„Teściowa i mąż knuli za moimi plecami, jak wychować moje dziecko. Gdy odkryłam ich potajemny plan, utarłam im nosa”
Nigdy nie przepadałam za niedzielnymi obiadami u teściowej, ale ten jeden zapamiętam do końca życia. Marysia, moja dziesięcioletnia córka, siedziała przy stole i rysowała coś w zeszycie, jak zawsze zresztą, kiedy usłyszałam słowo, które zmroziło mi krew: „trening”.
– Od poniedziałku Marysia idzie na zajęcia do klubu pływackiego – powiedziała teściowa, jakby ogłaszała pogodę. – Już wszystko załatwione, Marek zapisał ją w zeszłym tygodniu. Spojrzałam na męża. Uśmiechał się z tą swoją miną „zrobiłem coś dobrego”, którą znałam zbyt dobrze. – Zapisałeś ją? Bez rozmowy ze mną? – To niespodzianka – powiedział. – Mama znalazła świetnego trenera, elitarna sekcja, same sukcesy. Marysia będzie miała przyszłość. Patrzyłam na córkę. Odłożyła kredki i spuściła wzrok. Wiedziałam, co czuje, bo znałam jej marzenia lepiej niż ktokolwiek. Chciała iść do szkoły plastycznej. Malowała odkąd pamiętam, a jej rysunki wisiały na każdej wolnej powierzchni w naszym domu. Kiedy dziecko traci głos we własnym życiu Wróciliśmy do domu w milczeniu. Marysia poszła do swojego pokoju, a ja usiadłam w kuchni, próbując zrozumieć, co właśnie się stało. Nie chodziło o pływanie. Chodziło o to, że ktoś zdecydował o życiu mojej córki, nie pytając jej o zgodę, a mnie potraktował jak dekorację w tej rodzinie. Wieczorem zapytałam Marysię, co myśli. – Nie chcę pływać, mamo – powiedziała cicho. – Chcę malować. Ale tata mówi, że to hobby, nie zawód. Usłyszałam w jej głosie coś, co mnie zabolało bardziej niż cała sytuacja z Markiem – rezygnację. Dziesięcioletnia dziewczynka już uczyła się, że jej głos się nie liczy. Mogłam wywołać kłótnię. Mogłam krzyczeć, że to manipulacja, że teściowa znowu wsadza nos w nasze sprawy, że mąż mnie ignoruje. Ale znałam Marka. Kłótnia skończyłaby się jego przekonaniem, że jestem przesadnie emocjonalna, a temat i tak zostałby zamknięty. Postanowiłam działać inaczej Następnego dnia zadzwoniłam do znajomej, która prowadziła pracownię ceramiki artystycznej – nie dla Marysi, dla mnie. Zawsze marzyłam o kursie rzeźby w glinie, ale odkładałam to na później, bo „nie ma czasu, nie ma sensu, to strata pieniędzy”. Teraz miałam bardzo dobry powód, by zmienić priorytety. Zapisałam się na intensywny kurs, drogi, prowadzony przez znaną artystkę, z materiałami importowanymi z Włoch. Do tego dołożyłam warsztaty fotografii krajobrazowej w górach, bo od lat chciałam nauczyć się robić zdjęcia, które kiedyś oglądałam z zazdrością w magazynach. Kiedy przyszły faktury, położyłam je na biurku Marka, dokładnie tam, gdzie zwykle kładł rachunki do zapłacenia. – Co to jest? – zapytał, marszcząc brwi. – Moje kursy. Rozwijam swoje pasje. Skoro decydujesz o tym, czym moje dziecko powinno się zajmować w wolnym czasie, uznałam, że mam prawo decydować o swoich zainteresowaniach na tym samym poziomie finansowym. Nigdy nie zapomnę jego wzroku Marek patrzył na kwoty, potem na mnie, jakby próbował znaleźć w tym jakąś logikę. – To nieporównywalne. Marysia ma talent do sportu, trener to potwierdził. – Trener, którego nawet nie poznałam. Marysia ma talent do rysowania, Marek. Malowała odkąd miała cztery lata. Nikt jej nie pytał, czy chce pływać. Ty i twoja mama zdecydowaliście za nią, tak jak teraz ja decyduję za nas oboje, że idę na kurs ceramiki za kwotę, która przypadkiem jest bardzo zbliżona do rocznego karnetu w tym twoim elitarnym klubie. – To nie fair. – Zgadzam się. Nie fair było zapisanie naszej córki na zajęcia bez rozmowy ze mną. Nie fair było też to, że twoja mama czuje się uprawniona do podejmowania takich decyzji. Zamilkł. Widziałam, że w jego głowie coś się przestawia, choć jeszcze nie chciał się do tego przyznać. Widziałam, jak coś w nim mięknie Minęły dwa tygodnie. Nie rozmawialiśmy więcej o pływaniu, ale zauważyłam, że Marek zaczął przyglądać się rysunkom Marysi inaczej – dłużej, uważniej. Kiedyś usiadł z nią przy stole i patrzył, jak maluje akwarelę z widokiem na nasz ogród. – Skąd wiedziałaś, jak zrobić te cienie? – zapytał. – Sama się uczę, tato. Z filmików w internecie. Widziałam, jak coś w nim mięknie. Może dopiero teraz naprawdę zobaczył, że jego córka ma pasję, którą rozwija sama, bez niczyjej pomocy, wbrew wszystkim. Wieczorem przyszedł do mnie do kuchni. – Rozmawiałem z mamą. Powiedziałem jej, że to my decydujemy o Marysi, nie ona. I że popełniłem błąd, nie pytając cię o zdanie. – A pływanie? – Marysia może chodzić, jeśli chce, ale nie musi. Zapytałem ją. Powiedziała, że chciałaby raczej zapisać się na zajęcia plastyczne w tym domu kultury, o którym wspominałaś. Poczułam ulgę, ale nie triumf. Bo to nie była wygrana bitwa, to było przywrócenie czegoś, co powinno istnieć od początku – rozmowy, wspólnych decyzji, szacunku dla głosu naszej córki. Decyzje, których nie żałuję Nie zrezygnowałam z moich zajęć. Kurs ceramiki skończyłam w maju, a warsztaty fotograficzne zaplanowałam na koniec wakacji. Marek czasem żartuje, że jego portfel wciąż pamięta tę lekcję, ale mówi to bez złości. Wie, że zapłacił nie tylko za moje pasje, ale za coś znacznie ważniejszego – zrozumienie, że w tej rodzinie decyzje podejmujemy razem, a nasza córka ma prawo wybierać swoją drogę. Marysia chodzi teraz na zajęcia plastyczne dwa razy w tygodniu. Jej prace wisiały już na wystawie w domu kultury, a ja, patrząc na nią, wiem, że warto było postawić na swoim – nie krzykiem, nie kłótnią, ale konkretnym gestem, który mówił więcej niż tysiąc słów. Agnieszka, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel” „Myślałam, że pani w przedszkolu dba o moje dziecko z sympatii. Gdy nakryłam ją z moim mężem, uknułam słodką zemstę” „Teściowa zabrała Olusia na spacer po osiedlowym parku. Gdy odkryłam, gdzie naprawdę pojechali, oblał mnie zimny pot”
„Babcia miała jedynie odprowadzić bliźniaki do przedszkola, ale do sali trafił tylko jeden mój synek. Nigdy się z tego nie otrząsnę”
Poranki z bliźniakami to zawsze była logistyczna operacja na poziomie sztabu generalnego. Dwa śniadania, dwie pary butów, dwa plecaki i jedna mama, która próbuje ogarnąć to wszystko przed ósmą. Tego dnia miałam ważne spotkanie z klientem, więc poprosiłam mamę, żeby zawiozła Antosia i Franka do przedszkola. Wydawało mi się to najprostszym rozwiązaniem na świecie. Nie miałam pojęcia, że ten prosty poranek zamieni się w coś, co na długo zostanie w mojej pamięci.
Mama uwielbiała wnuki, to nie ulega żadnej wątpliwości. Odkąd bliźniaki się urodziły, stała się ich drugą, równie ważną opiekunką. Czasem miałam wrażenie, że traktuje moje macierzyństwo jako coś, co trzeba nadzorować i poprawiać. Nie mówiłam o tym głośno, bo nie chciałam robić z tego afery. W końcu pomagała mi więcej niż ktokolwiek inny. Telefon, który zmienił mój dzień Byłam w połowie prezentacji, kiedy zobaczyłam nieodebrane połączenie od wychowawczyni z przedszkola. Zadzwoniłam, gdy tylko wyszłam z sali konferencyjnej. – Dzień dobry, chciałam tylko zapytać, czy Franka dzisiaj nie będzie w przedszkolu? – usłyszałam w słuchawce. – Jak to nie będzie? Mama miała przywieźć obu chłopców. – Przyszedł tylko Antoś. Pani Ewa powiedziała, że Franek został w domu, bo źle się czuł. Stałam na korytarzu biurowca i czułam, jak serce zaczyna mi walić szybciej. Rano, kiedy wychodziłam z domu, obaj chłopcy śmiali się przy śniadaniu i kłócili się o to, kto zjada więcej płatków. Droga do domu, która ciągnęła się w nieskończoność Odwołałam resztę spotkań i pojechałam prosto do mamy. Cała droga wydawała mi się dłuższa niż zwykle, a w głowie kłębiły mi się pytania. Czy coś się stało? Czy Franek naprawdę był chory, czy to mama zdecydowała, że wie lepiej? Znalazłam ich w salonie. Franek siedział na kanapie z misiem, oglądając bajkę, wyglądał zupełnie normalnie, może tylko odrobinę zaspany. – Mamo, co się stało? Dlaczego zabrałaś Franka z przedszkola? – Kochanie, on wyglądał na smutnego, kiedy wchodziliśmy do sali. Trzymał się mojej ręki i nie chciał puścić. Pomyślałam, że lepiej będzie, jak zostanie ze mną dzisiaj w domu. – Ale to ja jestem jego mamą i to ja podejmuję takie decyzje – powiedziałam, starając się zachować spokój, choć w środku aż mnie trzęsło. Kiedy zrozumiałam, że to nie pierwszy raz Rozmawiając z mamą, zaczęłam sobie przypominać inne sytuacje. Zeszłotygodniowa wizyta u lekarza, na którą mama zabrała Antosia bez konsultacji ze mną, bo „miała przeczucie”. Kilka tygodni wcześniej zmiana godziny drzemki, bo według niej dzieci potrzebowały więcej snu, niż ja ustaliłam z pediatrą. Zawsze traktowałam te sytuacje jako drobne odstępstwa, wynikające z troski. Teraz jednak zobaczyłam w nich pewien wzór. Mama nie tylko pomagała, ona systematycznie przejmowała decyzje, które powinny należeć do mnie. – Mamo, rozumiem, że chcesz dobrze, ale nie możesz podejmować takich decyzji bez pytania mnie. To ja jestem odpowiedzialna za chłopców. – Magda, przecież robię to z miłości. Nie chciałam, żebyś się wściekała. – Nie chodzi o wściekanie się. Chodzi o to, że czuję się ignorowana jako matka. Jakby moje słowo nie miało znaczenia. Rozmowa, która musiała się odbyć Usiadłyśmy przy stole, a Franek nadal spokojnie oglądał bajkę, zupełnie nieświadomy, że jego poranna przygoda wywołała taką burzę. Postanowiłam nie krzyczeć, tylko szczerze powiedzieć, co czuję. – Wiem, że kochasz chłopców i chcesz ich chronić. Ale ja też ich kocham i też chcę ich chronić, tylko robię to inaczej. Kiedy zmieniasz moje decyzje bez konsultacji, czuję się, jakbyś mi nie ufała. Mama spuściła wzrok, jej dłonie zacisnęły się na filiżance z herbatą. – Może masz rację. Może po prostu boję się, że coś przegapię, że nie będę już potrzebna, kiedy dzieci dorosną. Kiedy byłaś mała, zawsze wiedziałam, co robić. Teraz czasem czuję się zagubiona, próbując znaleźć swoje miejsce jako babcia. Te słowa zupełnie zmieniły kierunek naszej rozmowy. Zrozumiałam, że za jej nadopiekuńczością nie stała chęć podważania mojego autorytetu, a strach przed utratą roli, którą przez lata pełniła jako najważniejsza osoba w moim życiu i życiu moich dzieci. Nowe zasady, które ustaliłyśmy razem Postanowiłyśmy, że od teraz każda decyzja dotycząca chłopców, nawet najmniejsza, będzie konsultowana. Nie chciałam odbierać mamie roli w życiu wnuków, ale musiałam odzyskać poczucie, że jestem główną osobą decyzyjną. – Jeśli coś Cię zaniepokoi w przedszkolu, zadzwoń do mnie, zamiast podejmować decyzję samodzielnie. Zawsze odbiorę, nawet w środku spotkania. – Obiecuję, że spróbuję. To nie będzie łatwe, ale rozumiem, o co Ci chodzi. Odwiozłam Franka do przedszkola tego samego dnia po obiedzie. Kiedy weszliśmy do sali, przytulił się do mnie na chwilę, a potem pobiegł do zabawek, zupełnie zapominając o poranku. Wychowawczyni uśmiechnęła się do mnie ciepło, jakby rozumiała więcej, niż powiedziała. To, czego nauczyła mnie ta historia Dzisiaj, kiedy wspominam ten dzień, widzę w nim coś więcej niż tylko nieporozumienie związane z odwiezieniem dzieci do przedszkola. To był moment, w którym musiałam jasno powiedzieć, gdzie leżą granice, a jednocześnie zrozumieć, że za działaniami mamy stała miłość, choć wyrażana w sposób, który mnie ranił. Relacje z rodzicami po urodzeniu własnych dzieci rzadko są proste. Czasem trzeba przypomnieć bliskim, że wychowanie to nasza decyzja, nawet jeśli ich doświadczenie i chęć pomocy są bezcenne. Od tamtej rozmowy mama pyta mnie o wszystko, nawet o kolor skarpetek, które chłopcy mają założyć. Czasem się z tego śmiejemy, ale wiem, że to jej sposób pokazania, że usłyszała, co było dla mnie ważne. Magda, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Mąż donosił matce, że nie umiem zajmować się dziećmi. Moja reakcja przy całej rodzinie uciszyła tego maminsynka raz na zawsze”
Mina 10-latka w tatrzańskim schronisku mówiła wszystko. Słów tego chłopca przy zamawianiu obiadu długo nie zapomnę. „Wstyd”
Jestem mamą 7-letniego Borysa, z którym od najmłodszych lat staramy się dreptać po górach. Chcemy, żeby syn uczył się szacunku do przyrody, wysiłku i tego, że na piękny widok ze szczytu trzeba sobie po prostu samemu zapracować. Niestety, wczorajsza wizyta w zatłoczonym górskim schronisku całkowicie obnażyła bolesną prawdę o tym, jak niektórzy rodzice bezmyślnie wyręczają swoje dorastające dzieci i tolerują ich skrajną roszczeniowość.
Pogoda była piękna, szlak dość wymagający, więc po kilku godzinach marszu marzyliśmy tylko o tym, żeby usiąść w schroniskowej jadalni, zjeść ciepłą zupę i odpocząć przed zejściem w dolinę. Godziny marszu pod górę, a w schronisku zamiast dumy potężny foch Kiedy weszliśmy do środka, w kolejce po jedzenie stał już spory tłum zmęczonych, ale uśmiechniętych turystów. Tuż przed nami stało małżeństwo z synem, na oko dziesięcioletnim chłopcem w drogich, markowych butach i z najnowszym telefonem w ręku. Chłopiec przez całą drogę w ogonku ostentacyjnie wzdychał, kopał w drewniane krzesła i przewracał oczami z taką miną, jakby ktoś zafundował mu tam najgorszą karę świata. Jego rodzice biegali wokół niego, wachlowali go mapą, podawali napoje i bez przerwy przepraszali, że musiał przejść te kilka kilometrów na własnych nogach. Chłopak nawet nie schował smartfona, tylko co chwilę fukał pod nosem, że to miejsce jest obskurne, śmierdzi tu starym drewnem i nie rozumie, po co w ogóle go tu ciągnęli, skoro w hotelu w Zakopanem ma basen i konsolę. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła jednak bezpośrednio przy okienku, w momencie składania zamówienia na obiad. Szokujące słowa przy okienku z jedzeniem. Nastolatek bez żenady zmieszał z błotem rodziców Gdy przyszła ich kolej, zmęczona mama zapytała syna, na co ma ochotę, proponując tradycyjną pomidorową lub pierogi, które w tym miejscu są zawsze świeże i pyszne. Chłopiec spojrzał na tablicę z menu, potem na panią wydającą posiłki i z pogardą w głosie wymamrotał, że nie będzie jadł tego chłamu dla biedaków, bo tu nie ma ani burgerów, ani nuggetsów, a on żąda, żeby ojciec zamówił mu jedzenie przez aplikację. Kiedy tata próbował mu spokojnie i po cichu wytłumaczyć, że jesteśmy wysoko w górach, w środku Tatrzańskiego Parku Narodowego i żaden kurier tu nie dojedzie, chłopak dostał jakiegoś napadu. Rzucił plecakiem o ziemię i wrzasnął prosto w twarz swojemu ojcu, że jest beznadziejny, a ta cała wycieczka to najgorszy dzień w jego życiu i od teraz rodzice mają go nosić, bo on nie zrobi ani jednego kroku. Ludzie w kolejce zamarli, a mnie po prostu zatkało z oburzenia na ten potworny brak szacunku i elementarnej empatii wobec zmęczonych rodziców. Hodowanie życiowej bezradności. Uleganie zachciankom niszczy charakter dzieci Najbardziej uderzające i smutne w tej całej sytuacji było zachowanie dorosłych, którzy zamiast twardo postawić granice, zawstydzić się i wyciągnąć konsekwencje wobec tak bezczelnego zachowania, zaczęli potulnie przepraszać syna. Ojciec natychmiast podniósł plecak z ziemi, zaczął prosić chłopca, żeby się nie denerwował, i obiecał, że jeśli tylko zejdą na dół, kupi mu najdroższy zestaw w fast foodzie i pozwoli grać na komputerze do późnej nocy, byle tylko młody przestał krzyczeć. To jest właśnie ten największy grzech współczesnego wychowania, o którym musimy zacząć głośno mówić. Rodzice ze strachu przed konfliktem i fochem dorastającego dziecka robią z siebie służbę, ułatwiają im wszystko na każdym kroku i usuwają z drogi wszelkie przeszkody. W ten sposób wychowujemy ludzi całkowicie nieprzystosowanych do dorosłego życia, którzy uważają, że cały świat ma obowiązek skakać wokół ich wybujałego ego. Jeśli ten chłopak w wieku dziesięciu lat potrafi tak publicznie upokorzyć własnych rodziców i gardzi ich wysiłkiem, to w przyszłości zderzenie z realiami rynku pracy czy pierwszym związkiem partnerskim będzie dla niego życiową katastrofą. Czas przestać przepraszać dzieci za to, że wymagamy od nich normalnego zachowania i szacunku dla ludzkiej pracy. Pozdrawiam całą redakcję, Edyta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka zrobiła dym na środku sklepu z zabawkami. „Zdarła folię i otworzyła klocki, bo Oliwierek musiał sprawdzić, czy mu się spodobają”
8-latka nie potrzebuje 1000 zł miesięcznie na ubrania? Wyrok sądu nie pozostawia złudzeń
Matka 8-letniej dziewczynki chciała podnieść świadczenie od ojca z 1000 do 2500 zł miesięcznie, wskazując koszty utrzymania na poziomie ok. 5000 zł. Sąd Rejonowy w Toruniu uznał część wydatków za zawyżone i podniósł alimenty tylko do 1300 zł.
