Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-29T14:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
items: Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
items: „Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
items: „Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
items: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
items: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
items: Darmowe obiady w szkołach? „To wstyd, jeśli matka nie gotuje w domu”
items: Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
items: Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?”
items: Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
items: „Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
items: „Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
items: Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
items: Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
items: „Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
items: „Mąż zarabia 8 tys. zł, a na wczasy pojedziemy do starych domków z PRL. Tak wygląda polska bieda”
items: „Mój brat zostawił mnie samą z długami rodziców. Po 10 latach odkryłam, za jaką cenę ratował nasz dom”
items: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
items: To kultowe imię pachnie latami 90. Dziś nikt go nie nadaje, a to symbol pokolenia Tamagotchi
items: „Nie chcę od męża kwiatów na Dzień Matki. Wolę, żeby wstawał do dziecka w nocy i przestał być gościem w domu”
items: Gigantyczny mural 3D z klocków LEGO® powstaje w Warszawie. Stworzą go dzieci i rodziny tuż przed Dniem Dziecka
items: Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
items: „Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
items: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
items: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”

„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
type: item
date: 2026-05-29T14:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
encoded: Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą ma…

notes-babci-1c9e4ef.png
width: 1600
height: 1200

Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
type: item
date: 2026-05-29T10:15:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: prywatne przedszkole
subject: przedszkole
description: Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
encoded: Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że do…

brudne-dziecko-po-przedszkolu-ee6722a.png
width: 1600
height: 1200

„Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
type: item
date: 2026-05-29T07:15:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: dziecko na weselu
description: Czy panna młoda ma prawo wyrzucić z wesela najbliższą rodzinę, która złamała zakaz przyprowadzania dzieci? Przeczytaj pełen emocji list kobiety, która nie miała litości dla swojej bratowej i wyprosiła ją z przyjęcia po tym, jak jej pociechy o mało nie doprowadziły do wypadku podczas pierwszego tańca.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was na fali ogromnych emocji i wciąż trzęsą mi się ręce, gdy przypominam sobie sceny z mojego własnego przyjęcia weselnego, które odbyło się w ostatnią sobotę. Zdecydowałam się opisać tę historię, ponieważ moja bratowa zrujnowała najpiękniejszy dzień w moim życiu, bezczelnie ignorując moją wielomiesięczną prośbę, przez co musiałam podjąć drastyczną decyzję i po prostu wyrzucić ją z hucznej zabawy razem z jej rozwrzeszczanymi dziećmi. Od samego początku planowania ślubu razem z mężem mówiliśmy głośno i wyraźnie, że nasze wesele organizujemy wyłącznie dla osób dorosłych, ponieważ zależało nam na eleganckim klimacie, głośnej muzyce do białego rana i zabawie bez potykania się o biegające maluchy. Informacja ta znalazła się na każdym zaproszeniu, rozmawialiśmy o tym z każdym osobiście, a bratowa kiwała głową ze zrozumieniem, zapewniając, że bez problemu znajdzie opiekę do swoich pociech. Niestety, w dniu ślubu, tuż po wejściu na salę weselną, przeżyłam najprawdziwszy szok, widząc moją bratową dumnie kroczącą w stronę stolika z już płaczącym niemowlęciem na rękach i czteroletnim, rozbieganym synkiem, który od pierwszej sekundy zaczął zrzucać dekoracje z krzeseł. Ta kobieta z premedytacją uznała, że nasze zasady jej nie obowiązują, kompletnie niszcząc moje nerwy i zmuszając mnie do stoczenia bitwy, której finału na pewno długo nie zapomni. Bezczelne łamanie zasad i weselny chaos od samego progu To, co działo się przez pierwsze dwie godziny wesela, przechodziło ludzkie pojęcie i skutecznie odbierało mi jakąkolwiek radość z bycia panną młodą. Niemowlak płakał i krzyczał przy każdym głośniejszym dźwięku muzyki, a starszy chłopiec biegał między tańczącymi parami, wylewając napoje na parkiet i ciągnąc kelnerów za serwety. Moja bratowa z absolutnym spokojem piła drinka, udając, że nie widzi krzywych spojrzeń innych gości i absolutnej wściekłości na mojej twarzy. Kiedy podczas naszego oficjalnego, pierwszego tańca, nad którym pracowaliśmy z mężem przez…

wesele-z-dziecmi-d07ed19.png
width: 1600
height: 1200

„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
type: item
date: 2026-05-29T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie…

zabawa-z-dzieckiem-3-113d0a1.png
width: 1600
height: 1200

Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
type: item
date: 2026-05-28T19:08:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: rok szkolny
subject: szkoła podstawowa
description: Nowy harmonogram roku szkolnego przynosi aż 187 dni wolnych od nauki, co dla tysięcy pracujących rodziców oznacza prawdziwą katastrofę logistyczną. Przeczytaj pełen emocji list matki, która podliczyła wszystkie zaplanowane przerwy w edukacji i pyta ministerstwo, jak ma pogodzić etat w pracy z całodobową opieką nad dziećmi bez brania kredytu na prywatne półkolonie.
encoded: Usiadłam wczoraj wieczorem przy biurku z czerwonym pisakiem, zaczęłam skrupulatnie zakreślać w kalendarzu wszystkie zaplanowane wakacje, ferie, przerwy świąteczne oraz przedłużone weekendy i wyszło mi, że nasze dzieci będą miały aż 187 dni laby od nauki. To jest jakaś totalna abstrakcja, która kompletnie ignoruje realia, w jakich muszą żyć i zarabiać na chleb współcześni pracujący rodzice w tym kraju. Jako matka dwójki dzieci w wieku wczesnoszkolnym czuję się potraktowana przez system jak pionek i bez dłuższego zastanawiania pytam urzędników: czy ja mam się zwolnić z pracy, żeby przez ponad pół roku służyć za całodobową animatorkę i darmową nianię? Żaden normalny pracodawca na etacie nie da mi przecież tylu dni wolnego, a koszty prywatnej opieki w okresach bezszkolnych po prostu zwalają z nóg i doprowadzają nasz domowy budżet do całkowitej ruiny. Kalendarz szkolny to kpina z realiów rynku pracy Kiedy patrzę na te liczby, zastanawiam się, czy osoby układające ten harmonogram w ogóle kiedykolwiek pracowały w normalnej firmie, gdzie urlop wypoczynkowy wynosi zaledwie dwadzieścia sześć dni w roku. Nowy rok szkolny funduje nam przecież tradycyjne dwa miesiące wakacji letnich, potem zimową przerwę świąteczną, dwa tygodnie ferii, kolejną długą przerwę na Wielkanoc, czerwcowe i majowe długie weekendy, a do tego dochodzą jeszcze dni dyrektorskie, kiedy szkoła jest zamknięta na cztery spusty z powodu egzaminów starszych roczników. Zwykły, uczciwie pracujący człowiek nie ma najmniejszych szans, by legalnie i bez kombinowania pokryć ten potężny deficyt opieki nad dziećmi za pomocą swojego kodeksowego urlopu. Razem z mężem musimy brać wolne na zmianę, co w praktyce oznacza, że od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego dnia na odpoczynku jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak obcy ludzie. Szkoła w Polsce przestała być instytucją wspierającą rodzinę, a stała się logistycznym koszmarem, przez który każda pracująca matka żyje w permanentnym stresie. Koszty …

