„Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
To miało być zwykłe, niedzielne popołudnie. Zaparzyłam świeżą kawę, wyciągnęłam z piekarnika szarlotkę, a mój mąż Rafał właśnie nakrywał do stołu. W salonie bawiła się nasza córeczka, Łucja, układając skomplikowaną wieżę z klocków, podczas gdy czteroletni Gucio biegał dookoła niej, udając samolot. Krystyna, moja teściowa, siedziała na kanapie, popijając wodę i z uśmiechem przyglądając się Łucji.
Zawsze wiedziałam, że Krystyna ma słabość do swojej pierwszej wnuczki. Łucja była jej oczkiem w głowie od dnia narodzin. Kiedy jednak na świecie pojawił się Gustaw, liczyłam, że babcina miłość rozłoży się po równo. Niestety, czas pokazał coś zupełnie innego. Gucio był żywym, energicznym chłopcem, który wymagał uwagi, a teściowa coraz częściej zbywała go, tłumacząc się zmęczeniem lub bólem głowy. Postawiłam filiżanki na stole i usiadłam naprzeciwko Krystyny. – Pyszne ciasto, Aniu – powiedziała teściowa, krojąc mały kawałek. – Ale ja właściwie przyszłam z pewną propozycją. Zbliżają się wakacje, a ja wynajęłam na dwa tygodnie piękny domek nad morzem. Pomyślałam, że zabiorę Łucyjkę. Uśmiechnęłam się szeroko. To brzmiało jak wspaniały pomysł. Odpoczynek dla nas, świetna przygoda dla dzieci. – To cudownie, mamo! – odezwał się Rafał, siadając obok mnie. – Dzieciaki na pewno się ucieszą. Dawno nie były nad morzem. Krystyna odchrząknęła cicho, odkładając widelczyk na talerzyk. Jej wzrok uciekł gdzieś w stronę okna, a uśmiech nieco zbladł. – Och, chyba się nie zrozumieliśmy, Rafałku. Powiedziałam, że zabiorę Łucję. Tylko Łucję. Zapadła cisza. Spojrzałam na teściową, mrugając kilkakrotnie, jakbym przesłyszała się w tym, co właśnie powiedziała. – Słucham? – zapytałam, czując, jak w żołądku rośnie mi nieprzyjemny ciężar. – Jak to, tylko Łucję? A co z Guciem? Teściowa poprawiła okulary na nosie i westchnęła, jakby tłumaczyła coś niezbyt pojętnemu dziecku. – Aniu, bądźmy rozsądni. Gucio jest bardzo absorbujący. Biega, krzyczy, wszędzie go pełno. Ja mam już swoje lata, chcę odpocząć, pospacerować po plaży, poczytać książkę. Z Łucją można już normalnie porozmawiać, to ułożona, spokojna dziewczynka. Z Guciem to by była katorga, a nie wakacje. Wiedziałam, że to okropnie niesprawiedliwe Poczułam, jak krew uderza mi do twarzy. Spojrzałam na mojego synka, który właśnie podbiegł do babci, trzymając w rączce swój ulubiony plastikowy samolocik. – Babciu, patrz, jak leci! – zawołał radośnie, trącając jej ramię. Krystyna odsunęła się lekko, z irytacją w oczach. – Dobrze, wnusiu, leci, leci. Idź się bawić, dorośli rozmawiają – zbyła go ruchem ręki, po czym ponownie spojrzała na mnie. – Widzisz? On ani na chwilę nie usiedzi w miejscu. Nie dałabym sobie z nim rady. – Mamo, ale to przecież brat i siostra – wtrącił Rafał, choć jego głos brzmiał jakoś niepewnie, bez stanowczości, na którą liczyłam. – Nie możesz tak ich dzielić. – Nie dzielę ich, po prostu dostosowuję plany do moich możliwości – odparła teściowa chłodno. – Zresztą, Łucja też na pewno chętnie odpocznie od tego hałasu. Zacisnęłam dłonie na krawędzi stołu. Przypomniały mi się te wszystkie sytuacje z przeszłości. Urodziny, na które Łucja dostawała wymarzone, drogie prezenty, a Gucio jedynie symboliczną czekoladę i samochodzik z supermarketu. Święta, podczas których Krystyna spędzała godziny na układaniu puzzli z wnuczką, podczas gdy dla wnuka miała zaledwie pięć minut wymuszonej uwagi. Zawsze znajdowała wymówkę: że jest za mały, że nie rozumie, że za bardzo brudzi. – Nie ma mowy – powiedziałam twardo. – Nie zgadzam się na to. Krystyna uniosła brwi w udawanym zdziwieniu. – Nie zgadzasz się? Przecież robię wam przysługę. Odpoczniecie chociaż od jednego dziecka. Powinniście mi podziękować. – Nie, Krystyno. Jeśli chcesz zabrać wnuki na wakacje, zabierasz oboje. Albo żadnego. Nie pozwolę, żeby mój syn czuł się gorszy, odrzucony i niekochany przez własną babcię. On ma cztery lata, doskonale już rozumie, co się wokół niego dzieje. Jak mam mu wytłumaczyć, że siostra jedzie na plażę, a on zostaje w domu, bo babcia uważa, że jest zbyt męczący? Teściowa fuknęła z oburzeniem i wstała od stołu. – Przesadzasz, Aniu. Robisz z igły widły. Chciałam dobrze, ale widzę, że w tym domu żadna pomoc nie jest doceniana. W takim razie nigdzie nie pojadę, skoro tak stawiasz sprawę! Zabrała swoją torebkę i, rzucając pośpieszne pożegnanie Łucji, wyszła z naszego mieszkania. Trzasnęły drzwi. Powstał między nami mur niezrozumienia Wieczorem, kiedy dzieci wreszcie zasnęły, weszłam do sypialni. Rafał siedział na łóżku z laptopem na kolanach. Czekałam, aż coś powie, aż przyzna mi rację, ale on tylko przewijał kolejne strony w internecie. – Zamierzasz milczeć? – zapytałam, opierając się o futrynę. Spojrzał na mnie z ciężkim westchnieniem. – Aniu, niepotrzebnie się tak uniosłaś. Mama ma trochę racji. Gucio to wulkan energii, a ona ma już sześćdziesiąt pięć lat. Może faktycznie nie dałaby sobie z nim rady. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. – Rafał, czy ty siebie słyszysz? Tu nie chodzi o to, czy ona ma siłę biegać za nim po plaży. Tu chodzi o to, że ona od zawsze faworyzuje Łucję. Zawsze! A dzisiaj powiedziała to nam prosto w twarz. Jak myślisz, co by czuł Gucio, gdybyśmy pakowali walizki jego siostrze, a jemu kazali zostać? Myślisz, że by tego nie zauważył? – Jest mały, za tydzień by zapomniał – rzucił Rafał, próbując bagatelizować problem. – Dzieci nie zapominają takich rzeczy! – podniosłam głos, czując, jak do oczu napływają mi łzy bezsilności. – Dzieci doskonale czują, kto je kocha, a kto jedynie toleruje. Ja nie pozwolę, żeby mój syn rósł w poczuciu, że jest gorszym wnukiem. Jesteśmy rodziną, a ty powinieneś stanąć w obronie własnego dziecka, a nie tłumaczyć matkę. Rafał zamknął laptopa i przetarł twarz dłońmi. – Przecież go bronię. Kocham Gucia tak samo jak Łucję. Ale mama jest, jaka jest. Nie zmienisz jej na siłę. – Może jej nie zmienię, ale mogę ustalić granice w moim własnym domu – odpowiedziałam ostro. – I ta granica została dzisiaj wyznaczona. Nie będzie dzielenia naszych dzieci na lepsze i gorsze. Odwróciłam się i wyszłam do kuchni. Musiałam pobyć sama. Zrobiłam sobie melisę i usiadłam przy stole, wpatrując się w ciemne okno. Bolało mnie, że mój mąż nie widzi głębi problemu. Dla niego to była tylko odwołana wycieczka, dla mnie – systematyczne odrzucanie mojego syna. Konsekwencje okazały się bolesne Od tamtej niedzieli minęły trzy tygodnie. Relacje z Krystyną ochłodziły się do zera. Teściowa przestała wpadać bez zapowiedzi na niedzielne obiadki, a jej telefony ograniczyły się do krótkich, suchych rozmów z Rafałem. Kilka dni temu zadzwoniła, żeby poinformować, że jednak jedzie nad morze, ale z koleżanką ze swoich lat szkolnych. Nie zapytała o dzieci. Nie poprosiła ich do telefonu. Łucja czasem pyta, dlaczego babcia już tak często nie przychodzi. Tłumaczę jej, że babcia jest zajęta przygotowaniami do wyjazdu. Gucio nie pyta wcale. Bawi się swoimi klockami, biega po parku, rysuje i śmieje się głośno. Kiedy na niego patrzę, czuję ulgę, że oszczędziłam mu bólu odrzucenia. Rafał powoli zaczyna rozumieć moją decyzję, zwłaszcza gdy zauważył, że Krystyna nawet nie przysłała Gustawowi kartki na jego czwarte urodziny, które obchodziliśmy kilka dni temu, chociaż Łucji w zeszłym roku zorganizowała wielkie przyjęcie niespodziankę. To otworzyło mu oczy bardziej niż moje krzyki w sypialni. Nie wiem, jak potoczą się nasze dalsze relacje z teściową. Może kiedyś zrozumie swój błąd. Może kiedy Gucio dorośnie i przestanie być „zbyt absorbujący”, Krystyna spróbuje nawiązać z nim kontakt. Ale obawiam się, że wtedy może być już za późno. Bo dziecięca miłość i zaufanie to coś, co buduje się latami, a nie kupuje wycieczkami w dogodnym dla siebie momencie. Na razie trzymam się swojej decyzji. Wolę być tą złą synową, niż pozwolić, by moje dziecko płakało w kącie. Zobacz też: „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
„Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
Piszę ten list z pokoju hotelowego, rycząc w poduszkę, podczas gdy mój mąż poszedł na samotny spacer, a nasz trzyletni syn w końcu zasnął po kolejnej potwornej awanturze. Jesteśmy na upragnionym, wyczekanym urlopie nad morzem, ale zamiast sielanki czuję, że jako matka poniosłam totalną porażkę wychowawczą.
Doszło do tego, że autentycznie nie mogę wyjść do żadnej knajpy, bo po prostu potwornie wstydzę się swojego własnego, rodzonego dziecka. Mój mały syn wrzeszczy wniebogłosy przy ludziach, rzuca makaronem i zamienia każdy posiłek w bitwę, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Koszmar w restauracji, czyli jak wygląda obiad z żywiołowym trzylatkiem Wszystko zaczyna się już w momencie, kiedy przekraczamy próg jakiejkolwiek restauracji, bo u mojego dziecka natychmiast włącza się jakiś bliżej nieokreślony tryb totalnej destrukcji. Nie ma mowy o spokojnym przejrzeniu karty czy zamówieniu chłodnego napoju, ponieważ mały od razu zaczyna wiercić się na krześle i piszczeć, że on chce stąd natychmiast wyjść. Kiedy kelner w końcu przynosi upragnione jedzenie, na stole rozpętuje się prawdziwe piekło, którego nie życzę żadnej, nawet najbardziej odpornej psychicznie mamie. Ostatnio w popularnej smażalni ryb syn dostał swój ulubiony makaron z sosem pomidorowym, ale zamiast włożyć go do buzi, postanowił sprawdzić, jak daleko ten makaron poleci. Wystarczyła sekunda mojej nieuwagi, a czerwone kluski wylądowały na śnieżnobiałej koszuli starszego pana siedzącego przy stoliku obok, a sos opryskał całe menu. Moje dziecko zaczyna histerycznie wrzeszczeć, kiedy próbuję mu zabrać talerz lub choćby spokojnie wytłumaczyć, że tak nie wolno robić, a cały lokal natychmiast zamiera i patrzy tylko na nas. Stasiek rzuca się na podłogę, bije rączkami w stół, a ja czuję, jak pot spływa mi po plecach i cała się trzęsę z bezsilności. To nie jest jednorazowy wybryk czy gorszy moment, bo scenariusz powtarza się w kółko, niezależnie od tego, czy idziemy na gofry, lody czy wykwintny obiad. Urlop stał się dla mnie ciągłym pasmem stresu, a jedzenie posiłków w miejscach publicznych kojarzy mi się wyłącznie z gigantycznym upokorzeniem i panicznym strachem. Karcące spojrzenia ludzi w kawiarniach są nie do wytrzymania Najgorsze w tym wszystkim nie jest jednak zachowanie mojego upartego synka, bo wiem, że to jeszcze małe dziecko, które dopiero uczy się emocji, ale potworna reakcja otoczenia. Te wszystkie karcące spojrzenia obcych ludzi, te ostentacyjne westchnienia i szepty za naszymi plecami po prostu niszczą mnie psychicznie od środka. Widzę wzrok tych eleganckich par bezdzietnych albo starszych małżeństw, które patrzą na mnie jak na jakąś patologię, która nie potrafi okiełznać własnego rozpuszczonego bachora. Każdy dookoła nagle staje się wybitnym profesorem psychologii dziecięcej i rzuca z boku złote rady, że powinnam zostawić go w pokoju albo po prostu lepiej wychować. Te komentarze bolą najbardziej, bo nikt nie widzi, jak bardzo się staram, jak tłumaczę, proszę, odwracam uwagę zabawkami i staję na rzęsach, żeby tylko zapanował święty spokój. Ludzie w knajpach potrafią być niesamowicie bezwzględni i nie rozumieją, że zmiana otoczenia, upał i nadmiar bodźców nad morzem mogą totalnie rozregulować układ nerwowy małego człowieka. Czuję się potępiana na każdym kroku, jakby moje dziecko było jakimś potworem, a ja najgorszą matką na świecie, która celowo psuje innym urlopowy wypoczynek. Teraz wolę jeść suche bułki z marketu, niż znowu ryzykować publiczne upokorzenie w restauracji. Jak przetrwać wakacje z dzieckiem i nie zwariować? Drogie mamy, piszę ten list także po to, aby zapytać Was, jak mam przetrwać te pozostałe kilka dni urlopu i po prostu nie zwariować z nadmiaru złych emocji. Z mężem zaczynamy skakać sobie do gardeł, jesteśmy wykończeni psychicznie, a nasze małżeństwo, zamiast rozkwitać na wyjeździe, wisi obecnie na włosku przez ciągły stres. Zrozumiałam, że muszę całkowicie zmienić nasze podejście do tych wakacji i odpuścić sobie realizowanie nierealnych planów o luksusowych obiadach w nadmorskich knajpach. Zdrowie psychiczne mojej rodziny i mój własny spokój są o wiele ważniejsze niż to, czy zjem świeżą rybę prosto z kutra przy stoliku z widokiem na zachód słońca. Postanowiliśmy, że do końca wyjazdu rezygnujemy z tradycyjnych restauracji i przechodzimy na system zamawiania jedzenia na wynos bezpośrednio na plażę albo do hotelowego ogrodu, gdzie mały nikomu nie przeszkadza. Zamierzam też kompletnie ignorować te wszystkie świętoszkowate spojrzenia obcych ludzi na deptaku, bo oni nie mają pojęcia, przez co przechodzimy każdego dnia. Moje dziecko ma prawo do gorszego czasu, ma prawo nie radzić sobie z emocjami na urlopie, a moim zadaniem jest go wspierać, a nie umierać ze wstydu przed obcymi. Trzymajcie za nas kciuki, bo powrót do domu czeka nas dopiero za cztery dni, a ja muszę zebrać resztki sił, żeby dokończyć ten wyjazd z uniesioną głową. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Mieszkanie z dzieckiem u teściów było wygodne, dopóki nie zaniemogli. Kiedy jednak teść przestał kuleć, nabrałam podejrzeń”
Teściowie zaproponowali, byśmy wprowadzili się do nich na kilka miesięcy, na czas szukania większego mieszkania dla siebie i naszej małej Celinki. Przystaliśmy na to i wszystko było super. Dopóki nie podupadli na zdrowiu… A przynajmniej tak sądziliśmy.
