Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-02-09T08:44:26.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Raport o... zabawie. IKEA tworzy kolekcję, która ma nas odstresować
items: Państwo islamskie co to jest? Definicja, cechy i przykłady
items: Gloria victis co to znaczy? Znaczenie, interpretacja i symbolika
items: Czeka – znaczenie słowa i historia sowieckiej policji
items: Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
items: Wyznanie babci: „Kocham wnuki, ale nie będę wypruwać dla nich żył. Chcę zasmakować życia”
items: Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
items: Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
items: Na 25 uczniów w klasie 22 chodzi na korepetycje. Nauczycielka: „To wina dzieci i rodziców”
items: Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
items: Córka napisała kartkówkę najlepiej w klasie. Zamiast pochwały, spotkała ją kara
items: To jedno zdanie wraca w klasach tuż przed feriami. I potrafi naprawdę zaboleć
items: „Nie dam rady odpieluchować 3-latki”. Matka oburzona wymaganiami przedszkola
items: Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
items: Rodzice nie chcą przyjmować księdza po kolędzie. „Rok temu nastraszył mi dziecko”
items: Wstyd, że dorośli nie dają rady tego policzyć. Dziecku wystarczy 15 sekund
items: Rodzice chętnie podają to dzieciom w sylwestra. „Jak mogą być tak bezmyślni?”
items: Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
items: Hilda – historia, pochodzenie, znane posiadaczki
items: „Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
items: „Dałam dziecku Piccolo i zaczęło się”. Psycholog mówi wprost o napoju w kieliszkach
items: Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
items: Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
items: Zadała uczniom wypracowanie o lekturze. „Byłam przerażona, gdy zaczęłam czytać”
items: Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”

Raport o... zabawie. IKEA tworzy kolekcję, która ma nas odstresować
type: item
date: 2026-02-09T08:44:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: „Zaproś dom do zabawy” to hasło nowej kolekcji IKEA GREJSIMOJS. Jak wynika bowiem z raportu IKEA Play 2024, dzieci stresują się dziś bardziej niż 5, 10 czy 15 lat temu, a celem zabawy coraz częściej jest oderwanie od presji i stresu niż odkrywanie świata i bycie kreatywnym. Poznajcie 33 produkty, z których każdy ma wywołać uśmiech na twarzy i zachęcić do wygłupów - nie tylko najmłodszych.
encoded: Zabawa jako antidotum na codzienny stres Wnioski z badań IKEA* pokazują, że znaczenie zabawy jest ogromne. 9 na 10 dzieci deklaruje, że w trakcie zabawy czuje się szczęśliwsze, a 95% opiekunów zauważa związek między szczęściem pociechy a ilością i częstotliwością takich momentów. Coraz częściej nie chodzi o aktywności z jasno określonym celem, lecz o czas spędzony razem – bez oceniania i bez presji. Jednocześnie dane wskazują na rozdźwięk między intencją a realnymi możliwościami. 51% rodziców przyznaje, że obecnie spędza więcej czasu na zabawie z dziećmi niż kilka lat wcześniej, jednak 54% wciąż chciałoby mieć na to więcej przestrzeni w ciągu dnia. Te liczby stały się impulsem dla IKEA do podkreślania zabawy jako istotnego elementu życia w domu. Odkryj radość na co dzień Zabawa jest nie tylko dla dzieci. Według raportu IKEA Play 2024, pomaga ona zmniejszyć stres, pobudzić kreatywność i poprawić samopoczucie – niezależnie od wieku. A w niepewnych czasach nasze domy stają się jeszcze ważniejsze jako bezpieczne, radosne miejsca. Dlatego powstała kolekcja GREJSIMOJS – by wprowadzić więcej zabawy do codziennych rutyn i uczynić ją centralną częścią życia w domu. W jej tworzeniu wzięło udział 12 projektantów i projektantek. Ich kreatywność pozwoliła zaprojektować produkty, które nie tylko wyglądają zabawnie, ale też zachęcają do interakcji, eksperymentowania i wspólnego spędzania czasu. Zamiast narzucać gotowe rozwiązania, powstały elementy, które można wykorzystywać na różne sposoby, w zależności od sytuacji i potrzeb. GREJSIMOJS zmienia przestrzeń domową w miejsce pełne możliwości, gdzie zabawa staje się naturalną częścią życia. „Kiedy spotkaliśmy się w szerokim gronie projektantek i projektantów na pierwszych warsztatach GREJSIMOJS, nie mieliśmy pojęcia, co z tego wyniknie. Mogliśmy się bawić bez ograniczeń. Zabawa jest zaraźliwa. Przekonaliśmy się o tym podczas prezentowania szkiców i prototypów w naszym biurze w Älmhult. Podchodziły do mnie różne osoby – jedne z dzieć…

Nowa-kolekcja-IKEA-GREJSIMOJS-f31e72f.jpg
width: 1600
height: 1200

Państwo islamskie co to jest? Definicja, cechy i przykłady
type: item
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: geografia
subject: sprawdzian
description: Poznaj, czym jest państwo islamskie: definicja, cechy, różnice z ISIS, przykłady historyczne i współczesne. Państwo islamskie co to? Sprawdź już teraz!
encoded: Państwo islamskie nie jest określeniem zarezerwowanym wyłącznie dla terrorystycznej organizacji ISIS. W debacie publicznej pojęcie to odnosi się do modelu państwa opartego na władzy religijnej i prawie szariatu, co wyróżnia je spośród świeckich systemów rządów. Przykładów takich państw historia zna wiele – od kalifatów Umajjadów i Abbasydów, przez imperium osmańskie, po współczesny Iran czy Arabię Saudyjską. Dlaczego więc termin „państwo islamskie” budzi dziś tak silne emocje? Jednym z powodów jest głośne ogłoszenie samozwańczego kalifatu przez ISIS w 2014 roku. To wydarzenie unaoczniło, jak ideologiczne i polityczne rozumienie państwa islamskiego może być mylone z ekstremizmem. Warto precyzyjnie odróżnić historyczne i współczesne konteksty, by zrozumieć istotę tego, czym jest państwo islamskie i jakie ma cechy. Definicja państwa islamskiego Co to jest państwo islamskie? Kluczowe znaczenie terminu Państwo islamskie – co to właściwie znaczy? Termin ten bywa często mylony z nazwą organizacji terrorystycznej ISIS, jednak jego znaczenie jest o wiele szersze. Państwo islamskie według klasycznej definicji to model organizacji państwowej, gdzie nadrzędną rolę odgrywa islam, a prawo koraniczne, czyli prawo szariatu, stanowi fundament dla systemu politycznego i prawnego. Takie państwo realizuje ideowe i religijne założenia islamu, traktując święte pisma oraz tradycję proroka Mahometa jako kluczowe źródło legislacji i norm społecznych. To bardzo ważne rozróżnienie: nie każdy kraj islamski utożsamiany jest z dżihadyzmem czy terroryzmem. ISIS, mimo częstego skrótu myślowego, to nie jedyny przykład państwa islamskiego – wręcz przeciwnie, jest jego bardzo specyficznym i skrajnym wariantem oraz samozwańczym quasi-kalifatem. Prawo szariatu, czyli system norm opartych na Koranie i sunnie, odgrywa w takich państwach rolę zasadniczą. Odpowiada nie tylko za kwestie moralności czy życia religijnego, ale reguluje też kwestie rodzinne, karne czy majątkowe. W praktyce stosowanie szariatu m…

Edukacja-2026-02-06T103509.070-25c7a3a.jpg
width: 1600
height: 1200

Gloria victis co to znaczy? Znaczenie, interpretacja i symbolika
type: item
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj, gloria victis co to znaczy – odkryj symbolikę chwały zwyciężonym, jej znaczenie w literaturze oraz roli w polskiej kulturze pamięci. Sprawdź!
encoded: Gloria victis oznacza „chwała zwyciężonym” i jest wyrazistą odpowiedzią na łacińskie „vae victis”, czyli „biada zwyciężonym”. Ten przewrotny zwrot stał się nie tylko tytułem noweli Elizy Orzeszkowej, ale także ważnym symbolem w polskiej kulturze pamięci. Orzeszkowa w swoim utworze oddała hołd powstańcom styczniowym, stawiając pytanie – czy przegranym należy się tylko żal, czy raczej właśnie pamięć i szacunek? Sięgając po motyw, autorka podkreśliła, że największa wartość leży w moralnym zwycięstwie, gotowości do poświęcenia i wierności ideałom. Nawet przegrana nabiera sensu, jeśli towarzyszy jej odwaga, heroizm i oddanie wyższym celom. Dlatego dziś fraza gloria victis nieustannie powraca w edukacji, literaturze i podczas upamiętniania bohaterów, stając się ponadczasowym znakiem uznania dla tych, którzy nie poddali się w walce o wolność. Znaczenie i pochodzenie zwrotu gloria victis Tłumaczenie i etymologia łacińskiego wyrażenia Gloria victis – co to znaczy? To łacińska fraza dosłownie tłumaczona jako „chwała zwyciężonym” albo „chwała pokonanym”. Słowo „gloria” oznacza chwałę, honor, sławę, a „victis” to „tym, którzy przegrali”, czyli pokonanym. Wyrażenie gloria victis ma zatem jednoznacznie podniosłe tłumaczenie. W starożytnym Rzymie przeciwieństwem było „vae victis” (biada zwyciężonym). Gloria victis nabrała symbolicznej mocy w kulturach europejskich, stając się pochwałą godności i heroizmu ludzi, którzy przegrali, ale nie stracili ducha. Przeciwstawienie gloria victis i vae victis w tradycji europejskiej Zwrot gloria victis został celowo postawiony w opozycji do znanego historycznie vae victis – „biada zwyciężonym”. Vae victis wypowiedział wódz galijski Brennus po zdobyciu Rzymu, by podkreślić los pokonanych, którzy nie zasługują na współczucie. Eliza Orzeszkowa wprowadziła gloria victis w nowym sensie – jako wyraz hołdu i uznania dla przegranych, którzy swoją postawą, poświęceniem i odwagą przekroczyli zwykłe rozumienie klęski. Chwała zwyciężonym wyraża uznanie nie…