wolne-w-szkole-4-0fb67f6.png
width: 1600
height: 1200

„Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
type: item
date: 2026-05-28T14:15:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kłamstwo
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Myślałam, że jesteśmy idealną, szczęśliwą rodziną. Jeden stary rysunek mojego synka, schowany na dnie szafy, pokazał mi, jak bardzo się myliłam. Gdy pod światło zobaczyłam, co mąż kazał mu zamazać, zabrakło mi tchu.
encoded: Przez siedem lat żyłam w sterylnej, idealnej bajce, którą sama sobie utkałam z codziennych radosnych uśmiechów mojego synka i troskliwości męża. Wystarczyło jednak jedno deszczowe popołudnie i stary szkolny album, bym zrozumiała, że pod tą piękną fasadą kryła się tajemnica, która mogła doprowadzić do niewyobrażalnej tragedii, podczas gdy ja żyłam w błogiej nieświadomości. Wciąż nie potrafię powstrzymać płaczu, a moje serce kołacze się w piersi jak oszalałe. Wszystko wydarzyło się wczoraj, gdy mój siedmioletni syn, Kubuś, poszedł do szkoły, a ja postanowiłam w końcu uporządkować kartony na dnie szafy w sypialni. Znalazłam tam jego album z rysunkami z przedszkola. Przeglądałam te koślawe domki, słoneczka i autka, uśmiechając się pod nosem, aż dotarłam do rysunku zrobionego rok temu, na przełomie zimy i wiosny. Przedstawiał naszą trójkę − mnie, mojego męża Tomka i Kubusia. Jednak w rogu kartki, tuż obok postaci taty, znajdowała się wielka, brzydka plama zrobiona grubą warstwą białego korektora biurowego. Wyglądało to tak, jakby dziecko chciało coś tam rozpaczliwie wymazać. Biała plama na rysunku siedmiolatka, czyli ślad, który zaczął parzyć Zaczęłam przyglądać się tej kartce pod światło. Korektor był stary, zaczął się łuszczyć. Z czystej, babskiej ciekawości wzięłam mały pilniczek i zaczęłam delikatnie, milimetr po milimetrze, zdrapywać białą warstwę. Spodziewałam się tam zobaczyć nabazgranego potwora albo nieudaną próbę narysowania psa. Gdy spod bieli wyłonił się czarny kształt, w pokoju zapadła tak przerażająca cisza, że słyszałam bicie własnego serca. Kubuś narysował tam wielki samochód z pękniętą szybą, a obok postać taty, który trzymał się za głowę. Pod spodem, dziecięcym pismem, było napisane: „Sekret taty i Kubusia. Mama ma nie wiedzieć”. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Moje myśli natychmiast cofnęły się o rok, do lutego, kiedy mój mąż wrócił wieczorem z synem z sanek. Pamiętam, że Tomek był wtedy dziwnie blady, a na boku naszego auta zo…

tajemnica-starego-rysunku-ec89ea8.png
width: 1600
height: 1200

Darmowe obiady w szkołach? „To wstyd, jeśli matka nie gotuje w domu”
type: item
date: 2026-05-28T13:15:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: obiad dla dziecka
subject: szkoła
description: Uważam, że pomysł darmowych posiłków w szkole to ogromny błąd, który promuje lenistwo, zdejmuje z rodziców odpowiedzialność za własne potomstwo i sprawia, że zaczynamy zapominać o fundamentalnych wartościach rodzinnych.
encoded: Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu zapach domowego, ciepłego posiłku był symbolem miłości, troski i bezpieczeństwa, a nie jakimś przykrym obowiązkiem, który można bezdusznie zrzucić na szkolną stołówkę. Dzisiaj, jako mama dwójki dzieci, nie wyobrażam sobie dnia, w którym moje maluchy wróciłyby ze szkoły najedzone masową, bezosobową zupą ze wspólnego kotła, podczas gdy w domu na stole nie czekałby na nie świeży obiad ugotowany moimi własnymi rękami. Dla mnie to jest po prostu wielki wstyd, jeśli dorosła, sprawna kobieta nie potrafi lub po prostu nie chce ugotować porządnego posiłku dla własnej rodziny, czekając, aż państwo zrobi to za nią za darmo. Finansowanie obiadów wszystkim uczniom z naszych podatków to tworzenie społeczeństwa roszczeniowego, w którym rodzice stają się jedynie pionkami, a nie prawdziwymi opiekunami dbającymi o domowe ognisko. Domowy obiad to fundament i najpiękniejsza tradycja każdej rodziny Nie rozumiem, dlaczego współczesny świat próbuje nam wmówić, że codzienne gotowanie dla dzieci to udręka i strata czasu, którą należy jak najszybciej wyeliminować za pomocą państwowych dotacji. Wspólne jedzenie posiłku po powrocie ze szkoły to najważniejszy moment naszego dnia, czas, kiedy siadamy razem przy stole, rozmawiamy o ocenach, o problemach w klasie i po prostu jesteśmy blisko siebie. Posiłek przygotowany przez mamę ma zupełnie inny smak, bo stoi za nim uwaga, znajomość smaków własnego dziecka i chęć podarowania mu tego, co najlepsze i najzdrowsze. Szkolna stołówka, choćby nie wiem jak nowoczesna, nigdy nie zastąpi dziecku ciepła rodzinnego domu i poczucia, że ktoś na nie czekał z ciepłą zupą. Darmowe obiady dla każdego, bez względu na to, czy rodzice zarabiają mało, czy pękają od nadmiaru gotówki, to odbieranie nam tej pięknej tradycji i sprowadzanie matki do roli kogoś, kto tylko rano wypycha dziecko za drzwi. Jeśli od małego będziemy uczyć dzieci, że jedzenie dostaje się w szkole z automatu, to wyrosną one w przekonaniu, że dom to tylko sypial…