Sprawa mieszkania nabrzmiała i pękła, kiedy nie wiem już który raz zostałam zmuszona do przeprowadzki. Dobrze mówię, zostałam, ja i tylko ja, sama jak palec, bo Sławek jak zwykle nie miał czasu, a Celinka, chociaż rwała się, by pomóc mamusi, była za mała na takie wyzwanie. – Mam tego serdecznie dość – awanturowałam się, kopiąc pudło, jedno z wielu zalegających w przedpokoju i utrudniających i tak już niełatwe życie. – Czego masz dość? – całkiem poważnie zainteresował się Sławek, na chwilę odrywając się od komputera. Kończył jakiś projekt i nie miał głowy do takich przyziemnych spraw jak przeprowadzka. – Wynajmowania mieszkań! – wrzasnęłam, wymierzając tekturze kolejnego kopa. Lepiej wyładować się na pudle niż na własnym mężu. – Kochanie, przecież nieraz o tym rozmawialiśmy – rzucił pobłażliwie Sławek, rozwścieczając mnie jeszcze bardziej. – Dokładnie siedem razy, przy każdej przeprowadzce – wycedziłam. – I wtedy zgodziłaś się ze mną, że tak jest dobrze. Nie stać nas na mieszkanie za gotówkę, a branie kredytu na trzydzieści lat oznacza konieczność spłaty koszmarnych odsetek. W sumie oddamy bankowi o wiele więcej, niż wzięliśmy, a tego nie chcemy, prawda? – Poparłaś moją koncepcję, by uzbierać co najmniej połowę potrzebnej kwoty, a tylko resztę pożyczyć z banku i szybko spłacić zadłużenie. – To było ponad dziesięć lat temu! Od tej pory przeprowadzaliśmy się siedem razy, urodziło nam się dziecko, a nasi znajomi od dawna mieszkają u siebie i nie muszą co dwa lata pakować całego życia do pudeł! – Nie moja wina, że oszczędzanie tak wolno nam idzie – naindyczył się Sławek. – A może moja?! Uważasz, że jestem rozrzutna? – Ja zarabiam, ty wydajesz. – Ja też zarabiam! Krzyczeliśmy na siebie jak nigdy przedtem, w ferworze kłótni nie zauważyliśmy Celinki, która przyszła zobaczyć, co się dzieje. Uderzyło mnie, że wygląda na zalęknioną. – Cicho, mała się boi – rzuciłam w stronę Sławka. – Nic dziwnego, bez przerwy krzyczysz – odgryzł się, obarczając mnie całą winą. Wzięłam córeczkę na ręce i wyszłam z pokoju, na odchodnym pokazałam Sławkowi niedopakowane pudła. – Ja już tego nie tknę, a rano przyjeżdża po nie samochód. Zobacz sam, jak łatwo jest spakować dobytek przed kolejną przeprowadzką. Może wtedy cię oświeci, że już czas na własne mieszkanie. Pakował te pudła do samego rana Sławek wzruszył ramionami i wrócił do komputera, ale późnym wieczorem, widząc, że to nie przelewki, wziął się do roboty. Skończył nad ranem, dwie godziny przed przyjazdem kolegi dysponującego dostawczakiem, który zobowiązał się przewieźć część naszego majątku do domu teściów. W ślad za pudłami pojechałam i ja z Celinką, zostawiając wściekłego małżonka na pastwę własnych przemyśleń. – Sama przyjechałaś? – zdziwiła się Małgorzata, wyglądając za bramę w poszukiwaniu jedynaka. – Sławek ma jeszcze coś do załatwienia, przyjedzie później – odparłam wymijająco. – Pokłóciliście się – to było raczej stwierdzenie niż pytanie, dlatego nie odpowiedziałam. Małgorzata taktownie nie dopytywała się, chociaż widziałam, że jest zaniepokojona. Nie była ciekawska, za to właśnie ją lubiłam, i jeszcze za to, że nie kazała mówić do siebie „mamo”. Zwracałam się do teściów po imieniu, jak do przyjaciół, którymi, miałam nadzieję, byli. Jeśli chodzi o nich, trafiłam idealnie. Zachowywali się, jak trzeba, nie wtrącali się w nasze małżeństwo. Mieli swoje życie, z którego byli bardzo zadowoleni, promieniowało od nich ciche zadowolenie i spokój. Lubiłam u nich bywać, zawsze wtedy odpoczywałam, bo Małgorzata nie życzyła sobie pomocy w kuchni, a Zdzisław chętnie zajmował się Celinką, organizując jej zabawę w ogrodzie. Wszyscy troje znikali mnie i Sławkowi z oczu, nie interesując się nami przesadnie. Mogliśmy zrelaksować się, zająć sobą i na chwilę zapomnieć o tym, że jesteśmy zabieganymi, pracującymi rodzicami. Uwielbiałam niedziele u teściów. Jak opowiadałam o tym koleżankom, nie wierzyły, że można mieć tak idealne układy z rodzicami męża, w dodatku jedynaka. Dlatego, kiedy właściciel mieszkania, które wynajmowaliśmy, oznajmił, że mamy je opuścić, bo wraca z zagranicy, z wdzięcznością przyjęliśmy ofertę Małgorzaty i Zdzisława. – Nie szukajcie nowego mieszkania na łapu-capu, na to trzeba czasu. Na kilka miesięcy wprowadźcie się do nas, jakoś się pomieścimy, na górze są wolne dwa pokoje. Przez ten czas coś sobie załatwicie. Przystałam na to z entuzjazmem. Domek teściów był mały, ale uroczy, w dodatku przylegał do niego zadbany ogród, w którym Celinka będzie mogła się bawić. Stęsknieni za wnusią dziadkowie odciążą mnie trochę, będę miała czas i możliwości, by urobić opornego męża w kwestii kupna własnego mieszkania. Taki miałam plan, nie przypuszczałam, że przedtem nie wytrzymam, wybuchnę i wprowadzimy się do teściów pogniewani na amen. Milczenie obrażonego Sławka nie było tak dolegliwe jak ciasnota, której się nie spodziewałam. Wiedziałam, że pokoje na górze nie są wielkie, ale kiedy część naszych mebli wjechała na górę, okazało się, że się nie mieszczą. – No to zonk – powiedział enigmatycznie Sławek, siadając na sofie, która po wstawieniu do pokoju uniemożliwiła zamknięcie drzwi. – To był kiedyś mój pokój, wydawał mi się większy. – Po prostu miałeś mniejsze oczekiwania – zaśmiał się Zdzisław. – Ale nie łamcie się, dzieci, tata przybywa na pomoc. Zdejmiemy bok sofy, wciśniemy ją do kąta i będzie dobrze. Drugi pokój, przeznaczony dla Celinki, był do niedawna ukochaną graciarnią teścia, pełną narzędzi, resztek farb malarskich, słoików z posortowanymi według wielkości gwoździami. – Nie żal ci tej kanciapy? – spytałam, gdy montowali ze Sławkiem łóżeczko córki. – Żal, ale czego się nie robi dla dzieci – odparł nadspodziewanie szczerze. Zrobiło mi się przykro, że w tak bezpośredni sposób mówi, ile musiał dla nas poświęcić. – Mina ci się wydłużyła – teść spojrzał na mnie przelotnie. – Nie łam się, przeczekam niewygody, jak się wyprowadzicie, wrócę na swoje śmieci. – He, he – dodał znacząco Sławek, sugerując, że tata właśnie zażartował. Poganiani przez Zdzisława hasłem „nie łamcie się, to się da zrobić” ogarnęliśmy jako tako dwa pokoje i padliśmy wyczerpani na leżaki w ogrodzie. Małgorzata uraczyła nas zimnym piwem, Sławek rzucił propozycję, by rozpalić grilla. – Tata grilluje najlepiej na świecie, nikomu nie pozwala dotykać się do kotletów z karkówki. – Nie mam karkówki – wtrąciła się do rozmowy Małgorzata. – Kiełbasa też może być – zezwolił Sławek, jedyny syn swoich rodziców. Jakbym ja tak przemawiała w rodzinnym domu, trzy siostry i mama zabiłyby mnie śmiechem... Ostatecznie jednak coś tam znalazło się w lodówce, Zdzisław rozpalił grilla i zaczął opiekać parówki wraz z kromkami bułki. Nieziemski zapach pobudził moje ślinianki, nawet niejadek Celinka zawisła na dziadku, nie mogąc się doczekać, aż przyrumieniona kiełbaska znajdzie się na jej talerzu. Tak można żyć, pomyślałam, rozkoszując się ciepłym wieczorem w ogrodzie i nagłym, zapomnianym poczuciem bezpieczeństwa. Nawet nie miałam ochoty kłócić się ze Sławkiem, on też uśmiechał się błogo, konsumując ostatnią parówkę. Spać poszliśmy całkowicie pogodzeni. Poranek został nam podarowany, Celinka nie urządziła nam pobudki o 5 rano, wolała iść do babci i dziadka. Sławek wymknął się do kuchni, zrobił nam kawę i zwinął z szafki paczkę herbatników. Śniadanie zjedliśmy w łóżku, krusząc i ciesząc się każdą chwilą. Chyba lubili te nasze imprezy Z każdym dniem było coraz lepiej. Odżyliśmy, przestaliśmy bać się przyszłości, odnowiliśmy stosunki towarzyskie, na które wcześniej nie mieliśmy ani ochoty, ani pieniędzy. Teraz grill w ogrodzie załatwiał sprawę, a duży plastikowy basen, pierwotnie przeznaczony przez dziadka dla Celinki, stał się nieoczekiwanie wielką atrakcją dla naszych przyjaciół. Przyjęcia nad basenem stały się sławne, obfitowały w wiele nieoczekiwanych wydarzeń, o których długo było głośno. Teściowie też brali udział w weekendowych rozrywkach, są towarzyscy, nie zauważyłam, by byli niezadowoleni. Owszem, szli wcześniej spać, ale to starsi ludzie, nikt się temu nie dziwił. Uważaliśmy ze Sławkiem, że wszystko jest w porządku. Oznaki, że coś się sypie, nadeszły dość szybko. Zdzisława złapała rwa kulszowa, kulał, podpierał się laską, smarował czymś o zapachu eukaliptusa i w ogóle stał się nie do życia. Prędko okazało się, że potrzebuje pomocnika. Sławek długo pracował, padło więc na mnie. – Nie mogę się schylać, a trzeba zrobić nową grządkę, przyszedł czas na posadzenie tych bylin – dyrygował mną z właściwą sobie szczerością. Nienawykła do łopaty, wieczorem czułam wszystkie mięśnie, raz nawet skorzystałam ze stojącej w łazience rozgrzewającej maści teścia, ale zapach był tak straszny, że sama ze sobą nie mogłam wytrzymać. W czasie choroby Zdzisława dowiedziałam się, ile ten niepozorny człowiek robił koło domu. Uprawiał ogród, reperował wszystko, co się zepsuło, uruchamiał rozmaite maszyny, zapewniając rodzinie światło i ciepło. Na przykład podczas awarii trakcji elektrycznej pokazał mi, jak uruchomić generator prądu, nauczył mnie też resetować ustawienia kapryśnie pracującego pieca olejowego. Wieczorem padałam na twarz, wyrzucając mężowi, że to przez niego. – Robię tu za syna, bo ciebie wiecznie nie ma w domu, nie mam już do tego siły. – Tata potrafi gonić do roboty, wiem coś o tym – patrzył na mnie ze współczuciem. – Dlatego szybko się wyprowadziłem, tutaj jest jak w raju, ale wytrzymać się nie da. Pracuję nad tym, żeby nas uwolnić. Dostałem podwyżkę i premię, nasze oszczędności rosną, bo teraz wydajemy o wiele mniej. Wytrzymaj jeszcze trochę, błagam! Jesteśmy na dobrej drodze do własnego mieszkania. Po tak pomyślnej wiadomości nabrałam nowych sił. Fakt, że Sławek wreszcie zrozumiał, jak bardzo potrzebujemy własnego dachu nad głową, dodał mi energii. Zasuw koło domu już nie wydawał mi się taki męczący, tym bardziej że obowiązki związane z prowadzeniem domu i opieką nad Celinką przejęła Małgorzata. Mogłam poświęcić się robieniu za silnego mężczyznę. Niestety, nieszczęścia chodzą parami, długo nie nacieszyłam się wygodnym podziałem obowiązków. Małgorzata również zaniemogła, najpierw się przeziębiła, potem wywiązał się z tego atak reumatyzmu. Poruszała się z trudem i powoli, co krok przepraszając za swoją niedyspozycję. Przejęłam jej królestwo, roboty było po kokardę, więc zmusiłam Sławka do pomocy, nie słuchając gadania o tym, jaki jest zarobiony. Tyraliśmy oboje, nawet Celinka miała swoje obowiązki. Nie spodziewałam się, że taki mały dom generuje tyle pracy. Poza tym teściowie potrzebowali pomocy, biegaliśmy również koło nich. Dni mijały szybko, a w weekendy nie mieliśmy siły na przyjmowanie gości. Nie możemy ich zostawić samych Nie miałam już przyjemnego poczucia bezwarunkowego bezpieczeństwa, które towarzyszyło mi, odkąd weszłam do domu teściów. Teraz wszystko było na mojej głowie – organizowałam życie, naganiałam męża do roboty, zajmowałam się dzieckiem. Dużo tego było, ale po okresie początkowego bałaganu udało mi się wszystko poukładać. Dom błyszczał, teściowie wyglądali na zaopiekowanych, wszystko szło jak w zegarku. Kiedy już ogarnęliśmy najgorsze i poukładaliśmy od nowa życie, Sławek wyskoczył z nowym projektem. – Czas się wyprowadzić, nie będę wiecznie mieszkał z rodzicami, nie przyzwyczajaj się – powiedział. – Widziałem świetną miejscówkę, mieszkanie nieduże, w sam raz dla nas. Jeśli ci się spodoba, wchodzimy w to. – Mamy na to kasę? – Więcej niż połowę, mówiłem ci, że ostatnie miesiące były tłuste, a wydatki nam spadły. Damy radę. Tylko jak to powiedzieć rodzicom? Oni teraz potrzebują pomocy. Sławek bał się z nimi sam pogadać, namówił więc mnie, żebym wysondowała, co teściowie myślą o naszym projekcie. Poszłam z tym do Zdzisława, bo on, człowiek lubiący szczerze stawiać sprawę, powinien lepiej nas zrozumieć. – Chcecie się wyprowadzić? – teść wyraźnie się ożywił. – Co za wspaniała wiadomość! Każda rodzina powinna być na swoim, wtedy inaczej się oddycha. Cieszę się waszym szczęściem. – Ale co z wami? Jak poradzicie sobie bez nas? – Tak jak do tej pory, lepiej lub gorzej. Zobacz, jeszcze całkiem nie zdziadziałem. Wstał i zrobił kilka dziarskich kroków, nie opierając się na lasce. – Chyba mi lepiej – powiedział. – Każda choroba musi kiedyś minąć, nie? Nabrałam podejrzeń, że mnie wkręca. – Robisz dobrą minę do złej gry? Udajesz, żebyśmy mogli wyprowadzić się bez wyrzutów sumienia? Zaprzeczył, ale nie przekonał mnie. Wieczorem opowiedziałam Sławkowi o swoich podejrzeniach. – On jest tak wielkoduszny, że nigdy by nas nie zatrzymywał ze względu na własne potrzeby. W miarę jak mówiłam, ściskało mnie w gardle, a łzy napływały do oczu. Wzruszyłam się, bo nigdy przedtem nie spotkałam się z takim lekceważeniem własnych potrzeb dla uszczęśliwienia dzieci. W mojej rodzinie byłoby to niemożliwe. – Masz cudownego tatę – otarłam oczy rąbkiem kołdry. Sławek patrzył na mnie bez słowa, wreszcie przytulił mnie i westchnął. – Skoro tak mówisz... To co, zostajemy, żeby zaopiekować się staruszkami? – Chyba musimy – odszepnęłam z żalem, bo jednak bardzo chciałam się wyprowadzić do wymarzonego własnego mieszkania. Upierali się, że to zły pomysł Rano oznajmiliśmy teściom swoją decyzję i rozpętała się burza. Z piorunami. Było tak energetycznie, że za sprawą zastrzyku adrenaliny nie tylko Zdzisław ozdrowiał, ale również Małgorzata odzyskała elastyczność ruchów. Oboje gorąco namawiali nas, byśmy nie rezygnowali ze swoich planów. Tak się przy tym upierali, że nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy im obiecać, że się wyprowadzimy. Znów pakowałam pudła, ale tym razem pomagał mi Sławek, we dwójkę sprawniej szło. Celinka płakała, bo nie chciała opuszczać domu dziadków. – Kochanie, nie płacz, wrócimy tu w niedzielę na obiad – tłumaczył jej. – A kiedyś odziedziczysz po dziadku i babci cały dom – walnął z grubej rury, jako nieodrodny syn szczerego ojca. Mała Celinka ucieszyła się, bo nie umiała powiązać tego wydarzenia z wcześniejszym odejściem ukochanych dziadków. – Nie tak szybko, chwilowo nigdzie się nie wybieram – zaśmiał się od progu Zdzisław, który – jak się okazało – pojawił się z pomocą. – Za późno, tatuś, wszystko już zrobiliśmy – osadził go syn. – Dobrze, tak ma być. Pora już była wydorośleć – rzucił tajemniczo Zdzisław i wycofał się na parter. Zauważyłam, że po schodach szedł, nie utykając, nie posługiwał się też laską. Zakwitło we mnie podejrzenie, że wcześniej udawał, żeby dołożyć nam roboty i wypłoszyć z domu, ale prędko je zgasiłam. Nie umiałam przypisać temu dobremu człowiekowi tak niskich pobudek. Powiedział przecież, że każda choroba kiedyś się kończy, więc pewnie po prostu wyzdrowiał. Małgorzata też wyglądała i czuła się lepiej, mogliśmy bez wyrzutów sumienia zostawić ich samych. Byliśmy bardzo zajęci urządzaniem nowego mieszkania i chętnie odpuścilibyśmy sobie niedzielny obiad u teściów, ale Celinka nie darowała. Cały tydzień czekała na spotkanie z babcią i dziadkiem, nie mogliśmy jej odmówić. Przyjęli nas dość skromnym posiłkiem, tłumacząc się mętnie z kulinarnych zaniedbań. – Jesteśmy teraz z matką jak młode małżeństwo, cieszymy się wolną chatą, nie chciało nam się gotować – przyznał szczerze Zdzisław. – Ale mogę rozpalić grilla, wiem, że lubicie imprezy w ogrodzie. Oczy błysnęły mu złośliwie, wyglądał, jakby z trudem powstrzymywał uśmiech. – Możecie zaprosić przyjaciół, ale to nic pilnego, jak zrezygnujecie z przyjęcia nad basenem, to sobie po prostu z matką odpoczniemy. Cisza, spokój, tak jak najbardziej lubimy. I będziemy wylegiwać się w łóżku do dziewiątej! Było im bez nas bardzo dobrze! Nic, tylko się cieszyć, ale w drodze powrotnej oboje ze Sławkiem milczeliśmy. Coś się skończyło, musieliśmy się do tego przyzwyczaić. Aneta Zobacz także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski” „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
„Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
Zaraz po wejściu do kuchni uderzył we mnie zapach świeżo parzonej kawy, a na blacie stał talerz z puszystymi naleśnikami, które usmażyłam jeszcze przed świtem. W pokoju obok czteroletni Szymon i półtoraroczna Oliwka właśnie toczyli głośną batalię o plastikowy traktor, a ich pisk rozchodził się echem po całym mieszkaniu. Otarłam pot z czoła, poprawiłam dres i spojrzałam na mojego męża, Mariusza. Siedział przy stole, ubrany w elegancką koszulę, i metodycznie układał w równy stosik swoje koszulki polo, pakując je do podróżnej walizki.
− Mariusz, ty tak na serio? − zapytałam, a mój głos zadrżał z bezsilności. − Zostawiasz mnie z tym wszystkim na bity tydzień? Samą? Mąż nawet nie podniósł wzroku znad zamka błyskawicznego walizki. Westchnął tylko ciężko, jakby to moja obecność była dla niego największym ciężarem. − Iga, błagam cię, nie zaczynaj znowu awantury − rzucił chłodno. − Mówiłem ci sto razy. W pracy mam potworny stres, a w domu nie mogę nawet minuty posiedzieć w ciszy. Te dzieci ciągle wrzeszczą, piszczą, czegoś chcą. Muszę po prostu wyjechać, wyciszyć się w jakimś hotelu, bo inaczej zwariuję. A ty... przecież ktoś musi z nimi zostać. Walizka w przedpokoju i lodowaty chłód w sercu Słuchałam go i miałam wrażenie, że za chwilę zemdleję z emocjonalnego przeładowania. Poczułam, jak w jednej sekundzie wzbiera we mnie fala potężnego, palącego żalu, który niemal odebrał mi mowę. − Ktoś musi z nimi zostać? − powtórzyłam, podnosząc głos, przez co dzieci w drugim pokoju na chwilę ucichły. − A ja? Ja nie jestem zmęczona? Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy! Piorę, gotuję, sprzątam, podstawiam ci wszystko pod nos, żebyś ty miał czas na swoją pracę, a ty mi mówisz, że musisz odpocząć od wrzasków? A moje starania? To wszystko jest dla ciebie niczym? Mariusz wstał, złapał za rączkę walizki i wyszedł do przedpokoju. Spojrzał na mnie z góry tym swoim spokojnym, denerwującym wzrokiem, który miał uciąć każdą dyskusję. − Robisz z igły widły. Przecież ty nie pracujesz zawodowo, siedzisz w domu, więc masz czas, żeby ogarnąć to w ciągu dnia. Ja zarabiam na ten dom i mam prawo do resetu. Wracam w przyszłą niedzielę. Pa, dzieciaki! − zawołał w stronę pokoju, po czym drzwi wejściowe zatrzasnęły się z głośnym hukiem. Zostałam sama na środku przedpokoju. Moje oczy zaszły łzami, a ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Spojrzałam na naleśniki w kuchni, na stertę prania czekającą na wyprasowanie i na Szymona, który właśnie wbiegł do korytarza z płaczem, bo Oliwka zabrała mu zabawkę. Wtedy w mojej głowie, zamiast totalnego załamania, zrodził się zupełnie inny plan. Skoro mój mąż uważał, że siedzenie w domu z dziećmi to bezstresowe wakacje, postanowiłam dać mu lekcję, którą popamięta do końca życia. Moja mała rewolucja w pustym mieszkaniu Przez kolejne trzy dni całkowicie zmieniłam zasady gry. Zaniosłam do sypialni laptopa i zaczęłam szukać w internecie ofert pracy zdalnej − czas najwyższy pomyśleć o powrocie do aktywności zawodowej, skoro moje poświęcenie w domu i tak było wyceniane na zero. Zredukowałam domowe starania do absolutnego minimum. Obiady zamawiałam z dostawą do domu, naczynia zostawiałam w zlewie, a pranie leżało w wielkim koszu w kącie sypialni. Wolny czas spędzałam z dziećmi − budowaliśmy bazy z poduszek, jedliśmy pizzę prosto z kartonu na dywanie i głośno śmialiśmy się, oglądając bajki w telewizji. Po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję, a bałagan w salonie kompletnie przestał mnie obchodzić. W czwartek wieczorem mój telefon na stoliku ożył. Na ekranie wyświetliło się imię Mariusza. Odebrałam, spodziewając się, że dzwoni zapytać, jak sobie radzimy. Z głośnika dobiegł mnie jednak zupełnie inny głos − zmęczony, zachrypnięty i wyraźnie poirytowany. − Iga? Cześć... Co tam u was? − zaczął cicho. − Wiesz co... Ten hotel jest jakiś beznadziejny. Wszędzie wokół biegają dzieci, w restauracji jest potworny hałas, a w pokoju nad moją głową ktoś bez przerwy tupie. Nie mogłem zmrużyć oka przez całą noc. Myślałem, że tu odpocznę, a jest jeszcze gorzej niż w domu. Uśmiechnęłam się pod nosem, poprawiając Szymonowi kocyk. − Ojej, doprawdy? − zapytałam z udawanym współczuciem. − A u nas wspaniale. Właśnie jemy popcorn i budujemy gigantyczny zamek w salonie. Jest głośno, wesoło i nikt nie narzeka na wrzaski. Skoro tak ci tam źle, to po co tam siedzisz? W słuchawce zapadła długa, wymowna cisza. Słyszałam tylko ciężki oddech mojego męża, który wyraźnie nie spodziewał się po mnie takiego chłodu i totalnego luzu. − Wracam jutro rano. Szkoda kasy − burknął w końcu, próbując zachować resztki męskiej dumy, po czym po prostu się rozłączył. Wielki powrót i twarde lądowanie W piątek o dziesiątej rano usłyszałam klucz w zamku. Drzwi otworzyły się powoli, a w progu stanął Mariusz. Wyglądał na potwornie zmęczonego, miał podkrążone oczy i rzucił walizkę na podłogę z wyraźną frustracją. Żadnych kwiatów, żadnych wielkich, filmowych przeprosin. Rozejrzał się po salonie, w którym panował totalny nieład − zabawki na dywanie, puste kartony po pizzy i koce rozwieszone między krzesłami. Jego wzrok zatrzymał się na stercie naczyń w kuchni. − No ładnie tu u was wygląda − mruknął pod nosem, wchodząc do pokoju. − Widzę, że jak mnie nie ma, to dom kompletnie zarasta brudem. Szymon i Oliwka podbiegli do niego, a ja wstałam spokojnie z kanapy, krzyżując ramiona na piersiach. Spojrzałam na niego wzrokiem, w którym nie było już dawnej, potulnej i wiecznie przepraszającej żony. − Nie zarasta brudem, Mariusz − powiedziałam twardym, opanowanym głosem, który wyraźnie go zaskoczył. − Po prostu przez ten tydzień robiłam dokładnie to samo, co ty w swoim hotelu. Odpoczywałam. I od dzisiaj zamierzam odpoczywać znacznie częściej. W poniedziałek mam pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w sprawie pracy. Skoro twierdzisz, że siedzenie w domu z dziećmi to nie jest praca, to czas najwyższy podzielić te nieistniejące obowiązki równo na pół. Od teraz ty gotujesz w co drugi dzień i ogarniasz pranie. Albo zatrudnimy nianię, na którą sama zarobię. Mariusz otworzył usta, jakby chciał rzucić kolejny złośliwy komentarz, ale widząc moją absolutną determinację i lodowaty spokój, po prostu zamilkł. Spuścił wzrok na swoje pogniecione koszulki w walizce. Nie było tu nagłego, cudownego olśnienia ani płaczu − to nie amerykański film. Zamiast tego nastąpiło twarde, bolesne zderzenie z rzeczywistością. Mój mąż po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że skończył się czas darmowej służby i podstawiania wszystkiego pod nos. Choć ten tydzień zaczął się od mojego ogromnego rozczarowania, to mój nagły twardy opór uratował moją niezależność. Mariusz mrukliwie, ale bez dyskusji, zabrał się za wkładanie naczyń do zmywarki. I choć przed nami jeszcze długa droga do idealnego partnerstwa, wiem, że już nigdy nie pozwolę zrobić z siebie bezradnej, domowej niewolnicy. Zobacz też: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego”
Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
Mamy pięcioletniego Szymka, dla którego wyrwanie miejsca na lipcowym dyżurze w sąsiedniej placówce graniczyło z cudem. Musiałam składać wnioski, prosić o zaświadczenia z pracy i stawać na rzęsach. Myślałam, że najgorsze za nami, ale to, co zastałam w środku tygodnia, kiedy przyszłam odebrać syna wcześniej, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Proszę mnie dobrze zrozumieć − nie mamy w Warszawie żadnych dziadków ani ciotek, którzy mogliby przejąć młodego choćby na jedno popołudnie. Prywatne półkolonie czy niania na pełen etat przy obecnych cenach i inflacji to dla nas prosta droga do bankructwa, bo stawki w wakacje szybują w kosmos. Publiczny dyżur był dla nas jedynym kołem ratunkowym. Od samego początku czułam jednak, że atmosfera w tym zastępczym przedszkolu jest lodowata. Panie w szatni patrzyły na nas takim wzrokiem, jakbyśmy byli wyrodnymi rodzicami, którzy podrzucają dziecko do więzienia, zamiast zorganizować mu luksusowe wczasy pod palmami. Wakacyjny dyżur w przedszkolu: zero kreatywności i bajki z rzutnika Szymek od pierwszego dnia płakał, nie chciał wchodzić do sali i powtarzał, że tam jest strasznie nudno. Myślałam, że to po prostu kwestia zmiany otoczenia i nowych kolegów z grupy. Prawda okazała się jednak o wiele bardziej prozaiczna i bolesna. W zeszłą środę skończyłam pracę szybciej i postanowiłam zrobić Szymkowi niespodziankę. Była godzina trzynasta, środek słonecznego, pięknego dnia. Spodziewałam się, że dzieciaki biegają po ogrodzie, bawią się w piaskownicy albo chociaż robią jakieś rysunki przy stolikach. Weszłam do budynku cicho, minęłam pusty korytarz i otworzyłam drzwi do sali. To, co tam zobaczyłam, dosłownie mnie wmurowało. W sali panował półmrok, rolety były zaciągnięte do połowy, a na wielkim dywanie siedziało blisko trzydzieścioro dzieciaków z różnych grup wiekowych. Wszystkie gapiły się jak zahipnotyzowane w ścianę, na której z rzutnika leciała jakaś głośna, durna bajka. Zero kreatywności, zero zabawek, totalna cisza i marazm. A gdzie były panie przedszkolanki? Trzy opiekunki siedziały zbite w kącie przy biurku, piły mrożoną kawę, przeglądały telefony i plotkowały w najlepsze, kompletnie odwrócone plecami do maluchów. Kiedy weszłam, żadna nawet nie podniosła głowy. Dopiero po chwili jedna z nich raczyła zauważyć moją obecność. Zamiast jakichkolwiek wyjaśnień, usłyszałam bezczelne, rzucone z pretensją pytanie: a pani po kogo, przecież odbiory są od piętnastej. Smutna rzeczywistość publicznych placówek W tamtym ułamku sekundy krew we mnie zawrzała. Moje dziecko, zamiast spędzać ciekawie czas na wakacyjnym dyżurze, spędza po sześć godzin dziennie przed ekranem, bo dorosłym kobietom nie chce się ruszyć palcem, żeby zorganizować im jakąkolwiek zabawę. Kiedy zapytałam ostro, dlaczego dzieci nie są na placu zabaw w taką piękną pogodę, usłyszałam zmęczonym głosem, że na zewnątrz jest za gorąco, a one nie będą biegać za tyloma grupami na raz, bo to są grupy łączone i dzieci się nie znają. To jest po prostu kpina z ludzi. Wychodzi na to, że my, rodzice, jesteśmy traktowani jak petenci, którzy bezczelnie zawracają głowę kadrze pedagogicznej. Przecież te panie nie pracują tam za karę, biorą za to pensje, a wakacyjny dyżur to nie są prywatne wczasy personelu, tylko normalne dni pracy placówki. Mam już dość milczenia i udawania, że wszystko jest super. Dziewczyny, błagam, napiszcie, jak to wygląda w Waszych miastach? Też zastałyście kiedyś taki smutny widok w salach, czy to tylko ja miałam takiego pecha i trafiłam na absolutne lenistwo? Bo ja po tym tygodniu mam po prostu złamane serce i potworne wyrzuty sumienia, że zostawiam tam mojego synka. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
„Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
Wiem, że moi teściowie to prości, skromni ludzie z małego miasteczka. Przez całe życie ciężko pracowali i po prostu są potwornie nieobyci w świecie. Rozumiem to, nie wymagam od nich znajomości pięciu języków ani dworskich manier. Ale to, co teściowa odstawiła wczoraj podczas obiadu z nami i naszą córeczką, przekroczyło wszelkie granice dobrego smaku.