Edukacja-2026-01-29T121058.165-ff79bbd.jpg
width: 1600
height: 1200

Czeka – znaczenie słowa i historia sowieckiej policji
type: item
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
description: Poznaj wieloznaczność słowa „czeka” w polszczyźnie – od codziennego oczekiwania po mroczną historię sowieckiej Czeka. Sprawdź konteksty i znaczenia!
encoded: Słowo „czeka” w języku polskim kojarzy się najczęściej z oczekiwaniem: na decyzję, powrót bliskiej osoby czy ważne wydarzenie. W codziennych rozmowach o rodzinie i dzieciach często pojawia się w tym neutralnym, uniwersalnym znaczeniu, a jego formy – czekam, czekasz, czekaliśmy – są naturalną częścią naszego słownika. Jednak pod tym samym wyrazem kryje się też pewien mroczny rozdział historii XX wieku. Czeka to także nazwa bolszewickiej tajnej policji (Wszechrosyjska Komisja Nadzwyczajna), której działalność pod kierownictwem Feliksa Dzierżyńskiego zapisała się brutalnie w dziejach rewolucji i komunizmu. Poznanie wszystkich znaczeń i kontekstów użycia słowa „czeka” pozwala lepiej zrozumieć, jak język przenika się z doświadczeniem i pamięcią historyczną. Czeka – definicja i zastosowanie w języku polskim Słowo „czeka” w języku polskim jest jedną z form czasownika „czekać”. Określa czynność oczekiwania, przebywania gdzieś w celu spotkania kogoś lub nastania pewnego zdarzenia. Używamy go codziennie, czeka się na autobus, na dziecko po szkole, na ważną decyzję czy wiadomość. W polszczyźnie popularne są zwroty, takie jak „dom czeka na remont”, „ktoś czeka na wizytę”, „czeka nas trudna rozmowa”, „czeka na lepsze czasy” czy „czekało go wyróżnienie”. Czeka pojawia się także we frazeologii dziecięcej, np. w książce A ja czekam, która oswaja pojęcie wyczekiwania i niepewności malucha. Warto podkreślić, że jest to pojęcie bardzo uniwersalne, bo dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych. Słowo czeka jest odmieniane przez osoby i czasy: czeka, czekam, czekasz, czekałem, czekała, czekać. Tę zwykłą, językową codzienność warto rozróżnić od kontekstu historycznego, gdzie „Czeka” określa też znaną na całym świecie instytucję sowieckiej tajnej policji politycznej. Czeka – znaczenie historyczne i instytucjonalne W historii XX wieku „Czeka” (WCzK, CzK, rosyjskie: Всeроссийская Чрезвычайная Комиссия) znaczy znacznie więcej niż zwykłe oczekiwanie. To skrót od „Wszechrosyjskiej Komisji Nadzwycz…

Edukacja-2026-01-29T121034.796-88243f5.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-01-21T08:24:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od nauczycielki szkoły podstawowej. Pracuje z dziećmi klas 4–8 i z coraz większym niepokojem obserwuje to, co dzieje się na lekcjach i przerwach. W swoim liście pisze wprost: problemem nie są dzieci, tylko dorośli.
encoded: Uczę w szkole od ponad 20 lat i widziałam już różne pokolenia uczniów. Zmieniały się programy, lektury, podstawy programowe, technologie. Jedno jednak nigdy nie było tak widoczne jak dziś: brak podstawowych granic. Dzieci nie buntują się – one po prostu nie wiedzą, gdzie te granice są. Krzyczą na lekcjach, wchodzą nauczycielowi w słowo, potrafią wyjść z klasy bez pytania. Gdy zwracam uwagę, słyszę: „Mam prawo”, „Tak czuję”, „Nie może mi pani tego zabronić”. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby za tym szła umiejętność ponoszenia konsekwencji. A ta gdzieś zniknęła. O dogadywaniu się z rodzicami tych dzieci nawet nie mówię. Bezstresowe wychowanie w krzywym zwierciadle Bezstresowe wychowanie miało być odpowiedzią na przemoc, krzyk i upokarzanie dzieci. I bardzo dobrze, jestem całym sercem za wychowaniem bez przemocy. Problem w tym, że wielu rodziców zrozumiało je jako wychowanie bez zasad, bez wymagań i bez odpowiedzialności. Dziecko może wszystko, bo „tak czuje”. Nie musi przepraszać, bo „ma prawo wyrażać siebie i swoje emocje”. Nie ponosi konsekwencji, bo „to niszczy jego poczucie własnej wartości”. Efekt? Dzieci, które nie radzą sobie z porażką, nie znoszą sprzeciwu i nie potrafią funkcjonować w grupie, gdzie nie są w centrum uwagi. Szkoła nie jest w stanie tego naprawić. Zwłaszcza gdy każda próba postawienia granicy kończy się pretensjami rodziców. Rodzic kontra nauczyciel Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice widzą w nauczycielach wrogów, a nie partnerów. Gdy dziecko zachowuje się agresywnie, przeszkadza na lekcji albo nie wykonuje poleceń, odpowiedzialność natychmiast spada na szkołę. „To pani go sprowokowała”, „On tak nie robi w domu”, „Może lekcja była nudna”. Rzadko pojawia się pytanie: „Co możemy zrobić wspólnie?”. A przecież bez porozumienia na linii rodzic–nauczyciel nie da się wychować stabilnych, empatycznych ludzi. Szkoda mi tych dzieci. Bo one nie są złe ani roszczeniowe z natury. One zostały same z emocjami, którym nikt nie nadał ram. Granice to nie ka…

znudzone-dziecko-zasnelo-na-lekcji-d91ceb9.jpg
width: 1600
height: 1200

Wyznanie babci: „Kocham wnuki, ale nie będę wypruwać dla nich żył. Chcę zasmakować życia”
type: item
date: 2026-01-19T15:04:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: dziadkowie i wnuki
description: Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja już wiem, co dostanę – laurki, słodkości, może piosenkę wyuczoną w przedszkolu. I ja to naprawdę doceniam. Tylko coraz częściej myślę o tym, że za tym świętem kryje się coś jeszcze – oczekiwanie, że babcia zawsze będzie dostępna, dyspozycyjna i gotowa poświęcić wszystko. A ja chciałabym być traktowana jak człowiek, nie jak instytucja.
encoded: Uwielbiam być babcią, ale to nie jest cała moja tożsamość Mam troje wnucząt – pięcioletnie bliźniaczki i jedenastoletniego wnuka. Kocham ich nad życie. Uwielbiam ich śmiech, opowieści, spontaniczność, ich spojrzenie na świat. Bycie babcią dało mi ogrom radości i poczucie sensu, którego wcześniej nie znałam. Ale jestem też kobietą tuż przed siedemdziesiątką, która wciąż ma energię, ciekawość świata i własne marzenia. Chodzę na jogę, uczę się języka, mam przyjaciółki, z którymi lubię wyjść na kawę, czasem po prostu posiedzieć w ciszy z książką. I coraz częściej mam wrażenie, że to kogoś dziwi. Jakby rola babci miała przykryć wszystko inne. Laurki są miłe, ale nie zastąpią szacunku Nie zrozumcie mnie źle – wierszyki recytowane drżącym głosem i krzywo wycięte serduszka wzruszają mnie do łez. Tylko że po Dniu Babci często przychodzi codzienność. Telefony z pytaniem, czy mogę odebrać dzieci, bo coś wypadło. Albo czy zostanę z nimi „na chwilę”, która trwa cały weekend. Coraz rzadziej pada pytanie, czy mam czas. Coraz częściej jest założenie, że skoro jestem babcią, to powinnam się dostosować. A ja czasem mam plany. Czasem nie mam siły. Czasem po prostu nie chcę. I to też powinno być w porządku. Babcia też ma prawo powiedzieć „nie” Nie chcę wypruwać sobie żył, żeby spełniać oczekiwania wszystkich dookoła. Nie chcę być tą „zawsze dostępną”, bo wiem, jak łatwo wtedy zatracić siebie. Przez lata byłam matką, pracownicą, żoną. Teraz wreszcie mam przestrzeń, by być sobą – i nie chcę z niej rezygnować. Kocham wnuki, ale miłość nie polega na ciągłym poświęcaniu się. Polega też na uczciwości – wobec siebie i innych. Chcę spędzać z nimi czas, który jest wspólną przyjemnością, a nie obowiązkiem wpisanym w kalendarz. Dzień Babci to piękne święto. Tylko marzy mi się, byśmy przestali widzieć w babciach wyłącznie pomoc domową i darmowe nianie. Jesteśmy ludźmi z historią, pasjami i planami. A laurka smakuje najlepiej wtedy, gdy idzie w parze z prawdziwym szacunkiem. Zobacz także: Nie każda…