obiad-w-domu-f721f20.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
type: item
date: 2026-05-28T08:35:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: wakacje z dziećmi
description: Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
encoded: Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastruktu…

dyzury-nauczycieli-w-wakacje-2c36ce3.png
width: 1600
height: 1200

Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?”
type: item
date: 2026-05-28T07:15:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: komunia święta
subject: pierwsza komunia
subject: prezent na komunię
description: Z komunii przynieśliśmy całe naręcze tak zwanych podziękowań dla gości. Gdy tylko przekroczyłam próg własnego domu, wszystkie te plastikowe pamiątki bez mrugnięcia okiem wyrzuciłam do kosza na śmieci, bo naprawdę nie rozumiem, jak dorośli ludzie mogą myśleć, że zagracę sobie mieszkanie gadżetami z wizerunkiem cudzego dziecka.
encoded: Na przyjęciu mojego siostrzeńca każdy z gości został uszczęśliwiony pakietem pamiątkowym, który u mnie wywołał jedynie gęsią skórkę i poczucie głębokiego zażenowania. Spakowałam te wszystkie figurki i magnesy do torby, a w domu od razu otworzyłam klapę od śmietnika, bo moje mieszkanie to nie jest izba pamięci ani galeria zdjęć dalekich krewnych. Festiwal komunijnej tandety i personalizowanych zbieraczy kurzu Głównym punktem tego nieszczęsnego pakietu pamiątkowego był metalowy otwieracz do butelek z wielkim, kolorowym zdjęciem dziecka w komunijnej albie, trzymającego złożone rączki. Do tego dołożono gipsową figurkę aniołka, która miała jednak twarz... mojego siostrzeńca, wykonaną na specjalne zamówienie w jakiejś internetowej drukarni. Całość zamykało wielkie, oprawione w błyszczącą ramkę oficjalne zdjęcie z kościoła, które pani fotograf zrobiła tuż przed ołtarzem. Patrzyłam na te przedmioty na swoim stole i zastanawiałam się, co autor miał na myśli, tworząc coś tak potwornie niepraktycznego i nachalnego. Czy ja mam teraz otwierać colę w kuchni, gapiąc się na uduchowioną twarz dziesięciolatka, który przecież nie jest moim własnym synem? Czy mam postawić na komodzie w salonie gipsowy odlew jego głowy obok moich rodzinnych pamiątek i zbierać z niego kurz przez najbliższe dwadzieścia lat? To jest absolutne pomylenie pojęć − rodzicom wydaje się, że ich dziecko jest pępkiem świata dla całej rodziny, a prawda jest taka, że dla ciotek, wujków czy kuzynów to po prostu kolejny krewny, z którym widują się raz w roku. Szacunek do własnej przestrzeni kontra presja rodzinnych pamiątek Wiele osób z mojej rodziny uważa zapewne, że wyrzucenie takich rzeczy to szczyt bezczelności i brak serca, ale dla mnie to jest po prostu dbanie o higienę własnego otoczenia. Moje mieszkanie jest małe, minimalistyczne, urządzone z wielkim trudem i za ciężko zarobione pieniądze, więc nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabym je szpecić chińskim plastikiem z cudzą podobizną. Rodzice organizujący …

podziekowania-dla-gosci-cbb7efd.png
width: 1600
height: 1200

Matka załamana rekrutacją do szkoły. „Nasza rejonówka to moloch, nie puszczę tam dziecka”
type: item
date: 2026-05-27T14:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła podstawowa
description: Nasza szkoła rejonowa, do której przypisano nas automatycznie z racji adresu, to gigantyczny, przepełniony moloch na nowym osiedlu, gdzie dzieci uczą się dosłownie na zmiany, a na korytarzach panuje wieczny szum i chaos. Walczyłam do samego końca, składałam dokumenty do małej, kameralnej placówki w sąsiedniej dzielnicy, wierząc, że uda nam się uciec przed tym systemowym koszmarem.
encoded: Moje dziecko jest ciche, potrzebuje spokoju i indywidualnego podejścia, a ta rejonowa fabryka zepsuje jego wrażliwość i zostawi po sobie tylko lęk przed światem. Nie puszczę tam mojego dziecka, nawet jeśli będę musiała rzucić pracę i uczyć go sama w kuchni, bo moim obowiązkiem jako matki jest chronić go przed przepełnionymi klasami i hałasem, który przekracza wszelkie normy. Rekrutacja do szkoły podstawowej. Matka: „To moja porażka” Przez ostatnie miesiące żyłam nadzieją, że uda nam się zdobyć upragnione miejsce w małej szkole poza naszym obwodem, gdzie w klasach jest po piętnaście osób, a nauczyciele znają wszystkich uczniów z imienia. Niestety, rekrutacja dla dzieci spoza rejonu okazała się czystą fikcją i bezduszną licytacją na punkty za rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu, jak zatrudnienie w konkretnej gminie czy podatki. Dziś rano zobaczyłam w systemie czerwony komunikat o niezakwalifikowaniu i poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Zostałam postawiona pod ścianą i czuję, że państwo polskie traktuje pracujących rodziców jak pionki, ignorując realne potrzeby i dobrostan psychiczny najmłodszych uczniów. Co z tego, że ciężko pracuję i płacę wysokie podatki, skoro w zamian system bezwzględnie zmusza mnie do posłania syna do szkoły, której panicznie się boję? Ta odmowa to dla mnie osobista porażka, bo jako matka powinnam zapewnić dziecku najlepsze warunki, a zostałam pokonana przez sztywne urzędowe tabele i brak wolnych miejsc na listach rezerwowych. Szkolny moloch z rejonu to kołchoz na trzy zmiany Szkoła obwodowa, do której teraz musimy pójść, przeraża mnie swoją skalą, bo na naszym ogromnym osiedlu ma powstać aż sześć pierwszych klas, co oznacza prawie dwustu siedmiolatków w jednym roczniku. Jak w takich warunkach jeden nauczyciel ma zauważyć, że mój syn zamknął się w sobie, że czegoś nie rozumie albo że ktoś robi mu krzywdę na szkolnym korytarzu? To jest fabryka, w której liczy się tylko przetrwanie od dzwonka do dzwonka, a świetlica pęka w szwach tak bardz…