Wszystko zaczęło się w porze lunchu. Hotelowa restauracja jest naprawdę elegancka, kelnerzy w białych koszulach kręcą się między stolikami, a jedzenia na bufecie jest po prostu zatrzęsienie. Od początku wyjazdu widziałam, że teściowa patrzy na te sterty owoców, ciast i mięs z takim niedowierzaniem, jakby trafiła do jakiegoś raju. Niestety, wczoraj ta oszczędna mentalność podpowiedziała jej najgorszy z możliwych pomysłów. „Teściowa wcisnęła wnuczce reklamówkę. Myślałam, że spalę się ze wstydu” Stałam kawałek dalej przy stoisku z sałatkami, gdy nagle zauważyłam, że przy szwedzkim stole z deserami babcia wcisnęła mojej Julci do rąk wielką, foliową reklamówkę jednorazówkę, którą potajemnie wyciągnęła z kieszeni. Zamarłam. Zanim zdążyłam podbiec i zareagować, teściowa zaczęła głośno instruować moją córkę, żeby pakowała do tej torby brzoskwiniowe drożdżówki, banany i całe garście pakowanych ciastek. Biedne dziecko, zupełnie zdezorientowane, zaczęło te łakocie upychać do folii, myśląc, że robi coś dobrego. W tym samym momencie nad ich głowami wyrósł manager restauracji z kamienną, surową twarzą. Wynoszenie jedzenia z restauracji − publiczne upokorzenie w kurorcie Poczułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy. Manager podszedł do mojej córki, delikatnie, ale stanowczo położył dłoń na reklamówce i posługując się nienagannym angielskim, zakomunikował teściowej, że wynoszenie jedzenia z sali jest surowo zakazane w regulaminie hotelu. Powiedział, że formuła all inclusive oznacza jedzenie bez limitu, ale wyłącznie na terenie restauracji. Teściowa oczywiście nic nie zrozumiała, zaczęła machać rękami i głośno krzyczeć po polsku, że przecież za to jest zapłacone, że co ich to obchodzi, i że wnuczka zje sobie później na plaży. Ludzie z okolicznych stolików przerwali jedzenie i zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami, patrząc na nas jak na jakąś dzicz. Moja Julcia zaczęła płakać i upuściła tę nieszczęsną reklamówkę na podłogę, a ciastka rozsypały się pod nogi managera. Podbiegłam tam, czerwona jak burak, przeprosiłam obsługę tysiąc razy i dosłownie siłą wyciągnęłam zapłakane dziecko i naburmuszoną teściową z sali. „Nie pozwolę uczyć dziecka złych manier” W pokoju wybuchła potężna awantura. Mój mąż zaczął bronić swojej matki, mówiąc, że przecież ona nie chciała źle, że u nich w domu nic nie może się zmarnować i po prostu nie zna hotelowych obyczajów. Ale ja nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nigdy w życiu nie pozwolę na uczenie mojego dziecka takich złych manier. Julka ma siedem lat, chłonie wszystko jak gąbka i teraz myśli, że kradzież ciastek do torby to coś normalnego. Zdaję sobie sprawę, że teściowie po prostu są nieobyci i to ich pierwsze wielkie wakacje, ale to nie zwalnia z myślenia i słuchania próśb. Przed wyjazdem wyraźnie tłumaczyłam im zasady, mówiłam, że na plaży są darmowe snack bary i nikt nie umrze z głodu między posiłkami. Czuję się po prostu potwornie skompromitowana, a najgorsze, że zafundowaliśmy coś takiego własnemu dziecku. Julcia teraz boi się w ogóle schodzić na posiłki, żeby znowu jakiś pan na nią nie nakrzyczał. Co mam teraz zrobić? Przemęczyć się jakoś do końca tego turnusu i udawać, że wszystko jest super, czy kazać teściowej siedzieć w pokoju podczas posiłków? Doradźcie coś, bo ta sytuacja wyprowadził mnie z równowagi. Zobacz też: „Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
„To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ze łzami w oczach, bo chociaż od tamtych wydarzeń minęło już kilka dni, a mój synek bezpiecznie śpi teraz we własnym pokoju, to moje serce wciąż bije jak szalone na samą myśl o tym, co przeżyliśmy.
Mam na imię Natalia, mam 29 lat i trzy miesiące temu po raz pierwszy zostałam mamą. Na świat przyszedł nasz wyczekany, ukochany aniołek − mały Tymek. Razem z mężem, Pawłem, uznaliśmy, że początek lipca to idealny moment na nasz pierwszy wspólny wyjazd. Wybraliśmy Juratę na Półwyspie Helskim. Marzyły nam się spacery po molo, szum fal i budowanie pierwszych wspólnych wspomnień. Wszystko zapowiadało się cudownie, hotel był piękny, a pogoda dopisywała. Niestety, ta nasza upragniona sielanka w ułamku sekundy zamieniła się w najstraszniejszy horror, jakiego może doświadczyć jakikolwiek rodzic na tym świecie. To był trzeci dzień naszego pobytu. Tymek po całym dniu na plaży był potwornie zmęczony i zasnął w hotelowym łóżeczku turystycznym wyjątkowo wcześnie, bo już koło godziny dziewiętnastej. Paweł zaproponował, żebym została w pokoju i odpoczęła, a on skoczy na dół do hotelowego lobby, żeby odebrać od kuriera naszą paczkę ze specjalnym mlekiem modyfikowanym, które zamówiliśmy z dostawą do hotelu. Zgodziłam się, bo byłam wykończona. Po paru minutach poczułam, że muszę na chwilę pójść do łazienki, żeby przemyć twarz chłodną wodą. Drzwi do pokoju były zamknięte, w środku panował półmrok. Kiedy wyszłam z łazienki i podeszłam do łóżeczka, żeby poprawić małemu kocyk, zaniemówiłam. Łóżeczko było puste. Zaginione dziecko w hotelu − chwile potwornego strachu W ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy, a w gardle poczułam gigantyczną gulę, przez którą nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. Spojrzałam pod łóżko, za zasłony, otworzyłam szafę − mojego trzymiesięcznego, bezbronnego dziecka nigdzie nie było. Przecież taki maluch sam nie wstał i nie wyszedł z pokoju, ledwo co potrafił obrócić się na boczki. W mojej głowie momentalnie zaczęły kłębić się najstraszniejsze, czarne scenariusze. Pomyślałam o porwaniu, o kimś obcym, kto zakradł się do pokoju, kiedy ja byłam w łazience i puściłam wodę z kranu. Wybiegłam na korytarz w samych skarpetkach, krzycząc na całe gardło imię mojego synka, chociaż wiedziałam, że przecież mi nie odpowie. Nigdy w życiu nie czułam takiego strachu. Nogi miałam jak z waty, a serce tłukło mi się w klatce tak mocno, że myślałam, że zemdleję. Na korytarzu pojawiło się kilku zdezorientowanych gości i sprzątaczka, a z windy na dole wysiadł właśnie mój mąż. Gdy zobaczył mnie zapłakaną i krzyczącą wniebogłosy, momentalnie pobladł i rzucił się w moją stronę. Pierwsze wakacje z niemowlakiem nad morzem − niespodziewany zwrot akcji Paweł złapał mnie za ramiona, próbując wyciągnąć ze mnie jakąkolwiek logiczną informację, ale ja tylko szlochałam i pokazywałam palcem na otwarte drzwi naszego pokoju. W końcu wykrztusiłam, że Tymek zniknął, że ktoś go zabrał z łóżeczka. Mój mąż bez słowa wbiegł do środka, a za nim weszła starsza pani sprzątająca, która pracowała na naszym piętrze. Kobieta zobaczyła moją rozpacz, spojrzała na puste łóżeczko, a potem na mojego męża i nagle na jej twarzy pojawił się wyraz ogromnego zrozumienia. Podeszła do mnie, położyła mi ciepłą dłoń na ramieniu i powiedziała cichym, uspokajającym głosem, żebym natychmiast przestała płakać i poszła za nią. Okazało się, że zaledwie kilka minut wcześniej mój teść, który przyjechał do Juraty na ten sam weekend i mieszkał dwa piętra wyżej, postanowił zrobić nam niespodziankę. Przyszedł do naszego pokoju i usłyszał ciche kwilenie Tymka. Ponieważ drzwi nie były zatrzaśnięte do końca, bo zamek w drzwiach hotelowych lekko szwankował, wszedł na palcach do środka. Zobaczył, że mały się przebudził i cichutko płacze, a w pokoju nikogo nie ma, bo ja akurat byłam w łazience z włączonym kranem. Dziadek bez namysłu wziął wnuka na ręce, żeby go ukołysać, i wyszedł z nim na hotelowy taras widokowy, na którym bawiły się akurat inne dzieci. Bezpieczeństwo dziecka na urlopie − lekcja na całe życie Kiedy weszliśmy na ten taras i zobaczyłam mojego teścia trzymającego na rękach uśmiechniętego Tymka, który głużył radośnie do mew, po prostu osunęłam się na kolana na deski tarasowe. Wybuchłam tak głośnym szlochem ulgi, że wszyscy ludzie wokół obrócili się w naszą stronę. Teść od razu się przeraził, podszedł do mnie z małym i zaczął przepraszać, tłumacząc, że chciał dobrze, że nie pomyślał, że wywoła taką panikę. Nie miałam do niego żalu, bo wiem, jak bardzo kocha swojego jedynego wnuka. Ta sytuacja, choć skończyła się szczęśliwie i ostatecznie wszyscy się popłakaliśmy ze wzruszenia, dała mi potężną lekcję pokory i ostrożności. Bezpieczeństwo malucha na urlopie to temat, do którego od tamtego dnia podchodzę z podwójną powagą. Nigdy więcej nie zostawię otwartych drzwi, nawet na milimetr, i zapowiedziałam całej rodzinie, że nikt nie ma prawa brać małego bez wcześniejszego zgłoszenia. Nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie zapamiętam do końca życia − jako moment, w którym przeżyłam najgorszy koszmar, ale też poczułam najpiękniejszą, najczystszą ulgę na świecie, tuląc mojego synka do serca. Pozdrawiam całą redakcję i wszystkie mamy, Natalia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Uważam, że to, co dzieje się w naszym kraju z opieką nad dziećmi w okresie letnim, to jest jakiś ponury żart. Mam na imię Kinga, jestem pracującą mamą dwójki dzieciaków. Mamy początek lipca, a ja już jestem na skraju załamania. Codziennie rano budzę się z żołądkiem zawiązanym w supeł, kombinując, z kim dzisiaj zostawić dzieci, żeby móc pójść do biura i zarobić na chleb. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, że tysiące nauczycieli siedzą teraz w domach albo grzeją się na plażach, mając wolne przez okrągłe dwa miesiące.
Ja w swojej pracy mam marne 26 dni urlopu na cały rok. Mąż ma dokładnie tyle samo. Jak my, pracujący rodzice, mamy załatać dziurę trwającą ponad sześćdziesiąt dni? Przecież to jest logistyczny i finansowy koszmar. Państwo ma nas głęboko gdzieś, a szkoły zatrzaskują drzwi na cztery spusty pod koniec czerwca i radź sobie sam, człowieku. Praca nauczycieli w wakacje − dlaczego szkoły są zamknięte w lipcu? Większość moich znajomych z pracy ma ten sam problem. Babcie albo mieszkają na drugim końcu Polski, albo jeszcze same pracują i nie mają siły użerać się z dwójką energicznych maluchów. Prywatne półkolonie na naszym osiedlu kosztują tyle, że musiałabym oddać całą swoją miesięczną pensję, żeby zapisać tam oboje dzieci na zaledwie dwa tygodnie. A co z resztą wakacji? Przecież to jest jakiś absurd. Szkoły to wielkie, nowoczesne budynki z boiskami, placami zabaw i salami pełnymi zabawek. Stoją puste i niszczeją, podczas gdy rodzice dostają na głowę. Dlaczego system nie pozwala na to, aby szkoły podstawowe normalnie funkcjonowały w lipcu i sierpniu jako świetlice? Nauczyciele przecież nie pracują w kopalni, nie stoją przy taśmie produkcyjnej po dwanaście godzin. Mają wolne weekendy, wolne wszystkie święta, ferie, przerwy świąteczne, a na deser dwa miesiące wakacji. Rozumiem, że praca z dzieciakami bywa wykończająca, ale bez przesady. Kto inny w Polsce ma tyle wolnego i dostaje za to normalną wypłatę? Ile zarabia nauczyciel − dodatkowe pieniądze za opiekę nad dziećmi Ciągle słyszę w mediach, jak to środowisko nauczycielskie narzeka na swoje pensje. Że zarobki są niskie, że inflacja, że nie starcza im do pierwszego. No dobrze, rozumiem to i współczuję, bo każdy chce żyć godnie. Ale dlaczego w takim razie nikt nie wpadnie na genialny w swojej prostocie pomysł, żeby dać im zarobić w wakacje? Gdyby ministerstwo albo samorządy zorganizowały w szkołach dyżury letnie, chętni rodzice mogliby dopłacać jakieś symboliczne grosze za opiekę. Taki nauczyciel za tydzień luźnego pilnowania dzieciaków na placu zabaw czy organizowania im kalamburów w klimatyzowanej klasie mógłby spokojnie dorobić 500 zł do pensji. Przecież dla nich to jest bardzo dużo pieniędzy, biorąc pod uwagę ich ciągłe narzekania na brak kasy. Dla wielu z nich taki zastrzyk gotówki przed wrześniem byłby ratunkiem dla domowego budżetu. Wszyscy byliby wygrani. Nauczyciele mieliby dodatkowy grosz, dzieci nie nudziłyby się przed komputerami, a rodzice mogliby spokojnie pracować, wiedząc, że ich skarby są bezpieczne i pod fachową opieką. Urlop nauczyciela a rzeczywistość pracujących rodziców Słyszałam już argumenty, że nauczyciele w wakacje muszą robić awanse zawodowe, pisać plany lekcji i że ich urlop to tak naprawdę nie są dwa miesiące, tylko ustawowe sześć tygodni. No proszę Was, nie bądźmy śmieszni. Widzę moje sąsiadki nauczycielki, które od pierwszego lipca nie schodzą z leżaków na tarasie. Żadne przygotowania do roku szkolnego nie trwają dwóch miesięcy. To jest po prostu archaiczny przywilej z czasów, kiedy matki nie pracowały zawodowo i siedziały w domach. Dzisiejsza rzeczywistość jest inna. Kobiety pracują tak samo ciężko jak mężczyźni. Uważam, że to rażąca niesprawiedliwość społeczna, że jedna grupa zawodowa ma tak gigantyczny komfort kosztem reszty społeczeństwa. Nauczyciele powinni mieć normalny, cztero- lub pięciotygodniowy urlop, jak każdy inny śmiertelnik w tym kraju. Resztę czasu powinni spędzać w placówkach, pomagając nam, rodzicom, którzy podatkami zrzucają się na ich pensje. Czy ja naprawdę wymagam tak wiele? Chcę po prostu normalnie pracować bez poczucia, że z powodu wakacji moje życie obraca się w ruinę. Pozdrawiam Was ciepło i liczę, że opublikujecie mój list, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
Jedno zdanie usłyszane od obcej kobiety na plaży wystarczyło, żeby wakacyjna idylla przerodziła się w awanturę. Nasza czytelniczka nie ma jednak sobie nic do zarzucenia. Twierdzi, że pozwala dzieciom załatwiać się w morzu i nie zamierza tego zmieniać. „Nie będę płaciła za każdą wizytę w toalecie tylko dlatego, że komuś się to nie podoba” – pisze w liście do redakcji.
Temat korzystania z płatnych toalet na plażach od lat budzi emocje. Dla jednych to oczywistość, dla innych – kolejny wydatek, który przy rodzinnych wakacjach szybko zaczyna być odczuwalny. Przeczytajcie wiadomość, jaka trafiła na naszą redakcyjną skrzynkę. A jeśli chcecie do nas pisać, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. „Ja naprawdę nie rozumiem, o co tyle hałasu” Dzień dobry, znowu wróciła dyskusja o załatwianiu potrzeb do morza i naprawdę przecieram oczy ze zdumienia. Mam trzyletniego syna i pięcioletnią córkę. Jeździmy nad Bałtyk co roku i nigdy nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Syn ma trzy lata. Jak mówi, że chce siusiu, to znaczy, że chce siusiu teraz, a nie za dziesięć minut, kiedy dojdziemy do toalety. Każdy, kto wychował dziecko, doskonale o tym wie. Zresztą córka to samo. No ale w tym roku wydarzyło się coś, po czym nie mogę się jakoś otrząsnąć, chociaż to ja mam rację. „Pani chyba żartuje” Syn bawił się w wodzie, powiedział, że chce siusiu, więc pozwoliłam mu zrobić to w morzu. Poszłam z nim tak po kolanka, kazałam mu kucnąć, chwilka i po sprawie. Dosłownie chwilę później podeszła do mnie jakaś kobieta i z pretensjami zapytała, czy naprawdę uważam, że to normalne. Odpowiedziałam, że tak, uważam, że to normalne. Usłyszałam wykład o higienie, kulturze i wychowaniu dzieci. Przepraszam bardzo, ale naprawdę zaczynam mieć dość ludzi, którzy na wakacjach bardziej pilnują cudzych dzieci niż swoich. „Nie wszyscy przyjeżdżają nad morze z grubym portfelem” Najbardziej rozbawił mnie tekst, że przecież „toaleta kosztuje tylko pięć złotych”. No właśnie. Tylko pięć. Pięć złotych tu, pięć tam, lody po 20 zł, gofry po 30, parking, leżaki i nagle okazuje się, że dziennie zostawia się kilkaset złotych. Mam dwójkę dzieci. Naprawdę ktoś uważa, że za każdym razem mam lecieć z nimi do płatnej toalety i jeszcze płacić za to, że trzylatek zrobi siusiu? Mam wrażenie, że takie rady dają głównie nowobogaccy z Warszawy, którzy przyjeżdżają SUV-em za pół miliona i opowiadają wszystkim, że pięć złotych to żaden wydatek. Dla wielu rodzin to nie jest jeden raz. To jest kilkanaście wejść w ciągu tygodnia. „Morze sobie poradzi” Najbardziej śmieszy mnie jednak robienie z tego jakiejś katastrofy ekologicznej. Naprawdę ktoś wierzy, że jedno dziecko, które zrobi siusiu do Bałtyku, jest największym problemem tego morza? Ludzie palą papierosy na plaży, zostawiają butelki, kapsle i niedopałki w piasku, ale największym zagrożeniem okazuje się trzylatek. Dla mnie to zwykła hipokryzja. Nie zamierzam biegać z dzieckiem kilkaset metrów do płatnej toalety tylko dlatego, że komuś przeszkadza coś, czego za chwilę i tak nie będzie. Jeżeli kogoś to oburza, ma do tego prawo. Ja uważam, że niektórym naprawdę przydałoby się zająć własnym urlopem, zamiast wychowywać cudze dzieci. Komentarz redakcji Temat korzystania z toalet na plaży regularnie wywołuje gorące dyskusje. Warto jednak pamiętać, że w wielu nadmorskich miejscowościach dostępne są zarówno toalety płatne, jak i bezpłatne, choć ich liczba i odległość od plaży bywają różne. Rodzice małych dzieci często mierzą się z sytuacjami, w których potrzeba pojawia się nagle i trudno zdążyć do najbliższej toalety. Jednocześnie wiele osób zwraca uwagę na kwestie higieny i uważa, że – jeśli tylko jest taka możliwość – warto korzystać z przeznaczonych do tego miejsc. To temat, w którym łatwo o skrajne opinie, dlatego, zamiast pochopnie oceniać innych, dobrze pamiętać, że każda sytuacja może wyglądać nieco inaczej. Czytaj także: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju” Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
„Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią”
Moja matka nie mogła pogodzić się ze swoim wiekiem. Miała dużo młodszych partnerów, młodzieżowo się ubierała, a nawet podrywała moich kolegów, niby dla żartu. Przynosiła mi wstyd. Wiele przez nią wycierpiałam i nie pozwolę na to, by mój syn przeszedł przez podobne piekło.
