgłośnie stąpała na palcach u rąk i nóg, imitując kocie łapy i wykonywała precyzyjne, wysokie skoki nad ułożonymi poduszkami. Co najbardziej mnie sparaliżowało − do paska jej spodni doczepiony był długi, sztuczny, rudy ogon, którym dziewczynka wywijała z niesamowitą ekspresją. Na twarzy miała ręcznie malowaną, realistyczną maskę kota. Moja córka siedziała na łóżku z telefonem, nagrywając te ewolucje z powagą godną reżysera. Internetowe śledztwo Wycofałam się po cichu do kuchni, czując, jak zimny pot oblewa mi plecy. Moja głowa eksplodowała od najgorszych myśli. Co się dzieje z tą dziewczynką? Czy to jakiś groźny trend z TikToka? Czy Maja ma problemy, a moja córka wpada w jakieś niebezpieczne środowisko? Gdy dziewczynki poszły spać, nerwowo usiadłam przed komputerem. Zaczęłam gorączkowo wpisywać w wyszukiwarkę hasła: „dzieci udające koty”, „maski zwierząt”, „skakanie na czworaka”. Po kilkunastu minutach trafiłam na pojęcia, które całkowicie zmieniły moją perspektywę: Therian (therianthropia) oraz powiązany z tym ruch Quadrobics. Zaczęłam czytać artykuły psychologów i pedagogów. Okazało się, że na całym świecie tysiące nastolatków identyfikuje się jako therianie − osoby, które czują głęboką, duchową lub psychologiczną więź ze zwierzętami (w przypadku Mai był to kot). Z kolei Quadrobics to oficjalnie uznany sport amatorski, polegający na bieganiu, kłusowaniu i skakaniu na czterech kończynach, który wymaga niesamowitej sprawności fizycznej, siły mięśni i koordynacji. Trudna rozmowa przy śniadaniu Następnego ranka, gdy Maja poszła do łazienki, poprosiłam Oliwię na rozmowę. Moja córka od razu zesztywniała, widząc moją poważną minę. − Mamo, widziałaś Maję wczoraj, prawda? − zapytała cicho, spuszczając wzrok. − Proszę, nie myśl, że ona jest wariatką. Maja jest therianką. W poprzedniej szkole dzieci strasznie się z niej śmiały, wyzywały ją od odklejeńców. Dlatego przeniosła się do nas. Ona nikomu nie robi krzywdy. Te maski i skoki to jej sposób na ucieczkę od stresu. W tym momencie do kuchni weszła Maja. Była już bez maski i ogona, ale widząc, o czym rozmawiamy, zbladła, a w jej oczach stanęły łzy. Spodziewała się, że zaraz zacznę krzyczeć, oceniać ją lub natychmiast zadzwonię do jej rodziców z awanturą. Podeszłam do niej, kucnęłam przy jej krześle i delikatnie uśmiechnęłam się, łamiąc narastające napięcie. − Maja − powiedziałam spokojnie. − Widziałam wczoraj twoje skoki przez poduszki. Jestem pod ogromnym wrażeniem. Ja po jednym takim skoku wylądowałabym u ortopedy. To wymaga niesamowitej kondycji. Zrozumienie zamiast strachu Dziewczynka spojrzała na mnie z niedowierzaniem. Cały strach natychmiast z niej uleciał, a w jej oczach pojawiła się ogromna ulga. Przez kolejną godzinę Maja i Oliwia z pasją opowiadały mi o swoim świecie. Dowiedziałam się, że tworzenie masek to dla nich wymagająca sztuka plastyczna, a kręcenie filmików na łonie natury uczy moją córkę montażu wideo i fotografii. Zrozumiałam, że to, co z początku wydało mi się dziwaczne i przerażające, w rzeczywistości jest po prostu współczesną, alternatywną formą subkultury − taką samą, jaką dla mojego pokolenia byli punkowie, goci czy fani anime. To bezpieczny wentyl bezpieczeństwa dla wrażliwych dzieciaków, które próbują odnaleźć się w przebodźcowanym, trudnym świecie smartfonów i rówieśniczej presji. Tajemnica z pokoju mojej córki dała mi, jako matce, wielką lekcję pokory i tolerancji. Nauczyła mnie, że zamiast wpadać w panikę i oceniać to, czego nie rozumiemy, lepiej najpierw poszukać wiedzy i porozmawiać. Dziś Maja jest stałym gościem w naszym domu. Nie boi się już zakładać swojej maski, a ja, zamiast łapać się za głowę, z dumą kibicuję jej w kolejnych sportowych ewolucjach, ciesząc się, że moja córka ma tak utalentowaną i wrażliwą przyjaciółkę. Zobacz też: „Nie pierwszy raz obserwowałam w autobusie tę matkę z wózkiem. Byłam pewna, że nie ma w nim dziecka”