szkola-rejonowa-2-c3547d8.png
width: 1600
height: 1200

„Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
type: item
date: 2026-05-27T13:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: dziecko na weselu
description: Spakowaliśmy eleganckie stroje, kupiliśmy piękny prezent i ruszyliśmy świętować miłość w luksusowym hotelu, a na miejscu okazało się, że mój pięcioletni syn został potraktowany jak powietrze i nie dostał nawet własnego widelca.
encoded: Nigdy bym nie pomyślała, że w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o kulturze i gościnności, para młoda może posunąć się do tak drastycznych oszczędności kosztem najmłodszych uczestników imprezy. Mój mały Antoś był oficjalnie zaproszony, jego imię widniało na ozdobnej winietce przy stole, ale gdy kelnerzy zaczęli roznosić gorący rosół, przed moim dzieckiem postawiono jedynie pustą serwetkę. Kiedy zdezorientowana zapytałam obsługę, czy to jakaś pomyłka, panna młoda podeszła do nas i z rozbrajającym uśmiechem rzuciła, że przecież pięciolatek i tak nie zje całej porcji, więc na pewno chętnie będzie wyjadać smakołyki z talerzy rodziców. Zamurowało mnie. Patrzyłam na mojego głodnego synka, który ze smutkiem przyglądał się parującym półmiskom, zastanawiając się, dlaczego on nie dostał swojego jedzenia. Upokorzenie przy weselnym stole i oszczędzanie na dzieciach To był dopiero początek naszego koszmaru, bo całe popołudnie i wieczór upłynęły nam na dzieleniu każdego kęsa mięsa i ziemniaków na trzy części, żeby Antoś nie siedział głodny. Czy to jest normalne, że na wystawnym przyjęciu, gdzie stoły uginają się od drogich trunków i wymyślnych dekoracji, żałuje się dziecku małego kotleta z piersi kurczaka i odrobiny purée? Para młoda uznała, że skoro przedszkolak je mało, to nie ma sensu zamawiać dla niego tak zwanego menu dziecięcego, które w większości restauracji kosztuje przecież połowę normalnej stawki. Poczułam się wtedy strasznie upokorzona jako matka, bo musiałam oddawać synowi swoją porcję obiadu, a sama dojadać zimne resztki, żeby moje dziecko nie biegało głodne po sali. Goście siedzący obok nas patrzyli z wyraźnym niesmakiem na tę sytuację, szeptali między sobą, a ja miałam ochotę po prostu zapakować rzeczy i wrócić do domu. Oszczędzanie na jedzeniu dla zaproszonych gości, a zwłaszcza dla małych dzieci, to szczyt niegościnności i brak elementarnych zasad dobrego wychowania, o których młodzi najwyraźniej zapomnieli w pogoni za drogą suknią i luksusowym samochodem d…

dziecko-na-weselu-2-1063179.png
width: 1600
height: 1200

„Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
type: item
date: 2026-05-27T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzieciństwo
subject: wychowanie
description: Jeszcze pamiętam ten dźwięk dzwonka do drzwi późnym popołudniem. Bez telefonu, bez wiadomości, bez pytania „pasuje ci?”. Ktoś po prostu wpadał. Sąsiadka na herbatę, koleżanka po szkole, kuzynka mamy „na chwilę”, która zostawała do wieczora. Dziś taki zwyczaj niemal zniknął. A ja coraz częściej myślę, że razem z nim zniknęło coś bardzo ważnego.
encoded: Dorastałam w czasach, kiedy nikt nie planował spotkań z tygodniowym wyprzedzeniem. Po szkole rzucało się tornister w kąt i biegło pod blok zapytać: „Wyjdziesz?”. Jeśli koleżanki nie było na podwórku, szło się do niej. Bez uprzedzania rodziców, bez wysyłania lokalizacji i bez sprawdzania kalendarza. W dzieciństwie drzwi prawie się nie zamykały Do dziś pamiętam wspólne odrabianie lekcji przy kuchennym stole, kanapki robione naprędce przez mamę i herbatę nalewaną do szklanek w metalowych koszyczkach. Nikt się nie zastanawiał, czy wypada przyjść bez zapowiedzi. To było naturalne. Ludzie byli bliżej siebie. Moi rodzice też żyli inaczej. Sąsiedzi wpadali wieczorem „na kawę”, ktoś przynosił ciasto, ktoś inny siadał tylko na chwilę pogadać. Nie trzeba było mieć idealnie posprzątanego mieszkania ani przygotowanych przekąsek. Liczyła się obecność. Dzisiaj mam 45 lat i coraz częściej łapię się na tym, że tęsknię właśnie za tym zwykłym, codziennym byciem razem. Nawet dzieciństwo mojego syna wyglądało inaczej Mam prawie dorosłego syna, który za rok pisze maturę. I choć wychowywał się już w erze internetu, jego dzieciństwo było jeszcze trochę podobne do mojego. Spotykał się z kolegami na boisku, wracał do domu po ciemku, a po lekcjach często ktoś po prostu wpadał do nas pograć albo odrobić matematykę. Teraz wychowuję kilkuletnią córkę i widzę, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Dzieciaki mają wypełnione grafiki, zajęcia dodatkowe i kontakt głównie przez ekran. Nawet w przedszkolu rodzice częściej piszą do siebie wiadomości, niż po prostu chwilę rozmawiają pod salą. Czasem mam wrażenie, że dzieci coraz mniej potrafią być razem tak zwyczajnie. Bez atrakcji, bez planu, bez telefonu w ręku. Nawet odwiedziny trzeba dziś „ustalić”. Najpierw wiadomość, potem potwierdzenie, a często jeszcze przeprosiny, że ktoś „zawraca głowę”. A przecież kiedyś relacje budowało się właśnie z takich drobiazgów. Z siedzenia razem przy stole, z nudzenia się razem, z rozmów o niczym. Tęsknię za światem, w…