Toksyczna matka to temat bardzo dobrze mi znany. Wprawdzie przez wiele lat nie wiedziałam, że tak to się nazywa, ale teraz wiem. A najważniejsze jest to, że zrobię wszystko, aby nie zniszczyła naszej rodziny. Mojej rodziny, której zamierzam bronić za wszelką cenę... Mama zawsze była dziwna, inna niż reszta matek. Jako mała dziewczynka nie zauważałam tego. Podobało mi się, że jest modnie ubrana, umalowana, zadbana. I ma mnóstwo znajomych, którzy za każdym razem, gdy do nas przychodzili, przynosili mi lalki i zabawki. Tych wujków było sporo, taty nie znałam. I nigdy nie dowiedziałam się od mamy, kim on jest. Chociaż pytałam ją o to wiele razy. Już w szkole wiedziałam, że coś jest nie tak Najpierw koleżanki nawet mi zazdrościły, bo ich mamy były wiecznie zmęczone, zapracowane, zajęte, a moja po pracy miała czas na zabawę. Inne dzieci musiały jeść na obiad jakieś zupy typu domowy krupnik, a ja się raczyłam pizzą i hamburgerami. Ale dość szybko rówieśnicy zaczęli mi dokuczać. Dziś oczywiście mam świadomość, że dzieciaki powtarzały opinie dorosłych. Bo nie da się ukryć, że pośród tych wszystkich szarych i nijakich mam, moja się wyróżniała. Nie tylko wiekiem; urodziła mnie, gdy miała niespełna dziewiętnaście lat, ale też krzykliwym makijażem i odważnym strojem. Na zebraniach szkolnych musiała rzucać się w oczy. Choć lubiła mężczyzn i umiała się bawić, na życie zarabiała jako pośredniczka nieruchomości. I to bardzo dobra pośredniczka! Kiedy w latach 90. zmienił się system i koniunktura, wykorzystała to i założyła własną firmę. Jak byłam w liceum, pomagałam jej w rachunkach i wiem, że była profesjonalistką. Co nie przeszkadzało jej po pracy zmieniać się w rozchichotaną uwodzicielkę. Zawsze ukrywała swój wiek i robiła wszystko, by wyglądać na mniej lat, niż miała. Bardzo mnie to denerwowało, zwłaszcza w czasach liceum. Kiedy przychodzili do mnie znajomi, mama natychmiast zaczynała odstawiać ten swój teatr. Zawsze znalazła pretekst, żeby z nimi pogadać. Słuchała takiej samej muzyki co my, chodziła w młodzieżowych ciuchach i wymieniała się z moim koleżankami lakierami. A mnie wydawało się to sztuczne i głupie. Zwyczajnie wstydziłam się za mamę! Przy moich kolegach zachowywała się tak, jakby chciała ich poderwać. To było żenujące! Naprawdę miałam jej serdecznie dość! Tym bardziej że w całym tym swoim udawaniu i zabawie zapominała, że jestem jej córką. Potrafiła ze mną konkurować, dokuczać mi, plotkować na mój temat z moimi koleżankami. To nie był zdrowy układ Na pierwszym roku studiów poznałam Pawła. Długo ukrywałam go przed mamą. Bałam się, że jak ją pozna, to mnie zostawi. Wiadomo – mówi się, że córka upodabnia się do matki. Wolałam, żeby poznał ją jak najpóźniej. Jednak los zadecydował za nas. Na początku drugiego roku studiów okazało się, że jestem w ciąży. Wprawdzie byłam starsza niż mama, gdy urodziła mnie, ale to i tak było za wcześnie. Czułam się zdruzgotana. – Kochanie, damy radę – pocieszał mnie Paweł, który w przeciwieństwie do mnie bardzo się ucieszył, że będziemy mieli dziecko. – Do końca roku akademickiego dociągniesz, potem weźmiesz dziekankę... – Nie chciałam tak – chlipałam mu w mankiet, całkiem rozstrojona. – Tak jak mama... – Przecież cię nie zabije – zauważył Paweł, zupełnie nie rozumiejąc, o co mi chodzi. – Zrozumie, tym bardziej że sama też wpadła. Opowiadałam mu o niej, ale podejrzewam, że nie do końca wierzył w te wszystkie historie. Jeśli nawet tak było, to już pierwsza wizyta u nas w domu otworzyła mu oczy. Widziałam szok widoczny na jego twarzy, gdy mama otworzyła drzwi. Zapowiedziałam naszą wizytę, więc musiała się odstawić. Przeszła samą siebie – mini, bluzka z dekoltem i taki makijaż, że naprawdę się za nią wstydziłam. Ale prawdziwy popis dała, gdy dowiedziała się, po co przyszliśmy. – Jak mogłaś?! – krzyknęła. – Jak ty mogłaś mi to zrobić?! – Mamo, nie przesadzaj, każdemu się zdarza, sama chyba o tym wiesz najlepiej – wycedziłam, szykując się na wojnę. – Ale jak ty to sobie wyobrażasz?! – krzyczała, cała czerwona, z takim zapamiętaniem, że jej idealny makijaż aż się rozmazał. – Damy radę, mam Pawła, a na studiach wezmę rok urlopu – wyliczałam. – Paweł pracuje, pieniądze będą na pieluszki... – A co mnie obchodzą pieluszki?! O czym ty w ogóle mówisz? Ja pytam o siebie! Jak ty to sobie wyobrażasz fakt, że ja będę babcią?! Dopiero wtedy zrozumiałam, o co jej chodzi. No tak – nie ja byłam ważna, nie moje studia i moja miłość, nawet nie jej wnuk. Ona – jak zwykle – była najważniejsza. Ona i jej uczucia. Jej próżność. Nie wytrzymałam. – Nie musisz być babcią, skoro nie chcesz – rzuciłam i wstałam, odstawiając niedopitą herbatę. – Jeżeli zależy ci tylko na tym, co ludzie powiedzą o tobie, to widocznie niepotrzebnie tu przychodziliśmy. – Oczywiście, że nie chcę być babcią! – obruszyła się. – I po raz kolejny ci przypominam, że powinnaś mi mówić Edyta. Mama zawsze namawiała mnie, żebym zwracała się do niej po imieniu. Nie chciałam. Przecież była moją mamą, a nie koleżanką. – Jesteś moją mamą – wzruszyłam ramionami. – I czy chcesz, czy nie, będziesz babcią. – Nigdy nie pozwolę, żeby się tak do mnie zwracało – powiedziała, patrząc na mój brzuch, i aż się wzdrygnęła. – W takim razie w porządku, tę sprawę mamy załatwioną raz na zawsze – podsumowałam, idąc ku drzwiom. – Jak zmienisz zdanie i dojdziesz do wniosku, że chcesz być mamą i babcią, zadzwoń. Popłakałam się zaraz po wyjściu od niej; Paweł nawet martwił się, że stres zaszkodzi dziecku. – Teraz cię rozumiem – powiedział, podając mi kolejną paczkę chusteczek. – Rzeczywiście, jest toksyczna. Nie ukrywam, że liczyłam na telefon od niej. W końcu to moja mama... Zadzwoniła, owszem. Żeby mi powiedzieć, że wyjeżdża na rok do Francji i w związku z tym chce wynająć mieszkanie, więc mam zabrać swoje rzeczy... Odezwała się też z Francji. Napisała na Facebooku, że jest jej cudownie, że świetnie się bawi. Rzeczywiście, ze zdjęć, które wrzucała, widać było, że raczej się tam nie nudzi. Zatrzymała się u swojej koleżanki, też agentki nieruchomości. Tamta zna francuski, mama umie sprzedawać mieszkania, założyły spółkę. Po roku napisała, że w związku z tym zostaje tam dłużej. Nie zamierza wracać, bo nic jej do Polski nie ciągnie. O swojego wnuka, który był już na świecie, nawet nie zapytała... Odetchnęłam z ulgą. Bo chociaż zdarzało mi się płakać, to gdy uświadamiałam sobie, że moja matka nie chce znać własnego wnuka – wiedziałam, że tak jest lepiej. Patrząc na to, co wyprawiała, modliłam się, żeby Piotruś nigdy jej nie poznał. Wstydziłam się za nią. Poza tym pamiętam, co mi zrobiła, jak byłam mała, jakie upokorzenia musiałam przez nią znosić. Nie chciałam, żeby mój syn przeżywał podobne rozczarowanie. Babcie spotykane na placu zabaw były zwyczajne i serdeczne. Piekły ciasteczka dla wnuków, robiły babki z piasku i wycierały brudne noski. Moja mama zdecydowanie tu nie pasowała... Czy ona kiedyś zrozumie, że nie jest już podfruwajką? Niestety, w zeszłym roku niespodziewanie wróciła do kraju. Nie wiedziałam, że pokłóciła się z koleżanką, więc gdy pewnego dnia zadzwoniła i zaprosiła nas na kawę, zwyczajnie... zbaraniałam. Zapytałam Pawła, co zrobimy. Powiedział, że się do mnie dostosuje, ale widziałam, że wcale nie ma ochoty na bliższe poznawanie mojej mamy. A Piotruś... Ma pięć lat i jedną ukochaną babcię. I dziadka, który puszcza z nim latawce. A także naszą sąsiadkę, przemiłą panią Ewę, na którą też mówi babcia. Opiekuje się nim, gdy mały jest chory i nie może iść do przedszkola. Chyba nie chcę, żeby poznał moją mamę. Wiem, to jego babcia, ale tylko biologiczna. A to za mało, żeby rościć sobie jakiekolwiek prawa. Piotruś jej nie potrzebuje. Dlatego postanowiłam, że pójdę do niej sama. Bo pójdę, w końcu to moja mama. Poza tym mam nikłą nadzieję, że jednak się zmieniła. Skończyła już przecież 45 lat, swoje przeszła, nie jest podfruwajką. Jeżeli okaże się, że mam rację, to nad tym wszystkim jeszcze raz się zastanowię. Może kiedyś przyjdę do niej z Piotrusiem. Dam jej szansę... A jeżeli nie? No cóż, na ostatnim zdjęciu, które wrzuciła na portal, siedzi w knajpie z koleżankami. Opalona, włosy blond, jasnoróżowe usta. Nie wygląda jak babcia. Niewykluczone, że będę musiała powtórzyć jej te słowa, które wypowiedziałam przed laty – albo chce być babcią, albo Piotrusia nigdy nie pozna. Nie pozwolę, żeby on też przez nią cierpiał i musiał się jej wstydzić. Jestem jego matką i powinnam go chronić. Kinga, 26 lat Czytaj także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Moja matka zaszła w ciążę w tym samym czasie co ja. Byłam wściekła. Miała mi pomagać, a nie sama siedzieć w pieluchach” „Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki”
„Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
Miałam zaledwie osiem lat, gdy w jedno ciepłe, czerwcowe popołudnie moje dzieciństwo rozpadło się na kawałki. Pamiętam zapach pieczonego ciasta i nagły brak cukru. Mama, w swojej ulubionej kwiecistej sukience, rzuciła tylko: „Wyskoczę na chwilę do pani Janiny, zaraz wracam”. I nigdy więcej jej nie zobaczyłam. Przez dwadzieścia lat żyłam w poczuciu potwornego opuszczenia. Prawdę o tamtym dniu odkryłam dopiero teraz.
Jako mała dziewczynka nie rozumiałam wielu rzeczy. Widziałam tylko, że nasz dom był zimny. Mój ojciec był człowiekiem surowym, autorytarnym i wiecznie niezadowolonym. Mama przy nim gasiła się w oczach − rzadko się uśmiechała, mówiła cicho, jakby bała się własnego cienia. Ojciec kontrolował każdy jej krok, każdy wydatek i każdą rozmowę telefoniczną. Dom, w którym brakowało powietrza Gdy mama zniknęła po wyjściu po ten nieszczęsny cukier, w naszym domu rozpętało się piekło. Policja szukała jej przez miesiące, ale bezskutecznie. Ojciec szybko jednak zamknął temat. − Twoja matka to wyrodna kobieta, bezwstydna egoistka − powtarzał mi przez całe nastoletnie życie, skutecznie zatruwając moją pamięć o niej. − Zostawiła nas, bo wolała wolność niż rodzinne obowiązki. Nigdy więcej o nią nie pytaj. Wychowałam się w poczuciu żalu i bolesnego odrzucenia. Myślałam, że byłam dla niej nieważna. Dopiero po śmierci ojca, gdy przejęłam stary, rodzinny ogródek działkowy, los postanowił wyjawić mi prawdę. Skrytka w podwójnej ścianie Działka była ukochanym miejscem mojego ojca. Spędzał tam każdą wolną chwilę, a mała, drewniana altana była jego azylem, do którego nikt poza nim nie miał wstępu. W tym roku postanowiłam przeprowadzić jej generalny remont, bo dach groził zawaleniem. Gdy robotnicy zrywali spłowiałe, drewniane panele ze ściany tuż przy oknie, jeden z nich zawołał mnie zaniepokojony: − Pani Aniu, niech pani zobaczy. Tu między deskami jest jakaś skrytka. Coś tam leży. W szczelinie, owinięta w starą, foliową reklamówkę, wciśnięta była metalowa puszka po herbatnikach. Kiedy ją otworzyłam, zapachniało starym papierem i zasuszonymi kwiatami. W środku nie było dokumentów ani pieniędzy. Był tam gruby plik listów, przewiązany czerwoną wstążką, oraz stary pamiętnik mojej mamy. „Moja jedyna miłości, uciekniemy stąd” Usiadłam na trawie przed altaną i z drżeniem rąk zaczęłam czytać. To nie były listy do mnie. To były listy miłosne, pisane do mojej mamy przez tajemniczego mężczyznę o imieniu Janusz, a także brudnopisy odpowiedzi mojej mamy. Z każdym kolejnym zdaniem przed moimi oczami wyłaniał się dramat, o którym nie miałam pojęcia. Janusz był dawną, młodzieńczą miłością mojej mamy. Los ich rozdzielił, a mama uległa presji rodziny i wyszła za mojego ojca. Gdy po latach Janusz odnalazł ją przypadkiem, zobaczył kobietę nieszczęśliwą, zastraszoną i niszczoną psychicznie przez despotycznego męża. „Marysiu, nie mogę patrzeć na to, jak on cię traktuje. Ten człowiek niszczy twoją duszę. Wiem, jak bardzo boisz się odejść, wiem, jak on tobą manipuluje i grozi, że odbierze ci córeczkę, jeśli zażądasz rozwodu. Dlatego zrobimy to inaczej. Wszystko przygotowałem. Mam pracę i mieszkanie we Francji. Czerwcowe popołudnie, kiedy on będzie w pracy − to nasza szansa. Wyjdź pod byle pretekstem. Samochód będzie czekał przecznicę dalej. Jeśli zostaniesz, on cię wykończy. Musisz ratować siebie, a gdy tylko stanę na nogi, wyciągniemy stamtąd twoją Aneczkę. Prawo ci pomoże, gdy będziesz bezpieczna...” − pisał Janusz w maju 2006 roku. W pamiętniku mamy znalazłam jej ostatni wpis, napisany zaledwie godzinę przed zniknięciem: „Boże, wybacz mi. Wychodzę pod pretekstem pożyczenia cukru. Umieram ze strachu, ale jeśli nie ucieknę teraz, już nigdy nie będę miała odwagi. Robię to też dla Ani. Muszę najpierw wyrwać się z tego piekła, znaleźć bezpieczny dom, a potem wrócę po moją córeczkę. Mój mąż nigdy nie da mi rozwodu. Aneczko, mamusia wróci po Ciebie, przysięgam...”. Dlaczego nigdy nie wróciła? Płakałam nad tymi kartkami, czując, jak dwudziestoletni mur nienawiści do matki obraca się w proch. Zrozumiałam jej desperację. Ale wciąż dręczyło mnie jedno, najstraszniejsze pytanie: dlaczego po mnie nie wróciła? Dlaczego przez dwadzieścia lat nie dała znaku życia? Odpowiedź kryła się na samym dnie puszki. Był tam wycinek z francuskiej gazety z lipca 2006 roku − zaledwie dwa tygodnie po ucieczce mamy. Krótka notatka informowała o tragedii na autostradzie pod Paryżem. Rozpędzony tir uderzył w auto osobowe. Pasażerka − moja mama − przeżyła, ale kierowca, Janusz, nie miał tyle szczęścia. Obok gazety leżał oficjalny list z francuskiego szpitala zaadresowany do mojego ojca. Lekarze informowali, że kobieta wybudziła się, ale cierpi na głęboką, nieodwracalną amnezję. Nie pamięta, kim jest, nie pamięta swojej przeszłości ani własnego dziecka. Mój ojciec doskonale o tym wiedział. Zamiast pomóc żonie, sprowadzić ją do kraju czy pozwolić mi ją odwiedzić, postanowił ją ukarać samotnością. Schował list, schował wycinek, pozwolił jej zniknąć w obcym świecie, a mnie przez lata karmił kłamstwem o wyrodnej matce, która wybrała innego. Droga do prawdy Mój ojciec ukrył te listy na działce, bo to było jedyne miejsce, do którego nigdy nie zaglądałam. Myślał, że sekret umrze razem z nim. Przeliczył się. Dzisiaj jestem dorosłą kobietą i matką. Trzy dni temu skontaktowałam się z fundacją zajmującą się poszukiwaniem zaginionych i z francuskim urzędem medycznym. Moja mama żyje. Mieszka w małym ośrodku opiekuńczym w Bretanii. Nie wie, kim jestem. Dla niej będę obcą kobietą, która nagle pojawi się w jej pokoju. Ale jadę tam. Nie mam w sobie żalu za to, że wyszła po ten cukier i nie wróciła. Mam w sobie tylko ogromną miłość i potrzebę przytulenia tej schorowanej, starszej pani, która dwadzieścia lat temu, w kwiecistej sukience, próbowała po prostu zawalczyć o swoje życie. Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
Może Irka beze mnie będzie miała nawet lepiej, kiedy zostanie z dziećmi sama? Bo zawsze przecież znajdzie się miejsce w żłobku czy przedszkolu i dodatkowe zapomogi…
Wczoraj moja córka wraz z zięciem sprawili nam nie lada niespodziankę. Wpadli do nas zaraz po pracy, choć rzadko im się to zdarza, bo normalnie są bardzo zajęci. – A co to, ktoś umarł? – zdziwiłem się, widząc ich w drzwiach. – Wręcz przeciwnie, tato – roześmiała się Kasia. – Przyszliśmy wam tylko powiedzieć, żebyście na czerwiec przyszłego roku nie robili żadnych większych planów, zagranicznych wojaży czy czegoś takiego… – A czemu? – zainteresowałem się. Nie, żeby coś takiego przeszło mi nawet przez myśl, bo latem i tak jeździliśmy z Ireną tylko na działkę. Za granicą to najdalej byliśmy w Bułgarii, jeszcze w poprzednim ustroju. – Bo będziecie potrzebni mi tutaj, na miejscu – Kasia i Michał popatrzyli porozumiewawczo po sobie. – Przy bawieniu wnuka albo wnuczki! Strasznie się ucieszyliśmy się, bo czekaliśmy na taką wiadomość od lat Ale młodzi, jak to młodzi, najpierw czekali, aż dostaną stałą pracę, potem, aż się dorobią, wezmą kredyt na mieszkanie… Tymczasem czas leci, człowiek nie staje się młodszy, a i ja, i Irenka chcieliśmy jeszcze pobawić wnuka, zabrać go na ryby albo na wakacje nad morzem… Kasia natychmiast zabarykadowała się z matką na sofie i zaczęły rozmawiać o tych wszystkich szczegółach ciąży – trymestrach, mdłościach – które nie są żadnemu facetowi potrzebne do szczęścia. Zabrałem więc zięcia do piwnicy, w której mam urządzony niewielki warsztacik, i gdzie w starym kredensie, w tajemnicy przed Irenką, trzymam nalewkę na wyjątkowe okazje. To teraz miałem jak znalazł, żeby oblać dobre wiadomości! – Jak tam, chłopie? – zapytałem Michała, kiedy już rozlałem rubinowy płyn do kieliszków. – Zdenerwowany? – Może trochę – przyznał zięć. – Ale tyle się naczekaliśmy, że zdążyłem już przeczytać chyba wszystkie książki, które wciąż mi podsuwała Kasia. Chyba nic mnie nie zaskoczy! Chociaż… Wiesz, tato, jak wręczyła mi te maleńkie buciki i powiedziała, że zostanę tatą, to nie powiem, nogi się pode mną ugięły. Rozumiałem go doskonale, w końcu sam przez to przeszedłem i to niejeden raz. Z pierwszą dwójką, naszymi bliźniętami, było jeszcze nie tak źle. Mieliśmy z Irenką po dwadzieścia parę lat, mnóstwo energii, do tego mieszkaliśmy jeszcze z teściami, więc mogliśmy na nich liczyć. Jednak i tak dzieci dały nam w kość Jedno spało, drugie zaczynało płakać, jedno jadło, drugie chciało się bawić. Do tego doszły kolki i problemy z tym, żeby w ogóle coś dla nich zdobyć: wózek, wanienkę, śpiochy… Gdyby teściowa nie miała znajomości w kilku sklepach, to nie wiem, jak dalibyśmy sobie radę! W każdym razie przez kilka pierwszych lat było nam ciężko i nawet nie myśleliśmy o powiększeniu rodziny. Potem dzieci podrosły, poszły do przedszkola, Irenka wróciła do pracy, mogliśmy sobie pozwolić na wynajęcie niewielkiego mieszkania w mieście. Wszystko jakoś się układało i, chociaż od czasu do czasu bliźniaki marudziły, że chciałyby rodzeństwo, my z Irenką nie zamierzaliśmy mieć więcej dzieci. Uznaliśmy, że swój przydział już odchowaliśmy. Dzieci były większe, mogliśmy wreszcie zostawić je u zaprzyjaźnionych sąsiadów i wybrać się gdzieś do znajomych albo nawet całą rodziną pojechać w góry, co oboje z żoną uwielbialiśmy. Pewnego dnia, kiedy wróciłem z pracy do domu, bliźnięta jak zawsze szalały na podwórku z innymi dzieciakami, za to Irenka siedziała przy kuchennym stole w całkowitym bezruchu. Przestraszyłem się nie na żarty – pomyślałem, że może jest chora albo coś? Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby tak próżnowała Zawsze krzątała się po kuchni, a nawet kiedy siedziała w fotelu, to robiła na drutach albo coś wyszywała. Takie zachowanie było więc do niej całkowicie niepodobne. – Coś się stało? – zapytałem więc, opadając na stołek obok niej. – Ale chyba nic z dziećmi? – Byłam dzisiaj u lekarza – powiedziała, potwierdzając moje domysły, po czym dodała cicho: – Jestem w ciąży, Rysiu. Choć wcześniej Irena zgadzała się ze mną, że wystarczy nam dwójka dzieci, teraz widziałem, że patrzy na mnie jakoś tak z nadzieją. No ale co się dziwić, hormony w jej ciele robiły swoje. Tymczasem ja widziałem sprawę jasno – i wcale nie byłem zachwycony. I choć trudno mi się do tego przyznać, wstałem wtedy z tego krzesła i wyszedłem bez słowa. Nie przytuliłem Irki, nie powiedziałem jej, że się cieszę Nic. Nawet dobrze nie wiedziałem, co robię ani gdzie idę. Nie zastanawiałem się nad tym. W głowie huczało mi od innych myśli. Przede wszystkim: jak my sobie poradzimy? Irka dopiero co wróciła do pracy, zaczęliśmy mieć trochę więcej pieniędzy, a tu co – koniec? Teściowie dawno zmarli, nie mieliśmy co liczyć na ich pomoc. Nasze mieszkanko było naprawdę malutkie, tak że nawet nie wyobrażałem sobie, gdzie moglibyśmy wstawić następne łóżeczko. A ten maluch, co się jeszcze nie urodził, to chyba musiałby raczkować po tapczanie… Do tego czasy były ciężkie, niespokojne, w zakładach coraz częściej odbywały się strajki, protesty, człowiek nie wiedział, co go czeka nazajutrz. „A jeśli stracę pracę? – zamartwiałem się. – Chyba pod most przyjdzie nam pójść! Jak w takich warunkach mielibyśmy wychować następne dziecko? Że też akurat teraz! Dopiero co wyszliśmy z pieluch, wreszcie moglibyśmy się nacieszyć życiem!”. Może to głupie, ale jedyne wyjście, jakie przychodziło mi do głowy, to takie, żeby to wszystko rzucić. Zostawić Irkę i dzieciaki, wsiąść w najbliższy pociąg i pojechać gdzieś przed siebie, bez żadnych zmartwień, obowiązków, kłopotów… Pomyślałem, że Irka nawet jako samotna matka miałaby lepiej, bo zawsze znalazłoby się miejsce w żłobku czy przedszkolu, i dodatkowe zapomogi… Dziś sam nie bardzo mogę w to uwierzyć, ale takie mnie wtedy ogarnęły myśli Choć bliźniaki kochałem nad życie, to myśl o następnym dziecku po prostu przyprawiała mnie o gęsią skórkę. Taki byłem zamyślony, że nawet nie zauważyłem, kiedy trafiłem do parku, na plac zabaw. Opadłem tam na ławeczkę i zastanawiałem się nad swoim życiem. Nagle z zamyślenia wyrwał mnie cichy głosik. W taki sposób poznałem swojego przyszłego zięcia. – Tatuś? – pytał mały, na oko trzyletni chłopczyk; oparł się o moje kolano i wpatrywał się we mnie uważnie. – Zgubiłeś się, bąblu? – uśmiechnąłem się do niego, rozglądając się uważnie wokół, w poszukiwaniu rodziców malca; na szczęście zaraz podbiegła do mojej ławki jego matka. – Michasiu, ile razy ci mówiłam, że nie wolno podchodzić do obcych panów! – strofowała synka. – Masz się trzymać mamusi! Kobieta wyprawiła malca do piaskownicy i zwróciła się do mnie: – Jego ojciec porzucił mnie, zanim Michaś się urodził – wyjaśniła cicho. – Dziadków też nie ma, więc wszędzie szuka sobie taty… Nie zliczę już, ile razy musiałam go odciągnąć od obcych mężczyzn, boję się o niego. Ale co mogę na to poradzić, Michaś tak bardzo potrzebuje taty. Aż łzy mi się zakręciły w oczach, bo widziałem, z jaką nadzieją patrzył na mnie ten chłopczyk. Poczułem się, jakby ktoś walnął mnie w brzuch i przywrócił trochę zdrowego rozsądku. Wiedziałem, jakie zadanie mam do wykonania! Pobiegłem do najbliższej kwiaciarni i wykupiłem wszystkie żółte róże, ulubione kwiaty Irki. – Już myślałam, że się nie ucieszyłeś, że chcesz nas zostawić – szlochała, kiedy wpadłem do kuchni, gdzie siedziała tak, jak ją zostawiłem. – Uciekłeś, jakby cię kto gonił… – Musiałem kupić kwiaty dla przyszłej mamy mojego synka. Albo córeczki – uściskałem ją delikatnie. Nigdy nie powiedziałem żonie, jakie myśli wpadały mi wtedy do głowy ani co planowałem. Wstyd mi było. Życie nam się jakoś poukładało, nie straciłem pracy, mieszkanie dostaliśmy większe ze względu na następne dziecko, a bliźnięta były zachwycone siostrzyczką i wprost wyrywały ją sobie z rąk. A co jest najlepsze? Ten mały chłopczyk, który szukał sobie wtedy ojca, dziś mówi do mnie „tato”. Jego matka zaprzyjaźniła się z moją Irką, kiedy razem wychodziły na plac zabaw – nasza Kasia i ten mały Michałek bawili się razem, a potem, po latach, to już jakoś poszło… A ja jestem pewien, że mój zięć swoich dzieci nie zawiedzie. Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy”
Wymarzone wakacje w czterogwiazdkowym kurorcie na Riwierze Makarskiej miały być nagrodą za ciężki rok. Zamiast tego już pierwszego wieczoru przeżyliśmy z mężem i 6-letnią córeczką tak potworne upokorzenie, że miałam ochotę natychmiast spakować walizki i wracać do Polski. Wszystko przez jeden, z pozoru niewinny błąd mojego męża.