Spór o alimenty w Toruniu wrócił do sądu po sześciu latach od rozwodu rodziców 8-letniej dziewczynki. Matka wystąpiła o podniesienie świadczenia z 1000 do 2500 zł miesięcznie, argumentując, że realne koszty utrzymania dziecka sięgają ok. 5000 zł. Sąd Rejonowy w Toruniu przeanalizował wydatki i sytuację obojga rodziców, po czym zwiększył alimenty, ale tylko do 1300 zł. Ojciec płacił regularnie, ale sąd policzył też to, co dawał „ponad przelew” W tej sprawie ważne było nie tylko to, ile wynosiły alimenty zasądzone po rozwodzie, ale też to, jak wyglądała codzienność dziecka po rozstaniu rodziców. Ojciec przez lata regularnie wywiązywał się z obowiązku i płacił 1000 zł miesięcznie. Jednocześnie spędzał z córką weekendy i, jak ustalił sąd, kupował jej także potrzebne rzeczy oraz sprzęty. W praktyce oznaczało to, że łożył na dziecko więcej, niż wynikało z samej kwoty z wyroku. Z perspektywy wielu rodziców to istotny szczegół: w sprawach alimentacyjnych sąd nie patrzy wyłącznie na pojedynczą liczbę, ale na realny obraz wsparcia. W Toruniu wzięto pod uwagę również to, że przez sześć lat zmieniły się warunki życia: dziewczynka podrosła, wzrosły ceny i koszty utrzymania, a ojciec awansował na stanowisko kierownicze. Jego zarobki wskazano na poziomie ok. 6800 zł netto. Wydatki pod lupą: ubrania, jedzenie i wyjazdy okazały się za duże jak na 8-latkę Matka domagała się podwyżki o 1500 zł, przedstawiając szczegółowe koszty utrzymania dziecka. Sąd uznał jednak, że część z nich była przeszacowana. W uzasadnieniu wskazano m.in. na: 1000 zł miesięcznie na odzież i obuwie – sąd ocenił ten poziom jako zawyżony, 1150 zł miesięcznie na wyżywienie – zwrócono uwagę, że dziecko je szkolne obiady w cenie 7 zł za sztukę, co wpływa na realne wydatki, 14 000 zł rocznie na wakacje letnie i ferie – uznano, że to kwota trudna do obrony jako usprawiedliwiona potrzeba w tej konkretnej sytuacji. To nie jest opowieść o tym, że dziecko „nie zasługuje” na dobre rzeczy. Raczej o tym, że w sądzie liczą się proporcje, wiarygodność wyliczeń i to, czy dana pozycja w budżecie rzeczywiście odpowiada typowym, uzasadnionym potrzebom dziecka. Domowe rachunki nie dzielą się automatycznie „na osoby” Osobny, bardzo praktyczny wątek dotyczył kosztów mieszkania lub domu. Sąd wyraźnie rozdzielił dwa podejścia: czym innym są ogólne koszty prowadzenia gospodarstwa domowego, a czym innym koszty, które faktycznie rosną dlatego, że mieszka w nim dziecko. Wprost wskazano, że do kosztów utrzymania małoletniej można zaliczać te wydatki, które zwiększają się w związku z jej obecnością, jak wyższe zużycie prądu czy wody. Nie zaakceptowano natomiast mechanicznego doliczania dziecku części „całej kwoty” kosztów domu poprzez zwykłe dzielenie rachunków na liczbę domowników. Ten element często pojawia się w rodzinnych rozmowach o pieniądzach i bywa intuicyjny, ale w realiach tej sprawy nie przekonał sądu. Ostatecznie alimenty podniesiono z 1000 do 1300 zł miesięcznie. Źródło: Dziennik Toruński Zobacz też: Syn zaczął mówić o „alfach” i „dyscyplinie”? Sygnały zainteresowania manosferą, które łatwo przeoczyć
Matka zrobiła dym na środku sklepu z zabawkami. „Zdarła folię i otworzyła klocki, bo Oliwierek musiał sprawdzić, czy mu się spodobają”
Patrzyłam na to wszystko z dużym niesmakiem. Było mi po prostu przykro, że przez taki brak wstydu ucierpiały pracujące tam dziewczyny, a dzieci dostały najgorszy z możliwych przykładów.
Wszystko wydarzyło się na dziale z popularnymi zestawami konstrukcyjnymi, gdzie zazwyczaj panuje spory ruch, a dzieciaki z wypiekami na twarzach oglądają pudełka. Niszczenie towaru na oczach dzieci. Afera w alejce z klockami Stałam z moim Franiem przy regale, gdy obok nas zatrzymała się kobieta z chłopcem na oko pięcioletnim. Maluch zaczął marudzić, że chce dokładnie ten duży zestaw z pociągiem, ale nie wie, czy ludziki w środku są fajne. Zamiast wytłumaczyć dziecku, że zawartość jest narysowana z tyłu, jego mama podjęła decyzję, która wprawiła mnie w osłupienie. Wyciągnęła z kieszeni klucze, sprawnym ruchem rozcięła grubą folię zabezpieczającą, otworzyła tekturowe wieko i zaczęła zaglądać do środka. Chłopiec zaczął dotykać foliowych woreczków, a jego mama stała nad nim z uśmiechem, uznając to za świetny sposób na udane zakupy. Awantura przy regale z zabawkami. Szokujące tłumaczenie matki Widząc, że klientka niszczy opakowanie, podeszła do nich młoda dziewczyna z obsługi. Bardzo spokojnie i kulturalnie zwróciła uwagę, że klocki są fabrycznie zamknięte i nie wolno otwierać pudełek, bo nikt potem nie kupi uszkodzonego zestawu za kilkaset złotych. W tym momencie kobieta zamiast się zawstydzić, zaczęła się wykłócać, że ma prawo wiedzieć, za co płaci. Twierdziła, że jej Oliwierek musi sprawdzić zabawkę, zanim ona wyda na nią pieniądze. Gdy ekspedientka powtórzyła, że za uszkodzony karton trzeba będzie zapłacić przy kasie, kobieta zrobiła jeszcze większą awanturę. Krzyknęła, że od rozerwanej folii nikt nie zbiednieje, a sklep na pewno nie zbankrutuje przez jedno pudełko. Po tej dyskusji wcisnęła zniszczony zestaw głęboko między inne zabawki, złapała syna za rękę i ostentacyjnie wyszła ze sklepu. Oczywiście zaraz zatrzymała ją ochrona, i bardzo dobrze. Wychowanie bez żadnych barier. Dlaczego uleganie kaprysom dzieci rodzi problemy Ta sytuacja z marketu to niestety przykry przykład na to, jak niektórzy rodzice potrafią zatracić granicę między miłością do dziecka a uczeniem go skrajnego egoizmu. Taka mama uważa, że ułatwiając synowi życie za wszelką cenę i łamiąc dla jego zachcianki normy społeczne, buduje jego pewność siebie. Zapomina jednak, że w ten sposób uczy go zachowań, które szybko zweryfikuje szkoła podstawowa czy rówieśnicy na podwórku. To smutne, że mały chłopczyk, zamiast mądrej lekcji o tym, że należy szanować cudzą własność i pracę innych ludzi, nauczył się od własnej matki, że wolno mu wszystko. Wstyd, droga mamo. Pozdrawiam Ada Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Justysia była naszą wyczekaną córeczką. Zaślepieni miłością długo nie widzieliśmy, jaka jest naprawdę. Aż do tamtej nocy nad jeziorem”
„Mąż donosił matce, że nie umiem zajmować się dziećmi. Moja reakcja przy całej rodzinie uciszyła tego maminsynka raz na zawsze”
Nie planowałam podsłuchiwać. Stałam w kuchni, obierałam ziemniaki na obiad, kiedy z salonu dobiegł głos Artura – głośny, bo od jakiegoś czasu telefon zawsze miał ustawiony na głośnomówiący, żeby móc jednocześnie gapić się w ekran konsoli. Rozmawiał z jego matką, Krystyną, która dzwoniła prawie każdego dnia o tej samej godzinie.
– Wiesz, mamo, Paula ostatnio trochę odpuszcza z dzieciakami – usłyszałam. – Zosia znowu miała nieuprane ubrania, a Kubie zapomniała podpisać zeszyty. Ja się staram, jak mogę, ale ona jakby nie miała głowy do tych rzeczy. Zamarłam z nożem w ręce. Nie uprane ubranie? To ja wyprałam je wieczorem i powiesiłam na balkonie, bo pralka się zacięła w środku cyklu, a rano po prostu nie zdążyło wyschnąć. Podpis w zeszycie – to akurat było jego zadanie, bo ja tego dnia zabierałam Zosię na wizytę kontrolną do okulisty. Kiedy słowa nie zgadzają się z rzeczywistością Stałam jeszcze chwilę, słuchając, jak Artur opowiada matce o mnie w sposób, który brzmiał niemal jak skarga sąsiada na sąsiada. Nie złość, a raczej rozczarowanie ścisnęło mi gardło. Przez ostatnie miesiące to ja odbierałam dzieci z przedszkola i szkoły, ja gotowałam, ja umawiałam wizyty, sprawdzałam zadania domowe. Artur wracał z pracy, jadł obiad i siadał przed konsolą – czasem na godzinę, czasem na cały wieczór, tłumacząc się zmęczeniem. Nie powiedziałam mu wtedy nic. Uznałam, że może to chwilowe, że może po prostu szukał u matki jakiegoś potwierdzenia, że robi wszystko dobrze, kosztem prawdy o mnie. Ale to ziarno niepokoju zostało. Kilka dni później, gdy wieczorem odkładałam pranie, usłyszałam kolejną rozmowę – znów przez głośnik, znów z Krystyną. – No wiesz, staram się uczyć Kubę i Zosię jeździć na rowerze – mówił Artur z entuzjazmem, jakby opisywał jakieś osiągnięcie. – Codziennie po pracy wychodzimy na podwórko, już Kuba prawie sam jeździ. Stałam w progu, patrząc na niego, siedzącego z padem w ręku, i na ekran migający mu w oczach. Rowery od tygodni stały w garażu, zakurzone. Nikt nigdzie z nikim nie wychodził. To był moment, w którym postanowiłam ujawnić prawdę Nie skomentowałam tego od razu. Wiedziałam, że gdybym zaczęła kłótnię w tamtej chwili, skończyłoby się na wzajemnych wymówkach, a nie na wyjaśnieniu, co się właściwie dzieje. Zamiast tego zaczęłam obserwować. Rzeczywiście, każdego dnia po powrocie z pracy Artur mówił, że zaraz idzie z dzieciakami na rower, ale zawsze coś stawało na przeszkodzie – zmęczenie, deszcz, który wcale nie padał, albo „jeszcze pięć minut” przy konsoli, które rozciągały się w godziny. Zosia i Kuba, siedmio- i dziewięcioletni, nie narzekali. Byli przyzwyczajeni, że tata odpoczywa, a mama organizuje resztę dnia. Ale ja czułam, że coś we mnie się łamie – to poczucie, że jestem niewidzialna w swoim własnym domu, że cała praca, którą wykonuję, zostaje przypisywana komuś innemu albo w ogóle nie zauważana. Zadzwoniłam do Krystyny sama, bez wiedzy Artura. Nie chciałam robić z tego afery – po prostu zapytałam, jak się czuje, co u niej. W rozmowie, niby przypadkiem, wspomniała, że Artur mówił, że dzieci już świetnie jeżdżą na rowerze, że to piękne, jak on się nimi zajmuje. Poczułam, jak coś we mnie zamarza. To nie było jednorazowe kłamstwo. To była opowieść, którą Artur budował od tygodni, opowieść, w której on był bohaterem, a ja – tłem, które czasem coś zawali. Wieczór, który miał wszystko zmienić Krystyna zapowiedziała wizytę na sobotni wieczór – chciała zobaczyć wnuki, a przy okazji, jak sama powiedziała, zobaczyć, jak Kuba jeździ na tym rowerze. Artur, kiedy usłyszał o planowanej wizycie, wydawał się nieco spięty, ale nie powiedział nic, co zdradzałoby, że coś jest nie tak. Ja natomiast przygotowałam sobie mały plan. Nie chciałam robić scen, nie chciałam upokarzać go przed matką w sposób złośliwy. Chciałam tylko, żeby prawda wyszła na wierzch w sposób naturalny, bez mojego udziału w roli oskarżycielki. Gdy Krystyna przyjechała, usiedliśmy w salonie, dzieci kręciły się wokół, podekscytowane wizytą babci. W pewnym momencie, gdy rozmowa zeszła na temat aktywności na świeżym powietrzu, powiedziałam, jakby to było najnaturalniejsze pytanie na świecie: – Arturze, może pokażesz babci, jak dzieci jeżdżą na rowerze? Przecież tyle czasu razem ćwiczyliście. Zobaczyłam, jak twarz mu blednie na chwilę, ale próbował to zamaskować uśmiechem. – No jasne, tylko trochę ciemno już się robi na dworze – powiedział, patrząc przez okno, za którym słońce jeszcze wisiało wysoko. – To może chociaż opowiesz babci, jak wam idzie? – nie odpuszczałam, zwracając się teraz do dzieci. – Kuba, pokaż babci, jak dobrze już jeździsz. Tata mówił, że codziennie razem trenujecie. Kuba spojrzał na mnie, potem na tatę, z tą szczerością, jaką mają tylko dzieci, które nie rozumieją jeszcze konsekwencji słów. – Ale my nie jeździmy na rowerze z tatą – powiedział zdziwiony. – Tata śpi po pracy na kanapie. My się bawiliśmy sami na podwórku. Zosia dodała, jakby chciała uzupełnić informację, nie widząc w tym nic złego: – Tata gra w gry. My chcieliśmy go prosić, żeby z nami pojeździł, ale mówił, że jest zmęczony. Nigdy nie zapomnę jego wzroku W salonie zapadła cisza, która wydawała się trwać znacznie dłużej niż faktycznie trwała. Krystyna spojrzała na syna z wyrazem twarzy, który mówił więcej niż jakiekolwiek słowa – mieszanka zaskoczenia i czegoś, co przypominało zawstydzenie. Artur siedział z rękami splecionymi na kolanach, patrząc gdzieś w bok, jakby szukał punktu na podłodze, w którym mógłby się zapaść. – To nieprawda, co mówiłeś mamie – powiedziałam spokojnie, choć czułam, jak drży mi głos. – Że codziennie z nimi trenujesz. Że ja czegoś nie robię dobrze, kiedy w rzeczywistości to ja przez cały dzień jestem z dzieciakami, a ty odpoczywasz przed konsolą. – Paula, nie zaczynaj teraz – próbował zbić mnie z tonu, zerkając niespokojnie na matkę. – Nie zaczynam niczego – odpowiedziałam. – Po prostu chciałam, żebyś powiedział prawdę. Sam, swoimi słowami, bez mojej pomocy. Krystyna, po chwili wahania, odezwała się cicho, zwracając się do syna: – Arturze, czemu mówiłeś mi takie rzeczy? Myślałam, że naprawdę się starasz, a ty po prostu... szukałeś kogoś, kto by cię pochwalił, zamiast się faktycznie zająć dzieciakami? Artur nie odpowiedział od razu. Wstał, przeszedł się po salonie, jakby szukał ucieczki, choć w małym pokoju nie było dokąd pójść. – Nie wiem, czemu to robiłem – powiedział wreszcie, cichszym głosem niż zwykle. – Może dlatego, że czułem się źle, widząc, jak dużo Paula robi, a ja... ja po prostu byłem zmęczony i chciałem, żeby ktoś powiedział mi, że jestem dobrym ojcem, nawet jeśli nie zawsze na to zasługuję. To, co zostało po tamtym wieczorze Krystyna wyjechała tego wieczoru wcześniej niż planowała, mówiąc, że musi to sobie poukładać w głowie. Nie było w tym złości wobec mnie – raczej rozczarowanie synem, którego nie znała z tej strony. My z Arturem zostaliśmy sami w salonie, po tym, jak dzieci zasnęły. Rozmawialiśmy długo – bez krzyku, bez wzajemnych obwinień, choć momentami czułam w sobie ciężar wszystkich tygodni, kiedy czułam się niewidzialna we własnym domu. – Przepraszam – powiedział Artur w końcu. – Nie chodziło o to, żeby cię oczernić przed mamą. Po prostu... łatwiej było mówić, że wszystko idzie dobrze, niż przyznać, że sam nie daję sobie rady z byciem takim ojcem, jakim chciałbym być. – Wolałabym, żebyś powiedział mi to prosto w oczy, zamiast opowiadać komuś innemu bajki – odpowiedziałam. – Nie chcę, żebyś był idealny. Chcę, żebyś był ze mną szczery. Od tamtej pory coś się zmieniło, choć nie od razu i nie bez wysiłku. Artur zaczął faktycznie wychodzić z dzieciakami na podwórko, na początku niezdarnie, z rowerami, które długo stały zapomniane w garażu. Kuba nauczył się jeździć samodzielnie kilka tygodni później, a ja stałam z boku, patrząc, jak Artur biegnie za nim, śmiejąc się razem z nim, gdy synek wreszcie znalazł równowagę. Nie było to cudowne rozwiązanie wszystkich naszych problemów – wciąż zdarzały się wieczory, kiedy Artur wolał odpoczynek przed konsolą niż wspólny czas z rodziną. Ale przynajmniej teraz rozmawialiśmy o tym otwarcie. Paula, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Teściowa zabrała Olusia na spacer po osiedlowym parku. Gdy odkryłam, gdzie naprawdę pojechali, oblał mnie zimny pot”
Kiedy Oluś miał trzy lata, myślałam, że najtrudniejszy etap już za nami. Noce bez snu, pierwsze ząbki, kolki – to wszystko przeżyliśmy z mężem Stasiem jakoś w dwójkę. Nie spodziewałam się, że kolejnym wyzwaniem będzie nie dziecko, a moja teściowa, Zofia.