dziewczynki-podczas-wspolnej-zabawy-w-PRL-45ff0d3.jpg
width: 1600
height: 1200

Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
type: item
date: 2026-05-26T14:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
subject: oryginalne imiona
description: Wczoraj wieczorem moja ukochana dwunastoletnia córka wykrzyczała mi w twarz słowa, które bolą bardziej niż jakakolwiek obelga. Zrobiłam coś, co uważałam za najpiękniejszy dowód miłości i szacunku do tradycji, a dziś słyszę od własnego dziecka, że zniszczyłam jej życie i skazałam na wieczne wyśmiewanie na szkolnych korytarzach.
encoded: Kiedy dwanaście lat temu byłam w ciąży, odeszła moja ukochana babcia, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie, najmądrzejszą i najwspanialszą kobietą, jaka kiedykolwiek żyła. Nie miałam wtedy wątpliwości, że jeśli urodzę córeczkę, to dam jej na imię właśnie po niej, żeby pamięć o tej cudownej osobie nigdy nie zginęła. Nazwałam moją małą kruszynkę imieniem Kunegunda, uroczo mówiąc do niej Kingusia, i przez lata wszystko było w porządku, dopóki moje dziecko nie poszło do starszych klas szkoły podstawowej. Wczoraj moja córka wróciła do domu z zapłakaną buzią, rzuciła plecak w kąt i oświadczyła, że wszyscy w klasie się z niej śmieją, a ona po prostu wstydzi się nosić to imię. Piękna rodzinna tradycja zderzyła się z bezwzględną rzeczywistością W domu Kingusia zawsze była naszym skarbem, a jej pełne imię, Kunegunda, brzmiało dla nas dumnie, uroczyście i szlachetnie, przypominając nam o korzeniach i historii naszej rodziny. Niestety, współczesna szkoła i rówieśnicy nie mają w sobie ani krztyny wrażliwości na takie wartości, a dla dzieciaków z klasy mojej córki to imię stało się idealnym powodem do okrutnych żartów. Córka opowiedziała mi, że podczas sprawdzania obecności przez nowego nauczyciela, kiedy ten wyczytał ją pełnym imieniem, w sali wybuchła salwa śmiechu. Koledzy z ławki zaczęli przezywać ją Kingą-Kundzią, wołać za nią na przerwach niefajne słowa i tworzyć złośliwe rymowanki, które ranią jej delikatną psychikę. Siedziałam na jej łóżku, tuliłam ją do siebie i czułam, jak pęka mi serce, bo zrozumiałam, że moja osobista, emocjonalna decyzja z przeszłości stała się dla niej ogromnym ciężarem na co dzień. Chciałam dobrze, chciałam podarować jej imię z duszą i historią, a zgotowałam jej koszmar, przez który ona teraz nie chce chodzić do szkoły i zamyka się w swoim pokoju. To potworne uczucie dla matki, gdy widzi, że jej własny wybór, podyktowany najczystszymi intencjami i miłością do zmarłej babci, stał się dla dziecka źródłem wstydu i rówieśniczego wykluczen…

imie-po-babci-8c464f5.png
width: 1600
height: 1200

Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
type: item
date: 2026-05-26T11:33:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
encoded: Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Plac…

calodobowe-przedszkole-3797b39.png
width: 1600
height: 1200

„Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
type: item
date: 2026-05-26T06:12:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dieta dziecka
subject: podwieczorek
subject: teściowa
description: „Spróbuj chociaż kawałeczek” – powiedziała teściowa, podsuwając Frankowi talerzyk. Prychnęłam tylko pod nosem, bo znam swoje dziecko najlepiej. Mój 6-latek nie tknie niczego, co ma dziwną konsystencję, nieznany zapach albo wygląda inaczej niż jego ukochane parówki i chrupki. A jednak chwilę później siedział przy stole i wcinał deser z takim apetytem, że aż poprosił o dokładkę. Byłam w totalnym szoku.
encoded: Franek od zawsze był trudnym dzieckiem, jeśli chodzi o jedzenie. Gdy inne dzieci zajadały pulpety, naleśniki czy domowe ciasta, on żył praktycznie na kilku bezpiecznych produktach. Parówki, płatki z mlekiem, waniliowe jogurciki, czasem suche bułki albo chrupki kukurydziane. I tyle. Próby rozszerzania menu kończyły się dramatem. Niektóre rzeczy odrzucał już po zapachu. Inne brał do ust i od razu wypluwał. Najgorzej było z konsystencjami. Budyń? „Za glutowaty”. Kisiel? „Obrzydliwy”. Nawet domowe desery, które dzieci zwykle uwielbiają, kompletnie mu nie podchodziły. Przyznam, że momentami byłam już zmęczona. Każdy rodzinny obiad oznaczał komentarze typu: „On naprawdę nic nie je?” albo „Za moich czasów dzieci jadły to, co było”. Tylko że to wcale nie jest takie proste. Dlatego kiedy po niedzielnym obiedzie teściowa wyciągnęła z lodówki jakiś ciężki, ciemny deser i oznajmiła z dumą, że zrobiła blok czekoladowy, nawet nie liczyłam na cud. Kultowy deser z PRL, który pamięta całe pokolenie Blok czekoladowy to dla wielu osób smak dzieciństwa. W czasach PRL był prawdziwym rarytasem i pojawiał się na stołach podczas rodzinnych spotkań czy świąt. Robiło się go z prostych składników: mleka w proszku, kakao, margaryny i pokruszonych herbatników. Czasem dodawano bakalie albo orzechy, jeśli akurat były dostępne. Teściowa opowiadała, że kiedy była dzieckiem, taki deser był czymś wyjątkowym. Nie było wtedy półek pełnych słodyczy, batonów i gotowych deserów, więc blok czekoladowy robiło się w domu i kroiło na małe kawałki „na specjalne okazje”. Patrzyłam na tę zwartą, błyszczącą masę i byłam pewna, że Franek nawet nie spróbuje. To przecież coś pomiędzy ciastem a czekoladą, do tego dość ciężkie i bardzo słodkie. Kompletnie nie w jego stylu. A potem wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. „Babciu, mogę jeszcze?” Franek najpierw długo oglądał swój kawałek. Potem ostrożnie odgryzł malutki kęs. Spojrzałam na męża i już chciałam powiedzieć: „No i zaraz będzie awantura”, ki…

babcia-przygotowuje-z-wnukiem-deser-z-PRL-1904b79.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mąż zarabia 8 tys. zł, a na wczasy pojedziemy do starych domków z PRL. Tak wygląda polska bieda”
type: item
date: 2026-05-25T14:15:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: wakacje z dziećmi
description: Właśnie zamknęłam laptopa po kilku godzinach szukania ofert wakacyjnych i chce mi się po prostu wyć. Mój mąż zarabia 8 tysięcy złotych na rękę, ja też pracuję, a mimo to na tegoroczne wczasy pojedziemy do starych domków z czasów PRL jak biedacy, bo na wymarzoną Grecję nas po prostu nie stać.
encoded: Przez cały rok żyliśmy nadzieją, że w te wakacje w końcu uda nam się zabrać dzieci na prawdziwe all inclusive, pokazać im błękitne morze i zjeść kolację pod palmami bez liczenia każdego grosza. Mąż ciężko pracuje, bierze nadgodziny, cieszył się z każdej premii, a ja starałam się oszczędzać, na czym się da, żeby odłożyć na ten jeden tydzień luksusu. Jednak kiedy przyszło do płacenia, okazało się, że nasze oszczędności i ta niby dobra pensja to w dzisiejszych czasach jedynie marny żart, który nie starczy nawet na zaliczkę w przyzwoitym biurze podróży. Czuję ogromny wstyd i upokorzenie, że będąc ludźmi pracującymi, musimy wybierać między sypiącą się dyktą nad jeziorem a brakiem jakiegokolwiek wyjazdu. Marzenia o Grecji brutalnie zweryfikowane przez biura podróży Kiedy weszłam na stronę biura podróży i wpisałam naszą czteroosobową rodzinę, system wypluł kwoty, które sprawiły, że krew odpłynęła mi z twarzy. Tydzień na Krecie w hotelu średniej klasy to wydatek rzędu 16-18 tysięcy złotych, a przecież trzeba doliczyć jeszcze wydatki na miejscu. Skąd my mamy wziąć takie pieniądze, skoro 8 tysięcy pensji męża ledwo starcza na ratę kredytu, rachunki, benzynę i coraz droższe jedzenie dla dzieci? Nawet gdybyśmy przez pół roku nie kupili sobie ani jednej koszulki, to i tak by nie wystarczyło. Dla kogo są te wycieczki, skoro polska klasa średnia, do której niby należymy, nie może sobie na nie pozwolić bez brania pożyczki? Patrzyłam na te zdjęcia błękitnej wody i czułam, jak serce mi pęka, bo wiem, że moje dzieci znów będą oglądać takie widoki tylko na ekranie tabletu. System finansowy nas po prostu pożarł i wypluł, zostawiając z poczuciem, że mimo starań, wciąż jesteśmy na dnie. Grecja stała się dla nas symbolem statusu, do którego nigdy nie dociągniemy, a pensja, która kiedyś wydawała się solidna, dziś ledwo starcza na przeżycie od pierwszego do pierwszego w mieście. Powrót do przeszłości, czyli wakacje w ośrodku z dykty Zamiast all inclusive, zaczęłam szukać czegokolwiek, co nie…

domki-prl-eeac3c6.png
width: 1600
height: 1200

„Mój brat zostawił mnie samą z długami rodziców. Po 10 latach odkryłam, za jaką cenę ratował nasz dom”
type: item
date: 2026-05-25T13:15:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzeństwo
description: Przez lata myślałam, że mój brat, Kamil, jest największym egoistą, jakiego nosiła ta ziemia. Kiedy nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, ja miałam dwadzieścia dwa lata, on zaledwie osiemnaście. Byliśmy wtedy u progu dorosłości, a świat rozpadł się nam na kawałki. Ja, jako ta „rozsądniejsza”, zajęłam się formalnościami, pogrzebem i opieką nad naszym starym domem. Kamil? On po prostu zniknął.
encoded: Dwa tygodnie po pogrzebie spakował plecak i wyjechał do Anglii. Nie zapytał, czy potrzebuję pomocy, nie sprawdził, czy mam za co opłacić rachunki. Przesyłał tylko krótkie SMS-y: „U mnie ok, pracuję”. Czułam do niego czystą, palącą nienawiść. Podczas gdy ja pracowałam na dwa etaty, żeby utrzymać dom, w którym dorastaliśmy, on wrzucał zdjęcia z londyńskich pubów. Uważałam go za tchórza, który uciekł od żałoby i odpowiedzialności, zostawiając mnie samą na placu boju. Nasze relacje ograniczyły się do chłodnych życzeń na święta. Przez dziesięć lat nie zaprosiłam go do domu. Gdy w końcu, po dekadzie, Kamil napisał, że wraca do Polski na stałe i chciałby się spotkać, odpisałam krótko: „Przyjedź po swoje rzeczy, które wciąż zagracają strych. Potem każde z nas pójdzie w swoją stronę”. Przyjechał w deszczowe, listopadowe popołudnie Wyglądał inaczej − doroślej, z siatką zmarszczek wokół oczu, których wcześniej nie było. Nie rozmawialiśmy zbyt wiele. Podałam mu kawę, a on poszedł na strych. Siedział tam ponad trzy godziny. Kiedy w końcu zszedł na dół, nie niósł swoich starych płyt ani ubrań. Trzymał w ręku małe metalowe pudełeczko. − Marta, musisz coś zobaczyć − powiedział cicho. Kamil włożył klucz do zamka i otworzył pudełko. W środku leżał plik potwierdzeń przelewów zagranicznych. Wszystkie były adresowane na konto techniczne naszego banku, z którego automatycznie spłacany był kredyt hipoteczny rodziców. Ten sam kredyt, o którym myślałam, że cudownie wygasł zaraz po wypadku dzięki jakiejś polisie, o której tata wspominał przed śmiercią. Zaczęłam przeglądać daty. Pierwszy przelew przyszedł miesiąc po wyjeździe Kamila. Kwoty były ogromne − często przekraczały standardową pensję. Ostatni przelew wpłynął dwa miesiące temu. − Myślałam, że bank umorzył ten dług... − wykrztusiłam, czując, jak nogi uginają się pode mną. − Nic nie umorzyli, Marta. Tata wziął ten kredyt pod zastaw domu, żeby opłacić moje studia i twój start. Kiedy zginęli, wiedziałem, że jeśli zostanę, bank zabierze na…

brat-uciekl-za-granice-5cf31e1.png
width: 1600
height: 1200

„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
type: item
date: 2026-05-25T11:33:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: nadopiekuńcza mama
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
encoded: Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z…

sytuacja-z-komunii-7464eb1.png
width: 1600
height: 1200

To kultowe imię pachnie latami 90. Dziś nikt go nie nadaje, a to symbol pokolenia Tamagotchi
type: item
date: 2026-05-25T10:15:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
description: Jeszcze dwie, trzy dekady temu trudno było znaleźć klasę, w której nie siedziały przynajmniej dwie Kasie. Imię Katarzyna było jednym z największych hitów lat 90. Dziś rodzice wybierają je dla córek naprawdę rzadko, stawiając raczej na krótkie i modne imiona, takie jak Zofia, Laura czy Maja. A szkoda!
encoded: Katarzyna to imię z piękną historią, wyjątkowym znaczeniem i ogromną liczbą sympatycznych zdrobnień. Może czas, by rodzice znów zaczęli je nadawać? Katarzyna – znaczenie imienia Imię Katarzyna kojarzy się z klasą, spokojem i inteligencją. Od lat przypisuje się mu znaczenie związane z czystością, uczciwością i wewnętrzną siłą. Kobiety noszące to imię często opisywane są jako ambitne, konkretne i bardzo rodzinne. To osoby, które potrafią zadbać o innych, ale jednocześnie mają silny charakter i jasno określone zasady. Nie bez powodu przez lata rodzice tak chętnie wybierali właśnie to imię – było ponadczasowe i dawało poczucie stabilności. Pochodzenie i etymologia imienia Katarzyna Katarzyna ma korzenie greckie. Wywodzi się od słowa „katharos”, które oznacza „czysty” lub „nieskazitelny”. Do Polski imię trafiło za sprawą tradycji chrześcijańskiej i szybko zdobyło ogromną popularność. Przez wieki funkcjonowało głównie wśród arystokracji i wyższych warstw społecznych, ale z czasem stało się jednym z najbardziej uniwersalnych żeńskich imion w kraju. Co ciekawe, jego odpowiedniki można znaleźć niemal w całej Europie – Catherine, Katherine, Catalina czy Katharina. Dlaczego Katarzyna była hitem lat 90.? W latach 90. Katarzyna była wszędzie. Rodzice wybierali to imię, bo wydawało się eleganckie i dobrze zakorzenione w tradycji. Ogromną rolę odgrywały też popularne zdrobnienia – Kasia, Kaśka, Kasieńka czy Katarzynka. To właśnie wtedy w szkołach roiło się od Kaś. Imię było modne, ale jednocześnie nie budziło kontrowersji. Pasowało zarówno do małego dziecka, jak i przyszłej pani doktor, nauczycielki czy prawniczki. Wielu rodziców uważało je za „pewny wybór”. Dziś jednak sytuacja wygląda zupełnie inaczej. W 2025 roku rodzice prawie nie wybierają tego imienia Współczesne trendy mocno zmieniły sposób wybierania imion dla dzieci. Rodzice coraz częściej szukają imion krótkich, nowoczesnych albo takich, które wyróżnią dziecko w grupie. Katarzyna przegrywa z modą na imiona delikatne, zag…

dziewczynka-o-imieniu-Katarzyna-w-latach-90-f105477.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie chcę od męża kwiatów na Dzień Matki. Wolę, żeby wstawał do dziecka w nocy i przestał być gościem w domu”
type: item
date: 2026-05-25T08:41:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: macierzyństwo
subject: rodzicielstwo
description: Piszę do Was te słowa, siedząc w kuchni przy zimnej kawie, podczas gdy za ścianą mąż pewnie przegląda w internecie oferty kwiaciarni z dostawą na Dzień Matki. Chcę mu głośno powiedzieć: zachowaj te pieniądze w portfelu, bo jeden bukiet róż nie naprawi tego, że w naszym własnym domu czuję się jak samotna matka z mężem na doczepkę.
encoded: Mój Dzień Matki trwa od 365 dni w roku, 24 godziny na dobę, bez przerwy na chorobę czy chwilę oddechu, a zbliżające się święto tylko uwypukla to, jak bardzo jestem w tym wszystkim zostawiona sama sobie. Kocham moje dziecko nad życie, ale nienawidzę roli, w którą wtłoczył mnie nasz związek − roli kogoś, kto odpowiada za każdą brudną pieluchę, każdą nieprzespaną noc i każdy termin szczepienia, podczas gdy ojciec dziecka pełni funkcję gościa specjalnego. Nie chcę kolejnego dowodu wdzięczności w wazonie, który zwiędnie po trzech dniach; chcę partnera, który zrozumie, że ojcostwo nie kończy się na zarabianiu pieniędzy i radosnej zabawie przez kwadrans po pracy. Nocne wstawanie to nie jest pomoc, to obowiązek obojga rodziców Najbardziej boli mnie to mityczne pomaganie, o którym tak chętnie mówią mężczyźni. Mój mąż często pyta: „Czy mam ci w czymś pomóc?”, jakby to dziecko było tylko moim projektem, a dom moją wyłączną firmą, w której on łaskawie może wziąć nadgodziny. Najgorzej jest w nocy − kiedy nasze dziecko płacze, on ma niesamowitą zdolność zapadania w sen kamienny, z którego nie budzi go nawet najgłośniejszy szloch. To ja wstaję, ja kołyszę, ja karmię, ja zmieniam piżamkę, a rano słyszę rześkie: „O, mały chyba dzisiaj dobrze spał, co nie?”. W takie dni mam ochotę krzyczeć, że nie, nie spał dobrze, i ja też nie spałam, a fakt, że on jest wypoczęty, wynika tylko z mojego poświęcenia. Nie chcę kwiatów na Dzień Matki, jeśli noc po ich otrzymaniu znów spędzę samotnie na dywanie w pokoju dziecięcym, próbując uspokoić ząbkującego malucha. Chcę, żeby poczuł ten sam ciężar pod oczami co ja, żeby w końcu przejął inicjatywę i powiedział: „Kochanie, dzisiaj ja przejmuję nocną wartę, ty po prostu śpij”. To byłby najpiękniejszy prezent, o jakim mogę marzyć − uznanie, że moje zdrowie i sen są tak samo ważne jak jego praca. Bycie gościem w domu niszczy naszą relację bardziej niż kłótnie Mój mąż wraca z biura i uważa, że jego dniówka się skończyła − zjada obiad, kładzie się na kanap…