Po całym dniu spędzonym na basenach i plaży zjechaliśmy windą na naszą pierwszą uroczystą kolację all inclusive. Restauracja hotelowa zapierała dech w piersiach − kryształowe żyrandole, kelnerzy w śnieżnobiałych koszulach i turyści z całego świata, elegancko ubrani, sączący napoje przy świecach. „Mamo, dlaczego ludzie tak na nas patrzą?” Ja miałam na sobie zwiewną, maxi sukienkę, nasza Jaśminka uroczą spódniczkę, a mój mąż, Czarek... no cóż. Czarek uznał, że skoro to wakacje, to obowiązuje pełen luz. Założył koszulkę polo i swoje ulubione, jeansowe spodenki przed kolano. Te same, w których dwie godziny wcześniej biegał za córką po molo. Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, wokół nas zapadła dziwna cisza. Kilku gości przy stolikach obok przerwało rozmowę. Elegancka para z Niemiec zmierzyła mojego męża wzrokiem od stóp do głów, a kobieta ostentacyjnie parsknęła śmiechem, szepcząc coś do swojego partnera. − Mamo, dlaczego ci ludzie tak się na nas patrzą? I dlaczego ta pani się śmieje? − zapytała cichutko Jaśminka, mocniej ściskając moją dłoń. − Nie wiem, kochanie, idziemy do stolika − odpowiedziałam, czując, jak na policzki wypływa mi purpurowy rumieniec. W tym samym momencie drogę zagrodził nam wysoki, postawny kelner z nienagannie ułożonymi włosami. Na plakietce miał napisane „Luka”. Interwencja obsługi Luka spojrzał na mojego męża poważnym wzrokiem, po czym splótł dłonie za plecami. − Good evening. I am very sorry, sir, but we have a dress code for dinner (Dobry wieczór. Bardzo mi przykro, ale na kolacji obowiązują zasady dotyczące ubioru) − powiedział głosem, który usłyszało przynajmniej pięć stolików wokół nas. − Słucham? − Czarek kompletnie nie zrozumiał, o co chodzi. − Przecież mamy opłacone all inclusive, idziemy tylko na bufet. − Chodzi o spodnie, Czarek... − szepnęłam mu ze strachem w oczach, zauważając wiszącą przy wejściu tabliczkę z przekreślonymi szortami i klapkami. − No i co z nimi nie tak? Są czyste! − oburzył się mój mąż, a jego głos zaczął niebezpiecznie drżeć. − Przecież jest trzydzieści stopni! Mam jeść gorącą zupę w garniturze?! Niemiecka turystka obok znowu zachichotała, ostentacyjnie kręcąc głową. Czułam, że zaraz wybuchnę płaczem. Moje wymarzone, drogie wakacje zamieniały się w publiczny sąd nad brakiem manier mojego męża. Chciałam zapaść się pod ziemię. „Proszę chwilę poczekać” Kelner Luka zachował jednak absolutny spokój. Uniósł lekko dłoń, dając nam znak, byśmy nie odchodzili. − Oh, you are from Poland... Please, wait a moment − powiedział z pobłażliwym uśmiechem i szybkim krokiem zniknął na zapleczu. − Dorota, wracamy do pokoju, nie będą ze mnie robić idioty − syknął Czarek, czerwony ze złości i wstydu. − Zapłaciliśmy za ten hotel ciężkie pieniądze, nikt mi nie będzie mówił, jak mam chodzić ubrany! − Czarek, uspokój się, dziecko się boi! Trzeba było przeczytać regulamin hotelu, mówiłam ci, żebyś spakował długie spodnie typu chinos! − odpowiedziałam zrezygnowana, tuląc do siebie Jaśminkę. Zanim zdążyliśmy się odwrócić, Luka wrócił. W rękach trzymał coś czarnego, idealnie poskładanego w kostkę. Podszedł do mojego męża i z dworskim ukłonem wręczył mu... parę eleganckich, męskich, przewiewnych spodni z ciemnego materiału. − Our hotel service always helps our guests (Nasza obsługa zawsze pomaga gościom) − powiedział Luka łamaną angielszczyzną, po czym nachylił się w stronę mojego męża, konspiracyjnie mrugnął okiem i wskazał na pobliską toaletę. Lekcja na całe życie Czarek zaniemówił. Spojrzał na spodnie, potem na kelnera, a na koniec na mnie. Złość nagle z niego wyparowała, ustępując miejsca lekkiemu zawstydzeniu, ale też ogromnej wdzięczności. − Thank you. Big thank you − wykrztusił mój mąż, po czym niemal truchtem udał się w stronę hotelowych toalet. Gdy wrócił pięć minut później, wyglądał jak zupełnie inny facet − spodnie z hotelowej rezerwy awaryjnej leżały na nim idealnie. Kiedy ponownie wchodziliśmy na salę, Luka osobiście odprowadził nas do najlepszego stolika z widokiem na morze, a turyści, którzy wcześniej się śmiali, nagle stracili nami zainteresowanie. Ta sytuacja, choć z początku potwornie stresująca, dała nam wielką lekcję. Hotele czterogwiazdkowe i pięciogwiazdkowe, nawet w opcji all inclusive, to nie jest przedłużenie plaży. Wieczorny posiłek to wyraz szacunku dla kucharzy, obsługi i innych gości. Od tamtego wieczoru Czarek na każdą kolację schodził już wyłącznie w długich spodniach i lnianej koszuli − i muszę przyznać, że wyglądał w nich fantastycznie. A kelner Luka do końca wyjazdu dostawał od nas sowite napiwki! Morał z tej historii? Pomyślcie dwa razy, pakując się na wakacje, bo hotelowy savoir-vivre bywa bezlitosny. Zobacz też: „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
„Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
Przez lata trudno było mi zrozumieć moich teściów. Oboje mieli świetne emerytury, oszczędności i piękny dom, a mimo to nigdy nie zaproponowali, że kupią wnukom rower, dołożą się do kolonii czy choćby wręczą dzieciom pieniądze na urodziny. Kiedy znajomi opowiadali, jak ich rodzice wspierają młode rodziny, czułam ukłucie zazdrości. Dopiero przypadkowo odkryłam, gdzie naprawdę trafiają ich pieniądze. I wtedy zrobiło mi się zwyczajnie głupio.
Nie oczekiwałam, że teściowie będą utrzymywać nasze dzieci. Nigdy. Razem z mężem pracowaliśmy, radziliśmy sobie i nie prosiliśmy nikogo o pomoc. Bolało mnie jednak coś innego. Na każde urodziny wnuki dostawały książkę, czekoladę albo własnoręcznie upieczone ciasto. – Babciu, a zegarek? – zapytał kiedyś nasz Kuba, kiedy skończył osiem lat. Większość dzieci w jego klasie miała już wypasione smartwatche. Teściowa pogłaskała go po głowie. – Może kiedyś, kochanie. Tymczasem wiedziałam, że pieniędzy im nie brakuje. Mieli dwa samochody, co roku wyjeżdżali na kilka tygodni do uzdrowisk, a teść od lat inwestował na giełdzie. Czasem aż trudno było mi zrozumieć ich sposób myślenia. – Naprawdę nie mogliby raz na jakiś czas trochę bardziej rozpieszczać wnuków? – zapytałam kiedyś męża. Wzruszył ramionami. – To ich pieniądze. Wszystko zmienił zwykły niedzielny obiad Jak co tydzień spotkaliśmy się u teściów. Po obiedzie pomagałam teściowej sprzątać ze stołu. Otworzyłam szufladę, żeby schować serwetki, i przypadkiem zobaczyłam gruby segregator. Na okładce widniał napis: „Fundusz rodzinny”. Nie ukrywam – zaciekawiło mnie to. Kiedy teściowa wyszła do spiżarni, nieświadomie otworzyłam segregator. W środku były przelewy. Dziesiątki. A może setki. Na niemałe kwoty. Nazwy fundacji, hospicjów, domów dziecka, schronisk dla zwierząt. Zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam za sobą spokojny głos. – Widzę, że znalazłaś naszą małą tajemnicę. Odwróciłam się speszona. Byłam przekonana, że wydają pieniądze tylko na siebie – Przepraszam... Nie chciałam podglądać. Teściowa tylko się uśmiechnęła. – Nic się nie stało. Usiadłyśmy przy stole. – Wiesz... wiele osób myśli, że jesteśmy skąpi. Spuściłam wzrok. Przecież ja też tak myślałam. – Co miesiąc odkładamy część emerytur i oszczędności. Od lat wspieramy kilka miejsc. Nie lubimy o tym mówić. – Dlaczego? – Bo pomaganie przestaje być pomaganiem, kiedy robi się z niego przedstawienie. Przez chwilę milczałam. – A wnuki? Teściowa uśmiechnęła się ciepło. – Wnuki mają rodziców, którzy świetnie sobie radzą. My chcieliśmy pomagać tam, gdzie naprawdę często nie ma już nikogo. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Największe zaskoczenie czekało mnie chwilę później Do kuchni wszedł teść. – Haniu, pokaż jej jeszcze drugą teczkę. Spojrzałam pytająco. Teściowa wyjęła z szafki cienką kopertę. W środku znajdowały się umowy lokat i wyciągi z konta. – To oszczędności dla wnuków. – Jakie oszczędności? – Odkąd urodziło się każde z nich, co miesiąc odkładamy niewielką kwotę. Nie chcieliśmy kupować kolejnych zabawek, które po miesiącu trafią do piwnicy. Wolimy dać im coś, co naprawdę przyda się, kiedy będą dorośli. Patrzyłam na dokumenty w kompletnej ciszy. – Chcemy wręczyć im te pieniądze na studia, pierwsze mieszkanie albo wtedy, gdy będą zaczynać dorosłe życie – dodał teść. – Jeszcze o tym nie wiedzą. I dobrze. W drodze do domu długo milczałam Mąż spojrzał na mnie i od razu zauważył, że coś się zmieniło. – O czym rozmawiałyście? Westchnęłam. – Chyba przez kilka lat bardzo źle ich oceniałam. Opowiedziałam mu o segregatorach i rozmowie z jego rodzicami. – Wiedziałeś? Uśmiechnął się. – Wiedziałem tylko o oszczędnościach dla dzieci. O fundacjach nie miałem pojęcia. Od tamtej niedzieli inaczej patrzę na teściów. Nadal nie kupują wnukom drogich prezentów i raczej się to nie zmieni. Za to wiem, że ich dobroć po prostu nie jest na pokaz. A ja zrozumiałam coś bardzo ważnego. Nie zawsze można ocenić człowieka po tym, ile wydaje przy rodzinnych spotkaniach. Czasem największe serce bije zupełnie po cichu. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało” „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Razem z mężem i naszą siedmioletnią córeczką, Hanią, odkładaliśmy na ten wyjazd każdy grosz przez ostatnie dwa lata. Wybraliśmy luksusowy hotel, wykupiliśmy najdroższą opcję, czyli pełne jedzenie i picie bez limitu, i myśleliśmy, że złapaliśmy Pana Boga za nogi. Naczytałam się w internecie, że na takich wczasach człowiek chowa portfel do sejfu i o nic się nie martwi. Niestety, nikt nie uprzedził mnie, że luksusowe resorty mają swoje własne, specyficzne zasady, o których szary człowiek nie ma bladego pojęcia.
Wczoraj wieczorem przeżyłam tak potwornie wstydliwą sytuację w restauracji, że do teraz trzęsą mi się ręce, a wszystko przez tutejsze dziwne zwyczaje. Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju, i przez swoją niewiedzę zrobiłam z siebie kompletną idiotkę przy pełnej sali ludzi. Czego chciał ten kelner? Żebyście dobrze zrozumiały mój szok − myśleliśmy, że skoro mamy all inclusive, to wszystko w tym hotelu jest darmowe i nikt o nic nie pyta. Wczoraj po całym dniu leżenia na plaży poszliśmy na elegancką kolację. Hania bardzo chciała spróbować świeżo wyciskanego soku z pomarańczy, który stał na specjalnym wózku przy barze, a nie w głównych dyspenserach z darmowymi napojami gazowanymi. Puściłam ją samą, bo bar był zaledwie kilka metrów od naszego stolika. Widziałam, jak podchodzi do lady, prosi o sok, a wtedy kelner, młody Grek, kucnął przy niej i zaczął o coś dopytywać po angielsku. Hania spojrzała na nas zdezorientowana, a ja z daleka usłyszałam, jak mężczyzna powtarza wyraźnie słowa: room number. W tamtym ułamku sekundy poczułam się nieswojo. Dlaczego obcy facet wypytuje moje małe dziecko o to, w którym pokoju śpimy? Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zerwałam się z krzesła jak oparzona, o mało nie przewracając stolika, i z krzykiem dopadłam do baru. Zaczęłam machać rękami i łamanym angielskim awanturować się, że nie pozwalam na nagabywanie mojego dziecka, że wszystko jest zapłacone i ma natychmiast wydać ten sok bez żadnych głupich pytań. Miałam ochotę uciekać stamtąd z płaczem W restauracji natychmiast zapadła cisza. Wszyscy goście, w tym mnóstwo Polaków, odwrócili się w naszą stronę, gapiąc się na mnie jak na wariatkę. Kelner patrzył na mnie z absolutnym osłupieniem, a potem z wielkim spokojem zawołał managera sali. Dopiero wtedy, przy wszystkich, całe to gigantyczne i upokarzające nieporozumienie zostało wyjaśnione. Prawda sprawiła, że miałam ochotę uciec stamtąd z płaczem. Okazało się, że świeże soki, napoje z procentami oraz luksusowe desery z wózka nie wchodziły w skład naszego standardowego pakietu, o czym kompletnie nie wiedziałam. Kelner pytał Hanię o numer pokoju wyłącznie po to, żeby dopisać ten sok do rachunku na nasz pokój, abyśmy mogli uregulować należność przy wymeldowaniu w recepcji. To jest tam standardowa, rutynowa procedura, która chroni ich przed pomyłkami, a ja przez swoją niewiedzę i brak obycia w luksusach zrobiłam chamską awanturę o nic. Manager z uśmiechem wytłumaczył mi, że to normalne zwyczaje, ale ja widziałam te pełne politowania spojrzenia innych turystów, którzy szeptali między sobą, że polska patologia znowu robi dym w kurorcie. Czułam się, jakbym wyszła z lasu Wróciłam do stolika czerwona jak burak. Przez resztę wieczoru nie przełknęłam już ani kęsa, a mąż patrzył na mnie z wyrzutem, że tak daliśmy się podejść. Mój pierwszy wyjazd za granicę zamienił się w mój osobisty, życiowy koszmar. Czuję się jak najgorsza, prowincjonalna baba, która wyszła z lasu i nie potrafi zachować się w cywilizowanym miejscu. Hania była wystraszona moją reakcją, a ja do teraz mam ochotę siedzieć zamknięta w pokoju do końca turnusu i zamawiać jedzenie przez room service, żeby tylko nie spotkać tamtego kelnera na sali. Uprzedzam więc, zanim polecicie do Grecji czy Egiptu, przeczytajcie dokładnie regulamin hotelu albo podpytajcie znajomych, jak to wszystko działa na miejscu. Nie bądźcie takie jak ja, nie reagujcie agresją i krzykiem tam, gdzie wystarczy zwykły spokój i uśmiech, bo brak wiedzy potrafi potwornie upokorzyć i zepsuć nawet najwspanialszy, wyczekany urlop życia. Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Adam wyskoczył tylko po pieluchy, a zniknął na 2 lata. Popłakałam się, gdy zobaczyłam go w parku z innym dzieckiem”
Miejski park tętnił życiem, ale dla mnie cały ten gwar był tylko tłem dla wielkiego smutku. Siedziałam na ławce, kurczowo trzymając za rączkę mojego dwuletniego synka. Igor miał zaledwie miesiąc, kiedy jego ojciec, Adam, wyszedł z mieszkania z jedną misją. Pieluchy się skończyły, a mały płakał. Adam pocałował mnie w czoło, rzucił ciche: „Zaraz wracam, kochanie” i zamknął za sobą drzwi. Nigdy do tego sklepu nie dotarł. Przez dwa koszmarne lata żyłam w zawieszeniu, nie wiedząc, co się stało.