Zofia mieszkała dwie ulice dalej i od zawsze bardzo chciała być obecna w życiu wnuka. Na początku byłam wdzięczna – miałam wsparcie, mogłam czasem odetchnąć. Nie przewidziałam, że ta pomoc będzie miała swoją cenę. To miało być spokojne popołudnie Tego dnia byłam wyczerpana. Oluś nie spał w nocy, a ja miałam za sobą trudny tydzień w pracy. Kiedy Zofia zaproponowała, że zabierze go na spacer do parku, żeby się zdrzemnął w wózku, przyjęłam to z ulgą. – Idźcie, idźcie – powiedziałam. – Ja w tym czasie chociaż na chwilę się położę. Zasnęłam niemal natychmiast. Obudził mnie dopiero odgłos otwieranych drzwi. Zofia wróciła z Olusiem prawie trzy godziny później niż planowałyśmy, ale to nie spóźnienie mnie zaniepokoiło. Na nadgarstku synka zauważyłam opaskę z niebiesko-złotym nadrukiem, przedstawiającym wizerunek znanego sanktuarium – tego samego, do którego co roku jeździły tłumy pielgrzymów z całej Polski. Miejsce leżało jednak w zupełnie innej części województwa, dobrą godzinę drogi pociągiem. – Skąd to? – zapytałam, próbując zachować spokój. – A, byliśmy na małej wycieczce – odpowiedziała lekko, jakby mówiła o zwykłym wypadzie do sklepu. To był moment, w którym zrozumiałam, że coś tu nie gra Zapytałam, jak to możliwe, że dziecko, które miało spać w wózku w parku, znalazło się w pociągu jadącym przez pół województwa. Zofia odpowiedziała, że to była spontaniczna decyzja – zobaczyła rozkład jazdy, pomyślała, że to dobra okazja, żeby zabrać Olusia „do miejsca, które przynosi błogosławieństwo od najmłodszych lat”. – Mamo, on ma trzy lata. Nie mogłaś nas zapytać? – powiedziałam, starając się nie podnosić głosu. – A co tu pytać? To dla jego dobra. Ja swoje dzieci też tak wychowywałam i wyszły na ludzi. Czułam, jak narasta we mnie coś więcej niż zwykła irytacja. To nie była kwestia samej podróży – chodziło o to, że teściowa podjęła decyzję dotyczącą mojego syna bez konsultacji, licząc na to, że nie zauważę, albo że i tak zaakceptuję fakt. Rozmowa, która odkryła więcej, niż się spodziewałam Wieczorem opowiedziałam wszystko Staśkowi. Oczekiwałam, że będzie równie zaniepokojony, ale on tylko wzruszył ramionami. – Mama zawsze taka była. Robi swoje, bo wie lepiej. Ja się do tego przyzwyczaiłem. – Ale ja się nie przyzwyczaję – odpowiedziałam. – To nasz syn, nie jej eksperyment wychowawczy. Stasiek westchnął i powiedział coś, co mnie zaskoczyło. – Wiesz, że ona zabierała mnie tak samo, kiedy byłem mały? Bez pytania ojca. Zamurowało mnie. Przez chwilę patrzyłam na męża, próbując zrozumieć, jak to możliwe, że dopiero teraz, po latach, opowiada mi coś, co powinno było wyjść na jaw dawno temu. – I nikt nigdy nie postawił jej granicy? – Nie bardzo. Ona zawsze znajdowała sposób, żeby to obrócić na swoją korzyść. Mówiła, że robi to z miłości, że wie lepiej. Zrozumiałam, że problem nie zaczął się dzisiaj. To był wzorzec, który ciągnął się przez lata, a teraz miał się powtórzyć na kolejnym pokoleniu, jeśli nie postawimy jasnej granicy. Kiedy postanowiłam działać inaczej niż wszyscy przede mną Zamiast czekać, aż sytuacja się powtórzy, zaproponowałam rozmowę we trójkę. Chciałam, żeby Zofia usłyszała nie tylko moje zdanie, ale też Stasia – jasno i bez owijania w bawełnę. Spotkaliśmy się u niej, przy kawie, którą zresztą sama zaparzyła z takim spokojem, jakby nic się nie stało. – Zofia, rozumiemy, że chcesz być blisko Olusia i że masz swoje tradycje – zaczęłam. – Ale musimy wiedzieć, gdzie i z kim on jest. To nie kwestia braku zaufania, to kwestia bezpieczeństwa i tego, że jesteśmy jego rodzicami. Zofia spojrzała na Staśka, jakby czekała, że przerwie i stanie w jej obronie, tak jak zawsze. Ale on tym razem tylko dodał: – Mamo, ja rozumiem, że robiłaś to z dobrego serca. Ale to, co robiłaś ze mną, kiedy byłem mały, teraz robisz z Olusiem. I nie chcę, żeby powtórzył się ten sam schemat. Zapadła cisza. Zofia postawiła filiżankę na stole nieco głośniej niż zwykle. – Więc teraz jestem tą złą? Po tym, co dla was robiłam? – Nie jesteś zła – powiedziałam. – Ale musimy razem ustalić zasady. Inaczej to się nie uda. Nigdy nie zapomnę jej reakcji, kiedy zrozumiała, że nie ustąpimy Zofia przez chwilę milczała, wpatrując się w okno. W końcu powiedziała coś, czego się nie spodziewałam. – Kiedy Stasiek był mały, nikt mnie nie pouczał. Mój mąż zawsze mówił, że wiem lepiej, bo jestem matką. Może dlatego przywykłam, że nikt nie stawia mi granic. To wyznanie zmieniło ton rozmowy. Zamiast dalszej konfrontacji, poczułam, że mamy szansę na coś więcej niż tylko ustalenie zasad – może na zrozumienie, skąd bierze się jej potrzeba decydowania za innych. Ustaliliśmy wspólnie, że każda decyzja dotycząca Olusia, zwłaszcza wyjścia poza dom, będzie konsultowana z nami. Zofia miała pozostać ważną częścią jego życia, ale na innych zasadach – jako babcia, która wspiera, a nie decyduje za rodziców. To, co zostało po tamtej rozmowie Minęły miesiące. Zofia nauczyła się pytać, zamiast zakładać. Czasem widziałam, jak z trudem powstrzymuje chęć zrobienia czegoś po swojemu, ale w końcu i tak pytała, czy może zabrać Olusia na krótki spacer, albo czy chcemy, żeby przypilnowała go przez godzinę. Stasiek też się zmienił – zaczął częściej mówić własnym głosem, nie tylko w relacji z matką, ale i ze mną. Nasza rozmowa otworzyła w nim coś, co latami było zamknięte. Oluś rośnie w domu, w którym granice są jasne, a miłość nie musi oznaczać kontroli. Czasem myślę, że ta niepozorna opaska z sanktuarium, którą zobaczyłam na jego nadgarstku, była w gruncie rzeczy dobrym początkiem – momentem, który zmusił nas wszystkich do szczerej rozmowy, na którą wcześniej nikt nie miał odwagi. Monika, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel” „Nigdy sobie nie wybaczę, że wynajęłam nianię do mojej córeczki. Po tygodniu wróciłam z pracy do pustego domu, a na stole leżał tylko krótki list” „Myślałam, że pani w przedszkolu dba o moje dziecko z sympatii. Gdy nakryłam ją z moim mężem, uknułam słodką zemstę”
Oburzające zachowanie przy kasie na basenie publicznym. „Ta matka uważała, że jej synowi wolno więcej niż reszcie”
Patrzyłam na to wszystko z ogromnym niesmakiem i było mi po prostu przykro, że przez czyjeś cwaniactwo ucierpiały dzieci stojące w ogonku.
Upał w weekend był trudny do zniesienia, więc spakowaliśmy koła, ręczniki i pojechaliśmy na miejskie kąpielisko, żeby mały mógł się trochę schłodzić. Niestety, zanim w ogóle weszliśmy na teren obiektu, spotkała nas sytuacja, która po prostu odebrała mi mowę. Przy kasie biletowej rozegrała się scena, która natychmiast zepsuła humor wszystkim oczekującym. Jedna z matek uznała, że jej synowi wolno więcej niż reszcie maluchów, które spokojnie czekały na swoją kolej w pełnym słońcu. Słońce praży, kolejka pęka w szwach, a dla nich zasady po prostu nie istnieją Wszystko wydarzyło się przed bramkami biletowymi, gdzie w sporym skwarze utworzyła się długa kolejka rodziców z dziećmi. Wszyscy grzecznie czekaliśmy, maluchy były już trochę zmęczone i marudne, ale rodzice starali się odwracać ich uwagę, tłumacząc, że za chwilę wejdziemy do wody. Nagle z boku, całkowicie ignorując tłum, pod same barierki podeszła kobieta z chłopcem na oko sześcioletnim. Bez żadnego skrępowania rozsunęła taśmy odgradzające, wcisnęła swojego syna tuż przed pierwszą osobę w ogonku i jak gdyby nigdy nic podała kasjerce pieniądze. Gdy stojący na początku starszy pan zwrócił jej uwagę, że tu jest kolejka, kobieta zareagowała oburzeniem. Oświadczyła, że jej Maksio nie będzie stał na słońcu, bo jest delikatny, źle znosi upały i po prostu musi wejść bez czekania. Wyciągnęła pieniądze i się wepchała. Kulisy awantury przy okienku biletowym Widząc to jawne lekceważenie reszty ludzi, w kolejce szybko zawrzało. Kilka mam głośno domagało się, żeby kobieta przeszła na koniec. W tym momencie spokojny dotąd dzień zamienił się w głośną kłótnię. Kobieta zamiast się wycofać, zaczęła krzyczeć, że jej syn ma prawo wejść pierwszy, bo kupuje droższy karnet, a reszta ludzi po prostu jej zazdrości. Chłopiec, widząc reakcję matki, zaczął pokazywać język innym dzieciom i kopać w barierki, a ona tylko się uśmiechała, uznając to pewnie za przejaw sprytu. Ostatecznie kasjerka odmówiła sprzedaży biletu i wezwała ochraniarza. Pracownik ochrony bardzo chłodno i stanowczo nakazał kobiecie opuszczenie strefy kas, co cała kolejka skwitowała głębokim westchnieniem ulgi. Wychowanie bez granic. Dlaczego ułatwianie dziecku wszystkiego rodzi problemy Ta sytuacja spod kas to niestety przykry przykład na to, jak niektórzy rodzice potrafią zatracić granicę między miłością do dziecka a uczeniem go skrajnego egoizmu. Taka mama uważa, że ułatwiając synowi życie za wszelką cenę i łamiąc dla jego wygody normy społeczne, buduje jego pewność siebie. Zapomina jednak, że w ten sposób uczy go zachowań, które szybko zweryfikuje szkoła podstawowa czy rówieśnicy na podwórku. Mały chłopczyk, zamiast mądrej lekcji o tym, że należy szanować innych, dostał od własnej matki przekonanie, że jest lepszy i wolno mu wszystko. Czas przestać przymykać oko na takie sytuacje. Musimy jako rodzice reagować na brak kultury, bo dbanie o normalne zasady to nasz obowiązek wobec dzieci, które patrzą i uczą się od nas każdego dnia. Pozdrawiam, Patrycja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Oburzająca scenka na publicznym basenie. „Gdy zobaczyłam, co ta rodzina wrzuca do brodzika, odebrało mi mowę”
„Po 4 latach starań zaszłam w ciążę, a mąż z dnia na dzień stał się nieobecny. Dopiero po rozmowie z teściową zrozumiałam, w co się wpakowałam”
„Cztery lata czekaliśmy na to dziecko, a on w tajemnicy szukał sposobu, by zostawić mnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałam”.
Cztery lata staraliśmy się o dziecko. Cztery lata badań, nadziei, które gasły co miesiąc, i rozmów z Krzysztofem, które zawsze kończyły się tym samym: „Spróbujmy jeszcze raz”. Kiedy wreszcie zobaczyłam dwie kreski na teście, siedziałam na podłodze w łazience i płakałam tak, jakby ze mnie uchodziło całe napięcie tamtych lat. Krzysztof przytulił mnie mocno, powiedział, że jest szczęśliwy. Wierzyłam mu bez cienia wątpliwości. Pierwsze tygodnie ciąży były jak sen, o którym bałam się głośno mówić, żeby się nie zamienił w koszmar. Krzysztof dotykał mojego brzucha, choć jeszcze nic nie było widać, i szeptał, że kocha tą małą fasolkę najbardziej na świecie. Nie miałam powodu, by w to nie wierzyć. Nagle pojawiły się nadgodziny Wszystko zmieniło się w piątym miesiącu. Krzysztof zaczął wracać później – najpierw o godzinę, potem o dwie, aż w końcu wchodził do domu, gdy ja już spałam. Tłumaczył się nowym projektem w firmie, presją ze strony szefa, koniecznością udowodnienia, że zasługuje na awans. – Wiesz, jak to jest, Magda – mówił, kiedy próbowałam z nim rozmawiać przy śniadaniu. – Teraz, kiedy będziemy mieć dziecko, muszę więcej zarabiać. Brzmiało to logicznie. Może nawet ładnie – mężczyzna, który bierze odpowiedzialność za rodzinę. Ale w środku czułam narastający niepokój, który starałam się zagłuszyć planowaniem pokoju dla dziecka i wybieraniem imion. Moja siostra, Ola, była pierwszą osobą, która powiedziała to na głos. – Magda, on cię unika. Nie widzisz tego? Broniłam go. Mówiłam, że to tylko okres wzmożonej pracy, że po urodzeniu dziecka wszystko wróci do normy. Sama chciałam w to wierzyć bardziej niż ktokolwiek inny. Wieczór, który wszystko zmienił W siódmym miesiącu ciąży, kiedy brzuch był już naprawdę duży, i każdy krok kosztował mnie więcej wysiłku, zadzwoniła do mnie teściowa, Halina. Rzadko rozmawiałyśmy dłużej niż o przepisach na obiad, więc jej głos, pełen wahania, natychmiast mnie zaniepokoił. – Magda, muszę ci coś powiedzieć. Nie mogę już dłużej milczeć. Usiadłam na kanapie, czując, jak serce zaczyna mi walić szybciej. – Krzysztof przyjął kontrakt za granicą. Długi, na kilka miesięcy. Miał ci powiedzieć, ale się bał. Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. – Co? Jaki kontrakt? On nic mi nie mówił o żadnym wyjeździe. – Wiem, Magdusiu. Dzwonił do mnie zdesperowany, mówił, że nie czuje się gotowy na bycie ojcem. Że się boi, że wszystko zepsuje, że lepiej będzie, jeśli na jakiś czas stanie się tylko tym, kto zarabia, a nie tym, kto musi być obok. Słuchałam tego z poczuciem, że nie znam mężczyzny, którego wybrałam na ojca swojego dziecka. Nadgodziny, spóźnienia, unikanie rozmów – to nie była praca. To była ucieczka. Rozmowa, na którą czekałam zbyt długo Krzysztof wrócił tego wieczoru wcześniej niż zwykle, jakby coś przeczuwał. Zastał mnie siedzącą w salonie, ze skrzyżowanymi rękami i twarzą, która musiała mówić więcej niż jakiekolwiek słowa. – Twoja mama zadzwoniła – powiedziałam, zanim zdążył zdjąć płaszcz. – Powiedz mi prawdę. Zamarł. Widziałam, jak w jego oczach mieszają się wstyd i ulga, że nareszcie nie musi dłużej udawać. – Miałem ci powiedzieć – zaczął, siadając naprzeciw mnie. – Ale każdego dnia odkładałem to na później, aż zrobiło się z tego kilka tygodni kłamstwa. – Chciałeś wyjechać i mnie nie zapytać? Zostawić mnie samą z dzieckiem? – Nie chciałem cię zostawiać – powiedział, a jego głos się łamał. – Chciałem uciec od siebie. Od tego, że boję się, że nie będę dobrym ojcem. Mój ojciec zawsze był nieobecny, zawsze zajęty. Bałem się, że powtórzę ten wzorzec, więc zamiast z tym walczyć, postanowiłem się poddać i po prostu wyjechać, zanim zdążę zawieść. Słuchałam go, czując, jak gniew ustępuje miejsca czemuś innemu – żalowi, że przez tyle lat marzeń o dziecku nie zauważyłam, jak bardzo on się boi. Że wybrał milczenie i ucieczkę, zamiast przyjść do mnie z tym strachem. – Krzysztof, cztery lata czekaliśmy na to dziecko. Ja się też boję. Każdego dnia. Ale nie uciekam. Rozmawiam z tobą, szukam wsparcia, staram się być gotowa. A ty zamiast tego zaplanowałeś, jak zniknąć. Postanowiliśmy zawalczyć, razem Rozmawialiśmy do późnej nocy, o wszystkim, co dotąd zamykaliśmy w sobie – o presji, jaką każde z nas czuło, o obrazie idealnego rodzica, który sami sobie narzuciliśmy, o strachu przed powtórzeniem błędów naszych rodziców. Krzysztof zadzwonił do firmy następnego dnia i wycofał się z kontraktu, tłumacząc szczerze, że nie może teraz wyjechać. Nie było to łatwe – stracił część zaufania przełożonych, może i szansę na awans, o którym mówił wcześniej. Ale po raz pierwszy od miesięcy widziałam w jego oczach spokój, a nie ucieczkę. Zamiast nadgodzin zaczął przychodzić na wieczorne spotkania w szkole rodzenia, które wcześniej odkładał. Siedział obok mnie, trzymał moją rękę, uczył się, jak zmieniać pieluchę na plastikowym lalce, choć na początku robił to niezgrabnie i sam się z tego śmiał. – Wiesz – powiedział pewnego wieczoru, kiedy wracaliśmy z zajęć – myślałem, że gotowość na bycie ojcem to coś, co się ma albo nie ma. Teraz myślę, że to coś, czego się uczysz każdego dnia, razem z drugą osobą. Uśmiechnęłam się, czując, jak przez te słowa napięcie ostatnich miesięcy wreszcie zaczyna ustępować. Kiedy urodziła się nasza córka Nasza córka, Aniela, urodziła się w pogodny wrześniowy dzień. Krzysztof był przy mnie od pierwszej chwili, trzymał ją, gdy jeszcze płakała, i płakał razem z nią, choć wcześniej zawsze mówił, że mężczyźni nie płaczą. Nie twierdzę, że strach zniknął całkowicie. Widzę czasem w jego oczach niepokój, kiedy Anielka się zasiębi albo kiedy budzi się w nocy i nie wie, jak ją uspokoić. Ale teraz, kiedy się boi, mówi mi o tym, zamiast szukać kontraktu, który pozwoliłby mu uciec. Halina, moja teściowa, powiedziała mi kiedyś, że najodważniejsze, co może zrobić rodzic, to nie udawać, że nie ma wątpliwości, ale mówić o nich głośno. Krzysztof nauczył się tego dopiero wtedy, kiedy prawie stracił szansę, żeby być obecny w najważniejszym momencie naszego życia. Dziś, kiedy patrzę na niego, jak nosi Anielkę na rękach po naszym małym ogrodzie i śpiewa jej piosenki, wiem, że tamten kryzys nas nie zniszczył. Nauczył nas obojga, że odpowiedzialność nie polega na tym, żeby nigdy się nie bać, ale na tym, żeby ze swoim strachem zostać, a nie przed nim uciekać. Magda, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż donosił mamusi na każdy mój ciążowy humor. Gdy poznałam ich bezczelny plan na czas po porodzie, zdrętwiałam” „Odkąd córka urodziła, przestała interesować się starą matką. Powinna przywozić mi wnuczkę i zabierać na wakacje, bo siedzę w domu sama jak palec” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna”
„Pozwoliłam zabrać dzieci na wesele i pożałowałam. Bąbelki rozniosły salę, ale najgorszą wiochę odstawili rodzice”
Rodzina wiedziała, że dzieci na weselu są mile widziane – nie chciałyśmy z siostrą nikogo wykluczać. Nie przewidziałam jednak, że to właśnie obecność najmłodszych zburzy cały porządek, który tak starannie układałam.
Planowanie wesela mojej siostry Zuzy zajęło nam prawie rok. Jako starsza siostra wzięłam na siebie sporo organizacyjnych obowiązków. Chciałam, żeby to był wieczór pełen elegancji – stonowana muzyka, delikatne aranżacje, moment na rozmowy przy stole. Zuza zgodziła się na mój pomysł, bo sama nie miała głowy do szczegółów. Ustaliłyśmy z didżejem konkretną playlistę: trochę jazzu, klasyki, spokojnych utworów, które pozwolą gościom cieszyć się wieczorem bez chaosu. Wszystko było perfekcyjnie zaplanowane Sala wyglądała dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam. Stoły nakryte w odcieniach beżu, świece, delikatne kwiaty. Didżej, pan Robert, dostał od nas playlistę tydzień wcześniej i zapewnił, że będzie się jej trzymał, z małymi odstępstwami na prośby gości. Czułam ulgę – wreszcie coś, co mogłam odhaczyć jako „zrobione”. Gdy zaczęli się schodzić goście, w tym kilka rodzin z dziećmi, uśmiechałam się do każdego malucha, który wpadał mi w ramiona. Kochałam te dzieci – to były córki i synowie moich kuzynów, sąsiadów, przyjaciół Zuzy. Nie miałam nic przeciwko ich obecności. Po prostu założyłam, że rodzice będą pilnować, żeby impreza toczyła się zgodnie z planem, a dzieci znajdą swój kącik do zabawy, który przygotowałyśmy – z klockami, kredkami i małym telewizorem do puszczania bajek w przerwie. Nagle muzyka zaczęła się zmieniać Pierwsze dźwięki jazzu wybrzmiewały w sali może przez czterdzieści minut. Potem zauważyłam, że przy didżejskim stanowisku zaczyna się gromadzić grupka rodziców. Z daleka nie słyszałam, o czym rozmawiają, ale widziałam gesty w stronę dzieci siedzących przy stołach, znudzonych, kręcących się na krzesłach. Po chwili muzyka się zmieniła. Zamiast spokojnego standardu jazzowego popłynęła piosenka z popularnej bajki. Spojrzałam na Zuzę, która tańczyła z mężem, i zobaczyłam jej zdziwioną minę. Podeszłam do didżeja. – Panie Robercie, mieliśmy inną playlistę – powiedziałam, starając się zachować spokój. – Wiem, ale rodzice bardzo prosili. Dzieci się nudzą – odpowiedział, wzruszając ramionami, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Nie chciałam robić scen, więc wróciłam do stołu, myśląc, że to jednorazowy epizod. Ale kolejna piosenka też była z bajki. I następna. W pewnym momencie sala, która miała być elegancka i stonowana, zaczęła przypominać przedszkolną dyskotekę. Dzieci szalały, rzucały balonami, a dorośli zaczęli podpierać ściany. Spróbowałam spokojnie to naprawić Zebrałam się na odwagę i podeszłam do grupki rodziców, którzy inicjowali te zmiany. Wśród nich była moja kuzynka Ania, z którą zawsze miałam dobry kontakt. – Rozumiem, że dzieciom podobają się takie piosenki, ale to wesele Zuzy. Mieliśmy ustaloną playlistę – powiedziałam, próbując brzmieć uprzejmie, choć czułam narastającą frustrację. – Monika, no przestań. To jest wesele familijne, dzieci muszą się bawić – odpowiedziała Ania, a inni przytaknęli. – Nie mówię, że dzieci nie mogą się bawić. Mówię, że jest do tego specjalny kącik, i że muzyka miała być inna – tłumaczyłam, czując, jak głos mi się napina. – Jesteś strasznie sztywna. To wesele, nie koncert filharmonii – wtrącił się mąż Ani, Arek, z uśmiechem, który miał rozładować napięcie, ale zabolał mnie bardziej niż jego słowa. Odeszłam od stolika z poczuciem, że coś we mnie się łamie. Nie chodziło o upór, chodziło o to, że przez miesiące planowania nikt nie zapytał mnie, czy mogę coś zmienić – po prostu to zmieniono, bez pytania. Usłyszałam, że jestem egoistką Wieczorem, kiedy już emocje trochę ostygły, podeszła do mnie mama. Miałam nadzieję, że przyjdzie do mnie ze wsparciem, ale usłyszałam coś zupełnie innego. – Monika, przesadzasz. To dzieci, nie możesz oczekiwać, że będą siedziały cicho przy jazzowej muzyce – powiedziała, kładąc mi rękę na ramieniu, jakby to miało mnie uspokoić. – Mamo, ja nie mam nic przeciwko dzieciom. Mam coś przeciwko temu, że nikt nie zapytał, czy mogę coś zmienić w planie, który przygotowywałam miesiącami – odpowiedziałam, czując, jak łzy cisną się do oczu. – Czasem trzeba ustąpić. Nie bądź egoistką, dzieci mają swoje potrzeby – dodała, a ja poczułam, jakby ktoś odebrał mi prawo do posiadania własnych granic. Ten moment był dla mnie punktem zwrotnym. Zrozumiałam, że dla wielu bliskich moje starania i moja praca były czymś, co można było łatwo odsunąć na bok, gdy tylko ktoś inny miał głośniejszy głos. Czułam się osamotniona, mimo że stałam w sali pełnej ludzi, którzy powinni być mi najbliżsi. Wesele pełnych dziecięcych piosenek Wyszłam na chwilę na zewnątrz, żeby ochłonąć. Powietrze było chłodne, a gwar imprezy dobiegał przez otwarte drzwi jak coś odległego, niepowiązanego ze mną. Wtedy przyszła do mnie Zuza, w swojej sukni, z lekko rozmazanym makijażem od śmiechu i tańca. – Wiem, że jesteś zdenerwowana. Ale wiesz co? Ja się dobrze bawię. Może nie tak, jak planowałyśmy, ale dzieciaki są szczęśliwe, rodzice też. Może to nie jest najgorsze, co mogło się stać – powiedziała, siadając koło mnie na schodkach. Zaskoczyło mnie to. Przez chwilę milczałam, próbując zrozumieć, co czuję. – Nie chodzi o to, że dzieci się bawią, Zuza. Chodzi o to, że czułam się zupełnie zignorowana. Że moja praca, mój wysiłek, nie miały żadnej wartości w oczach innych – powiedziałam, patrząc na siostrę. – Rozumiem to. I masz prawo się tak czuć. Ale może ten wieczór nie musi być idealny według twojego planu, żeby być dobry – odpowiedziała, ściskając moją rękę. To był moment, w którym zrozumiałam swój błąd. Nie chodziło o to, że chciałam kontrolować wszystko do perfekcji – chodziło o to, że tak bardzo bałam się, że wieczór wymknie się spod kontroli, że nie zauważyłam, jak inni po prostu chcieli się dobrze bawić, każdy na swój sposób. Wróciłam do sali z innym nastawieniem. Nie porzuciłam swoich uczuć – wciąż uważałam, że rozmowa z didżejem powinna się odbyć wcześniej, że ktoś powinien mnie zapytać. Ale zamiast walczyć z każdą piosenką, usiadłam przy stole z dziećmi mojej kuzynki i zaczęłam z nimi rozmawiać o ich ulubionych bajkach. Któraś z dziewczynek, może pięcioletnia, złapała mnie za rękę i zaciągnęła do tańca przy piosence, której nienawidziłam jeszcze godzinę wcześniej. Nie było to moje wymarzone wesele. Muzyka klasyczna wróciła tylko na chwilę, przy toaście, a resztę wieczoru zdominowały piosenki, które śpiewały dzieci na cały głos, z entuzjazmem, który w końcu zaczął mnie rozbrajać. To była najlepsza dziecięca dyskoteka w rodzinie Dzień po weselu zadzwoniłam do Ani. Chciałam wyjaśnić, co czułam, bez oskarżeń, ale też bez udawania, że wszystko było w porządku. – Ania, wiem, że chciałaś dobrze dla dzieci. Ale zabolało mnie, że nikt nie zapytał mnie o zgodę, tylko po prostu zmieniono plan bez rozmowy – powiedziałam. – Masz rację, powinniśmy cię zapytać. Po prostu widziałyśmy znudzone dzieci i chciałyśmy szybko coś zmienić. Nie pomyślałam, że to może cię zranić – odpowiedziała, a w jej głosie usłyszałam autentyczny żal. Ta rozmowa nie naprawiła całego wieczoru, ale dała mi coś ważniejszego – poczucie, że moje emocje zostały wreszcie usłyszane, a nie zbyte jako przesadna reakcja. Dziś, kiedy wspominam to wesele, śmieję się z tego, jak bardzo trzymałam się swojego planu, i jednocześnie wiem, że miałam prawo czuć się poirytowana, gdy ktoś zmienił go bez pytania. Zrozumiałam, że elastyczność i granice mogą iść w parze – że można ustąpić w jednej sprawie, nie tracąc przy tym prawa do bycia wysłuchaną. Zuza do dziś żartuje, że jej wesele było najlepszą dziecięcą dyskoteką w rodzinie, a ja już się z tego powodu nie obrażam. Monika, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel” „Nigdy sobie nie wybaczę, że wynajęłam nianię do mojej córeczki. Po tygodniu wróciłam z pracy do pustego domu, a na stole leżał tylko krótki list” „Myślałam, że pani w przedszkolu dba o moje dziecko z sympatii. Gdy nakryłam ją z moim mężem, uknułam słodką zemstę”
Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
Słońce prażyło, dzieciaki bawiły się w najlepsze przy baseniku, gdy nagle zza niskiego, siatkowego ogrodzenia zaczął unosić się dziwny, gęsty tuman.
Zamiast zapachu skoszonej trawy czy grilla, całą naszą przestrzeń w ułamku sekundy zalała czarna, tłusta i potwornie śmierdząca chmura dymu. Spojrzałam przez siatkę i zdrętwiałam z przerażenia. Nasz sąsiad, pan Janusz, rozpalił gigantyczny stos i z pełnym luzem wrzucał do ognia plastikowe butelki po napojach, stare gumowce, puszki po farbach i jakieś lakierowane, stare płyty meblowe. Powietrze stało się tak gęste, że dzieci zaczęły trzeć oczy, a smród palonego plastiku wciskał się dosłownie wszędzie. Sąsiedzka lekkomyślność na działkach. „Musiałam zasłaniać dzieciom oczy” Najgorsze było to, że płonące kawałki jakichś sztucznych tworzyw pod wpływem wysokiej temperatury zaczęły strzelać w powietrze i lądować na naszej stronie, tuż obok koca maluchów. Widok tej kopcącej sterty odpadów i faceta, który z uśmiechem dorzucał kolejne śmieci, był tak okropny, że w panice złapałam Tymona i Lilkę, zasłoniłam im twarze i oczy, żeby nie wdychali tego syfu, a potem dosłownie wciągnęłam ich do domku, zatrzaskując wszystkie okna. Nie miałam żadnych skrupułów, przecież chodziło o dzieci Gdy dzieci były już bezpieczne, we mnie aż się zagotowało z wściekłości. Wybiegłam na zewnątrz, podeszłam do płotu i zaczęłam krzyczeć do sąsiada, żeby natychmiast zgasił to ognisko, bo obok bawią się małe dzieci, które zaraz się potrują. Reakcja tego człowieka po prostu mnie osłabiła. Pan Janusz popatrzył na mnie z góry, machnął lekceważąco ręką i z rozbrajającą szczerością oświadczył, że na swojej działce może robić, co mu się żywnie podoba, a odpady z remontu altany jakoś musi zutylizować, bo nie będzie płacił za wywóz gabarytów. Palnął jeszcze, że jestem przewrażliwioną miastową mamuśką, która szuka dziury w całym. Wtedy miarka się przebrała. Wyciągnęłam telefon i bez sekundy wahania zadzwoniłam na straż miejską oraz zgłosiłam sprawę zarządowi naszych ogrodów działkowych. Ludzie często boją się reagować, żeby nie mieć kosy z sąsiadem zza płotu, ale kiedy w grę wchodzi zdrowie moich dzieci i jawne zatruwanie środowiska, nie mam żadnych skrupułów. Strażnicy przyjechali wyjątkowo szybko, wypisali panu Januszowi wysoki mandat za palenie odpadów i nakazali natychmiastowe ugaszenie tego stosu, a sąsiad do teraz rzuca w stronę naszej altany nienawistne spojrzenia. Na działkach też obowiązuje sąsiedzka kultura Ta cała niezręczna sytuacja uświadomiła mi coś bardzo ważnego − jak ogromną walkę musimy stoczyć jako młode pokolenie rodziców, by wykorzenić te stare, szkodliwe nawyki u starszych ludzi. Dla mojego sąsiada palenie śmieci pod oknami innych, i do tego przy dzieciach, to była zwykła, podwórkowa codzienność, w której on nie widział absolutnie nic złego. Ciekawa jestem, czy takie zachowania są częstsze i czy inni rodzice też muszą toczyć regularne wojny z ludźmi, którzy palą śmieci na podwórkach czy na działkach, kompletnie ignorując fakt, że obok żyją i oddychają małe dzieci? Dla mnie to niedopuszczalne, szkoda, że starsze pokolenie tego nie rozumie. Pozdrawiam całą redakcję, Jagoda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi”
Babcia zaczęła na siłę karmić dziecko, a matka nie wytrzymała: „Starsze pokolenie guzik wie o wychowaniu”
Wszystko zaczęło się przy podawaniu drugiego dania. Staś zjadł kilka łyżek ziemniaków i kawałek mięsa, po czym odsunął talerzyk, mówiąc swoje stanowcze „nie”. Dla mnie sprawa była jasna – dziecko jest najedzone, koniec kropka.
Wtedy do akcji wkroczyła moja teściowa z miną eksperta, który pozjadał wszystkie rozumy. Zaczęła najpierw tradycyjne, denerwujące gadanie, że za mamusię, za tatusia, jeszcze jedna łyżeczka, bo Staś będzie chudy i chory. Gdy mały zaczął zaciskać usta i odwracać głowę, jej puściły wszelkie hamulce. Złapała go mocno za rączkę, unieruchomiła mu główkę i próbowała dosłownie siłą wcisnąć pełną łyżkę gęstej zupy do buzi, ignorując jego płacz i krztuszenie się. No na litość boską, wściekłam się! Karmienie dziecka na siłę − jak metody babci niszczą relację z jedzeniem Wyrwałam jej tę łyżkę z ręki, zabrałam zapłakanego Stasia z krzesełka do karmienia i wykrzyczałam teściowej prosto w twarz, że nie pozwolę na to przy moim stole. Starsze pokolenie żyje w jakimś głębokim przekonaniu, że gruby maluch to zdrowy maluch, a wciskanie jedzenia na siłę to przejaw wielkiej miłości. To jest totalne średniowiecze. Zmuszanie do jedzenia to najprostsza droga do zaburzeń i potężnej traumy na całe życie. Moja teściowa obraziła się, ostentacyjnie rzuciła ścierką i uznała mnie za pyskatą synową, która próbuje zagłodzić własne dziecko. Konflikt pokoleń w rodzinie − gdy starsi podważają autorytet matki Najbardziej boli mnie jednak fakt, że w oczach starszego pokolenia my, młode matki, jesteśmy zdezorientowanymi dziewczynkami, które naczytały się mądrości w internecie i nie mają zielonego pojęcia o prawdziwym życiu. Moja matka i teściowa ciągle powtarzają tekst, że one wychowały po dwoje czy troje dzieci swoimi metodami i wszyscy żyją. Tylko nikt nie patrzy na to, że połowa ich pokolenia ma teraz problemy z żołądkiem, jelitami czy potężną nadwagą. Wciskanie niemowlakowi cukru, solenie potraw od pierwszych miesięcy życia czy dawanie czekolady na pocieszenie to była u nich norma. Kiedy staram się wprowadzać zdrowe nawyki, podawać warzywa i unikać chemii, za moimi plecami i tak dochodzi do łamania moich zasad. Teściowa potrafi ukradkiem wcisnąć Stasiowi słodkiego lizaka, mówiąc mu cicho, żeby nie mówił mamie, bo znowu będzie krzyczeć. Przecież to jest sabotowanie mojego autorytetu jako rodzica i uczenie dziecka kłamstwa. Starsze pokolenie kompletnie nie rozumie, że czasy się zmieniły, a my nie musimy powielać ich dawnych błędów wychowawczych. Jak stawiać granice dziadkom i bronić swoich zasad wychowawczych? Podjęłam twardą i ostateczną decyzję: koniec z rodzinnymi obiadkami, dopóki teściowa nie zrozumie, że to ja i mąż ustalamy reguły gry w życiu naszego syna. Asertywność w rodzinie i wyznaczenie jasnych, twardych granic dziadkom to jedyny sposób, żeby nie dać się wykończyć psychicznie i ochronić własne dziecko. Drogie mamy, jak Wy radzicie sobie z taką ingerencją starszego pokolenia? Czy u Was też dziadkowie próbują karmić dzieci na siłę i wciskać słodycze za Waszymi plecami? Pozdrawiam, Małgosia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
„Babcia zabrała Lenkę i Łucję do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale do domu wróciła tylko z jedną wnuczką. Nigdy się z tym nie pogodzę”
„Stałam w przedpokoju i czułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg – a to, co powiedziała mi później moja starsza córka, zmieniło wszystko, co myślałam o teściowej”.
Przyjechaliśmy do teściowej na tydzień, jak co roku w lipcu. Alina mieszka w starym domu na skraju lasu. Drewniany ganek pamięta jeszcze czasy jej rodziców, w ogrodzie rosną maliny, a huśtawka skrzypi dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy przyjechałam tu pierwszy raz, jeszcze jako dziewczyna Daniela. Dziewczynki uwielbiały to miejsce. Lena miała sześć lat, Łucja cztery. Już od kilku tygodni pytały, kiedy wreszcie pojedziemy do babci na grzyby, bo w lesie zawsze można znaleźć prawdziwki większe od dłoni. My z Danielem liczyliśmy na kilka spokojniejszych dni. Bez przedszkola, pracy i ciągłego patrzenia na zegarek. Miał być odpoczynek. Czwartego dnia po obiedzie Alina wyciągnęła z szafy wiklinowy koszyk. – Chodźcie, dziewczynki. Pójdziemy zobaczyć, czy po ostatnich deszczach nie wyrosły grzyby. – Mogę iść? – zapiszczała Łucja. – Ja też! – Lena już wkładała kalosze. Daniel odbierał właśnie ważny telefon służbowy. Ja zostałam w kuchni, żeby posprzątać po obiedzie. – Dołączymy za chwilę – powiedziałam. – Wy idźcie przodem. Alina uśmiechnęła się. – Przecież to tylko kawałek lasu. Za pół godziny będziemy z powrotem. Patrzyłam jeszcze przez okno, jak cała trójka znika za bramką. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że za niecałe pół godziny wrócą... tylko we dwie. Do domu wróciły tylko we dwie Usłyszałam trzask furtki. Otarłam ręce o ścierkę i wyszłam do przedpokoju. Najpierw zobaczyłam Lenę. Płakała. Potem Alinę. Była blada jak ściana. Rozejrzałam się odruchowo. – A gdzie Łucja? Teściowa otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. – Alina? – Nie... nie ma jej. Poczułam, jak wszystko wokół przestaje istnieć. – Co znaczy „nie ma jej”? Daniel wybiegł z pokoju. – Co się dzieje? – Łucja została w lesie... – wyszeptała Alina. – Co?! – Szukałam jej... nie mogłam znaleźć... wróciłam po was. Nie pamiętam nawet, jak wybiegłam z domu. Pamiętam tylko, że biegłam przed siebie, krzycząc imię córki. – Łucja! Daniel pobiegł drugą ścieżką. Alina została z Leną przy domu. Dziewczynka zanosiła się płaczem. Las, który jeszcze chwilę wcześniej wydawał się spokojny i znajomy, nagle stał się ogromny. Każdy krzak wyglądał tak samo. Każda ścieżka prowadziła donikąd. W głowie miałam tylko jedną myśl. Po kilkunastu minutach, które wydawały się wiecznością, usłyszeliśmy płacz. Daniel znalazł ją przy starym powalonym pniu. Siedziała skulona, brudna od mchu, zapłakana. – Mama... Nigdy w życiu nie przytuliłam nikogo tak mocno. Sprawdzałam jej ręce, nogi, twarz. Nie miała nawet zadrapania. – Gdzie byłaś? – Szukałam babci... Co naprawdę wydarzyło się w lesie? Kiedy wróciliśmy do domu, Alina siedziała na schodach. Płakała. – Przepraszam... Nie odpowiedziałam. Nie potrafiłam. Po kilkunastu minutach, kiedy Łucja już się uspokoiła, zapytałam: – Jak do tego doszło? – Schyliłam się po grzyby. Lena coś do mnie mówiła. Myślałam, że Łucja stoi obok. Odwróciłam się... i jej nie było. Brzmiało wiarygodnie. Wystarczy chwila. Każdy rodzic o tym wie. Sama kiedyś na moment zgubiłam Lenę w galerii handlowej. Pamiętam ten paraliżujący strach... Dlatego bardzo chciałam uwierzyć Alinie. Ale coś mi nie pasowało. Nie umiałam tylko powiedzieć co. „Babcia kazała mi nic nie mówić” Wieczorem kąpałam dziewczynki. Łucja szybko zasnęła. Lena długo nie mogła, leżała wpatrzona w sufit. – Mamo? – Tak? – Babcia powiedziała, żebym nic nie mówiła. Spojrzałam na nią. – O czym? – O telefonie. Usiadłam na brzegu łóżka. – Jakim telefonie? – Babcia rozmawiała z ciocią. Poczułam, że serce zaczyna mi bić szybciej. – Skąd wiesz? – Bo słyszałam. – I co było dalej? – Łucja biegała obok ścieżki. Ja mówiłam babci, żeby popatrzyła. – Powiedziałaś jej? – Kilka razy. – I? – Pokazała mi ręką, żebym poczekała. Lena zawahała się. – Babcia cały czas rozmawiała. Milczałam. – Potem Łucji już nie było. – Babcia od razu zaczęła jej szukać? – Najpierw schowała telefon. Poczułam zimno. – Dlaczego nie powiedziałaś mi tego wcześniej? – Bo babcia mówiła, że tata będzie na nią zły. Powiedziała, że to będzie nasza tajemnica. Nie pamiętam, co odpowiedziałam. Pamiętam tylko, że przytuliłam Lenę. – Kochanie, nigdy nie musisz przede mną nic ukrywać. Nawet jeśli prosi cię o to babcia. Zawsze mów mi prawdę. Pokiwała głową. – Dobrze. Rozmowa, po której wszystko się zmieniło Nie spałam tej nocy. Rano zeszłam do kuchni, Alina robiła kawę. Kiedy mnie zobaczyła, od razu wiedziała. – Lena ci powiedziała? – Tak. Odłożyła kubek. – To nie było tak... – Rozmawiałaś przez telefon? Milczała. – Rozmawiałaś? – Tak. – Jak długo? – Nie wiem. – Wystarczająco długo, żeby czteroletnie dziecko zniknęło ci z oczu. Usiadła ciężko na krześle. – Zadzwoniła moja siostra. Chodziło o mamę. Byłam zdenerwowana... – Alina, mnie naprawdę nie interesuje, kto dzwonił. Spojrzała na mnie ze łzami w oczach. – Przepraszam. – Wiesz, co boli mnie najbardziej? Milczała. – Nie to, że Łucja odeszła. Takie rzeczy mogą wydarzyć się każdemu. – ... – Najbardziej boli mnie to, że poprosiłaś moje dziecko, żeby mnie okłamało. Alina zakryła twarz dłońmi. – Spanikowałam. – Wiem. – Nie chciałam, żeby Daniel pomyślał, że jestem złą babcią. – A pomyślałaś, co mogło się stać z moją córką? Zapadła długa cisza. – Masz rację. – To nie wystarczy. Mąż stanął między żoną a własną matką Daniel dowiedział się wszystkiego jeszcze tego samego dnia. Najpierw nie chciał uwierzyć. – Mama by tego nie zrobiła. – Lena sama mi powiedziała. Usiadł ciężko na fotelu. – Czyli naprawdę rozmawiała przez telefon... – I kazała naszej córce to ukryć. Długo nic nie mówił. – To moja mama – powiedział w końcu cicho. – Wiem. – Ale ty też masz rację. To był chyba najtrudniejszy moment dla niego. Musiał pogodzić dwa obrazy tej samej osoby. Kochającej mamy. I babci, która popełniła bardzo poważny błąd. Już nigdy nie zaufałam jej tak jak wcześniej Do końca wyjazdu zostały jeszcze trzy dni. Atmosfera była poprawna. Alina gotowała ulubione naleśniki dziewczynek, czytała im wieczorami książki, śmiała się. Ale już nigdy nie zabrała ich sama do lasu. Ja też na to nie pozwoliłam. Po powrocie do domu wszystko wróciło do normalności: praca, przedszkole, zakupy, kolacje. Zmieniło się tylko jedno. Za każdym razem, kiedy Alina proponowała: – Zostaw dziewczynki u mnie na weekend. Czułam ten sam skurcz w żołądku. Minęło wiele miesięcy, zanim znowu zgodziłam się, żeby została z nimi sama. I nawet wtedy zadzwoniłam trzy razy. Nie dlatego, że chciałam ją kontrolować. Po prostu coś we mnie już nigdy nie wróciło do tego, co było wcześniej. Kilka tygodni później Lena zapytała mnie: – Mamo... babcia jest na mnie zła? – Nie. – Bo powiedziałam ci prawdę? Przytuliłam ją. – Nigdy nie będę zła za to, że mówisz mi prawdę. – Nawet jeśli ktoś prosi, żebym nic nie mówiła? – Zwłaszcza wtedy. – Nawet babcia? Spojrzałam na nią. – Nawet babcia. Od tamtego dnia Alina już nigdy nie prosiła wnuczek o żadne tajemnice. Przynajmniej nic o tym nie wiem. Ale zaufanie działa inaczej niż szklanka. Nie rozbija się z hukiem. Pęka po cichu. Nawet jeśli później uda się je posklejać, rysy zostają na zawsze. Patrycja, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Teściowa się na mnie obraziła, gdy powiedziałam, że jestem w czwartej ciąży. Podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką i świat mi się zawalił” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo” „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
Wstyd na miejskiej plaży. „Gdy puściła dziecko do wody, ludzie z obrzydzeniem odwracali wzrok”
Korzystając z pięknej, upalnej pogody, postanowiliśmy spędzić popołudnie na miejskiej plaży nad Wisłą. Chciałam, żeby dzieciaki trochę się schłodziły, popluskały w wodzie i pobawiły w piasku. Zamiast relaksu był jednak tylko niesmak. Do teraz mam ochotę iść pod prysznic i szorować się przez godzinę szorstką gąbką.
Piszę do Państwa, żeby zwrócić uwagę na skrajną bezmyślność i, nie ukrywajmy, totalny brak manier jednej z matek, która rozbiła się tuż obok nas. Cała ta akcja rozegrała się tuż przy brzegu, gdzie pluskały się te najmniejsze dzieciaki, w tym moja mała Oliwka. Kąpiel niemowlaka w rzece − co z higieną na publicznym kąpielisku? Tamta kobieta przyszła na plażę z chłopcem na oko półtorarocznym. Zamiast założyć maluchowi specjalne majteczki do pływania albo chociaż jednorazową pieluszkę basenową, matka bez żenady rozebrała go do samej koszulki i puściła do wody w zwykłej, nasączonej już od dawna pieluszce jednorazowej. Zwykły pampers w ułamku sekundy nasiąknął wodą z rzeki, spuchł do rozmiarów gigantycznej, ciężkiej kuli i zaczął zwisać dziecku niemal do samych kolan. Co najgorsze, zawartość pampersa zaczęła sobie swobodnie pływać w wodzie tuż obok rączek i buzi innych niczego nieświadomych maluchów. Widok był tak obrzydliwy, że ludzie stojący obok odwracali wzrok, zaczęli łapać swoje dzieci za ręce i uciekać na koc. Dziecko w pieluszce na kąpielisku. Matka: „To nieodpowiedzialność” Uważam, że to jest po prostu bezczelne ignorowanie podstawowych zasad higieny kosztem zdrowia innych ludzi. Jak można być tak skrajnie nieodpowiedzialnym rodzicem? Przecież dzisiaj w każdym markecie czy drogerii za parę groszy można kupić specjalne wodoodporne pieluszki do pływania dla dzieci, które nie nasiąkają wodą z zewnątrz i skutecznie zatrzymują wszystkie nieczystości w środku. Puszczanie niemowlaka w zwykłym pampersie do rzeki to robienie z czystego kąpieliska jednego wielkiego szamba dla własnej wygody. Próbowałam interweniować, podeszłam do tej kobiety i powiedziałam jej wprost, ale spokojnym głosem, że pielucha jej syna pęka, cała zawartość pływa w wodzie i czy mogłaby natychmiast zabrać małego, bo to jest skrajnie niehigieniczne dla reszty kąpiących się dzieci. Kobieta tylko przewróciła oczami i oświadczyła, że to jest jeszcze malutkie dziecko, woda wszystko rozpuści, a ona nie zamierza wydawać pieniędzy na specjalne pieluchy basenowe na te parę minut pluskania. Kultura osobista nad wodą − jak reagować na brak wyobraźni rodziców? Gdy to usłyszałam, po prostu zaniemówiłam. Mój mąż też nie wytrzymał i wywiązała się z tego potężna awantura, bo ojciec tego chłopca zaczął na nas kląć, wymachiwać rękami i krzyczeć, że na miejskiej plaży wolno im robić co chcą, bo nikomu nic do tego. Skończyło się na tym, że w pośpiechu spakowaliśmy nasz cały majdan − namiot, koce, zabawki dzieci − i natychmiast wróciliśmy do domu. Czuję ogromny niesmak, żal i bezsilność. Jak to możliwe, że dorośli ludzie wykazują się takim brakiem kultury w miejscach publicznych? Jestem ciekawa zdania innych mam. Czy Waszym zdaniem to ja przesadzam i powinnam na plaży bardziej się wyluzować, czy też macie dość takiego zachowania bezmyślnych rodziców? Pozdrawiam całą redakcję, Jagoda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Przykre: zabrała dziecko na rollercoaster, ale coś poszło nie tak. Dziewczynce po wszystkim tylko latała główka
„Odkąd teściowa z nami zamieszkała na czas remontu, ja i dzieci czujemy się jak skazańcy. Muszę zacisnąć zęby, to jej piękny dom będzie mój”
„Myślałam, że cierpliwość się opłaci, że ten piękny dworek wart jest wszystkich upokorzeń, które fundowała nam Barbara”.
