Jak myć jagody, żeby usunąć z nich groźne jaja bąblowca?
Prawidłowe mycie leśnych jagód może uchronić nas przed niebezpiecznym pasożytem: bąblowcem. Wywołana przez niego bąblowica jest chorobą trudną do wykrycia i może rozwijać się podstępnie nawet przez lata. Niestety bąblowica nie bez powodu nazywana jest czasem „chorobą niemytych jagód”.
Jagody (podobnie jak leśne poziomki) rosną nisko przy ziemi, dlatego mogą na nich pozostawać odchody lisów czy innych leśnych zwierząt, zawierające jaja tasiemca wielojamowego. Jedzenie jagód prosto z krzaczka – nawet na oko zupełnie czystych, spłukanych deszczem – może grozić przedostaniem się jaj bąblowca do układu pokarmowego i rozwoju tasiemca. Sprawdź, jak prawidłowo myć jagody, żeby uniknąć zarażenia się bąblowicą. Spis treści: Jak prawidłowo myć jagody leśne? Bąblowica: co to za choroba? Jak rozwija się bąblowica? Leczenie bąblowicy Jak prawidłowo myć jagody leśne? Aby zmniejszyć ryzyko zjedzenia razem z jagodami jaj tasiemca, koniecznie przed podaniem tych owoców na stół musimy je przepłukać kilkakrotnie pod bieżącą wodą. Najlepiej myć jagody małymi partiami w dłoniach albo ewentualnie w sitku czy durszlaku (wówczas będzie mniejsza szansa, że te delikatne owoce się uszkodzą). Warto wiedzieć, że jaja bąblowca giną dopiero w temperaturze powyżej 60 stopni C. Aby mieć 100 procent pewności, że jagody nie staną się źródłem zakażenia, należy jeść je po obróbce termicznej. Oznacza to, że zdecydowanie bezpieczniej jest zajadać się jagodziankami lub pierogami z jagodami, niż surowymi owocami. Bez obaw należy sięgać również po przetwory z jagód, jak np. konfitury czy kompoty. Co prawda leśne jagody można umyć w gorącej wodzie, ale stracą wtedy sporo smaku i aromatu. Jeżeli sami zrywacie jagody (poziomki, grzyby) w lesie, po powrocie do domu musicie bardzo dokładnie umyć dłonie i wyszorować paznokcie. Warto pamiętać, że choć bąblowicę nazywa się często chorobą niemytych jagód — jaja tasiemca możemy wprowadzić do organizmu, nie tylko jedząc leśne jagody prosto z krzaczka. Mimo że właściciele zwierząt domowych z reguły dbają o ich zdrowie — może się zdarzyć, że psy lub koty (jak też zwierzęta gospodarskie) również są nosicielami tej groźnej choroby. Do kontaktu z odchodami chorych zwierząt może dojść zatem nie tylko w lesie, ale również na wsi i w mieście. Bąblowica: co to za choroba? Bąblowica to choroba pasożytnicza, którą wywołuje tasiemiec bąblowiec, a właściwie dwa rodzaje tasiemca: Echinococcus granulosus (jednojajowy) i Echinococcus multilocularis (wielojajowy). Jaja tych pasożytów roznoszą psy i lisy, a czasem również koty i małe gryzonie, takie jak nornice. Najłatwiej zarazić się bąblowicą poprzez jedzenie niemytych jagód, poziomek czy truskawek. Choć bąblowica wciąż jest bardzo rzadką chorobą (w Polsce rocznie diagnozuje się kilkadziesiąt przypadków), to z roku na rok obserwuje się niepokojący wzrost zachorowań. Może to być związane z faktem, że w naszych lasach jest coraz więcej lisów. Bąblowica jest zoonozą, czyli chorobą odzwierzęcą (przenoszona jest ze zwierząt na ludzi, nie można zarazić się od drugiego człowieka). Wywołujący ją bąblowiec został uznany przez Ministra Środowiska w 2002 r. za jeden z dwóch najgroźniejszych <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/robaki-u-dzieci-owsiki-i-inne-pasozyty-u-dzieci-4452-r1/" target="_blank" rel="noopener">pasożytów u dzieci i dorosłych. Bąblowicę można wykryć na wczesnym etapie za pomocą badań serologicznych (przeciwciała IgG przeciwko bąblowcowi). Wykonuje się je prywatnie. Koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych w zależności od ośrodka. Wczesne wykrycie bąblowicy pozwala na skuteczniejsze leczenie. Jak rozwija się bąblowica? Prawdą jest, że nie każdy, kto spożyje jaja bąblowca, zachoruje, bo dużo zależy od odporności organizmu. Nie znaczy to jednak, że jedzenie nieumytych jagód jest bezpieczne. Choroba może rozwijać się przez wiele lat, nie dając żadnych sygnałów. Larwy bąblowca po wykluciu się z jaj, przedostają się do krwi i razem z nią przenoszą się do innych tkanek. Mogą zagnieździć się w wątrobie (tak się dzieje w 9 przypadkach na 10), płucach, nerkach, a nawet mózgu i rozwijać się tam, nie dając objawów nawet przez 10-15 lat. W reakcji obronnej organizm wytwarza wokół pasożytów torbiel, która, rosnąc, może uciskać narządy wewnętrzne, upośledzając ich działanie. Torbiel taka może umiejscowić się w: mózgu, płucach, wątrobie osoby zakażonej. Często dopiero pęknięcie torbieli sprawia, że chory dowiaduje się o pasożycie. Pojawiają się wtedy: silne wodniste wymioty, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/czy-goraczka-u-dziecka-bez-innych-objawow-jest-niepokojaca-28477-r1/">gorączka bez objawów infekcji, silny ból. Leczenie bąblowicy Pierwszym sposobem leczenia bąblowicy jest podanie leków przeciwpasożytniczych zawierających substancję czynną albendazol lub mebendazol. Kuracja trwa ponad 3 miesiące (miesiąc przyjmowania leków, dwa tygodnie przerwy, znowu miesiąc kuracji, przerwa i jeszcze miesiąc leczenia). Zdaniem lekarzy najbardziej skutecznym sposobem leczenia bąblowicy jest chirurgiczne wycięcie torbieli (pod warunkiem że wcześniej nie dojdzie do jej pęknięcia) i zastosowanie chemioterapii przeciwpasożytniczej. U dorosłych stosuje się też leczenie PAIR (nakłucie torbieli i wstrzyknięcie do środka leków). Po kuracji zalecane są kontrole przez 10 lat, by upewnić się, że bąblowiec na pewno został usunięty w całości. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/dieta-w-ciazy/jagody-w-ciazy-czy-borowki-lesne-w-ciazy-sa-bezpieczne-37923-r1/">Jagody w ciąży – czy borówki leśne są bezpieczne? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/co-pomoze-pozbyc-sie-pasozytow-z-owocow-i-warzyw-mycie-w-occie-20846-r1/">Mycie owoców to za mało! Jak pozbyć się groźnych pasożytów? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/karmienie/dieta-mamy-karmiacej-czy-kobieta-karmiaca-piersia-moze-jesc-jagody-17751-r1/">Jagody dla karmiącej mamy?
Życzenia na Dzień Ojca od małego dziecka: śmieszne, wzruszające, wierszem
Życzenia na Dzień Ojca od małego dziecka wcale nie są trudne do nauczenia. Oto łatwe życzenia w formie rymowanych wierszyków, których bez problemu nauczy się nawet maluch. Życzenia od maluchów, które jeszcze nie umieją mówić, może przekazać tacie mama... To może być naprawdę wzruszający moment.
Jeżeli zastanawiacie się nad życzeniami na Dzień Ojca od małego dziecka, to mamy dla was kilka gotowych wzorów. Są krótkie, wesołe, w formie rymowanych wierszyków dla taty, ale wśród nich nie brakuje również wzruszających inspiracji. Najkrótszych może nauczyć się na pamięć nawet kilkulatek. Maluch, który opanował już nieco sztukę pisania — może własnoręcznie wpisać tekst życzeń na laurkę. Życzenia na Dzień Ojca od małego dziecka: Wesołe życzenia na Dzień Ojca Wzruszające życzenia na Dzień Taty Poważne życzenia dla taty Krótkie życzenia na Dzień Taty Wesołe życzenia na Dzień Ojca W Polsce <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kiedy-jest-dzien-ojca-2017-kalendarz-rodzinnych-swiat-23028-r1/">Dzień Ojca obchodzimy 23 czerwca. Nie zapomnijcie w tym szczególnym dniu podziękować tacie za jego miłość, obecność, pomoc i wychowanie. Śmieszne życzenia od małego dziecka dla Dzień Ojca z pewnością sprawią, że na twarzy taty pojawi się uśmiech od ucha do ucha. Jedni używają masek i niezwykłych mocy, a mój superbohater poprawia mi kocyk. Jedni wiedzą, jak na giełdzie przejąć każdą korporację, a mój superbohater umie zrobić mi kolację. Jedni gdzieś daleko polują na gnu, a mój superbohater czyta o nich mi do snu. Jedni z superbohaterów wykładają na Sorbonie, a mnie mój nauczy, czego chcę, a czego nie. *** Chociaż czasem płaczę, nudzę, Chociaż zupki nie chcę jeść, Ty mnie kochasz zawsze, Tato, za to Tobie dzisiaj cześć! *** Gdybym mogła złotej rybce wypowiedzieć dziś życzenia, powiedziałabym po prostu: Niech mój tata się nie zmienia! *** Niech zawsze ci auto się łatwo prowadzi, Niech dom się zbuduje, a drzewo posadzi, Niech zawsze ci słońce przyświeca z wysoka I zawsze pamiętaj, że Twój syn Cię kocha! *** Jesteś moim bohaterem I mojego życia sterem. Twoje słowa w sercu noszę. O buziaka dzisiaj proszę! Chociaż czasem płaczę, nudzę, Chociaż zupki nie chcę jeść, Ty mnie kochasz zawsze, Tato, za to Tobie dzisiaj cześć! *** Kochany Tato, zacznę zwyczajnie, że z Tobą w domu zawsze jest fajnie: i w deszcz i w słotę, w smutku, w radości, wspierasz i uczysz życia w miłości. Dzisiaj za wszystko chcę Ci dziękować, skromny bukiecik kwiatów darować. Wzruszające życzenia na Dzień Taty Prezentujemy wierszyki, które w ustach małego dziecka składającego życzenia tacie mogą brzmieć wyjątkowo poruszająco. Chociaż jestem jeszcze maleństwem Kocham Cię tato bardzo, całym sercem. *** Mój Tatuś jest duży, mądry i kochany, Jak nikt przy mnie stoi, gdy poznaję świat. Dziękuję Ci, Tato, w dniu Twego święta, przyjmij laurkę i polny kwiat. *** Choć się czasem niebo chmurzy, w naszym domu zawsze lato. Kiedy sam już będę duży, chcę być taki jak Ty, Tato. *** Lubię, kiedy mnie łaskoczesz albo bierzesz na barana, albo szepczesz mi do ucha: "Śpij już, córeczko kochana" Lubię z Tobą iść na lody albo tańczyć w rytmie disco. Lubię z Tobą być, Tatusiu I dziękuję Ci za wszystko! *** Ty niczego się nie boisz, Idziesz z życiem za pan brat, Więc i ja, gdy przy mnie stoisz, bez strachu zdobywam świat! *** Kochany Tato, Dziękuję Ci za to, że uczysz mnie co dzień, jak być dobrym TATĄ. Poważne życzenia dla taty Zerknij również na życzenia dla taty w poważnym stylu, które mogą podkreślić, jak ważny w życiu waszej rodziny jest Dzień Ojca, również dla najmłodszych dzieci. Za czas i uwagę we właściwej porze, za to, że dobrze mi się śpi choć burza na dworze, za mądre rady, kiedy czymś się truję, za nasze wspólne radosne dni Bardzo Ci dziękuję! *** Chociaż jest wielu innych pod słońcem, dla mnie Ty jesteś Najlepszym Ojcem! *** Żebym zdrowo rosła dałeś mi korzenie, i dałeś mi skrzydła, by spełnić marzenie. *** Kiedy będę już duży i będę miał dzieci To Twój przykład, Tato, Wciąż będzie mi świecić! *** Jesień zima, wiosna, lato, Kocham Ciebie zawsze, Tato! *** Ty zawsze wiesz dobrze, co dobre i złe. Gdy Cię potrzebuję, nie zawodzisz mnie. Gdy jestem przy tobie, czuję się bezpiecznie I wiem, że nasza miłość będzie trwała wiecznie! Krótkie życzenia na Dzień Taty Tych krótkich życzeń dla taty z okazji Dnia Ojca może nauczyć nawet przedszkolak. Starsze dziecko może je również wpisać na laurkę, która będzie dla taty wyjątkową pamiątką. Dla Tatusia dzięcioł stuka, ryczy krowa, brzęczy mucha, osioł skacze aż do nieba, zawsze Tatę kochać trzeba! *** Tak bardzo Cię kocham... Dziękuję Ci za Twój uśmiech, który ogrzewa mnie w różnych chwilach życia, a najbardziej dziękuję Ci za to, że jesteś. *** Tylu kochanych tatusiów żyje na tym świecie, ale mego tak wspaniałego nigdzie nie znajdziecie! *** Dziś święto obchodzi najdroższy Tata, niech los mu z kwiatów życie uplata, niech nie da poznać żadnych trosk i rzuci pod nogi pieniędzy trzos. *** Dużo życzyć chciałbym cały, Ale jestem bardzo mały, Dam buziaka szczerze za to, zamiast życzeń weź go Tato. *** Czerwona laurka, Czerwone kwiaty, Czerwone serce, Dla mego taty! *** Powiem krótko, Lecz serdecznie: Drogi Tatko, Żyj nam wiecznie! *** W dzień dzisiejszy Tatku miły, słuchaj życzeń mych serdecznych, i pamiętaj o nich także, gdy czasem będę niegrzeczny. *** W dniu Twojego święta chciałem Ci powiedzieć, że jesteś dla mnie najdroższy na świecie! Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezent-na-dzien-ojca-od-niemowlaka-17-pomyslow-4313-r3/">16 pomysłów na prezent na Dzień Ojca od maluszka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zakupy/prezenty-dla-taty-do-49-zl-idealne-na-dzien-ojca-4311-r3/">Co kupić na Dzień Ojca? Niedrogie prezenty <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/pomysly-na-dzien-ojca-jak-w-prosty-sposob-ucieszyc-tate-29133-r1/">Pomysły na Dzień Ojca: jak w prosty sposób ucieszyć tatę?
Skala Apgar – punkty od 0 do 10, interpretacja wyników
Skala Apgar to punkty, które lekarze przyznają noworodkowi tuż po narodzinach. Jeśli dziecko otrzyma od 8 do 10 punktów, jego stan jest dobry. Niższe wyniki mogą wskazywać na drobne, przejściowe kłopoty, np. wywołane lekkim niedotlenieniem w trakcie porodu, lub na poważne problemy zdrowotne, które mogą źle rokować na przyszłość. Zobacz, za co noworodek dostaje punkty po narodzinach i jak je interpretować.
Skala Apgar służy do oceny stanu zdrowia noworodka w pierwszych minutach po narodzinach. Maksymalna liczba punktów, jaką dziecko może uzyskać, to 10. Przyznanie dziecku 10 punktów w skali Apgar świadczy o tym, że wykonuje ono podstawowe funkcje życiowe. Ocena ta nie jest jednak gwarancją prawidłowego rozwoju dziecka w przyszłości. Sprawdź, co oznaczają punkty w skali Apgar, jaka jest ich interpretacja, za co noworodek dostaje mniej punktów i czy przyznawanie punktów w skali Apgar wykonuje się u wcześniaków. Spis treści: Co to jest skala Apgar? Co się mierzy w skali Apgar? Co oznaczają punkty w skali Apgar? Skala Apgar: interpretacja wyników O czym świadczy niski Apgar? Skala Apgar a niedotlenienie Skala Apgar u wcześniaków Co to jest skala Apgar? Skala Apgar, a dokładnie skala punktacji wydolności układów i narządów, umożliwia szybką ocenę stanu noworodka tuż po porodzie – już w 1. minucie życia. Wprowadziła ją amerykańska lekarka Virginia Apgar w 1953 roku. W Polsce skala Apgar stosowana jest od 1981 roku. Można spotkać się z traktowaniem Apgar jako skrótu od: A — appearance (kolor skóry), P — pulse (puls), G — grimace (reakcja na bodźce), A — activity (napięcie mięśniowe), R — respiration (oddech). Badanie polega na obserwacji pięciu parametrów życiowych, do którego należą: kolor skóry, czynność serca, oddychanie, napięcie mięśniowe, reakcje na bodźce. Noworodek otrzymuje za każdy badany parametr punkty (od 0 do 2), które są sumowane i dają ocenę stanu noworodka w skali od 0 do 10 (10 pkt to ocena najlepsza). Badanie przeprowadza lekarz neonatolog lub położna. Badanie jest dla noworodka bezbolesne. Co się mierzy w skali Apgar? Kolor skóry Noworodek może przyjść na świat z lekkim zasinieniem kończyn lub bladością skóry. U dzieci zaraz po urodzeniu często występuje sinica obwodowa (noworodek ma zasinione stópki, rączki, szarą obwódkę wokół ust), co sprawia, że większość dzieci otrzymuje tylko 1 punkt za kolor skóry. Gdy skóra jest różowa, dziecko otrzymuje 2 punkty. Czynność serca Prawidłowy puls noworodka powinien wynosić powyżej 100 uderzeń na minutę (serce dziecka pracuje szybciej niż osoby dorosłej). Przy pulsie poniżej 60 uderzeń na minutę konieczne jest przeprowadzenie resuscytacji. Jeżeli serce dziecka po narodzinach uderza ponad 100 razy na minutę – noworodek dostaje 2 punkty, jeśli mniej niż 100 – 1 punkt, a w przypadku braku czynności serca – 0 punktów. Oddychanie Jeśli noworodek oddycha regularnie i pewnie, otrzymuje 2 punkty w skali Apgar. Jeżeli oddech jest słaby, przyznawany jest 1 punkt. Brak oddechu i krzyku dziecka oznacza 0 punktów. W niektórych sytuacjach dziecku trzeba podać tlen. Problemy z oddychaniem często pojawiają się u dzieci urodzonych przedwcześnie (wcześniak ma zwykle gorzej rozwinięte płuca). Napięcie mięśniowe Najwyżej punktuje się pełną ruchliwość i zgięcie kończyn noworodka. Lekarz zgina oraz prostuje ręce i nogi dziecka. Jeżeli ruchy są silne i energiczne – dziecko otrzymuje 2 punkty Apgar, jeśli napięcie mięśniowe jest słabe – 1 punkt. Zero punktów jest przyznawane, gdy kończyny są całkowicie wiotkie. Obniżone napięcie mięśniowe może świadczyć o niedotlenieniu, którego skutkiem bywają problemy neurologiczne. Reakcje na bodźce Polega na wprowadzeniu do nosa cewnika – dwa punkty w skali Apgar otrzymuje noworodek, który głośno płacze lub kicha w reakcji na ten bodziec. Jeśli na twarzy dziecka pojawia się jedynie grymas – otrzymuje 1 punkt, zero punktów przyznawane jest w przypadku braku reakcji na wprowadzenie cewnika. Co oznaczają punkty w skali Apgar? Poniższa tabela pokazuje, co ocenia skala Apgar – za co są przyznawane i odejmowane punkty: Skala Apgar: interpretacja wyników Punkty za poszczególne parametry życiowe są sumowane. Jeśli noworodek otrzyma łącznie 8–10 punktów w skali Apgar, to znaczy, że urodził się w stanie dobrym. W takiej sytuacji testu Apgar nie trzeba powtarzać. Jeśli dziecko dostanie mniej niż 8 punktów, ocena w skali Agar jest powtarzana. Kolejną obserwację przeprowadza się w 3, 5 i ewentualnie 10 minucie po narodzinach. Co oznaczają punkty w skali Apgar? 8-10 punktów – noworodek przyszedł na świat w stanie dobrym i nie wymaga zabiegów leczniczych. 5-7 punktów – oznacza średni stan dziecka, najprawdopodobniej konieczne jest podanie leków i umieszczenie noworodka w inkubatorze. Często konieczne jest także np. podanie tlenu i udrożnienie dróg oddechowych. 0-4 punktów – dziecko przyszło na świat w stanie złym, zagrażającym życiu, określanym jako zamartwica urodzeniowa. Niezwłocznie podejmuje się działania mające na celu ratowanie dziecka. Nawet bardzo dobra ocena w skali Apgar – czyli otrzymanie od 8 do 10 punktów nie daje gwarancji, że dziecko urodziło się zdrowe. Z tego względu po narodzinach wykonuje się jeszcze dodatkowe badania, tzw. badania przesiewowe noworodków między innymi w kierunku chorób metabolicznych, wad serca, słuchu. Każdy noworodek jest również dokładnie badany przez lekarza neonatologa. Nawet tak dokładna diagnostyka nie daje gwarancji, że w pierwszych tygodniach życia u dziecka nie ujawni się choroba. Dlatego ważna jest czujność rodziców, uważna obserwacja dziecka w domu i pilnowanie terminów wizyt kontrolnych. O czym świadczy niski Apgar? Mniejsza liczba punktów w skali Apgar jest przyznawana, jeśli jeden lub kilka parametrów życiowych dziecka budzą zastrzeżenia. Nie należy się przejmować, jeśli podczas pierwszego badania zostaną odjęte dwa lub trzy punkty, bo noworodek ma sinawą skórę na paluszkach u nóg lub lekko wiotkie mięśnie. Zazwyczaj oznacza to jedynie tyle, że dziecko jest zmęczone porodem. Duże znaczenie ma to, czy w kolejnych badaniach punktów przybywa. Jeśli tak się dzieje, to znak, że stan dziecka szybko się poprawia. Noworodki, które miały mało punktów, ale w krótkim czasie odzyskały formę, często mogą normalnie funkcjonować i w przyszłości nie widać żadnych śladów problemów, które pojawiły się tuż po narodzinach. Skala Apgar a niedotlenienie Badanie noworodka wg skali Apgar ma na celu przede wszystkim wykryć niedotlenienie noworodka. Temu właśnie służy ocena pięciu obserwowanych parametrów. Jedną z oznak niedotlenienia okołoporodowego jest przyznanie dziecku mniej niż 5 punktów w skali Apgar po 5. minucie życia. Skala Apgar u wcześniaków Dzieci urodzone przed terminem również są oceniane według skali Apgar. Zwykle otrzymują mniej punktów, bo ich organizm nie jest jeszcze w pełni rozwinięty w chwili, gdy przychodzą na świat. Wcześniaki często mają problemy oddechowe, ze względu na słabszy rozwój płuc i gorsze napięcie mięśniowe. Punktacja wcześniaka wg skali Apgar nie jest zatem miarodajna. Dzieci urodzone przedwcześnie zwykle w późniejszym czasie nadrabiają zaległości i dorównują w rozwoju swoim rówieśnikom. Zobacz też: Skąd wiadomo, że wracamy do domu ze zdrowym noworodkiem? Noworodek a niemowlę – do kiedy dziecko jest noworodkiem? Te witaminy musi dostać noworodek. Wiesz, kiedy i w jakiej dawce?
Jak oklepywać dziecko: prawidłowe oklepywanie przy kaszlu, po inhalacji [INSTRUKCJA]
Jak oklepywać niemowlę i starsze dziecko, by mieć pewność, że to bezpieczny sposób na katar i kaszel? Co prawda samo oklepywanie nie zlikwiduje wirusów czy bakterii, ale za to bardzo ułatwi pozbycie się zalegającej w oskrzelach wydzieliny, a tym samym utrudni rozwój infekcji. Dlatego sprawdź, jak prawidłowo oklepuje się dziecko i jak długo musisz to robić.