I właśnie tam, w cieniu starych dębów, mój wzrok przykuła znajoma sylwetka. Serce podeszło mi do gardła. To był Adam. Żywy, zdrowy, ubrany w sportową kurtkę. Obok niego biegał mały, może dwuletni chłopczyk, którego Adam czule asekurował, podnosząc z trawy. − Adam? − szepnęłam, a głos całkowicie uwiązł mi w gardle. Dopadłam do niego w kilku krokach, zostawiając Igorka przy ławce. Moje ręce trzęsły się tak mocno, że ledwo byłam w stanie utrzymać pion. − Adam, na miłość boską, to ty?! − krzyknęłam, a łzy płynęły mi po policzkach ciurkiem. − Szukałam cię wszędzie! Gdzie ty byłeś przez dwa lata? I czyje to jest dziecko?! Sekret wreszcie wyszedł na jaw Mężczyzna gwałtownie obrócił głowę. Na mój widok zbladł tak potwornie, że aż musiał oprzeć się o parkowe drzewo. W jego oczach zamiast strachu czy wstydu zobaczyłam jednak gigantyczne, obezwładniające wzruszenie. − Karolina... − wykrztusił łamiącym sich głosem, a z jego oczu również popłynęły łzy. − Ja... ja nie wierzę, że cię widzę. − Nie wierzysz?! − wrzasnęłam, czując, jak narastający żal i poczucie zdrady odbierają mi zmysły. − Zniknąłeś bez słowa! Zostawiłeś mnie samą z noworodkiem! A teraz spacerujesz sobie w parku z innym dzieckiem? Kim ona jest? Kim jest ta kobieta, dla której nas porzuciłeś?! Adam nie odpowiedział od razu. Spojrzał na biegającego obok malucha, który uśmiechał się od ucha do ucha, trzymając w rączce plastikową grzechotkę − dokładnie tę samą, którą miał w łóżeczku tamtego feralnego wieczoru. − Karolina, posłuchaj mnie, błagam cię − szepnął Adam, łapiąc mnie za lodowate dłonie. − Ja was nie porzuciłem. Nigdy bym tego nie zrobił świadomie. Druga strona tragedii i bolesna prawda o utraconym czasie Osunęliśmy się oboje na pobliską ławkę. Adam płakał tak mocno, że aż brakowało mu tchu w piersiach, a jego ciałem wstrząsały dreszcze. Powoli, słowo po słowie, cała ta niesamowita historia zaczęła układać się w logiczną całość. Okazało się, że tamtego wieczoru, tuż po wyjściu z bloku, Adam został potrącony na przejściu dla pieszych przez pirata drogowego. Sprawca uciekł, a mój mąż jako NN trafił do szpitala w innym województwie. Kiedy w końcu się wybudził, okazało się, że cierpi na całkowitą amnezję wsteczną. Nie pamiętał, jak się nazywa, kim jest ani że ma w Warszawie żonę i maleńkiego synka. Zagubiony, zaczął budować swoje życie na nowo z pomocą wolontariuszki ze szpitala, która otoczyła go opieką. Między nimi narodziło się uczucie, a niedługo potem na świat przyszedł ich wspólny syn, który ma dziś prawie dwa lata. Adam żył w przekonaniu, że to jego jedyna rodzina. − Pamięć wróciła mi dopiero trzy dni temu, Karolina − szlochał Adam, tuląc moje dłonie do swojej twarzy. − Zobaczyłem w sklepie zabawkę, ten mały traktor, o którym kiedyś rozmawialiśmy. To był impuls, uderzenie. Wszystko we mnie pękło w jednej sekundzie. Przypomniałem sobie twój uśmiech, nasz dom, Igorka... Przyjechałem tu pierwszym pociągiem razem z małym, bo jego mama musiała zostać w pracy. Chodziłem wokół naszego starego bloku, bojąc się wejść na górę. Bałem się, że już kogoś masz, że mnie nienawidzisz... Trudny powrót i miłość, która musi znaleźć nową drogę Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, do ławki podbiegł mój mały Igor. Chłopiec patrzył na zapłakanego, obcego mężczyznę oraz na swojego rówieśnika biegającego obok. Adam spojrzał na niego i w tamtej sekundzie zalał się łzami po raz kolejny, widząc obok siebie dwóch swoich synów − z dwóch zupełnie różnych, odciętych od siebie światów. − Igorku... − szepnął, powoli klękając na piasku. − Synku, to ja. Twój tata. Mój mały chłopiec, który do tej pory znał ojca tylko z wyblakłych fotografii, podszedł bliżej i bez słowa przytulił się do jego szyi, a drugi synek Adama zaciekawiony podał mu swoją zabawkę. Porwałam ich wszystkich w ramiona, rycząc ze wzruszenia i gigantycznej, obezwładniającej ulgi. Wszystkie żale, pretensje i podejrzenia o świadomą zdradę, które nosiłam w sobie przez te dwa potworne lata, rozpłynęły się w powietrzu. Wiedziałam, że sytuacja jest niesamowicie trudna i skomplikowana. Adam miał teraz drugie dziecko, drugą kobietę, która kochała go i nie miała pojęcia o jego przeszłości. Czekały nas niezwykle trudne rozmowy, układanie życia na nowo i bolesne decyzje. Ale tamtego dnia w parku, patrząc na dwóch małych chłopców bawiących się wspólnie w piasku, poczułam po raz pierwszy od dwóch lat wewnętrzny spokój. Mój mąż żył, odzyskał pamięć, a nasza miłość, choć okaleczona przez los, dostała szansę, by znaleźć nową, dojrzałą drogę. Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
Dla wielu rodziców wakacyjny wyjazd oznacza dziś nie tylko odpoczynek, ale też ciągłe liczenie pieniędzy. Jedna z naszych czytelniczek przyznaje, że podczas urlopu zrezygnowała z czegoś, czego jej dzieci nawet nie zauważyły. „Najłatwiej oszczędza się na mamie” – napisała w mailu do naszej redakcji.
Rodzinny obiad w nadmorskiej restauracji jeszcze kilka lat temu był dla niej obowiązkowym punktem każdego dnia. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Kobieta twierdzi, że kiedy kelner podchodzi do stolika, odpowiada dokładnie to samo. Kłamie. „Dla mnie nic. Nie jestem głodna” Dzień dobry, mam troje dzieci i właśnie wróciliśmy z tygodniowego pobytu nad morzem. Nie będę narzekała na tłumy, bo z tym człowiek się liczy, wyjeżdżając w sezonie, a pogoda akurat była piękna. Najbardziej zaskoczyły mnie ceny, czyli te słynne paragony grozy. Wiedziałam, że będzie drogo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Pierwszego dnia poszliśmy całą rodziną na obiad. Dzieci od razu wypatrzyły w menu rybę z frytkami, najmłodszy oczywiście uparł się na nuggetsy. Kiedy kelner zapytał, co zamawiam dla siebie, odruchowo odpowiedziałam, że nie jestem głodna. Prawda wyglądała zupełnie inaczej. Byłam głodna, tylko w głowie już liczyłam, ile zapłacimy za cały rachunek. Pomyślałam sobie, że jeśli odpuszczę jeden obiad dziennie, to przez tydzień uzbiera się z tego całkiem konkretna kwota. Zaoszczędzone pieniądze wolałam przeznaczyć na lody dla dzieci, bilety do atrakcji czy pamiątki, o które i tak będą prosiły. „Mój obiad zaczyna się wtedy, kiedy dzieci kończą jeść” Od tamtego dnia wyglądało to właściwie tak samo. Dzieci dostawały swoje porcje, mąż zamawiał coś dla siebie, a ja siedziałam przy pustym talerzu i udawałam, że wystarczy mi kilka łyków wody albo picia ze sklepu, które przynieśliśmy ze sobą i ukradkiem popijaliśmy. Najśmieszniejsze jest to, że dzieci nawet niczego nie podejrzewały. Były zajęte jedzeniem, opowiadały o plaży i planowały, co będą robić po obiedzie. Dopiero kiedy któreś mówiło, że już nie da rady zjeść wszystkiego, przesuwało talerz w moją stronę. Wtedy zaczynał się mój obiad. Dojadałam kilka frytek, kawałek ryby albo nuggetsy. Czasem zostawała surówka, czasem pół ziemniaka. Nigdy nie przypuszczałabym, że na rodzinnych wakacjach będę czekała, aż dzieci czegoś nie zjedzą, żeby sama nie chodzić głodna. Nie piszę tego po to, żeby ktoś się nade mną litował. Sama zdecydowałam, że wolę odpuścić własny obiad niż powiedzieć dzieciom, że nie pójdziemy na gofry albo nie kupimy im magnesu na lodówkę. Mam jednak poczucie, że w ostatnich latach coś się zmieniło. Jeszcze niedawno takie wyjazdy były przyjemnością, a teraz człowiek co chwilę wyciąga kalkulator i zastanawia się, z czego tym razem zrezygnować. Najłatwiej zrezygnować z siebie. Chyba każda mama dobrze wie, o czym mówię. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Wakacyjne rachunki nad Bałtykiem od lat wywołują dyskusje, a w tym sezonie wielu turystów zwraca uwagę na wysokie ceny w restauracjach. Dla rodzin z kilkorgiem dzieci wspólny obiad potrafi kosztować nawet kilkaset złotych, nic więc dziwnego, że część rodziców szuka sposobów na ograniczenie wydatków. List naszej czytelniczki pokazuje jednak coś więcej niż tylko problem drożyzny. W wielu rodzinach, gdy trzeba zacząć oszczędzać, jako pierwsza rezygnuje z czegoś właśnie mama. Czasem z nowej bluzki, czasem z deseru, a czasem – jak w tej historii – z własnego obiadu. Choć dla dzieci pozostaje to często niezauważone, wiele kobiet doskonale zna ten mechanizm. Czytaj także: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
Droga Redakcjo, cała sytuacja trwała kilka minut, a ja poczułam tak ogromne zażenowanie i złość, że po prostu muszę się tym z Wami podzielić. Może ta mama to przeczyta i następnym razem puknie się w głowę, zanim zafunduje swojemu dziecku taki publiczny cyrk.
Piszę do was, bo do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy myślę o tym, co zobaczyłam wczoraj podczas spaceru. Sama jestem mamą dwójki urwisów i doskonale wiem, co to znaczy bunt dwulatka, trzylatka czy nagły atak szału w miejscu publicznym. Każdy, kto ma dzieci, chociaż raz przeżył ten moment, kiedy ziemia zapada się pod nogami, a obcy ludzie gapią się na ciebie jak na najgorszego przegrywa. Ale to, co wydarzyło się w jednej z popularnych lodziarni na Helu, przekroczyło wszelkie granice. Myślałam, że matka przytuli synka Wszystko zaczęło się niewinnie. Kolejka po lody rzemieślnicze ciągnęła się prawie na ulicę, upał niesamowity, słońce paliło, w środku tłum ludzi. Przede mną stała modnie ubrana kobieta z chłopcem na oko pięcioletnim. Mały od początku marudził, wiercił się, widać było, że jest już po prostu potwornie zmęczony tym całym urlopowym zgiełkiem. Kiedy w końcu podeszli do lady, chłopak dostał wielką kulkę czekoladowych lodów. Zjadł ją w tempie ekspresowym i natychmiast zaczął domagać się kolejnej. Mama powiedziała twarde „nie” i w tym momencie odpaliła się prawdziwa histeria. Maluch dostał takiego szału, że aż zrobił się siny na twarzy. Zaczął tupać, krzyczeć wniebogłosy, a w pewnym momencie po prostu rzucił się na brudną podłogę, rycząc i machając rękami. Normalna sprawa, pomyślałam. Klasyczny spadek cukru, zmęczenie, dziecko nie radzi sobie z emocjami. Czekałam na to, co zrobi jego mama. Myślałam, że kucnie, przytuli go, spróbuje odwrócić uwagę albo po prostu weźmie pod pachę i wyprowadzi na świeże powietrze, żeby mały ochłonął z dala od gapiów. Ale to, co zrobiła, wgniotło mnie w ziemię. Wszyscy w lodziarni zamarli Zamiast jakiejkolwiek próby uspokojenia syna, kobieta z lodowatym spokojem wyciągnęła z torebki najnowszego smartfona. Stanęła nad rzucającym się na ziemi dzieckiem, wycelowała w niego obiektyw i włączyła nagrywanie. Zaczęła mówić do telefonu przesłodzonym, nienaturalnym głosem, że oto widzowie mogą zobaczyć, jak jej aniołek zachowuje się, kiedy nie dostanie tego, czego chce. Mówiła to prosto do kamery, kompletnie ignorując fakt, że ten mały człowiek przeżywa właśnie emocjonalny koniec świata i potrzebuje wsparcia rodzica, a nie publicznego upokorzenia. Ludzie w kolejce zamarli. Zapanowała absolutna cisza, słychać było tylko ten przeraźliwy płacz pięciolatka i monolog matki-influencerki. Wszyscy patrzyliśmy po sobie z totalnym niedowierzaniem. Starsza pani stojąca za mną aż złapała się za głowę i szepnęła pod nosem, że to jest jakaś kompletna porażka wychowawcza. I miała sto procent racji. Ta kobieta stała tam przez dobre dwie minuty, kręcąc filmik z różnych ujęć, podczas gdy jej własne dziecko dławiło się łzami i krzykiem na oczach kilkunastu obcych osób. Chłopczyk tylko zasłaniał się rączkami Dla mnie ta sytuacja to był totalny upadek macierzyństwa i brak jakiejkolwiek empatii. Jak można robić filmik do mediów społecznościowych z dramatu własnego dziecka? Przecież ten maluch nie płakał dla zabawy, on był przebodźcowany, zmęczony i nieszczęśliwy. Potrzebował matki, która pomoże mu nazwać te emocje i bezpiecznie przez nie przejść, a dostał w zamian obiektyw aparatu i matkę, która uznała jego płacz za świetny materiał na nową rolkę czy vloga. Wszyscy klienci w lodziarni byli tak zażenowani, że nikt nie wiedział, gdzie podziać wzrok. Sprzedawca za ladą stał zszokowany z gałkownicą w ręku. Kiedy chłopiec w końcu zorientował się, co się dzieje, zaczął zasłaniać twarz rączkami i krzyczeć, żeby mama schowała telefon. Dopiero wtedy paniusia łaskawie wyłączyła nagrywanie, fuknęła na niego, złapała go mocno za rękę i bez słowa wyciągnęła na zewnątrz, zostawiając za sobą niesmak, który czuję do teraz. Apeluję do wszystkich rodziców: media społecznościowe to nie miejsce na obnażanie słabości naszych dzieci. One też mają swoją godność. Pozdrawiam, stała czytelniczka Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
„Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
Moje działkowe zacisze bardzo szybko zamieniło się w darmowe, głośne i potwornie męczące przedszkole, a wszystko za sprawą lokatorów zza płotu. Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadywały u nas całe dnie, traktując nasz dom jak darmowy hotel. Przez kilka dni zaciskałam zęby, udając, że wszystko jest w porządku, ale wczoraj moja cierpliwość ostatecznie się wyczerpała. Wystarczyły trzy słowa wysłane SMS-em i ich wiecznie zajęta sobą matka szybciutko, wręcz w podskokach zabrała swoje pociechy do domu.
Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy pogoda zaczęła nas rozpieszczać, a mój mąż rozstawił na trawniku wielki basen ogrodowy z drabinką i trampolinę. Zaledwie godzinę później przez dziurę w żywopłocie przecisnęła się dwójka dzieciaków sąsiadki z naprzeciwka − ośmioletni Igor i sześcioletnia Oliwia. Początkowo pomyślałam, że to miło, iż Maja i Filip będą mieli towarzystwo do rzucania piłką. Poczęstowałam ich arbuzem, nalałam kompotu i pozwoliłam skakać. Szybko jednak okazało się, że ten niewinny jednorazowy gest został odebrany jako oficjalne zaproszenie na stałe. Konflikty sąsiedzkie w wakacje, czyli jak stałam się darmową nianią Od tamtego dnia Igor i Oliwia meldowali się u nas na wycieraczce równo o dziewiątej rano, jeszcze zanim zjedliśmy porządne śniadanie, a wychodzili dopiero po dwudziestej, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Konflikty sąsiedzkie na polskiej wsi to temat rzeka, ale bezczelność ich matki, Marzeny, przechodziła ludzkie pojęcie. Kobieta całymi dniami siedziała u siebie na tarasie, piła kawę albo jeździła do miasta na zakupy i manicure, mając pełną świadomość, że jej dzieci spędzają czas pod moją opieką. Nie zapytała nawet, czy nie trzeba kupić zgrzewki wody, mimo że jej dzieci wypijały litry moich soków i zjadały podwieczorki przygotowane dla moich własnych maluchów. Stałam się darmową nianią na pełen etat, i to bez słowa „dziękuję”. Moje dzieci były już zmęczone tym wiecznym hałasem, a ja nie mogłam nawet wyjść do toalety, bo przecież musiałam kontrolować czwórkę dzieciaków szalejących w głębokiej wodzie w basenie. Jak postawić granice wygodnickim sąsiadom? Wczoraj nastąpił moment krytyczny. Igor podczas szaleństw na trampolinie z impetem popchnął mojego małego Filipa, który spadł na trawę i zaniósł się głośnym płaczem. Gdy podbiegłam, żeby go przytulić, Igor nawet nie przeprosił − bezczelnie burknął pod nosem, że młody jest mięczakiem i psuje im zabawę, po czym poszedł do kuchni i bez pytania wyciągnął z lodówki ostatni serek waniliowy. Krew we mnie zawrzała. Spojrzałam na zegarek − była trzynasta. Marzena zapewne znowu relaksowała się na swoim leżaku za płotem, ciesząc się ciszą w swoim czystym domu. Uznałam, że dość tego dobrego i czas najwyższy postawić granice sąsiadom, zanim całkowicie wejdą mi na głowę i zniszczą resztę mojego urlopu. Nie miałam ochoty iść tam osobiście i robić karczemnej awantury na całą wieś, bo nie znoszę taniego, publicznego dramatu. Wyciągnęłam z kieszeni telefon, otworzyłam komunikator i napisałam do Marzeny krótkiego, niezwykle konkretnego SMS-a. Treść składała się z zaledwie trzech słów, ale zadziałała. Napisałam po prostu: „Zaczynamy płatne animacje”. Do wiadomości dołączyłam zdjęcie cennika z internetu, na którym godzina opieki nad dzieckiem wynosiła pięćdziesiąt złotych za osobę, dodając uśmiechniętą emotikonkę. Dzieci sąsiadów zniknęły z naszego podwórka Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Nie minęły nawet dwie minuty, a na naszej ścieżce ogrodowej pojawiła się czerwona z wściekłości i potwornie zawstydzona Marzena. Nie miała już na sobie okularów przeciwsłonecznych, a z jej twarzy zniknął ten wieczny, lekceważący uśmieszek. Wpadła na podwórko, chwyciła Igora i Oliwię za ręce i bez słowa wyjaśnienia, niemal w biegu, pociągnęła ich w stronę dziury w żywopłocie. Na koniec rzuciła tylko w moją stronę lodowate: „Bardzo śmieszne, Ala. Nie wiedziałam, że jesteś taka drobiazgowa”. Od tamtego momentu na naszym podwórku w końcu zapanowała upragniona, błoga cisza. Igor i Oliwia już nie pojawiają się na naszej działce, a Marzena udaje, że mnie nie widzi, kiedy przejeżdżam samochodem obok jej bramy. Darmowa opieka nad dziećmi skończyła się w ułamku sekundy, gdy w grę weszły realne pieniądze. Piszę ten list ku przestrodze dla wszystkich mam, które dają się wykorzystywać na urlopach, „bo to przecież tylko dzieci”. Dziewczyny, nie bójcie się stawiać granic i głośno mówić „nie”, bo Wasz święty spokój i komfort Waszych własnych dzieci są warte o wiele więcej niż sztuczne, fałszywe uśmieszki toksycznych sąsiadów zza płotu. Z poważaniem, Alicja z Mazur Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na później?”. To pytanie powiedziało mi więcej niż cały ten wyjazd. Nie chcę nikogo oceniać. Nie wiem, jaka była sytuacja tej rodziny i być może mieli swoje powody, ale trudno było mi pozbyć się myśli, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeżeli od najmłodszych lat słyszą: „Schowaj, weź więcej, nikt nie zauważy”, to później uznają, że tak po prostu się robi. „Najbardziej było mi szkoda właśnie dzieci” Nie piszę tego listu po to, żeby wyśmiać kogokolwiek. Sama jestem mamą i wiem, że każdy z nas czasem robi coś, czego później żałuje. Ale tamtego dnia zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Nie z powodu hotelu. Nie z powodu chleba czy sera. Tylko dlatego, że chłopiec dostał od własnego taty lekcję, której – moim zdaniem – nie powinien dostać na wakacjach. Są rzeczy, których dzieci nie zapamiętają z animacji, basenu czy wycieczek. Za to bardzo dobrze zapamiętają zachowanie swoich rodziców. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Formuła all inclusive daje gościom swobodny dostęp do posiłków i napojów w godzinach określonych przez hotel. Zasady dotyczące wynoszenia jedzenia mogą się jednak różnić w zależności od obiektu – w wielu hotelach nie jest to mile widziane lub jest wprost zabronione w regulaminie. Historia naszej czytelniczki nie jest więc przede wszystkim opowieścią o dwóch kromkach chleba. To raczej pytanie o przykład, jaki dajemy dzieciom. Rodzice każdego dnia uczą je różnych zachowań – często nie słowami, lecz własnym postępowaniem. I właśnie takie codzienne sytuacje najczęściej zostają z dziećmi na długo. Zobacz także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
„Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
Od rana wszystko było zaplanowane. Mąż miał zawieźć naszą pięcioletnią Hanię do swoich rodziców, bo ja pracowałam zdalnie, a on i tak jechał w tamtą stronę na spotkanie. Wieczorem usłyszałam klucz w zamku i od razu spojrzałam w stronę przedpokoju, spodziewając się tupotu małych stóp. Zamiast córki zobaczyłam tylko pusty fotelik samochodowy. A chwilę później usłyszałam coś, co sprawiło, że nogi się pode mną ugięły.