dojrzala-kobieta-nie-chce-byc-pelnoetatowa-babcia-85bebdf.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
type: item
date: 2026-01-13T14:02:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od mamy dwójki dzieci, która z coraz większym niepokojem obserwuje sposób, w jaki przedszkola nazywają grupy najmłodszych. Z pozoru niewinne określenia w jej ocenie są formą infantylizowania. Czy to nie przesada?
encoded: „Zamiast grupy – etykietka jak z warzywniaka” Piszę do was jako mama syna w drugiej klasie podstawówki i córki w przedszkolu. I dopiero przy młodszym dziecku coś we mnie pękło. Zorientowałam się, że to, co w wielu placówkach uchodzi za „urocze”, dla mnie jest po prostu krzywdzące. W przedszkolu mojej córki dzieci nie są w grupach I, II czy III. Są owocami. Najmłodsze to „jabłuszka”, potem „malinki”, „brzoskwinki” i na końcu „jagódki”. Tak są podpisane sale, tak mówi się o nich w mailach do rodziców, tak zwracają się do nich nauczycielki. Moja czteroletnia córka nie mówi: „jestem w grupie czterolatków”, tylko: „jestem Malinką”. I za każdym razem, gdy to słyszę, mam dziwne uczucie, że ktoś sprowadza ją do czegoś małego, słodkiego, infantylnego. Ptaki, owoce i dziwna hierarchia Mój syn chodził do innego przedszkola. Tam grupy też miały „kreatywne” nazwy, ale były to ptaki. Najmłodsze dzieci to były Wróbelki, potem Jaskółki, starsze Orły, a zerówkowicze – Sowy. Już wtedy nie byłam fanką tego pomysłu, ale przynajmniej było w tym jakieś odniesienie do rozwoju: małe ptaki, większe, mądre sowy na końcu. Przy owocach nie widzę nawet tego. Co właściwie znaczy, że dziecko „awansuje” z jabłuszka na malinkę? Że staje się bardziej dojrzałe? Słodsze? Bardziej „do zjedzenia”? Brzmi absurdalnie, a jednak tak właśnie buduje się dzieciom obraz samych siebie. Moja córka już mówi, że „malinki są większe niż jabłuszka” i że „jagódki to już prawie szkoła”. Zamiast spokojnie przechodzić kolejne etapy rozwoju, zaczyna porównywać się przez pryzmat owocowych etykietek. „Moje dziecko to nie produkt” Dla wielu dorosłych to pewnie drobiazg. Ot, sympatyczne nazwy, które mają umilić dzieciom pobyt w przedszkolu. Dla mnie to jednak coś więcej. To język, którym opisujemy dzieci, a język ma znaczenie. Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką. Nie jest też wróbelkiem czy sową. Jest człowiekiem – z emocjami, charakterem, potrzebą bycia traktowaną poważnie. Nawet jeśli ma cztery lata. I naprawdę ni…

kilkuletnia-dziewczynka-w-przedszkolu-e3866de.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
type: item
date: 2026-01-12T15:44:10.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauka
subject: szkoła
description: Jedna krótka wiadomość potrafi wywrócić poranek do góry nogami. Gdy szkoła komunikuje zmiany w ostatniej chwili, konsekwencje ponoszą nie tylko uczniowie, ale całe rodziny. Ten poniedziałek zaczął się od absurdu, który do dziś trudno mi zrozumieć.
encoded: Powiadomienie, które rozwaliło cały poranek O 7:30 rano zawibrował mi telefon. Szykowałam się do pracy, z kubkiem kawy w dłoni, zobaczyłam powiadomienie z Librusa. „Nowa wiadomość”. Otwieram i czytam, że zajęcia zaplanowane na 8:00, które kilka dni temu zostały oficjalnie odwołane, jednak się odbędą. Informacja wysłana trzydzieści minut przed rozpoczęciem lekcji. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. Przecież plan dnia był już ustalony inaczej. Córka o 7:30 była w łazience – z rozczochranymi włosami, w piżamie, na etapie mycia zębów. Nagle mieliśmy się w pół godziny teleportować do szkoły. Czy ktoś w tej szkole myśli o rodzinach? To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie sama zmiana decyzji, ale sposób jej przekazania. Jakby dyrekcja zakładała, że wszyscy siedzimy od świtu na baczność, tylko czekając na nowe komunikaty. A przecież rodzice planują poranki, pracę, dojazdy, opiekę nad młodszymi dziećmi. Nauczyciele też mają swoje życie i obowiązki. Jestem ciekawa, kiedy nauczyciel na zastępstwo się o tym dowiedział... Była długa przerwa świąteczna, tyle dni bez nauki i szkolnego chaosu. Ledwo dzieci wróciły do rytmu, a już na starcie taki bałagan. Jakby ktoś zapomniał, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego są prawdziwi ludzie, nie pionki w planie lekcji. Nieobecność, której nikt nie cofnie Moja córka oczywiście dostała nieobecność. Nie zdążyłyśmy – fizycznie nie było to możliwe. I w systemie będzie to wyglądało tak, jakbyśmy to my zawiniłyśmy, jakbyśmy zlekceważyły obowiązek szkolny. A prawda jest zupełnie inna – zawiódł system i brak szacunku do czasu rodzin. Najgorsze jest poczucie bezsilności. Mogę napisać maila, mogę się oburzać, ale jutro znów mogę dostać podobne powiadomienie w ostatniej chwili. Chciałabym tylko odrobiny przewidywalności – takiej, która pozwala normalnie żyć, a nie reagować na szkolne komunikaty jak na alarm przeciwpożarowy. Zobacz także: 6 żelaznych zasad w fińskich szkołach. To dlatego dzieci w Finlandii świetnie się uczą

klasa-w-szkole-przed-lekcjami-3fb39f4.jpg
width: 1600
height: 1200

Na 25 uczniów w klasie 22 chodzi na korepetycje. Nauczycielka: „To wina dzieci i rodziców”
type: item
date: 2026-01-07T12:41:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Widzę to codziennie, stojąc przy tablicy i patrząc na twarze dzieci, które są coraz bardziej zmęczone szkołą. Coraz częściej mam wrażenie, że korepetycje stały się łatwą ucieczką, a nie realną pomocą.
encoded: Piszę do Państwa ten list jako nauczycielka z wieloletnim stażem, ale też jako mama. I piszę go z bezsilności, bo system, w którym funkcjonujemy, coraz bardziej rozmija się z tym, co naprawdę służy dzieciom. Korepetycje zamiast uwagi na lekcji W mojej klasie na 25 uczniów aż 22 chodzi na płatne korepetycje. Z matematyki, języka polskiego, angielskiego. Czasem z kilku przedmiotów naraz. I nie są to dzieci z poważnymi trudnościami, orzeczeniami czy zaległościami po długich chorobach. To zwykli uczniowie, którzy siedzą na lekcjach, ale myślami są zupełnie gdzie indziej. Widzę, jak patrzą w zeszyt, ale nie słuchają. Widzę, jak przepisują z tablicy bez zrozumienia. A potem słyszę, że „i tak wszystko jest tłumaczone na korkach”. To boli najbardziej. Bo jeśli dziecko od początku zakłada, że szkoła jest tylko formalnością, a nauka zaczyna się dopiero po południu u prywatnego nauczyciela, to coś tu poszło bardzo nie tak. Rola rodziców w nauce dzieci Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice oddali odpowiedzialność za naukę dzieci w obce ręce. Płacą i oczekują efektów. Bez rozmowy, bez sprawdzenia zeszytu, bez zapytania, czego dziecko nie rozumie. Korepetytor ma „załatwić sprawę”. A przecież wystarczyłoby czasem 20 minut wspólnego siedzenia przy biurku. Spokojnej rozmowy, przeczytania polecenia jeszcze raz, wytłumaczenia własnymi słowami. Nie każdy rodzic musi znać się na wszystkim, ale każdy może być obok. Zainteresowanie robi ogromną różnicę. Dziecko, które czuje wsparcie w domu, zupełnie inaczej podchodzi do nauki. Większość korepetycji jest zbędna Nie twierdzę, że korepetycje są złem. Są potrzebne w konkretnych sytuacjach. Ale dziś stały się normą, a nie wyjątkiem. I to jest problem. Większość tych płatnych lekcji byłaby po prostu niepotrzebna, gdyby dzieci uważały na lekcjach, a rodzice pomagali dzieciom w nauce w domach. Dzieci są przemęczone. Szkoła, potem korepetycje, prace domowe, brak czasu na odpoczynek. A wystarczyłoby zwolnić tempo i wrócić do podstaw. Skupić się n…

korepetycje-2-e56af15.png
width: 1600
height: 1200

Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
type: item
date: 2026-01-06T09:00:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Czy potrafisz rozwiązać to pozornie proste równanie: 48÷2(9+3)? Choć dziś wystarczy wpisać je w wyszukiwarkę, by w kilka sekund uzyskać poprawny wynik, ponad 100 lat temu zostałby on uznany za błąd.
encoded: Równanie 48÷2(9+3) z pozoru wydaje się proste, jednak jego rozwiązanie wywołuje ogromne emocje wśród internautów. Wszystko za sprawą dwóch potencjalnych odpowiedzi: 2 oraz 288. Różnice wynikają z tego, jak dana osoba interpretuje kolejność wykonywania działań matematycznych. Podczas gdy obecne zasady jasno wskazują prawidłowy wynik, w 1917 roku taka odpowiedź zostałaby uznana za błędną. Jaka jest poprawna kolejność działań matematycznych? Zgodnie z aktualnymi zasadami matematycznymi kolejność wykonywania działań przedstawia się następująco: najpierw działania w nawiasach, dalej potęgowanie, później mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej). Kiedy w równaniu pojawiają się mnożenie i dzielenie obok siebie, należy wykonywać je w kolejności występowania – czyli od lewej do prawej strony. Dlatego tak istotne jest, aby nie przypisywać nieuzasadnionego pierwszeństwa nawiasowi, który symbolizuje mnożenie. Jak obliczyć równanie 48÷2(9+3)? Rozwiązanie krok po kroku W omawianym równaniu 48÷2(9+3) zaczynamy od dodawania w nawiasie. Następnie wykonujemy dzielenie, bo to ono pojawia się pierwsze w zadaniu, na końcu mnożenie. Przejdźmy przez proces rozwiązania równania krok po kroku: 48÷2(9+3)=? 48÷2(12)=? 24x12=288 Prawidłowa odpowiedź to 288. Błędne rozwiązanie może pojawić się, jeśli potraktujemy nawias jako priorytetowy element działania. Taka interpretacja jest niezgodna z obecnie obowiązującymi zasadami matematyki, choć – jak wskazuje Presh Talwalkar – ponad 100 lat temu mogła być uznana za prawidłową. Co zmieniło się od 1917 roku w zasadach matematyki? Źródłem kontrowersji jest różna interpretacja pozostałego nawiasu w wyrażeniu. Dla niektórych oznacza on pierwszeństwo wykonania działania, co prowadzi do wyniku 2, inni traktują go jako mnożenie, które należy wykonać zgodnie z zasadami kolejności, dając wynik 288. O tym zagadnieniu mówi również matematyk Presh Talwalkar na swoim kanale YouTube MindYourDecisions, …

zagadka-ile-to-jest-48293-2e0d57a.jpg
width: 1600
height: 1200

Córka napisała kartkówkę najlepiej w klasie. Zamiast pochwały, spotkała ją kara
type: item
date: 2026-01-04T13:00:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauka
subject: szkoła
description: Moja córka dostała najlepszy wynik z kartkówki. I właśnie wtedy dowiedziała się, że sukces w szkole potrafi boleć bardziej niż porażka.
encoded: Szkoła powinna być miejscem, które ma wzmacniać dzieci. Tymczasem moja córka wróciła pewnego dnia ze szkoły blada, z drżącym głosem. „Mamo, pani powiedziała, że muszę dzisiaj jeszcze raz odpowiedzieć – na głos, przy biurku. Bo nie wierzy, że sama napisałam kartkówkę”. „Przecież ty nigdy tak dobrze nie piszesz” Nie będę udawać – moja córka nigdy nie była „tą najlepszą”. Z matematyką jej się nie układało. Trójki, czasem czwórki, sporo stresu i niepewności. Ale tym razem naprawdę siadła. Kilka wieczorów, dużo ćwiczeń, trochę mojej pomocy i jej uporu. Widziałam dumę w jej oczach, kiedy mówiła, że „chyba pierwszy raz wszystko rozumiała”. Kiedy przyszła z wynikiem – piątka, najlepsza w klasie – świętowałyśmy. To była ta jedna chwila, kiedy wreszcie uwierzyła, że może. A następnego dnia poszła do szkoły. „To niemożliwe, żebyś sama to napisała. Ty nigdy tak dobrze nie piszesz” – usłyszała. I zamiast gratulacji, dostała wezwanie do biurka. Miała jeszcze raz – ustnie – odpowiedzieć na pytania z kartkówki. Jeśli nie odpowie tak samo dobrze, ocena nie zostanie uznana. To nie była rozmowa. To był egzamin. Sam na sam, z napięciem, jakiego dorosły czasem nie udźwignie. Sukces, który trzeba było „udowodnić” Moja córka siedziała przy biurku i odpowiadała. Dłonie jej drżały, głos się łamał. Wiedziała, że każde potknięcie będzie dowodem winy. I że cała jej praca może pójść na marne. „Mamo, czułam się jak oszustka, choć nic złego nie zrobiłam” – powiedziała wieczorem. To zdanie najbardziej rozdarło mi serce. Bo kara w tej historii nie polegała na tym, że odebrano jej ocenę. Kara polegała na braku zaufania. Na zawstydzeniu. Na publicznym podważeniu jej wartości. I na tym, że dziecko musiało udowodnić swoją niewinność tylko dlatego, że… poradziło sobie lepiej niż zwykle. Dzieci bardzo szybko uczą się, że lepiej się nie wychylać Patrzę na to od lat – jako mama, redaktorka, obserwatorka świata rodziców. Dzieci uczą się błyskawicznie: jeśli jesteś słaby – masz wsparcie, jeśli nagle ci wycho…

Kara-za-dobra-ocene--0dfe1b0.jpg
width: 1600
height: 1200

To jedno zdanie wraca w klasach tuż przed feriami. I potrafi naprawdę zaboleć
type: item
date: 2026-01-04T09:00:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ferie zimowe
description: W styczniu w klasach zaczyna krążyć to samo pytanie. Dla jednych to zwykła rozmowa, dla innych – źródło wstydu, porównań i poczucia bycia gorszym.
encoded: Słyszysz je od dzieci, nauczycieli, rodziców. I nagle orientujesz się, że nie dla wszystkich ferie są beztroskim czasem. Zbliżają się ferie i w szkolnych klasach zaczyna się mała loteria. Kto jedzie w góry, kto na narty, kto do babci, kto za granicę. Z pozoru zwykłe rozmowy. A jednak od lat zauważam, że jedno pytanie – rzucane często mimochodem – staje się dla wielu dzieci prawdziwą próbą sił. I czasem boli bardziej, niż dorośli są w stanie zauważyć. Piszę o tym jako mama, dziennikarka i ktoś, kto z bliska słyszy dziecięce rozmowy. I widzi te spojrzenia w dół, lekki uśmiech, nerwowe „jeszcze nie wiem”, które tak naprawdę znaczą: „nie jedziemy nigdzie”. „A gdzie jedziesz na ferie?” To właśnie to zdanie. Niby nic. Niby zwykła ciekawość. A jednak dla dziecka, które nigdzie nie jedzie – bo rodziców nie stać, bo mają za dużo pracy, bo jest choroba, rozwód, kredyt, życie – to pytanie potrafi wbić się w serce. W klasie zaczyna się wtedy coś w rodzaju subtelnego rankingu: kto ma fajniejsze plany, kto ciekawsze wyjazdy, kto jedzie dalej, wyżej, drożej. I nie – nie chodzi o to, że nie wolno opowiadać o swoich feriach. Chodzi o świadomość. O to, że nie każde dziecko wróci po przerwie z nową historią o stoku czy hotelu z basenem. Że niektóre ferie będą wyglądały jak dwa tygodnie na osiedlowym placu zabaw, Netflixie i ciepłej herbacie. Dzieci czują więcej, niż nam się wydaje Słyszałam kiedyś, jak dziewczynka szeptem mówi do koleżanki: „powiedz, że nie wiem, dobra?”. Nie była w stanie przyznać, że zostaje w domu. Bała się śmiechu? Oceny? A może po prostu wstydu, który trudno nazwać. Z wiekiem niby to mija, ale nie do końca. Kompleksy, porównywanie się, to poczucie „mam mniej niż inni” – często biorą się właśnie z takich drobiazgów. Z pozoru niewinnych rozmów, które odsłaniają różnice w możliwościach naszych rodzin. I wtedy dociera do mnie, jak ważne jest, byśmy – dorośli – mieli w sobie trochę więcej czułości dla tych dzieci, które nie odpowiadają z entuzjazmem. Co możemy zrobić?…