Renowacja dworku teściowej miała trwać trzy miesiące. Minęło już siedem. Kiedy Barbara zadzwoniła w marcu i powiedziała, że musi się do nas przenieść na czas prac, bo u niej nie da się mieszkać przez pył i hałas, ugryzłam się w język. Tomek ucieszył się – w końcu to jego matka. Ja pomyślałam o swoim salonie, w którym mam biurko z dwoma monitorami, i o tym, że będę musiała przenieść całe moje centrum dowodzenia. Porcelana w mojej witrynie Barbara przyjechała z trzema walizkami i porcelanowym serwisem, który natychmiast ustawiła w witrynie w salonie – tej po babci Tomka. Powiedziała, że tak będzie bezpieczniej, bo u niej teraz wszystko w pyle. Pierwszego tygodnia jeszcze próbowałam pracować z laptopem na kolanach w sypialni. Klienci pytali, czemu nie odpisuję na maile tak szybko jak zwykle. Nie mogłam im powiedzieć, że mój gabinet zamienił się w pokój gościnny dla kobiety, która o ósmej wieczorem gasi światło, bo, jak twierdzi, elektryczność w tym domu jest za droga. – Mamo, ale ja tu mieszkam – powiedziałam jej kiedyś, kiedy zastałam wyłączony router. – Wiem, kochana. Ale dzieci powinny już spać, a nie siedzieć przy internecie. Było wtedy wpół do dziewiątej. Nasza córka miała jedenaście lat i robiła prezentację na biologię. Szesnasta trzydzieści jako godzina policyjna Zuza, nasza córka, przestała zapraszać koleżanki po tym, jak Barbara weszła do jej pokoju bez pytania, żeby powiedzieć dziewczynkom, że jest już za głośno, choć była dopiero szesnasta trzydzieści. – Mamo, one się ze mnie śmiały – powiedziała mi wtedy Zuza, siedząc na brzegu łóżka, z tą miną, którą znam za dobrze. Syn, Filip, miał czternaście lat i już nie mówił mi wprost, co czuje – ale zauważyłam, że przestał grać z kolegami przez słuchawki wieczorami. Kiedyś zapytałam go czemu. – Babcia mówi, że krzyczę – odpowiedział, nie odrywając wzroku od telefonu. – A ja nie krzyczę, mamo. Ja tylko gram. Tomek, kiedy mu o tym mówiłam, wzdychał i mówił, że mama ma swoje przyzwyczajenia, że to przez wiek, że trzeba jej wybaczać. – Ja jej wybaczam, Tomek. Ale nasze dzieci nie mają czego wybaczać, bo nie zrobiły nic złego. Obietnica, za którą płaciliśmy codziennie Umowa była taka: Barbara mieszka z nami, dokąd nie skończy się renowacja jej dworku. Po cichu liczyłam, że kiedy już jej zabraknie, to my będziemy mieć dom, o którym nawet nie śmieliśmy marzyć. Stary, piękny budynek z ogrodem, w którym Tomek spędził dzieciństwo. Dlatego znosiłam to wszystko. Dlatego, kiedy Barbara krytykowała mój sposób prowadzenia domu, kiedy mówiła, że dzieci są zbyt rozpieszczone, kiedy przestawiała moje rzeczy w kuchni, bo „tak jest wygodniej”, milczałam. Powtarzałam sobie, że to inwestycja. Że kiedyś to się nam odpłaci. Ale pewnego wieczoru, kiedy siedziałam w łazience – jedynym miejscu w domu, gdzie mogłam zamknąć drzwi na chwilę – i próbowałam dokończyć projekt logo dla klienta na laptopie oparty o brzeg wanny, zrozumiałam, że coś się we mnie zmieniło. Nie płakałam. Byłam po prostu zmęczona. Zmęczona tym, że moje własne dzieci boją się głośno śmiać w swoim domu. Kuchnia, telewizor i milczący mąż – Musimy pogadać o twojej mamie – powiedziałam Tomkowi, kiedy dzieci już spały, a Barbara oglądała telewizję w salonie z dźwiękiem na maksimum, bo, jak twierdziła, słabo słyszy. Ciekawe, że jej telenowele nie zżerały prądu. – Co się stało? – Nic konkretnego. Wszystko. Ona rządzi w naszym domu, Tomek. Ja nie mam gdzie pracować. Zuza się wstydzi zapraszać koleżanki. Filip przestał grać ze znajomymi. Tomek potarł czoło. – Monika, ona tylko chce pomóc. – Ona nie pomaga, ona przejmuje. I ja to znoszę, bo myślę o tym domu, który kiedyś będzie nasz. Ale zaczynam się zastanawiać, czy ta cena nie jest za wysoka. – To moja matka. – Wiem. I ja ją szanuję. Ale nasze dzieci płacą za twoją lojalność swoim spokojem. Tomek nie odpowiedział. Wstał, poszedł do kuchni po wodę i nie wrócił do rozmowy tego wieczoru. Muzyka, której nie było Parę dni później miałam termin oddania dużego projektu dla klienta z Warszawy – logotyp i identyfikacja wizualna dla nowej kawiarni. Praca, na którą czekałam miesiącami, bo dobrze płatna i prestiżowa. Usiadłam w sypialni z laptopem, słuchawkami, próbując się skoncentrować, kiedy usłyszałam pukanie. – Moniko, mogłabyś ściszyć tę muzykę? – powiedziała Barbara, choć nie było żadnej muzyki, miałam w uszach słuchawki. – Nie gra muzyka, mamo. – Coś słyszę. Chcę odpocząć. Zamknęła drzwi, nie czekając na odpowiedź. Siedziałam chwilę z rękami na klawiaturze, czując, jak narasta we mnie coś, czego dawno nie czułam – nie smutek, nie żal, ale czysta, gorzka złość. Wyszłam z pokoju i poszłam do salonu. Barbara siedziała w fotelu, w moim fotelu, z herbatą, którą zaparzyła w moim czajniku, w moim domu. – Mamo, muszę pracować. To jest mój dom i muszę mieć w nim miejsce, gdzie mogę pracować bez przerywania co dziesięć minut. – Ja tylko chciałam odpocząć w spokoju, Moniko. Nie musisz się tak stawiać. – Nie stawiam się. Mówię, jak jest. Barbara odłożyła filiżankę z takim trzaskiem, że aż drgnęłam. – Może, gdybyś była wdzięczna za to, co dla was robię, zamiast się kłócić, byłoby nam wszystkim łatwiej. – Wdzięczna za co? Za to, że muszę pracować w łazience? Za to, że moje dzieci boją się być sobą we własnym domu? Zapadła cisza. Barbara wstała, spojrzała na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiałam odczytać – może obrażona, może zdziwiona, że wreszcie powiedziałam to na głos. – Może powinnam wrócić do siebie – powiedziała cicho. – Skoro jestem tu takim ciężarem. – Nie mówię, że jesteś ciężarem, mamo. Mówię, że potrzebujemy wszyscy trochę więcej przestrzeni i szacunku dla tego, jak żyjemy. Nie odpowiedziała. Wyszła z pokoju, a ja stałam tam, czując, że coś się właśnie skończyło, choć nie wiedziałam jeszcze co. Walizka na łóżku Tomek wrócił z pracy i zastał matkę pakującą walizkę. – Co się dzieje? – zapytał, patrząc to na mnie, to na nią. – Twoja żona uważa, że jestem tu niepotrzebna – powiedziała Barbara, nie przerywając pakowania. Czekałam, że Tomek stanie po jej stronie, jak zawsze. Ale on tylko westchnął i usiadł na łóżku obok walizki. – Mamo, chyba oboje wiemy, że to nie jest łatwa sytuacja dla nikogo. – Więc mnie wyrzucacie. – Nikt cię nie wyrzuca. Ale może rzeczywiście powinnaś dokończyć remont u siebie i wrócić tam, kiedy będzie gotowe, a do nas przyjeżdżać, jak dawniej, na obiady, na święta. Barbara spojrzała na niego, potem na mnie, i coś w jej twarzy zmiękło, choć nie do końca. – Myślałam, że będziemy jedną rodziną pod jednym dachem. – Jesteśmy jedną rodziną, mamo. Ale każdy potrzebuje swojego dachu. Tego wieczoru Barbara nie wyjechała – zostało jeszcze parę dni, zanim znalazła nocleg u siostry na czas, aż wykończą jej dom. Ale coś się zmieniło. Zaczęła pytać, czy jej muzyka nie przeszkadza, zamiast decydować za nas. Zuza znowu zaprosiła koleżankę na noc, a Barbara, wychodząc z kuchni, powiedziała tylko, żeby się dobrze bawiły. Biurko z powrotem na swoim miejscu Dworek teściowej wykończono w końcu jesienią. Barbara wróciła do siebie, a my odzyskaliśmy dom – ten sam, w którym mieszkaliśmy od lat, ale inaczej wyglądający, kiedy w salonie znowu stało moje biurko, a nie porcelanowa witryna. Czasami myślę o tych siedmiu miesiącach i zastanawiam się, czy zgodziłabym się na to jeszcze raz, wiedząc, co to będzie kosztować. Nie wiem. Wiem tylko, że nauczyłam się jednej rzeczy: że żadna obietnica przyszłego domu nie jest warta tego, żeby dzieci bały się być sobą we własnych czterech ścianach. Zrozumiałam, że spokój, który odzyskaliśmy w naszym własnym, mniejszym domu, jest więcej wart niż wszystkie dworki świata. Monika, 39 lat Historie są inspirowane życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim wspólnym koszu w szafie. Dzieci będą z nich korzystać rotacyjnie podczas lekcji plastyki czy zajęć na świetlicy. Oznacza to, że ja wydam fortunę na porządne, miękkie kredki, a moje dziecko dostanie do ręki ogryzek przyniesiony przez kogoś, kto kupił najtańszą marketową tandetę, bo zignorował listę pani. Gdzie tu jest sens i jakakolwiek logika? Skoro kupuję dziecku porządne narzędzia, to chciałabym, żeby służyły one jemu, uczyły go dbania o swoją własność i szacunku do rzeczy. Wrzucanie wszystkiego do wspólnego worka sprawia, że te luksusowe wymagania nauczycielki tracą jakikolwiek sens. Wychodzi na to, że fundujemy wyposażenie plastyczne dla całej klasy, a pani po prostu wygodnie pracuje się na drogich materiałach, za które zapłacił ktoś inny. Koszty wyprawki przed wrześniem − jak asertywnie stawiać granice w szkole? Po powrocie do domu wywiązała się u nas ostra dyskusja. Mąż stwierdził, że powinnam odpuścić dla świętego spokoju, bo nie chce, żeby Hania od pierwszych dni miała pod górkę u wychowawczyni. Ale we mnie wszystko się buntuje. Uważam, że edukacja państwowa powinna być neutralna finansowo i dostępna, a narzucanie konkretnych marek to gruba przesada i przekroczenie kompetencji pedagoga. Chciałam zapytać inne mamy czytające ten portal: jak radzicie sobie z takimi listami życzeń? Czy kupujecie potulnie wszystko według wytycznych, czy potraficie asertywnie odmówić i przynieść tańsze zamienniki o podobnych parametrach? Pomóżcie, bo nie wiem, czy popadać w konflikt ze szkołą już na starcie, czy zacisnąć zęby i płacić za czyjeś widzimisię. Pozdrawiam całą Redakcję, Zuzanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ani jedno dziecko nie przyszło na urodziny mojej Zosi. Gdy poznałam powód, moje serce rozpadło się na kawałki”
Oburzająca scenka na publicznym basenie. „Gdy zobaczyłam, co ta rodzina wrzuca do brodzika, odebrało mi mowę”
Letni dzień na basenie miał być chwilą wytchnienia, ale jeden kłopotliwy incydent w strefie dla najmłodszych zepsuł wszystko. Pewni rodzice postanowili zafundować swoim dzieciom nietypową rozrywkę, która w ułamku sekundy zamieniła czysty brodzik w mętną kałużę. Zszokowana matka musiała uciekać z własną córeczką.
Większość z nas, pakując torbę na basen, skrupulatnie pilnuje, by znalazły się w niej czyste klapki, świeże ręczniki i bezpieczne akcesoria do pływania. Ostatnio koleżanka z pracy opowiedziała mi o przedziwnej i bulwersującej przygodzie, która spotkała ją podczas popołudniowego relaksu w strefie dla najmłodszych na jednym z popularnych miejskich kąpielisk. Gdy moja znajoma zobaczyła, co pewna rodzina bez cienia żenady wrzuca do brodzika, po prostu zaniemówiła. Ta historia to idealny, choć niezwykle smutny dowód na to, jak bardzo egoizm i brak wyobraźni dorosłych potrafią zniszczyć bezpieczną przestrzeń stworzoną z myślą o najmłodszych. Higiena na publicznym basenie. Plastikowe zabawki zepsuły zabawę Cała ta kłopotliwa sytuacja miała miejsce w płytkim, specjalnie filtrowanym brodziku, w którym pluskały się maluszki, w tym dwuletnia córeczka mojej znajomej. W pewnym momencie obok baseniku rozłożyła się kilkuosobowa rodzina z dwójką dzieci na oko w wieku trzech i pięciu lat. Rodzice tych maluchów, zamiast wyciągnąć ze swojej torby klasyczne, dmuchane kółka czy gumowe kaczuszki do kąpieli, wywrócili do góry dnem ogromny, materiałowy worek pełen... zabawek przyniesionych prosto z przydomowej piaskownicy. Do chlorowanej wody z wielkim pluskiem wpadły plastikowe łopatki, foremki i wiaderka, na których gołym okiem widać było warstwy zaschniętego błota i trawę. W ułamku sekundy wokół tych zabawek woda zaczęła zmieniać kolor, a na powierzchni czystego brodzika zaczął pływać zwykły, podwórkowy brud. Najgorsze było to, że rodzice tych dzieci z pełnym luzem usiedli na brzegu, wyciągnęli telefony i kompletnie nie widzieli nic złego w tym, że ich pociechy bawią się ogrodowym szlamem tuż obok buzi innych, niczego nieświadomych maluszków. Awantura przy brodziku dla dzieci. Bezmyślność rodziców i jawne ignorowanie zasad Widząc, że brudna zawartość ogrodowych foremek błyskawicznie miesza się z wodą, w której kąpie się jej własne dziecko, moja znajoma nie wytrzymała i postanowiła natychmiast zareagować. Podeszła do tej rodziny i spokojnym, ale stanowczym głosem zwróciła uwagę, że te zabawki są oblepione ziemią i piaskiem z podwórka, przez co woda w brodziku robi się mętna i niehigieniczna dla reszty małych dzieci. Reakcja tamtej matki po prostu zwaliła ją z nóg − kobieta fuknęła, że woda i tak jest przecież filtrowana. Ojciec dzieciaków również włączył się do dyskusji i zaczął krzyczeć, że na publicznym obiekcie wolno im robić, co chcą, bo zapłacili za bilety wstępu, a jak się komuś nie podoba, to może sobie wybudować prywatny basen w swojej willi. Sytuacja stała się napięta, a w efekcie moja koleżanka w pośpiechu spakowała swoje rzeczy, zabrała córeczkę na ręce i natychmiast opuściła teren kąpieliska, czując potworny niesmak i żal, że przez tak skrajną bezmyślność obcych ludzi jej dziecko straciło szansę na bezpieczną, letnią zabawę. Kultura plażowania i szacunek do innych. Uczmy dzieci mądrych nawyków nad wodą Ta bulwersująca scena z miejskiego kąpieliska to niestety coraz częstsza codzienność, z jaką musimy się mierzyć jako współczesne pokolenie rodziców. Wielu dorosłych wychodzi z założenia, że w miejscach publicznych wszystkie chwyty są dozwolone, a dbanie o czystość i komfort innych użytkowników to rzekome przewrażliwienie i szukanie dziury w całym. Zapominamy jednak, że maluchy wpuszczane do wody pełnej podwórkowego błota są narażone na poważne kłopoty. Wychowanie małego człowieka w duchu szacunku do norm społecznych wymaga od nas dawania przykładu na każdym kroku - również podczas urlopu i wypoczynku. Jeśli idziemy na basen, naszym obowiązkiem jest przestrzeganie regulaminu obiektu i pilnowanie, by nasze akcesoria były sterylne i bezpieczne dla ogółu. Warto przy tym asertywnie piętnować wszelkie przejawy egoizmu i braku elementarnej kultury w przestrzeni publicznej, bo tylko w ten sposób możemy wywalczyć dla naszych dzieci bezpieczne warunki do zabawy i dorastania. Zobacz też: Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
„Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
„Przez miesiące myślałam, że moje wnuki mnie ignorują. Prawda okazała się dużo bardziej bolesna.”
Od kiedy Piotr przewiózł mnie do Domu Spokojnej Starości „Pod Kasztanami”, dni zaczęłam mierzyć nie godzinami, a odwiedzinami syna. Z córką, Izabelą, nie mam kontaktu już od dwóch lat, choć wiem, że dokłada się do mojego pobytu tutaj. Piotr przychodził raz w miesiącu, czasem raz na dwa, zawsze w pośpiechu, zawsze z tą samą wymówką o korkach i pracy. Nie miałam mu tego za złe – dorosłe dzieci mają swoje życie, a ja nauczyłam się czekać. To czekanie miało sens, bo zawsze przygotowywałam coś dla wnuków. Drobne rzeczy – ręcznie robione zakładki do książek dla Zosi, samodzielnie sklejane modele samolotów dla Antka, listy pisane starannym, nieco już drżącym pismem, w których opowiadałam im o swoim dzieciństwie, o ogrodzie, w którym się wychowałam, o psie, którego miałam jako dziewczynka. Chciałam, żeby wiedziały, skąd pochodzą, nawet jeśli nie mogę być przy nich każdego dnia. Zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak Piotr zawsze zabierał paczuszki z uśmiechem, mówił „dziękuję, mamo, na pewno się ucieszą” i wychodził. Nigdy nie przynosił odpowiedzi. Zosia miała jedenaście lat, Antek dziewięć – w tym wieku dzieci piszą, rysują, chcą się odwzajemnić. A ja nie dostawałam nic. Tłumaczyłam to sobie, że są zajęte szkołą, że moje pisanie jest passé, że dzisiejsze dzieci wolą rozmawiać przez ekrany. Ale gdzieś w środku czułam niepokój, którego nie umiałam nazwać. Przełom nastąpił zupełnie przypadkowo. Pani Halina, która mieszka w pokoju po sąsiedzku, ma córkę pracującą w tej samej firmie co Piotr. Podczas jednej z rozmów przy stole w jadalni wspomniała, że widziała mojego syna na parkingu firmowym, jak wyjmował z bagażnika jakieś pakunki i wkładał je do kontenera na odzież używaną. Powiedziała to bez złej intencji, myślała, że robi porządki. Ale ja od razu wiedziałam, o czym mówi – papier, w który pakowałam prezenty, miał charakterystyczny wzór w niebieskie jaskółki. Kupowałam go od lat w tym samym sklepiku papierniczym. Nigdy nie zapomnę tego uczucia w żołądku Nie mogłam spać tej nocy. Przewracałam się na łóżku, próbując znaleźć jakieś inne wyjaśnienie. Może to nie były moje prezenty. Może Piotr miał powód, o którym nie wiedziałam. Rano poprosiłam opiekunkę, żeby pomogła mi zadzwonić do niego. Odebrał zdyszany, jak zawsze. – Mamo, wszystko dobrze? Coś się stało? – Chciałabym wiedzieć, czy Zosia dostała list, który pisałam do niej trzy tygodnie temu. I czy Antek złożył ten model samolotu. Zapadła cisza, która trwała zbyt długo. – Mamo, dzieci mają teraz dużo zajęć, na pewno gdzieś to leży, nie zdążyły... – Piotrze. Widziano cię, jak wyrzucałeś paczki na parkingu. Usłyszałam jego oddech, ciężki, jakby chciał znaleźć słowa, których mu brakowało. W końcu powiedział tylko, że przyjedzie, że pogadamy osobiście, i się rozłączył. Musiałam zdecydować, co dalej Czekałam na tę rozmowę cały tydzień, przygotowując w głowie setki wersji tego, co powiem. Chciałam być spokojna, nie chciałam krzyczeć, nie chciałam, żeby to wyglądało na wyrzuty starej kobiety, której nikt nie odwiedza. Ale musiałam usłyszeć prawdę. Przyjechał w sobotę, sam, bez dzieci, tak jak zwykle. Usiedliśmy w ogrodzie, tam, gdzie zawsze, przy stoliku pod lipą. Zanim zdążył zacząć swoje zwyczajowe „jak się czujesz, mamo”, zapytałam prosto: – Dlaczego nie dawałeś im moich listów? Opuścił wzrok, kręcił w rękach kluczyki od samochodu. – Bo nie wiedziałem, jak im to wytłumaczyć. Że babcia mieszka w takim miejscu. Zosia raz zapytała, czy to dlatego, że jesteś chora, że coś z tobą nie tak. Nie chciałem, żeby się bały. Łatwiej było powiedzieć, że jesteś zajęta, że wysyłasz pozdrowienia przez telefon. – Więc zdecydowałeś za nie, że mnie nie potrzebują? – Nie, mamo, ja... ja się bałem, że będą pytać, dlaczego cię tu umieściliśmy, że będą mieć mi to za złe. Że będą myśleć, że to ja cię tu wsadziłem, bo nie chciałem się tobą zająć. Zamilkłam, bo w tym momencie zrozumiałam, że to nie było o mnie. To było o jego własnym poczuciu winy, które próbował ukryć, odcinając mnie od najbliższych mi osób. Bał się konfrontacji z dziećmi bardziej, niż bał się skrzywdzić mnie. Zrozumiałam, że milczenie było gorsze niż prawda – Piotrze, dzieci nie są głupie. One czują, kiedy coś się przed nimi skrywa, nawet jeśli nie wiedzą dokładnie co. Myślisz, że chroniłeś je przed smutkiem, ale w rzeczywistości uczyłeś je, że babcia to temat, o którym nie mówi się w domu. – Nie chciałem tego, mamo. Po prostu... im dalej to ciągnąłem, tym trudniej było zacząć. – A moje listy? Czy chociaż je czytałeś, zanim je wyrzuciłeś? Spuścił głowę. Nie odpowiedział, co samo było odpowiedzią. Poczułam ukłucie, ale nie gniew – raczej głęboki smutek, że coś, co robiłam z takim staraniem, skończyło w kontenerze na ubrania, nieprzeczytane przez nikogo. Powiedziałam mu wtedy spokojnie, że rozumiem strach, ale nie rozumiem decyzji podjętej za innych ludzi, w tym za jego własne dzieci. Że Zosia i Antek zasługują na to, żeby wiedzieć, kim jestem, nawet jeśli oznacza to trudną rozmowę o tym, dlaczego mieszkam, gdzie mieszkam. Coś się zmieniło po tamtej rozmowie Piotr długo się nie odzywał. Wyjechał, a ja przez kolejne dni bałam się, że zraniłam go bardziej, niż chciałam, że teraz odwiedziny będą jeszcze rzadsze. Ale dwa tygodnie później przyjechał z Zosią i Antkiem. Zosia trzymała w rękach mój list, ten sam, w niebieskie jaskółki, pomarszczony, jakby ktoś go wygładził po tym, jak został wyjęty z kontenera. Piotr powiedział mi później, że wrócił tam sam, przekopał worki, znalazł, co się dało, i oddał dzieciom razem z przeprosinami i wyjaśnieniem, dlaczego wcześniej nic nie mówił. Antek przyniósł mi rysunek samolotu, którego model w końcu złożył, choć z opóźnieniem, i zapytał, czy mogę mu opowiedzieć więcej o psie z mojego dzieciństwa. Siedzieliśmy razem w ogrodzie, ja opowiadałam, one słuchały, a Piotr stał z boku, patrząc, jakby dopiero teraz zrozumiał, co przez te miesiące odbierał wszystkim trojgu. Nie wszystko wróciło do normy od razu. Odwiedziny wciąż są rzadkie, bo syn jest zajęty, a droga do mnie długa. Ale teraz przychodzą listy – krótkie, pisane niezdarnym charakterem dziecka, czasem tylko rysunek, czasem kilka słów. Czytam je po kilka razy, chowam do pudełka, które trzymam na półce przy oknie. Wydarzyło się coś jeszcze. Zadzwoniła do mnie Izabela, z przeprosinami. Piotr musiał jej opowiedzieć o wszystkim, skoro nawet córka marnotrawna przypomniała sobie o starej matce. Może jeszcze nie wszystko stracone? Teresa, 78 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Pozywam dzieci o alimenty. Całe życie odkładałam sobie od ust, żeby niczego im nie brakowało, a na starość nawet na urodziny do mnie nie zadzwonią” „Odkąd córka urodziła, przestała interesować się starą matką. Powinna przywozić mi wnuczkę i zabierać na wakacje, bo siedzę w domu sama jak palec” „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
Kłopotliwy incydent pod prysznicami na basenie. Zachowanie tej matki wobec dziecka wywołało skandal
Widok, jaki zastałam pod prysznicami, wywołał we mnie spore emocje i zmusił do pytania o to, gdzie kończy się rodzicielska wygoda, a zaczyna zwyczajna bezczelność, na którą nie powinno być cichego przyzwolenia.
Większość z nas na publicznych basenach stara się pilnować nie tylko bezpieczeństwa swoich maluchów, ale też podstawowych zasad higieny, które obowiązują w takich miejscach. Ostatnio podczas zwykłego, weekendowego wyjścia na basen byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi mowę i na długo popsuła humor. W damskiej strefie natrysków rozegrała się kłopotliwa scena, a zachowanie pewnej matki wobec jej kilkuletniego dziecka doprowadziło do ostrej wymiany zdań między obcymi sobie ludźmi. Przekroczenie granic w strefie natrysków. Jak porządki po kąpieli zamieniły się w basenowy skandal Całe to zdarzenie miało miejsce pod koniec mojej wizyty na pływalni, kiedy razem z innymi mamami i ich maluchami weszłam pod prysznice, żeby opłukać się z chlorowanej wody przed wyjściem do szatni. Pod jednym z natrysków stała kobieta z synkiem na oko w wieku około czterech lat. Chłopiec najwyraźniej bardzo mocno zmarzł podczas zabawy w wodzie, bo głośno płakał, marudził i nie chciał spokojnie stać pod strumieniem wody. Zamiast spokojnie przytulić malucha, ubrać go w ręcznik i jak najszybciej przejść do przebieralni, jego mama postanowiła rozwiązać problem w sposób, który zszokował wszystkie obecne w pomieszczeniu kobiety. Mama bez cienia zażenowania wyciągnęła ze swojej torby wielkie opakowanie peelingu i tarkę do pięt. Na środku ogólnodostępnej posadzki zaczęła urządzać sobie regularne, domowe spa, pilnując jednocześnie płaczącego i trzęsącego się z zimna malucha. Kiedy rozżalony chłopiec zaczął uciekać pod nogi innych kąpiących się dzieci, matka szarpnęła go ostro za rękę i zaczęła na niego krzyczeć. Kompletnie ignorowała przy tym fakt, że resztki jej kosmetyków spływają prosto pod stopy stojących obok dziewczynek. Awantura pod basenowymi prysznicami. Brak reakcji matki na uwagi zszokowanych kobiet Widząc, że brud i kosmetyki mieszają się z wodą, w której brodzą bose dzieci, stojąca obok mnie mama nie wytrzymała i postanowiła natychmiast zareagować. Podeszła do kobiety i zwróciła jej uwagę, że prysznice na publicznym basenie służą do szybkiego opłukania się, a nie do robienia pedikiuru, peelingu czy czego tam jeszcze sobie nie wymyśli. Dodała, że obok po prostu marznie zapłakane dziecko. Reakcja tamtej matki po prostu zwaliła nas wszystkie z nóg − kobieta przewróciła oczami i z agresją w głosie oświadczyła, że płaci za bilet tak samo jak wszyscy inni i ma prawo dbać o siebie wtedy, kiedy ma na to ochotę. Zaczęła krzyczeć, że nie mamy prawa jej pouczać, jak ma wychowywać swojego syna. Palnęła, że jeśli komuś przeszkadzają jej kosmetyki, to może sobie wykupić wejście do luksusowego hotelu, a nie pchać się na miejski basen dla zwykłych ludzi. Sytuacja stała się niesamowicie napięta, a inne kobiety domagały się, by bezczelna klientka natychmiast się spakowała. W ułamku sekundy zrobił się taki hałas, że na miejsce musiała w końcu przyjść pani sprzątająca, która bardzo chłodno nakazała krewkiej matce wyjść. Kultura w miejscach publicznych. Bezmyślność dorosłych niszczy poczucie bezpieczeństwa dzieci? Ta skandaliczna scena spod basenowych pryszniców to niestety kolejny przykład na to, jak bardzo niektórzy rodzice potrafią zatracić granicę między tym, co intymne i domowe, a tym, jak należy zachowywać się wśród obcych ludzi. Wielu dorosłych wychodzi z egoistycznego założenia, że skoro kupili bilet, to stają się właścicielami tej przestrzeni i mogą tam robić wszystko, co im się podoba. Zapominają przy tym całkowicie o komforcie i zdrowiu własnych dzieci, które w takich momentach stają się zakładnikami ich bezmyślności. Mały chłopiec, zamiast bezpiecznego zakończenia udanej wycieczki na basen, dostał dawkę potężnego stresu, którą zafundowała mu własna mama dla swojego kaprysu. A rodzice przecież powinni dawać właściwy przykład na każdym kroku, bez względu na miejsce i okoliczności. Zobacz też: Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
„Dla mojego męża mamusia jest ważniejsza niż własne dziecko. Po tym, co o mnie nagadał, upokorzyłam go przed całą rodziną”
Kupiłam synowi nowe buty, a mąż publicznie zrobił mi z tego powodu aferę – nie wiedział, że w końcu powiem wszystkim, kto naprawdę utrzymuje ten dom.
Mój mąż zawsze powtarzał, że u niego w domu temat pieniędzy był bardzo drażliwy, że matka nauczyła go szacunku do grosza i niewydawania na głupoty. Ja się z tym zgadzałam, bo sama nie lubię przepychu. Ale to, co usłyszałam kilka miesięcy temu od jego siostry, wywróciło mój obraz małżeństwa do góry nogami. Szwagierka otworzyła mi oczy Siedziałyśmy w kuchni, obierając jabłka na szarlotkę, kiedy Kasia powiedziała coś, co zapaliło mi czerwoną lampkę. – Wiesz, Dominika, Piotr mówił mamie, że ty wydajesz pieniądze jak szalona. Że nie myślisz o przyszłości Antosia. Zamarłam z nożem w ręce. – Co? – spytałam, myśląc, że się przesłyszałam. – No tak mówił. Że kupujesz mu zbyt dużo zabawek, że nie odkładacie na jego edukację. Czułam, jak twarz mi płonie. Przez ostatnie lata robiłam wszystko, żeby naszemu synowi niczego nie brakowało, a jednocześnie sama nie kupiłam sobie nowej kurtki od trzech lat. Piotr wiedział to najlepiej – to ja płaciłam za czynsz, przedszkole i wszystkie rachunki. On miał swoją pracę, ale odkąd pamiętam, większość pensji przekazywał matce, tłumacząc to „przechowywaniem na przyszłość”. – To jakieś nieporozumienie – powiedziałam wtedy do Kasi, chcąc wierzyć, że to tylko plotka. Ale ziarno niepokoju zostało zasiane. Kiedy maska zaczęła opadać Przez kilka tygodni obserwowałam Piotra. Zauważyłam, że kiedy rozmawiał z matką przez telefon, zawsze zniżał głos, jakby coś ukrywał. Kiedy pytałam, o co chodzi, odpowiadał wymijająco: – Nic takiego, sprawy rodzinne. Czułam, że coś jest nie tak, ale nie miałam dowodów. Aż do tamtej niedzieli, kiedy odwiedziliśmy teściową na obiedzie. Antoś przybiegł do stołu w nowych butach – kupiłam mu je tydzień wcześniej, bo stare już go cisnęły. Piotr spojrzał na nie z dezaprobatą. – Znowu nowe buty? – powiedział głośno, tak żeby wszyscy usłyszeli. – Dominika, musisz przestać wydawać pieniądze na fanaberie. Dziecko nie potrzebuje nowej pary co miesiąc. Teściowa pokiwała głową z aprobatą, jakby to była najbardziej naturalna uwaga na świecie. Czułam, jak gula rośnie mi w gardle. Miałam ochotę wstać i wyjść, ale coś we mnie pękło i postanowiłam, że w końcu powiem prawdę. Nie wytrzymałam dłużej – Piotrek, może najpierw powiedz wszystkim, komu oddajesz swoją pensję każdego miesiąca – powiedziałam spokojnie, choć głos mi się trząsł. Zapadła cisza. Teściowa spojrzała na mnie z niedowierzaniem. – O czym ty mówisz? – spytał Piotr, próbując zachować kontrolę w głosie. – Mówię o tym, że to ja płacę za wszystko w naszym domu. Czynsz, przedszkole, ubrania, jedzenie. A ty co miesiąc oddajesz swoją pensję mamie „na przechowanie”. Nie wiem nawet, na co te pieniądze idą, bo nigdy ich nie widzieliśmy z powrotem. Teściowa zbielała, a Kasia spojrzała na mnie z czymś, co przypominało ulgę – jakby czekała, żeby ktoś nareszcie powiedział to na głos. – To nie twoja sprawa, pomagam mamie, oszczędzam! – wybuchnął Piotr, czerwony na twarzy. – Pomagasz mamie, a naszemu synowi kupuję buty za swoje pieniądze i ty jeszcze robisz mi wyrzuty? – odpowiedziałam, czując, że łzy same napływają mi do oczu, ale nie chciałam już milczeć. To był moment, w którym wszystko się zmieniło Po tamtym obiedzie w domu zapanowała cisza, która trwała kilka dni. Piotr nie odzywał się do mnie prawie wcale, jakby to on był poszkodowany. Ale ja czułam, że coś we mnie się uwolniło – może gniew, może ulga, że przestałam udawać, że wszystko jest w porządku. Pewnego wieczoru, kiedy Antoś już spał, Piotr usiadł przy stole i powiedział cicho: – Może przesadziłem z tymi butami. Przeprowadziliśmy długą rozmowę, w której wyszło na jaw więcej, niż się spodziewałam. Piotr od dziecka czuł presję, że musi wspierać matkę finansowo, bo ona sama go tak wychowała – w przekonaniu, że dbanie o rodzinę oznacza oddawanie jej pieniędzy. Nie umiał powiedzieć „nie”, nawet gdy oznaczało to, że własna rodzina zostaje z niczym. – Nie chciałem, żebyś czuła się sama ze wszystkim – powiedział, unikając mojego wzroku. – Ale zamiast to naprawić, obwiniałem cię. Był to pierwszy raz, kiedy usłyszałam od niego coś tak szczerego. Nie usprawiedliwiało to jego wcześniejszych słów, ale dawało mi nadzieję, że może w końcu zrozumiemy się naprawdę. Nowe zasady, nowy początek Postanowiliśmy, że od tej pory wszystkie decyzje finansowe będziemy podejmować razem, jawnie, bez tajnych transferów do teściowej. Piotr zadzwonił do matki i powiedział jej wprost, że musi zacząć dbać najpierw o własną rodzinę. Nie było to łatwe – teściowa przez tydzień nie odbierała telefonów, obrażona, że ktoś odważył się jej powiedzieć prawdę. Ale z czasem, choć niechętnie, zaczęła to akceptować. Dla mnie najważniejsze było to, że Piotr przestał milczeć. Zaczął mówić otwarcie, nawet kiedy było to niewygodne. Nauczyliśmy się rozmawiać o pieniądzach bez wstydu, bez udawania, że problem nie istnieje. Dziś, kiedy wspominam tamten obiad, czuję coś między żalem i wdzięcznością. Żal, że musiało dojść do publicznego starcia, żeby ktoś usłyszał prawdę. Wdzięczność, że w końcu przestałam milczeć. Antoś nosi swoje nowe buty z uśmiechem, nieświadomy, że stały się symbolem czegoś znacznie większego – były początkiem końca fałszywego obrazu, który Piotr budował przez lata. Dominika, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromny żal, bo w imię fałszywie pojętej miłości i chęci zafundowania dziecku idealnego urlopu, sama ukręciłam na siebie bicz. Moja córka uważa, że stawiając jej jakiekolwiek wymagania, robię jej krzywdę i urządzam w domu jakiś obóz wojskowy. Ja mam już po prostu dość wiecznego proszenia o elementarne zaangażowanie w życie rodziny. Powrót do szkoły we wrześniu − szkolna dyscyplina to ratunek dla rodziców? Wczoraj po kolejnej kłótni o nieposprzątany pokój wybuchła u nas ostra dyskusja z mężem. On oczywiście twierdzi, że przesadzam, że młoda zaraz idzie do szkoły i skończy się jej luz, więc powinnam odpuścić dla świętego spokoju. Faktycznie nie mogę się doczekać pierwszego dzwonka, bo wiem, że szkoła nie będzie bawiła się z nią w all inclusive i szybko nauczy ją twardych reguł gry. Szkoła nie pyta nastolatka, czy ma ochotę wstać o siódmej rano i czy podoba mu się termin klasówki. Tam są oceny, rygor i konkretne konsekwencje za lenistwo, co dla mojej roszczeniowej córki będzie najlepszym, zimnym prysznicem. Chciałam zapytać inne czytelniczki portalu Mamotoja: czy Wasze dzieci po powrocie z wakacji też zachowują się jak wielcy panowie na wczasach? Czy też musicie biegać wokół ich fochów i sprzątać walizki, bo młodzież uważa dom za darmowy hotel? Pomóżcie, bo do końca sierpnia został jeszcze kawałek czasu, a skala buntu mojej własnej córki po prostu odbiera mi resztki sił i radości z tych wakacji. Pozdrawiam serdecznie, Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
Czasem wystarczy kilka minut w sklepie, żeby wrócić do domu z większą liczbą przemyśleń niż zakupów. Kilka dni temu poszłam do Biedronki po kilka rzeczy na kolację, a wyszłam z głową pełną pytań o to, jak bardzo zmieniło się nasze podejście do wychowania dzieci i do... cudzej własności. Wszystko przez krótką wymianę zdań między jedną z klientek a pracownicą sklepu.
Byłam na dziale z owocami i warzywami, kiedy moją uwagę zwróciła młoda kobieta z kilkuletnim synkiem. Chłopiec mógł mieć trzy, może cztery lata. Był wyraźnie zmęczony i marudny. Mama podeszła do skrzynek z winogronami, oderwała kilka owoców z kiści, dmuchnęła na nie, przetarła je o własną bluzkę i zaczęła podawać synowi prosto do buzi. Nie wyglądało to na jednorazowy odruch. Robiła to zupełnie swobodnie, jakby była u siebie w domu. Po chwili obok pojawiła się pracownica sklepu. Bardzo spokojnie zwróciła kobiecie uwagę, że produkty należy najpierw zważyć i opłacić, a dopiero później jeść. Poprosiła też, żeby więcej nie częstowała dziecka owocami, za które jeszcze nikt nie zapłacił. Spodziewałam się krótkiego „przepraszam”. Zamiast tego wywiązała się dyskusja. – Mój syn jest głodny. Dopiero wracamy z przedszkola – odpowiedziała matka. Pracownica cierpliwie odparła, że to nie ma znaczenia i że za winogrona trzeba po prostu zapłacić. – Przecież od dwóch winogron sklep nie zbiednieje. Powinna pani zrozumieć drugą kobietę – usłyszałam po chwili. To nie chodziło o wartość tych kilku owoców Patrzyłam na tę scenę i zastanawiałam się, dlaczego tak często próbujemy usprawiedliwiać zachowania dzieci... własnym rodzicielstwem. Rozumiem, że małe dziecko jest głodne tu i teraz. Rozumiem zmęczenie po całym dniu pracy i przedszkolu. Sama pewnie niejednokrotnie widziałam rodziców, którzy w pośpiechu otwierali dziecku butelkę wody albo paczkę chrupek jeszcze przed kasą, a później normalnie za wszystko płacili. W tej sytuacji było inaczej. Kobieta nie powiedziała: „Przepraszam, już ważę i płacę”. Próbowała przekonać pracownicę, że zasady jej nie dotyczą. Jakby fakt, że wychowuje małe dziecko, automatycznie dawał jej prawo do zrobienia wyjątku. Tylko dlaczego? Coraz częściej oczekujemy od innych specjalnego traktowania Mam wrażenie, że podobnych sytuacji jest coraz więcej. Rodzic chce wejść bez kolejki, bo jest z dzieckiem. Chce, żeby wszyscy wyrozumiale podchodzili do zachowania jego pociechy. Chce, żeby przymknąć oko na drobiazgi, bo „to przecież tylko dziecko”. Problem w tym, że bardzo łatwo przekroczyć cienką granicę między empatią a poczuciem, że „nam się należy”. Przecież pracownica sklepu nie zwróciła uwagi dlatego, że nie lubi dzieci. Po prostu wykonywała swoją pracę. Gdyby pozwoliła jednej osobie zjeść kilka winogron przed zapłatą, dlaczego miałaby odmówić następnej? Nie chodzi o wartość tych dwóch czy pięciu owoców. Chodzi o zasadę. Dzieci uczą się przez obserwację Dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeśli widzą, że mama bierze coś z półki, zjada to i jeszcze kłóci się z osobą, która zwraca jej uwagę, dostają bardzo prosty komunikat: zasady obowiązują innych, ale niekoniecznie nas. Być może ta kobieta naprawdę miała za sobą trudny dzień. Być może jej syn od rana nic nie jadł i po prostu nie mógł już wytrzymać. Tego nie wiem i nie chcę oceniać. Wiem natomiast jedno. Gdyby po zwróceniu uwagi uśmiechnęła się i powiedziała: „Ma pani rację, przepraszam, już ważę i płacę”, cała sytuacja skończyłaby się po kilkunastu sekundach. Bycie rodzicem nie powinno zwalniać z przestrzegania zasad, które obowiązują wszystkich innych. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wycie i rzucanie rowerkiem na środku Lidla. Kasjerka nie wytrzymała: „Takich rodziców i dzieci nie powinni wpuszczać do sklepu”
Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
Kiedy dziecko wpada w złość, łatwo wpaść w pułapkę podnoszenia głosu, tłumaczenia i powtarzania jak mantrę „uspokój się”. Problem w tym, że w największych emocjach maluch często nie jest gotowy na rozmowę. Właśnie wtedy warto wypróbować metodę 3-3-3, która pomaga przekierować uwagę dziecka.
Każdy rodzic zna ten moment. Dziecko czegoś chce, słyszy „nie”, nagle zaczyna krzyczeć, płakać albo z impetem rzuca przedmiotem. Im bardziej próbujemy je przekonać, że „nie ma o co się złościć”, tym większe emocje nim targają. W takiej chwili trudno oczekiwać od kilkulatka, że po prostu się uspokoi. Dlatego, zamiast kolejny raz powtarzać „przestań krzyczeć” albo „nic się nie stało”, można spróbować metody 3-3-3. To krótkie ćwiczenie opiera się na skierowaniu uwagi dziecka na trzy obszary: wzrok, słuch i ruch. Metoda 3-3-3 krok po kroku. Nr 1: trzy rzeczy Kiedy dziecko jest bardzo zdenerwowane, poproś je, żeby rozejrzało się dookoła. Zadanie jest proste: ma wskazać trzy rzeczy, które widzi. Możesz zapytać: „Co widzisz przed sobą?”. Dziecko może odpowiedzieć: „Lampę, kubek i but”. Nie chodzi o to, żeby były to jakieś konkretne przedmioty. Ważne jest samo świadome przyjrzenie się otoczeniu. Jeśli dziecko ma trudność z odpowiedzią, można mu delikatnie pomóc: „Popatrz. Widzisz tę niebieską poduszkę? A co jest obok niej?”. Nie trzeba przy tym mówić podniesionym głosem ani prowadzić długiego wykładu. Krok nr 2: trzy dźwięki Drugi krok polega na skupieniu się na słuchu. Poproś dziecko, żeby na chwilę się zatrzymało i powiedziało, jakie trzy dźwięki słyszy. Może usłyszeć samochód za oknem, szum lodówki, szczekanie psa, głos drugiego dziecka albo odgłos wody lecącej z kranu. Jeśli w pomieszczeniu jest bardzo cicho, można posłuchać przez kilka sekund i spróbować wychwycić nawet najdelikatniejsze dźwięki. To kolejny sposób na odciągnięcie uwagi od tego, co przed chwilą wywołało wybuch złości. Zamiast skupiać się wyłącznie na konflikcie, dziecko zaczyna świadomie obserwować to, co dzieje się wokół niego. Krok nr 3: trzy części ciała Ostatni element metody 3-3-3 angażuje ciało. Poproś dziecko, żeby poruszyło trzema jego częściami. Może pomachać palcami, poruszać palcami u stóp i unieść ramiona. Można też zrobić trzy ruchy ramionami, zacisnąć i rozluźnić dłonie albo poruszyć stopami. Ważne, żeby nie zamieniać tego w kolejne polecenie wydawane zdenerwowanym tonem. Można zrobić ćwiczenie razem z dzieckiem. „Popatrz, ja ruszam palcami. A ty spróbuj poruszyć palcami u stóp”. To nie jest magia, ale działa Metoda 3-3-3 nie sprawi, że dziecko nigdy więcej nie wybuchnie. Nie zastępuje też rozmowy o tym, co się wydarzyło, kiedy emocje już opadną. Jej celem jest przede wszystkim pomóc dziecku przenieść uwagę na chwilę obecną i odzyskać odrobinę kontroli nad sobą. Warto też pamiętać, że nie każde dziecko będzie chciało współpracować w samym środku napadu złości. Czasem najlepszym rozwiązaniem będzie najpierw zapewnienie mu spokoju i bezpieczeństwa, a dopiero później zaproponowanie ćwiczenia. Najważniejsze jest więc nie samo odliczanie do trzech, ale spokojne towarzyszenie dziecku. Zamiast walczyć z jego emocjami, pomagamy mu zauważyć otoczenie, własne ciało i to, że trudna chwila w końcu minie. Zobacz także: „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
„Tylko zajrzałam do wózka młodziutkiej sąsiadki i aż mnie zamroczyło. Spod różowego kocyka wysunął się włochaty ogon”
„Myślałam, że sąsiadka jest młodą mamą i wychodzi na pierwsze spacery z maleństwem. Pod różowym kocykiem czekał na mnie widok, który zmienił moje myślenie o trosce i miłości”.
Osiedle, na którym mieszkam, to niewielki labirynt bloków z lat dziewięćdziesiątych, otoczony trawnikami, które latem pachną skoszoną trawą, a zimą toną w błocie. Znam tu każdego, przynajmniej z widzenia – to jedna z tych zalet małych społeczności, że nawet jeśli nie znasz imienia sąsiada, rozpoznajesz go po chodzie, po tym, jak parkuje pod klatką, po godzinie, w której wychodzi na spacer. Tamtego popołudnia szłam z moimi dziećmi na plac zabaw, jak robię to prawie codziennie, kiedy pogoda pozwala. Starszy syn pędził na rowerku, młodsza córka drzemała w wózku, a ja próbowałam iść wystarczająco szybko, żeby nie zgubić syna z oczu, i wystarczająco spokojnie, żeby nie obudzić córki. W takich chwilach człowiek zauważa więcej niż zwykle – może dlatego, że idzie się bez telefonu w ręku, tylko z oczami otwartymi na świat. Wtedy zobaczyłam Zosię. Coś było nie tak z tym wózkiem Zosia to dwudziestoparoletnia sąsiadka z bloku po drugiej stronie parkingu. Nie mam z nią bliskiej relacji – witamy się, czasem zamienimy kilka słów o pogodzie, ale to wszystko. Nie wiedziałam, że ma dzieci, więc kiedy zobaczyłam ją prowadzącą wózek, od razu wydało mi się to dziwne. Jeszcze dziwniejszy był sposób, w jaki go prowadziła. Szła niezwykle wolno, jakby każdy wybój na chodniku mógł spowodować katastrofę. Omijała szerokim łukiem korzenie drzew wystające z ziemi, zwalniała przed każdym krawężnikiem, a ręce trzymała na uchwytach tak, jakby przewoziła coś kruchego, jak szkło. Moja pierwsza myśl była prosta – może to wnuk sąsiadki, może pilnuje dziecka znajomych. Ale coś w tym obrazie nie układało się w całość. Zosia nie miała tej swobody, którą mają ludzie przyzwyczajeni do wózków. Nie gawędziła z dzieckiem, nie nuciła, nie sprawdzała odruchowo, czy wszystko w porządku. Szła w ciszy, skupiona, z wyrazem twarzy, jaki widuje się u ludzi noszących coś, co bardzo boją się upuścić. Mój syn pomachał do niej, bo znał ją z widzenia, a ona odpowiedziała uśmiechem, który wydał mi się zmuszony, jakby w tej samej chwili myślała o czymś zupełnie innym. Zajrzałam pod kocyk i zdrętwiałam Nasze ścieżki się skrzyżowały przy ławce niedaleko piaskownicy. Zatrzymałam wózek, żeby poprawić czapkę córki, a Zosia usiadła kawałek dalej, wciąż trzymając rękę na swoim wózku, jakby bała się, że coś z niego wyskoczy. Różowy kocyk, którym był przykryty, zsunął się nieco na bok. Zerknęłam odruchowo, myśląc, że zobaczę pod nim rumianego bobaska. Zamiast tego moim oczom ukazał się puchaty, szary ogon, który poruszał się leniwie, jakby jego właściciel odpoczywał w cieniu. – Zosia? – zapytałam, może zbyt głośno, bo skoczyła jak oparzona. – To… to nie jest to, co myślisz – zaczęła, ale zaraz się poprawiła, widząc, że i tak nie ma sensu udawać. – Dobra, to jest właśnie to, co myślisz. Uniosła kocyk i zobaczyłam starego, siwiejącego kota, który leżał zwinięty w kłębek, z uszami przyklejonymi do głowy, ale z oczami pełnymi czegoś, co można nazwać spokojną ciekawością. Wyglądał na słabego, ale nie na cierpiącego – bardziej na kogoś, kto od dawna nie miał okazji zobaczyć czegoś innego niż sufit własnego mieszkania. – To Filemon – powiedziała Zosia, głaszcząc go delikatnie za uchem. – Mój kot. Jest ze mną od siedemnastu lat. Historia Filemona poruszyła czułe struny Usiadłam obok niej, a mój syn pobiegł na zjeżdżalnię, więc mogłam poświęcić chwilę na rozmowę. Zosia opowiedziała mi, że Filemon jest już bardzo stary i coraz mniej sił ma na cokolwiek. Kiedyś, jak mówiła, wyskakiwał na osiatkowany balkon, wygrzewał się w słońcu, obserwował ptaki. Teraz większość dnia spędza w jednym miejscu, a nawet do miski chodzi z wysiłkiem. – Lekarz powiedział, że nie warto już wozić go do kliniki – powiedziała, patrząc na kota, nie na mnie. – Że najważniejsze, żeby czuł się dobrze tam, gdzie jest. Więc pomyślałam, że jeśli nie może już samodzielnie wyjść na balkon, to ja go wyniosę na spacer. Chociaż raz. Chociaż na chwilę. Głos jej się załamał, ale nie płakała – mówiła to z taką spokojną determinacją, że aż mnie to poruszyło. Wzięła stary wózek dziecięcy, który miała po siostrzenicy, wyściełała go kocykiem i codziennie, kiedy tylko pogoda pozwalała, wychodziła z Filemonem na spacer po osiedlu. – Ludzie pewnie myślą, że jestem szalona – powiedziała, uśmiechając się smutno. – Ale on całe życie spędził w czterech ścianach. Zasłużył, żeby poczuć zapach trawy, chociaż raz usłyszeć śpiew ptaków nie przez szybę. Coś, co zmieniło mój sposób patrzenia na sąsiadów Tamtego dnia zostałam z nią dłużej, niż planowałam. Moje dzieci szalały na placu, a ja rozmawiałam z Zosią o Filemonie, o tym, jak trafił do niej jako mały kociak znaleziony pod klatką schodową, o tym, jak towarzyszył jej przez studia, przez pierwszą samodzielną pracę, przez trudne chwile, kiedy nie miała nikogo innego. Zrozumiałam, że to, co z daleka wydawało mi się dziwactwem, w rzeczywistości było jednym z najbardziej wzruszających gestów troski, jakie widziałam. Zosia nie robiła tego dla pokazu – robiła to, bo naprawdę zależało jej, żeby istota, która była przy niej tyle lat, mogła jeszcze poczuć coś dobrego. Od tamtej pory, kiedy widywałam ją na spacerze z wózkiem, już nie patrzyłam na to z zaskoczeniem. Czasem podchodziłam, żeby zapytać, jak się czuje Filemon, a moje dzieci przyzwyczaiły się do tego, że w wózku sąsiadki odpoczywa stary, schorowany kotek. Najpiękniejsza lekcja miłości Filemon dożył jeszcze kilku tygodni tych spacerów. Zosia mówiła mi później, że każdy z nich był dla niej ważny – że widziała, jak kot unosi nos, kiedy czuje zapach kwitnących krzewów, jak jego uszy strzygą na dźwięk ptaków, jak mruczy, kiedy słońce ogrzewa jego futro przez szparę w kocyku. Kiedy przyszła do mnie, żeby powiedzieć, że Filemon odszedł spokojnie, we śnie, w swoim mieszkaniu, otoczony rzeczami, które znał, nie potrzebowała długich słów. Wystarczyło, że powiedziała, że zrobiła dla niego wszystko, co mogła, i że ostatnie tygodnie były piękne, mimo że wiedziała, jak się skończą. Od tamtej pory, kiedy widzę kogoś, kto robi coś, co z pierwszego wrażenia wydaje się niezrozumiałe, staram się nie oceniać za szybko. Czasem za dziwnym gestem stoi historia pełna miłości, o której nie mamy prawa wyrokować, dopóki nie zajrzymy pod kocyk. Magda, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż donosił mamusi na każdy mój ciążowy humor. Gdy poznałam ich bezczelny plan na czas po porodzie, zdrętwiałam” „Chciałam tylko zerknąć na słodkiego bobaska. Gdy z wózka wysunęła się włochata rączka, zmroziło mi krew w żyłach” „Mąż wyszedł z córką na plac zabaw, a wrócił z pustym wózkiem. Płakał i powtarzał tylko jedno słowo”
Wstyd na całego w miejskim aquaparku. „Moja 5-letnia córka zrobiła przy ratowniku coś, przez co do teraz się czerwienię”
Wspólne wyjście z całą rodziną do parku wodnego to zazwyczaj idealny plan na udany, pełen śmiechu i beztroski dzień, w którym liczy się tylko dobra zabawa. Rzeczywistość potrafi jednak w ułamku sekundy spłatać rodzicom potężnego figla, gdy małe dziecko postanowi w najmniej odpowiednim momencie publiczne zacytować prywatne rozmowy dorosłych.
Nasze pociechy są jak najdokładniejsze magnetofony, które rejestrują każdy, nawet najbardziej niefortunny komentarz rzucony przez nas w domowym zaciszu, a potem bez cienia żenady odtwarzają to na forum publicznym. Ostatnio koleżanka z pracy opowiedziała mi o kłopotliwej przygodzie, która przydarzyła się jej podczas rodzinnego wyjazdu do jednego z parków wodnych w kraju. Przeżyła tam tak potężny wstyd, że na samą myśl o tej sytuacji do teraz ma ochotę zapaść się pod ziemię. Wszystko przez jej 5-letnią córkę, która stojąc na brzegu basenu, zrobiła przy dyżurującym ratowniku coś, co zszokowało oboje rodziców. Kłopotliwy incydent przy zjeżdżalni wodnej. Jak słowa tatusia zamieniły się w rodzinną wpadkę Cała ta komiczna sytuacja rozegrała się tuż przy wejściu na jedną z najpopularniejszych, kręconych zjeżdżalni, gdzie rygorystycznie pilnowano zasad bezpieczeństwa i kolejki. Pięcioletnia córka mojej znajomej, mała Tosia, bardzo chciała zjechać z rury razem z mamą, jednak czujny ratownik kategorycznie zabronił wspólnego ślizgu, tłumacząc, że przepisy pozwalają wyłącznie na zjazdy pojedyncze. Mama dziewczynki przyjęła tę argumentację i zaczęła tłumaczyć małej, że muszą się rozdzielić, ale w tym momencie Tosia postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Popatrzyła na ubranego w czerwone spodenki ratownika, zmrużyła oczy i z pełną powagą wykrzyczała na cały głos, że pan ratownik ma wprawdzie super mięśnie, ale tata wczoraj mówił, że na pewno są sztuczne, bo pan tylko siedzi i gapi się na ładne dziewczyny, zamiast pracować. Wszyscy ludzie stojący w kolejce odwrócili wzrok w stronę zszokowanej matki. Okazało się, że mała Tosia idealnie zapamiętała zazdrosną uwagę swojego ojca, który dzień wcześniej komentował świetne sylwetki ratowników, widząc, że jego żona zbyt długo przygląda się chłopakom z ekipy. Dziecięca szczerość kontra autorytet dorosłego. Reakcja personelu basenu na słowa 5-latki Koleżanka czuła, jak w ułamku sekundy cała krew odpływa jej z twarzy, a jej mąż, który stał kawałek dalej z ręcznikami, nagle zaczął intensywnie studiować regulamin basenu, udając, że ta rozkrzyczana dziewczynka w ogóle nie jest jego dzieckiem. A młody ratownik? Kompletnie zaniemówił. Tosia na tym nie poprzestała − widząc brak reakcji, dodała z dziecięcym uporem, że tata ma duży brzuch, bo pije dużo kompotu, a mama i tak woli pana mięśnie. To była chwila, w której moja znajoma po prostu złapała córkę za rękę, zrezygnowała z jakichkolwiek zjeżdżalni i w pośpiechu uciekła w stronę szatni, modląc się w duchu, żeby nikt nie zapamiętał ich twarzy. Jak unikać kłopotliwych wpadek przy dzieciach? Lekcja dla każdego rodzica Ta historia z aquaparku, choć po czasie brzmi jak żart opowiadany przy kawie, niesie ze sobą niezwykle ważną lekcję dla wszystkich współczesnych rodziców. Musimy wreszcie przestać oszukiwać się, że małe dzieci bawiące się klockami na dywanie nie słyszą naszych dorosłych rozmów, złośliwych uwag, plotek o znajomych czy małżeńskich przekomarzań. Nawet przedszkolak chłonie emocje i słownictwo najbliższych jak gąbka, a brak filtra społecznego sprawia, że maluchy używają później tych informacji w najmniej odpowiednich sytuacjach. Wychowanie małego człowieka wymaga od nas, dorosłych, gigantycznej samokontroli i pilnowania własnego języka w domowym zaciszu, bez względu na to, jak bardzo jesteśmy zmęczeni czy sfrustrowani codziennością. Jeśli nie chcemy w przyszłości czerwienić się ze wstydu przed lekarzem, nauczycielem w szkole czy ratownikiem na basenie, powinniśmy odrzucić nawyk rzucania ostrych słów, niesprawiedliwych opinii czy przykrych komentarzy o innych ludziach przy dzieciach. Uczmy dzieci kulturalnej i przyjaznej komunikacji, bo koniec końców − to się wszystkim opłaci. Zobacz też: „Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”