Jak oklepywać dziecko, by przynieść maluchowi ulgę? Okazuje się, że to naprawdę skuteczny sposób przy kaszlu. Niemowlęta i małe dzieci mają trudności z odkrztuszaniem, gdyż odruch ten jest u nich słabo rozwinięty, a mięśnie klatki piersiowej i przepony nie są wystarczająco sprawne. Zalegająca w oskrzelach wydzielina może przyczyniać się do rozwoju bakterii i wirusów, sprzyjając powstawaniu zapalenia oskrzeli i płuc. Dlatego skuteczne pozbywanie się jej jest tak ważne, a oklepywanie dziecka może w tym pomóc. Wykonuje się je bez wcześniejszego podawania syropów na kaszel lub po ich podaniu – połączenie podawania syropu i oklepywania jest skuteczniejsze, gdyż farmaceutyk rozrzedza wydzielinę, a oklepywanie pomaga dziecku się jej pozbyć. Spis treści: Jak prawidłowo oklepywać dziecko Oklepywanie niemowląt przy kaszlu Jak długo i często oklepywać dziecko Jak prawidłowo oklepywać dziecko Oklepywanie dziecka ułatwia odrywanie się wydzieliny od ścian oskrzeli, co prowokuje malucha do kaszlu. Wykonuje się je w różnych pozycjach dziecka: na siedząco i na leżąco (na brzuszku i na plecach, można także oklepywać malucha w pozycji leżenia bokiem). Dzięki temu wydzielina z różnych zakamarków oskrzeli ma szansę spłynąć i zostać odkrztuszona. Jak oklepywać dziecko? Oklepywanie wykonuje się dłońmi złożonymi w łódeczki. Chodzi o to, by nie „obijać’’ dziecka pełną dłonią, ale żeby na jego ciało zadziałała poduszka powietrzna powstająca między złożoną w łódkę dłonią a skórą malucha – jest to przyjemniejsze i łagodniejsze. Zabieg trzeba wykonać z wyczuciem – ani zbyt mocno, ani za słabo. Do oklepywania dziecka nie trzeba rozbierać, może pozostać w bluzce czy piżamce. Podczas oklepywania omija się kręgosłup oraz okolice nerek; dłonie osoby oklepującej powinny mieć kontakt z klatką piersiową dziecka, czyli tam, gdzie znajdują się żebra. Dolną i środkową część klatki piersiowej po jej przedniej i tylnej stronie najlepiej oklepywać w pozycji leżącej dziecka (na brzuchu i na plecach). Idealnie jest wtedy, gdy maluch leży z głową skierowaną nieco głową w dół. Zabieg zaczyna się od dolnej części klatki piersiowej, czyli mniej więcej w połowie tułowia, a następnie oklepywanie postępuje w górę klatki, mniej więcej na wysokość mostka. W pozycji siedzącej dziecka można oklepać górną część klatki piersiowej po jej przedniej i tylnej stronie. Po każdych 6-8 uderzeniach warto zrobić krótką przerwę (kilka sekund). Mniejsze dzieci oklepuje się jedną ręką, większe można oklepywać obiema dłońmi. Oklepywanie przerywa się na czas, gdy dziecko odkrztusza, czyli wtedy, gdy zaczyna kaszleć. Oklepywanie niemowląt przy kaszlu Jak oklepywać malutkie dziecko? Należy używać jednej dłoni złożonej w łódeczkę. Maluszka można położyć sobie na nogach, ustawiając go tak, aby spoczywał głową lekko do dołu. W przypadku tak małego dziecka wystarczy oklepywanie w pozycji leżenia na brzuchu – oklepuje się plecy dziecka. Do zabiegu niemowlę powinno mieć na sobie nie więcej niż jedną warstwę ubrań, np. tylko body. Oklepywanie niemowlęcia zaczyna się od środkowej części plecków, nieco z boku – chodzi o to, aby ominąć kręgosłup i nie uderzać poniżej linii dolnych żeber. Wykonuje się 3-4 uderzenia i robi przerwę. Kontynuując oklepywanie, należy przemieszczać dłoń w górę tułowia. Oklepywanie robi się po obu stronach kręgosłupa i kończy na górnej części łopatek maluszka. Jak długo i często oklepywać dziecko Jak długo należy oklepywać dziecko? Oklepywanie dziecka powinno trwać kilka minut za każdym razem. W ten czas wlicza się oczywiście przerwy między seriami uderzeń. Oklepywanie może wywołać nie tylko kaszel, ale i wymioty. Zwykle jest to jeden epizod i nie ma się czym martwić – to także sposób dziecka na pozbycie się śluzu. Ile razy dziennie powinno się oklepywać dziecko, by przyniosło to jak najlepsze efekty? Najlepiej, gdy będziemy powtarzać je 3-4 razy dziennie, a w przypadku starszych dzieci można to robić nawet pięć razy dziennie. Pierwszy zabieg warto wykonać wkrótce po obudzeniu się dziecka, bo po nocy w jego oskrzelach zalega sporo wydzieliny. Jeśli dziecku podaje się syropy na kaszel, oklepywanie można zacząć już po kilkunastu minutach od podania – po tym czasie zaczynają działać. Najważniejsze jest, aby oklepać malucha w ciągu pół godziny od ostatniej dawki leku. Oklepywanie można stosować także po inhalacjach na kaszel. Podobnie jak syropy, powodują one rozrzedzenie śluzu, więc oklepywanie wykonane po inhalacji ma szansę skutecznie pomóc dziecku wykrztusić zalegający śluz. View Burdaffi on the source website Sprawdź także: Co to jest szczekający kaszel u dziecka Domowe sposoby na kaszel u dziecka Nie lekceważ przewlekłego kaszlu u dziecka
Sposoby na zaparcia w ciąży: najlepsze są te domowe i naturalne
Zaparcia w ciąży dotykają nawet 50% ciężarnych. Wszystko przez szalejące hormony i utrudnienia związane z prawidłową pracą układu pokarmowego. Podpowiadamy, jak poradzić sobie z zaparciami w ciąży i kiedy należy iść do lekarza.
Zaparcia w ciąży to problem ponad połowy ciężarnych. Spowodowane są wysokim poziomem progesteronu, który rozluźnia mięśnie układu pokarmowego, a co za tym idzie, spowalnia proces trawienia. Na domiar złego, macica powiększająca się wraz z dzieckiem naciska na jelita, powodując duże problemy z wypróżnieniem się. Najgorzej jednak mają ciężarne, które muszą przyjmować żelazo w formie leku, bowiem ten pierwiastek powoduje ciężkie zaparcia. Podpowiadamy, jak skutecznie i bezpiecznie poradzić sobie z zaparciami w ciąży. Sposoby na zaparcia w ciąży: co i jak jeść, aby sobie pomóc? Na zatwardzenie w ciąży najlepsze będą naturalne metody, ponieważ są one najbezpieczniejsze i przy tym skuteczne. Leki w tym stanie nie są najlepszym rozwiązaniem i zdecydowanie odradzamy brać je na własną rękę, bez konsultacji z lekarzem. Kiedy zaparcia mogą zacząć cię martwić? Kiedy trwają dłużej niż 3 dni. Wówczas należy skonsultować się z lekarzem. Doraźne, naturalne sposoby na zatwardzenie w ciąży, które powinny od razu pomóc: Sok z kiszonej kapusty – wystarczy szklanka soku z kapusty, aby pomóc sobie w problemie z zaparciami. Jakąś godzinę po wypiciu soku, konieczna będzie wizyta w toalecie. Siemię lniane – najlepiej jest pić je na czczo, np. w formie koktajlu czy jako pełnoprawne danie śniadaniowe. Siemię lniane ma bardzo dużo błonnika, który pomaga w problemach z wypróżnianiem się. Jeśli nie masz w domu siemienia, możesz równie dobrze zjeść solidną porcję owsianki z surowym jabłkiem (zadziała przeczyszczająco). Jedz dużo błonnika, najlepiej przez całą ciążę Przy zaparciach i zatwardzeniu w ciąży podstawą jest dieta bogata w produkty będące źródłem błonnika (błonnik to tzw. miotełka przewodu pokarmowego, która skutecznie usuwa z niego resztki pokarmowe). Błonnik, przechodząc przez jelita, wchłania wodę, dzięki czemu ułatwia wypróżnianie. Zdaniem dietetyków powinno się dostarczać organizmowi 30-40 g błonnika dziennie. Jeśli cierpisz z powodu zaparć w ciąży, jedz otręby zbożowe (możesz dodawać je do sałatek albo zrobić z nich koktajl), kaszę gryczaną, razowy makaron, brązowy ryż oraz surowe lub suszone warzywa i owoce. Suszone śliwki – pomogą na zaparcia w ciąży Śliwki, szczególnie te suszone, zawierają aż 10 g błonnika w 100 g, dzięki czemu są skutecznym sposobem na zaparcia w ciąży. Już kilka tych suszonych owoców zjedzonych codziennie rano przyniesie wymierne efekty. Polecamy zostawić je namoczone na noc w wodzie – dzięki temu staną się bardziej miękkie i łatwiejsze do zjedzenia. Możesz też wypić kompot z suszu albo zjeść garść suszonych moreli. Pamiętaj jednak, żeby nie przesadzić z ilością, ponieważ nadmiar tych owoców powoduje wzdęcia, szczególnie dokuczliwe w ciąży. Zwolennicy naturalnych metod leczenia zaparć polecają też wodę z suszonych śliwek: wystarczy zalać kilka owoców ciepłą wodą i odstawić na noc, a rano na czczo wypić powstały napój. Jedz kiszonki. Na zdrowie i na... zaparcia Fermentowane produkty to świetny lek na zaparcia w ciąży. Np. kiszona kapusta i przetwory mleczne (jogurty, kefiry i maślanki) naturalnie wspierają perystaltykę jelit. Do jogurtu naturalnego możesz dosypać otręby – one także zawierają sporą ilość błonnika witalnego (warto o nich pamiętać, przyrządzając sałatki lub wypieki). Woda na zaparcia w ciąży Pij dużą ilość płynów, najlepiej ponad 2 litry dziennie, nawet jeśli nie męczą cię zaparcia. Najlepsza jest oczywiście woda, która poprawia pracę jelit i nawadnia przetrawiony pokarm, dzięki czemu łatwiej się go pozbyć. Jabłka na zatwardzenie w ciąży Jabłka zawierają sporą ilość błonnika, dlatego warto jeść je na zatwardzenie w ciąży. Ważne jest jednak, by były to owoce surowe albo suszone (w 100 g suszonych jabłek znajduje się ok. 10 g błonnika). Pieczone jabłka czy sok jabłkowy nie poradzą sobie z zaparciami. Kiwi w ciąży na zaparcia Wśród bezpiecznych, naturalnych sposobów na zaparcia w ciąży jest też spożywanie kiwi. To owoc bogaty zarówno w błonnik, jak i w przeciwutleniacze. Ma działanie przeciwzapalne, poprawia pracę jelit i łagodzi uczucie wzdęcia. Dla łatwiejszego wypróżniania się wystarczy zjadać jedno lub dwa kiwi na czczo, przed śniadaniem. Zioła na zaparcia Jeśli zaparcia w ciąży ciągle powracają, wprowadź na stałe do swojej diety napary ziołowe. Wypróbuj mieszankę suszonych kwiatów śliwy z pączkami brzozy i suszoną pietruszką – szklanka wypita rano i wieczorem poprawi pracę układu trawiennego. Na ciążowe zaparcia pomaga także rumianek, który działa rozkurczowo. Rumianek w ciąży wspomaga trawienie, niweluje wzdęcia i zaparcia, a także uśmierza ból. Oliwa z oliwek na zaparcia w ciąży Na zaparcia może także pomóc mieszanina oliwy z oliwek i soku z cytryny. Wymieszaj jedną łyżkę oliwy z jedną łyżeczką soku z cytryny. Pij taki napój na czczo, 20 minut przed śniadaniem. Wypróbuj też olej lniany – to cenne źródło kwasów tłuszczowych omega-3, które są niezwykle potrzebne w diecie przyszłej mamy. Warto go stosować nie tylko wtedy, gdy męczą cię zaparcia w ciąży. Domowe sposoby na zaparcia w ciąży: czego nie jeść, aby uniknąć zaparć? Aby uniknąć zaparć w ciąży, lepiej zrezygnować ze smażonych dań – mogą działać zapierająco. Z tego samego powodu warto wykreślić z ciążowej diety także: czekoladę, biały ryż, czarne jagody. Ćwiczenia na zaparcia w ciąży W ciąży ruszaj się jak najwięcej (o ile lekarz nie zaleci inaczej). Można np. spacerować, pływać albo wykonywać lekkie ćwiczenia rozciągające. Nie tylko dodadzą ci sił i energii, ale i pobudzą jelita do efektywniejszej pracy. Odpowiednie ćwiczenia w ciąży pomogą też lepiej przygotować się do porodu i połogu. Uwaga! Leczenie zaparć w ciąży jest bardzo ważne, ponieważ przedłużające się zatwardzenie może prowadzić do powstania hemoroidów w ciąży. One z kolei, nieleczone, będą stawały się coraz bardziej uciążliwe: mogą swędzieć, boleć, a nawet krwawić. Zakazane sposoby na zaparcia w ciąży Przeczyszczające herbatki i leki na zaparcia (także ziołowe!), nawet te najłagodniejsze, można pić dopiero po konsultacji z lekarzem. Bez wiedzy specjalisty nie wolno też stosować: czopków (poza glicerynowymi), lewatywy. Niekontrolowane skurcze jelit mogłyby wywołać przedwczesny poród. Zobacz także: Produkty bogate w żelazo – ciąża to czas, gry trzeba je jeść Mdłości w ciąży – kiedy się pojawiają, jak sobie z nimi radzić? Zgaga w ciąży: przyczyny, objawy, leczenie
Zabawki dla niemowląt na każdy miesiąc: genialne i proste (lista)
Zabawki uczą, wspomagają rozwój i chronią przed nudą. Warunek? Muszą być odpowiednio dobrane do wieku dziecka i jego umiejętności. Wybrać zabawki dla niemowlaka – to wymagające zadanie. Sprawdź, z czego najbardziej ucieszy się malutkie dziecko.
Zanim dziecko sięgnie po zabawki takie jak pilot do telewizora albo twój telefon, przydadzą się wam zabawki dla niemowlaka. Bo „dorosłe” rzeczy w rękach dziecka będą znajdowały się dopiero po jego 1. urodzinach. Na razie, dopóki maluch nie ma jeszcze roku, ucieszą go zabawki przeznaczone dla dzieci w jego wieku. Podpowiadamy, co możesz dla niego wybrać – lista zabawek dla niemowlaka wcale nie jest krótka, a niektóre z nich wspaniale wpływają na jego rozwój. Czarno-białe zabawki dla noworodka Noworodek jest zajęty głównie spaniem i jedzeniem, ale to nie znaczy, że zabawa go zupełnie nie obchodzi. Obchodzi, ale polega przede wszystkim na obserwowaniu. Nowo narodzone dziecko z przyjemnością będzie przyglądało się przedmiotom w wyrazistych, mocnych kolorach (pastele dla niego na razie nie istnieją), zwłaszcza gdy znajdą się w odległości 20-30 cm od jego twarzy. Niewykształcony narząd wzroku dziecka sprawia, że nie potrafi dostrzec ono jeszcze pięknych, pastelowych barw. Warto więc w tym okresie stymulować widzenie dziecka poprzez pokazywanie mu książeczek, kart i zabawek o kontrastowych kolorach. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 2. miesiąc: grająca karuzela Dwumiesięczne dziecko dostrzega o wiele więcej niż noworodek. Umie też już śledzić wzrokiem przedmioty w ruchu. Coraz lepiej wyłapuje dźwięki z otoczenia i coraz bardziej interesuje się światem. Ruchoma karuzelka z wiszącymi zabawkami to prezent w sam raz dla niego. Jej zaletą jest to, że przez kilka miesięcy rośnie razem z dzieckiem. Niemowlę będzie ją najpierw obserwować, po kilku tygodniach zacznie sięgać do niej rączką, a jeszcze później będzie próbować (z marnym zresztą skutkiem!) wkładać wiszące zabawki do buzi. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 3. miesiąc: grzechotka Zabawki dla 3-miesięcznego dziecka powinny rozwijać, ale dawać też dużo frajdy. Dziecko w 3. miesiącu co prawda nie umie jeszcze samo sięgać po zabawkę ani przekładać jej z rączki do rączki, ale kiedy już włożysz mu grzechotkę w dłoń, ze szczęściem w oczach będzie nią potrząsać. Taka prosta zabawa: sprawia przyjemność, wzmacnia poczucie własnej wartości dziecka. Dlaczego? Ponieważ maluch w trakcie zwykłej zabawy grzechotką przekonuje się, że ma władzę nad przedmiotami (na zasadzie: „Potrząsam nimi, a one dźwięczą!”). View Burdaffi on the source website Zabawka niemowlaka na 4. miesiąc: mata edukacyjna To hit niemowlęcych zabawek! Zapewnia dziecku dużo swobody i jednocześnie wspomaga jego rozwój ruchowy – mnóstwo maluchów właśnie na macie wykonało swój pierwszy obrót z pleców na brzuszek albo odwrotnie. Pobudza spostrzegawczość i kreatywne myślenie. View Burdaffi on the source website Dziecko może napawać się kolorami, poznawać różnorodne faktury i odgłosy (coś szeleści, grzechocze, piszczy). Najlepsze maty edukacyjne są zrobione z dość grubego materiału, dzięki czemu można je rozłożyć prawie wszędzie: w kuchni, gdy np. gotujesz, w sypialni albo nawet na trawie w parku. Zobacz, jakie zabawki kupować dziecku. Film z podpowiedziami Doroty Zawadzkiej: View oEmbed on the source website Zabawka dla niemowlaka na 5. miesiąc: kaczuszka do kąpieli Prawie półroczne dziecko jest już dobrze oswojone z wodą i kąpiel najpewniej przestała mu się kojarzyć z torturami. Teraz prawdopodobnie nawet zechce dłużej chlapać się w wannie, a jego ulubionymi zabawami staną się: plaskanie rączką o powierzchnię wody, wzbijanie fal nóżkami. Wybierając kaczuszkę do kąpieli, zwróć uwagę, czy nie ma w niej dziurki, przez którą do środka wlewałaby się woda. W środku takiej zabawki z dziurką łatwo rozwija się pleśń czy bakterie, a wtedy trzeba ją wyrzucić. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 6. miesiąc: książeczka Czytać warto już noworodkowi, ale dopiero w 6. miesiącu życia niemowlę wytrzyma nad książeczką dłużej niż pół minutki. Dla półrocznego czytelnika najbardziej odpowiednie będą książki dla dzieci z dużymi rysunkami. Słowa na razie są w niej niepotrzebne – malucha o wiele bardziej będzie interesować oglądanie obrazków i słuchanie, nawet po sto razy, że krówka robi „muu”, a kotek „miau”. Powtarzanie wyrazów dźwiękonaśladowczych pomaga w nauce mówienia. Taka książeczka to również wspaniały prezent dla półtocznego dziecka. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 7. miesiąc: piłka Idealna piłeczka dla malucha powinna być: miękka, np. z dzwoneczkiem w środku, lekka, gumowa lub materiałowa, kolorowa. Kiedy zacznie uciekać, maluszek zrobi wszystko, aby ją dogonić – czyli będzie pełzał, turlał się albo nawet pod koniec 7. miesiąca zacznie raczkować! Możesz też wykorzystać piłkę w inny sposób. Schowaj ją (ale na oczach dziecka) np. za fotel i zapytaj: „Gdzie jest piłka?”. Kiedy niemowlę znajdzie, nagrodź je gorącymi brawami. Ta zabawa uczy dziecko, że przedmioty nie znikają, nawet kiedy ich nie widać. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 8. miesiąc: przytulanka Przytulanka spełnia wiele funkcji. Dziecko może: przytulać się do niej, ćwiczyć na niej dawanie buziaka, spać z nią. Fajnym pomysłem jest podarowanie dziecku szmacianej lalki. Należy jednak pamiętać, że pierwsza lalka dziecka powinna być cała wykonana z materiału, mieć włóczkowe włosy i namalowane albo wyhaftowane oczka (te z guzików są zbyt łatwym wyzwaniem dla paluszków i buzi dziecka). View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 9. miesiąc: drewniane klocki Genialne w swej prostocie (w tym twierdzeniu nie ma ani krzty przesady). Chociaż producenci kuszą nas coraz bardziej skomplikowanymi urządzeniami, które mają bawić dzieci, to dla malucha najlepsze są najprostsze zabawki, np. drewniane klocki – którymi można bawić się na wiele sposobów. Kolorowe klocki: uczą dziecko rozróżniania barw, kształtują wyobraźnię przestrzenną (to zabawka w sam raz dla przyszłych matematyków). Około 1. urodzin dziecko będzie już umiało ustawić swoją pierwszą wieżę, chociaż na razie złożoną jedynie z dwóch klocków. Na razie frajdę sprawi mu burzenie rączką wieży zbudowanej przez mamę albo tatę. Pozwól mu na to: taka zabawa sprawia mu tyle samo satysfakcji, co budowanie. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 10. miesiąc: bębenek Przygotuj się na to, że kiedy maluch już dostanie swój pierwszy w życiu bębenek, to nie wypuści go z rąk przez kilka kolejnych dni (znam małą doboszkę, która ze swoim bębenkiem nie rozstawała się nawet podczas snu). Bębenek pozwala wyładować dziecku energię, a w dodatku, bębniąc, niemowlę czuje, że ma siłę sprawczą. Dziecko myśli sobie: „tworzę dźwięki”, „gram głośniej niż brat”. I ma z tego naprawdę niezłą frajdę! View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 11. miesiąc: samochodzik Samochodzik wcale nie jest zabawką przeznaczoną wyłącznie dla małych chłopców! Dziewczynki również uwielbiają zabawy autami. Można je np. pchać przed sobą albo ciągnąć na sznurku, warcząc przy tym jak prawdziwy silnik Diesla. Do zabawy w piaskownicy przyda się również duża koparka, którą można przewozić piasek albo kamyki. View Burdaffi on the source website Zabawka dla niemowlaka na 12. miesiąc: grube kredki Roczne dziecko ma coraz bardziej precyzyjny chwyt, dlatego na pewno poradzi sobie z trzymaniem kredki w dłoni. Nie licz jednak na to, że narysuje już kółko albo nawet linię (to są dopiero umiejętności dwulatka). Oprócz kredek dziecku spodobają się też farbki do malowania palcami. Dotykanie mokrej i lepkiej farby i przyciskanie dłoni do papieru wspaniale stymuluje układ nerwowy dziecka. View Burdaffi on the source website Bezpieczne zabawki dla niemowlaka, czyli jakie? Kupując zabawki dla swojego dziecka, zwróć uwagę, czy są: Wystarczająco duże. Zasada jest prosta: to, co przejdzie przez rolkę papieru toaletowego, łatwo zmieści się także w buzi i gardle malca. Wniosek? Dziecko poniżej 3. roku życia nie powinno się tym bawić. Trwałe. Żaden element nie może odpaść nawet podczas testów, którym maluch podda zabawkę. A testy będą naprawdę trudne: szarpanie, rzucanie, gryzienie albo stukanie o podłogę. Lekkie. Zbyt ciężka zabawka może na przykład spaść na stópkę niemowlęcia i sprawić mu ból. Wykonane z nietoksycznych materiałów. Wszystko, od kredek po klocki, prędzej czy później znajdzie się w buzi dziecka. Pamiętaj o tym i wybieraj dla niego jedynie zabawki opatrzone znakiem bezpieczeństwa CE. Łatwe do utrzymania w czystości. Muszą dać się wyprać, umyć, wytrzeć itd. Dotyczy to także pluszaków, które lubią gromadzić uczulające roztocza. Jak utrzymywać w czystości zabawki dla niemowlaka? Wszystkie pluszowe misie i lale powinnaś prać co kilka tygodni, bo to zabawki, na których gromadzą się kurz i roztocza. Natomiast gumowe i plastikowe zabawki możesz myć w wodzie z mydłem. Na rynku dostępne są też specjalne spraye do mycia zabawek, którymi możesz dodatkowo myć kuchenne blaty czy stół. Dobrym sposobem na pozbycie się bakterii jest też mycie zabawek w wodzie z octem, jednak musisz dokładnie kilkakrotnie wypłukać później zabawki z octu. Zabawki zrobione przez mamę Domowe zabawki ucieszą malca tak samo jak te ze sklepu: Plastikowa butelka. Nalej wody mniej więcej do połowy naczynia, wrzuć do środka kilka kolorowych koralików i szczelnie zakręć. Półroczny maluch może taką butelkę toczyć przed sobą i patrzeć, jak w jej środku tańczą koraliki. Tekturowe klocki. Wystarczy, że okleisz puste pudełka po herbacie kolorowym papierem, a powstaną świetne, łatwe do zabawy i, co ważne, bezpieczne (bo lekkie!) klocki. Zobacz też: Prezenty dla noworodka: dla chłopca i dziewczynki Prezent dla niemowlaka – oryginalny, praktyczny, spersonalizowany Otulacz do fotelika samochodowego: kocyki minky i otulacze z kapturkiem (CIEPŁE MODELE)
Zapalenie piersi podczas karmienia: objawy, przyczyny, leczenie
Zapalenie piersi dotyka 10 proc. kobiet, które karmią dziecko naturalnie. Dolegliwość ta powoduje dyskomfort, ale może także być niebezpieczna i prowadzić do poważnych powikłań. Co należy zrobić, jeśli dojdzie do zapalenia piersi? Jak postępować, żeby złagodzić objawy? Kiedy można stosować okłady z kapusty, a kiedy potrzebna jest inna pomoc?
Zapalenie piersi najczęściej pojawia się między 2, a 6. tygodniem po porodzie, ale może równie dobrze wystąpić na każdym etapie laktacji. Dolegliwość ta trwa od 2 do 6 dni, a jej przebieg zależy między innymi od czasu rozpoczęcia leczenia i jego sposobu. Zapalenia piersi nie należy lekceważyć. Zignorowanie pierwszych objawów może prowadzić do powikłań: może się ono przeistoczyć w groźny ropień piersi. Zapalenie piersi – objawy Pierwsze oznaki zapalenia piersi łatwo można pomylić z początkiem grypy. Dopiero po nich pojawiają się symptomy charakterystyczne dla zapalenia piersi. Objawy zapalenia piersi: bóle mięśni, ból głowy, zmęczenie, gorączka, dreszcze, ból piersi (podczas karmienia i między karmieniami), zaczerwienie fragmentu piersi, miejscowe ocieplenie skóry, opuchnięcie fragmentu piersi. Zapalenie piersi – przyczyny Przyczyną zapalenia piersi jest zastój pokarmu, gdy dziecko nie wypija całego pokarmu z piersi. Dzieje się tak w sytuacji: nieprawidłowego postępowania w czasie laktacji, stosowania nieprawidłowej techniki karmienia. Inne czynniki, które mogą powodować zapalenie piersi: anemia, niedoborowa dieta, przemęczenie, stres, zaburzenie odporności, przebyte zapalenie piersi (źle leczone lub nieleczone), uszkodzone brodawki piersiowe, nadmiernie rozbudzona laktacja (przez zbyt częste odciąganie pokarmu), nagłe odstawienie dziecka od piersi, obniżenie częstości karmień. Zapalenie piersi – leczenie Jeśli karmiąca mama podejrzewa u siebie zapalenie piersi, konieczna jest pilna konsultacja lekarza, który zaleci odpowiednie leczenie. Być może konieczne będzie podanie antybiotyku (lekarz wybierze taki, by nadal możliwe było karmienie piersią). Wizyta u lekarza jest konieczna także wtedy, gdy mama ma poranione brodawki, które krwawią. Cierpisz na zapalenie piersi? Zastosuj aktualne wytyczne dot. zapalenia piersi: Karm dziecko na żądanie, ale nie „opróżniaj” całkowicie piersi. Karmienie zaczynaj od chorej piersi. Staraj się, by dziecko ssało ją zawsze jako pierwszą. Zwróć uwagę, czy prawidłowo przystawiasz dziecko do piersi. Zmieniaj pozycje do karmienia piersią. Dzięki temu nie będzie dochodzić do zastojów pokarmu. Zminimalizuj użycie laktatora. Noś odpowiednio dopasowany biustonosz podtrzymujący piersi. Po karmieniu możesz zrobić zimny kompres, np. okład na piersi z liści kapusty. Kapustę włóż do lodówki na co najmniej 2 godziny. Liście zgnieć przed położeniem na piersi. Taki chłodny okład działa przeciwbólowo i ściągająco. Nie używaj nakładek na brodawki. Ich stosowanie zaburza naturalny proces laktacji. Nie masuj piersi, co najwyżej możesz delikatnie muskać pierś w celu zminimalizowania bólu. Jeśli boli pierś, można zażyć paracetamol lub ibuprofen. Nie przekraczaj zaleconych dawek leku. Odpoczywaj w łóżku – przynajmniej jedną dobę. Zapalenie piersi – powikłania Nieprawidłowe postępowanie przy zapaleniu piersi lub zbyt późne wdrożenie leczenia może skutkować powikłaniami. U karmiącej mamy może wystąpić: nawracająca postać zapalenia piersi, zmniejszenie wytworzenia pokarmu ropień piersi. Ropień piersi jest najpoważniejszym powikłaniem zapalenia piersi. Wymaga antybiotykoterapii, a niekiedy konieczny jest drenaż w celu pozbycia się treści ropnej. W przypadku miejscowego leczenia ropnia piersi należy dążyć do kontynuowania karmienia piersią. Opatrunek powinien być założony w taki sposób, aby to umożliwić. Gdy w pokarmie pojawi się krew lub ropa – kobieta powinna zrezygnować z karmienia piersią. Zobacz także: Piwo bezalkoholowe a karmienie piersią: czy można pić? Czy pomaga na laktację? Kawa a karmienie piersią: czy można ją pić, a jeśli tak, to jaką i ile? ​Karmienie piersią: techniki, pozycje, najważniejsze zasady [PROSTA INSTRUKCJA WIDEO]
Syrop z cebuli dla dziecka: jak przygotować? Właściwości i dawkowanie
Syrop z cebuli to stary domowy sposób na przeziębienie. Można go stosować pomocniczo również przy grypie. Jest bezpieczny dla dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią. Aby go przygotować, wystarczą tylko dwa składniki. Jak wygląda przepis, od jakiego wieku można go podawać?