Jedno-zdanie-wraca-w-klasach-tuz-przed-feriami-1b6d374.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie dam rady odpieluchować 3-latki”. Matka oburzona wymaganiami przedszkola
type: item
date: 2026-01-03T05:00:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Rekrutacja do przedszkoli jeszcze się nie zaczęła, a emocje już sięgają zenitu. Trafił do nas list od mamy 2-letniej dziewczynki, która – szukając odpowiedniej placówki – natknęła się na warunek, który ją zszokował. Czy przedszkole naprawdę ma prawo stawiać takie wymagania?
encoded: „Moja córka ma dopiero dwa lata. Już teraz czuję presję” Piszę do was, bo czuję ogromną frustrację i bezsilność. Moja córka skończyła dwa lata we wrześniu. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, we wrześniu 2026 roku miałaby rozpocząć przedszkole jako trzylatka. To przecież normalny wiek. Taki, w którym wiele dzieci dopiero oswaja się z nocnikiem. Zaczęłam już rozglądać się za placówką – wiem, że rekrutacje ruszają pod koniec lutego, na początku marca, a dobre przedszkola szybko się zapełniają. Zadzwoniłam więc do jednej z nich, żeby zapytać o ofertę, adaptację, podejście do dzieci. I wtedy usłyszałam coś, co ścięło mnie z nóg – „dzieci przyjmowane do przedszkola powinny być odpieluchowane”. Odłożyłam słuchawkę z poczuciem, że ktoś właśnie postawił mi nierealne wymagania. Starszy syn odpieluchował się późno – i co z tego? Mam starszego syna, dziś ośmiolatka. Był w pieluchach długo – do czwartego roku życia. Próbowaliśmy wszystkiego – nocnik, nakładka, książeczki, nagrody, cierpliwość. Nic nie działało szybciej, niż pozwalała na to jego gotowość. Lekarka i psycholog uspokajali – rozwija się prawidłowo, po prostu potrzebuje czasu. Dziś jest samodzielnym, mądrym chłopcem. Nikt nie pyta, kiedy dokładnie przestał nosić pieluchę. Moja córka rozwija się bardzo podobnie. Widzę to – w emocjach, w tempie, w reakcjach. I naprawdę boję się, że mimo starań nie będzie w pełni odpieluchowana na czas. Czy to oznacza, że nie zasługuje na miejsce w przedszkolu? Przedszkole to edukacja czy selekcja „gotowych” dzieci? Najbardziej boli mnie ton tych wymagań – zero elastyczności, zero zrozumienia. Jakby każde dziecko było produktem, który musi spełniać checklistę, inaczej odpada. Rozumiem organizację pracy, rozumiem trudności kadrowe. Ale czy naprawdę rozwiązaniem jest przerzucanie całej odpowiedzialności na rodziców? Czy przedszkole nie powinno wspierać dzieci w nauce samodzielności, zamiast oczekiwać, że przyjdą już „gotowe”? Mam wrażenie, że coraz częściej zapominamy, czym jest rozw…

kolorowa-sala-w-przedszkolu-926e0a3.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
type: item
date: 2026-01-01T13:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy mój syn wpada w złość, nie wygłaszam kazań, nie moralizuję i nie pytam, dlaczego „znowu robi scenę”. Zamiast tego powtarzam mu cztery proste słowa – i widzę, jak jego napięcie powoli opada.
encoded: Wydawałoby się, że już nic mnie nie zaskoczy w temacie wychowania dzieci. A jednak – najbardziej przełomowa okazała się najprostsza lekcja. Nie o narzędziach, metodach i „systemach”, ale o słowach, które potrafią otulić emocje dziecka, zamiast je tłumić. Te cztery słowa, które powtarzam mojemu synowi, brzmią: „Masz prawo tak czuć”. To wszystko. Bez dodatku „ale”, bez dopowiedzeń o tym, że „inni mają gorzej”. I – co ważne – bez unieważniania jego emocji. Dlaczego te słowa działają? Kiedyś, gdy mój syn wpadał w złość, automatycznie włączał mi się tryb „dorosłej logiki”. Mówiłam: „Przecież to nic takiego”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Myślałam, że mu pomagam. W praktyce robiłam coś zupełnie odwrotnego – dawałam mu sygnał, że jego emocje są niewłaściwe. Że są problemem. Dzieci nie mają jeszcze dojrzałego układu nerwowego. One nie umieją od razu regulować swoich emocji. A my – dorośli – często oczekujemy od nich rzeczy, z którymi sami mamy trudność. Kiedy więc słyszy ode mnie: „Masz prawo tak czuć”, dzieje się coś ważnego. Jego ciało przestaje walczyć. Nie musi już „udowadniać”, że jego złość jest prawdziwa. Może po prostu być. I wtedy dopiero – kiedy emocja jest nazwana i zaakceptowana – pojawia się przestrzeń na rozmowę. To nie znaczy, że wszystko wolno Akceptacja emocji nie oznacza akceptacji każdego zachowania. Zdarza się, że moje dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, rzuca rzeczami. Wtedy mówię: „Masz prawo tak czuć. Nie masz prawa rzucać zabawkami. Zadbam, żeby było bezpiecznie”. Granica jest jasno postawiona, ale emocja – nadal uznana. Jako społeczeństwo wciąż uczymy się tego, że złość to nie jest „złe” uczucie. To sygnał. Informacja. Wołanie o pomoc, a czasem zwykła frustracja po długim dniu. I wiecie, jaka jest największa zmiana? Kiedy ja uznałam jego emocje, zaczęłam też inaczej patrzeć na swoje. Czego nauczyły mnie te cztery słowa? Po pierwsze – cierpliwości. Bo to nie jest magiczne zaklęcie. Ono nie zawsze od razu ucisza burzę. Ale sprawia, że ta burza n…

4-slowa-na-dziecieca-zlosc-39546b8.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice nie chcą przyjmować księdza po kolędzie. „Rok temu nastraszył mi dziecko”
type: item
date: 2025-12-31T12:10:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ksiądz
description: Do dziś pamiętam ten wieczór, chociaż minął już prawie rok. Wystarczyło kilka zdań wypowiedzianych przez dorosłego człowieka, żeby moje dziecko przez wiele tygodni bało się zasypiać.
encoded: Szanowna Redakcjo, w zeszłym roku, podczas kolędy, wydarzyło się coś, co sprawiło, że teraz już nie otworzymy drzwi księdzu. Piszę to bez złości, ale z ogromnym smutkiem, bo z mężem jesteśmy głęboko wierzący. Kolęda, która zostawiła strach w dziecku Kiedy ksiądz przyszedł do nas po kolędzie, atmosfera była normalna. Nasze dziecko usiadło obok, trochę nieśmiało, ale grzecznie. Padło pytanie o religię w szkole. Mój syn ma siedem lat, odpowiedział szczerze, że nie lubi tych lekcji, bo jest nudno. Nie był arogancki. Powiedział to cicho, jak dziecko, które jeszcze nie wie, że za szczerość można dostać karę. Wtedy usłyszał, że „takie dzieci idą do piekła”. Jedno zdanie wypowiedziane niby półżartem, niby „wychowawczo”. Dla dorosłego to może nic. Dla dziecka – koniec świata. Od tamtej pory zaczęły pojawiać się pytania o śmierć, o karę, o to, czy Bóg go nie lubi. Były nocne pobudki, płacz i strach przed snem. Tego nie da się cofnąć, mam do księdza ogromny żal. W tym roku nie przyjmiemy księdza po kolędzie Długo się zastanawiałam. Wychowałam się w domu, gdzie kolęda była oczywistością. Zawsze sprzątanie, ciasto, stres. Ale nigdy strach. Teraz mam własne dziecko i wiem jedno – moim obowiązkiem jest je chronić. Nawet wtedy, gdy ktoś uzna, że przesadzam. Jeżeli dorosły nie potrafi dobrać słów do kilkuletniego dziecka, to ja muszę zareagować. Nie chcę kolejnej rozmowy, kolejnych „żartów”, kolejnego tłumaczenia, że „ksiądz tak nie chciał”. Skutki już były. Nie zgadzam się na takie straszenie mojego syna. Wiara bez strachu i poczucia winy Uczę dziecko, że wiara nie polega na straszeniu, nie jest oparta na piekle i karze. Uważam, że pytania są normalne, a wątpliwości nie czynią z nikogo złego człowieka. Jeżeli religia ma mieć sens, to powinna dawać spokój, a nie lęk. Nie zamykam drzwi Kościołowi. Zamykam je tylko strachowi i niekompetentnym ludziom. Może kiedyś znowu je otworzę. Dziś wybieram bezpieczeństwo emocjonalne mojego dziecka. Chciałabym, żeby dorośli – wszyscy dorośli – pam…