kwiaty-na-dzien-matki-2215c13.png
width: 1600
height: 1200

Gigantyczny mural 3D z klocków LEGO® powstaje w Warszawie. Stworzą go dzieci i rodziny tuż przed Dniem Dziecka
type: item
date: 2026-05-25T08:34:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Lego
description: Warszawa, 20 maja 2026 – Grupa LEGO od lat przekonuje, że zabawa odgrywa podstawową rolę w rozwoju dziecka i powinna być dostępna dla wszystkich, wszędzie. Jak pokazuje raport LEGO® Play Well 2026, w świecie pełnym cyfrowych rozpraszaczy i nadmiaru bodźców dzieci potrzebują przede wszystkim swobody zabawy, tworzenia na własnych zasadach i rozwijania wyobraźni. Z tej potrzeby zrodziła się wyjątkowa inicjatywa marki, która zaprasza do wspólnego budowania gigantycznego muralu z klocków LEGO u stóp Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Konstrukcji, do której każdy będzie mógł dołożyć swój element.
encoded: Dzień Dziecka to doskonała okazja, by nie tylko świętować z najmłodszymi, ale także przyjrzeć się bliżej temu, co naprawdę jest dla nich ważne. Dlatego, LEGO Polska celebruje ten dzień w sposób, który najlepiej oddaje ducha marki – przez wspólną zabawę i tworzenie na wielką skalę. Przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie stanie gigantyczna konstrukcja z klocków LEGO, która posłuży jako tło dla wielkiego muralu, a jego centralnym elementem będzie trójwymiarowy smok zbudowany z klocków. Mural o długości ponad 8 metrów i wysokości 2,5 metra stanie się ogromną przestrzenią dla dziecięcej wyobraźni – miejscem, w którym liczy się każdy klocek, każdy kolor i każdy pomysł. Najmłodsi uczestnicy będą mogli tu tworzyć swobodnie, współtworząc dzieło, które nie tylko zaprezentuje ich kreatywność, ale też w naturalny sposób przyciągnie uwagę przechodniów i skłoni do refleksji nad znaczeniem zabawy oraz jej rolą w rozwoju młodszych pokoleń. W dniach 29–31 maja marka zaprasza wszystkie rodziny z dziećmi do odwiedzenia strefy LEGO zlokalizowanej na Placu Centralnym w Warszawie i bezpłatnego wzięcia udziału w zorganizowanym z okazji Dnia Dziecka wydarzeniu. Przestrzeń będzie dostępna dla odwiedzających w godzinach 10:00–20:00. Z kolei ekspozycja gotowego muralu potrwa aż do 7 czerwca. Najlepszy pomysł na spędzenie czasu razem Strefa LEGO na Placu Centralnym zostanie zaprojektowana z myślą o rodzicach i ich dzieciach, którzy szukają niebanalnego sposobu na spędzenie czasu razem – takiego, który łączy nowe doświadczenia i wspólne przeżycia. Oprócz budowania muralu na uczestników będą czekały dodatkowe atrakcje: strefa “Zbuduj i zabierz do domu”, w której dzieci stworzą własne mini-modele, które będą mogli zabrać ze sobą na pamiątkę. strefa LEGO® DUPLO® dla dzieci poniżej 4. roku życia, przestrzeń LEGO Adults Welcome z kolekcją zestawów dla dorosłych. Wspólna zabawa ma znaczenie Jak wynika z badania LEGO Play Well 2026, zabawa to dla dzieci znacznie więcej niż forma spędzania czasu — t…

legoevent-eb41834.jpg
width: 5442
height: 3061

Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
type: item
date: 2026-05-25T07:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: przedszkole
description: Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
encoded: Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę t…

serduszko-na-dloni-24b37d1.png
width: 1600
height: 1200

„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
type: item
date: 2026-05-25T06:12:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
description: Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
encoded: Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowa…

mloda-mama-pociesza-placzace-dziecko-878d807.jpg
width: 1600
height: 1200

„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
type: item
date: 2026-05-24T14:15:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony…

SMS-od-nauczycielki-oburzyl-matke-bbeff22.jpg
width: 1600
height: 1200

Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
type: item
date: 2026-05-24T13:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: To, co usłyszałam zza uchylonych drzwi dziecięcego pokoju, sprawiło, że krew w moich żyłach dosłownie lodowaciała z każdym kolejnym słowem mojego wnuka. Nie mogłam uwierzyć, że mały chłopiec potrafi z taką pogardą i jadem traktować własną matkę, która oddaje mu przecież całe swoje serce.
encoded: Szanowna Redakcjo. Jestem babcią ośmioletniego Gabrysia i mamą dojrzałej już kobiety, która zawsze była dla mnie powodem do dumy. Jednak to, co zobaczyłam i usłyszałam podczas ostatniego weekendu u nich w domu, zmieniło moje postrzeganie tego, jak dzisiaj wychowuje się dzieci. Moja córka poprosiła Gabrysia, żeby odłożył tablet i przyszedł na kolację. Zrobiła to spokojnie, niemal błagalnym tonem. Wtedy on wywrzeszczał jej prosto w twarz: „Znowu mi trujesz! Wyjdź stąd, nie będziesz mi mówić, co mam robić!”. Stałam w korytarzu i czekałam na wybuch, na karę, na jakąkolwiek reakcję. Ale moja córka tylko westchnęła i powiedziała: „Kochanie, ranisz moje uczucia, porozmawiamy o tym później”. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę! Upadek autorytetu, czyli gdy matka staje się koleżanką do bicia Za moich czasów takie słowa nie przeszłyby dziecku przez gardło, a gdyby jakimś cudem się to zdarzyło, konsekwencje byłyby natychmiastowe i dotkliwe. Nie mówię o biciu, ale o twardych zasadach i szacunku, który był fundamentem rodziny. Dzisiaj moja córka tłumaczy mi, że to jest nazywanie emocji i że Gabryś komunikuje swoje potrzeby. No litości! On nie komunikuje potrzeb, on po prostu pluje swojej matce w twarz, a ona wyciera się i dziękuje, że dziecko jest asertywne. Patrzyłam na to z boku i czułam piekący wstyd za moją krew. Jak można pozwolić ośmiolatkowi na taką bezczelność? To nie jest żadne nowoczesne wychowanie, to jest zwykła kapitulacja rodzica. Moja córka tak bardzo boi się, że dziecko poczuje się stłamszone, że pozwoliła mu urosnąć do roli domowego tyrana, który rozstawia wszystkich po kątach. Gdzie podział się autorytet matki? Jeśli on teraz mówi do niej takie rzeczy, to co powie, gdy będzie miał piętnaście lat? Bezstresowe wychowanie, czyli hodowanie małego egoisty Z przerażeniem obserwuję, jak w imię partnerstwa niszczy się w dzieciach resztki empatii. Gabryś nie widział, że sprawił mamie przykrość. Widział tylko, że jego agresja zadziałała, bo matka się wycofała i…

babcia-15-bda52dc.png
width: 1600
height: 1200