Syrop z cebuli jest niezwykle popularnym i prostym w przygotowaniu domowym lekarstwem na przeziębienie i towarzyszące mu objawy (szczególnie kaszel). To naturalna alternatywa dla leków, które można kupić w aptece. Nie tylko łagodzi objawy infekcji, ale również skraca czas jej trwania. Polecają go babcie, ale również lekarze. Sprawdź, jakie ma właściwości, jak go przygotować oraz w jaki sposób podawać dzieciom. Spis treści Syrop z cebuli: właściwości Jak zrobić syrop z cebuli dla dzieci? Dawkowanie syropu z cebuli Od jakiego wieku stosować u dzieci syrop z cebuli? Syrop z cebuli – przeciwwskazania i skutki uboczne Syrop z cebuli: właściwości Syrop z cebuli warto podawać dzieciom podczas przeziębienia lub profilaktycznie w okresie jesienno-zimowym. Nie tylko oczyszcza drogi oddechowe, lecz także zwalcza wirusy i bakterie, dzięki zawartym w nim składnikom. Syrop z cebuli pomaga łagodzić kaszel suchy i mokry. Sprawia, że wydzielina w oskrzelach staje się płynna, a to ułatwia jej odkrztuszanie. Z uwagi na swój skład działa również wspomagająco na system odpornościowy. Syrop z cebuli zawiera: witaminy C, E i z grupy B (B1, B2, B6), składniki mineralne: sód, potas, wapń, mangan, żelazo, kobalt, miedź, cynk, fosfor, fluor, jod, karoten, olejki eteryczne. Jak zrobić syrop z cebuli dla dzieci? Aby przygotować syrop z cebuli (jego podstawową, klasyczną wersję) potrzebne będą tylko dwa składniki – cebula i miód płynny, który można zastąpić cukrem. Syrop najczęściej bywa robiony z cebuli białej, ale warto sięgnąć również po cebulę czerwoną, popularną w kuchni śródziemnomorskiej. Oba rodzaje cebuli mają właściwości bakteriobójcze, ale cebula czerwona zawiera dwa razy więcej przeciwutleniaczy. Ostatnio opisuje się również jej działanie antynowotworowe. Syrop z cebuli (wersja klasyczna) – przepis Składniki: 2 cebule kilka łyżek miodu (lub cukru trzcinowego – opcjonalnie) Przygotowanie: Cebulę obierz i drobno posiekaj. Ułóż cienkimi warstwami w wyparzonym wrzątkiem słoiku. Każdą warstwę przelej miodem (możesz użyć dowolnego rodzaju miodu) lub zasyp cukrem. Nie zakręcaj słoika, tylko przykryj go ściereczką i odstaw go na parapet. Poczekaj maksymalnie 1 dzień, aż cebula puści sok (właściwie już po 4-5 godzinach syrop jest gotowy). Zlej syrop, np. przez gazę do oddzielnego słoika lub butelki i zakręć. Syrop z cebuli przechowuj w lodówce do 10 dni. Zobacz, jak mama Madzi z KitchenBookTV przygotowuje syrop z cebuli: View oEmbed on the source website Syrop z cebuli z dodatkami Syrop z cebuli można wzbogacić dodatkowymi składnikami. Dzięki temu jego działanie zdrowotne będzie silniejsze. Bardzo popularny jest syrop z cebuli z czosnkiem i miodem. Jest nie tylko zdrowy, ale i pyszny! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-zrobic-syrop-z-cebuli-i-czosnku-przepis-dla-dzieci-i-doroslych-24075-r1/" target="_self" rel="noopener">Syrop z cebuli i czosnku – możesz podać go dziecku, które ma skończone 2 lata. Czosnek, podobnie jak miód i cebula, ma działanie wzmacniające odporność (jest nazywany naturalnym antybiotykiem). Syrop z cebuli, czosnku i cytryny – dla dziecka powyżej 2. roku życia. Dzięki cytrynie ma dodatkową porcję witaminy C. Od jakiego wieku można stosować syrop z cebuli? Syrop z cebuli można podawać dzieciom, które skończyły rok. To znakomity, naturalny sposób na walkę z objawami przeziębienia, a także podczas grypy albo innych infekcji wirusowych, które przebiegają z suchym lub mokrym kaszlem. S<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/czy-syrop-z-cebuli-jest-bezpieczny-w-ciazy-24121-r1/" target="_self" rel="noopener">yrop z cebuli można stosować w ciąży bez obaw o rozwój płodu. Choć cebula ma właściwości bakteriobójcze, to syrop z cebuli nie może być stosowany zamiast antybiotyku. Jeśli dziecko gorączkuje, ma uporczywy kaszel – skonsultuj się z pediatrą, który postawi diagnozę i zaleci skuteczne leczenie! Dawkowanie syropu z cebuli Domowy syrop z cebuli można podawać dziecku 1-2 razy dziennie po 1-2 łyżeczki. Najlepiej proponować go chwilę po jedzeniu, bez popijania – wtedy syrop powoli spływa przez gardło i jego ochronne działanie jest dłuższe. Jeśli dziecko nie akceptuje syropu, można go schłodzić – wtedy jego smak i zapach stają się mniej intensywne. Syropu z cebuli nie należy podawać bezpośrednio przed snem, ponieważ może wzmagać kaszel. Ostatnią porcję należy podać dziecku około 3 godziny przed położeniem go do łóżka. Syrop z cebuli – przeciwwskazania i skutki uboczne Choć syrop z cebuli jest naturalnym i bezpiecznym lekarstwem, istnieją przeciwwskazania dotyczące jego stosowania. Syropu z cebuli nie mogą pić: niemowlęta, czyli dzieci, które nie skończyły 12. miesiąca życia; dzieci cierpiące na problemy z układem pokarmowym (np. mają refluks i wzdęcia); ciężarne, którym dokucza zgaga – po zażyciu syropu dolegliwości mogą stać się silniejsze; osoby chore na cukrzycę. Skutki uboczne stosowania syropu z cebuli mogą pojawić się u osób z niskim ciśnieniem krwi, a także nieżytem żołądka i jelit. Przedawkowanie cebuli może podrażniać śluzówkę. Dobrą alternatywą dla osób, którym nie służy klasyczny syrop z cebuli, będzie syrop z cebuli gotowanej. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-na-suchy-kaszel-u-dziecka-tak-ulzysz-swojemu-maluchowi-31806-r1/" target="_self" rel="noopener">Co na suchy kaszel u dziecka? Tak ulżysz swojemu maluchowi Nie tylko z cebuli! Domowe syropy na katar i przeziębienie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/domowe-sposoby-na-kaszel-10-skutecznych-i-naturalnych-metod-28211-r1/" target="_self" rel="noopener">Domowe sposoby na kaszel u dziecka - 10 skutecznych i naturalnych metod
Halloween: straszne kolorowanki do druku
Kolorowanki na Halloween to doskonała propozycja na wspólną zabawę z dzieckiem. Przygotowaliśmy specjalne obrazki na Halloween do wydrukowania – wystarczy, że pobierzesz obrazek dyni, ducha lub czarownicy i wspaniała zabawa na Halloween gotowa. Nie martw się – nie wszystkie halloweenowe kolorowanki są straszne!
Kolorowanki na Halloween to świetny pomysł na zabawę z dzieckiem. Nawet jeśli nie będziecie z okazji tego święta przebierać się w upiorne kostiumy ani drążyć dyni, twój maluch na pewno miło spędzi czas, kolorując czarownicę, dynię, duszka lub kapelusz wiedźmy. Straszne obrazki do kolorowania na Halloween z pewnością spodobają się każdemu dziecku. Spis treści: Kolorowanki na Halloween: Halloweenowa Baba Jaga Dynie na Halloween Śmieszne dynie na Halloween Halloweenowy upiorny zamek Wiedźma i napis Halloween Duszek na Halloween Wampir na Halloween Kapelusz wiedźmy na Halloween Straszna kolorowanka na Halloween Nietoperz na Halloween Kolorowanka oddająca klimat Halloween Halloweenowe: duchy, koty, czaszki, dynie Domek duchów 2. Malowanki na Halloween, czyli kolorowa lekcja fantazji Kolorowanki na Halloween do wydruku Kolorowanie ma mnóstwo zalet, dlatego to znakomita zabawa na Halloween. Zamalowywanie obrazków nie tylko ćwiczy sprawność ręki, co bardzo przydaje się w przedszkolu czy szkole, ale też w trakcie codziennych czynności, np. zapinania guzików. Dziecko, które koloruje, ćwiczy również: dokładność, kiedy stara się zamalować obrazek tak, by spod spodu nie wystawała biała kartka; cierpliwość; skupianie uwagi; konsekwencję w działaniu. Mamy dla was kilka strasznych kolorowanek, które umilą dziecku halloweenowy wieczór, a przy okazji pozytywnie wpłyną na jego rozwój. Kliknij na wybrany wzór kolorowanki na Halloween, a następnie wydrukuj szablon. Kolorowanka na Halloween – Baba Jaga Baba Jaga, choć kojarzy się z okrutną wiedźmą, która więziła Jasia i Małgosię, po pokolorowaniu może okazać się całkiem miła! Spójrzcie tylko na jej uśmiech! Sukienka, miotła i kapelusz wcale nie muszą być w ponurych kolorach, mogą być różowe, niebieskie i zielone, a z pewnością obrazek będzie wyglądał przepięknie! Dynie do kolorowania na Halloween Dynia to najbardziej popularny symbol Halloween. Choć zwykle przedstawia się ją dość mrocznie, w wersji dla maluchów wcale nie musi taka być. Tu dynia na Halloween z uśmiechem. Halloween na wesoło? Czemu nie! Złowrogo patrząca dynia tego dnia zdobi wiele mieszkań, również w Polsce. A jak zostanie ozdobiona ona sama przez twoją pociechę? Może wcale nie na pomarańczowo? Przekonaj się! Śmieszne dynie na Halloween Te uśmiechnięte dynie są naprawdę bardzo urocze! Niektóre z nich są jednak też... straszne! Niech maluch spróbuje każdą z nich pokolorować na inny kolor. Może dorysuje też własne dynie lub doda inne halloweenowe akcenty? Upiorny zamek do kolorowania na Halloween Upiorne zamczysko może wyglądać nawet uroczo, jeśli dziecko pomaluje je zgodnie ze swoją fantazją. Pozwól mu na to. Różowe nietoperze będą wyglądały pięknie! Ciesz się tym, że dziecko nie myśli tak stereotypowo, jak dorośli. Wiedźma i napis Halloween do kolorowania Wiedźma to obok halloweenowej dyni „znak firmowy” Halloween. Tu w wersji na miotle, lecąca wprost w chmury. Po pokolorowaniu może wyglądać naprawdę niesamowicie! Duszek do kolorowania na Halloween To wcale nie taki przyjazny duszek, jak z dziecięcych kreskówek. Jego mina jasno sugeruje, że to duch wprost z upiornego przyjęcia z okazji Halloween, wrrrr. Wampir – kolorowanka na Halloween Dla odważnych do pokolorowania wampir i jego urocze mieszkanko – trumna. Myślisz, że twoje dziecko chętnie pokoloruje taką kartkę, czy raczej się jej przestraszy? No cóż, strach jest nieodłącznym uczuciem towarzyszącym Halloween... Kapelusz wiedźmy do kolorowania Oho, czarownica chyba zgubiła swoje kapelusze! Jeśli przejmie je twój maluch, będzie mógł je pomalować zupełnie dowolnie, wtedy już nigdy zła wiedźma ich nie znajdzie. Straszna kolorowanka na Halloween – duchy Te duchy wyglądają całkiem przyjaźnie, z pewnością kolorowe będą jeszcze piękniejsze! Kolorowanka na Halloween – nietoperz Nietoperze zazwyczaj straszą, ten jednak wygląda bardzo przyjaźnie, prezentując swój uroczy uśmiech! Kolorowanka oddająca klimat Halloween Czarownice, duchy, kościotrupy, nietoperze, dynie i straszne kotki – to wszystko kojarzy się z Halloween, jednak ich uśmiechnięte miny sprawiają, że nie te postacie nie wydają się wcale takie straszne. Może za którąś z nich maluch przebierze się na bal z okazji Halloween? Kolorowanka na Halloween: duchy, koty, czaszki, dynie Psikus albo cukierek? Najsłynniejsze powiedzenie halloweenowe idealnie pasuje do tego obrazka. Jest to kolaż, na którym znajdują się wszystkie symbole Halloween. Domek duchów Dom z koszmarów, pełen duchów... To właśnie główny motyw tej kolorowanki. Jeśli jednak dziecko zdecyduje się pokolorować domek w radosnych barwach – z pewnością nie będzie on już taki straszny. Malowanki na Halloween, czyli kolorowa lekcja fantazji Przygotowane przez nas kolorowanki do druku na Halloween nie mają gotowych wzorów kolorystycznych do naśladowania. Pozwól dziecku wybrać, w jakim kolorze będzie jego dynia (wcale nie musi być pomarańczowa) czy duszek (może maluch wyobraża go sobie na czerwono?). Nie ma nic złego w tym, że kolory obrazków będą cię zadziwiać. Kolorowanie pozwala dziecku rozwijać wyobraźnię i eksperymentować z barwami, obserwować, jak ze sobą współgrają lub wręcz przeciwnie – konkurują czy nawet się „gryzą”. Dając dziecku swobodę podczas zabaw plastycznych, nic mu nie narzucając, sprawisz, że nie będzie bało się swoich pomysłów. Tak wychowuje się prawdziwego twórcę (w przeciwieństwie do odtwórcy). Pozwól mu więc na całkowitą dowolność w kwestii malowanek na Halloween! Zobacz także: Dynia na Halloween – wzory śmieszne, straszne i bardzo pomysłowe [ZDJĘCIA] Halloween: przekąski dla dzieci (straszne, słodkie i łatwe!) Zabawy na Halloween –​ 5 fajnych dla dzieci i rodziny
Bilans dziecka – w jakim wieku, czy jest obowiązkowy?
Bilans zdrowia dziecka to bardzo ważne badanie, które pozwala ocenić, czy dziecko rozwija się prawidłowo i wykryć ewentualne problemy zdrowotne. Zgodnie z rozporządzeniem ministerstwa zdrowia dziecko powinno mieć wykonane ok. 10 bilansów do czasu osiągnięcia pełnoletności. Kiedy się je wykonuje?
Regularnie wykonywane bilanse zdrowia dziecka pozwalają na wczesnym etapie wykryć różne nieprawidłowości w rozwoju. Umożliwiają też szybkie podjęcie leczenia, które pozwoli zlikwidować problem lub ograniczyć jego postęp. Na bilans zdrowia można zgłosić się do przychodni, pod której opieką jest dziecko. Badanie przeprowadza lekarz rodzinny razem z pielęgniarką. Jest ono bezpłatne. Sprawdź, w jakim wieku wykonuje się bilans zdrowia dziecka. Spis treści: Co to jest bilans zdrowia dziecka? Czy bilans zdrowia dziecka jest obowiązkowy? Kiedy wykonuje się bilanse zdrowia? – wiek dziecka Bilans zdrowia dziecka: czy można wykonać badanie prywatnie? Co to jest bilans dziecka? Bilans zdrowia to kompleksowe badanie okresowe, podczas którego lekarz ocenia stan zdrowia dziecka. W trakcie badania sprawdza się, czy dziecko nie ma: wad wzroku, wad słuchu, wad postawy (np. skoliozy, płaskostopia), zaburzeń ciśnienia tętniczego, zaburzeń wzrostu (np. niskorosłości), problemów w rozwoju psychicznym, zaburzeń psychosomatycznych, niedowagi lub otyłości. Do oceny rozwoju fizycznego dziecka wykorzystuje się siatki centylowe. Czy bilans zdrowia dziecka jest obowiązkowy? Dziecko ma prawo do bilansu zdrowia, a lekarz ma obowiązek go wykonać. Rodzice jednak nie mają obowiązku zgłaszać się z dzieckiem na bilanse. Warto jednak to robić. To ważne badania profilaktyczne, które pozwalają dbać o zdrowie dziecka aż do osiągnięcia przez nie dorosłości. Najczęściej rodzice zgłaszają się na bilans zdrowia z niemowlęciem i młodszym dzieckiem. Tylko ok. 65 procent nastolatków przychodzi na bilanse. Tymczasem wiek szkolny to ważny etap w rozwoju. Warto monitorować, czy dziecko rozwija się w tym czasie prawidłowo i w razie potrzeby wdrożyć odpowiednie leczenie. Kiedy wykonuje się bilanse zdrowia dziecka? Bilans dziecka – w jakim wieku należy go wykonać? Każdy etap rozwoju dziecka jest kontrolowany właśnie przez to badanie. W pierwszym roku życia wykonuje się aż 4 bilanse zdrowia, w tym pierwszy zaraz po urodzeniu, w szpitalu. Do kolejnych dziecko ma prawo w wieku 2, 6, 10, 14 i 18 lat. Bilans dziecka – w jakim wieku: Bilans zdrowia noworodka, tzw. bilans zerowy – w pierwszych dobach życia Bilanse zdrowia niemowlaka – w 1. roku roku życia ok. 6. tygodnia życia między 3. a 6. miesiącem życia między 9. a 12. miesiącem życia (tzw. bilans roczniaka) Bilanse zdrowia przedszkolaka bilans zdrowia 2-latka bilans zdrowia 4-latka Bilanse zdrowia dziecka w wieku szkolnym bilans zdrowia 6-latka bilans zdrowia 10-latka bilans zdrowia 14-latka bilans zdrowia 18-latka Pierwszy bilans zdrowia dziecka – tzw. zerowy Wykonywany jest w szpitalu tuż po narodzinach. Jego celem jest wykluczenie wad i nieprawidłowości, które mogły powstać w czasie ciąży i porodu. Badane są: oddech i praca serca dziecka, odruchy, napięcie mięśni, dziecko jest ważone i mierzone (długość ciała, obwód główki i klatki piersiowej), oceniana jest barwa skóry. Pobiera się też krew z pięty dziecka, aby wykonać badania przesiewowe w kierunku chorób metabolicznych: hipotyreozy, fenyloketonurii, mukowiscydozy i innych (np. SMA). U noworodka przeprowadza się również przesiewowe badanie słuchu, badanie w kierunku wad serca oraz badanie stawów biodrowych. Skala Apgar pomaga ocenić stan noworodka tuż po narodzinach. Przeprowadza się ją w pierwszych chwilach życia dziecka. Lekarz ocenia: częstość oddechów, akcję serca, napięcie mięśniowe, reakcję na cewnik przy odśluzowaniu, kolor skóry malucha. Badanie skali Apgar powtarza w 3., 5., ewentualnie 10. i 20. minucie życia dziecka. Za każdą z badanych cech noworodek może dostać od 0 do 2 punktów. Na czym polega badanie słuchu? W przewodzie słuchowym dziecka umieszcza się czułą sondę (to nie boli). Rejestruje ona cichy sygnał, który powstaje w tzw. ślimaku, który jest w uchu wewnętrznym. Jeżeli badanie wypada pozytywnie, oznacza to, że dziecko słyszy. Bilanse zdrowia niemowlaka Badania bilansowe w pierwszym roku życia uznaje się za najważniejsze, gdyż właśnie wtedy możliwe jest wykrycie nieprawidłowości, które można poddać leczeniu lub rehabilitacji, aby umożliwić dziecku prawidłowy rozwój. Podczas bilansu zdrowia niemowlaka lekarz ocenia rozwój ruchowy dziecka, sprawdza odruchy, ocenia symetrię ciała i stawy biodrowe (w przypadku podejrzenia nieprawidłowości w budowie stawów, dziecko jest kierowane na badanie USG stawów biodrowych, które pozwala wykryć dysplazję i podjąć nieinwazyjne leczenie). Dziecko jest też ważone i mierzone. Pediatra sprawdza, czy niemowlę nie ma zeza i czy wodzi wzrokiem za przesuwanym przed oczami palcem. Takie badanie zostanie powtórzone za rok, na kolejnym bilansie zdrowia dziecka. Pod koniec pierwszego roku, gdy dziecko zaczyna chodzić, lekarz ocenia także budowę stóp i ponownie bada ruchomość stawów. Uwaga! Wcześniaki powinny być zbadane w 4., 8. i 12. tygodniu życia przez okulistę, który sprawdzi, czy nie cierpią na retinopatię (poważną chorobę oczu), a w ciągu trzech pierwszych miesięcy życia przez neurologa (ocenia rozwój ich układu nerwowego). Bilanse zdrowia przedszkolaka Bilans zdrowia 2-latka Bilans dwulatka składa się z dwóch części: pytań do rodzica i badania dziecka. Pediatra pyta o przebyte przez dziecko choroby i urazy. Badanie dziecka obejmuje ocenę rozwoju ruchowego i intelektualnego. Lekarz sprawdza wzrost i wagę dziecka i nanosi je na siatkę centylową, sprawdza, czy maluch mówi i rozumie polecenia. Bada też postawę dziecka oraz jego sposób poruszania się, ogląda stopy i kolana malucha, ogląda zęby dziecka. U chłopców badane są też genitalia w celu wykluczenia stulejki i wnętrostwa. Badany jest też wstępnie wzrok dziecka. Bilans zdrowia 4-latka Wygląda bardzo podobnie do bilansu dwulatka, ale jest bardziej szczegółowy. Między innymi dokładniej badany jest wzrok dziecka. Lekarz poprosi, aby rozpoznało (najpierw jednym oczkiem, potem drugim) podświetlone zwierzątka na tablicy. Jeśli dziecko nie będzie w stanie tego zrobić, pediatra skieruje dziecko na badania u okulisty. Badanie bilansowe ma także na celu ocenę rozwoju psychoruchowego dziecka. Oceniana jest postawa ciała, budowa stóp i kolan, rozwój mowy, uzębienie. Pediatra przeprowadza też wywiad z rodzicem, aby dowiedzieć się, jak najwięcej o stanie zdrowia malucha. Bilanse zdrowia dziecka w wieku szkolnym W czasie edukacji w szkole podstawowej i średniej, czyli w czasie trwania obowiązku szkolnego, dziecko może przejść 4 bilanse. W celu ich wykonania trzeba zgłosić się na bilans do przychodni, do której zapisane jest dziecko. Bilans zdrowia 6-latka Lekarz bada postawę ciała w celu wykluczenia lub wykrycia skoliozy, ocenia budowę kolan i stóp (koślawość, szpotawość). Sprawdzana jest tzw. lateralizacja, czyli która półkula mózgowa jest u dziecka dominująca, czy dziecko jest prawo- czy leworęczne, badany jest wzrok dziecka, a u chłopców ponownie przeprowadza się badanie narządów płciowych. Bilans ten pomaga też ocenić, czy dziecko jest gotowe do podjęcia nauki w szkole. Bilans zdrowia 10-latka Bilans dziesięciolatka wygląda podobnie do tego z szóstego roku życia. Nie bada się już narządów płciowych chłopców, za to przeprowadza się badanie wzroku w celu wykrycia ewentualnego daltonizmu. Bilans zdrowia 14-latka Bilans poszerzony zostaje o ocenę dojrzałości płciowej i badanie tarczycy. Pediatra może skierować dziecko na wykonanie podstawowych badań: morfologii, badania moczu, rtg klatki piersiowej lub kręgosłupa. Bilans zdrowia 18-latka To ostatni bilans zdrowia dziecka. Lekarz ocenia rozwój psychiczny i fizyczny nastolatka. Rozmawia z dzieckiem na tematy dotyczące zdrowego stylu życia i negatywnego wpływu używek, pyta o plany zawodowe. Bilans zdrowia dziecka prywatnie Czy bilans zdrowia dziecka można wykonać prywatnie? Tak badanie można wykonać w ramach prywatnej opieki medycznej. Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1248) Ustawa z dnia 12 kwietnia 2019 r. o opiece zdrowotnej nad uczniami (Dz.U. z 2019 r. poz. 1078) Zobacz także: Badania przesiewowe noworodka Badania genetyczne dziecka – kiedy je wykonać 5 błędów, przez które dziecko nabawi się skoliozy
8 odruchów noworodka – na czym polegają? I kiedy znikną?