Do naszych rodzinnych wakacji zostało jeszcze kilkanaście dni. Ja od rana siedziałam przed komputerem, próbując zamknąć kilka projektów przed urlopem, a mój mąż, Paweł, miał tego dnia kilka spotkań poza biurem. Kiedy teściowa zaproponowała, że zajmie się Hanią, uznaliśmy, że to najlepsze rozwiązanie. – Przywieź ją rano – powiedziała przez telefon. – Usmażę jej naleśniki, pójdziemy na plac zabaw, a po południu zrobię z nią ciasteczka. Ty będziesz spokojnie pracować, a ona nawet nie zauważy, kiedy minie dzień. Hania uwielbiała dziadków. Już od śniadania biegała po mieszkaniu z małym plecakiem, do którego sama spakowała kredki, pluszowego króliczka i książeczkę z naklejkami. – Babcia pozwoli mi zjeść lody przed obiadem? – zapytała z nadzieją. – Nie licz na to – zaśmiał się Paweł. – Ale dziadek zawsze mówi, że babcia nie widzi wszystkiego – odparła z rozbrajającą powagą. Jeszcze długo się z tego śmialiśmy. Gdy wychodzili z domu, pocałowałam Hanię w czoło i powiedziałam, żeby była grzeczna. – Będę! Wieczorem wszystko ci opowiem! – odkrzyknęła już z klatki schodowej. Nie przypuszczałam, że tego wieczoru usłyszę zupełnie inną historię. Od południa coś zaczęło mi nie pasować Przez pierwsze godziny pracowałam bez przerwy. Telefon milczał, skrzynka mailowa pękała w szwach, a ja cieszyłam się, że Hania ma lepszy dzień niż kolejnych osiem godzin spędzonych obok mamy rozmawiającej na służbowych wideokonferencjach. Po trzynastej dostałam od teściowej zdjęcie. Hania siedziała na tarasie z miską truskawek i uśmiechała się od ucha do ucha. „Nasza księżniczka jest przeszczęśliwa” – napisała. Odpisałam tylko serduszko. Po siedemnastej zadzwoniłam do Pawła. – O której będziecie? – zapytałam. – Już wyjechałem od rodziców – odpowiedział. – Super. Hania pewnie padnie po całym dniu. Zapadła krótka cisza. – No... pogadamy, jak wrócę. To jedno zdanie nie dawało mi spokoju. Znałam go na tyle dobrze, że wiedziałam, kiedy coś ukrywa. Przez następną godzinę próbowałam wmówić sobie, że przesadzam. Może Hania zasnęła w samochodzie. Może chce zrobić mi niespodziankę. Może po prostu jest zmęczony. Kiedy usłyszałam trzask zamykanych drzwi auta pod blokiem, odruchowo podeszłam do okna. Paweł wysiadł sam. W przedpokoju stał tylko pusty fotelik Otworzyłam drzwi jeszcze zanim zdążył zadzwonić. – Gdzie jest Hania? – zapytałam od razu. Paweł wniósł do mieszkania fotelik samochodowy i odstawił go pod ścianę. Pusty. Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy supeł. – Paweł... gdzie jest nasze dziecko? Westchnął ciężko. – Uspokój się. Nic złego się nie stało. – Nie mów mi, żebym się uspokoiła! – podniosłam głos. – Rano zawiozłeś córkę do swoich rodziców, a wracasz bez niej. Gdzie ona jest? Przez chwilę patrzył na podłogę. – Nie u rodziców. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe. – To gdzie?! – U mojej cioci w Kazimierzu. Przez moment byłam przekonana, że źle usłyszałam. – W... Kazimierzu? Przecież to prawie dwie godziny stąd! – Wiem. – I kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?! Paweł przetarł twarz dłonią. – W drodze do domu. – Po fakcie?! Teściowa uznała, że „to świetna okazja” Okazało się, że po południu do teściów przyjechała siostra mojego teścia z mężem. Od kilku dni spędzali urlop w swoim domu pod Kazimierzem i przyjechali tylko na chwilę odebrać jakieś dokumenty. – Hania od razu złapała kontakt z ich wnuczką – tłumaczył Paweł. – Dziewczynki praktycznie się od siebie nie odklejały. – I co z tego? – Mama powiedziała, że skoro ciocia wraca jeszcze dziś, to Hania mogłaby pojechać z nimi na dwa dni. Mają ogród, basen, trampolinę, konie w sąsiedztwie... Stwierdziła, że to będą dla niej małe wakacje. Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. – A ty się na to zgodziłeś? – Hania bardzo chciała. – Paweł, ona ma pięć lat. Gdyby ktoś zapytał ją, czy chce codziennie jeść lody i oglądać bajki do północy, też by chciała! Mąż spuścił wzrok. – Wiem... – Nie, chyba jednak nie wiesz. Zadzwoniłam do teściowej i pierwszy raz od dawna naprawdę się pokłóciłyśmy Wybrałam numer, zanim zdążyłam ochłonąć. – Słucham, kochanie? – odezwała się pogodnym głosem. – Dlaczego moja córka pojechała z obcymi dla niej ludźmi bez mojej zgody? – Obcymi? Przecież to rodzina! – Rodzina, której Hania widziała może trzy razy w życiu! Po drugiej stronie zapadła cisza. – Ona sama chciała jechać – odpowiedziała w końcu teściowa. – Pomyślałam, że zrobimy wam prezent. Odpoczniecie dwa dni. – Prezentem byłoby zapytać mnie o zgodę. – Nie sądziłam, że będziesz robiła z tego taki problem. – Problem? Wracam do domu, widzę pusty fotelik i dowiaduję się, że moje dziecko jest sto pięćdziesiąt kilometrów od domu. Naprawdę nie rozumiesz, dlaczego jestem przerażona? Tym razem teściowa nie odpowiedziała od razu. – Chyba... rzeczywiście źle to rozegraliśmy – powiedziała znacznie ciszej. Następnego dnia pojechaliśmy po Hanię Nie spałam prawie całą noc, choć wiedziałam już, że córka jest bezpieczna. Rozmawiałam z nią przez telefon, opowiadała zachwycona o trampolinie, kocie, który chodził za nią krok w krok, i o tym, że jutro mają piec drożdżówki. – Mamusiu, jest super! – mówiła z takim entuzjazmem, że aż ścisnęło mnie w gardle. Następnego ranka wsiedliśmy z Pawłem do samochodu i pojechaliśmy po nią. Przywitała nas rozpromieniona, z wiankiem z polnych kwiatów na głowie i kolanami ubrudzonymi od zabawy. – Już wracamy? – zapytała z wyraźnym rozczarowaniem. Uklęknęłam przy niej i mocno ją przytuliłam. – Tak, kochanie. Bo mama musi wiedzieć, gdzie jesteś. W drodze powrotnej Paweł przeprosił mnie chyba z dziesięć razy. Przyznał, że dał się ponieść emocjom i namowom swojej mamy. Uznał, że skoro Hania jest szczęśliwa, to nie ma znaczenia, czy pojedzie na jedną noc dalej. – Teraz już wiem, że znaczenie ma coś zupełnie innego – powiedział cicho. Od tamtej sytuacji obowiązuje u nas jedna zasada. Nie ma spontanicznych nocowanek, wyjazdów ani „niespodzianek”, nawet jeśli organizuje je najbliższa rodzina. Bo dziecko może być najszczęśliwsze na świecie, ale rodzic ma prawo wiedzieć, gdzie śpi jego córka i kto się nią opiekuje. A pusty fotelik pod ścianą to widok, którego nie życzę żadnej mamie. Czytaj też: „Teściowie zabrali Ignasia nad jezioro, bo w mieście nie dało się oddychać. Gdy wieczorem podjechali pod dom z pustym fotelikiem, skamieniałam” „Zapomniałam o dziecku w aucie i poszłam na zakupy. Już nigdy nie odważę się spojrzeć w oczy mężowi” „Teściowa ciągle prowadzała Olę do kościoła. Nigdy nie wybaczę jej tego, co się stało z moją córeczką”
„Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”
Za każdym razem mówiła to samo. „To tylko na chwilę, oddam wam, jak tylko stanę na nogi”. Wierzyliśmy jej, choć z miesiąca na miesiąc było nam coraz trudniej. Kiedy pewnego wieczoru zobaczyłam w internecie zdjęcia teściowej uśmiechniętej na tarasie eleganckiego uzdrowiska, poczułam, jak ogarnia mnie złość. Byłam przekonana, że przez cały ten czas zwyczajnie nas wykorzystywała.
Moja teściowa, Danuta, od zawsze była bardzo samodzielna. Odkąd kilka lat wcześniej przeszła na emeryturę, radziła sobie sama, nie narzekała i nigdy nie oczekiwała od nas pomocy. Właśnie dlatego tak mnie zaskoczyło, kiedy któregoś dnia zadzwoniła do Pawła. – Synku, moglibyście pożyczyć mi dwa tysiące? – zapytała niepewnie. – Muszę zapłacić kilka rachunków, a emerytura przyjdzie dopiero za tydzień. Paweł nawet się nie zastanawiał. – Jasne, mamo. Nie miałam nic przeciwko. Każdemu może zdarzyć się gorszy miesiąc. Potem jednak przyszła kolejna prośba. Tym razem o półtora tysiąca. Później o osiemset złotych. Następnie o trzy tysiące. – To ostatni raz – zapewniała. – Naprawdę mi głupio. Oddawała część pieniędzy, ale niemal od razu znowu prosiła o kolejną pożyczkę. Zaczynało mnie to męczyć. Pewnego wieczoru usiedliśmy z Pawłem przy kuchennym stole. – Nie uważasz, że to już trochę dziwne? – zapytałam. – Przecież twoja mama zawsze świetnie gospodarowała pieniędzmi. Mąż wzruszył ramionami. – Może wszystko podrożało. Sama widzisz, jakie są rachunki. – Ale skoro nie ma pieniędzy, to powinna nam powiedzieć dlaczego. – Może się wstydzi. Przyjęłam to wyjaśnienie, choć nie dawało mi spokoju. Jedno zdjęcie wystarczyło, żebym pomyślała o najgorszym Kilka tygodni później siedziałam wieczorem z telefonem w ręku. Bezmyślnie przeglądałam media społecznościowe, aż nagle zatrzymałam się na zdjęciu znajomej teściowej. Na fotografii stały obok siebie dwie uśmiechnięte kobiety w białych szlafrokach. W tle widać było elegancki hotelowy ogród, leżaki i fontannę. Przez chwilę nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Danuta wyglądała na wypoczętą i szczęśliwą. W opisie zdjęcia przeczytałam: „Najlepszy turnus w uzdrowisku! Szkoda wracać do domu”. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Paweł! – zawołałam. Przyszedł z salonu. – Co się stało? Odwróciłam ekran telefonu w jego stronę. – Twoja mama nie ma pieniędzy na rachunki, ale ma na pobyt w uzdrowisku? Patrzył chwilę na zdjęcie. – Może... pojechała z kimś? – Za nasze pieniądze? Nie odpowiedział. Pierwszy raz naprawdę zrobiło mi się przykro. Przez kilka miesięcy odmawialiśmy sobie różnych rzeczy. Przesunęliśmy zakup nowej zmywarki, zrezygnowaliśmy z weekendowego wyjazdu z dziećmi, bo ciągle dokładaliśmy do kolejnych pożyczek dla teściowej. A ona siedziała w uzdrowisku. Nie mogłam przestać o tym myśleć. Nie wytrzymałam i pojechałam do niej Kilka dni później Danuta wróciła do domu. Nie uprzedzałam jej o wizycie. Zapukałam po południu. – O, Aniu! – ucieszyła się. – Wejdź, właśnie zrobiłam kompot. Nie miałam ochoty na kompot. – Muszę cię o coś zapytać. Od razu zauważyłam, że jej uśmiech zgasł. – O co chodzi? Wyjęłam telefon. – Widziałam zdjęcia z uzdrowiska. Przez chwilę patrzyła na ekran. – Aha... – Mogę wiedzieć, dlaczego przez kilka miesięcy pożyczasz od nas pieniądze, skoro stać cię na takie wyjazdy? W mieszkaniu zapadła cisza. Danuta usiadła ciężko na krześle. – Wiedziałam, że prędzej czy później ktoś to zobaczy. – Więc? Spojrzała na mnie zmęczonym wzrokiem. – Niczego przed wami nie ukrywałam z wyrachowania. – To dlaczego nic nie powiedziałaś? Westchnęła. – Bo chciałam zrobić Pawłowi niespodziankę. Nie rozumiałam ani słowa. Pokazała mi mieszkanie, którego wcześniej nigdy nie widziałam – Chodź. Zaprowadziła mnie do drugiego pokoju. Stanęłam jak wryta. Całe mieszkanie wyglądało jak plac budowy. Zerwane panele, skute ściany, nowe instalacje elektryczne wystające spod tynku, kartony z płytkami i worki z zaprawą. – Co tu się stało? – zapytałam cicho. – Remont. – Ale przecież... – Zaczął się od wymiany jednej rury – uśmiechnęła się smutno. – Potem okazało się, że instalacja pamięta jeszcze lata osiemdziesiąte. Hydraulik powiedział, że jeśli teraz tego nie zrobię, za chwilę zaleję pół bloku. Później wyszły kolejne problemy. Ściany. Elektryka. Podłogi. Usiadłyśmy przy stole. – Wszystkie moje oszczędności zniknęły w kilka tygodni. A ja nie chciałam brać kredytu. – Ale uzdrowisko... Na jej twarzy pojawił się pierwszy od dawna uśmiech. – Wygrałam pobyt. – Co? – Dom kultury organizował konkurs dla seniorów. Trzeba było napisać wspomnienie z dzieciństwa. Nawet nie pamiętałam, że wysłałam tę pracę. Kilka miesięcy później zadzwonili, że zdobyłam pierwsze miejsce. Turnus był nagrodą. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem. – Naprawdę? Danuta podeszła do komody i wyjęła teczkę. Było tam zaproszenie na turnus, regulamin konkursu i dyplom. Wszystko się zgadzało. – Mogłam nie jechać – powiedziała cicho. – Ale pierwszy raz od wielu miesięcy mogłam przespać całą noc, nie myśląc o tym, ile jeszcze kosztuje remont. Poczułam ogromny wstyd. Najbardziej zaskoczyło mnie to, co powiedziała na końcu Myślałam, że to już koniec tej historii. Danuta wyjęła jednak jeszcze jeden dokument. – Właściwie chciałam wam to pokazać dopiero po zakończeniu remontu. Położyła przede mną akt notarialny. – To projekt umowy darowizny. Spojrzałam na nią zdziwiona. – Chciałam przepisać mieszkanie na Pawła. Ale nie mogłam tego zrobić, dopóki wszystko nie będzie doprowadzone do porządku. Nie chciałam zostawiać wam lokalu z odpadającym tynkiem, starą instalacją i przeciekającymi rurami. Zrobiło mi się gorąco. Przez ostatnie tygodnie byłam przekonana, że teściowa żyje naszym kosztem. Tymczasem ona wydawała każdą pożyczoną złotówkę na mieszkanie, które zamierzała przekazać swojemu synowi. – Dlaczego nic nam nie powiedziałaś? – zapytałam. Uśmiechnęła się delikatnie. – Bo wiedziałam, że Paweł od razu zabroniłby mi robić remont na taką skalę. Powiedziałby, żebym zostawiła stare ściany i wydała pieniądze na siebie. A ja chciałam, żeby kiedyś miał spokojny dom. Taki, o który nie będzie musiał się martwić. Wróciłam tego dnia do domu z ciężkim sercem. Nie dlatego, że straciliśmy pieniądze. Dlatego, że tak łatwo uwierzyłam w najgorszy scenariusz. Od tamtej rozmowy już nigdy nie oceniam rodzinnych historii po jednym zdjęciu z internetu. Za uśmiechem na fotografii często kryje się coś zupełnie innego, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić. Czytaj także: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego” „Nie wyrabiam już przy dzieciach, a mąż nalega na trzecie. Tłumaczy, że kiedyś kobiety rodziły co rok, więc ja też dam radę” „Znalazłam w telefonie męża serię zdjęć z ciemnowłosą Hiszpanką. Gdy poprosił, bym przyjęła ją do domu, nie wytrzymałam”
„Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
Wspólne wakacje ze znajomymi to zawsze spory sprawdzian dla relacji, ale to, co przeżywam na obecnym wyjeździe, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Daliśmy się z mężem namówić na tygodniowy urlop z Kaśką, Markiem i ich siedmioletnim synem, Igorem. Nasz syn ma tyle samo lat, więc byłam święcie przekonana, że chłopcy będą się świetnie bawić, a my złapiemy chwilę oddechu. Nic z tego.
Wiedziałam, że Kaśka ma bzika na punkcie dogadzania swojemu synkowi, ale to, co zobaczyłam podczas hotelowego śniadania, dosłownie ścięło mnie z nóg. Gwarantuję, że po przeczytaniu tego listu wiele mam złapie się za głowę. Nadopiekuńczość rodziców potrafi zrobić z dziecka życiową niedojdę Wszystko zaczęło się rano w hotelowej restauracji, kiedy umówiliśmy się przy wspólnym stole na posiłek. Mój syn biegał jak szalony od stolika do szwedzkiego stołu, sam nakładał sobie płatki z mlekiem i dumnie niósł talerz, mimo że połowę mleka rozlał po drodze na podłogę. Ot, normalna sprawa u siedmiolatka, który uczy się samodzielności. Tymczasem Igor siedział naprzeciwko rozwalony na krześle, podpierając się łokciami o stół, i od niechcenia dłubał widelcem w talerzu. Kaśka z Markiem krążyli wokół niego jak osobista służba, pozwalając mu dosłownie na wszystko i tolerując kompletny brak jakichkolwiek manier w imię źle pojętej miłości. Igor bezczelnie rozmazywał jedzenie po obrusie i grzebał palcami w jajecznicy, a jego rodzice patrzyli na to z zachwytem, jakby dokonywał jakiegoś odkrycia naukowego. Totalny szok przeżyłam jednak chwilę później, gdy chłopak skrzywił się i rzucił w stronę matki rozkazującym tonem: „Za gorące, nakarm mnie!”. I Kaśka, zamiast zwrócić mu uwagę, wzięła małą łyżeczkę, nabrała porcję i zaczęła karmić swojego siedmioletniego, w pełni zdrowego syna prosto do buzi. Myślałam, że mi gałki oczne wyjdą na wierzch z wrażenia, ale najgorsza, najbardziej absurdalna scena była dopiero przed nami. Tresura rodziców trwała w najlepsze! Marek przyniósł ze szwedzkiego stołu talerz z dwiema klasycznymi, ugotowanymi parówkami. Igor skrzywił się na ich widok, popchnął talerz i fuknął: „Nie będę gryzł, pokrój mi!”. W tym samym ułamku sekundy Kaśka i Marek rzucili się do pomocy, jakby chłopak wydał im jakąś pilną komendę. Marek chwycił za nóż i zaczął kroić tę parówkę na mikroskopijne kawałeczki, a Kaśka w tym czasie rozgniatała widelcem resztę jedzenia na jednolitą papkę, żeby synek przypadkiem nie musiał się przemęczać przy przeżuwaniu. Zaledwie kilka minut później młody uznał, że parówki mu się znudziły. „Chcę bułeczkę z miodem i serek, już!” − burknął, nawet nie patrząc na rodziców. Marek w ułamku sekundy zerwał się od stołu i pognał na drugi koniec sali do szwedzkiego bufetu, żeby przynieść paniczowi dokładnie to, na co ma ochotę. Chwilę później Kaśka biegła po kolejny serek, bo pierwszy miał zły kolor. Oni oboje dawali się po prostu bezczelnie tresować! Tak rodzice wychowują bezradną ofiarę losu Siedziałam naprzeciwko nich z otwartymi ustami, kompletnie ignorując moją stygnącą kawę i własne śniadanie. Igor doskonale wiedział, że ma nad nimi absolutną władzę. Rodzice na własne życzenie, ze źle pojętej troski, robią z niego bezradną i roszczeniową ofiarę losu, która w wieku siedmiu lat nie potrafi zjeść posiłku bez asysty dwojga dorosłych. Rozumiem miłość do dziecka, ale usługiwanie sprawnemu chłopakowi na każde skinienie palca to jest skrajna przesada. Ci ludzie w imię zapewnienia mu bezstresowego dzieciństwa odbierają swojemu synowi jakąkolwiek autonomię i podstawowe wychowanie. Igor w tym wieku powinien uczyć się samodzielności, kultury przy stole i szacunku do starszych. Syndrom rodzica helikoptera w ich wydaniu po prostu niszczy rozwój emocjonalny tego chłopca. Po tym śniadaniu nie wytrzymałam i wieczorem spróbowałam delikatnie porozmawiać z Kaśką o stawianiu granic, ale usłyszałam tylko, że Igor jest jeszcze „taki malutki”. Reszta wakacji minie pewnie w lodowatej atmosferze, a ja jeszcze długo nie wyjdę z szoku. Musiałam to z siebie wyrzucić, bo ciekawa jestem, czy tylko ja uważam takie zachowanie rodziców za czyste szaleństwo. Pozdrawiam całą redakcję i czytelniczki, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
„Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
Ta miłość spełniała moje oczekiwania, była taka, jaką sobie wymarzyłam. A Michał był ideałem faceta. I to już powinno być niepokojące...