ksiadz-po-koledzie-1a64a31.png
width: 1600
height: 1200

Wstyd, że dorośli nie dają rady tego policzyć. Dziecku wystarczy 15 sekund
type: item
date: 2025-12-31T10:09:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Zagadka 60÷6(9+1) wydaje się dziecinnie prosta, ale to właśnie dorośli masowo się na niej wykładają. W sieci trwa gorąca dyskusja – czy prawidłowa odpowiedź to 1 czy 100? A może 20?
encoded: Z pozoru banalna zagadka matematyczna 60÷6(9+1) wzbudza ogromne emocje wśród internautów. Choć wielu dorosłych uważa się za osoby biegłe w podstawowych działaniach matematycznych, to właśnie oni najczęściej padają ofiarą tej pułapki. Co ciekawe, dzieci – które dopiero uczą się matematyki – często rozwiązują ją bezbłędnie. Ta sytuacja stała się tematem gorącej dyskusji w sieci. Pod wpisem, który pojawił się na platformie X (dawniej Twitter), pojawiło się prawie 400 komentarzy. Internauci spierali się, jaka jest prawidłowa odpowiedź: 1 czy 100? Pojawiały się również inne wyniki, takie jak 91 czy 20, co tylko potwierdza, jak dużym wyzwaniem może być poprawne rozwiązanie tej łamigłówki... Jaka jest prawidłowa odpowiedź? Aby rozwiązać zagadkę 60÷6(9+1), należy przypomnieć sobie zasady kolejności wykonywania działań matematycznych. Są one następujące: działania w nawiasach, potęgowanie, mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej). Stosując te reguły: Najpierw rozwiązujemy nawias: 9+1 = 10, Następnie wykonujemy dzielenie i mnożenie od lewej do prawej: 60÷6 = 10, Potem 10×10 = 100. Ostateczny wynik to 100. Wielu dorosłych popełnia błąd, ponieważ zakłada, że mnożenie powinno być wykonane przed dzieleniem, co skutkuje obliczeniem 60÷60 = 1. To fundamentalne nieporozumienie pokazuje, jak łatwo zapomnieć podstawowe zasady matematyki. Reakcje internautów – 400 komentarzy pełnych emocji Pod wpisem z zagadką na platformie X rozpętała się prawdziwa burza. Użytkownicy dzielili się swoimi odpowiedziami, argumentowali sposoby rozwiązania i próbowali przekonać innych do swoich racji. Pojawiły się dwa dominujące obozy: zwolennicy odpowiedzi 100 oraz ci, którzy uznali, że prawidłowy wynik to 1. View oEmbed on the source website Matematyka oczami dziecka i dorosłego Ciekawym aspektem zagadki jest różnica w sposobie jej rozwiązywania przez dzieci i dorosłych. Dzieci, które dopiero uczą się matematyki i nie są obciążone „skrótami myślowymi” dorosł…

zagadka-ile-to-jest-60691-2fc1699.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice chętnie podają to dzieciom w sylwestra. „Jak mogą być tak bezmyślni?”
type: item
date: 2025-12-30T14:36:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sylwester
subject: zabawa z dzieckiem
description: Zbliża się sylwester i znów wracają do mnie obrazy sprzed roku. Widoki, które budzą we mnie ten sam niepokój i poczucie, że jako dorośli przekraczamy granicę, do której nie powinniśmy się nawet zbliżać.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę ten list jeszcze przed sylwestrem, bo wiem, co za chwilę znów się wydarzy. Nie dlatego, że się domyślam. Widziałam to wielokrotnie w poprzednich latach. U rodziny, u znajomych, na większych spotkaniach i małych domówkach. Ten sam schemat, te same uśmiechy, te same kieliszki w dziecięcych dłoniach. Dorośli szykują się do toastu, ktoś odlicza sekundy do północy, a obok stoją dzieci. Kilkulatki, przedszkolaki, czasem nawet zupełne maluchy. Każde z własnym kieliszkiem, bo przecież nie mogą być gorsze. W środku kolorowy napój bezalkoholowy, słodki, musujący, sprzedawany jako coś niewinnego. Patrzyłam na to już tyle razy, że przestałam się dziwić, a zaczęłam się bać. To nie jest niewinna tradycja Za pierwszym razem usłyszałam, że przesadzam. Że to tylko sok czy oranżada. Że bez procentów, więc o co chodzi. Z czasem zaczęłam zwracać uwagę na coś więcej. Na skład, na ilość cukru, na sztuczne dodatki, których na co dzień raczej byśmy dzieciom nie podali. A w sylwestra nagle wszystko przestaje mieć znaczenie. Najbardziej wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam dwa lata temu. Rodzice nalewający taki napój rocznemu dziecku. Z uśmiechem, bez cienia wątpliwości. Kiedy zapytałam, czy to na pewno dobry pomysł, usłyszałam odpowiedź, która do dziś brzmi mi w głowie. Jak zabawa, to zabawa. Stałam obok i nie wiedziałam, co powiedzieć, bo to już nie była kwestia gustu, tylko granicy zdrowego rozsądku. Dzieci uczą się, że picie jest nieodłącznym elementem zabawy Z roku na rok coraz bardziej widzę, że problem nie kończy się na samym napoju. Chodzi o wzorzec, który przekazujemy. Dzieci patrzą na nas uważnie. Widzą, że każda ważna chwila zaczyna się od butelki i toastu. Dostają swoją wersję, bo chcemy, żeby poczuły się dorosłe, jak część wspólnoty. Tylko że w ten sposób uczymy je, że bez picia nie ma świętowania. Że radość, sukces, nowy rok zawsze muszą mieć smak musującego napoju w kieliszku. Nawet jeśli dziś to tylko wersja bezalkoholowa, sam rytuał zostaje w głowie na …

sylwester-3-a504914.png
width: 1600
height: 1200

Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
type: item
date: 2025-12-30T10:29:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Z pozoru banalna zagadka matematyczna opublikowana na Instagramie wywołała istną burzę – niemal 2000 komentarzy, kłótnie i emocjonalne reakcje internautów. A ty wiesz, która odpowiedź jest poprawna?
encoded: Na Instagramowym profilu użytkowniczki @matylene pojawiła się zagadka matematyczna, która niespodziewanie rozpaliła internautów do czerwoności. Treść zagadki wydawała się prosta – należy wskazać, która z podanych kwot jest najbliższa 100 zł. Zadanie brzmi następująco: spośród czterech kwot – 95,50 zł, 102,99 zł, 103,89 zł i 97,99 zł – należy wybrać tę, która jest najbliższa 100 zł. Choć pytanie wygląda jak typowa zagadka matematyczna, wielu internautów zaczęło doszukiwać się w nim podchwytliwości, co tylko spotęgowało emocje. Rachunki nie kłamią: która kwota naprawdę jest najbliżej 100 zł? Wielu użytkowników Instagrama niemal natychmiastowo wskazało odpowiedź A jako poprawną. W ich opinii – jeśli zagadkę potraktować jako wizualną lub podchwytliwą – odpowiedź A, czyli 95,50 zł, znajduje się najbliżej 100 zł. To wystarczyło, by rozpocząć istną internetową batalię. Analiza matematyczna pozwala jednak spojrzeć na sprawę z chłodnym dystansem. Wystarczy rozłożyć zadanie na czynniki pierwsze i wykonać proste odejmowanie, by sprawdzić, jak bardzo każda z kwot różni się od 100 zł: a) 100 zł - 95,50 zł = 4,50 zł b) 102,99 zł - 100 zł = 2,99 zł c) 103,89 zł - 100 zł = 3,89 zł d) 100 zł - 97,99 zł = 2,01 zł Na podstawie tych wyników najbliższą kwotą do 100 zł jest 97,99 zł, czyli odpowiedź D. To właśnie ta opcja powinna zostać uznana za poprawną – przynajmniej z matematycznego punktu widzenia. Kreatywność kontra matematyka – dwa podejścia do jednej zagadki Cała sytuacja pokazuje, jak różnie można podchodzić do tego typu zagadek – jedni wybierają podejście kreatywne i szukają drugiego dna, inni trzymają się faktów i matematyki. Ci pierwsi mogą traktować zagadkę jako wizualną łamigłówkę, gdzie liczy się pozycja odpowiedzi, a nie jej wartość liczbowa. Dla drugich liczą się wyłącznie liczby – a matematyka nie pozostawia złudzeń. Ta rozbieżność w podejściu okazała się paliwem dla burzliwej dyskusji. Komentarze pod postem przeplatały się od żartobliwych po wręcz agresywne. Niektórzy …

zagadka-ktora-kwota-jest-najblizej-d74f0f8.jpg
width: 1600
height: 1200

Hilda – historia, pochodzenie, znane posiadaczki
type: item
creator: Elżbieta Żołek
subject: Imiona dla dziewczynek
subject: Imię dziewczynka
subject: Imię dziewczynka H
subject: imiennik
description: Hilda to żeńskie imię o silnym, germańskim rodowodzie, którego znaczenie wiąże się z walką, odwagą i wewnętrzną siłą. Choć w Polsce należy do imion rzadkich, w Europie Północnej i krajach anglosaskich było popularne już w średniowieczu. Imię to łączy w sobie wojowniczy charakter z mądrością i autorytetem.
encoded: Znaczenie imienia Hilda Znaczenie imienia Hilda wywodzi się z germańskiego rdzenia „hild”, który oznacza bitwę, walkę lub starcie. W sensie symbolicznym imię to odnosi się do osoby odważnej, zdolnej do stawiania czoła trudnościom i obrony swoich wartości. Hilda bywa interpretowana jako wojowniczka, ale także jako kobieta o silnym charakterze, konsekwentna i niezależna. W tradycji imię to niesie ze sobą ideę wewnętrznej mocy, determinacji oraz gotowości do działania. Hilda – pochodzenie Imię Hilda ma pochodzenie germańskie i było znane już wśród dawnych plemion północnoeuropejskich. Często występowało jako samodzielne imię lub skrócona forma imion złożonych, takich jak Brunhilda czy Hildegarda. W średniowieczu rozpowszechniło się w Anglii i Skandynawii, głównie za sprawą świętej Hildy z Whitby. W XIX wieku imię przeżyło renesans w krajach anglosaskich, a dziś funkcjonuje jako klasyczne, choć rzadkie imię żeńskie. Zdrobnienia imienia Hilda Zdrobnienia imienia Hilda nie są liczne, co wynika z jego krótkiej i zwartej formy. Najczęściej spotykane to Hildka, Hildi, Hildusia lub Hila. W językach obcych pojawiają się także formy takie jak Hilly czy Hildy. Zdrobnienia te nadają imieniu łagodniejszy, bardziej codzienny charakter, zachowując jednocześnie jego oryginalne brzmienie i siłę wynikającą z pierwotnego znaczenia. Imieniny Hilda Imieniny Hildy obchodzone są najczęściej 17 listopada, na pamiątkę świętej Hildy z Whitby. W niektórych kalendarzach można spotkać także inne daty, jednak listopadowy termin jest uznawany za najbardziej rozpowszechniony. Dzień ten bywa kojarzony z mądrością, refleksją i duchowym przewodnictwem, co nawiązuje do postaci patronki imienia. Imię Hilda dla dziecka Imię Hilda dla dziecka to wybór oryginalny i odważny, szczególnie w polskich realiach. Sprawdzi się u rodziców poszukujących imienia krótkiego, klasycznego, a jednocześnie rzadko spotykanego. Hilda dobrze brzmi zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym życiu, co czyni je imieniem uniwersalny…

Dziewczynka-63-f51373e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
type: item
date: 2025-12-28T15:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rozwój dziecka
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: obowiązki dziecka
description: „Moje dzieci w wieku trzech lat pomagały przy praniu i rozładowywały zmywarkę” – usłyszałam ostatnio od koleżanki i… zamarłam. Trzylatek i pranie? Zmywarka? Przez chwilę zastanawiałam się, czy to jeszcze wychowanie, czy już przesada. A potem zaczęłam drążyć temat – i okazało się, że odpowiedź wcale nie jest oczywista.
encoded: „On jest jeszcze taki mały” – najczęstszy argument rodziców Kiedy myślimy o obowiązkach domowych, przed oczami staje nam raczej uczeń podstawówki niż kilkulatek w rajstopkach. Wielu rodziców powtarza, że „ma jeszcze czas”, że dzieciństwo powinno być beztroskie, bez listy zadań do odhaczenia. I jasne – trzylatek nie powinien mieć grafików ani odpowiedzialności dorosłego. Ale obowiązki domowe to nie kara ani mus. To element codzienności, który – odpowiednio dobrany – może być dla dziecka naturalną formą nauki samodzielności. Problem zaczyna się wtedy, gdy myślimy o obowiązkach wyłącznie w kategoriach „roboty”, a nie wspólnego działania. Co naprawdę może zrobić 3-latek? Gdy koleżanka mówiła o „robieniu prania”, nie miała na myśli sortowania kolorów ani obsługi pralki. Chodziło o drobne czynności – wrzucenie skarpetek do bębna, zamknięcie drzwiczek. Podobnie ze zmywarką – trzylatek może wyjąć plastikowe miski, podać sztućce, pomóc ułożyć talerze na blacie. Eksperci są zgodni – w wieku 3 lat dzieci bardzo chcą naśladować dorosłych. Czują dumę, kiedy mogą „pomóc”. To idealny moment, by nie gasić tej potrzeby hasłem „zostaw, ja zrobię szybciej”. Gdzie jest granica i kiedy robi się za wcześnie? Za wcześnie jest wtedy, gdy obowiązki stają się źródłem stresu – dla dziecka albo dla rodzica. Jeśli trzylatek słyszy pretensje, że coś zrobił krzywo, wolno albo nie tak jak trzeba – to nie jest nauka odpowiedzialności, tylko frustracji. Obowiązki na tym etapie powinny być dobrowolne, krótkie i dostosowane do możliwości dziecka. Psychologowie podkreślają, że kluczowe jest nastawienie dorosłych – dziecko nie „pomaga”, bo musi, tylko dlatego, że jest częścią rodziny. Nie chodzi o perfekcyjnie złożone pranie, ale o budowanie poczucia sprawczości – „jestem ważny, mam swój udział”. Obowiązki to inwestycja w przyszłość Dzieci, które od najmłodszych lat uczestniczą w codziennych domowych czynnościach, w wieku szkolnym są bardziej samodzielne i pewne siebie. Nie dlatego, że wcześnie nauczyły…

male-dziecko-pomagajace-przy-robieniu-prania-8fec69c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dałam dziecku Piccolo i zaczęło się”. Psycholog mówi wprost o napoju w kieliszkach
type: item
date: 2025-12-28T09:00:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sylwester
description: Dałam dziecku kieliszek Piccolo, bo „to tylko zabawa”. Kilka minut później zrozumiałam, że ten niewinny gest mówi o dorosłych więcej, niż chcielibyśmy przyznać.
encoded: Kiedy pierwszy raz to zrobiłam, nie poczułam żadnego niepokoju. Były święta, stół uginał się od potraw, ktoś włączył kolędy, dzieci biegały między krzesłami. Piccolo stało obok kompotu i soku pomarańczowego. Kolorowa butelka, bąbelki, plastikowy kieliszek. „Przecież to bez alkoholu” – pomyślałam. Dałam dziecku kilka łyków. Uśmiech, śmiech, duma, że „pije jak dorośli”. I wtedy zaczęło się coś, czego zupełnie nie przewidziałam. Nie awantura. Nie dramat. Coś znacznie bardziej niepokojącego. To nie był smak. To był komunikat Dziecko nie skrzywiło się. Nie zapytało, co to właściwie jest. Zapytało coś innego: „A mogę jeszcze?”, „A kiedy znowu będziemy tak świętować?”, „To jest na specjalne okazje, prawda?”. I nagle dotarło do mnie, że w tym jednym geście – w tym małym kieliszku z bąbelkami – przekazałam znacznie więcej niż smak słodkiego napoju. Przekazałam komunikat o tym, czym są święta, dorosłość, radość i… alkohol. Nawet jeśli „bez”. Jako dziennikarka lifestylowa z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem widziałam już wiele trendów wychowawczych, które zaczynały się niewinnie. Piccolo jest jednym z nich. Ładnie opakowanym, społecznie akceptowanym i – co najważniejsze – kompletnie niekwestionowanym przy świątecznym stole. „To tylko zabawa” – czyli co naprawdę normalizujemy Rozmawiałam z psychologiem dziecięcym, który nie owija w bawełnę. Mówi wprost: problemem nie jest płyn w butelce. Problemem jest symbolika. Bezalkoholowy „szampan” dla dzieci uczy, że celebracja, radość, ważne momenty wymagają konkretnego rytuału. Butelki. Kieliszka. Toastu. Nawet jeśli na początku to tylko sok z bąbelkami. Dziecko nie rozumie kontekstu kulturowego. Rozumie emocje i powtarzalność. Widzi, że dorośli wznoszą toast, śmieją się, mówią „na zdrowie”. Chce być częścią tego świata. Piccolo staje się przepustką do dorosłości – wersją demo. I to właśnie ten mechanizm jest najbardziej problematyczny. Święta pod lupą dziecka Święta są dla dzieci intensywne. Bodźce, zapachy, hałas, emocje dorosłych…

Psycholog-mowi-wprost-o-napoju-w-kieliszkach-a3fa5a9.jpg
width: 1600
height: 1200

Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
type: item
date: 2025-12-28T05:00:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: sylwester
description: Sylwester w bloku potrafi rozpalić emocje bardziej niż fajerwerki. Jedni chcą świętować do rana, inni marzą tylko o ciszy i spokojnym śnie dziecka. Kiedy te dwa światy się zderzają, padają słowa, które długo nie dają o sobie zapomnieć.
encoded: „Przecież to tylko jedna noc w roku” Mieszkam w zwykłym bloku, takim jak tysiące innych. Są tu rodziny z małymi dziećmi, single, starsi ludzie i ci, którzy na sylwestra czekają cały rok. Kilka dni przed końcem grudnia na klatce schodowej pojawiła się kartka – ktoś zapowiadał imprezę do rana i z góry przepraszał za hałas. Ktoś inny dopisał długopisem, że w bloku mieszkają niemowlęta i wypadałoby mieć trochę empatii. Zaczęło się niewinnie, ale szybko przeniosło się na osiedlową grupę na Facebooku. „To tylko jedna noc w roku”, „dzieci można położyć później”, „my też mamy prawo do zabawy” – argumenty sypały się jeden po drugim. A potem padło zdanie, które przelało czarę goryczy: „Jak wam przeszkadza, to idźcie z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”. Gdzie kończy się zabawa, a zaczyna brak empatii To zdanie utkwiło mi w głowie. Bo nie chodzi już o muzykę, petardy czy nawet prawo do świętowania. Chodzi o sposób myślenia – jeśli masz dziecko, to problem jest twój. Dostosuj się, zniknij, wyjdź z przestrzeni wspólnej. Jakby rodziny z dziećmi były w bloku tylko na chwilę, na jakichś specjalnych zasadach. Rozumiem potrzebę zabawy. Naprawdę. Ale równie dobrze rozumiem rodziców, którzy wiedzą, że rozregulowany sen dziecka to nie jest „jedna noc”, tylko kilka trudnych dni później. I że nie każdy ma możliwość wyjechania, wynajęcia domku czy „pójścia gdzie indziej”. Blok to wspólna przestrzeń – dla wszystkich Najbardziej smutne w tej historii jest to, że coraz rzadziej próbujemy się dogadać. Zamiast kompromisu pojawia się złośliwość. Zamiast rozmowy – docinki. A przecież blok to nie klub, ale też nie klasztor. To wspólna przestrzeń, w której każdy ma swoje potrzeby – i każdy powinien liczyć się z potrzebami innych. Może rozwiązaniem nie jest cisza absolutna ani impreza do białego rana na full, tylko zwykła rozmowa. Ściszenie muzyki po określonej godzinie. Rezygnacja z petard pod oknami. Albo po prostu odrobina zrozumienia, że nie każdy przeżywa sylwestra tak samo. Bo kiedy w sy…

matka-z-malym-dzieckiem-w-sylwestra-e6b6e96.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
type: item
date: 2025-12-27T15:00:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
encoded: Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była ja…

matka-czyta-wiadomosc-w-Librusie-od-nauczycielki-6c2f0ea.jpg
width: 1600
height: 1200

Zadała uczniom wypracowanie o lekturze. „Byłam przerażona, gdy zaczęłam czytać”
type: item
date: 2025-12-27T05:00:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja dziecka
subject: szkoła
description: Nie spodziewałam się, że jedno zwykłe zadanie domowe zmieni mój sposób patrzenia na szkołę. Dziś piszę do państwa z ciężkim sercem i ogromnym niepokojem o to, dokąd zmierzamy.
encoded: Jestem nauczycielką języka polskiego od ponad dwudziestu lat i wydawało mi się, że niewiele jest w stanie mnie zaskoczyć. Poprosiłam moich uczniów o krótkie wypracowanie na temat lektury, którą wspólnie omawialiśmy. Nic trudnego, zwyczajna praca, którą piątoklasiści powinni wykonać bez problemu. Co odkryłam w zeszytach moich piątoklasistów? Kiedy jednak zaczęłam czytać ich zeszyty, poczułam, jak coś ściska mnie w gardle. Styl prac był nienaturalnie gładki, zdania za bardzo „dorosłe”, a słownictwo tak wyszukane, że nawet moi najlepsi uczniowie by po nie nie sięgnęli. W kilku miejscach zauważyłam charakterystyczne powtórzenia i konstrukcje, których nie używa żadne dziecko. Zorientowałam się wtedy, że to teksty napisane przez sztuczną inteligencję. I to niemal wszystkie w klasie. Nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy płakać. Zeszyty leżały przede mną jak dowód na to, że coś bardzo ważnego umyka nam wszystkim – samodzielne myślenie. Dlaczego dzieci przestają pisać same? Zaczęłam rozmawiać z uczniami. Jedno z dzieci powiedziało mi szeptem, że „tak jest szybciej”. Inne, że „wszyscy tak robią”. Kolejne przyznało, że bało się, że napisze gorzej niż koledzy. Najbardziej uderzyło mnie to, że oni nawet nie widzą w tym nic złego. Dla nich czat GPT to po prostu narzędzie, które odrabia za nich lekcje. Nikt im nie wytłumaczył, że pisanie to nie kara, tylko sposób uczenia się myślenia, wyrażania siebie, budowania własnego głosu. Zrozumiałam, że nie mam przed sobą leniwych dzieci. Mam przed sobą dzieci zagubione, żyjące w świecie, który daje szybkie odpowiedzi i nie zostawia miejsca na samodzielność. Mój apel do rodziców i nauczycieli Piszę ten list, bo czuję, że musimy reagować, zanim będzie za późno. Proszę rodziców – zaglądajcie do zeszytów swoich dzieci, pytajcie, jak piszą i czy piszą naprawdę. Proszę nauczycieli – rozmawiajmy o tym otwarcie, nie traktujmy AI jak wroga, ale nie udawajmy, że problemu nie ma. Chciałabym, żebyśmy wszyscy przypomnieli dzieciom, jak ważne jest t…

wypracowanie-81831c1.png
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-12-26T13:00:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki, która pracuje w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Wiadomość dotyczy granic – a właściwie ich całkowitego braku. To historia o oczekiwaniach rodziców, presji na wyniki i o tym, że nawet w wigilię nauczyciel nie zawsze ma prawo do spokoju.
encoded: Jestem nauczycielką historii w klasach 4–8. Lubię swoją pracę, choć bywa wyczerpująca – emocjonalnie bardziej niż fizycznie. Wigilia to dla mnie jeden z nielicznych momentów w roku, kiedy naprawdę odcinam się od szkoły. Odkładam dziennik, wyciszam powiadomienia, skupiam się na bliskich. W tym roku było podobnie. Około godziny 16, gdy kończyliśmy przygotowania do wieczerzy, usłyszałam dźwięk SMS-a. Spojrzałam na telefon z ciekawości – i wtedy poczułam, jak coś we mnie opada. Wiadomość była od matki jednego z moich uczniów. Napisała, czy mogłabym „na chwilę” zajrzeć do dziennika i sprawdzić, czy jej syn ma jeszcze szansę poprawić ocenę ze sprawdzianu. Na ten moment wychodzi mu na semestr 4, a jej bardzo zależy, żeby było 5. Dodała, że syn celuje w czerwony pasek na koniec roku... To nie była prośba – to było żądanie Najbardziej zdumiało mnie nie to, że rodzic interesuje się ocenami dziecka. To akurat normalne. Zaskoczył mnie ton i moment. Wigilia. Wieczór. Prywatny numer telefonu. Oczekiwanie natychmiastowej reakcji. To nie było „przepraszam, że zawracam głowę”. To było założenie, że skoro jestem nauczycielką, to jestem dostępna zawsze – także w święta. Że mój czas prywatny nie ma znaczenia, bo przecież chodzi o ocenę. Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy odpisać. Z jednej strony – empatia. Rozumiem ambicje, presję, porównywanie dzieci. Z drugiej – zmęczenie. I poczucie, że coś tu bardzo się przesunęło. Nie odpisałam tego wieczoru. I do dziś uważam, że to była dobra decyzja. Granice w szkole przestały istnieć Coraz częściej mam wrażenie, że dla części rodziców nauczyciel przestał być człowiekiem. Jesteśmy funkcją – od ocen, od wyników, od realizowania cudzych oczekiwań. Bez prawa do wolnego, do odpoczynku, do bycia offline. SMS w wigilię nie jest wyjątkiem. Dostajemy wiadomości późnymi wieczorami, w weekendy, w dni wolne od pracy. O poprawki, o dodatkowe zadania, o „sprawdzenie, czy da się coś jeszcze zrobić”. Tylko że szkoła ma swoje zasady. Oceny mają swoje …

nauczycielka-czyta-SMS-a-od-matki-e115e54.jpg
width: 1600
height: 1200