Odruchy noworodka pozwalają stwierdzić, czy dziecko dobrze radzi sobie poza łonem matki. Badanie odruchów to jedno z podstawowych badań noworodka tuż po porodzie. Wykonuje je lekarz jeszcze w szpitalu.
Odruchy noworodkowe to zestaw reakcji nowo narodzonego dziecka na badanie, które wykonuje lekarz. Choć czasami trudno dziś wytłumaczyć ich pierwotną funkcję, wiadomo jedno: brak odruchów może świadczyć o poważnych problemach układu nerwowego. Odruchy pozwalają lekarzowi stwierdzić, czy dziecko dobrze radzi sobie poza łonem matki – bo układ nerwowy noworodka musi w krótkim czasie przystosować się do nowych warunków, jakie otaczają nowo narodzone dziecko. Badanie odruchów noworodka to, obok skali Apgar, jedno z podstawowych badań tuż po narodzinach. Spis treści: Odruch Rootinga: noworodek szuka piersi mamy Odruch ssania u noworodka Noworodkowy odruch Babińskiego Odruch Moro – gdy dziecko się przestraszy Noworodkowy odruch chwytania Odruch chodu automatycznego Noworodkowy odruch szermierza Odruch Galanta – ułatwia poród 1. Odruch Rootinga: noworodek szuka piersi mamy Połaskocz dziecko delikatnie palcem w policzek, a już za chwileczkę zwróci głowę w stronę ręki i otworzy szeroko buzię. To odruch, który pozwala dziecku odszukać brodawkę podczas karmienia piersią. Dzięki temu dziecko nabywa najważniejszą umiejętność w swoim życiu: umiejętność jedzenia. Odruch zanika między trzecim a czwartym miesiącem życia dziecka. Potem, jeszcze przez kilka miesięcy, można zaobserwować tę reakcję podczas snu dziecka. 2. Odruch ssania u noworodka Jeśli dotkniesz wargi dziecka swoim palcem, noworodek zacznie go mocno ssać. Nawet najedzony, np. podczas trzymania do odbijania po karmieniu, może wtulić się w twoją szyję i odruchowo zacząć ssać. Odruchowe ssanie jest zauważalne mniej więcej do 4. miesiąca życia – potem dziecko ssie już tylko wtedy, kiedy ma na to ochotę. 3. Noworodkowy odruch Babińskiego Dotknij lub połaskocz delikatnie stopę niemowlęcia i zobacz, co się stanie. Palce (zamiast jak u dorosłego, zgiąć się do dołu) naprężą się i wyprostują (paluch unosi się do góry), zaś stopa wykrzywia się do środka. Noworodkowy odruch Babińskiego może utrzymywać się nawet do 3. roku życia, choć u większości maluchów zanika ok. 18. miesiąca życia. Wystąpienie odruchu Babińskiego u osoby starszego dziecka lub osoby dorosłej świadczy o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu układu nerwowego. 4. Odruch Moro – gdy dziecko się przestraszy Gdy zaświecisz ostre światło w pokoju lub głośno klaśniesz w dłonie, noworodek gwałtownie się poruszy w charakterystyczny sposób: wygnie plecy w łuk, odchyli główkę do tyłu, energicznie wyprostuje nóżki i ręce, rozłoży dłonie. Ruch ten przypomina obejmowanie niewidzialnego niedźwiedzia. Drugą fazą odruchu Moro jest szybkie przyciągnięcie przedramion do tułowia, objęcie się rękoma i zaciśnięcie piąstek. Odruch zanika między czwartym a szóstym miesiącem życia dziecka. 5. Noworodkowy odruch chwytania Jeśli dotkniesz opuszką palca wnętrza dłoni niemowlaka, w tej samej chwili jego piąstka zaciśnie się wokół twojego palca. Uścisk dziecka jest na tyle silny, że można nawet unieść noworodka do góry. Nie rób tego jednak nigdy sama, aby nie spowodować niebezpiecznego wypadku. Odruch może utrzymać się nawet do 6. miesiąca życia. 6. Odruch chodu automatycznego Gdy lekarz, trzymając noworodka pod paszkami, delikatnie stawia go na płaskiej powierzchni, on zaczyna maszerować. Ten odruch najczęściej pojawia się w 4. dobie po narodzinach i utrzymuje się przez dwa miesiące. Jeśli chcesz zobaczyć ten cud, poproś lekarza o pokazanie, ale nie próbuj sama utrzymywać dziecka w pionie, bo jest to bardzo niekorzystne dla jego kręgosłupa. Odruch ten nazywany jest też odruchem kroczenia. 7. Noworodkowy odruch szermierza Nazywa się go także odruchem toniczno-szyjnym lub odruchem ATOS. Jak go wywołać? Odwróć ostrożnie główkę leżącego na pleckach niemowlęcia w jedną ze stron. Noga i rączka z tej strony, w którą patrzy dziecko, rozprostują się, zaś druga nóżka i rączka zegną się. Z góry może to wyglądać jak postawa szermierza, stąd obiegowa nazwa tej reakcji. Odruch może być widoczny od dnia urodzin, ale potrafi też pojawić się dopiero kilka tygodni później. Utrzymuje się do 6. miesiąca życia. 8. Odruch Galanta – pomaga w czasie porodu Odruch ten polega na tym, że noworodek położony na brzuchu i dotykany w okolice kręgosłupa zgina biodra, unosząc pośladki. Reakcja ta powstaje już w 20. tygodniu ciąży, a w czasie porodu naturalnego pomaga dziecku przedostać się przez kanał rodny. Odruch galanta zanika do 9. tygodnia życia, ale raczej nie wcześniej niż w 3. tygodniu życia. Odruchy noworodka mogą czasem być nieco słabsze, kiedy dziecko jest zmęczone lub osłabione. Jeśli jednak jakiś odruch nie pojawia się w ogóle, niezwłocznie trzeba o tym powiedzieć lekarzowi. Zobacz też: Kalendarz rozwoju dziecka Do kiedy dziecko jest noworodkiem Noworodek – pierwsze dni w domu
Refluks u noworodka – po czym go poznać i jak pomóc dziecku?
Refluks u noworodka to nie to samo co ulewanie. Po posiłku ulewa większość niemowląt. Ale jeśli ulewanie trwa zbyt długo lub jest obfite, może to być objawem refluksu żołądkowo-przełykowego. Tłumaczymy, jak rozpoznać refluks u noworodka i niemowlaka.
Refluks u noworodka, który objawia się ulewaniem, często jest zjawiskiem fizjologicznym, które mija samoistnie. Na ulewanie cierpi wiele niemowląt od 2. do 8. miesiąca życia. Jeśli jednak ulewanie jest obfite lub przedłuża się powyżej 12. miesiąca, a zwłaszcza jeśli dziecko źle przybiera na wadze, konieczne jest leczenie. Wyjaśniamy, po czym poznać refluks u noworodka i jak karmić noworodka z refluksem. Spis treści: Co to jest refluks? Po czym poznać refluks u noworodka? Co jest przyczyną refluksu u noworodków i niemowląt? Jak pomóc noworodkowi z refluksem? Jak karmić noworodka z refluksem? Co to jest refluks? Refluks, czyli choroba refluksowa przełyku, to schorzenie polegające na cofaniu się kwaśnej treści z żołądka do przełyku. Dzieje się tak, kiedy nieprawidłowo działa dolny zwieracz przełyku. W normalnych warunkach niejako zamyka on żołądek po tym, jak trafi do niego przełknięty pokarm. Uwaga: u niektórych dzieci cierpiących na refluks treść żołądkowa zarzucana jest nie tylko do przełyku, ale dalej – trafia do krtani lub oskrzeli, co powoduje dodatkowe komplikacje. Refluks i ulewanie u niemowlaka – to nie to samo. Ulewa większość niemowląt, to zjawisko fizjologiczne. O niegroźnym ulewaniu mówimy, jeśli nie jest ono zbyt obfite i dopóki nie towarzyszą mu dodatkowe objawy, jak np. chlustające wymioty, napady świszczącego oddechu, spadek apetytu i masy ciała, przewlekły kaszel. Po czym poznać refluks u noworodka? Rodzice często zastanawiają się, jakie objawy daje refluks u noworodka i niemowlaka. Można go rozpoznać po tym, że dziecko ulewa, czasem wymiotuje chlustająco, najczęściej zaraz po karmieniu, ale zdarza się, że także między posiłkami czy w nocy. Przy tych objawach niemowlę często płacze z powodu bólu (pieczenie w przełyku). Wymioty bywają czasem zabarwione krwią. Podejrzenie refluksu u noworodka i niemowlęcia powinny też wzbudzić następujące objawy: napady świszczącego oddechu, spadek apetytu, spadek masy ciała, płaczliwość, przewlekły kaszel, chrypka, duszność, nawracające zapalenia krtani niedokrwistość, częsta chrypka, nocne napady kaszlu (1-3 godziny od zaśnięcia). Uwaga! Czasami jedynym objawem refluksu u noworodka lub niemowlęcia jest płacz, prężenie i odginanie głowy do tyłu podczas karmienia – jest to tzw. zespół Sandifera. Warto pamiętać, że dziecko, które ma refluks, często cierpi na nawracające obturacyjne zapalenia oskrzeli, nawracające zapalenie krtani, zapalenia ucha środkowego i zapalenie zatok nosa (starsze dzieci). Choroba ta może również przyczyniać się do występowania astmy oskrzelowej. Długotrwały refluks u dziecka może spowodować zapalenie przełyku, które trzeba intensywnie leczyć. Co jest przyczyną refluksu u noworodków i niemowląt? Najczęstsza przyczyna refluksu u noworodka i niemowlęcia to niedojrzałość układu pokarmowego dziecka. Polega ona na tym, że występuje zmniejszone napięcie zwieracza dolnego przełyku, przełyk jest krótki, a dodatkowo jest duży kąt między przełykiem a wpustem żołądka. U chorego maluszka istnieje też mniejsza podatność na rozciąganie żołądka pod wpływem dużej ilości pokarmu oraz słabsza motoryka dwunastnicy. Cofaniu się treści żołądka sprzyja również długie pozostawanie w pozycji leżącej. Refluks u noworodka i niemowlęcia może być także spowodowany np. zburzeniami pracy przewodu pokarmowego, zwężeniem odźwiernika żołądka. Przyczyną może być też nietolerancja jakiegoś pokarmu (np. białka mleka) czy też infekcja układu moczowego. Niekiedy ulewanie i wymioty mogą być również spowodowane niektórymi zaburzeniami metabolicznymi. Jak pomóc noworodkowi z refluksem? Najczęstszym postępowaniem w przypadku noworodka cierpiącego na refluks jest zmiana sposobu karmienia. Dzięki temu można zapobiegać cofaniu się zawartości żołądka do przełyku. Zmiana ta polega na: karmieniu w pozycji, w której dziecko jest ułożone bardziej pionowo i jest bardziej wyprostowane; dotyczy to zarówno niemowląt karmionych piersią, jak i mieszankami mlecznymi; karmieniu gęstszą mieszanką mleczną w przypadku niemowląt niekarmionych piersią. Należy także unikać karmienia dziecka, gdy jest ono niespokojne albo płacze. Jeśli refluks u niemowlęcia jest mocno nasilony (ulewanie u niemowlaka jest częste i intensywne, maluch wymiotuje niezależnie od pory dnia i nocy), należy skonsultować się z lekarzem. Takie dziecko warto układać do snu na brzuchu na skośnie ustawionym materacu (główka wyżej niż biodra). Pozycja ta zmniejsza ryzyko, że dziecko wciągnie treść żołądkową do dróg oddechowych i zachłyśnie się. Najbardziej niepokojące jest, jeśli objawy refluksu utrzymują się powyżej 12.–15. miesiąca życia (podobnie jak pojawienie się ich u dziecka, które wcześniej było zdrowe). Jak karmić noworodka z refluksem? Po konsultacji z lekarzem konieczna jest zmiana sposobu żywienia. Należy też pionizować dziecko po posiłku, można podawać mieszanki antyrefluksowe (AR), które po spożyciu pęcznieją w żołądku i utrudniają cofanie się pokarmu. Dziecko karmione sztucznie, które ma uczulenie na białka mleka krowiego, powinno pić preparaty mlekozastępcze, np. Nutramigen, Elcare. Czasami lekarz decyduje się na podanie leków, które wzmacniają mięśnie przełyku i żołądka oraz chronią śluzówkę przełyku. Przy prawidłowym leczeniu wymioty i ulewania szybko ustępują. Dziecko zaczyna też przybierać na wadze. Zobacz, jak powinna przebiegać wizyta u pediatry z dzieckiem: View Ediplayer on the source website Zobacz aktualny schemat żywienia niemowląt. Zobacz też: Zachłystowe zapalenie płuc – jak tego uniknąć? Wymioty u niemowlaka – jak postępować? Dziecko wymiotuje w nocy – przyczyny, objawy, leczenie Konsultacja merytoryczna prof. Maria Korzon Pediatra, onkolożka, gastrolożka. Jest m.in. Konsultantem Wojewódzkim Pediatrii, członkinią Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, członkinią Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci, Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej, prezeską oddziału gdańskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego
Wizyta szczepienna: o co warto zapytać? [PRZEBIEG + SZCZEPIENIA]
Podczas wizyty szczepiennej lekarz lub lekarka sprawdzi, czy niemowlę prawidłowo przybiera na wadze i czy dobrze się rozwija. Dowiedz się, kiedy powinna odbyć się pierwsza wizyta szczepienna, jak wygląda przebieg wizyty kontrolnej twojego maluszka i o co może cię zapytać pediatra.
W pierwszym półroczu życia dziecka pediatra będzie oglądać je mniej więcej co 6 tygodni – podczas tzw. wizyt szczepiennych. Szczepienie to jednak niejedyny powód, dla którego niemowlę powinno regularnie pokazywać się u pediatry. Częste wizyty w gabinecie w pierwszym roku życia dziecka – kiedy jego rozwój przebiega najszybciej – pomogą ocenić, czy dziecko rozwija się prawidłowo, albo czy nie ujawniają się szczepionek podaje się podczas jednej wizyty. choroby wrodzone bądź wady anatomiczne. Dowiedz się, kiedy wypada pierwsza wizyta szczepienna i ile Wizyta szczepienna: przebieg o co warto zapytać szczepienia Przebieg wizyty szczepiennej Pierwsza wizyta szczepienna niemowlaka ma miejsce około 6. tygodnia życia. Aby zminimalizować ryzyko zakażenia, wszystkie wizyty szczepienne są połączone z ogólnym badaniem dziecka i oceną stanu zdrowia. W trakcie badania lekarz lub lekarka będzie: Mierzyć dziecko – w pierwszych miesiącach pomiar długości ciała jest tylko orientacyjny, ponieważ niemowlęciu nie powinno się na siłę prostować nóżek (istnieje ryzyko uszkodzenia stawu biodrowego). Ważyć niemowlę – będziesz musiała rozebrać niemowlę do pieluszki i położyć je na wadze niemowlęcej. Weź ze sobą pieluszkę tetrową, którą będziesz mogła przykryć zimną wagę. Sprawdzać obwód klatki piersiowej i głowy. Obwód główki noworodka zwykle wynosi między 33-38 cm, natomiast klatki piersiowej odpowiednio 1-2 cm mniej. Przez pierwsze 3 miesiące ta różnica zostaje zachowana, dopiero później obwód klatki zaczyna przyrastać szybciej. Obserwacja proporcji między obwodami klatki piersiowej i główki może wiele powiedzieć lekarzowi lub lekarce o rozwoju fizycznym dziecka. Zbyt duży obwód głowy mógłby świadczyć o wodogłowiu, a zbyt mały np. o zbyt szybkim zrastaniem się szwów czaszkowych, co groziłoby zwiększeniem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i zablokowaniem rozwoju mózgu. Nanosić wymiary na siatki centylowe w książeczce zdrowia dziecka (czy wiesz, co to są centyle?). Słuchać serduszka – zaburzenia pracy serca u niemowląt mogą świadczyć o wadach w budowie serca i zawsze są powodem do dokładniejszych badań: echa serca i EKG. Sprawdzać, czy dziecko wodzi wzrokiem za przedmiotem i czy nawiązuje kontakt wzrokowy – to pierwsze ważne umiejętności dziecka, świadczące o prawidłowym rozwoju. Mierzyć wielkość ciemiączka – nie musi tego robić z linijką w ręce, po prostu sprawdzi, ile opuszek palców mieści się na ciemiączku dziecka. Ten pomiar też zapisze do książeczki, aby w kolejnych miesiącach móc sprawdzać, czy ciemiączko zarasta się w odpowiednim tempie. Oglądać brzuszek dziecka – zbyt napięty może świadczyć o problemach z gazami, zbyt rozlany, tzw. żabi, może być jednym z objawów krzywicy. Jeżeli lekarz stwierdzi, że dziecko ma zbyt słabe mięśnie brzuszka, zaleci częstsze kładzenie dziecka na brzuszku. To ważny trening wzmacniający całe ciało i profilaktyka krzywego kręgosłupa. Sprawdzać obecność odruchów noworodkowych (np. odruchu stąpania, czy odruch Babińskiego). Ich występowanie, a potem stopniowe zanikanie świadczy o prawidłowym rozwoju dziecka. Co ważne, odruchy noworodkowe powinny zanikać w określonym czasie i kolejności. Sprawdzać, czy dziecku może być podana szczepionka. Przeziębienie, gorączka albo podejrzenie poważniejszej infekcji może być przyczyną przesunięcia szczepienia. Lepiej jednak nie przesuwać terminów szczepień na własną rękę – lekarze zalecają szczepienia według kalendarza szczepień. W trakcie pierwszego wywiadu lekarskiego zapyta także o to: czy karmisz naturalnie, czy mieszanką modyfikowaną (to ważna informacja dla lekarza – dzieci karmione mieszanką nie potrzebują dodatkowego podawania witaminy D), jak przebiegał poród, w którym tygodniu nastąpił, w jaki sposób doszło do rozwiązania (poród naturalny lub cesarskie cięcie). O co warto zapytać? Wizyta kontrolna to dobra okazja, by rozwiać swoje obawy i wątpliwości. Nie wahaj się pytać o wszystko, co cię niepokoi w związku z rozwojem i zachowaniem dziecka. Jak często dziecko powinno jeść? Noworodki jedzą na okrągło, nawet co godzinę. To normalne, ale również normalne jest to, że takie ciągłe dopominanie się o jedzenie może niepokoić – warto porozmawiać z lekarzem, czy jego zdaniem dziecko dostaje odpowiednią ilość pokarmu i czy dobrze przyrasta na wadze. Jak układać dziecko na brzuszku? Poproś lekarza, aby pokazać ci, jakie pozycje są bezpieczne i wskazane dla noworodka. Jak często dziecko powinno brudzić pieluszki? Niemowlę karmione wyłącznie piersią może robić nawet kilkanaście kupek dziennie i nie świadczy to o biegunce. Może też odwrotnie – robić kupkę raz na tydzień – i to też nie będzie świadczyło o zaparciu. W obu dolegliwościach ważna jest nie tyle częstotliwość wypróżnień, ile konsystencja kupki. Jeżeli cię ona niepokoi, zabierz do przychodni pełną pieluszkę i pokaż ją pediatrze – dla niego to ważna informacja o zdrowiu dziecka. Jak rozpoznać, czy to kolka? Nie każdy płacz jest kolką – większość dzieci płacze wieczorami np. ze zmęczenia lub całodziennego przeładowania bodźcami. Porozmawiaj z lekarzem, jak zmniejszyć czas płaczu u dziecka i jakie sposoby mogą pomóc w razie wystąpienia kolki. Jak powinien wyglądać rozwój dziecka w kolejnych miesiącach? Dowiedz się, czego możesz się spodziewać w najbliższym czasie. Ile szczepionek podaje się na jednej wizycie? To ile szczepionek zostanie podane dziecku, zależy od tego, czy rodzić zdecyduje się na szczepienia obowiązkowe, czy także na zalecane. Na pierwszej wizycie szczepiennej, czyli około 2. miesiąca życia maluszka zostaną podane szczepionki przeciwko: WZW B, DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom i dodatkowo (szczepienie płatne) przeciw meningokokom. Możesz zdecydować się na szczepionkę „5 w 1” lub „6 w 1”. Na drugiej wizycie szczepiennej (między 3. a 4. miesiącem życia maluszka) podaje się cztery szczepionki przeciw: DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom, polio. Na trzeciej wizycie szczepiennej, która przypada między 5. a 6. miesiącem życia niemowlaka, podaje się dwie dawki przypominające przeciw: DTP (błonicy, tężcowi i krztuścowi), Hib (Haemophilus influenzae), rotawirusom, pneumokokom. Gdy niemowlę skończy 7. miesiąc życia, należy podać dawkę przypominającą przeciwko WZW B. Można także zaszczepić dziecko przeciwko grypie (jest to szczepienie zalecane). Zobacz także: Pediatra czy lekarz rodzinny dla noworodka? Kiedy wybrać pediatrę? Prawa dziecka w szpitalu: obecność rodzica, nocowanie z dzieckiem Pierwsza wizyta u pediatry – kiedy i jak się przygotować?
Jak ubrać dziecko do śpiworka: do wózka i na mroźny spacer?
Ciepło, ale nie za ciepło – to najważniejsza zasada ubierania dziecka zimą na mroźny spacer. Pediatrzy ostrzegają, że przegrzewanie dziecka to najkrótsza droga do choroby. Podpowiadamy, jak prawidłowo ubrać dziecko do śpiworka do wózka.
Ubieranie dziecka zimą to wyższa szkoła jazdy – przekonują lekarze. Tłumaczą, że otulanie dziecka jak na Syberię: w kombinezon, śpiworek i na dokładkę jeszcze w kocyk (a nierzadko w dwa!) wcale nie chroni malucha przed wirusami. Ciągle spocone, non stop przegrzewane dziecko nie umie bronić się nawet przed leciutkim chłodem, dlatego łatwiej łapie wszelkie katary i przeziębienia. Pytanie zatem: jak ubrać dziecko do śpiworka zimą? Jak ubrać dziecko na mroźny spacer? Po pierwsze kierujmy się wiekiem dziecka. Niemowlę, które na spacerze tylko leży w wózku, powinno mieć jedną warstwę więcej niż dorosły opiekun. Z kolei dwu- albo trzylatek, który na spacerach biega, przewraca się, skacze i wspina na murki, powinien być już ubrany lżej – żeby podczas ruchu się nie spocił. Drugą złotą zasadą jest ubieranie na cebulkę, czyli warstwowo. Lepiej założyć dziecku dwie lżejsze bluzki z naturalnych materiałów niż jeden gruby sweter – powietrze między bluzkami tworzy dobrą izolację przed zimnem. Jak ubrać dziecko do wózka zimą? Wyliczamy warstwy zimowej cebulki: Bawełniane body albo koszulka Trzymaj się zasady, że najbardziej spodnia warstwa ubrania jest w 100 proc. wykonana z naturalnych materiałów, najlepiej z bawełny, która dobrze chroni przed chłodem, a jednocześnie przepuszcza powietrze, dzięki czemu dziecko się nie poci. Taką spodnią koszulką włóż do spodni albo rajstopek, żeby podczas ruchów malucha nie rolowała mu się na plecach. Rajstopy albo ciepłe dresy + skarpetki Zwróć uwagę, żeby rajstopy dla dziecka były elastyczne, dzięki czemu nie będą krępowały ruchów i jednocześnie będą dobrze trzymały pieluszkę na swoim miejscu. Zamiast rajstopek możesz wybrać zestaw: ciepłe dresy i grube skarpety. Jeśli planujesz jednak założenie dziecku kombinezonu ze spodniami, nie zakładaj mu i rajstop, i dresików. Maluchowi na pewno byłoby za gorąco. Bawełniana bluzka Jeżeli maluch ma body albo koszulkę z krótkim rękawkiem, włóż mu jeszcze lekką bluzkę z długim rękawem, a na to cieplejszą bluzę, najlepiej zapinaną na zamek – która w razie potrzeby (np. podczas dłuższych zakupów, kiedy maluchowi będzie za gorąco w kombinezonie) będzie mogła służyć za okrycie wierzchnie. Bluza polarowa W zimne dni dobrze sprawdzi się bluza z polaru – lekka, ale za to bardzo ciepła. Chociaż polar nie jest tkaniną naturalną, to jednak świetnie odparowuje pot i dużo lepiej niż np. wełna chroni przed zimnem i wiatrem. Z tego powodu polecany jest nie tylko dzieciom, ale też np. sportowcom czy… wspinaczom wysokogórskim. Czapka wiązana na troczki Jasne, troczki przy czapce może nie wyglądają stylowo, ale za to zapobiegają przekręcaniu się czapki i gołym uszom! Czapka podbita od środka ciepłym misiem jest idealna na mroźne dni. Na pewno uchroni przed zimnem nie tylko uszka, ale też czoło i część policzków. Nieprzemakalne rękawiczki Dłonie są (obok uszu, policzków i stóp) najbardziej narażone na odmrożenia, dlatego szczególnie chroń je przed zimnem. A jako że dziecięce rękawiczki lubią się gubić, wybierz takie, które są połączone sznurkiem. Komin zamiast szalika Komin to bardzo praktyczne rozwiązanie dla dziecka. Nie trzeba go wiązać jak szalik wokół szyi, nie trzeba wysłuchiwać malucha, że mu za ciasno – komin skutecznie chroni szyję, łatwo się zakłada i jednocześnie ruchliwy kilkulatek nie czuje się w nim skrępowany. Możesz wybrać komin wykonany z bawełny, polaru albo nawet cieplutkiego futerka. Kombinezon jednoczęściowy albo ciepła kurtka Dla najmłodszych dzieci najlepsze będą kombinezony rozpinane na całej długości, które łatwo się zakładają i zdejmują. Starszym dzieciom, które na spacerze więcej się ruszają, wygodniej będzie w ciepłej puchowej kurtce najlepiej o długości za pupę i ze ściągaczami na końcu rękawów. Przed kupnem upewnij się, że kurtka albo kombinezon wykonane są z wodoodpornego materiału. View Burdaffi on the source website Śpiworek do wózka Zestaw: kombinezon + śpiworek to propozycja tylko na największe mrozy (czyli takie między -5 a -10°C – jeśli jest zimniej, lepiej po prostu odpuścić sobie spacer i zostać z maluchem w domu!). W cieplejsze dni ocieplany i nieprzemakalny śpiworek sprawdzi się w zastępstwie zimowego kombinezonu. View Burdaffi on the source website Śniegowce To trudny zakup – dobre śniegowce powinny być i bardzo ciepłe, i wodoszczelne (wiadomo, co się dzieje, gdy kilkulatek zobaczy zaspę śniegu!), i jednocześnie – lekkie. Do tego warto, żeby miały ściągacz i suwak, ułatwiający zakładanie ich maluchowi. Objawy wychłodzenia na spacerze: apatia dziecka (choć nie śpi, nie reaguje na zaczepki), marmurkowata skóra na policzkach i dłoniach, blada labo nawet szarawa buzia, lodowate dłonie, sine wargi. Objawy przegrzania: płacz pozornie bez przyczyny, trudny do ukojenia, czerwona, spocona buzia, spocona główka pod czapeczką lub mokry kark dziecka. Zobacz też: Otulacz do fotelika samochodowego: absolutny must have na zimę Śpiworek do spania: niezbędny gadżet dla mam małych wiercipiętów Rożek, a może kocyk? Sprawdź, czym przykryć malutkie dziecko
Jak zmienić pediatrę? – sprawdź, co będzie potrzebne
Masz prawo dwa razy w roku zmienić bezpłatnie przychodnię lub pediatrę dla dziecka. Jak to zrobić? Podpowiadamy, co będzie potrzebne podczas zmiany lekarza albo przychodni.
Jeżeli pediatra, który opiekuje się dzieckiem, nie odpowiada twoim oczekiwaniom lub potrzebom, najlepiej go zmienić. Lekarz dziecka powinien cieszyć się stuprocentowym zaufaniem rodziców. W innym wypadku leczenie może być nieskuteczne – gdy np. zwątpisz w jego wiedzę i nie będziesz przestrzegać zaleceń. Warto zmienić pediatrę także wtedy (a może nawet szczególnie wtedy), kiedy zauważysz, że lekarz nie podchodzi z uwagą do ciebie i twojego dziecka – gdy nie słucha twoich objaśnień, lekceważy obawy, nie odpowiada na pytania. Zmiana lekarza pediatry Aby zmienić pediatrę, musisz jeszcze raz wypełnić deklarację wyboru lekarza i złożyć ją w przychodni. W nowej deklaracji należy wpisać imiennie nowego lekarza, którego wybierzesz, dane swoje oraz dziecka. Przy wypełnianiu deklaracji konieczne jest też wpisanie, który raz w roku zmieniasz lekarza. Uwaga: za trzecim i kolejnym razem konieczne będzie uiszczenie opłaty w wysokości 80 zł. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, gdy trzeci lub kolejny raz nie jest zależny od woli rodziców (np. gdy wcześniej wybrany lekarz przestał pracować w danej przychodni albo rodzice zmienili miejsce zamieszkania). Deklaracja wyboru pediatry dla dziecka może być złożona przez jednego z rodziców. Kliknij i wydrukuj deklarację wyboru lekarza pierwszego kontaktu. Pediatrę można zmienić także drogą elektroniczną. Zaloguj się na swoje Internetowe Konto Pacjenta. Następnie wejdź w „Moje Konto”. Po wybraniu placówki/przychodni wybierz lekarza na dole strony, pod śródtytułem „Twoja Podstawowa Opieka Zdrowotna (POZ)” znajdź właściwą pozycję i kliknij „Wypełnij deklarację”. Sprawdź, jakie cechy ma dobry pediatra. Zmiana przychodni Równie prosta, jak zmiana lekarza pediatry, jest zmiana przychodni dziecka. Wystarczy pójść do nowo wybranej i wypełnić dostępny w rejestracji formularz (zawiera dane rodziców, dziecka i deklarację wyboru lekarza). Przychodnia sama zatroszczy się o poinformowanie starej przychodni, że maluch przestał już być jej pacjentem. Konieczne będzie jednak dostarczenie karty szczepień dziecka i reszty dokumentów z poprzedniej przychodni – i tutaj bywa różnie: albo rodzice muszą o to zadbać sami (skserować dokumentację i dostarczyć do nowej przychodni) albo stara przychodnia sama przesyła ksero dokumentacji oraz oryginał karty szczepień). Możliwy jest także wybór dowolnej przychodni i jej zmiany za pośrednictwem Internetu. Sposoby są dwa: Pobierz ze strony NFZ deklarację, wypełnij ją, zeskanuj i wyślij na adres mailowy przychodni. W tym przypadku konieczna jest jednak weryfikacja, czy wybrana przez ciebie przychodnia honoruje takie rozwiązania. Złóż deklarację za pośrednictwem swojego Internetowego Konta Pacjenta. Zobacz także: Neonatolog – czym się zajmuje? (różnica między neonatologiem a pediatrą) Pierwsza wizyta u pediatry – kiedy i jak się przygotować? Wizyta patronażowa u pediatry: wszystko, co musisz wiedzieć
Prawa dziecka w szpitalu: obecność rodzica, nocowanie z dzieckiem
Dziecko w szpitalu ma prawo zostać na noc z mamą albo tatą i nie zależy to od dobrej woli personelu szpitalnego: to prawo małego pacjenta, którego szpital musi przestrzegać. Wyjaśniamy, czy obecność przy badaniu dziecka jest prawem każdego rodzica, i jakie są inne ważne prawa dziecka hospitalizowanego.
Prawa dziecka w szpitalu to m.in. prawo do bliskości rodzica, prawo do intymności, a w przypadku rodziców małego pacjenta – prawo do rzetelnej informacji. Coraz więcej zatrudnionych w szpitalach lekarzy pamięta, że rodzice chorego dziecka nie są źródłem potencjalnego zakażenia, ale sojusznikami szpitalnego personelu. Wzajemny szacunek to podstawa, a prawa małego pacjenta muszą być przestrzegane. Nocowanie z dzieckiem w szpitalu W Polsce obowiązuje ustawa gwarantująca rodzicom, że podczas leczenia dziecka w szpitalu mogą pozostawać razem z nim przez całą dobę. Pozostawienie dziecka w szpitalu na noc nie jest konieczne – nikt nie może wymagać tego od rodzica dziecka hospitalizowanego! Obecność bliskiej osoby jest uzasadniona: w ramionach mamy albo taty dziecko szybciej przestanie płakać, np. po zakładaniu wenflonu, i mniej będzie bało się kolejnych badań. Wiadomo także, że bliskość mamy łagodzi ból. Do tego nikt tak sprawnie jak rodzic nie umyje dziecka ani nie zmieni mu ubranka, dlatego nie pozwól, aby w takich czynnościach zastępowała cię pielęgniarka. Jeśli dziecko ma zabieg połączony ze znieczuleniem ogólnym, bądź przy nim, gdy zacznie wybudzać się z narkozy. Uwaga! Towarzyszenie dziecku przez całą dobę nie zawsze jest możliwe, jeśli maluch przebywa na oddziale intensywnej terapii. Rodzice pytają: Czy personel szpitala ma prawo wyprosić rodzica z placówki, np. wieczorem, gdy kończy się czas odwiedzin? Odpowiedź prawnika: Z wyjątkami sytuacji opisanych poniżej w art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Personel szpitala nie ma prawa wyprosić rodzica z placówki, gdy kończy się czas odwiedzin, bowiem zgodnie z ww. Ustawą dziecko ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej tj. opieki, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Przez tę opiekę rozumie się m.in prawo do pobytu rodzica w szpitalu przez całą dobę. Podstawa prawna: art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zwrócić jednak uwagę należy na art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta: [Ograniczenia w korzystaniu z praw pacjenta] Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne podmiotu.” Wskazany przepis stał się podstawą do stosowania wyjątków i zmian w regulaminach szpitali w zakresie ograniczenia korzystania z praw pacjentów w związku z zagrożeniem spowodowanym Covid -19. 2. Obecność rodzica przy badaniu dziecka Rodzice mają prawo do obecności podczas badań i większości zabiegów, ale także do pełnej, wyczerpującej informacji na temat stanu zdrowia dziecka, dalszej planowanej kuracji, a także skutków ubocznych leków, które są mu podawane. Nie pozwól się zbyć zdaniem: „I tak pani nic z tego nie zrozumie". Poproś o jasne wytłumaczenie. Co istotne, prawo do informacji o stanie zdrowia przysługuje także choremu dziecku, przy czym informacja ta powinna być przekazana stosownie do wieku pacjenta. Ważne: jeśli lekarz prowadzący zadecyduje o operacji albo ryzykownej metodzie leczenia, musi poprosić cię o pisemną zgodę na nią i poinformować o ewentualnym ryzyku. Jeżeli pacjent ma 16-18 lat, nie można rozpocząć leczenia bez wspólnej zgody jego rodziców i samego pacjenta. Rodzice pytają: Czy rodzic musi wychodzić z sali, gdy dziecku wykonywane są jakieś zabiegi lub badania? Odpowiedź prawnika: Co do zasady rodzice mogą towarzyszyć dziecku podczas badania lub udzielania innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza albo pielęgniarkę. Zdarza się jednak, że ze względu na charakter danej procedury medycznej, np. zabiegi operacyjne, towarzyszenie dziecku bezpośrednio w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych nie jest możliwe. W przypadku zaistnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne małego pacjenta, lekarz może odmówić obecności osoby bliskiej. Taka odmowa musi być jednak odnotowana w dokumentacji medycznej dziecka. Podstawa prawna: art. 21 oraz art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rodzice pytają: Czy pisemna zgoda rodzica jest zawsze potrzebna w przypadku operacji czy wdrożenia konkretnej metody leczenia dziecka? Odpowiedź prawnika: Rodzic ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody. Zgoda, a także sprzeciw, mogą być wyrażone ustnie albo przez takie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom albo brak takiej woli. Wyjątek stanowią zabiegi operacyjne albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla dziecka, w takim wypadku zgodę wyraża się w formie pisemnej. W przypadku pacjenta małoletniego, który ukończył 16. rok życia, wymagana jest zgoda podwójna: zarówno rodzica, jak i samego małoletniego pacjenta. W przypadku rozbieżności decyzji, np. rodzica i małoletniego pacjenta, sprawę rozstrzyga sąd opiekuńczy. Wyjątki, gdy zgoda nie jest wymagana: Pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej. Zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody. Podstawa prawna: art. 17 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta art. 33. oraz art. 35 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty Prawo dziecka i rodziców do intymności Nikt z personelu szpitala nie powinien komentować sposobu, w jaki rodzice opiekują się bądź wychowują swoje dziecko. Lekarze ani pielęgniarki nie mogą też udzielać informacji o stanie zdrowia dziecka osobom postronnym (np. mamom innych dzieci). Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu Prawa dziecka hospitalizowanego reguluje Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu. Została ona stworzona i przyjęta przez 12 organizacji pozarządowych podczas I Konferencji Europejskiego Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci w Szpitalu w 1988 r. W Europejskiej Karcie Praw Dziecka w Szpitalu zapisano, że: 1. Dzieci powinny być przyjmowane do szpitala tylko wtedy, kiedy leczenie nie może być prowadzone w domu, pod opieką poradni lub na oddziale dziennym. 2. Powinny mieć prawo do tego, aby cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu rodzice lub opiekunowie. Nie powinno być żadnych ograniczeń dla osób odwiedzających, bez względu na wiek dziecka. 3. Rodzicom należy stwarzać warunki pobytu w szpitalu razem z dzieckiem, należy ich zachęcać i pomagać im w pozostawaniu przy dziecku. Pobyt rodziców nie powinien narażać ich na dodatkowe koszty lub utratę zarobków. Aby mogli oni uczestniczyć w opiece nad dzieckiem, powinni być na bieżąco informowani o sposobie postępowania i zachęcani do aktywnej współpracy. 4. Dzieci i rodzice powinni mieć prawo do uzyskiwania informacji, a w przypadku dzieci, w sposób odpowiedni do ich wieku i możliwości pojmowania. Należy starać się o łagodzenie i unikanie zbędnych stresów fizycznych i emocjonalnych u dziecka w związku z jego pobytem w szpitalu. 5. Dzieci i ich rodzice mają prawo współuczestniczyć we wszystkich decyzjach dotyczących leczenia. Każde dziecko powinno być chronione przed zbędnymi zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi. 6. Dzieci powinny przebywać razem z innymi dziećmi w podobnym wieku. Nie należy umieszczać dzieci razem z dorosłymi. 7. Dzieci powinny mieć możliwość zabawy, odpoczynku i nauki odpowiedniej do ich wieku i samopoczucia. Ich otoczenie powinno być tak zaprojektowane, urządzone i wyposażone, aby zaspokajało dziecięce potrzeby. 8. Przygotowanie i umiejętności personelu muszą zapewniać zaspokajanie potrzeb fizycznych i psychicznych dzieci. 9. Zespół opiekujący się dzieckiem w szpitalu powinien zapewnić mu ciągłość leczenia. 10. Dzieci powinny być traktowane z taktem i wyrozumiałością. Ich prawo do intymności powinno być zawsze szanowane. Karta Praw Dziecka w Szpitalu w Polsce W wielu polskich szpitalach w miejscach ogólnie dostępnych wisi Karta Praw Dziecka Pacjenta stworzona przez Rzecznika Praw Dziecka i Rzecznika Praw Pacjenta. Głosi ona: 1. Dzieckiem – pacjentem jest każda osoba, która nie ukończyła 18 lat. 2. Jeżeli zachorujesz, personel medyczny powinien zrobić wszystko, żeby Cię wyleczyć i zapewnić opiekę podczas leczenia. 3. Kiedy tylko stan Twojego zdrowia się poprawi na tyle, że będziesz mógł wrócić do domu, masz do tego prawo. 4. Ty oraz Twoi rodzice lub opiekunowie macie prawo wiedzieć, w jaki sposób lekarze zamierzają Cię leczyć i jakie to przynosi efekty. 5. Twoi rodzice lub opiekunowie mają prawo do dokumentów, w których lekarze opisują Twoją chorobę i leczenie. 6. Decyzja o leczeniu nie może być podejmowana bez Twojego udziału, jednak dopóki nie skończysz 16 lat, podejmą ją za Ciebie rodzice lub opiekunowie – potem także Ty będziesz o tym współdecydował. 7. Nikt bez Twojej zgody nie może rozgłaszać, że jesteś chory – masz prawo, by zachowano to w tajemnicy, którą znasz tylko Ty, personel medyczny oraz Twoi rodzice lub opiekunowie. 8. Nikt nie może Cię bić, zawstydzać, lekceważyć i straszyć. W czasie choroby dorośli powinni szczególnie Cię wspierać i dbać o Twoje dobre samopoczucie. 9. Masz prawo do stałego kontaktu z najbliższymi. Twoi bliscy mają prawo być z Tobą w szpitalu, sanatorium lub uzdrowisku. Tylko w wyjątkowych sytuacjach lekarze decydują, że nie mogą oni z Tobą przebywać. 10. Podczas pobytu w szpitalu, sanatorium, uzdrowisku zawsze możesz do swoich bliskich zadzwonić lub napisać. 11. Szpital, sanatorium lub uzdrowisko to miejsca, w których masz wyzdrowieć, ale masz również prawo do nauki, zabawy i odpoczynku. Wyzdrowiejesz szybciej nie myśląc ciągle o chorobie. 12. Jeżeli tylko masz taka ochotę, możesz spotkać się z osobą duchowną Twojego wyznania. 13. Masz prawo umieścić cenne przedmioty w depozycie szpitalnym. Co pomoże dziecku w szpitalu? Nocna lampka. Ostre, jasne światło świetlówki może go męczyć. Pilnuj, aby wieczorem, jeśli nie jest to konieczne, nikt nie włączał górnego oświetlenia w sali, w której śpi dziecko. Spokój. Gwałtowne ruchy dadzą znać dziecku: „Tutaj dzieje się coś złego". Nie pozwól, aby ktoś inny oprócz ciebie rozbierał dziecko do badań, zapytaj też lekarza, czy podczas zabiegów dziecko może siedzieć na twoich kolanach, przytulone do ciebie. Znajome sprzęty. Domowa poduszka, przytulanka i ulubiona łyżeczka zabrane z domu dodadzą dziecku otuchy. Zobacz też: Pierwsza wizyta u dentysty: jak wygląda? Czy podać coś dziecku na uspokojenie? Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek Jak powinna wyglądać wizyta u pediatry? Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. Alicja Chybicka Pediatra, kierownik Kliniki Transplantacji Szpiku, Hematologii i Onkologii Dziecięcej Akademii Medycznej we Wrocławiu
Kiedy dziecko zaczyna pełzać? Norma, prawidłowe pełzanie, co powinno niepokoić
Na pytanie, kiedy dziecko zaczyna pełzać nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Po części dlatego, że są różne techniki pełzania, ale też dlatego, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Sprawdź, kiedy dziecko powinno zacząć pełzać i jak wygląda prawidłowe pełzanie.
Wielu rodziców zastanawia się, kiedy ich dziecko zacznie pełzać i czy robi to prawidłowo. I słusznie, że pojawiają się takie wątpliwości! Okazuje się bowiem, że prawidłowe pełzanie jest nie tylko dowodem na to, że układ nerwowy dziecka rozwija się w prawidłowy sposób. To także warunek do tego, aby mózg mógł się dalej doskonalić. Prawidłowe pełzanie jest niezbędne do tego, aby dojrzały aż dwie z siedmiu struktur centralnego układu nerwowego – to blisko 30 procent mózgu. Pełzanie stymuluje między innymi rozwój ciała modzelowatego, które łączy obie półkule mózgu i jest później przydatne nie tylko w nauce raczkowania, chodzenia i biegania, ale też np. do wyrażania myśli. Jeśli dziecko nie nauczy się prawidłowo pełzać, rośnie ryzyko, że w wieku 7-10 lat zostaną u niego zdiagnozowane dysfunkcje rozwojowe, które będzie bardzo trudno skorygować. Co ciekawe, przeciętne dziecko potrafi pełzać, ale nie robi tego w sposób, który pozwala jego sposób poruszania się nazwać prawidłowym pełzaniem. Czyżby dlatego coraz więcej dzieci ma problemy z koncentracją i nauką? Spis treści: Kiedy dziecko zaczyna pełzać? Ile czasu dziecko pełza? Czy każde dziecko pełza? Nieprawidłowości w czasie pełzania Jak zachęcić dziecko do pełzania Co następuje po pełzaniu? Kiedy dziecko zaczyna pełzać? Przyjmuje się, że dziecko powinno zacząć pełzać w wieku 3 miesięcy, a doskonałość w tym sposobie poruszania się powinno osiągnąć do 6-7 miesiąca życia. Jeśli niemowlę jest zdrowe, ma idealne warunki do rozwoju i jest ubierane tak, że nic nie krępuje jego ruchów, to zwykle zaczyna prawidłowo pełzać już w 3-4 miesiącu życia. Przyjmuje się, że prawidłowe pełzanie: w wieku 3-3,5 miesięcy oznacza szybkie tempo rozwoju dziecka w wieku 6-7 miesięcy oznacza przeciętne tempo rozwoju dziecka powyżej 7 miesiąca życia oznacza wolne tempo rozwoju dziecka Ile czasu dziecko pełza? Zwykle okres pełzania trwa do momentu, aż dziecko odkryje raczkowanie (według WHO nastąpić to powinno między 5,5 a 13. miesiącem życia). Oznacza to, że dziecko pełza od 2,5 do nawet 7 miesięcy. Zgodnie ze schematem prawidłowego rozwoju ruchowego najpierw dziecko pełza, później zaczyna samodzielnie siadać (między 6 a 8 miesiącem życia), a później raczkować. A kiedy dziecko raczkuje, nie wraca już do pełzania. Etapy rozwoju prowadzące do pełzania Zanim dziecko rozwinie umiejętność prawidłowego pełzania, przechodzi następujące etapy rozwoju ruchowego bezpośrednio prowadzące do pełzania: Leży na brzuchu – dziecko w teju pozycji uczy się m.in. dźwigać głowę. Leży w pozycji „samolotu” – dziecko leży na brzuchu, a ręce, nogi i głowa są uniesione nad podłożem. Przechodzi etap „pływania” – dziecko w pozycji „samolotu” zaczyna się kiwać na boki i lekko poruszać kończynami, zupełnie jakby unosiło się na lekko falującej wodzie. Wykonuje pivoty – leżąc na brzuchu, dziecko jest w stanie obrócić się w lewo lub prawo, odpychając się rękami, a gdy wyprostuje oparte przed sobą na podłożu ręce, potrafi unieść nad podłoże klatkę piersiową i niemal cały brzuch. Pełza do tyłu – odpychanie się rękami od podłoża sprawia, że dziecko przesuwa się na brzuchu w tył. Pełza jak foka – niemowlę, leżąc na brzuchu, opiera przedramiona przed sobą, następie opiera się na nich i podciąga w ich kierunku resztę ciała; nogi niemalże nie uczestniczą w przemieszczaniu się dziecka. Pełza jak gąsienica – niemowlę leży na brzuchu, opiera przed sobą obie ręce i pociąga nimi ciało, ale czasie przemieszczania się do przodu brzuch traci kontakt z podłożem. Pełza prawidłowo – czyli techniką naprzemienności skośnej (ruchowi prawej ręki towarzyszy ruch lewej nogi i przeciwnie). Czy każde dziecko pełza? Tak, każde dziecko pełza, lepiej lub gorzej, np. zatrzymując się w rozwoju pełzania na jednym z wcześniejszych etapów osiągania tej umiejętności. Jednak nie każde dziecko pełza prawidłowo. Według niektórych pediatrów pełzanie jest ważniejsze dla rozwoju ruchowego i rozwoju mózgu od czworakowania. Mimo to niektóre dzieci omijają ten etap, od razu przechodząc do siadania i czworakowania. Jeśli dziecko nie pełza prawidłowo, to albo ma zaburzenia rozwoju ruchowego albo… nie stworzono mu odpowiednich warunków do pełzania (np. dziecko nie zdoła pełzać na dywanie albo ubrane w śpiochy z długim rękawem i długimi nogawkami na śliskiej podłodze). To dlatego tak ważne jest, aby tworzyć niemowlęciu dobre warunki do doskonalenia sprawności fizycznej. Jeśli rodzic martwi się, że dziecko nie raczkuje, tylko pełza, to tak naprawdę nie jest to powód do wielkiego niepokoju. W dodatku są sposoby na to, aby zachęcić dziecko do raczkowania. Uwaga! Najlepiej będzie, jeśli prawidłowo rozwijające się dziecko przejdzie wszystkie etapy rozwoju ruchowego, a więc i pełzanie, i raczkowanie. Co sugeruje, że dziecko może mieć kłopoty z prawidłowym pełzaniem? Dziecko, które dotąd nie pełzało prawidłowo, a już samodzielnie siada, obraca się z brzucha na plecy i z pleców na brzuch, może ominąć etap pełzania. Kłopoty z nauką pełzania zapowiadają też następujące symptomy: dziecko długo (powyżej kilku sekund) trwa w pozycji „samolocika”, nie lubi leżeć na brzuchu, w leżeniu na brzuchu niemowlę dźwiga pupę i opiera się na kolanach, a jeszcze nie pełza, zaniknął już odruch Babińskiego (po podrażnieniu podeszwy stopy dziecka palce stopy zginają się w kierunku podeszwy stopy). Nieprawidłowości w czasie pełzania Zanim wymienimy rzeczy, które wskazują na nieprawidłowe pełzanie, zacznijmy od tego, jak dziecko pełza prawidłowo. Jak wygląda prawidłowe pełzanie? Dziecko pełza prawidłowo, jeśli porusza się do przodu w sposób podobny do czołgającego się człowieka dorosłego. Ważna jest skośna naprzemienność ruchów. Oznacza to, że ruchowi prawej ręki w przód towarzyszy ugięcie się lewej nogi w biodrze i kolanie, i odwrotnie. Prawidłowe pełzanie oznacza też, że dziecko porusza się energicznie i w ciągu dnia zdolne jest w ten sposób pokonać minimum 50 metrów. Nieprawidłowe pełzanie: dziecko nie pracuje symetrycznie obiema stronami ciała dziecko pełza i odpycha się jedną nogą dziecko pełza, odpychając się obiema nogami jednocześnie, a jego raczki utykają pod tułowiem jedna z kończyn nie jest w pełni zaangażowana w pełzanie dziecko nie zachowuje skośnej naprzemienności ruchów – pracuje jednocześnie ręką i nogą po tej samej stronie ciała pełzając, dziecko nie jest w stanie w ciągu dnia w sumie pokonać ok. 50 metrów. Jak zachęcić dziecko do pełzania Do nauki pełzania zdrowe dziecko potrzebuje dobrych warunków, czyli usunięcia przeszkód, które mogą utrudniać zdobycie tej umiejętności. Aby zachęcić dziecko do pełzania: często układaj je na brzuchu, kładź je na powierzchni, która umożliwi ślizganie się na brzuchu, ubieraj dziecko w body z krótkimi rękawami (i ewentualnie krótkimi nogawkami), umieszczaj zabawki poza zasięgiem dziecka ale przed nim, zrezygnuj z kładzenia dziecka na atrakcyjnej macie dziecięcej (wyposażonej w liczne zabawki). Co następuje po pełzaniu? Zwykle na początku 7. miesiąca niemowlę umie już pełzać. Później osiąga kolejne ważne etapy rozwoju ruchowego. Kołysanie się na czworakach. Gdy niemowlę nauczy się czołgać, wkrótce także dojdzie również do tego, jak z pozycji na brzuszku można uklęknąć i podeprzeć się rączkami. To wielkie ćwiczenie równowagi, które można wspierać dzięki zabawom. Podaj dziecku małą piłeczkę – kiedy sięgnie po nią, przez chwilę będzie opierać się na jednej ręce. Podawaj mu zabawki tak, by musiało wyciągać po nie raz prawą rękę, raz lewą. Dzięki temu nauczy się utrzymywać równowagę, co bardzo przyda się potem przy nauce raczkowania i chodzenia. Raczkowanie. Zanim maluch zacznie chodzić na czworakach, może najpierw czołgać się lub raczkować do tyłu. Po tych wprawkach, mniej więcej w 8. miesiącu, ruszy tam, gdzie zechce. Sposobów raczkowania jest tyle, ile jest dzieci, ale główna zasada: lewa ręka-prawa noga i prawa ręka-lewa noga jest zawsze taka sama. Zwróć uwagę, czy niemowlę podczas raczkowania porusza się symetrycznie, angażując mięśnie raz z lewej, a raz z prawej strony. Jeżeli „oszczędza” jeden bok, powiedz o tym lekarzowi – to może być oznaką np. asymetrycznego napięcia mięśni, które czasem trzeba rehabilitować. Wstawanie. Po raz pierwszy dziecko wstanie na proste nóżki mniej więcej w 10. miesiącu: podciągając się przy sofie lub krześle. Może też wstawać i „sprężynować”, lekko uginając kolana. To już ostatnie wprawki przed chodzeniem. Nie stawiaj ani nie prowadzaj dziecka, kiedy jeszcze nie umie tego robić samodzielnie – lekarze powtarzają, że dziecko samo najlepiej wie, kiedy może samo ustać na stopach. Chodzenie przy meblach i w końcu samodzielne chodzenie. Są dzieci, które zaczynają chodzić już w 10-11. miesiącu życia. Są też i takie, które czekają z pierwszym krokiem aż do pierwszych urodzin, a nawet 2-4 miesiące dłużej. Dziecko najpierw chodzi bokiem przy meblach, dostawiając stopę do stopy. Pewniej też czuje się, kiedy jest podtrzymywane przez mamę albo tatę. Zobacz także: Raczkowanie a czworakowanie - różnice Nieprawidłowe raczkowanie – jak rozpoznać? Kiedy dziecko zaczyna chodzić?
Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt – objawy i postępowanie
Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt nie jest rzadką przypadłością. Wynika z niedojrzałości stawów biodrowych dziecka i ma różne stopnie nasilenia. Jeśli jej objawy nie są w porę wykryte, może zaburzać prawidłowy rozwój dziecka. Postępowanie przy dysplazji bioderek jest zależne od jej stopnia. Poważną dysplazję leczy się przez szerokie odwodzenie nóżek – służą do tego specjalne aparaty, np. rozwórka Koszli. W niektórych przypadkach konieczna jest operacja.
Dysplazja stawu biodrowego (większa lub mniejsza) to dość częsta przypadłość u niemowląt. Rodzi się z nią dużo dzieci. Ze względu na ryzyko dysplazji, każdy niemowlak przechodzi badanie stawów biodrowych tuż po narodzinach, a potem także na wizytach kontrolnych u pediatry, które odbywają się w pierwszym roku życia dziecka. Jeśli lekarza coś zaniepokoi, kieruje dziecko do dalszej diagnostyki. Spis treści: Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt – co to jest? Objawy dysplazji stawu biodrowego u niemowląt Jak wygląda dysplazja stawów biodrowych u niemowlaka? Dysplazja stawów biodrowych u niemowląt – leczenie Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt –ćwiczenia Jak dbać o biodra niemowlęcia? Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt – co to jest? Wrodzona dysplazja stawów biodrowych to niedorozwój bioderek, a dokładniej jednego z elementu stawów. Staw biodrowy, w uproszczeniu, składa się z dwóch części znajdujących się na miednicy i kości udowej. W miednicy znajduje się zagłębienie, zwane panewką stawową. Z kolei górna część kości udowej zakończona jest tzw. główką kości udowej. W prawidłowo rozwiniętym stawie biodrowym duża część główki tkwi głęboko w panewce. ​Dysplazja stawów biodrowych to nieprawidłowa budowa stawu biodrowego i niewłaściwe położenie w niej główki kości udowej. Dzieje się tak, gdy panewka jest zbyt płytka lub ustawiona pod złym kątem, a staw biodrowy nie może pracować jak należy. Jeżeli niewielka dysplazja nie będzie leczona, staw będzie się coraz bardziej deformować. Niemowlę z dysplazją stawu biodrowego będzie miało coraz większe problemy z odwodzeniem nóżek na boki, a później z chodzeniem i bieganiem. Zbyt płytka panewka stawowa grozi zwichnięciem stawu biodrowego u dziecka, czyli „wyskoczeniem” główki kości udowej z panewki, co nieleczone prowadzi do niepełnosprawności. Problem dysplazji stawów biodrowych u niemowląt dotyczy głównie dzieci płci żeńskiej. Na 10 dziewczynek z dysplazją stawów biodrowych rodzi się tylko jeden chłopiec z tą wadą. Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt – stopnie Dysplazja stawów biodrowych może mieć różne nasilenie. Poniżej klasyfikacja dysplazji stawu biodrowego (według Grafa): stopień I – prawidłowy staw biodrowy; stopień II – stawy biodrowe są fizjologicznie niedojrzałe i dysplastyczne, ale nie dochodzi do nieprawidłowego ustawienia głowy kości udowej w panewce; stopień III – stawy biodrowe są dysplastyczne a głowa kości udowej nie jest ustawiona centralnie w panewce; stopień IV – stawy biodrowe są zwichnięte. Zwichnięcie stawu biodrowego u dzieci – co to takiego? O zwichnięciu stawu biodrowego mówimy wtedy, gdy główka kości udowej wysunie się poza panewkę. To poważna dolegliwość. Często wymaga unieruchomienia dziecka na wiele miesięcy w gipsowych spodenkach. Na szczęście zwichnięcie stawu biodrowego dotyczy tylko niewielkiego odsetka niemowląt. Objawy dysplazji stawu biodrowego u niemowląt Dysplazję stawów biodrowych u niemowlęcia można podejrzewać, gdy: dziecko nie jest w stanie odwieść szeroko nóżek (odwiedzenie to odprowadzenie nóg na boki), można wyczuć, że nóżka podczas ruchu przeskakuje w biodrze (słychać wtedy charakterystyczny „klik”). Przy takich objawach możemy z dużą dozą prawdopodobieństwa mówić o dysplazji stawu biodrowego. Niemowlęta, u których podejrzewa się dysplazję, mają wykonywane przesiewowe badanie USG stawów biodrowych (skierowanie wystawia pediatra). Badanie przeprowadza się między 6 a 12 tygodniem życia. To optymalny czas, aby jednoznacznie potwierdzić lub wykluczyć dysplazję i w razie potrzeby zastosować odpowiednie leczenie. Jak wygląda dysplazja stawów biodrowych u niemowlaka? Kiedyś ortopeda oceniał stan bioderek dziecka „na oko”. Lekarz porównywał, czy fałdki na pupie dziecka są symetryczne i czy nóżki dają się szeroko odwodzić. Obecnie w rozpoznaniu tej wady nie bierze się pod uwagę ilości i ułożenia fałdek na pośladkach. Przy podejrzeniu dysplazji (jeśli dziecko ma problem z odwodzeniem nóżek lub słychać przeskakiwanie w stawie) lekarz kieruje dziecko na USG stawów biodrowych. Dzięki temu badaniu można dokładnie obejrzeć, jak wygląda miednica dziecka. Poniżej rysunki pokazujące, jak wygląda dysplazja stawu biodrowego. Na obu rysunkach lewe biodro jest prawidłowe, prawe z dysplazją. Rysunek po lewej stronie pokazuje lekką dysplazję, a po prawej – dużą. Rys.: romaset/Adobe Stock Dysplazja stawów biodrowych u niemowląt – leczenie Jeśli dysplazja jest nieznaczna, lekarze zalecają częste układanie dziecka na brzuszku i zapewnienie swobody ruchów. Jeśli po kilku tygodniach nie ma poprawy, konieczne jest leczenie. Z dysplazją, która wymaga leczenia, rodzi się siedmioro dzieci na 100. Leczenie dysplazji stawów biodrowych u niemowląt może polegać na założeniu specjalnego aparatu (ortezy) ortezy. Decyzję o założeniu aparatu podejmuje lekarz po dokładnym zbadaniu dziecka. Orteza jest potrzebna, gdy: fizjologiczna dysplazja jest bardzo duża, dysplazja stawu biodrowego utrzymuje się długo, dziecko rodzi się ze zwichniętym stawem biodrowym. Aparaty na dysplazję Aparatów (ortez) do leczenia dysplazji jest kilka. Obecnie najbardziej popularne są szelki Pavlika. To specjalna uprząż zakładana na niemowlę. Utrzymuje ona nóżki w ustawieniu, które pozwala na prawidłowe wykształcenie się panewek stawowych i utrzymanie główki kości udowej centralnie w panewce. fot.: Marko/Adobe Stock Innym rozwiązaniem jest tzw. rozwórka Koszli. To specjalnie wyprofilowany pałąk na szelkach, który utrzymuje nóżki dziecka w odwiedzeniu i zgięciu. Zapewnia utrzymanie główki kości udowej w panewce. Po założeniu ortezy konieczne są regularne kontrole u ortopedy. Dziecko zwykle nosi aparat tyle miesięcy, ile ma w momencie założenia (dwumiesięczne niemowlę – dwa miesiące, czteromiesięczne – cztery, itd). To także ze względu na długość leczenia tak ważne jest wczesne wykrycie dysplazji. Rozwórka pozwala na normalne pielęgnowanie dziecka: można wykonywać wszystkie zabiegi higieniczne - przewijać, ubierać dziecko dziecko w aparacie może być noszone na rękach - sadzane na kolanach i szerokim foteliku W przypadkach dużej dysplazji aparatu nie powinno się zdejmować nawet do kąpieli. Gipsowanie (tzw. redukcja zamknięta) Tego sposobu używa się u dzieci, które mają 6 miesięcy lub u niemowląt, u których np. uprząż Pavlika nie była skuteczna. W znieczuleniu ogólnym lekarz umieszcza stawy biodrowe w prawidłowych pozycjach, a następnie stosuje gips, aby utrzymać biodra w prawidłowym ustawieniu. Nóżka lub nóżki pozostają w gipsie co najmniej 12 tygodni. Zabieg operacyjny (tzw. redukcja otwarta) Operacja stawów biodrowych u dziecka jest konieczna wtedy, gdy nie pomogą ortezy i gipsowanie lub gdy dziecko jest duże, a diagnoza pojawiła się późno. Podczas operacji owija się ścięgna wokół bioder i usuwa wszystkie elementy blokujące swobodny ruch stawów. Gdy kości są w prawidłowo ustawione, stabilizuje się to położenie. Czy szerokie pieluchowanie pomoże na dysplazję? Szerokie pieluchowanie (czyli zakładanie na jednorazową pieluszkę dodatkowej pieluchy flanelowej lub tetrowej) zalecano kiedyś wszystkim niemowlętom. Miało ono chronić przed zwichnięciem stawu biodrowego. Dziś wiadomo, że o prawidłowy rozwój dziecięcych bioderek należy dbać inaczej. Podwójne pieluchowanie ogranicza swobodę ruchów dziecka, a to właśnie ruch: fikanie nóżkami, branie stópek do buzi, to najlepsza profilaktyka dysplazji stawów biodrowych. Zmieniło się też zalecenie dotyczące układania dziecka na brzuszku w pozycji żabki (z szeroko odwiedzionymi nóżkami). Według nowych zasad niemowlak powinien leżeć dużo na brzuszku, ale w takiej pozycji, w jakiej mu wygodnie (sztuczne odwodzenie nóżek bardziej szkodzi niż pomaga). Dysplazja stawu biodrowego u niemowląt – ćwiczenia Przy niewielkiej dysplazji u niemowląt nie stosuje się żadnych specjalnych ćwiczeń. Obowiązujące zalecenia dotyczące takich przypadków zakładają poprawę ustawienia główki kości udowej w panewce (np. poprzez zakładanie dziecku szelek, zapewnienie swobody ruchu i czekanie, aż staw się wykształci). Gdy nie ma wadliwego ustawienia główki, a panewka jest płytka, nie ma nawet potrzeby poprawy ustawienia – czeka się i kontroluje, czy panewka się poprawia. Ćwiczenia mogą okazać się pomocne po leczeniu z użyciem gipsu lub po zabiegu operacyjnym. Wtedy najlepiej zgłosić się do fizjoterapeuty, który pokaże, jak pomóc dziecku wrócić do sprawności. Nie należy dziecięcych bioderek ćwiczyć na własną rękę, gdyż można w ten sposób zaszkodzić dziecku! Jak dbać o biodra niemowlęcia? Aby nie zaszkodzić rozwojowi stawu biodrowego u niemowlęcia: Nie prostuj nóżek dziecka – niemowlę trzyma nóżki zgięte, bo w tej pozycji stawy biodrowe są zwarte, a główka kości udowej tkwi dobrze w panewce. Gdyby nóżki dziecka nagle zostały wyprostowane, mogłyby ulec zwichnięciu. Główki kości udowej wypadłyby z panewki. Nie owijaj dziecka za ciasno w rożek lub kocyk – choć niektóre niemowlęta lubią spowijanie, może one źle wpłynąć na rozwój stawów biodrowych. Podczas przewijania nie unoś dziecka, trzymając go za nóżki – najbezpieczniej jest przenosić nóżki i pupę, podkładając dłoń pod kość krzyżową dziecka. Ubieraj niemowlę tak, by mogło swobodnie poruszać nóżkami – najlepiej aby dziecko trzymało nóżki w tzw. pozycji fizjologicznej, czyli w zgięciu i rozłożeniu (odwiedzeniu). Noś starsze dziecko na brzuchu trzymając je „twarzą w twarz” do siebie – tak, aby jego nóżki obejmowały cię w pasie. Zobacz też: Jak podnosić noworodka, aby zapobiegać wadom postawy Jak dbać o kręgosłup dziecka? Pediatra czy lekarz rodzinny? Kogo wybrać dla dziecka
Pierwsza wizyta u pediatry – kiedy i jak się przygotować?
Pierwsza wizyta u pediatry z noworodkiem może budzić sporo emocji u młodych rodziców. Dlatego podpowiadamy, co zabrać i jakie pytania zadać podczas badania.
Pierwsza wizyta u pediatry jest bardzo ważna i nie powinno się z nią zwlekać. W czasie jej trwania lekarz zbada niemowlę, sprawdzi, czy dobrze się dziecko rozwija, porozmawia z rodzicami o ewentualnych problemach i zakwalifikuje malucha do szczepienia. Spis treści: Kiedy iść na pierwszą wizytę u pediatry z noworodkiem? Jak dokładnie wygląda pierwsza wizyta u pediatry? Co zabrać na pierwszą wizytę u pediatry z noworodkiem? O co może zapytać cię pediatra? Pierwsza wizyta u pediatry pytania – o co pytać? Na co szczepi się dziecko podczas pierwszej wizyty? Jakie skierowania może dostać dziecko podczas pierwszej wizyty u pediatry? Zmiana pediatry Kiedy iść na pierwszą wizytę u pediatry z noworodkiem? Pierwsza wizyta u pediatry powinna się odbyć najpóźniej, gdy dziecko skończy 6 tygodni. Warto zaplanować ją wcześniej. Zapisanie dziecka do przychodni i wybranie lekarza jest jedną z pierwszych formalności, które należy wykonać po porodzie. Aby to zrobić, nie musisz mieć PESEL-u dziecka ani dowodu ubezpieczenia – w Polsce każde dziecko bez wyjątku ma prawo do leczenia w państwowych przychodniach i szpitalach. Jak dokładnie wygląda pierwsza wizyta u pediatry? Pierwsza wizyta u pediatry powinna trwać przynajmniej kilkanaście minut. W tym czasie lekarz dokładnie obejrzy dziecko: zmierzy je i zważy, sprawdzi obwód klatki piersiowej i głowy, obecność odruchów noworodkowych, wielkość ciemiączka – wszystkie te dane naniesie do książeczki zdrowia dziecka oraz do karty pacjenta w przychodni. Dzięki systematycznym obserwacjom będzie można z biegiem czasu stwierdzić, czy dziecko rozwija się harmonijnie. Lekarz powinien też uważnie wysłuchać twoich pytań i wątpliwości. Nie zapomnij zabrać ze sobą książeczki zdrowia dziecka! Zabieraj książeczkę z sobą na wszystkie wizyty lekarskie! Co zabrać na pierwszą wizytę u pediatry z noworodkiem? Wybierając się do przychodni, powinnaś zabrać ze sobą: książeczkę zdrowia z numerem PESEL dziecka, kocyk, flanelową pieluchę lub podkładkę, na której będziesz mogła położyć maluszka, pieluszkę tetrową, mokre chusteczki, ubranko na zmianę, smoczek (jeśli dziecko korzysta), butelkę z mlekiem modyfikowanym (jeśli dziecko korzysta). Pobierz gotową listę do wydruku: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/pub/BOBAS_DO_LEKARZA/DO_LEKARZA_druk.pdf" target="_blank" rel="noopener">co zabrać na wizytę do lekarza? O co może zapytać cię pediatra? Lekarz lub lekarka będzie chciał zebrać wywiad okołoporodowy: Z której ciąży, porodu jest maluch? Czy rodził się siłami natury, czy przez cięcie cesarskie? W którym tygodniu życia płodowego się urodził? Ile miał punktów <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/skala-apgar-co-oznaczaja-punkty-w-skali-apgar-1706-r1/">w skali Apgar? Jak przebiegał pobyt w oddziale noworodkowym – czy miał zdiagnozowane jakieś choroby ostre infekcje, wady wrodzone? Inne pytania na temat dziecka, które może zadać pediatra: Jak często się budzi w nocy? Czym jest karmione – piersią czy mlekiem modyfikowanym? Jak często je w ciągu dnia i nocy? Ile łącznie posiłków dziecko zjada w ciągu doby? Jak długo dziecko umie utrzymać główkę w leżeniu na brzuszku? Ile łącznie godzin płacze dziecko w ciągu doby? Jak często dziecko robi kupkę? Ile łącznie dziecko moczy pieluszek w ciągu doby? Czy reaguje na dźwięki, hałas w jego otoczeniu? Czy w zachowaniu dziecka występuje coś dziwnego/niepokojącego? Czy dziecko dostaje witaminę D? Pierwsza wizyta u pediatry pytania – o co pytać? Podczas wizyty z małym dzieckiem u pediatry, rodzicom zwykle towarzyszy stres. Jeśli dziecko płacze w gabinecie lekarskim, łatwo zapomnieć o ważnych kwestiach, o których chciałoby się porozmawiać z lekarzem lub lekarką. Niedoświadczonym rodzicom niektóre pytania mogą po prostu nie przyjść do głowy. Oto krótka ściąga, która ułatwi przygotowanie się do pierwszej wizyty u pediatry (przeczytaj ją, możesz też kliknąć link niżej, ściągnąć ją na telefon lub wydrukować i zabrać ze sobą do gabinetu). Na jakim centylu znajduje się waga mojego dziecka? Na jakim centylu znajduje się wzrost mojego dziecka? Jak lekarz ocenia rozwój mojego dziecka? Jak powinna wyglądać dieta mamy karmiącej? Jak powinien wyglądać cykl snu i czuwania dziecka? Na co powinnam zwrócić uwagę w zachowaniu mojego dziecka? Jak rozpoznać, czy płacz dziecka to kolka? Jakie szczepienia będą wykonywane? Jakich odczynów poszczepiennych u dziecka mogę się spodziewać i jak je łagodzić? Jak często trzeba podawać dawkę witaminy D? Czy konieczne jest podawanie witaminy K? Ściągnij i wydrukuj przed pierwszą wizytą u pediatry: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://s.mamotoja.pl/i/infografika-2-miesiacjpg-GALLERY_MAI2-113557.jpg">Pytania do lekarza – 6. tydzień życia dziecka Ściągnij i wydrukuj przed kolejnymi wizytami u pediatry: Pytania do lekarza<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://s.mamotoja.pl/i/infografika-3-4-miesiacjpg-FULL_SIZE-113558.jpg"> – 3-4. miesiąc życia dziecka Pytania do lekarza <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/pub/BOBAS_DO_LEKARZA/PYTANIA_DO_LEKARZA_5-6.pdf">– 5-6. miesiąc życia dziecka Pytania do lekarza <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/pub/BOBAS_DO_LEKARZA/PYTANIA_DO_LEKARZA_7.pdf">– 7. miesiąc życia dziecka Na co szczepi się dziecko podczas pierwszej wizyty u pediatry? W 6. tygodniu życia odbywają się ważne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/kalendarz-szczepien.html">szczepienia obowiązkowe (są nieodpłatne): WZW B (II dawka) Błonica, tężec, krztusiec (I dawka) Hib (I dawka) Pneumokoki (I dawka) Warto rozważyć poddanie dziecka szczepieniom zalecanym (płatnym). W 6. tygodniu niemowlę może otrzymać dodatkową ochronę przeciwko: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/rotawirusy-u-dzieci-jak-leczyc-rotawirusy,biegunka-artykul,4205,r1p1.html">rotawirusom <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/meningokoki-bakterie-ktore-potrafia-zabijac,choroby-niemowlat-artykul,15915,r1p1.html">meningokokom. Jak ograniczyć liczbę wkłuć? Zamiast pojedynczych szczepionek na pierwszej wizycie szczepiennej można podać dziecku tzw. szczepionki skojarzone – dzięki jednemu zastrzykowi niemowlę zyska ochronę przeciwko pięciu lub sześciu chorobom. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/szczepionka-5w1,szczepienia-niemowlaka-artykul,26670,r1p1.html">Szczepionka 5w1 to ochrona przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, Hib i polio <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-szczepieniach/szczepionka-6w1-16365-r1/">Szczepionka 6w1 chroni przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, HiB, polio i WZW B Jakie skierowania może dostać dziecko podczas pierwszej wizyty u pediatry? Podczas pierwszej wizyty pediatra wypisze dziecku skierowanie do ortopedy na obowiązkowe badanie dojrzałości stawów biodrowych (o ile nie zostało ono już wykonane w szpitalu). Najczęściej w pierwszej kolejności wykonuje się wzrokowo-dotykowej oceny bioderek układu kostno-stawowego maluszka, a dopiero w dalszej kolejności zaleca się wykonanie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/usg-stawow-biodrowych-niemowlat-skierowanie,choroby-niemowlat-artykul,25822,r1p1.html">badania USG bioder, np. w przypadku podejrzenia dysplazji. Pediatra może też <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/niemowle-u-neurologa-wskazania-objawy,choroby-niemowlat-artykul,10153,r1p1.html" target="_blank" rel="noopener">skierować niemowlę do neurologa na USG przezciemiączkowe, albo do innego specjalisty, jeżeli coś go zaniepokoi. Skierowania do specjalisty dziecko może dostać także po kolejnych wizytach albo bilansach zdrowia. Zmiana pediatry Pediatra ma za zadanie nie tylko badać dziecko, ale też wyczerpująco odpowiadać na twoje pytania i wątpliwości. Zobacz, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/cechy-dobrego-pediatry,choroby-niemowlat-artykul,10847,r1p1.html">jakie cechy powinien mieć lekarz twojego dziecka. Jeżeli pediatra, do którego zapiszecie dziecko, nie będzie spełniał waszych oczekiwań, możecie go zmienić – według prawa macie prawo do zmiany lekarza dwa razy w roku (dowiedz się, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nA6Q0siFNw0uGBm8gcOCb5QKXoXin3rKHpoejJbLB_v.R7/stparam=phiiclgged/fastid=fbyzmgrbuuetosarhnhtzfkygpmw/nc=0/url=mamotoja.pl/deklaracja-wyboru-lekarza-zmiana-przychodni-lekarz-pierwszego-kontaktu,choroby-niemowlat-artykul,16758,r1.html">jak zmienić lekarza prowadzącego dziecko). Jeżeli zechcecie zmienić lekarza trzeci raz, będziecie musieli zapłacić 80 zł. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/wymioty-u-noworodka-4-najczestsze-przyczyny-wymiotowania-noworodkow-co-robic-czy-trzeba-isc-do-lekarza-29373-r1/">Wymioty u noworodka – 4 najczęstsze przyczyny, dlaczego noworodek wymiotuje [co robić, kiedy iść do lekarza? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/jak-powinna-przebiegac-wizyta-u-pediatry-film-121-r22/">Jak powinna wyglądać wizyta u pediatry? Konsultacja merytoryczna dr Aneta Górska-Kot Pediatra, ordynatorka Oddziału Pediatrycznego im. prof. dr med. Jana Bogdanowicza
Potówki u dziecka – jak wyglądają, czym je leczyć?
Potówki u dziecka rozpoznasz po tym, że wyglądają jak czerwone, drobne plamki albo pęcherzyki wypełnione surowiczym płynem. Powstają, gdy dziecko się przegrzeje. Aby wyleczyć potówki, musisz zadbać o dopływ powietrza do skóry dziecka, czyli odpowiednie ubieranie i pielęgnację.
Potówki to częsty problem u dzieci w pierwszym roku życia dziecka. Rodzice zwykle mają trudność w dobraniu odpowiedniego ubrania dla niemowlęcia i temperatury w pomieszczeniu, bo boją się, że ich dziecko szybko się wychłodzi. Skutkiem tego jest przegrzanie dziecka i pojawienie się na jego skórze potówek. Te zmiany przybierają postać drobnych krostek. Nie są groźne i można leczyć je domowymi sposobami. Co ważne – potówkom u dziecka można zapobiegać, regularnie sprawdzając, czy niemowlę nie jest zbyt grubo ubrane i nadmiernie się nie poci. Spis treści: Potówki u dzieci: przyczyny powstawania Jak wyglądają potówki u dziecka? [zdjęcia potówek] Gdzie występują potówki? Potówki u dzieci – leczenie Jak zapobiegać potówkom u dzieci i niemowląt? Potówki u dzieci: przyczyny powstawania Potówki (łac. miliaria crostallina) pojawiają się pod wpływem wysokiej temperatury ciała i otoczenia. Powstawaniu potówek u małego dziecka sprzyjają również niedojrzałe gruczoły potowe w skórze, które nie działają jeszcze na tyle sprawnie, by radzić sobie z przegrzaniem organizmu. Najczęstszą przyczyną potówek jest zbyt ciepłe ubieranie dziecka. Małe dziecko powinno mieć na sobie tyle samo warstw odzieży, co opiekujący się nim rodzic, i dodatkowo jedną do przykrycia – ażurowy kocyk lub flanelową pieluszkę, z której podczas upału można zrezygnować. Do powstania potówek przyczyniają się również błędy w pielęgnacji – stosowanie nieodpowiednich kosmetyków (np. za tłustych kremów, nadużywanie oliwki) lub zbyt rzadkie kąpiele. Przyczyny potówek u dzieci: przegrzanie organizmu – ubieranie nieadekwatnie do pogody; ubrania z tworzyw sztucznych; nadmiernie pocenie się na skutek wysokich temperatur na zewnątrz lub gorączki; zbyt intensywny wysiłek fizyczny; otyłość; zaburzenia hormonalne; choroby nowotworowe. Sprawdź też: Niemowlę się poci Jak wyglądają potówki u dziecka? Potówki to zmiany na skórze, które mają postać małych pęcherzyków wypełnionych surowiczym płynem lub występują w bardziej zaognionej formie. Nie wszystkie potówki wyglądają tak samo i dają te same objawy. Na skórze dziecka mogą pojawić się: Potówki zwykłe– drobne pęcherzyki, które wypełnia przezroczysty płyn. Pojawiają się na głowie, szyi, plecach, wokół uszu. Potówki białe – podobne do zwykłych, ale płyn, który je wypełnia, jest mętny. Potówki czerwone – czerwone grudki o średnicy 2-4 mm z ropnym pęcherzykiem na szczycie i zapalną obwódką. Z czasem mogą przekształcić się w krostki. Występują w tych samych miejscach, co potówki zwykłe, oraz tam, gdzie skóra narażona jest na ucisk i ocieranie (kark, talia, pachwiny, pachy, zgięcia łokci i plecy). Dotknięte nimi miejsca swędzą i pieką. Fot: Jak wyglądają potówki u noworodka U niemowląt najczęściej obserwuje się: potówki zwykłe – występują w 6. lub 7. dobie życia, na głowie, szyi, tułowiu. Mają postać licznych, białych lub przezroczystych pęcherzyków wielkości 1-2 mm, które z czasem samoistnie pękają; potówki czerwone – pojawiają się u noworodków pomiędzy 11. a 15. dniem życia i najczęściej stanowią skutek stosowania oliwki natłuszczającej po kąpieli dziecka. Są to czerwone grudki wielkości 2-4 mm, z pęcherzykiem na szczycie, zlokalizowane na szyi, owłosionej skórze głowy, tułowiu, a także w miejscach narażonych na ocieranie (okolice talii, pachwin, pod łokciami i kolanami). Fot: Jak wyglądają potówki u niemowlaka Gdzie występują potówki u dziecka? Potówki pojawiają się w miejscach, w których gruczoły potowe zatykają się, ponieważ nie może z nich swobodnie odpływać pot. U dzieci najczęściej można zauważyć: potówki na plecach, potówki pod pachami, potówki w pachwinach, potówki w zgięciach łokci i kolan, potówki na brzuchu, potówki na udach, potówki za uszami, potówki z tyłu głowy. Zdarza się też, że potówki pojawiają się na twarzy niemowlaka, choć nie jest to częste zjawisko. Potówki u dziecka – leczenie Potówki u niemowlaka można leczyć domowymi sposobami. Gdy jest gorąco, możesz rozbierać dziecko do naga, by skóra lepiej oddychała i dolegliwości były mniejsze. Nie jest to jednak konieczne, gdy maluch nosi bawełniane ubranka. W przypadku potówek najważniejsze jest dokładne oczyszczanie, a potem delikatne osuszanie skóry dziecka. Czym przemywać potówki u dzieci i niemowląt i jak z nimi postępować: przemywaj potówki kilka razy dziennie wodą z dodatkiem emolientów; wypróbuj kąpiel w krochmalu (2 łyżki mąki ziemniaczanej rozpuść w szklance zimnej wody i wlej roztwór do ok. 3 litrów wody o temperaturze, w której zwykle kąpiesz dziecko); jeśli potówek u niemowlaka jest dużo ub pojawiła się na nich ropa albo długo się utrzymują, skonsultuj się z pediatrą; jeśli lekarz zaleci ci tę metodę, możesz wykąpać dziecko w wodzie z dodatkiem 2–3 kryształków nadmanganianu potasu (roztwór wodny powinien być leciutko różowy, nie fioletowy), obecnie nie zaleca się stosowania fioletowej kąpieli u dzieci w pierwszym roku życia na własną rękę. Nie smaruj potówek u niemowlaka kremem! Może to spowodować pojawienie się stanu zapalnego. Niewskazane jest również przemywanie potówek preparatami z alkoholem (może m.in. mocno podrażnić skórę dziecka). Sprawdź też, co na temat potówek mówi Dorota Lewandowska, doświadczona położna noworodkowa. View Ediplayer on the source website View Burdaffi on the source website Jak zapobiegać potówkom u dzieci i niemowląt? Zapobieganie potówkom jest łatwiejsze niż ich leczenie. Warto przestrzegać kilku zasad, dzięki którym nie dojdzie do przegrzewania dziecka i powstawania zmian na skórze. Aby zapobiec pojawieniu się potówek: ubieraj niemowlę i starsze dziecko w ubranka z naturalnych włókien – najlepsza jest bawełna, kupuj pościel dla dziecka uszytą z bawełny, a nie ze sztucznych włókien, unikaj podkładów do łóżeczka i wózka, które uniemożliwiają cyrkulacje powietrza (gumowanych, ceratowych), nie zwlekaj ze zmianą pieluszki, regularnie kąp niemowlę i dobrze osuszaj skórę przed założeniem dziecku ubranek, ubieraj dziecko stosownie do panującej temperatury. Aby przekonać się, czy dziecko jest odpowiednio ubrane, warto przykładać dłoń do jego karku. Jeśli jest chłodny, można dołożyć jedną warstwę ubranek lub dodatkowo okryć dziecko. Gdy kark jest ciepły, wszystko jest w porządku, nawet wtedy, gdy rączki i nóżki są chłodniejsze. W pokoju dziecka temperatura powietrza nie powinna przekraczać 22 stopni Celsjusza. Zobacz też: Trądzik niemowlęcy i trądzik noworodkowy: jak rozpoznać i leczyć? [rady dermatologa] Atopowe zapalenie skóry - dieta. Czego dziecko nie może jeść? Wysypka u niemowlęcia: to nie musi być alergia Konsultacja merytoryczna dr Grażyna Nieżurawska Doświadczona dermatolożka dziecięca, pediatra z dwudziestoletnim stażem pracy na Oddziale Dermatologii Dziecięcej Stołecznego Szpitala Dermatologicznego im. „Św. Łazarza”, członkini Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego i Sekcji Dermatologii Dziecięcej
Bunt dwulatka – jak wygląda? 7 najlepszych sposobów na przetrwanie tego okresu w rozwoju dziecka
Psycholodzy podkreślają, że należy cieszyć się z buntu dwulatka – to dowód, że twoje dziecko wkroczyło w kolejny etap rozwoju. Dwulatek zaczyna odkrywać swoją niezależność, chce podejmować własne decyzje i doświadczać świata na swój sposób. Pozwól mu na to i naucz się radzić sobie w tym trudniejszym dla rodziców okresie.
Bunt dwulatka nie jest niczym złym – to naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować drugie urodziny, u innych nieco później. Tłumaczymy, ile trwa bunt dwulatka, jakie są jego objawy, a także, jak na niego reagować. Spis treści: Bunt dwulatka – na czym polega? Bunt dwulatka – objawy Bunt dwulatka – ile trwa i kiedy mija? Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? Co właściwie oznacza ten bunt? Bunt dwulatka – jak reagować? Czy kary i nagrody pomogą przy buncie dwulatka? Jak postępować z dwulatkiem? 7 sposobów Bunt dwulatka a sen Bunt dwulatka czy autyzm? Bunt dwulatka – na czym polega? Podczas buntu dwulatka lubionym słowem dziecka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, maluch może rzucać się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory dwulatek nagle się buntuje, może próbować bić rodziców, wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Bunt dwulatka – objawy Objawy buntu dwulatka polegają na tym, że dziecko: stale pokazuje swoją samodzielność, nadużywa słowa „nie” przy akcentowaniu własnego zdania, upiera się, by samodzielnie wykonywać różne czynności, na zakazy może reagować agresją i histerią, nie chce chodzić spać o wyznaczonej porze. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? Co ważne, nie u wszystkich dzieci objawy buntu dwulatka występują z takim samym nasileniem. Dużo zależy od temperamentu dziecka. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Niektórzy rodzice zgłaszają „brak buntu”, a co za tym idzie – twierdzą, że bunt dwulatka nie istnieje. Zdaniem dr Wojciechowskiej może to oznaczać, że bunt się pojawił, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholog. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Bunt dwulatka – ile trwa i kiedy mija? Kiedy pojawia się bunt dwulatka? Według psychologów „kryzysu dwulatka” możesz spodziewać się między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Bunt dwulatka trwa zazwyczaj kilka tygodni, choć u niektórych dzieci może utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy. Kończy się w zależności od indywidualnych cech dziecka i podejścia jego rodziców. Bunt dwulatka może też przeistoczyć się w bunt trzylatka. Co właściwie oznacza bunt dwulatka? Kiedy ulegać maluchowi? Kiedy nie odpuszczać? Czy stosować kary, a może nagradzać? Kto nie zadaje sobie pytania, jak radzić sobie ze zbuntowanym dwulatkiem. Trudne sytuacje, jakie wywołuje mały buntownik, są w zasadzie do siebie podobne, dlatego można nauczyć się, jak na nie reagować. Podajemy kilka typowych przykładów buntu dwulatka i wyjaśniamy, z czego wynika zachowanie dziecka (co dokładnie siedzi w głowie dwulatka) i co powinien wiedzieć rodzic. Przy okazji dowiesz się, jak w każdej z tych sytuacji warto się zachować, bo od twojej reakcji bardzo dużo zależy. Sam wejdę na tę dużą zjeżdżalnię Dziecko chce postawić na swoim i przekonać się, jakie to uczucie, gdy ma na coś wpływ. Jeśli może wybierać, na którą zjeżdżalnię wejdzie, jakie spodenki założy, jaką ma fryzurę, co zjeść na śniadanie, nie musi o to zapamiętale walczyć. W opanowaniu dziwnych zachcianek dziecka pomaga spryt i stosownie tzw. wyboru sterowanego – maluch ma wybór, ale tylko z dwóch rzeczy. Rodzic oswaja się z samodzielnością dziecka. Przekonuje się, że nie jest już nieporadnym bobaskiem. To ważny krok do usamodzielniania dziecka, jeśli go przegapisz, maluch może stracić wiarę we własne możliwości i zacznie oczekiwać, że we wszystkim je wyręczysz, bo wszystko robisz lepiej – mamo, załóż mi majteczki, poszukaj mi zeszytu do matematyki, zanieś mi indeks do dziekanatu... Niezbyt ciekawa perspektywa, prawda? Nie musisz dziecku pozwalać na wszystko, ale powierzaj mu drobne zadania i chwal za poprawne wykonanie. Chcę to tu i teraz! Dziecko sprawdza reakcje rodzica. Gdy koniecznie chce coś dostać, nie liczy się dla niego, czy jest w sklepie czy na placu zabaw. Pokazuje cały arsenał swoich możliwości – w jednej chwili rzuca się na podłogę, krzyczy, szarpie, tupie. Rodzic musi pamiętać, że nie jest ważne, co powiedzą ludzie. To ważny moment, w którym dziecko ma okazję sprawdzić twoją konsekwencję. Nie pozostaje nic innego tylko wytrzymać, nie krzyczeć i spokojnie kontynuować zakupy lub spacer. W najgorszym razie weź je na ręce i wyjdź z placu zabaw lub ze sklepu, żeby się uspokoiło. Ustępstwo dla świętego spokoju lub w obawie przed spojrzeniami ludzi to przyzwolenie dla podobnych zachowań. Długo i głośno krzyczę, a ty nie ustępujesz Dziecko uczy się, że nie warto się złościć i upierać. Te emocje dominują u dwulatków. Złością reagują na własną nieporadność, gdy próbują coś zrobić, a nie potrafią, chcą coś dostać, a nie dostają. Wtedy pojawia się upór w dążeniu do celu. Rodzic widzi, jak działa konsekwencja i cierpliwość. Dzieci nie potrzebują gwiazdki z nieba. Ulegając naciskom malucha, nie uszczęśliwisz go. Okaż dziecku, że nie wszystko może od ciebie dostać, że liczy się styl, w jaki próbuje osiągnąć cel. Krzyki i awantury w tym nie pomagają. Nie będę jadł tej zupki Dziecko próbuje określić swoje upodobania. Kaprysząc, wybierając, zdobywa wiedzę o sobie, o tym co mu odpowiada, a co nie. Ale też o tym, że jego preferencje mogą się zmieniać, np. nagle przestaje lubić wyjścia po zakupy, gdy wybieracie się do sklepu, zaczyna płakać i brzydko się zachowuje. Buntując się, próbuje bronić swojego zdania, z czasem nauczy się też uzasadniać swoje wybory. Rodzic widzi, że maluch jest odrębnym bytem. Dziecko nie musi lubić zupy brokułowej, za którą przepada mama. Ty, choć kochasz warzywa, też możesz nie gustować np. w smaku brukselki. Dziecku nie stanie się krzywda, jeśli zamiast brokułowej będzie jadać inną zupę. Tak samo może mieć własne hobby – zamiast biegać za piłką z tatą, woli rysować lub śpiewać. Dlaczego nie mogę ugryźć Zosi, mamo? Dziecko oswaja się, że nie wszystko mu wolno. To, co dla rodziców przykre i bolesne, jak np. gryzienie, dla dziecka może być dobrą zabawą. Właściwe reakcje rodziców pozwolą zrozumieć, że gryzienie nie jest odbierane jako dowód miłości. Pokazanie dziecku, że to boli, wyraźne powiedzenie, że nie chcesz, by tak robiło, uświadomi mu, że lepiej tego nie powtarzać. Rodzic uczy się, że miłość to też wytyczanie granic. Dziecko, które nie dostaje sygnałów, że pewnych rzeczy nie wolno robić, jest zagubione, czuje, że dorośli się nim nie interesują. Określając, co wolno, a czego nie, sprawiasz, że świat stanie się dla niego bardziej przewidywalny i maluch poczuje się bezpieczniej. Nie lubię go! Nic chcę się z nim bawić! Dziecko próbuje rozpoznawać i nazywać emocje. To pozwoli je kontrolować i wyrażać w społecznie akceptowany sposób. Na razie burza emocji, jaką przeżywa, jest dla niego niezrozumiała: maluch nie potrafi jeszcze nazwać swoich uczuć i znaleźć ich przyczyny. Rodzic uczy się zrozumienia i cierpliwości. Pomóż dziecku zrozumieć, co czuje. Przy nadarzających się okazjach, powtarzaj: „jesteś wesoła, kiedy turlamy się po podłodze, prawda?", „byłeś na mnie zły, kiedy kazałam ci wracać do domu”. Pozwól maluchowi zrozumieć, że te uczucia są naturalne. Jeśli na atak złości dziecka reagujesz własną złością czy wręcz agresją, niczego malucha nie uczysz. Napady agresji u dziecka często mają przyczynę w zmęczeniu lub głodzie. Wypoczęty i najedzony maluch jest bardziej skłonny do negocjacji. I to też musisz zaobserwować i zrozumieć. Bunt dwulatka - jak reagować? Kiedy twoje dziecko wejdzie w okres buntu dwulatka, ty: powtarzaj – dziecko potrzebuje więcej czasu, aby zapamiętać, co wolno, a czego nie, czasem pokusa, by coś zrobić jest silniejsza, niż wiedza, nazywaj uczucia dziecka – mów, że jest smutne, zdenerwowane, obrażone, nazywanie uczuć pozwala maluchowi zrozumieć, co się z nim dzieje i potem (ale na to czasem trzeba dłużej poczekać) unikać takich zachowań. Maluch dowiaduje się też, że szanujesz jego uczucia, także te złe. zachowaj spokój – reagując złością na złe zachowanie dziecka, pokazujesz, że tak można się zachowywać. przytul lub obejmij – zrób tak, jeśli dziecko histeryzuje, rzuca się na podłogę lub próbuje uciec do pokoju. Pokażesz mu, że zawsze może na ciebie liczyć. Czy kary i nagrody pomogą przy buncie dwulatka? Karanie i nagradzanie to stare metody wychowawcze. Skuteczność kar i nagród jest kontrowersyjna. Kara wzbudza w dziecku strach i wytwarza prosty mechanizm postępowania – dziecko nie robi czegoś dlatego, że tak postępować nie należy i nie wypada, tylko dlatego, aby uniknąć kary. Podobnie jest z nagrodami. Maluch siedzi grzecznie na nudnym przyjęciu u cioci tylko dlatego, że potem tata obiecał mu pójść na boisko i pograć w piłkę. Kary i nagrody mają sprawić, by dziecko było posłuszne. Lepsze skutki daje próba zrozumienia, dlaczego dziecko źle się zachowuje, spokojne tłumaczenie, dlaczego czegoś nie może robić, pomaganie w radzeniu sobie ze złymi emocjami i pokazywanie, co jest dobre, a co złe. Warto też pamiętać, że skutkiem kary może być doprowadzenie dziecka do ataku złości, a właśnie tego przy zbuntowanym dwulatku chcielibyśmy uniknąć. Jak postępować z dwulatkiem? 7 sposobów 1. Nie szufladkuj dziecka „Ty wieczny marudo!”, „Kłótniku!”, „Łobuziaku” – takie słowa nie pomogą wychować optymisty, szczęśliwego i pewnego siebie człowieka. Wprost przeciwnie, zbuntowany dwulatek, słysząc upokarzające określenia, w końcu naprawdę uwierzy, że się do niczego nie nadaje. Wtedy może mu zabraknąć motywacji, aby się starać. Jeśli chcesz dać dziecku do zrozumienia, że źle się zachowuje, powiedz mu o tym tak: „nie podoba mi się twoje zachowanie" zamiast „jesteś niedobry”. Czujesz różnicę? Pierwsza wypowiedź krytykuje zachowanie dziecka, druga – samo dziecko. 2. Bądź konsekwentna w swoich decyzjach Im jaśniejsze zasady postępowania, tym łatwiej ich przestrzegać. Dlatego nie zmieniaj zdania – jeśli mówisz „nie” wytrwaj w tym i nie zamieniaj go w „tak” czy „ale tylko raz”. Dzięki twojej konsekwencji dziecko dowiaduje się, że w jego świecie panują niezmienne reguły. A z kolei taka wiedza wzmacnia poczucie bezpieczeństwa dwulatka. 3. Nie traktuj buntu dwulatka zbyt dosłownie Wybuchy złości dziecka nie są najpewniej kwestią jego charakteru, ale wieku. Dlatego nie traktuj ich tak bardzo serio. Twój dwulatek wcale nie musi wyrosnąć na wiecznie skwaszonego lub stale histeryzującego człowieka. Pamiętaj też, że atak złości nie jest skierowany przeciwko tobie, ale przeciw własnym emocjom dziecka. 4. Mów do dziecka ciszej Jeśli będziesz zwracać się do swojego zbuntowanego dwulatka podniesionym głosem, on na pewno się nie uspokoi – a ty zezłościsz się jeszcze bardziej. Nie przekrzykuj więc wrzeszczącego dziecka, poczekaj z mówieniem, aż będzie musiało zaczerpnąć powietrza. Mów powoli, nie nakazuj, nie zakazuj, tylko tłumacz. 5. Podchodź do dziecka z wyrozumiałością Nie przykładaj do dwulatka własnych norm. Dzieci czują i myślą w odmienny sposób niż dorośli. Biją albo gryzą, nie mając pojęcia, że to boli (mogą nawet myśleć, że ciebie tak samo to bawi jak je). Dziecko nie jest złośliwe, a to, co ty uznajesz za agresję, czasem jest dla niego jedynym sposobem wyładowania zbyt silnych emocji. Zamiast strofować, znajdź przyczynę złego humoru dziecka i usuń ją. 6. Pozwól dziecku decydować Małego niejadka nie pytaj, czy chce jeść, tylko raczej co woli na śniadanie: kaszkę czy kanapkę. Kiedy zbuntowany dwulatek ma poczucie, że w pewnych sprawach sam decyduje, w innych łatwiej idzie na kompromis. Skończ też z zabranianiem dla samej zasady – mów dziecku, co robić, zamiast czego nie robić. 7. Nie naśladuj dwulatka Gdy dziecko krzyczy, ty nie krzycz. Kiedy dziecko gryzie i bije, powstrzymaj się od odpłacania tym samym. Nie dopuść, by twoje nerwy wzięły górę – nie tylko z tego powodu, że po prostu nie wolno bić dzieci, ani krzyczeć na nie. Gdy podnosisz głos, dziecko zauważa jedynie, że przesyłasz mu sprzeczne informacje: „Mama mówi, że nie wolno krzyczeć, ale sama to robi”. Zobacz też: Kalendarz rozwoju dziecka Bunt dwulatka a sen Niechęć do chodzenia spać o wyznaczonej porze może być jednym z objawów „buntu dwulatka” i manifestowania swojego sprzeciwu. Jakość spania dziecka nie jest w tym okresie zaburzona, problemem jest jednak samo położenie go do łóżeczka i uśpienie. Na taką sytuację powinnaś reagować spokojnie, ale konsekwentnie. Jeśli dziecko ucieka z łóżeczka – zaprowadź je do niego z powrotem. Zwróć jednak uwagę, czy twoje dziecko rzeczywiście potrzebuje tyle samo snu, co wcześniej. Czasem powodem wieczornym problemów z zasypianiem są zbyt długie drzemki w ciągu dnia. Może warto je skrócić? Bunt dwulatka czy autyzm? Drugi rok życia to czas dużych zmian w rozwoju dziecka. Niektórzy rodzice zastanawiają się, czy zmiany w zachowaniu dziecka nie są objawem autyzmu. Autyzm u dziecka objawia się trudnościach w kontaktach społecznych, zawężonych zainteresowaniach, a także ponadprzeciętną powtarzalnością zachowań. Cechą charakterystyczną dla zachowań ze spektrum autyzmu w wieku dziecięcym jest również niepokój lub agresja, która pojawia się, gdy następuje odstępstwo od rutyny. Bunt dwulatka natomiast przejawia się chęcią stanowienia o sobie przez dziecko, odkrywa ono wtedy swoją niezależność i chce podejmować już własne decyzje. Zobacz także: Jak opanować bunt 2-latka? Zobacz patent tego taty – mistrzostwo! Bilans dwulatka: przebieg badania i normy Jak przetrwać ze zbuntowanym dwulatkiem?
Pępkowe: co to za tradycja i co się kupuje w prezencie?
Pępkowe to tradycja świętowania narodzin dziecka. Najczęściej odbywa się w męskim gronie i polega na opijaniu faktu zostania ojcem. Tradycyjne pępkowe w dzisiejszych czasach odbywa się coraz rzadziej, ustępując miejsca kobiecemu baby shower. Prezent na pępkowe to jednak wciąż popularny zwyczaj. Warto wiedzieć, kiedy zorganizować pępkowe i co się wtedy kupuje. Wątpliwości pomógł nam rozwiać socjolog, dr Tomasz Sobierajski.
Pępkowe to stara tradycja, której celem było ulżenie napiętym nerwom, symboliczne pożegnanie beztroskiego życia i zadbanie o zdrowie dziecka. „Dziecko nieopite to dziecko chorowite” – opijanie narodzin dziecka miało nawet swoje logicznie brzmiące uzasadnienie. Pępkowe to także niecodzienne zwyczaje i prezenty. O szczegóły zapytałyśmy socjologa, dra Tomasza Sobierajskiego. Spis treści: Pępkowe: co to jest? Kiedy robi się pępkowe? Pępkowe: tradycja i zwyczaje Czy na pępkowe kupuje się prezent? Pępkowe a baby shower Pępkowe: co to jest? Pępkowe to męskie spotkanie, podczas którego świeżo upieczony ojciec wraz z kolegami i innymi mężczyznami z rodziny świętuje, a najczęściej opija narodziny dziecka. Skąd wziął się taki dziwny zwyczaj? „Z radości” – odpowiada socjolog, dr Tomasz Sobierajski. – „Urodziło się dziecko, a to jest przecież duży powód do świętowania”. Zdaniem socjologa pępkowe z pewnością nie jest żadnym zapijaniem strachu przed nową rzeczywistością. Owszem, taki strach spada na młodego ojca, ale nie tuż po porodzie, a trochę później. Może na porannym kacu albo (i to najbardziej prawdopodobna opcja) kiedy dziecko razem z mamą przyjedzie ze szpitala do domu. „Zazwyczaj dopiero kilka dni po narodzinach dziecka mężczyźni uprzytamniają sobie, jak bardzo ich życie się teraz zmieni” – mówi dr Sobierajski. Pępkowe kojarzy się z inną męską imprezą, wieczorem kawalerskim, i według Tomasza Sobierajskiego to skojarzenie jest jak najbardziej słuszne. Dla socjologa zarówno pępkowe, jak i wieczór kawalerski to nie tylko okazje do wypitki, ale tzw. rytuały przejścia, dokładnie takie same jak np. pasowanie na ucznia czy studniówka. Pępkowe jest rytualnym wejściem na wyższy poziom: na etap największej dojrzałości i odpowiedzialności życiowej. Tutaj już, inaczej niż na wieczorze kawalerskim, nie ma striptizu ani wyjazdów na paintball czy do Las Vegas. Jest alkohol i koledzy – to fakt, ale o wiele częściej pępkowe to spokojna posiadówka w domu, do tego często międzypokoleniowa, z własnym ojcem i teściem. Pępkowe: kiedy się odbywa? Pępkowe zwykle organizuje się tuż po narodzinach dziecka. To jeszcze jeden argument przeciwko pępkowemu powtarzany przez przeciwników tej tradycji: ojciec opijający narodziny dziecka w czasie, gdy mama i noworodek potrzebują wsparcia i opieki to raczej nie jest powód do dumy. Obecnie terminy pępkowego ustala się jednak z większą swobodą. Krótkie męskie spotkanie można zaplanować na dowolny dzień, który będzie pasował zarówno tacie, jak i mamie. Pępkowe: tradycja i zwyczaje Tradycyjne pępkowe miało dać młodemu ojcu poczucie wsparcia. To nie tylko pożegnanie się z kolegami w stylu: „Stary, już jesteś dla nas stracony”. Zdaniem Sobierajskiego na pępkowym: pije się za zdrowie dziecka i młodego taty, przekazuje się rady, nawet jeśli są to rady koślawe, rodem z innego pokolenia, utrwala się poczucie zjednoczenia młodego taty z innymi, bardziej już doświadczonymi ojcami. Co ciekawe, pępkowe zwykle jest imprezą bardziej „elitarną” niż wieczór kawalerski. Bardzo często jest imprezą ściśle ojcowską – bez bezdzietnych i nieżonatych kumpli. Jeśli zastanawiasz się, jak i gdzie zorganizować pępkowe to do wyboru są trzy opcje: w domu – organizujesz spotkanie w męskim gronie. Kto stawia na pępkowym? Zgodnie ze zwyczajem to młody tata częstuje gości alkoholem i powinien zapewnić nie tylko napoje, ale i przekąski. W praktyce jednak najczęściej jest to impreza składkowa, każdy zaproszony przychodzi z przysłowiową flaszką w ramach prezentu. Ta opcja jest zazwyczaj tańsza, jednak weź pod wagę: sprzątanie przed i po imprezie; w lokalu – rezerwujesz stolik na określoną liczbę osób i na koniec imprezy regulujesz rachunek lub stawiasz na aktywnie spędzony czas i umawiasz się z innymi ojcami np. na kręgle, czy gokarty (w przypadku drogich atrakcji każdy płaci sam za siebie). Minus: koszt (ale nie musisz sprzątać); opcja mieszana – impreza rozpoczyna się w domu (tzw. biforek), a kończy się w lokalu. Współcześnie jednak coraz więcej ludzi, nie tylko kobiet, ale i mężczyzn, odrzuca tradycję pępkowego i uważa, że opijanie narodzin dziecka jest obciachem. „Oczywiście wszyscy znamy opowieści, jak to nasi ojcowie po naszych narodzinach szli w tango na trzy dni albo i na tydzień, ale jakoś nie mamy zbytniej ochoty ich naśladować” - mówi Sobierajski. Zwyczaje pępkowego coraz mniej pasują do obecnych norm kulturowych. Zmieniło się postrzeganie samej ciąży i rodzicielstwa: poród i opieka nad dzieckiem to już nie tylko sprawa kobiety, ale obojga rodziców. W tym aspekcie powoli dobijamy do Skandynawii, gdzie rola taty nie różni się od roli mamy (częściej chcemy naśladować wychowanie dzieci w Szwecji), porody rodzinne są normą, urlopy rodzicielskie dzieli się na pół, popularnym rozwiązaniem kwestii opieki nad dziećmi po rozwodzie jest opieka naprzemienna – i gdzie pępkowego się nie obchodzi, chociaż przecież pije się alkohol tak samo, jak u nas. Czy na pępkowe kupuje się prezent? Prezent na pępkowe zazwyczaj kojarzy się z alkoholem. Powinien to być jednak alkohol dobrej jakości, a jeszcze lepiej − samodzielnie przygotowana nalewka. Co jeszcze można przynieść na pępkowe? album na zdjęcia dziecka oraz fotografie rodzinne książkę dla ojców zabawną koszulkę albo kubek z dedykacją dla młodego taty voucher na basen albo siłownię sadzonkę drzewa do zasadzenia View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Pępkowe a baby shower Z punktu widzenia socjologa Sobierajskiego pępkowe jest o wiele bardziej „nasze” niż baby shower, czyli impreza dla przyszłych mam, która została żywcem przejęta z amerykańskiej kultury. „Powiem szczerze, że z dwojga złego, to już wolę to pępkowe. Baby shower, z tymi wszystkimi różowościami, dziwnymi konkursami, prezentami i tortami z pieluszek, jest moim zdaniem bardzo infantylne. Co więcej, jest okropnym symbolicznym wciśnięciem ciężarnej kobiety w rolę jakiejś matrony” – mówi Tomasz Sobierajski. Jeszcze bardziej nie podoba mu się samo rozróżnienie na imprezę męską i damską. „Dla mnie baby shower byłoby do zaakceptowania, gdyby to nie była impreza tylko dla matki i jej koleżanek, ale dla obojga rodziców i ich wszystkich wspólnych przyjaciół. Bo wtedy byłaby po pierwsze mniej sztuczna, a po drugie oznaczałaby zrównanie ról matki i ojca w rodzinie”. Zobacz też: Po co dziecku jest ojciec – wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński Poród rodzinny - 6 rad dla taty 10 najpiękniejszych tortów na baby shower Konsultacja merytoryczna dr Tomasz Sobierajski Socjolog, metodolog, trener komunikacji interpersonalnej i medycznej, wykładowca akademicki, adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego
Wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt: jak rozpoznać, co robić, kiedy mija?
Wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt może powodować nadmierną senność, prężenie się i wyginanie ciała. Jeśli dziecko nie zostanie otoczone odpowiednią opieką, problemy z napięciem mięśniowym mogą zaburzyć prawidłowy rozwój. Wyjaśniamy, jak objawia się wzmożone napięcie mięśniowe u dziecka, jak postępować, jeśli zostanie zdiagnozowane i w jaki sposób je leczyć.
Wzmożone napięcie mięśniowe neonatolog może stwierdzić zaraz po narodzinach dziecka. Ocena napięcia mięśniowego jest jednym z czynników, które są brane pod uwagę w trakcie badania według skali Apgar. Jeśli mięśnie dziecka są nadmiernie napięte lub przeciwnie – wiotkie, lekarz kieruje dziecko do specjalisty (neurologa). Nie zawsze jednak problemy z napięciem mięśniowym można wykryć tuż po porodzie. Dlatego warto wiedzieć, na co zwrócić uwagę. Spis treści: Wzmożone napięcie – co to jest? Wzmożone napięcie mięśniowe: przyczyny Jak rozpoznać wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt? ​Wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt: co robić? Ćwiczenia na wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt Kiedy mija wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt? Skutki wzmożonego napięcia mięśniowego u niemowląt Wzmożone napięcie – co to jest? Wzmożone napięcie mięśniowe (hipertonia mięśniowa), to jedno z zaburzeń napięcia mięśniowego. Polega na tym, że mięśnie są zbyt napięte, co przekłada się na zwiększony opór, jaki stawiają kończyny, tułów i głowa dziecka podczas badania fizjoterapeutycznego. Najczęściej obserwuje się jeden z dwóch rodzajów wzmożonego napięcia mięśniowego: sztywność – opór występuje cały czas, lub pojawia się tzw. objaw koła zębatego – sztywność pojawia się skokowo, spastyczność – opór pojawia się przy ruchu wyprostu kończyn. Im szybszy wyprost tym większy opór. Może też występować tzw. objaw scyzoryka – w pewnym momencie ruch zostaje zablokowany, a następnie napięcie zmniejsza się i ruch może być kontynuowany. Ocena napięcia mięśniowego to pierwsza ważna informacja o stanie i funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego i mózgu noworodka. Od prawidłowego napięcia mięśni zależy rozwój ruchowy dziecka, pokonywanie jego kolejnych etapów, takich jak siadanie, wstawanie, chodzenie. Wzmożone napięcie mięśniowe – przyczyny Wzmożone napięcie mięśniowe może świadczyć o nieprawidłowości w pracy centralnego układu nerwowego, chorobach genetycznych lub metabolicznych. Na problemy z napięciem mięśniowym u niemowląt (wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe) szczególnie są narażone dzieci, które urodziły się przedwcześnie i miały niską wagą urodzeniową. W grupie ryzyka są także noworodki, u których długo utrzymywała się żółtaczka lub były niedotlenione podczas porodu. Ryzyko wystąpienia wzmożonego napięcia mięśniowego może dotyczyć także tych niemowląt, u których mam zdiagnozowano choroby układu krążenia, tarczycy, nerek lub podczas ciąży wystąpiły u nich powikłania, np.: krwawienie anemia nadciśnienie przedwczesne skurcze. Do przyczyn wzmożonego napięcia mięśniowego u niemowląt należą: wrodzone lub nabyte, np. okołoporodowe uszkodzenia centralnego układu nerwowego mózgowe porażenie dziecięce rozszczep kręgosłupa choroby metaboliczne i genetyczne guzy mózgu wodogłowie wcześniactwo. Jak rozpoznać wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt? Poza charakterystycznymi objawami, które obserwuje się w ciele dziecka, wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt najczęściej powoduje, że dzieci są niespokojne, mało śpią, dużo płaczą i trudno im uspokoić się nawet przy piersi. Dziecko ze wzmożonym napięciem mięśniowym: ma problemy ze zginaniem rąk i nóg jego ciało jest sztywne często ma kolki często ulewa z opóźnieniem osiąga kamienie milowe rozwoju jest lękliwe. Jeśli możesz to samo powiedzieć o swoim dziecku, zapisz się na konsultację do pediatry i opowiedz mu o swoich podejrzeniach związanych ze wzmożonym napięciem mięśniowym. Lekarz poszuka u dziecka objawów tego zaburzenia, badając je w określony sposób. Obejrzy dziecko, najczęściej rozbierając je do samej pieluszki i szukając w trakcie obserwacji objawów wzmożonego napięcia mięśniowego. Wzmożone napięcie mięśniowe – objawy: prężenie ciała i odchylanie główki w tył zaciskanie piąstek skracanie jednej strony ciała – w leżeniu na plecach lub brzuchu dziecko przyjmuje kształt rogalika (wygina tułów w jedną ze stron) asymetria ciała krzyżowanie nóżek trudności ze zginaniem i prostowaniem rąk i nóżek dziecka obracanie się dziecka zawsze w jedną stronę kłopoty z unoszeniem głowy w leżeniu na brzuchu trudności z poruszaniem rękami w leżeniu na brzuchu. Wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt – co robić? Jeśli zauważasz u dziecka objawy wzmożonego napięcia mięśniowego, zadbaj, aby wizyta u pediatry odbyła się jak najprędzej. Lekarz oceni rodzaj nieprawidłowości i skieruje dziecko do fizjoterapeuty. Potem będziecie musieli jeszcze zgłaszać się na kontrole. Aby dobrze pomóc dziecku, bardzo ważny jest czas! Niemowlę ze wzmożonym napięciem mięśniowym uczy się poruszać tak, jak pozwalają mu na to mięśnie, rozwój fizyczny zostaje więc zaburzony. To prowadzi do powstania nieprawidłowych wzorców ruchu. Jeżeli zlekceważysz wzmożone napięcie u dziecka, oprócz problemów z rozwojem ruchowym, mogą pojawić się u niego także kłopoty z koncentracją uwagi, a gdy dziecko pójdzie do szkoły – trudności z ładnym pisaniem oraz problemy na lekcjach wuefu. Prawidłowa rehabilitacja pomoże dziecku odzyskać sprawność. Najlepsze efekty da, gdy zostanie rozpoczęta w pierwszym roku życia. Ćwiczenia na wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt Jest kilka rodzajów ćwiczeń na niemowląt z hipertonią. O wyborze decyduje fizjoterapeuta wspólnie z rodzicami. Najczęściej stosowane są dwie metody: Metoda Vojty – przynosi szybkie efekty, ale niestety podczas ćwiczeń dzieci często płaczą z powodu dyskomfortu. Polega na niebolesnym uciskaniu określonych punktów na ciele. Aby przyniosła skutek, ćwiczenia powinny być wykonywane systematycznie, codziennie, a nawet kilka razy dziennie – terapeuta pokaże, co i jak robić. Metoda NDT-Bobath – usprawnia dziecko poprzez dostarczanie mu odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych. Ruchy ćwiczone z terapeutą rodzice utrwalają w domu przez prawidłową pielęgnację, karmienie, noszenie czy zabawę. Inne sposoby przezwyciężania problemów z napięciem mięśniowym: hipoterapia ćwiczenia w skafandrze kosmicznym masaż i pływanie. Kiedy mija wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt? Wielu rodziców zastanawia się, kiedy mija wzmożone napięcie mięśniowe. Niestety hipertonia to zaburzenie, z którego się nie wyrasta. Wzmożone napięcie mięśniowe nie mija samo. Potrzebna jest specjalistyczna pomoc, aby je skorygować. Jeśli u twojego dziecka zostanie stwierdzone wzmożone napięcie mięśniowe, nie bagatelizuj problemu, nie słuchaj porad w rodzaju: „nie martw się, na pewno z tego wyrośnie”. Jak najszybciej zgłoś się do pediatry, a potem do fizjoterapeuty, który podpowie, jak zajmować się dzieckiem, aby każdego dnia pracować nad regulacją napięcia mięśniowego. Specjalista pokaże też ćwiczenia, które można wykonywać z dzieckiem w domu. Skutki wzmożonego napięcia mięśniowego u niemowląt Niemowlę porusza się nie tak jak powinno, ale tak jak pozwala mu na to stan mięśni. Jeśli w porę dziecko nie trafi do fizjoterapeuty, problemy mogą się nawarstwiać. Co to oznacza? To zależy od rodzaju zaburzeń. Niewielkie kłopoty ze wzmożonym napięciem mięśniowym mogą w przyszłości zaowocować drobnymi defektami (dziecko będzie miało problem z kopnięciem piłki albo będzie brzydko pisało), te najpoważniejsze prowadzą nawet do niepełnosprawności. Wśród konsekwencji nieleczonej hipertonii mięśniowej wymienia się też wady postawy. Zdarza się, że rodzice lekceważą zalecenia neurologa, bo uważają, że z dzieckiem wszystko jest w porządku. To błąd, bo problemy z napięciem mięśniowym ujawniają się w miarę dojrzewania układu nerwowego. Noworodek niewiele potrafi, więc komuś, kto się na tym nie zna, niełatwo stwierdzić, czy jego mięśnie są odpowiednio napięte. Im dziecko jest starsze, tym łatwiej dostrzec nieprawidłowości. Ważne, aby ewentualne problemy rozpoznać i leczyć jak najszybciej. Zobacz też: Ćwiczenia od Pawła Zawitkowskiego na wzmożone napięcie mięśniowe Kiedy iść z dzieckiem do neurologa Niemowlę wygina się do tyłu i pręży – co to znaczy?
Laurka dla taty – 9 wzorów do druku i kolorowania
Najpiękniejsza laurka dla taty to ta zrobiona własnoręcznie przez dziecko. Wydrukuj wybrany wzór i daj dziecku do pokolorowania. Powstanie nie tylko piękna laurka dla taty, lecz także pamiątka na lata!
Laurka dla taty to świetny prezent na Dzień Ojca lub jego urodziny. Nie zawsze trzeba kupować prezent, aby uczcić takie święto. Zamiast drogiego podarunku, możesz z dzieckiem przygotować wierszyk, piosenkę lub laurkę w formie kolorowanki. Najważniejszy jest gest i pamięć, a przecież prawdziwy tata wie, że dziecko nie jest w stanie wydać fortuny na prezent i najbardziej pragnie prezentów od serca: dziecięce rękodzieło, namalowana własnoręcznie laurka dla taty, zaśpiewana piosenka, wyrecytowane wierszyki dla taty, ciasto na Dzień Ojca to największy wyraz miłości. Laurka dla taty: Laurka dla taty z napisem Laurka dla córeczki tatusia Laurka dla taty z życzeniami i motocyklem Laurka ze smokiem dla najlepszego taty Śmieszna laurka dla taty Laurka dla najlepszego taty z żaglówką Laurka z superbohaterem Laurka dla taty z samochodem Laurka serce dla taty 9 pomysłów na laurkę dla taty Wydrukuj laurkę dla taty i poproś dziecko, by ją dla niego pokolorowało. Na koniec możecie z boku napisać też życzenia na Dzień Ojca i wręczyć z uśmiechem tacie. Z twoją niewielką pomocą, której dziecko może potrzebować, sprawicie, że ten dzień będzie dla taty naprawdę wyjątkowy. Laurka dla taty z napisem Najważniejsze jest na tej laurce: wyraz miłości dziecka do taty. Czy trzeba czegoś więcej? Starsze dziecko z pewnością to zrozumie, młodszemu lepiej podsunąć jedną z pozostałych laurek, na których są obrazki, które będą dla niego większą atrakcją. Laurka dla taty od córeczki tatusia Który tata nie chciałby dostać tak uroczej kartki od swojej małej dziewczynki? Jeśli twoją córkę łączy silna więź z ojcem i jest typową córusią tatusia, z pewnością chętnie podaruje tacie poniższy obrazek w dniu jego święta. Laurka dla taty z życzeniami i motocyklem Tata twojego dziecka to miłośnik motoryzacji? Z pewnością ucieszy go taka kartka z okazji Dnia Ojca. A jeśli marzy o własnym motorze, to czego więcej mu życzyć, jak nie właśnie... spełnienia marzeń? :) Laurka ze smokiem dla najlepszego taty na świecie Jeśli twoje dziecko na pytanie o to, jaki jest tata, bez wahania odpowiada: „najlepszy na świecie’’, już wiesz, jaką laurkę powinno podarować ojcu w dniu jego święta. To wspaniałe, że tak wiele dzieci ma najlepszych tatusiów na świecie! Śmieszna laurka dla taty To kolejna propozycja laurki dla wspaniałego taty. Idealna dla tatusiów, którzy na co dzień chodzą w krawacie i nienagannym nakryciu głowy. Taki elegancki tata zasługuje na elegancko pokolorowaną laurkę! Laurka dla najlepszego taty z żaglówką Kolorowanka z żaglówką na morzu to propozycja dla taty marynarza i taty, który, choć nim nie jest, uwielbia zabierać dzieci na różne wodne przygody. Jeśli twoje dziecko jest wdzięczne tacie za wspólne wycieczki na basen, kajaki lub żagle, niech wyrazi to tą piękną laurką. Laurka dla taty z superbohaterem To przeważnie właśnie tata jest dla córki bohaterem. Kto, jak nie on, zatroszczy się o nią i da jej poczucie bezpieczeństwa? Przy okazji Dnia Ojca pokoloruj z córką laurkę dla supertaty i wspólnie mu ją wręczcie, dziękując za trud, jaki wkłada codziennie w wychowanie waszego dziecka. Laurka dla taty z samochodem Każdy tata marzy o wyścigowym samochodzie! Teraz może go dostać w dniu swojego święta na pięknej laurce! Samochód koniecznie pomalujcie na ulubiony kolor swojego taty. Laurka serce dla taty Serce to symbol miłości, będzie więc idealne jako laurka na Dzień Ojca. Dodatkowo na obrazku znajdują się piękne kwiaty i motylki, które z pewnością skradną serce każdego taty. Pomysły na kolorowanie laurki dla taty Kolorowanie to wypełnianie kolorem. Jednak kto powiedział, że nadają się do tego tylko kredki? Poza nimi, farbami i flamastrami można pokolorować laurkę dla taty na inne sposoby. Można ją wykleić: kolorową plasteliną, brokatem, pomalowanymi farbami skorupkami jajek, skrawkami kolorowego papieru. Tak przygotowana laurka dla taty będzie wyjątkowa i nietypowa. Ma jeszcze jedną zaletę, ale to tak między nami mamami – jej wykonanie jest bardziej czasochłonne, dzięki czemu ma szansę na dłużej zająć dziecko :) View Burdaffi on the source website Oczywiście sposób wykonania laurki dla taty trzeba dopasować do wieku dziecka – im jest ono młodsze, tym prostszych technik warto użyć. Jednak z góry nie warto zakładać, że dziecko nie poradzi sobie z nieco trudniejszą techniką. Trzeba mu ją pokazać i zobaczyć, jak mu idzie. Być może przy odrobinie zaangażowania z twojej strony będzie w stanie wykonać naprawdę wyjątkowy prezent dla taty. Koniecznie spróbujcie. A jeśli laurka dla taty nie wyjdzie za pierwszym razem, zawsze można ją wydrukować raz jeszcze! Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezent-na-dzien-ojca-wlasnoreczny-4-latwe-i-niedrogie-prezenty-diy-na-dzien-ojca-wideo-29256-r1/">Prezent na Dzień Ojca DIY - jak zrobić własnoręcznie prezent dla taty Życzenia na Dzień Ojca 2022: poważne, krótkie, wzruszające i śmieszne wierszyki Życzenia na Dzień Ojca od małego dziecka: proste rymowanki, śmieszne, wzruszające, poważne
Zakrywanie wózka pieluchą to nie sprytna ochrona przed słońcem. Dziecku grozi szpital!
Pielucha na wózek, żeby było chłodniej? Stosując ten stary trick, rodzice chcą dobrze, ale według lekarzy zamiast chronić dziecko, zwiększają tylko ryzyko szoku termicznego czy nawet SIDS, czyli nagłej śmierci łóżeczkowej. Albo w tym przypadku – wózkowej.
Dla niemowląt najlepszą ochroną przeciwsłoneczną jest przebywanie w cieniu, nic więc dziwnego, że rodzice radzą sobie na spacerach, jak mogą, i po prostu zakrywają wózek pieluszką albo lekkim kocem. To błąd! Czy można zakryć wózek pieluchą lub kocem? Zakrywanie wózka pieluchą (albo tym bardziej – kocem) nie tylko nie jest dla dziecka dobre, ale może być także groźne, i to nawet śmiertelnie! Pediatra z dziecięcego szpitala w Sztokholmie, Svante Norgren, ostrzega, że zakrywanie wózka sprawia, iż w środku robi się bardzo gorąco i duszno, jak w termosie. To z kolei może prowadzić do kłopotów z oddychaniem, szoku termicznego i nawet <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/sids-czyli-zespol-naglej-smierci-lozeczkowej-14082-r1/">śmierci łóżeczkowej – tłumaczył lekarz w gazecie „Svenska Dagbladet”. Być może niektórzy uznają, że to przesada i sianie strachu wśród młodych rodziców. Ale naukowcy przeprowadzili eksperyment: okazało się, że jeśli w ciepły dzień zakryjemy gondolę kocem, to po pół godziny temperatura w środku wózka może wzrosnąć do 34°C, a po godzinie nawet do 37°C! Co więcej – w eksperymencie badacze nie używali wcale wełnianego, nieprzewiewnego koca, ale kocyka wykonanego z lekkiej i przewiewnej tkaniny. Ważne! Szybki i wysoki wzrost temperatury jest bardzo niebezpieczny dla organizmu niemowlęcia – ostrzega pediatra Svante Norgren i przypomina, że jednym z czynników zwiększających ryzyko SIDS jest przegrzewanie dziecka, szczególnie podczas jego snu. Czy można nakryć wózek lekką pieluszką tetrową? Niektórym rodzicom wydaje się, że jest to rozwiązanie optymalne i dobra alternatywa dla koca, ale z drugiej strony: po co mielibyśmy to robić? Lekka pieluszka tetrowa nie stanowi skutecznej ochrony przeciwsłonecznej. Może jedynie chronić oczy dziecka przed nadmiernym światłem, ale też tylko w małym stopniu. W dodatku kiedy zakryjemy wózek pieluszką, nie widzimy, czy dziecko nie ulało, nie zakrztusiło się, albo czy nie ma kłopotów z oddychaniem. Lepiej więc po prostu tego nie robić. Pamiętaj: każde niemowlę powinno być latem bezwzględnie chronione przed słońcem. Już wiele lat temu badania naukowe wykazały, że promienie słoneczne wnikają głęboko w cienką skórę niemowlęcia i powodują zmiany w kodzie DNA komórek skórnych, a to może w przyszłości prowadzić do czerniaka. Jak dbać o niemowlę w upał? Podpowiadamy, jak ulżyć dziecku w gorące dni: Nie wychodź z dzieckiem na spacer między godziną 10 a 16. Częściej przystawiaj dziecko do piersi. Jeśli karmisz mieszanką, zwiększ liczbę karmień o 1 miarkę (i odpowiednią proporcję wody). Dopajanie NIE JEST konieczne, ale możesz to robić, gdy dziecko jest narażone na nadmierną utratę płynów. Ochładzaj maluszka letnimi prysznicami albo kąpielami. Nie narażaj go na przeciągi ani na mocne podmuchy wiatraków. W samochodzie reguluj klimatyzację tak, żeby różnica między temperaturą na zewnątrz a tą wewnątrz nie przekraczała 10°C. Źródło: Huffpost UK Zobacz też: Jak pomóc dziecku przetrwać upały? 4 zakazane kremy z filtrem Jak ubierać latem noworodka i niemowlę?