Ten naszyjnik rzucił mi się w oczy, gdy tylko weszłam do galerii. Duże, niebieskie kamienie w złotej oprawie... Dobrze będą wyglądać na mojej opalonej skórze. Cena trochę była wygórowana, nawet jak dla mnie. Ale zbliżały się moje urodziny, nawet wolałam nie myśleć, które... Jakąś przyjemność samej sobie trzeba było przecież sprawić. – Te turkusy, chociaż piękne, gasną w pani obecności – usłyszałam nagle męski głos. – Do pani oczu bardziej pasują bursztyny. Takie, jak kolor pani włosów... Odwróciłam się, tuż przy mnie stał nieznany mi mężczyzna, mógł mieć najwyżej trzydzieści kilka lat. Patrzył na mnie, uśmiechał się i miał w sobie jakiś urok, którym emanował na odległość. – Tak pan myśli? – mimowolnie powędrowałam wzrokiem na sznury bursztynów rozwieszone wysoko na półce. – Turkusy nie są warte swojej ceny – mężczyzna pokręcił głową. – I tego, żeby dotykać pani skóry. Potrząsnęłam głową, odruchowo dotknęłam włosów nad czołem, odgarnęłam niewidzialny kosmyk. A potem spojrzałam na mężczyznę. – Może ma pan i rację – powiedziałam. – Na pewno mam – odparł. – Nigdy się nie mylę, jeżeli chodzi o to, co należy się pięknym kobietom. Te bursztyny są dla pani – wskazał ręką na miodowe kamienie w białym złocie. Kupiłam bursztynowy naszyjnik, wyjątkowo piękny. Jego cena też była wyjątkowa. Ale co tam, raz tylko ma się... No właśnie, wolałam nie myśleć, ile mam lat. – Dziękuję – uśmiechnęłam się. – Mam wobec pana dług wdzięczności... – Proszę pozwolić zaprosić się na kawę – tak słodko przechylił głowę i patrzył mi głęboko w oczy. – I będziemy kwita. Pomyślałam, że właściwie, dlaczego by nie. Nigdzie się nie spieszyłam, w domu nikt na mnie nie czekał, poza kotem. Dopiero rozpoczęły się wakacje, dzieci, Jagoda i Janek, były akurat u mojego byłego męża. A facet był przystojny, miły i wyraźnie okazywał mi swoje zainteresowanie. Cóż z tego, że na pierwszy rzut oka był chyba z dziesięć lat młodszy ode mnie. Przecież ta godzina spędzona na miłej, kulturalnej rozmowie nie byłaby niczym złym. Michał okazał się uroczym rozmówcą. Błyskotliwy, inteligentny, dowcipny... A przy tym taki przystojny. Nie mogłam nie zauważyć spojrzeń innych kobiet, siedzących przy kawiarnianych stolikach. Po przeszło godzinie wyszliśmy. Michał odprowadził mnie na parking, a przy pożegnaniu pochylił się nad moją dłonią i trochę dłużej, niż wymagała tego kurtuazja, przytrzymał na niej swoje usta. – Chciałbym cię jeszcze kiedyś zobaczyć – powiedział. – Czy to możliwe? – Chyba tak – właściwie to oczekiwałam takiej propozycji. – W taki razie zadzwonię, jeżeli tylko dasz mi swój numer – wyczekująco popatrzył mi w oczy. Miałam wszystko, a czułam się sama jak palec Wahałam się tylko przez moment. A potem, wyjeżdżając z parkingu, przez dłuższą chwilę obserwowałam Michała w lusterku, jego smukłą sylwetkę, ciemne krótko przystrzyżone włosy, lekko opaloną twarz. Był bardzo atrakcyjnym mężczyzną, przyciągającym uwagę kobiet i co najważniejsze, ja również chyba go zainteresowałam. I jakoś tak dobrze się z tym poczułam, radośniej... Jego oczy prześladowały mnie przez resztę dnia, w uszach wciąż miałam jego słowa i czułam ten ciepły dotyk jego ust na mojej dłoni. Miałam trzydzieści trzy lata, gdy zostałam sama, z dwojgiem malutkich dzieci. Mój mąż znalazł szczęście w ramionach innej kobiety, która ujęła go, jak to mi często wymawiał, normalnym życiem. To znaczy gotowaniem, pieczeniem, plewieniem przydomowego ogródka. Ja nie miałam do tego ani głowy, ani czasu, ani zbytniej ochoty. Codziennie dziesięć godzin w firmie, którą przejęłam po ojcu, dodatkowa praca nad dokumentami prawniczymi w domu nie pozwalały mi na zagniatanie drożdżowego ciasta i zastanawianie się, jakie kwiaty posadzić przed domem. W wieku czterdziestu pięciu lat miałam właściwie wszystko, o czym marzy atrakcyjna kobieta w średnim wieku: pozycję, pieniądze, ludzkie uznanie, odchowane dzieci w wieku nastoletnim. Byłam zadbana, elegancka, z klasą, jeździłam dobrym samochodem. Na nic więcej, na żaden związek, na miłość nie miałam czasu, nie licząc jakichś przelotnych, najczęściej wyjazdowych kolacji połączonych ze śniadaniem. Jeżeli nawet jakiś mężczyzna okazywał mi swoje zainteresowane, to zazwyczaj był zajęty. A z takimi nie chciałam się wiązać. Lata mijały, a ja byłam wciąż sama. Nie odczuwałam braku bliskości mężczyzny, zbyt zajęta karierą. Nie myślałam o tym. Dopiero ten Michał. Sama nie wiem, jak to się stało, że tak mocno zapadł mi w pamięć. Może moja samotność w końcu zaczęła mi doskwierać i zapragnęłam poczuć znowu, jak to jest być w centrum zainteresowania mężczyzny. O tym, że był on młodszy i na tyle atrakcyjny, że mógł mieć każdą dziewczynę, wolałam na razie nie myśleć. Nie mogłam mu się oprzeć Gdy dwa dni później usłyszałam jego głos w komórce, poczułam miłe łaskotanie w brzuchu. Jakby fruwały tam motyle... – Lubisz operę? – spytał. – Zapraszam cię wobec tego na „Aidę”. W tamtej chwili byłam skłonna polubić pewnie wszystko, co by zaproponował Michał. Nawet walki sumo. Nie przyniósł róż, tylko olbrzymią wiązkę drobnych, kolorowych kwiatków. – Pasują do ciebie – powiedział, dotykając mojej dłoni ustami. – Są takie świeże i delikatne. A przy tym niebanalne. Jak ty. Co miałam na to powiedzieć? Ja, przyzwyczajona do sztywnych, eleganckich bukietów. Poczułam się taka jak te kwiatuszki – kolorowa, lekka i niebanalna. Po spektaklu poszliśmy do klubu. Michał był świetnym tancerzem, i nie miałam nic przeciwko temu, że z każdym kolejnym tańcem przytulał mnie coraz mocniej. – Jesteś wielką obietnicą – szepnął, dotykając ustami moich włosów. – Kobietą, dla której warto wszystko. – To znaczy, co? – spytałam, odchylając głowę i uśmiechając się przekornie. – Co tylko zechcesz – ostre spojrzenie jego zmrużonych oczu przywróciło mi na chwilę trzeźwość umysłu. Odsunęłam się od niego. To wszystko nie miało przecież sensu, to był młody mężczyzna. Wdawałam się w jakiś głupi romans, w coś, co z góry było przegrane... I w tej samej chwili, jakby wyczuwając moją rezerwę, Michał przygarnął mnie mocno do siebie. Znowu czułam szorstkość jego policzka na swojej szyi. – Nie uciekaj – szepnął. – Pozwól sobie na coś, czego pragniesz. Jestem przy tobie... dla ciebie. Poddałam się jego ramionom. Ale gdy wychodziliśmy nad ranem z klubu, chłodne powietrze otrzeźwiło mnie znowu. – Dziękuję, to była naprawdę bardzo miła noc – powiedziałam, całując go w policzek. – Odwiozę cię – zaproponowałam, otwierając samochód. – Nie wracam do swojego mieszkania, tam jest remont – Michał sprawiał wrażenie zakłopotanego. Uśmiechnął się do mnie tak jakoś chłopięco, trochę bezradny, ale świadomy wciąż swego roku. – Sądziłem, że poranną kawę wypijemy u ciebie... Potrafię świetnie ją przyrządzić – patrzył na mnie tak intensywnie, że aż się wzdrygnęłam. I co wyczytałam w jego wzroku? To, co chciałaby zobaczyć każda kobieta na świecie w oczach atrakcyjnego mężczyzny. Skapitulowałam. – Ok, wsiadaj – uśmiechnęłam się. – Skoro tak dobrze parzysz kawę – poddałam się jego grze. Michał został w moim domu do poniedziałku. Nigdy bym nie przypuszczała, nawet w najśmielszych marzeniach, że ten młody mężczyzna potrafi dać mi tyle ciepła, czułości, ucieczki w inny świat. Rozmawiał ze mną, żartował, zaśmiewaliśmy się oboje do łez z jego opowiastek i dykteryjek. A gdy mnie dotykał, gdy czułam jego usta na szyi, wszystko wokół przestawało mieć znaczenie. Na tę jedną chwilę przynajmniej. I to śniadanie do łóżka i wyśmienita kawa... I tak zupełnie naturalnie wyszło, że zaproponowałam mu, żeby na czas remontu swojego mieszkania zamieszkał u mnie. W końcu miejsca u mnie było sporo, miałam pokój gościnny, dzieciaki prosto od taty miały jechać na obozy, potem do dziadków. – Jeżeli chcesz – przechylił głowę, odsuwając mnie od siebie na długość ramienia. Patrzył mi intensywnie w oczy. – Ale nie zamieszkam u ciebie, zamieszkam z tobą. – Dobrze – westchnęłam. Niby mała różnica w słowach, a przecież istotna. I tak to ładnie brzmiało. Nagle coś pękło To nie tak, że zakochałam się w Michale. Zdawałam sobie sprawę, że nie dlatego jest ze mną, bo nagle garnęło go szaleńcze uczucie do mnie. Taki facet mógł mieć każdą kobietę, młodą i piękną. Ale ja miałam kasę i przy mnie mógł wygodnie żyć. Pracował w jakiejś firmie, wychodził codziennie na kilka godzin, ale tak do końca, nie wiedziałam, czym dokładnie się zajmował. A gdy wracałam z pracy, jak zwykle po dziesięciu albo i więcej godzinach, czekał na mnie z kolacją... Przy nim każdy wieczór był świętem. I było dobrze nam obojgu, ten nasz układ był miły i wygodny i każde z nas dostawało to, czego oczekiwało. Ja zainteresowanie młodego, atrakcyjnego mężczyzny, czułość, ciepło i fizyczną bliskość, a on życie na pewnym poziomie, bez trosk i kłopotów. Ale i bez definitywnych zobowiązań z każdej strony. Dzieciaki wróciły w końcu z wakacji. Od razu złapali kontakt. Zdziwiło je, że w moim życiu ktoś się pojawił, ale chciały, żebym była szczęśliwa. Poza tym, jak już mówiłam: mamy duży dom. – Wiesz, co o tobie mówią? – zapytał mnie któregoś dnia mój wspólnik i przyjaciel, Krzysztof. – Że masz utrzymanka, że się z nim obnosisz po mieście. I darmową niańkę dla dzieciaków. – A jeśli nawet, to co? – rzuciłam ostro. – A to, że stać cię na prawdziwego mężczyznę, nie na jakiegoś chłystka, który wcześniej czy później zostawi cię dla młodszej i z większą kasą – odparł jednym tchem. – Jak nie zrobi czegoś gorszego... – O czym ty mówisz? – spytałam. – To zawodowiec, Małgosiu – Krzysztof był bardzo poważny. – Może cię okraść, wyczyścić ci konto, uważaj. – Mówisz tak, bo... – zająknęłam się i zamilkłam, bo właściwie nie było żadnych powodów, żeby miał jakieś złośliwe intencje wobec mnie. Znaliśmy się i przyjaźniliśmy już bardzo długo, często wspieraliśmy w trudnych chwilach. Krzysztof razem ze swoją nieżyjącą już żoną pomógł mi przetrwać po odejściu męża. Robili oboje, co mogli, żebym jakoś odnalazła się w tej nowej dla mnie rzeczywistości. A potem, gdy jego żona zmarła, to ja starałam się, żeby jak najmniej odczuł pustkę w swoim życiu. Byliśmy prawdziwymi przyjaciółmi i wiedziałam, że Krzysztof nie mógłby mi życzyć źle. – To tylko takie gadanie – pokręciłam głową. – Nie mogę wciąż być sama. – Jasne, że nie możesz – objął mnie. – Ale dlaczego od razu wpadasz w taką skrajność? Zatracasz się w smarkaczu... – Bo tylko on mi daje czułość i ciepło – z trudem hamowałam łzy. – Chce twoich pieniędzy, twojego statusu społecznego – Krzysiek pokręcił głową. – Tak nawiasem mówiąc, nie tylko on by cię chciał – uśmiechnął się żartobliwie. – Ciekawe, kto jeszcze – machnęłam ręką i wróciłam do pracy. Mijały tygodnie. W moim życiu nastąpił okres spokoju uczuciowego, dostatku wszelkich dobrych emocji, zaspokojenia mojej potrzeby czułości, bliskości.... Nie mogło być lepiej. Michał był wprost wymarzonym partnerem. Na wiele mu pozwalałam, korzystał z mojego domu, laptopa, samochodu i karty bankowej. Pomagał Jagodzie przygotować się do matury, woził Janka na treningi piłki nożnej. A ja zachwycałam się bursztynowym wisiorkiem, który podarował mi któregoś wieczoru. I zupełnie mnie to nie obchodziło, że nie kosztował więcej niż markowy pasek do spodni, jaki sprezentowałam Michałowi poprzedniego dnia. Liczył się gest. Tak sobie przynajmniej wmawiałam, chcąc zagłuszyć wątpliwości, jakie zakradały się do mojego serca. I do mojego rozumu. Zwłaszcza po każdej rozmowie z Krzysztofem. I po tym, jak zdałam sobie sprawę, że Michał zaczął się zmieniać. Tłumaczył, że ma jakieś tam swoje życie, swoje sprawy. Rozumiałam to i przyjmowałam jego tłumaczenie, nie zagłębiając się zbytnio, czy ma jakiś sens. Ale gdy któregoś razu nie wrócił na noc, strasznie się wkurzyłam. Nakrzyczałam na niego, gdy tylko pojawił się w moim domu. – Tobie się wydaje, że to jest hotel? – patrzyłam na niego z furią, wszystkie te złe emocje, wątpliwości, jakie gromadziły się we mnie od jakiegoś czasu, znalazły teraz ujście w złości. – Że możesz wychodzić i wracać, kiedy chcesz? – Sorry, ale nie zauważyłaś, że jestem już dorosły – popatrzył na mnie wzrokiem, jakiego u niego dotąd nie widziałam. – Muszę cię prosić o pozwolenie? To jakaś kolonia zuchowa jest, czy co? – Jak śmiesz tak do mnie mówić – zaczęłam, ale natychmiast mi przerwał. – Nie tym tonem, skarbie, nie jestem twoją własnością – uśmiechnął się, nagle nachylił się nade mną i mocno pocałował w usta. – Mamy układ, a ja się z niego wywiązuję, dostajesz chyba to, co chcesz, ale czasem wybacz, muszę złapać oddech. – Jak to? – jęknęłam zdumiona. – Nie jestem twoim kotem, więc nie zagłaskuj mnie na śmierć – znowu mnie pocałował. – No, nie złość się już tak. Wszystko było między nami niby po dawnemu, ale coś jakby pękło, coś zaczęło się sypać. Michał miał jakieś swoje życie, drugą rzeczywistość, ja nią nie byłam... Docierało to do mnie z coraz większą siłą. I stawało się zadrą w sercu, mąciło mój spokój, poczucie bezpieczeństwa. Ja po prostu stałam się zazdrosna o swojego kochanka. Jak mogłam być tak głupia? Któregoś dnia nie zastałam Michała w domu po powrocie z pracy. I nie było też jego rzeczy, a także mojego laptopa, aparatu fotograficznego i, co stwierdziłam po chwili z przerażeniem, także większości mojej biżuterii. Poczułam, że brakuje mi tchu, zaczęłam się dusić, na szyi miałam te nieszczęsne bursztyny, które on mi wybrał kiedyś... Zanim stał się moim partnerem, moją namiastką uczucia i ułudą szczęścia. Jak mogłam narazić moje dzieci? Jak mogłam wprowadzić kogoś takiego do mojego życia? Pierwsze, co mi przyszło do głowy, gdy już mogłam podnieść się z krzesła, to telefon do Krzysztofa. Był w moim domu po pół godzinie. – Karty do bankomatu – powiedział, zanim jeszcze dobrze wszedł. – Sprawdziłaś karty? – O Boże! – bałam się, że za chwilę zemdleję. Na szczęście przypomniałam sobie, że Michał miał dostęp tylko do jednego konta. No i je wyczyścił, jak się okazało. Nawet nie wiedziałam, gdzie go szukać. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że nigdy nie poprosiłam go o dokumenty, nigdy nie byłam w jego mieszkaniu, które ponoć po remoncie wynajmował, jeżeli w ogóle je miał. – A znasz chociaż jego nazwisko? – spytał Krzysztof. – Bo przecież to trzeba zgłosić na policję. On cię okradł! I dopiero w tym momencie łzy jak wezbrana tama potoczyły mi się po policzkach. Ale ja wcale nie płakałam za tymi pieniędzmi, za laptopem czy biżuterią. Gdyby mnie poprosił, dałabym mu te pieniądze, wszystko bym mu dała, nie musiał kraść. Ja płakałam za utraconą miłością, za tym uczuciem, które z taką starannością pielęgnowałam w sobie i które tak naprawdę sama wymyśliłam. Krzysztof podał mi chusteczkę, a potem drugą i następną. I czekał cierpliwie, aż się uspokoję. Zaparzył kawę. Dopiero wtedy ten straszliwy ból, ten żal zaczął ze mnie opadać. I powoli wracała trzeźwość umysłu. Chryste panie, za czym ja tak rozpaczałam, za jakąś ułudą. jedną wielką ściemą, którą zaprojektowałam sobie na swój własny użytek? Goniłam za bańką mydlaną, którą usiłowałam złapać i nie dopuścić, żeby pękła. A ona rozprysła się na miliony kropli, które oblały mnie całą zimnym strumieniem. I poczułam nagle, że wzbiera we mnie gniew. Ale nawet nie na tego faceta, ile na siebie samą. Za swą głupotę, zaślepienie, za coś, na co nigdy nie powinnam była dać sobie zgody. Krzysztof przekonał mnie, że muszę pójść na policję. Trwał przy mnie, jak prawdziwy przyjaciel, nie zraził się tym, że przy nim opłakiwałam jakiegoś innego mężczyznę, którego tak naprawdę nigdy nie powinno być w moim życiu. – Bo ty nie widzisz tych, którzy są przy tobie naprawdę – odezwał się w pewnym momencie Krzysztof, jakby czytał w moich myślach. – Tylko gonisz za ułudą. Gdy podniosłam wzrok, zobaczyłam jego ciepłe oczy, pełne tkliwości, uśmiechu. I jego ramiona, silne i dające poczucie bezpieczeństwa. Ramiona prawdziwego przyjaciela. Dobrze, że mogłam się w nich teraz ukryć. Małgorzata, lat 45 Zobacz także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Ten 5-literowy hit lat 70. dziś budzi mieszane uczucia. Chłopcy nie chcą tego imienia
W PRL to imię było prawdziwym hitem, a szczególnie mocno wybrzmiewało w latach 70. Dziś jednak trudno znaleźć rodziców, którzy wpisują je na listę swoich faworytów. Marek coraz częściej kojarzy się raczej z wujkiem, sąsiadem po pięćdziesiątce albo kolegą taty niż z małym chłopcem. W 2025 roku nadano je w Polsce tylko 157 razy.
Są imiona, które mocno kojarzą się z konkretnym pokoleniem. W przypadku Marka to skojarzenie jest wyjątkowo silne. Dla wielu osób to jedno z tych imion, które natychmiast przywołują obraz mężczyzny urodzonego w latach 60. albo 70. Nie bez powodu – właśnie wtedy Marek był w Polsce wyjątkowo popularny. Chociaż wiele imion z czasów PRL wraca do łask, zwykle są to te, które zdążyły już nabrać szlachetnego, „retro” charakteru. Marek wciąż jeszcze tkwi gdzieś pomiędzy – nie jest ani dość nowoczesny, ani wystarczająco oldschoolowy, by młodzi rodzice zobaczyli w nim modny klasyk. W 2025 roku tylko 157 chłopców dostało to imię To najlepiej pokazuje, jak bardzo zmieniła się moda. Według aktualnych danych w 2025 roku imię Marek nadano w Polsce 157 chłopcom, co dało mu miejsce dopiero w drugiej setce rankingu. Dla porównania – jeszcze na początku XXI wieku było nadawane znacznie częściej, a w samym 2000 roku otrzymało je ponad 1000 chłopców. Potem z roku na rok zaczęło osuwać się w dół. To nie znaczy, że Marek zniknął z Polski. Wręcz przeciwnie – to nadal jedno z najbardziej rozpoznawalnych męskich imion. Problem w tym, że dziś prawie nikt nie widzi w nim imienia dla niemowlaka. Co oznacza imię Marek? Ma rzymskie korzenie Marek to imię pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od rzymskiego imienia Marcus, które wiąże się z bogiem wojny Marsem. Najczęściej tłumaczy się je jako „należący do Marsa”, „poświęcony Marsowi” albo „mężczyzna wojowniczy”. To ciekawe, bo znaczenie imienia brzmi naprawdę mocno i klasycznie. Ma w sobie historię, tradycję i bardzo solidne korzenie – dokładnie to, czego część rodziców szuka dziś w imionach dla chłopców. A jednak w przypadku Marka sama etymologia nie wystarcza, by przywrócić mu dawny blask. Dlaczego Marek przestał podobać się rodzicom? Powód jest dość prosty – to imię bardzo mocno „osiadło” w jednym pokoleniu. Dla dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków Marek to często imię wujka, szwagra, nauczyciela WF-u, kierownika z pracy albo sąsiada z bloku. Nie ma w nim świeżości, którą mają dziś Leon, Ignacy, Franciszek czy Nikodem. Zmienił się też sam styl wybierania imion. Rodzice chętnie sięgają po imiona albo bardzo klasyczne i „odświeżone”, albo nowocześniejsze, bardziej miękkie w brzmieniu. Marek wpada pomiędzy te dwa światy. Nie brzmi ani modnie, ani egzotycznie, ani szczególnie retro. Dla wielu jest po prostu zbyt zwyczajny i zbyt mocno zakorzeniony w realiach PRL. To imię zna każdy, ale mało kto chce je dziś nadać synowi Marek ma wszystko, by uchodzić za solidny klasyk – jest krótkie, łatwe, rozpoznawalne i ma mocną historię. Problem w tym, że wciąż ciągnie się za nim bardzo konkretne pokoleniowe skojarzenie. Dziś nie brzmi jak imię małego chłopca, tylko raczej dorosłego mężczyzny, którego wszyscy już kiedyś poznali. Czy to się może zmienić? Niewykluczone. Moda na imiona lubi zataczać koło, a to, co dziś wydaje się „wujkowe”, za kilka lat może wrócić jako stylowy klasyk. Na razie jednak wszystko wskazuje na to, że Marek pozostaje jednym z tych dawnych hitów PRL, które Polacy świetnie znają, ale coraz rzadziej wybierają dla swoich dzieci. Czytaj też: Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek