Życzenia, wierszyki i przysłowia na tłusty czwartek: krótkie, ale za to śmieszne i oryginalne!
Życzenia na tłusty czwartek muszą być o pączkach i o tym, że kto ich nie zje tego dnia, ten nie będzie miał wiele szczęścia w tym roku. Poznaj krótkie wierszyki i przysłowia na tłusty czwartek – w sam raz do wysłania SMS-em lub wklejenia na Facebooka.
Wierszyki i przysłowia na tłusty czwartek są też doskonałym sposobem na ćwiczenie pamięci dziecka. Maluch będzie miał dużo frajdy i satysfakcji z nauki śmiesznych rymowanek. Recytując takie zabawne okolicznościowe wiersze, można również zabłysnąć w towarzystwie. Przedstawiamy wierszyki i przysłowia związane z tłustym czwartkiem. Spis treści: Życzenia na tłusty czwartek Wierszyki na tłusty czwartek – nie tylko o pączkach Przysłowia na tłusty czwartek Życzenia na tłusty czwartek Śmieszne życzenia wierszyki z okazji tłustego czwartku możesz porozsyłać SMS-em do rodziny i znajomych. Będzie to bardzo miły gest, a dla bliskich ci osób – sympatyczna niespodzianka. Poniżej fajne i pomysłowe życzenia na tłusty czwartek. Polecamy je w formie rymowanych wierszyków. Ja Ci życzę dziś smacznego, zjedz pączka, chociażby jednego. A do pączka smaczna kawa, to dopiero jest zabawa! *** Wszelkie diety dziś na boku, Tłusty czwartek jest raz w roku! *** Każdy zjada, ile zdoła i o więcej ciągle woła Ja kalorii dziś nie liczę i smacznego wszystkim życzę. *** Dziś kalorie się nie liczą Dzisiaj liczy się tradycja Ludzie dzisiaj sobie życzą By dopisała... kondycja W zajadaniu się pączkami *** Pączek w rękę, uśmiech na twarz, Dziś kalorii nie licz aż! Niech Tłusty Czwartek radość da, Bo to święto pyszne, ha! *** Dziś dietę schowaj pod poduszkę, Zjedz pączusia i faworków troszkę! Niech słodko płynie cały dzień, Bez wyrzutów – tylko chciej! *** Niech Ci pączek dobrze służy, Słodki lukier świat rozchmurzy! Niechaj Tłusty Czwartek cały, Będzie dniem wesołej chwały! *** Zjedz pączusia, popij kawą, Niech się wszystko kręci żwawo! Dziś bez liczenia, dziś bez zmartwień, Tłusty Czwartek rządzi – fajnie! *** Życzę Ci pączków sto na stole, Kalorii mniej i szczęścia w szkole! *** Tłusty Czwartek – radości czas, Niechaj każdy cieszy się z nas! Pączek jeden, pączki dwa, Niechaj każdy humor ma! *** Faworkami stół zasłany, Pączki miękkie, lukier lśni! Niechaj Tłusty Czwartek cały, Przyniesie szczęśliwe dni! Polecamy także nierymowane życzenia na tłusty czwartek. Takie życzenia przyniosą radość bliskiej osobie, a może nawet zachęcą do wspólnego świętowania. Życzę Ci, aby ten Tłusty Czwartek był pełen radości, słodkich chwil i beztroskiego delektowania się pączkami. Niech każdy kęs przynosi uśmiech, a kalorie liczą się same! Ciesz się tym dniem bez wyrzutów sumienia i pozwól sobie na odrobinę przyjemności. Smacznego! *** Niech Tłusty Czwartek będzie okazją do spotkań, uśmiechu i dzielenia się słodkimi przyjemnościami. Niech pączki smakują jak nigdy dotąd, a dzień upłynie w miłej atmosferze. Pamiętaj, że raz w roku można zapomnieć o diecie i po prostu cieszyć się chwilą! *** W ten wyjątkowy dzień życzę Ci samych pysznych pączków, chrupiących faworków i mnóstwa radości. Niech Tłusty Czwartek dostarczy Ci słodkiej energii na długi czas, a każdy kęs przyniesie odrobinę szczęścia! *** Niech ten Tłusty Czwartek upłynie w smakowitej atmosferze, pełnej śmiechu, dobrego towarzystwa i oczywiście najsmaczniejszych pączków. Życzę Ci, abyś cieszył się tym dniem bez wyrzutów sumienia i z uśmiechem na twarzy! *** Tłusty Czwartek to idealny moment, aby na chwilę zwolnić, zjeść coś pysznego i po prostu cieszyć się dniem. Życzę Ci, aby był on pełen słodyczy – nie tylko tej na talerzu, ale i w sercu! Smacznego i radosnego świętowania! *** Życzę Ci, aby ten dzień był pełen uśmiechu, ciepłej atmosfery i oczywiście najlepszych pączków! Niech każda chwila będzie słodka i beztroska, a smak Tłustego Czwartku zostanie z Tobą na długo. Smacznego! *** Niech Tłusty Czwartek przyniesie Ci mnóstwo radości i słodkich chwil. Zapomnij na moment o diecie i pozwól sobie na małe przyjemności. Niech pączki smakują wyśmienicie, a dobry humor towarzyszy Ci przez cały dzień! Wierszyki na tłusty czwartek – nie tylko o pączkach Koniec karnawału tuż, tuż... Z tej okazji zebraliśmy długie oraz krótkie wierszyki związane z tłustym czwartkiem i pączkami. Wierszyki na tłusty czwartek możesz wysłać smsem do znajomych: Był sobie mały, tłuściutki pączek. Był okrąglutki i nie miał rączek. Z wierzchu miał piękną, chrupiącą skórkę, a w środku dziurkę na konfiturkę! *** Pyszne są pączusie z malinowym nadzieniem, także z budyniem nawet sobie cenię, na te z malinami patrzę kosym oczkiem, a gdyby tak zrobić je z wędzonym boczkiem? *** Tłusty czwartek – to nasza tradycja, więc szybko chwytaj pączki do rączki, bo to świetna kompozycja. *** Góra pączków, za tą górą, tłuste placki z konfiturą, za plackami misa chrustu, bo to dzisiaj są zapusty. *** Jak tradycja stara każe w domu, sklepie, biurze, w barze, wszędzie pączek dziś króluje, każdy chętnie go smakuje. Z dżemem, z cukrem, z wisienkami, wszędzie pączek dzisiaj z nami. Dziś kalorii nikt nie liczy, wszędzie moc pysznych słodyczy. W tłusty czwartek przez dzień cały słodkim królem – pączek mały! *** Ja najbardziej lubię z różą A ja z lukrem, byle dużo Z cukrem pudrem też są super Chociaż słodkie, chociaż tłuste Pączki dziś się je na zdrowie każde dziecko ci to powie. *** Lepiej nie ryzykuj I w tłusty czwartek szykuj listę ulubionych pączków I nie wahaj się stanąć w ogonku Do cukierni najlepszej w mieście Chyba że smażysz lepsze. *** Do pączków [sonet] Cóż nad was krąglejsze I bardziej rumiane Cukrem-pyłem lub lukrem Szczodrze traktowane? A w środku cóż skrywa większą słodycz serca niż w pączkach: róża, wiśnia, truskaweczka? Nie masz dobra nad pączki W dzień tłustoczwartkowy. Nie skosztujesz – uważaj – dostaniesz gorączki. Zjesz – spełnisz obowiązek karnawałowo-zbiorowy. Przysłowia na tłusty czwartek Przysłowia od wieków uczą, zakazują lub przestrzegają. Jest to część ludowej tradycji. Przysłowia możemy dopasować prawie do każdej okazji lub sytuacji, są również i te związane z tłustym czwartkiem. „Powiedział Bartek, że dziś tłusty czwartek, a Bartkowa uwierzyła, dobrych pączków nasmażyła” „Kto w tłusty czwartek nie zje pączków kopy, temu myszy zniszczą pole i będzie miał pustki w stodole” „Gdy w tłusty czwartek człek w jedzeniu pofolguje, łaskawy Pan Bóg grzech obżarstwa daruje” „Tłusty czwartek pączkami fetuje, a od Popielca ścisły post szykuje” Zobacz także: Przepisy na pączki bez glutenu, bez jajek i mleka "Co za brak rozumu wciskać dziecku pączki aż je zemdli. Ja nie daję pączka nawet w tłusty czwartek" "Ludzie zwracają mi uwagę, że moje dziecko jest za grube. Niech zajmą się sobą!"
Ciasteczka bezglutenowe i bezmleczne z cynamonem – przepis bez masła i jajek
Ciasteczka z cynamonem bez glutenu, mleka, jajek i masła to propozycja idealna dla dzieci i dorosłych na diecie bezglutenowej. Wypróbuj prosty przepis na ciasteczka dla alergików i ciesz się ich cynamonowym smakiem.
Ciasteczka bezglutenowe i bezmleczne z powodzeniem mogą zastąpić tradycyjne pierniczki. Nie zawierają składników, które mogą uczulać lub wywołać kłopoty trawienne. Sprawdź, jak zrobić ciasteczka bezglutenowe i bezmleczne, które będą smakować każdemu. Aby pachniały i smakowały świętami, wystarczy do ciasta podstawowego uniwersalnego dodać cynamon lub przyprawę do piernika. Ciasteczka bezglutenowe i bezmleczne – przepis Składniki: szklanka mąki kukurydzianej 3 łyżki oliwy lub oleju rzepakowego 2 łyżki cukru 4 łyżki wody ok. 1/3 łyżeczki cynamonu (lub przyprawy do piernika). Uwaga! Jeśli dziecko nie jest uczulone na gluten, można zamienić mąkę kukurydzianą na pszenną. Wykonanie: Wszystkie składniki zagnieć. Wyrobione ciasto zawiń w folię i włóż na mniej więcej godzinę do lodówki. Następnie z rozwałkowanego ciasta wytnij ciasteczka. Ciasteczka piecz ok. 5 minut w temperaturze 125 stopni C. Przepis na ciasteczka bezglutenowe i bezmleczne w łatwy sposób można modyfikować, np. dodając do ciasta kakao (1 łyżeczka). Ciasteczka staną się ciemniejsze. Upieczone i wystudzone ciasteczka możesz udekorować lukrem i obsypać barwnymi posypkami. Aby ciasteczka nieco urosły, do ciasta można dodać szczyptę proszku do pieczenia (dla małych dzieci jednak lepiej ten składnik pominąć). Sprawdź też: Ciasteczka na choinkę – 3 proste przepisy Choinka z piernika – jak zrobić i udekorować Pierniczki – przepis dla dzieci
Kiedy zapisać się do szkoły rodzenia i czy warto to zrobić?
Zastanawiasz się, kiedy zapisać się do szkoły rodzenia? Najlepiej zrobić to już po ukończeniu 20. tygodnia ciąży. Samopoczucie ciężarnej jest wtedy dobre i jest jeszcze sporo czasu, aby nauczyć się ważnych umiejętności przed porodem.
Do szkoły rodzenia warto zacząć chodzić w drugim trymestrze ciąży i namówić na udział w zajęciach także partnera. Zdobywana tam wiedza i umiejętności przydają się w czasie porodu oraz podczas opieki nad noworodkiem, zwiększają pewność siebie przyszłych rodziców i zmniejszają ich strach przed porodem. Nasza ekspertka Beata Szol, położna, która prowadzi szkołę rodzenia, mówi, że „kobiety wiedzą, jak się rodzi, tylko trzeba im to... przypomnieć”. Dowiedz się, kiedy zapisać się do szkoły rodzenia i jaką wybrać. Spis treści: Kiedy najlepiej zapisać się do szkoły rodzenia? Program szkoły rodzenia Czy warto chodzić do szkoły rodzenia? Kiedy zapisać się do szkoły rodzenia? Do szkoły rodzenia najlepiej trafić po 20. tygodniu ciąży. Drugi trymestr to czas, kiedy przyszła mama czuje się najlepiej, a dziecko nie jest jeszcze zbyt duże, aby przeszkadzać w ćwiczeniach. Warto sprawdzić, ile trwa kurs w szkole rodzenia i tak zaplanować czas, aby zajęcia ukończyć nie później niż na 4 tygodnie przed porodem. To daje margines bezpieczeństwa, który pozwoli wziąć udział we wszystkich zajęciach nawet wtedy, jeśli dziecko postanowi przyjść na świat 2-3 tygodnie wcześniej. „Nie zawsze jest możliwość, aby w tym czasie rozpocząć zajęcia. Dlatego radzę, żeby zapisać się wtedy, kiedy ma się czas, ale najpóźniej jakieś pięć tygodni przed terminem porodu”, tłumaczy Beata Szol, położna z wieloletnim doświadczeniem. Zwykle kurs w szkole rodzenia trwa pięć tygodni. Spotkania trwają około 90 minut i odbywają się 1-3 razy w tygodniu, czasem w weekend. Jak szukać szkoły rodzenia? Najlepiej wpisać do przeglądarki internetowej „szkoła rodzenia” i nazwę miejscowości. Pokaże się lista szkół prywatnych i publicznych. Można też spytać w szpitalu, w którym planuje się poród, albo w każdym innym. Warto też przejrzeć fora internetowe albo spytać koleżanek, które chodziły do szkoły rodzenia. Podpowiedzą, która jest najlepsza. Ile kosztuje szkoła rodzenia? Jedne są bezpłatne (refundowane przez NFZ), w innych trzeba wpłacić symboliczną opłatę w wysokości 29–60 zł, za inne trzeba zapłacić od 300 do 700 zł (czasem nawet 1500 zł). Prywatne lekcje to koszt od 70 do 150 zł. Kursy online są nieco tańsze, jednak ich cena oscyluje w granicach 300-500 zł za kurs. Aby zapisać się do szkoły rodzenia i brać udział w ćwiczeniach, trzeba przedstawić zaświadczenie od lekarza. Jeśli ciąża nie pozwala na podejmowanie aktywności fizycznej, ale nie wymaga leżenia, przyszła mama nie będzie sama ćwiczyć, ale będzie mogła być obecna na wszystkich zajęciach. Program szkoły rodzenia „Szkoła rodzenia pomaga przygotować się fizycznie i psychicznie do nowej roli, do odpowiedzialności za nowe życie. Uczy też cieszyć się z rodzicielstwa”, tłumaczy Beata Szol. Poza tym w trakcie kursu odbywają się zajęcia takie jak: psychologia ciąży – to lekcja dla obojga rodziców; tłumaczy m.in., dlaczego mama zdana jest na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/hormony-w-ciazy-na-czym-polegaja-zmiany-hormonalne-8330-r1/" target="_blank" rel="noopener">zmiany hormonalne w ciąży; ostatnie dni przed porodem – czyli jak zmienia się ciało ciężarnej, na jakie dolegliwości może się skarżyć; przebieg porodu – z punktu widzenia matki i ojca – o tym, jak ważna jest rola osoby wspierającej, jak pomóc rodzącej w czasie porodu; ćwiczenia wzmacniające i rozciągające na piłkach i z innymi przyborami; nauka relaksu – czyli jak uspokoić się w czasie porodu; ćwiczenia oddechowe – nauka parcia, pozycje i techniki niwelujące lub zmniejszające ból porodowy. „Chcemy, aby poród był dobrym doświadczeniem. A będzie taki, jeśli rodzice przygotują się na wszelkie ewentualności, przećwiczą i oddychanie, i parcie... Tłumaczymy też, że w czasie porodu tworzy się więź nie tylko między mamą i dzieckiem, ale też ojcem i dzieckiem oraz matką i ojcem. To ważne, bo to doświadczenie tworzy niesamowitą bliskość. Dlatego zachęcamy panów, by brali udział w porodzie, ale tylko wtedy, gdy są tego pewni! I jeśli kobieta tego chce”, wyjaśnia Beata Szol. Nie bój się, że w szkole rodzenia czekają na ciebie ławki. Raczej krzesełka albo wygodne fotele-poduchy, czy też materace. Oprócz teorii są zajęcia praktyczne. Dlatego ubieraj się swobodnie. Nie zapomnij o butach na zmianę! W grupie jest od pięciu do piętnastu osób (plus tatusiowie). Zajęcia prowadzą: położne, psychologowie, fizjoterapeuci, czasem lekarz. „Zachęcamy do zadawania pytań oraz dzielenia się swoimi wątpliwościami”, mówi Beata Szol i dodaje: „Udzielają się mamy, ale też ojcowie, których deprymuje to, że nie mogą wziąć na siebie bólu związanego ze skurczami porodowymi. Dlatego uczymy ich... cierpliwości”. Czy warto chodzić do szkoły rodzenia? Tak! Zajęcia przygotowują nie tylko do samego porodu. W szkołach rodzenia najczęściej można nauczyć się też: jak pielęgnować niemowlaka, jak trzymać noworodka do odbicia, jak układać maluszka w łóżeczku, jak przystawiać go do piersi, jak zmieniać pieluszki. Czasami jednym z prowadzących zajęcia jest fizjoterapeuta, który podpowie, jakie ćwiczenia robić po porodzie oraz jak zajmować się dzieckiem na co dzień, aby stymulować jego prawidłowy rozwój. To naprawdę bardzo cenna wiedza! Dlatego przed zapisaniem się do szkoły warto sprawdzić, jaki program zajęć oferuje i wybrać tę, która zapewnia szeroki zakres tematyki zajęć teoretycznych i praktycznych. Na zajęcia można przychodzić samemu, ale najlepiej z ojcem dziec­ka. Bo szkoła rodzenia jest dla obojga rodziców. Oboje wiele się nauczą, reakcji nie tylko swoich, ale też partnera. „Przychodzą przestraszeni. Mówią, że boją się porodu. Mija pięć tygodni, a oni nie mogą się doczekać narodzin dziecka...”, opowiada Beata Szol. Doświadczenie naszej ekspertki potwierdza, że kobiety, które przeszły kurs w szkole rodzenia, czują się pewniej. Nie obawiają się bólu, bo wiedzą, jak nad nim panować i lepiej współpracują z położną w czasie porodu. Część szkół przeniosła zajęcia teoretyczne do internetu – odbywają się webinary i wykłady online. Możesz skorzystać z naszej bezpłatnej szkoły rodzenia online Mamo, To Ja. Zapraszamy! Taka internetowa szkoła rodzenia jest równie cenna jak osobiste uczestnictwo w zajęciach. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-porodzie/torba-do-szpitala-do-porodu-co-wziac-na-porodowke-dla-mamy-co-dla-dziecka-lista-do-druku-16197-r1/" target="_self" rel="noopener">Wyprawka do szpitala dla noworodka i mamy: co zabrać na poród? [PEŁNA LISTA] Kalkulator terminu porodu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/przygotowania-do-porodu/fazy-porodu-co-sie-w-tym-czasie-dzieje-i-ile-to-trwa-29906-r1/" target="_self" rel="noopener">Fazy porodu – ile trwają, co się w nich dzieje Konsultacja merytoryczna Beata Szol Położna i psycholog. Przez 35 lat pracowała na sali porodowej, pomagając parom w kryzysach, między innymi w szpitalu przy Inflanckiej w Warszawie. Wspiera przyszłych rodziców podczas ciąży, porodu i połogu oraz kobiety po stracie i w ciąży z wadami płodu. Przez wiele lat prowadziła własną szkołę rodzenia.
Lekarz rodzinny (POZ): czym się zajmuje, na jakie badania kieruje? [ZMIANY OD 1.10.2022]
Lekarz rodzinny ma szerszą specjalizację niż internista i pediatra – łączy obie specjalizacje, więc może udzielać porad dzieciom i dorosłym oraz kierować pacjenta na różne badania, które są konieczne do przeprowadzenia pełnej diagnostyki. Na jakie badania może skierować cię lekarz POZ?
Lekarz rodzinny, lekarz POZ, internista – często mylimy te pojęcia, dlatego wyjaśniamy, czym zajmuje się lekarz medycyny rodzinnej. Podajemy też listę badań, na które lekarz rodzinny może cię skierować. Warto ją znać, żeby niepotrzebnie nie umawiać się na wizyty do specjalistów w sytuacji, gdy pomóc może lekarz pierwszego kontaktu. Spis treści: Lekarz rodzinny – definicja Rola lekarza rodzinnego Lekarz rodzinny – kiedy do niego iść Jakie badania zleci lekarz rodzinny POZ Lekarz rodzinny – definicja Lekarz medycyny rodzinnej to specjalista pediatrii i interny. Może udzielać porad dorosłym i dzieciom, może pełnić funkcję lekarza POZ, czyli podstawowej opieki medycznej i lekarza pierwszego kontaktu. Lekarz medycyny rodzinnej może przyjmować w ramach kontraktów z NFZ oraz prywatnie. Pojęcie lekarz medycyny rodzinnej określa wykształcenie lekarza. Natomiast określenia: lekarz POZ i lekarz pierwszego kontaktu to stanowiska, jakie zajmuje lekarz. Rola lekarza rodzinnego Wykształcenie takiego specjalisty daje mu możliwość sprawowania opieki medycznej nad całą rodziną – dziećmi i dorosłymi. Lekarz rodzinny może spojrzeć na pacjenta całościowo, kompleksowo, biorąc pod uwagę jego otoczenie i rodzinę. Może pacjenta leczyć, kierować na badania lub do specjalistów, ale może też udzielać rad dotyczących zdrowego stylu życia, dbając o profilaktykę najróżniejszych chorób. Lekarz rodzinny – z czym się do niego zgłosić? Osoba dorosła sama lub z dzieckiem może zgłosić się do lekarza tej specjalności nie tylko w przypadku choroby i jakichkolwiek niedomagań, ale może też z nim konsultować wszystkie swoje wątpliwości dotyczące zdrowia i stylu życia. Dlatego warto znaleźć takiego lekarza rodzinnego, któremu się ufa i pozostawać pod jego opieką najdłużej jak się da. Dobrze jest poinformować go o wszystkich swoich dolegliwościach, przebytych chorobach, urazach i zabiegach operacyjnych, a także o stale przyjmowanych lekach, zleconych przez lekarzy innych specjalności. Lekarz medycyny rodzinnej może leczyć popularne choroby: np. nadciśnienie czy cukrzycę, a jedynie w trudniejszych przypadkach kierować swojego pacjenta do specjalisty. Dlatego zawsze warto najpierw zgłosić się z dolegliwościami do swojego lekarza rodzinnego – być może tyle wystarczy, aby rozpocząć leczenie. Jakie badania zleci lekarz rodzinny POZ Podajemy świadczenia medycznej diagnostyki laboratoryjnej lub diagnostyki obrazowej i nieobrazowej przygotowane zgodnie z wytycznymi z dnia 19 maja 2017 roku i na podstawie informacji NFZ oraz nowe badania, na które lekarz rodzinny skieruje pacjenta od 1 października 2022 (zakres badań uległ bowiem poszerzeniu). Lekarz POZ może też samodzielnie konsultować wyniki badań pacjenta u odpowiedniego specjalisty. Dzięki tym zmianom pacjent ma szansę szybciej być diagnozowany i leczony. Badania hematologiczne: 1) morfologia krwi obwodowej z płytkami krwi 2) morfologia krwi obwodowej z wzorem odsetkowym i płytkami krwi 3) retikulocyty 4) odczyn opadania krwinek czerwonych (OB) Badania biochemiczne i immunochemiczne: 1) sód 2) potas 3) wapń zjonizowany 4) żelazo 5) żelazo – całkowita zdolność wiązania (TIBC) 6) stężenie transferyny 7) stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) 8) mocznik 9) kreatynina 10) glukoza 11) test obciążenia glukozą 12) białko całkowite 13) proteinogram 14) albumina 15) białko C-reaktywne (CRP) 16) kwas moczowy 17) cholesterol całkowity 18) cholesterol-HDL 19) cholesterol-LDL 20) triglicerydy (TG) 21) bilirubina całkowita 22) bilirubina bezpośrednia 23) fosfataza alkaliczna (ALP) 24) aminotransferaza asparaginianowa (AST) 25) aminotransferaza alaninowa (ALT) 26) gammaglutamylotranspeptydaza (GGTP) 27) amylaza 28) kinaza kreatynowa (CK) 29) fosfataza kwaśna całkowita (ACP) 30) czynnik reumatoidalny (RF) 31) miano antystreptolizyn O (ASO) 32) hormon tyreotropowy (TSH) 33) antygen HBs-AgHBs 34) VDRL 35) FT3, FT4 36) PSA – Antygen swoisty dla stercza (całkowity, wolny) Badania moczu: 1) ogólne badanie moczu z oceną właściwości fizycznych, chemicznych oraz oceną mikroskopową osadu 2) ilościowe oznaczanie białka 3) ilościowe oznaczanie glukozy 4) ilościowe oznaczanie wapnia 5) ilościowe oznaczanie amylazy Badania kału: 1) badanie ogólne 2) pasożyty 3) krew utajona – metodą immunochemiczną Badania układu krzepnięcia: 1) wskaźnik protrombinowy (INR) 2) czas kaolinowo-kefalinowy (APTT) 3) fibrynogen Badania mikrobiologiczne: 1) posiew moczu z antybiogramem 2) posiew wymazu z gardła z antybiogramem 3) posiew kału w kierunku pałeczek Salmonella i Shigella Badanie elektrokardiograficzne (EKG) w spoczynku. Diagnostyka ultrasonograficzna (USG: 1) głowy/szyi, tarczycy i przytarczyc, węzłów chłonnych i szyi, ślinianek, krtani) 2) klatki piersiowej, piersi, płuc, śródpiersia, jamy opłucnej, klatki piersiowej) 3) przewodu pokarmowego (przełyku, przewodu pokarmowego – inne) 4) układu moczowego (nerek, moczowodów, pęcherza moczowego) 5) brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej (brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej, gruczołu krokowego) 6) inna diagnostyka ultrasonograficzna (USG węzłów chłonnych, moszny, w tym jąder i najądrzy) Echokardiografia Spirometria Zdjęcia radiologiczne: 1) zdjęcie klatki piersiowej w projekcji AP i bocznej 2) zdjęcia kostne – w przypadku kręgosłupa; kończyn i miednicy w projekcji AP i bocznej 3) zdjęcie czaszki 4) zdjęcie zatok 5) zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może wystawiać skierowanie na badania endoskopowe: 1) gastroskopia 2) kolonoskopia. Nowe badania w kompetencjach lekarza POZ od 1. 10. 2022 Badania na które lekarz POZ może kierować od 1. 10. 2022 w ramach tzw. opieki skoordynowanej: Badania związane z tarczycą: celowana biopsja aspiracyjna cienkoigłowa tarczycy, anty TSHR, anty TPO, anty Tg. Badania związane z chorobami serca: EKG Holter (24, 48 i 72 godziny), Holter RR, EKG wysiłkowe, USG Doppler tętnic szyjnych, USG Doppler naczyń kończyn dolnych, Echo serca przezklatkowe, BNP, albuminuria, UACR. Badania związane z cukrzycą: albuminuria, UACR, USG Doppler naczyń kończyn dolnych. Badania związane z chorobami płuc: spirometria, spirometria z próba rozkurczową. Uwaga! Wydrukuj tę listę i miej ją przy sobie, gdy idziesz do lekarza. Jeśli lekarz rodzinny będzie miał obiekcje ze skierowaniem na badania z listy, poproś go, by uzasadnił to pisemnie. Materiał pierwotnie opublikowany w 2016 roku. Zobacz też: Pakiet praw małego pacjenta Czy szpital może odmówić leczenia dziecka
Planowanie ciąży: jak to robić świadomie, kiedy współżyć? Badania, witaminy, dieta
Planowanie ciąży to między innymi odpowiednie badania, właściwa dieta i unikanie używek. Zanim zajdziesz w ciążę, powinnaś odwiedzić ginekologa, uzupełnić szczepienia, przyjrzeć się temu, co jesz, i zadbać o swoją aktywność fizyczną. Dzięki temu twoje dziecko będzie lepiej się rozwijać. Jak świadomie planować ciążę?
Świadome planowanie ciąży to ekscytujące, ale i wymagające zadanie. Przygotowania do poczęcia dziecka powinny uwzględniać wizytę u lekarza, wykonanie niezbędnych badań oraz zażywanie odpowiednich witamin i minerałów. Czasem konieczna jest także zmiana przyzwyczajeń, bo przyszła mama powinna się ruszać, a także dbać o swoją dietę. Planowanie ciąży to tak naprawdę inwestycja w zdrowie dziecka. Jak się najlepiej przygotować do ciąży i od czego zacząć, radzi dr Jan Dobrowolski, ginekolog położnik. Spis treści: Od czego zacząć świadome planowanie ciąży? Planowanie ciąży: jakie badania zrobić? Na co się zaszczepić, planując ciążę? Planowanie ciąży a dieta: co jeść przed zajściem w ciążę? Planowanie ciąży a waga Planowanie ciąży: sport i ćwiczenia Kiedy współżyć, aby zajść w ciążę? Planowanie ciąży a praca Planowanie ciąży: mężczyzna Od czego zacząć świadome planowanie ciąży? Wiele kobiet zastanawia się, jak planować ciążę, i to na długo przed poczęciem. Niektórzy ginekolodzy zalecają przyszłym mamom zmianę diety i trybu życia na bardziej higieniczny już na rok przed planowanym zapłodnieniem. Trudno planować ciążę z takim wyprzedzeniem, warto się jednak zacząć do niej przygotowywać co najmniej trzy miesiące wcześniej. To minimalny okres, w jakim organizm kobiety może zgromadzić rezerwy minerałowo-witaminowe, z których poczęte dziecko będzie korzystało w pierwszych miesiącach życia płodowego. W tym czasie zdążysz też zrobić konieczne badania i zadbać o formę. To z pewnością świadome planowanie ciąży. Planowanie ciąży: jakie badania zrobić? Skierowanie na badania przed ciążą dostaniesz od swojego lekarza. Kobieta planująca ciążę powinna wykonać następujące badania: Morfologia krwi i ogólne badanie moczu. Badanie krwi pozwoli wykryć ewentualną niedokrwistość, której częstą przyczyną są niedobory żelaza. Zwykle już w ciągu miesiąca udaje się je uzupełnić dietą i preparatami żelaza. Z kolei badanie moczu pozwoli sprawdzić, czy w układzie moczowym nie dzieje się nic niepokojącego. Badanie poziomu glukozy. Oznaczenie poziomu glukozy we krwi ma znaczenie w wykrywaniu cukrzycy. Cukrzyca w okresie ciąży może sprzyjać powikłaniom i wymaga leczenia. Oznaczenie grupy krwi. Powinnaś znać swoją grupę krwi. Gdy grupa krwi matki ma czynnik Rh-, a grupa krwi ojca ma Rh+, mówimy o niezgodności grupowej w zakresie czynnika Rh. Gdy we krwi matki nie ma przeciwciał antyRh (zdarza się to niezwykle rzadko przed pierwszą ciążą), nie ma zagrożenia dla płodu. Po porodzie dziecko będzie miało oznaczoną grupę krwi. Jeśli wystąpi u niego Rh+, mama otrzyma przeciwciała (immunoglobulinę antyD). To w większości przypadków pozwala uniknąć konfliktu serologicznego w następnej ciąży. Badanie w kierunku toksoplazmozy. Stwierdzenie obecności przeciwciał przeciwko toksoplazmozie przed ciążą oznacza, że nie jest potrzebne leczenie. Pamiętaj, że głównym źródłem zarażenia tą chorobą nie jest kot, jak powszechnie się sądzi, ale jedzenie surowego lub niedogotowanego (niedosmażonego) mięsa oraz niedokładnie umytych warzyw (głównie sałaty). Badanie na obecność wirusa HIV i przeciwciał cytomegalii. Ich wykrycie pozwala chronić dziecko poprzez odpowiednio poprowadzony poród (HIV) lub odłożenie decyzji o macierzyństwie (wirus cytomegalii). ​Ogólne badanie poziomu hormonów, aby wykluczyć ryzyko poronienia lub przedwczesnego porodu. Badanie cytologiczne szyjki macicy. Wykonywane co roku daje gwarancję pełnego wyleczenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego obrazu komórek. Ewentualne nieprawidłowości powinny być wyleczone przed ciążą. Badanie USG narządu rodnego i piersi. Pozwoli wykluczyć nieprawidłowości w budowie narządu rodnego, a stwierdzenie prawidłowej budowy wewnętrznej da kobiecie większe zaufanie do własnego ciała. Z kolei USG piersi pozwala wykluczyć istnienie guzków w piersi, które mogłyby wskazywać na rozwijającego się raka piersi. Planując ciążę, warto też zrobić testy na WZW A, kiłę oraz badanie czystości pochwy, czy tzw. biocenozę pochwy, która pozwala sprawdzić, czy nie doszło do zakażenia pochwy niebezpiecznymi dla ciąży drobnoustrojami. Uwaga! Przed wizytą u ginekologa zapytaj rodziców i krewnych, czy nie występowały w rodzinie wady wrodzone lub poważniejsze choroby przewlekłe, takie jak: cukrzyca; nadciśnienie; choroby tarczycy; choroby nerek; choroby wątroby. Jeśli tak było, powiedz o tym lekarzowi – wypisze ci wtedy skierowanie na konsultację do poradni genetycznej. Nurtuje cię pytanie, czy na planowanie ciąży mają wpływ tabletki antykoncepcyjne? Odpowiadamy: lekarze zalecają wstrzymać się ze staraniami o dziecko mniej więcej dwa pełne cykle po odstawieniu pigułek. Płodność po stosowaniu antykoncepcji hormonalnej jest taka sama jak przed jej rozpoczęciem. Na co się zaszczepić, planując ciążę? Jeśli nie byłaś szczepiona przeciwko różyczce, sprawdź, czy masz we krwi przeciwciała antyróżyczkowe (poproś swojego lekarza, by skierował cię na badanie). Po szczepieniu planowanie ciąży należy odłożyć na 2-3 miesiące. Zbadaj się też pod kątem wirusowego zapalenia wątroby typu B. Jeśli nie stwierdzi się obecności antygenu HBs we krwi, warto się zaszczepić. Do uzyskania pełnej odporności wymagane są trzy dawki szczepionki w odstępie 30 dni. Również w tym przypadku po szczepieniu trzeba odczekać 2-3 miesiące z zajściem w ciążę. Lekarze obecnie zalecają przed zajściem w ciążę szczepienie przeciwko COVID. Można je wykonać także w trakcie ciąży. U zaszczepionej ciężarnej wytwarzają się przeciwciała, które matka przekazuje dziecku, dzięki czemu noworodek jest lepiej chroniony. Badania naukowe udowodniły, że szczepienie na COVID w ciąży i przed nią nie ma żadnego niekorzystnego wpływu na płodność czy przebieg ciąży i zdrowie dziecka. Na wszelki wypadek jednak producenci szczepionek przeciwko koronawirusowi SARS-CoV-2 zalecają wstrzymanie się z zajściem w ciąże po szczepieniu przez 2-3 miesiące. W Polsce zgodnie z zaleceniami Towarzystwa Ginekologicznego, zaleca się wykonanie szczepień przeciwko krztuścowi przed planowaną ciążą oraz w ostatnich tygodniach ciąży – między 27 a 36 tygodniem ciąży. Tylko wtedy ciężarna może przekazać dziecku przeciwciała chroniące przed zachorowaniem na krztusiec, co zagwarantuje mu ochronę w pierwszych, tak ważnych miesiącach życia. Jeśli starania o ciążę przypadają akurat na okres jesienno-zimowy, zaszczep się na grypę. Także już będąc w ciąży, można się zaszczepić. Planowanie ciąży a dieta. Co jeść przed zajściem w ciążę? Częste i regularne posiłki (4-5 w ciągu dnia) są podstawą dobrej diety nie tylko wtedy, gdy planujesz zajść w ciążę. Kobiety przyzwyczajone do dużych ilości kawy powinny ją ograniczyć. Coraz bardziej popularne herbatki ziołowe wypijane w dużych ilościach także nie są obojętne dla organizmu. Przed ciążą unikaj tych produktów – mogą być źródłem zakażenia nie tylko toksoplazmą, ale i listerią: surowe lub niedogotowane mięso; surowe jaja; pasztety; niepasteryzowane mleko czy sery z takiego mleka. Planowanie ciąży powinno obejmować zmiany w diecie: Postaraj się, by twoje menu było urozmaicone, zawierało produkty z czterech głównych grup: warzywa i owoce; chleb (razowy, pełnoziarnisty) i produkty zbożowe; mleko i produkty mleczne (niskotłuszczowe); mięso, drób, ryby, jaja. Unikaj nadmiaru tłuszczu zwierzęcego, soli i cukru. Pij około 3 l płynów dziennie. Unikaj alkoholu i kawy. Suplementy a planowanie ciąży – co zażywać? Zgodnie z obowiązującymi zaleceniami Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników z 2014 roku, kobiety planujące ciążę powinny przed poczęciem suplementować: kwas foliowy jod witaminę D3 wielonienasycone kwasy tłuszczowe żelazo. Wybierając odpowiedni preparat dla kobiet planujących ciążę, warto zwracać uwagę na to, czy suplement spełnia normy ISO standard GMP (Good Manufacturing Practice), które są obowiązkowymi normami dla wytwórców leków (produktów leczniczych). To gwarantuje, że preparat spełni swoje zadanie – będzie się skutecznie wchłaniał. Planowanie ciąży a waga Możesz ustalić, czy twoja waga jest prawidłowa – policz indeks masy ciała BMI, czyli waga (kg) / [wzrost (m)]2. • Twoja waga jest prawidłowa, jeśli wynik mieści się w przedziale 20-25. • Niedobór masy ciała może być powodem gorszych warunków rozwoju płodu lub prowadzić do zahamowania jego wzrostu. • Nadwaga lub otyłość mogą być natomiast przyczyną powikłań położniczych, takich jak nadciśnienie czy cukrzyca. Planowanie ciąży a sport i ćwiczenia Jeśli planujesz ciążę, na ćwiczenia fizyczne poświęcić przynajmniej ok. pięciu godzin tygodniowo. Szczególnie polecane jest pływanie. Kobiety, które lubią aerobik lub inne tego typu ćwiczenia, powinny ograniczyć ich intensywność, ale nie muszą z nich rezygnować. Dzięki temu bowiem lepiej funkcjonuje układ krążenia, zmniejsza się masa ciała, obniża ciśnienie tętnicze. Planowanie ciąży: kiedy współżyć? Najłatwiej o zapłodnienie w czasie dni płodnych, ale tak naprawdę kobieta może zajść w ciążę w ciągu niemal całego cyklu miesiączkowego. Jeśli planujesz ciążę, najlepiej współżyć: dzień przed owulacją; w dzień owulacji. Kobieta nie może zajść w ciążę po owulacji, gdy komórka jajowa obumarła (ok. 4 dni po owulacji). Zajście w ciążę jest też mało prawdopodobne w czasie miesiączki (chyba że masz bardzo krótkie cykle i owulacja nastąpi zaraz po krwawieniu albo dojdzie do rozregulowania cyklu). Planowanie ciąży warto więc zacząć od obserwacji cyklu, wyznaczenia dni płodnych i niepłodnych. Planowanie ciąży a praca Pamiętaj, że dla twojego zdrowia nie są obojętne warunki, w jakich pracujesz – szczególnie jeśli twoje miejsce pracy to laboratorium fotograficzne, drukarnia, pralnia chemiczna lub biuro. Jeśli to możliwe, unikaj: kontaktu z chemikaliami, toksycznymi środkami do prania czy stosowanymi przy czyszczeniu, sprzątaniu; źle wentylowanych, ciasnych pomieszczeń; wielogodzinnej pracy przy komputerze; dźwigania dużych ciężarów. Zwracaj też uwagę kolegom nierespektującym zakazu palenia tytoniu. Planowanie ciąży: mężczyzna Mężczyzna także powinien brać udział w planowaniu ciąży. Dobrze, jeśli przyszły tata przyjrzy się swojej diecie i odstawi używki. Warto: zamiast kawy pić bogaty w witaminę sok pomarańczowy – poprawia jakość plemników. Ogromne znaczenie ma także cynk (jego źródła to np. wołowina i fasola). Niedobór tego pierwiastka zmniejsza liczbę plemników! Mężczyzna powinien też jeść warzywa i owoce bogate w witaminę B9: brukselkę, fasolkę, marchewkę, szparagi, sałatę, szpinak; zrezygnować z papierosów. „Zadymione” plemniki są słabszej jakości. Konsekwencją tego bywają wady płodu; unikać alkoholu. Alkohol upośledza pracę organów (m.in. wątroby), obniża odporność, utrudnia przyswajanie witamin i minerałów, uszkadza też plemniki. Zobacz też: 12 badań, które musisz zrobić przed ciążą Jak robić ćwiczenia Kegla? 6 dań zwiększających płodność – przepisy
Ciąża po 35 roku życia – najważniejsze informacje i ryzyko z nią związane
Pierwsza ciąża po 35 roku, kończąca się przyjściem na świat dziecka, nazywana jest późnym macierzyństwem. Takich ciąż przybywa. Obecnie Polki rodzą dzieci później niż poprzednie pokolenia, dlatego dzieci z ciąż matek po 35 roku życia jest coraz więcej. Jakie ryzyko wiąże się zajściem w ciążę po 35 roku życia?
Ciąża po 35 roku życia dla części kobiet jest realizacją wcześniej założonego planu – najpierw postanawiają się wykształcić, zdobyć pozycję zawodową i bezpieczeństwo materialne. Potem dojrzewają do macierzyństwa i decydują się na dziecko. Wiele ciąż po 35 roku życia wynika również z tego, że wcześniej nie udało się zajść w ciążę i niezbędne było leczenie niepłodności, które trwało kilka lat. Późna ciąża, bo taką według definicji medycznych jest ciąża po 35 roku życia, jeszcze w poprzednim pokoleniu nazywana była ciążą geriatryczną. Choć nie jest pozbawiona ryzyka, ma również wiele zalet. Spis treści: Ciąża po 35 roku życia – czy jest bezpieczna? Ciąża po 35 roku życia – jakie zagrożenia? Zajście w ciążę po 35 roku życia Czy późna ciąża odmładza? Zajście w ciążę po 35 roku życia Jak pokazują nasze rodzime statystyki, liczba kobiet rodzących dziecko po 35 roku życia rośnie. W 2013 roku 12 procent dzieci urodziły kobiety w wieku 35-39 lat. W roku 2019 dzieci urodzone z ciąż po 35 roku życia, a przed 40 rokiem stanowiły już 20 proc. Warto jednak wiedzieć, że płodność po 35 roku życia spada o 10-20 procent. Choć szansa na zajście w ciążę po 35 roku życia maleje, wieku między 35 a 50 lat nie można traktować jak naturalnej antykoncepcji. Współżycie bez zabezpieczeń aż w przypadku 95 procent 35-latek poskutkuje ciążą w ciągu 3 lat. W przypadku kobiet w wieku 38 lat odsetek ten wyniesie 75 procent. Ciąża po 35 roku życia – czy jest bezpieczna? Przez lekarzy każda ciąża po 35 roku życia uznawana jest za ciążę wysokiego ryzyka, zwłaszcza jeśli jest to pierwsza ciąża. Nie należy jednak martwić się na zapas. Jeśli kobieta jest zdrowa, dba o siebie i zaszła w zdrową ciążę po 35 roku życia, ma duże szanse donosić dziecko i je urodzić. Ponieważ z wiekiem rośnie ryzyko powikłań w ciąży, lekarze szczególnie wnikliwie obserwują przebieg ciąży u kobiety przed czterdziestką, aby w razie potrzeby podjąć odpowiednie działania. Bardzo ważne jest, aby ciężarna wykonywała na czas wszystkie zlecone przez ginekologa badania. Ciąża po 35 roku życia nie jest wskazaniem do cesarki. O tym, czy kobieta może rodzić naturalnie zdecydują lekarze. Większość kobiet w tym wieku może rodzić siłami natury i radzi sobie z tym nie gorzej od młodszych pań. Ciąża po 35 roku życia – jakie zagrożenia? Wśród zagrożeń związanych w późnym macierzyństwem wymienia się zwiększone ryzyko: poronienia wad wrodzonych u dziecka (wady serca, przepuklina mózgowo-rdzeniowa) wad genetycznych (zespół Downa, zespół Patau, zespół Edwardsa) przedwczesnego porodu i urodzenia wcześniaka rozwoju cukrzycy ciążowej nadciśnienia wywołanego ciążą stanu przedrzucawkowego zaburzeń pracy tarczycy problemów z łożyskiem (łożysko przodujące, niewydolność łożyska, odklejenie łożyska). Specjaliści twierdzą, że najpoważniejszą wadą późnego macierzyństwa jest podwyższone ryzyko wad wrodzonych u dziecka. Ciąża po 35 roku życia w 1 na 350 porodów kończy się urodzeniem dziecka z zespołem Downa (dwudziestolatki rodzą dziecko z tą wadą raz na 1500 porodów). Wraz z wiekiem staje się bardziej prawdopodobne, że jajnik uwolni komórkę jajową zawierającą wadliwy materiał genetyczny. Ponadto organizmy młodszych kobiet skuteczniej odrzucają ciąże z uszkodzonymi płodami, a ciała kobiet po 35 roku życia radzą sobie z tym gorzej. To powody, dla których kobiety po 35 roku życia częściej rodzą dzieci obciążone wadami genetycznymi. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, w wyniku którego niemożliwa stała się aborcja z powodów embriopatologicznych, kobiety po 35 roku życia muszą w Polsce brać pod uwagę podwyższone ryzyko urodzenia dziecka z wadami genetycznymi. Czy późna ciąża odmładza? W pewnym sensie tak – dla zdrowej 35-latki ciąża jest jak odmładzający koktajl hormonalny, który korzystnie może wpłynąć na zdrowie, kondycję i psychikę. Odkryto, że komórki macierzyste płodu potrafią przenikać do organizmu kobiety, gdzie udaje im się naprawiać uszkodzenia mózgu, serca i wątroby. Po porodzie następuje głębokie oczyszczenie się macicy ze starego endometrium, co zmniejsza ryzyko niektórych kłopotów z narządem rodnym. Ciąża po 35. roku życia potrafi też korzystnie wpłynąć na wygląd kobiety – na czas ciąży spłycają się zmarszczki, cera promienieje. Im bardziej dziecko z takiej późnej ciąży jest wyczekiwane, tym zmiany te są wyraźniejsze. Zobacz także: Późne macierzyństwo – czy to egoizm? Ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa Późno zdecydowałaś się na dziecko? Będziesz miała łatwiej
Menopauza a ciąża: czy można zajść w ciążę w trakcie menopauzy?
Niektóre kobiety sądzą, że objawy menopauzy świadczą o braku płodności. To nieprawda – chociaż po menopauzie nie można już zajść w ciążę, to w okresie premenopauzy zapłodnienie jest możliwe. Podpowiadamy, jak rozpoznać objawy premenopauzy i jak nie pomylić ich z objawami ciąży.
Menopauza i ciąża – czy to możliwe? Chociaż menopauza oznacza ostateczne pożegnanie się kobiety z płodnością, to jednak jest to proces rozłożony w czasie. W czasie menopauzy i po niej nie można zajść w ciążę, jest to jednak realne w okresie premenopauzy. To często ciąża nieplanowana, będąca zaskoczeniem dla kobiety i jej partnera. Opisujemy objawy premenopauzy i klimakterium. Wyjaśniamy, co to jest przedwczesna menopauza i jak rozpoznać pierwsze objawy ciąży po 40. Spis treści: Premenopauza a ciąża Pierwsze objawy ciąży a premenopauza Menopauza a ciąża Premenopauza a ciąża Zgodnie z definicją Światowej Organizacji Zdrowia menopauza to ostateczne ustanie miesiączkowania, po którym przez rok nie wystąpiło już żadne krwawienie. Menopauza to inaczej także przekwitanie lub klimakterium. W terminologii medycznej menopauza to ostatnia miesiączka w życiu kobiety, ale potocznie nazwą tą określa się cały okres klimakterium, w którym dochodzi do wygasania funkcji jajników i ustania płodności kobiety. Z reguły menopauza pojawia się u kobiet w przedziale wiekowym 45-55 lat, a poprzedza ją okres tzw. premenopauzy. Jego cechy charakterystyczne to spore wahnięcia w funkcjonowaniu organizmu kobiety, w tym przede wszystkim jej płodności. I to właśnie w tym czasie organizm kobiety jest wciąż zdolny do zapłodnienia. W czasie premenopauzy można zajść w ciążę (sprawdź: Pozytywny test ciążowy – co dalej? ). W okresie premenopauzy w jajnikach znajduje się mniejsza ilość pęcherzyków, które dodatkowo są bardziej odporne na działanie hormonu folikulotropowego (FSH), który pobudza dojrzewanie pęcherzyków Graafa i produkcję estrogenów. W związku z tym przysadka mózgowa zwiększa wydzielanie hormonu FSH, aby stymulować rozwój pęcherzyków, w efekcie czego komórki wzrastających pęcherzyków wydzielają estrogen. Jest go na tyle dużo, że gruczoły szyjki macicy zaczynają produkować śluz płodny. Obecność śluzu płodnego bardzo sprzyja zapłodnieniu. Jest on przyjazny dla plemników, dzięki czemu mają one większą szansę szybko pokonać dystans dzielący je od komórki jajowej. Aby kobieta mogła zajść w ciążę, musi mieć owulację, podczas której uwalnia się komórka jajowa gotowa do zapłodnienia. Tymczasem w okresie premenopauzy kobieta ma coraz częściej cykle miesięczne bezowulacyjne. Dzieje się tak dlatego, że zmniejsza się w jej organizmie tzw. rezerwa jajnikowa, czyli ilość komórek jajowych zgromadzonych w jajnikach (potwierdza to badanie AMH). Logiczne więc, że szanse na ciążę w okresie premenopauzy maleją. Objawy premenopauzy Premenopauza może zacząć się już po ukończeniu 35. roku życia i trwać aż do całkowitego ustania funkcjonowania jajników kobiety. Towarzyszy jej wiele bardzo dokuczliwych dla kobiet objawów, takich jak m.in.: nieregularne cykle miesiączkowe; plamienia między miesiączkami; krótkie i skąpe okresy lub na odwrót – długie i bardzo obfite; uderzenia gorąca; wahania nastroju. Pierwsze objawy ciąży a premenopauza W trakcie premenopauzy kobieta może mylnie interpretować pierwsze objawy ciąży i potraktować je jako objawy menopauzy. Chodzi przede wszystkim o takie objawy jak: brak krwawienia miesiączkowego; zmęczenie; tkliwość piersi; wahania nastroju; zaburzenia koncentracji; zaburzenia snu. To typowe objawy premenopauzy, które mogą przypominać objawy ciąży. Bądź na odwrót – pierwsze objawy ciąży, które łatwo wziąć za początki menopauzy. Okres okołomenopauzalny to tzw. perimenopauza. Zaczyna się ok. 2-8 lat przed ostatnią miesiączką. W tym czasie kobieta może zajść w ciążę, po menopauzie już nie. Jeżeli w czasie nieregularnych cykli miesiączkowych krwawienie nie wystąpi dłużej niż 2 miesiące, może to oznaczać ciążę. Menopauza a ciąża Po 40. roku życia znacznie maleje możliwość zajścia w ciążę. Zaledwie u ok. 10 proc. kobiet może dojść do zapłodnienia w sposób naturalny. Najczęstsze objawy menopauzy to: uderzenia gorąca; wahania nastroju; zawroty głowy; zmniejszone libido i suchość pochwy; wahania ciśnienia tętniczego krwi; wiotczenie i starzenie się skóry; drętwienie kończyn i obrzmienie stawów; osłabienie; bóle głowy i mięśni; nietrzymanie moczu; tycie. Aby określić szanse na naturalne zapłodnienie, należy wykonać badanie: hormonu AMH; hormonu FSH (jest odpowiedzialny za cykle owulacyjne oraz płodność); hormonu HCG. Badania te pozwalają określić ilość komórek jajowych w organizmie kobiety. Badanie AMH to także informacja dla każdej kobiety o tym, jak długo może jeszcze odwlekać decyzję o ciąży lub czy w ogóle może w okresie menopauzy w nią zajść. Z kolei poziom hormonu folikulotropowego (FSH) oznacza się z krwi. Stężenie FSH jest podwyższone w okresie premenopauzy. 12-18 mIU/l – wyczerpująca się rezerwa jajnikowa; powyżej 18 mIU/l – brak rezerwy jajnikowej; powyżej 20 mIU/l – menopauza. Spadek płodności to stopniowy proces. Szansa na zajście w ciążę wygasa dopiero w momencie ostatecznej menopauzy. To sytuacja, gdy po ostatniej miesiączce przez rok nie pojawia się już krwawienie. Wówczas niemożliwe staje się zapłodnienie i zajście w ciążę. Jeżeli kobieta chce mieć pewność, że w okresie przekwitania nie przydarzy się jej niechciana ciąża, powinna stosować środki antykoncepcyjne. Niestety brak krwawienia miesiączkowego przez 2-3 miesiące w wieku menopauzalnym bardzo często mylnie uznawany jest przez kobiety za sygnał niepłodności. Rezygnują one wówczas z antykoncepcji. Pamiętaj! Rezygnacja z antykoncepcji w okresie przekwitania, gdy kobieta jest w dalszym ciągu aktywna seksualnie, niesie za sobą realne ryzyko zajścia w ciążę. Warto pamiętać, że ciąża u kobiety po 45. roku życia jest niebezpieczna nie tylko dla niej samej, ale niesie także zwiększone ryzyko: powikłań ciąży (poronienia, przedwczesnego porodu, wystąpienia stanu przedrzucawkowego); nieprawidłowości genetycznych u dziecka, występowania chorób lub wad wrodzonych. Ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa wzrasta wraz z wiekiem matki. W przypadku matki 20-letniej wynosi ono 1 do 10000, w przypadku matki 35-letniej 3 na 1000, a w przypadku kobiety 40-letniej 1 na 100 przypadków. Zobacz też: Ile trwa okres u dziewczynki i kobiety? Ile trwa pierwszy okres? Plamienie międzymiesiączkowe –​ co oznacza, przyczyny, leczenie Torbiel endometrialna (czekoladowa) - objawy, przyczyny powstawania, sposoby leczenia
Ciąża przenoszona – czym jest, przyczyny, możliwe powikłania
Ciąża przenoszona to ciąża, która trwa mimo upłynięcia terminu porodu. W ciąży przenoszonej lekarze regularnie monitorują stan płodu i łożyska. Jeśli zachodzi taka potrzeba – przystępują do wywoływania porodu. Co robić, gdy wyliczony przez lekarza termin porodu właśnie minął, a dziecko nie ma zamiaru opuścić brzucha mamy?
Ciąża przenoszona jest mylona z ciążą przeterminowaną. Nie są to jednak pojęcia równoznaczne. Ciąża przenoszona to ciąża, której spodziewany termin już minął, natomiast ciąża przeterminowana to ciąża patologiczna, gdy życie dziecka jest zagrożone. Powodem przenoszenia ciąży może być wiek matki, problemy ze zdrowiem, a także błędne wyliczenie terminu porodu. Spis treści: Ile trwa ciąża? Kiedy mówimy o ciąży przenoszonej? Ciąża przenoszona – możliwe powikłania Ciąża przenoszona – kiedy zgłosić się do szpitala? Ciąża przenoszona – wywołanie porodu Badania w ciąży przenoszonej Ile trwa ciąża? Uznaje się, że ciąża trwa 40 tygodni (280 dni), licząc od daty ostatniej miesiączki, jeżeli okres pojawiał się regularnie (czyli co 28-30 dni). Jeśli jednak odstępy między miesiączkami były dłuższe lub krótsze, to w ten sposób wyliczany termin porodu może nie być precyzyjny. Wyznaczony termin porodu nie zawsze pokrywa się z rzeczywistą biologiczną datą. Akcja porodowa może rozpocząć się kilkanaście dni wcześniej lub później. Z czego wynika ta rozbieżność? Jedne dzieci dojrzewają szybko i mogą urodzić się już w 38. tygodniu ciąży, inne są na to gotowe dopiero w 42. tygodniu. Wówczas wysyłają drogą hormonalną sygnał do przysadki mózgowej mamy, że czas wydzielać oksytocynę – hormon wywołujący skurcze macicy. Jak obliczyć termin porodu? Aby obliczyć termin porodu, możesz skorzystać z kalkulatora terminu porodu. Bazuje on na regule Naegelego. W oparciu o pierwszy dzień ostatniej miesiączki oblicza się termin porodu. Oto wzór Naegelego: termin porodu = pierwszy dzień ostatniej miesiączki + rok – 3 miesiące + 7 dni Z podanego wzoru można wyliczyć tzw. czas trwania ciąży prawidłowej. Faktyczny termin porodu może jednak wypaść w ciągu dwóch tygodni przed lub po wyznaczonym terminie. Kiedy mówimy o ciąży przenoszonej? Długość ciąży jest sprawą indywidualną. Choć przyjmuje się, że prawidłowy poród następuje między 38. a 42. tygodniem ciąży, nie zawsze tak jest. Gdy mija 42. tydzień, a kobieta nadal nie zaobserwowała u siebie oznak porodu – mówimy wtedy o ciąży przenoszonej. Przyczyną ciąży przenoszonej może być: błędne wyliczenie daty porodu. przesunięcie owulacji (spowodowane np. zmianą klimatu lub środowiska, stresem, chorobą). Termin porodu uzależniony jest też od: wieku mamy, trybu życia, stanu zdrowia. Niektóre kobiety zastanawiają się, czy pierwsza ciąża zawsze jest przenoszona. Kolejność ciąż ma znaczenie, jednak nie jest to regułą. Czasami dziecko nie jest jeszcze gotowe, by pojawić się na świecie, lub jego mama nie jest jeszcze psychicznie gotowa na poród (choć temat ten jest często zaniedbywany, wiele zależy od kondycji psychicznej przyszłej mamy). Ciąża przenoszona – możliwe powikłania Ciąża przenoszona stwarza pewne zagrożenia dla dziecka. Płód może oddać smółkę, co grozi zakażeniem płynu owodniowego. Niebezpieczeństwo dotyczy też łożyska, które może zacząć się starzeć, a w konsekwencji przestać dostarczać dziecku potrzebne substancje odżywcze. Skutkiem tego może być niedotlenienie i niedożywienie płodu. Dlatego konieczna jest specjalistyczna ocena stanu dziecka, wydolności łożyska i wielu innych parametrów – od wyników będzie uzależnione dalsze postępowanie. Zdaniem ginekologów ciąża po 40. tygodniu staje się ciążą wysokiego ryzyka. Ciężarna powinna być w stałym kontakcie z lekarzem, by uniknąć ewentualnych powikłań. Ciąża przenoszona – kiedy zgłosić się do szpitala? Badania w systemie ambulatoryjnym wykonuje się do końca 41. tygodnia ciąży. Po tym czasie przyszła mama musi się znaleźć w szpitalu na oddziale patologii ciąży, gdzie poddaje się ją obserwacji i kolejnym badaniom. Przeprowadza się m.in. test dynamiczny wydolności łożyska (tzw. test oksytocynowy). Ciężarna otrzymuje niewielką dawkę oksytocyny, która ma wywołać namiastkę czynności skurczowej. W tym czasie badane jest tętno płodu i gotowość macicy do skurczów. Lekarz ocenia dojrzałość szyjki macicy. Ciąża przenoszona – wywoływanie porodu Jeśli ocena zdolności skurczowej wypada pomyślnie (lub gdy minął już 42. tydzień ciąży), stan dziecka jest dobry, a szyjka gotowa do rozwierania, lekarz zwykle decyduje o wywołaniu porodu. Ciężarna otrzymuje leki naskurczowe (najczęściej oksytocynę) i ma przebijany pęcherz płodowy (to często przyspiesza poród). Podaje się też leki przyspieszające dojrzałość szyjki macicy do rozwierania, a czasem szyjkę mechanicznie się udrożnia. Poród jest cały czas szczegółowo monitorowany przez personel medyczny. Lekarz na bieżąco ocenia stan dziecka i mamy. W przypadku ciąży przeterminowanej decyzji o porodzie operacyjnym lekarz nie podejmuje w ostatniej chwili. Zwykle postanawia przeprowadzić cesarskie cięcie, gdy dziecko jest w dobrym stanie, ale pojawiają się czynniki, które nakazują zakończyć ciążę (np. dochodzi do niewydolności łożyska). Badania w ciąży przenoszonej Dzięki nowoczesnym metodom diagnostycznym ginekolog może dokładnie ocenić, w jakim stanie jest dziecko. Podstawowe badania to: KTG (kardiotokografia), czyli ocena czynności serca płodu. Gdy wynik badania jest dobry, w 41. tygodniu ciężarna nie musi zostawać w szpitalu, tylko co dwa dni zgłasza się na kolejne KTG i USG (ultrasonografia). Badania te umożliwiają: Ocenę wieku i wagi dziecka – pozwala na to biometria płodu, czyli dokładny pomiar obwodu głowy i brzucha dziecka, długości kości udowej. Wyznaczenie terminu porodu – podstawą jest określenie wielkości i dojrzałości dziecka, stanu łożyska. Kontrolę ilości płynu owodniowego – prawidłowa wynosi 1,5–2 litry (w ciąży przeterminowanej zaczyna się zmniejszać). Potwierdzenie tzw. dobrostanu płodu – można sprawdzić czynność serca płodu, napięcie mięśniowe, ruchy oddechowe, ogólną ruchliwość. To badanie najlepiej informuje specjalistę, czy kontynuowanie ciąży niesie za sobą zagrożenie dla dziecka, czy też spokojnie można czekać na naturalny poród. Ocenę jakości przepływu krwi w tętnicy pępowinowej, aorcie i tętnicy mózgowej dziecka – to badanie dopplerowskie. Konsultacja: Włodzimierz Sawicki, ginekolog-położnik, Akademia Medyczna w Warszawie Zobacz także: Ciąża po terminie: co robić, gdy ciąża jest przeterminowana i kiedy jechać do szpitala? Co to jest ciąża przenoszona – wyjaśnia ginekolog [WIDEO] Odejście czopu śluzowego [jak wygląda odejście czopu śluzowego]
Jak zrobić bombkę z papieru – fotoinstrukcja krok po kroku
Nie musisz się już zastanawiać, jak zrobić bombkę z papieru. Oto ilustrowana instrukcja i kilka dodatkowych inspiracji. Mamy dla was bombki przestrzenne z kolorowego papieru w różnych kształtach.
Historia Świętego Mikołaja – skąd naprawdę pochodzi Święty Mikołaj
Historia Świętego Mikołaja to tak naprawdę dwie opowieści. Pierwsza to prawdziwa historia św. Mikołaja, biskupa z Miry, druga to opowieść o tym, dlaczego dzisiaj Święty Mikołaj, jakiego znamy, to sympatyczny starszy pan z brzuszkiem, saniami i reniferami.
Jak opowiedzieć o Świętym Mikołaju, by nie oszukiwać dziecka, ale jednocześnie nie odbierać mu magii świąt? Oto historia o św. Mikołaju z Miry, który jest pierwowzorem współczesnego Mikołaja – tego w czerwonym kubraku i ze śnieżnobiałą brodą. Do informacji o św. Mikołaju dodajemy opis świątecznych zwyczajów – nie tylko polskich. Dzięki nim dziecko będzie wiedziało o świętach więcej niż dotąd. Spis treści: Prawdziwa historia św. Mikołaja Wizerunek św. Mikołaja Tradycje związane z historią św. Mikołaja Prawdziwa historia Świętego Mikołaja z Miry Święty Mikołaj urodził się podobno ok. 270 roku w Patras, na terenie dzisiejszej Turcji. Inne źródła podają tylko, że żył na przełomie III i IV wieku. Pierwsze doniesienia o jego dokonaniach pochodzą z VI wieku – stąd brak ścisłości co do roku jego urodzenia i śmierci. Co ciekawe najpierw powstał kult św. Mikołaja z Miry, a dopiero później zaczęła powstawać biografia św. Mikołaja, zatem informacje o nim mogą nie być faktami, a jedynie zbiorem przypisywanych mu cech i czynów. To nie zmienia faktu, że obecnie czczony św. Mikołaj jest postacią wyjątkową. Biografia św. Mikołaja Święty Mikołaj był podobno jedynakiem urodzonym w bogatej i pobożnej rodzinie. Gdy dorósł, zrezygnował z doczesnych przyjemności na rzecz pobożności. Znany był z wrażliwości na ludzką krzywdę. Stawał w obronie krzywdzonych, pomagał ubogim. Po śmierci rodziców szczodrze obdarowywał potrzebujących, wykorzystując rodzinny majątek – rozdał go w całości. Podobno robił to zawsze w sposób uniemożliwiający odkrycie darczyńcy. Był biskupem Miry, starożytnego miasta, którego pozostałości znajdują się w Turcji. Św. Mikołaj biskup z Miry podobno umarł 6 grudnia między 345 a 352 rokiem. Dla chrześcijan śmierć świętego jest równoznaczna z jego narodzinami dla nieba. Dlatego też w tradycji chrześcijańskiej istniał zwyczaj wysyłania do siebie kartek adwentowych z pozdrowieniami w dniu poprzedzającym rocznicę śmierci Mikołaja. Dzisiaj na pamiątkę św. Mikołaja 6 grudnia obchodzimy Mikołajki, obdarowując się z tej okazji prezentami. Legenda i informacje o świętym Mikołaju z Miry Z postacią św. Mikołaja związane są legendy sławiące jego dobroć i miłosierdzie. Jedna mówi o uratowanych od śmierci żołnierzach, którzy niesłusznie zostali skazani na śmierć. Druga opowiada o tym, jak Mikołaj potajemnie podarował posag dla trzech córek biednego i szydzącego z pobożności Mikołaja sąsiada, co umożliwiło kobietom zamążpójście i uchroniło je od hańby (w domu publicznym, dokąd chciał je sprzedać „sympatyczny’’ ojczulek). Kolejne dwie legendy są związane z cudownymi interwencjami św. Mikołaja już po jego śmierci. Podobno uratował żeglarzy przed zatonięciem ich statku podczas sztormu – żeglarze modlili się do świętego, a on pojawił się na tonącym statku i wydobył go z topieli. Uratowani żeglarze popłynęli do Miry i tam modlili się, dziękując Mikołajowi, a ten objawił im się, nakazał milczenie i zmianę obyczajów (na lepsze!). Dzięki cudownej interwencji św. Mikołaja mieszkańcy Miry zostali uratowani od śmierci głodowej. Podobno tak pokierował działaniami pewnego kapitana statku, że ten zmienił kurs, wpłynął do portu w Mirze i wyładował 100 korców zboża dla głodujących. Następnie ruszył do portu docelowego – Konstantynopola – a tam okazało się, że w ładowni statku nie brakuje ani jednego korca! Jeśli wziąć pod uwagę te morskie cudowne interwencje św. Mikołaja, nie ma się co dziwić, że na wybrzeżach Morza Śródziemnego i Czarnego jest wiele kapliczek, kościołów i klasztorów pod wezwaniem św. Mikołaja. Wizerunek Świętego Mikołaja Wizerunek Świętego Mikołaja z charakterystyczną czerwoną mitrą (nakrycie głowy) i pastorałem (laską duszpasterską) ma związek z pełnioną przez niego funkcją biskupa. Czerwona szata i mitra biskupia z pewnością były inspiracją dla czerwonego stroju Mikołaja znanego nam z telewizji. Wizerunek Mikołaja, ikony współczesnego Bożego Narodzenia, ma 90 lat. Stworzył go w 1930 roku na potrzeby reklamy Coca-Coli amerykański artysta Fred Mizen. To on wymyślił Świętego Mikołaja jako brzuchatego sympatycznego starszego pana z gęstą siwą brodą i wąsami. Strój Świętego Mikołaja to czerwony kubrak i czapka z pomponem. Taki obraz Świętego Mikołaja, z saniami i reniferami, przypadł do gustu milionom ludzi na świecie. Warto wiedzieć, że w niektórych regionach Polski oddziela się postać św. Mikołaja – tego od Mikołajek 6 grudnia od tego tego, który przynosi prezenty gwiazdkowe. Tak jest, a przynajmniej było jeszcze do niedawna w Wielkopolsce, gdzie 6 grudnia prezenty dawano sobie na pamiątkę św. Mikołaja, a w Boże Narodzenie dzieci dostawały prezenty od... Gwiazdora. Tradycje związane z historią Św. Mikołaja W Polsce panuje zwyczaj obdarowywania prezentami grzecznych dzieci, niegrzeczne mogą liczyć co najwyżej na rózgę lub obierki z ziemniaków. To dlatego Święty Mikołaj, jeśli się ujawnia, przed wręczeniem prezentu, pyta każdego malucha, jak się w ostatnim roku sprawował. Na szczęście Mikołaj bardzo lubi dzieci, pokłada w nich dużo wiary i ufa, że w następnym roku się poprawią, dlatego upominku mogą spodziewać się także te z nich, które nie były przykładem dla innych. Jeśli Święty pozostaje w ukryciu, to dary najmłodsi znajdą pod poduszkami, w skarpetkach lub wyczyszczonych butach (6 grudnia) i pod choinką (w Boże Narodzenie). W różnych częściach Polski upominki dzieciom dostarczają różne postacie: Gwiazdor – na Pomorzu, Kaszubach, Kujawach i w Wielkopolsce, ale tylko w Boże Narodzenie, bo 6 grudnia dary przynosi Mikołaj (albo Gwiazdor). Dzieciątko – na Górnym Śląsku, Dzieciątko utożsamiane jest z Jezusem Chrystusem. Aniołek – w Boże Narodzenie w Małopolsce, ale w nocy z 5 na 6 grudnia niespodzianki dla grzecznych dzieci zostawia Mikołaj. Mikołaj – centralną Polskę razem ze stolicą odwiedza 24 grudnia, w Wigilię Bożego Narodzenia. Czytaj też: Kto przynosi prezenty pod choinkę? Święty Mikołaj – tradycje na świecie W różnych miejscach na świecie Święty Mikołaj znany jest pod różnymi imionami, a razem z nimi jego postać zmienia się czasem nie do poznania. Sinterklaas – pojawia się w Holandii i Belgii. W ostatnią sobotę listopada przypływa statkiem parowym i zostawia podarki dla grzecznych dzieci w butach, które muszę je wcześniej zostawić przy kominku. Jego strój przypomina strój biskupi, ale brodę i wąsy ma jak Święty Mikołaj z telewizji. Dziadek Mróz – to odpowiednim Mikołaja w Rosji. W rozdawaniu podarków w noc sylwestrową pomaga mu Śnieżynka. Do Rosji mógł przywędrować jako postać legendy o św. Mikołaju z Azji, ale już w starosłowiańskich mitach pojawiała się postać Zimnika, który był dobrodusznym staruszkiem. Jego sanie ciągnięte są nie przez renifery, a trzy konie. Nie da się ukryć, że swój udział w propagowaniu popularności tej postaci w Rosji miał komunizm, który negował kult świętych, a więc także Mikołaj nie był tam mile widziany. Befana – to postać popularna we Włoszech. Jest czarownicą, a w zasadzie wiedźmą, choć uśmiechniętą, którą porównać można do Baby Jagi. W nocy z 5 na 6 stycznia lata na miotle, roznosząc prezenty grzecznej dziatwie, a dla nieposłusznych ma kawałek węgla, czosnek i cebulę. Aby przekonać ją do siebie, trzeba zostawić na stole mandarynkę lub pomarańczę i kieliszek wina. Według podań miała dołączyć do Trzech Króli, ale nie zdążyła i teraz co roku rozdaje prezenty, które nie trafiły do Jezusa. Frau Berta – to niemiecka wersja Befany. Ma wielkie stopy i nos, często napędza strachu źle zachowującym się dzieciom. Prezentów przez nią zostawionych trzeba szukać na parapecie, pod schodami albo poduszką. Do domów wchodzi przez komin. Dame Abonde – zastępuje Świętego Mikołaja we Francji. Ta dobra wróżka rozdaje prezenty w noc sylwestrową, ale czasem wyręczają ją w tym dwaj przyjaciele: Pere Noel i Pere Fouettard. Mikulus – odwiedza Czechów i Słowaków, spływa do nich z nieba po złotej nitce, a towarzyszą mu anioł i czart. Zobacz też: List do Świętego Mikołaja – wydrukuj swój szablon List OD św. Mikołaja – jak go napisać? Jak udawać Mikołaja?
11 listopada – Święto Niepodległości ważne także dla dzieci
11 listopada dla dzieci jest okazją do rozmów o patriotyzmie. Święto Niepodległości to dzień, kiedy warto rozmawiać o symbolach narodowych, o tym, co to dla nas znaczy, że mieszkamy w Polsce, czym jest ojczyzna i wolność.
Data 11 listopada to dla dzieci abstrakcja, tak samo, jak pojęcie „Święto Niepodległości”. Małe dziecko może nie od razu zrozumie, co to jest patriotyzm lub ojczyzna, ale to wcale nie oznacza, że nie możemy z nim o tym rozmawiać. Warto, by dziecko oswajało się z tymi pojęciami już od najmłodszych lat. Na temat patriotyzmu i o tym, jak o nim mówić dziecku, wypowiedziała się Beata Chrzanowska, psycholożka dziecięca ze Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców” w Warszawie. Spis treści: 11 listopada – dla dzieci Kiedy mówić o patriotyzmie? 11 listopada – dla dzieci ważny jest przykład rodziców Dzień niepodległości – jak wytłumaczyć dziecku, o co chodzi? Wybory to też okazja do patriotyzmu 11 listopada dla dzieci Patriotyzm i ojczyzna to pojęcia abstrakcyjne. Trudno wytłumaczyć je małemu dziecku czy nawet przedszkolakowi. Małe dziecko nie jest w stanie ich zrozumieć. Myślenie abstrakcyjne uruchamia się bowiem dopiero około ósmego-dziesiątego roku życia. Dlatego nie możemy oczekiwać od przedszkolaka, że zrozumie na sto procent, co to znaczy patriotyzm, co to jest ojczyzna, ale nie znaczy to, że nie możemy o tym już z nim rozmawiać. Warto mówić o patriotyzmie i ojczyźnie, używać tych pojęć, by dziecko z nimi się oswajało. Ważne, by dziecko poznało historię Polski. Warto mu opowiadać, np. jak powstało państwo, o wspólnym języku. Odnosząc się do faktów historycznych, pokazywać, że my, Polacy, nie jesteśmy znikąd, że mamy długą historię. To też jest ważne w zrozumieniu, czym jest ojczyzna. 11 listopada – historia święta dla dzieci Warto tłumaczyć dziecku, że był taki czas, kiedy sąsiednie kraje podzieliły terytorium Polski jak tort i zabrały sobie po kawałku. Przez 123 lata nasza ojczyzna była własnością innych państw. Ale Polacy nigdy nie przestali wierzyć, że odzyskają prawo do bycia wolnym krajem. Wolnym, czyli niepodległym. Takim, w którym: mówi się po polsku (a nie po rosyjsku czy niemiecku); nie trzeba obawiać się kar np. za czytanie polskich książek; można obchodzić polskie święta, mieć polską flagę i godło; to Polacy będą mogli decydować jak żyć. Pewnego dnia Niemcy (jeden z krajów, który przywłaszczył sobie część Polski), przegrały wojnę. Wtedy na czele polskich żołnierzy stanął Polak, Marszałek Józef Piłsudski. Zaufało mu naprawdę dużo osób, którzy bardzo chcieli walczyć o wolność Polski. Choć nie było to łatwe, udało się: 11 listopada 1918 roku Polska odzyskała niepodległość. Polacy udowodnili sobie i wszystkim innym narodom, że nie wolno się poddawać. A już na pewno nie wtedy, gdy chodzi o odzyskanie ojczyzny, która jest jak wspólny dom. Kiedy mówić o patriotyzmie? Pojęcie patriotyzmu zwykle poruszamy w związku z historycznymi rocznicami czy narodowymi świętami. Dobrą okazją jest Dzień Niepodległości. Można spróbować wytłumaczyć dziecku, co to jest honorowa zmiana wart, dlaczego pojawia się na niej prezydent, o czym są przemówienia. I znowu, o Dniu Niepodległości warto mówić w kontekście historycznym, że to na pamiątkę odzyskania niepodległości i że obchodzi się to święto co roku. Teraz dziecko będzie nasiąkać tą atmosferą, tradycją, ale zrozumienie przyjdzie później. Dziecko czuje, że Dzień Niepodległości jest wyjątkowy, bo rodzice nie idą do pracy. Jednak w tym dniu można pójść albo na plac zabaw, albo pooglądać defiladę z biało-czerwoną kokardą przypiętą do kurtki. To wybór rodziców. Pojawia się również pytanie, czy kilkulatka uczyć już <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/hymn-polski-historia-i-pelen-tekst-27704-r1/">hymnu narodowego? Można mu mówić, jak należy się zachować, gdy hymn jest grany. Że należy wstać i wysłuchać go w ciszy i w skupieniu. 11 listopada – dla dzieci ważny jest przykład rodziców Nie w każdej miejscowości organizowane są uroczyste obchody, by móc zabrać na nie dziecko. Można za to zrobić właśnie<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kotylion-jak-go-zrobic-z-dzieckiem-27698-r1/"> biało-czerwony kotylion albo powiesić flagę. Dla dziecka ważne jest to, co rodzice robią, co czują i jak chcą uhonorować ten dzień, np. uroczystym obiadem. Bo co to za nauka, gdy mama czy tata mówią jedno, a robią drugie? Używają wielkich słów, mówiąc o ojczyźnie i patriotyzmie, a gdy jest święto narodowe, spędzają je w piżamach? A jeśli odcinamy się od tego, nic nas nie interesuje, to musimy się liczyć z tym, że w pewnym momencie dziecko odnajdzie swój patriotyzm, wybierze to, co pasuje mu najbardziej. Pytanie, czy rodzicom taki patriotyzm się spodoba. Święto Niepodległości – jak wytłumaczyć dziecku, o co chodzi? Patriotyzm oznacza przynależność do grupy. A każdy z nas chce przynależeć do jakiejś grupy. Rodzina, naród to te jedne z ważniejszych grup. Jestem Polakiem, a dla Polaka ważne są <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/film-polak-maly-pokazuje-dzieciom-czym-sa-polskie-symbole-narodowe-26303-r1/">symbole narodowe: orzeł biały, biało-czerwona flaga. To nas łączy. Mamy patriotyzm romantyczny i pozytywistyczny. Pierwszy związany jest z martyrologią, poświęceniem życia, walką z wrogiem. Drugi to budowanie wspólnoty, mniejszej i większej, gospodarki, to też nauka dla rozwoju. Patriotyzm pozytywistyczny jest mniej spektakularny, bo nie ma tu miejsca na silne emocje. Działanie w tym duchu jest długoterminowe, bo dzisiaj robię, ale z efektów tej pracy będą korzystać dopiero moje dzieci. Oba rodzaje <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/patriotyzm-czy-to-samo-co-nacjonalizm-definicja-znaczenie-przyklady-38831-r1/">patriotyzmu są ważne i trzeba dzieciom mówić i o jednym, i o drugim. Na szczęście nie muszą walczyć za ojczyznę na barykadach, choć mogą przecież poznać ten rodzaj patriotyzmu. Przykład? Kilkunastoletni harcerze, którzy pomagają powstańcom warszawskim w czasie obchodów rocznicowych. Spotykają się z tymi, którzy niegdyś walczyli za ojczyznę, a teraz są starzy, schorowani i wymagają pomocy. Według mnie w dzisiejszych czasach to najlepsza lekcja patriotyzmu romantycznego. Nie każdy może jednak wystąpić w takiej roli, bo albo jest za mały, albo nie jest harcerzem. Każdy może za to obejrzeć w telewizji, a rodzice mogą wtedy zwrócić na to uwagę dziecka. Wybory to też okazja do patriotyzmu Uczymy patriotyzmu przez zachowania, przekazujemy w ten sposób swój wzorzec. Idąc na wybory, pokazujemy, że uważamy, iż mamy wpływ na to, co się dzieje w państwie. A jeśli chce się mieć na to wpływ, trzeba działać, np. poprzez głosowanie. Ale demokracja ma to do siebie, że nie zawsze mój kandydat wygrywa. No i warto pamiętać, że owszem, wartością jest wspólnota ludzi i ojczyzna, ale zdarza się, że ludzie różnie myślą, co jest ważne dla tej wspólnoty, jak ona powinna funkcjonować. Można także o tym mówić dziecku, to też jest patriotyzm. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/hymn-polski-historia-i-pelen-tekst-27704-r1/">Pełny tekst hymnu Polski: słowa „Mazurka Dąbrowskiego” do druku <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kotylion-jak-go-zrobic-z-dzieckiem-27698-r1/">Kotylion na Święto Niepodległości - zobacz, jak zrobić go z dzieckiem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/film-polak-maly-pokazuje-dzieciom-czym-sa-polskie-symbole-narodowe-26303-r1/">Jak uczcić Święto Niepodległości z dzieckiem? Ten film świetnie to pokazuje! [WIDEO] Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Bezpieczne wakacje w górach. Najważniejsze zasady, o których musisz pamiętać!
Bezpieczne wakacje w górach wymagają dobrej organizacji. Aby nic nie zmąciło upragnionego wypoczynku, warto kierować się pewnymi zasadami.
Trujące rośliny doniczkowe: jakie kwiaty doniczkowe są szkodliwe dla dzieci? [ZDJĘCIA]
Trujące rośliny doniczkowe mogą pięknie wyglądać, ale są bardzo szkodliwe dla zdrowia. Zatrucie niektórymi roślinami doniczkowymi może wymagać nawet hospitalizacji. To szczególnie groźne dla dzieci i zwierząt. Zobacz zdjęcia kwiatów, których nie można trzymać w domu − jest wśród nich popularna diffenbachia, hoja i dracena.
Infekcja pochwy a okres - czy infekcje intymne mogą opóźnić miesiączkę?
Infekcja pochwy a okres - w jaki sposób mogą na siebie wpływać? Zapalenie grzybicze pochwy może spowodować m.in. chwilowy brak miesiączki, a nietypowe krwawienia mogą być jednym z objawów infekcji intymnych. Wyjaśniamy, jak sobie z nimi radzić!
Infekcja pochwy a okres - to dwa czynniki, które mogą na siebie wzajemnie wpływać. Jak zwalczyć infekcję intymną w trakcie miesiączki i jak rozpoznać symptomy grzybiczego zapalenia pochwy w nieregularnym krwawieniu? Podpowiadamy! Spis treści: Infekcja pochwy a okres - Infekcje intymne a brak okresu - Stan zapalny pochwy a miesiączka - Globulki dopochwowe a okres - czy można je stosować? Infekcje intymne - przyczyny Rodzaje zapalenia pochwy Leczenie zapalenia pochwy Nawracające zapalenie pochwy - zmiana leczenia ​Jak zapobiegać infekcjom pochwy? Infekcja pochwy a okres Krwawienie miesiączkowe wpływa nie tylko na rozwój już obecnej infekcji, ale także na sposób jej leczenia tak, aby okres nie zaburzył działania globulek. Jego brak może także wywołać stan zapalny lub przyczynić się do powstania infekcji pochwy. Infekcje intymne a brak okresu Brak okresu może powodować pieczenie lub swędzenie pochwy. W jaki sposób? Zaburzenia menstruacji wprowadzają zmiany we florze bakteryjnej pochwy. Podwyższone pH (czyli takie powyżej 4,5) może sprzyjać namnażaniu się bakterii i innych mikroorganizmów, co często powoduje infekcje intymne lub stany zapalne. Oprócz infekcji, innymi powodami braku miesiączki mogą być: ciąża, problemy hormonalne, zaburzenia jajników, stres, restrykcyjne diety, niektóre leki. Jeśli miesiączka często i znacząco się opóźnia - koniecznie skonsultuj się z lekarzem ginekologiem i endokrynologiem, który wykluczy wszystkie powyższe czynniki i zdiagnozuje przyczynę zaburzeń miesiączkowania. Stan zapalny pochwy a miesiączka Krwawienie miesiączkowe może powodować szybsze namnażanie się bakterii - zwłaszcza jeśli korzystasz z podpasek, które gromadzą krew poza pochwą i sprawiają, że ma ona swobodny dostęp do powietrza. W trakcie miesiączki objawy występującej już wcześniej infekcji mogą stać się bardziej uciążliwe. Po miesiączce mogą z kolei wystąpić upławy i nieprzyjemny zapach, które należy jak najszybciej skonsultować z ginekologiem. Globulki dopochwowe a okres - czy można je stosować? W trakcie krwawienia miesiączkowego nie powinno się stosować globulek przeciwgrzybiczych ani innych tabletek aplikowanych dopochwowo. Z rozpoczęciem kuracji należy poczekać aż ustanie przynajmniej największe krwawienie - leczenie globulkami można rozpocząć już w ostatnich dniach miesiączki, jeśli krwawienie jest bardzo niewielkie. Najlepiej jednak zaczekać aż zupełnie ustanie. Jeśli kuracja została rozpoczęta już przed krwawieniem, a okres nagle cię zaskoczył - przerwij stosowanie globulek na czas miesiączki i wznów po jej zakończeniu. Jeśli jednak pieczenie czy swędzenie pochwy jest wyjątkowo uciążliwe - skonsultuj się z lekarzem i poproś o zmianę leczenia na takie, które może być kontynuowane także w trakcie miesiączki. Infekcje intymne - przyczyny Najczęściej przyczynami tej dolegliwości kobiecej są: brak dostatecznej higieny osobistej (np. siadanie na sedesy w publicznych toaletach); współżycie seksualne z wieloma partnerami, zwłaszcza bez prezerwatywy; stosowanie leków, które mają negatywny wpływ na florę bakteryjną (np. antybiotyków); suchość pochwy na skutek zaburzeń hormonalnych. Rodzaje zapalenia pochwy Przypadłość ta może być wywołana przez bakterie lub przez grzyby, dlatego wyróżnia się: bakteryjne zapalenie pochwy – upławy są wodniste, żółte i mają nieprzyjemny, rybi zapach; grzybicze zapalenie pochwy – grzybica pochwy sprawia, że upławy są gęste, o serowatej konsystencji i słodkawym zapachu. W obu typach zapalenia pojawia się też uciążliwy świąd, pieczenie w trakcie oddawania moczu i ból podczas współżycia. Leczenie zapalenia pochwy Zapalenie pochwy leczy się globulkami i kurację dopochwową przeprowadzamy zawsze do skończenia opakowania – tylko wówczas mamy pewność, że leczenie jest zakończone. Jeżeli w trakcie leczenia tej infekcji intymnej pojawi się miesiączka, to należy przerwać przyjmowanie globulek (jak wyżej). Do kuracji trzeba wrócić, kiedy krwawienie się skończy. Nie ma potrzeby zaczynać leczenia od początku. View Burdaffi on the source website Nawracające zapalenie pochwy - zmiana leczenia Zdarza się jednak, że nawet jeśli wzięło się wszystkie globulki, dolegliwości powracają albo nie ustępują. W takiej sytuacji nie powtarzamy kuracji tym samym lekiem – lekarz powinien podczas badania pobrać posiew i rozpisać zarówno kobiecie, jak i i jej partnerowi, leczenie celowane zgodne z uzyskanym antybiogramem. Jak zapobiegać infekcjom pochwy? To bardzo ważne, by nie dopuszczać do powstawania zapalenia pochwy lub innych infekcji miejsc intymnych, gdyż częste ich pojawianie się może skutkować nawet niepłodnością. Profilaktyka w dbaniu o narządy intymne polega głównie na tym, by: stosować płyny do higieny intymnej - zawierają neutralne pH, co utrudnia bakteriom wywoływać stan zapalny; w razie potrzeby przemywać okolice intymne roztworem z rumianku - działa kojąco; stosować dopochwowe kapsułki z probiotykami - przywracają równowagę bakteryjną w pochwie. View Burdaffi on the source website Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania. Bo niezrównana mama dba o swoje zdrowie - nawet w trudnych czasach! Zobacz też: 4 infekcje, które musisz szybko wyleczyć Brązowe plamienie w ciąży: kolor upławów na początku ciąży i w II oraz III trymestrze Objawy bakteryjnej infekcji intymnej - jak ją rozpoznać?
Jak przygotować się do ciąży? Od czego zacząć?
Odpowiednie przygotowanie do ciąży to inwestycja, dzięki niemu łatwiej dojdzie do zapłodnienia, lepiej zniesiesz ciążowe dolegliwości i szybciej wrócisz do formy po porodzie. Specjaliści radzą, żeby przygotowania do poczęcia dziecka rozpocząć z dużym marginesem czasowym. W razie potrzeby zdążysz rozwiązać ewentualne problemy, które mogą skutkować kłopotami z zajściem w ciążę lub jej donoszeniem.
Przygotowania do ciąży warto zacząć nawet rok wcześniej. Chodzi o to, aby organizm kobiety był w jak najlepszej formie – prawidłowo odżywiony i sprawny, co warunkuje płodność i tworzy dobre warunki dla rozwoju płodu. Nie bez znaczenia jest też przygotowanie finansowe, gdyż przyjście na świat dziecka niewątpliwie wiąże się z wydatkami (wózek, łóżeczko, akcesoria do kąpieli, ubranka itp.). Zabezpieczenie finansowe i dobry stan zdrowia przyszłej mamy (i taty!) zapewnią komfort psychiczny i fizyczny w ciąży i po przyjściu dziecka na świat. Spis treści: Po pierwsze: wizyta u ginekologa Po drugie: wizyta u stomatologa Po trzecie: (jeszcze) zdrowszy tryb życia Po czwarte: obserwacja cyklu menstruacyjnego Po pierwsze: wizyta u ginekologa Od czego zacząć przygotowania do ciąży? Aby wszystko poszło dobrze – warto wybrać jak najlepszego lekarza. Przyszłe mamy mają różne kryteria, jeśli chodzi o wybór ginekologa. Są kobiety, którym przede wszystkim zależy, by lekarz pracował w szpitalu, w którym chcą rodzić. Dla innych liczą się wysokie kwalifikacje i wieloletnie doświadczenie. Jeszcze dla innych – nieposzlakowana opinia specjalisty. Wybór ginekologa to kwestia indywidualna. Warto brać pod uwagę opinię innych osób, zwłaszcza zaufanych, ale ostatecznie należy samemu podejmować decyzję. Nie trzeba się z nią spieszyć – dobrze jest dać sobie czas i w razie wątpliwości umówić się na wizytę u innego lekarza. Warto szukać specjalisty, który okaże się idealny do poprowadzenia ciąży. Śmiało pytaj go o wszystko. Kwestie, które z pewnością warto poruszyć to: Przyjmowanie leków podczas ciąży (dotyczy to chorób przewlekłych, jak np. cukrzyca, ale również leków jakie można przyjąć, gdy w trakcie ciąży pojawi się np. ból głowy czy gorączka) Szczepionki (pośród zalecanych są te przeciw: różyczce, grypie, ospie, COVID-19, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B) Konieczność wykonywania badań (np. USG, badania biochemiczne moczu i krwi, badania genetyczne), Odstawienie antykoncepcji (jeśli stosujesz) Czynniki utrudniające zajście w ciążę lub powodujące ryzyko jej utraty (stres w pracy, uprawiane sporty, tryb życia). Dobry ginekolog z pewnością rozwieje wszelkie wątpliwości i udzieli niezbędnych wskazówek odnośnie wielu z nich. Informacje te mogą okazać się dużo cenniejsze niż te znalezione w sieci. Po drugie: wizyta u stomatologa Przed zajściem w ciążę należy wyleczyć zęby. Dlaczego? Coraz więcej lekarzy – nie tylko stomatologów – ma świadomość, że chore zęby mogą być przyczyną trudności w zajściu w ciążę. Poza tym jako ciężarna nie będziesz mogła skorzystać bezpiecznie z prześwietlenia RTG zęba. Innymi słowy – diagnostyka źródła bólu może być mocno utrudniona. To z kolei nie ułatwi leczenia i może powodować dodatkowe komplikacje. Ból zęba lub trafienie na fotel dentystyczny w ciąży to dodatkowy stres, którego możesz sobie oszczędzić. Niewyleczone zmiany próchnicowe mogą być powodem zakażeń, które – w skrajnych przypadkach potrafią skutkować poronieniem lub przedwczesnym porodem. To samo dotyczy stanów zapalnych dziąseł. Jeśli chodzisz regularnie do stomatologa – przy najbliższej wizycie kontrolnej, powiedz swojemu dentyście, że planujesz powiększenie rodziny. Po trzecie: (jeszcze) zdrowszy tryb życia Nawet jeśli starasz się prowadzić zdrowy tryb życia – przygotowując się do ciąży, warto wziąć pod uwagę, że przed twoim organizmem nie lada wyzwanie. Sprawdź co możesz zrobić, by w ciąży cieszyć się jak najlepszą formą. Dieta ułatwiająca zajście w ciążę Przygotowując się do ciąży z pewnością wiesz, jak ważne jest odpowiednie odżywianie. Na wszelki wypadek przypominamy, że dobrze jest wykluczyć lub ograniczyć z diety: wysoko przetworzone produkty, słodycze, jedzenie z dużą zawartością soli, cukru i niezdrowych tłuszczów. Warto jak najczęściej sięgać po: produkty zawierające duże ilości kwasu foliowego, np. żółtka jaj, ryż, pomarańcze, banany, jęczmień, pszenicę, zielone liściaste warzywa (szpinak, sałata, natka pietruszki) – to warunek prawidłowego rozwoju układu nerwowego dziecka, produkty zawierające wapń, witaminę E, jod, magnez, kwasy omega-3 – to ważne minerały i tłuszcze, które pomogą budować ciało dziecka. Jeżeli nie umiesz ocenić, czy prawidłowo się odżywiasz (chodzi nie tylko o liczbę kalorii, ale i zawartość makro- i mikroskładników w diecie), prowadź dzienniczek żywieniowy. Codziennie przez tydzień notuj to, co zjadłaś, i ze swoim dzienniczkiem idź do dietetyka. Uwaga, nie stosuj suplementacji witaminami i minerałami na własną rękę. Zawsze, zwłaszcza przed ciążą i w czasie jej trwania, konsultuj przyjmowanie dodatkowych preparatów z lekarzem. To samo dotyczy przyjmowanych lekarstw. Jakie używki odstawić jak najwcześniej? Kofeina – zrezygnuj z napojów energetycznych, coli i innych zawierających kofeinę. Badanie opublikowane w British Journal of Pharmacology, przeprowadzone na 9. tys. kobiet, udowodniło, że picie dziennie więcej niż czterech filiżanek kawy o jedną czwartą zmniejsza szanse na poczęcie dziecka. Spróbuj zatem ograniczyć się do maksymalnie dwóch filiżanek kawy dziennie. Papierosy – im szybciej rzucisz palenie, tym lepiej. Papierosy zawierają 4 tys. szkodliwych substancji, w tym przynajmniej 40 jest rakotwórczych. Palenie papierosów zmniejsza szansę na poczęcie dziecka, nie mówiąc już o tym, jak destrukcyjnie wpływa na twoje zdrowie. Twój partner też powinien rzucić palenie, zanim zabierze się za płodzenie potomka. Alkohol – nie ma bezpiecznej dawki alkoholu w ciąży, zwłaszcza na jej pierwszym etapie. Alkohol to trucizna i negatywnie wpływa na płodność kobiet i mężczyzn. U kobiet może wywoływać zaburzenia owulacji i kłopoty metaboliczne utrudniające zajście w ciążę i jej utrzymanie. Dodatkowo substancje, jakie powstają, gdy organizm metabolizuje alkohol, zmieniają pH pochwy, czyniąc jej śluz trudniejszym do pokonania dla plemników. U mężczyzn alkohol pogarsza jakość nasienia – spada ogólna liczba plemników, liczba plemników prawidłowych i ich ruchliwość. Poznaj też: skutki zapłodnienia pod wpływem alkoholu. Aktywność fizyczna Zadbaj o własną kondycję fizyczną, o wytrzymałość oraz siłę i elastyczność mięśni. Wykonuj ćwiczenia poprawiające funkcjonowanie działanie układu krążenia i oddechowego i te, które wzmacniają mięśnie. Pływanie, pilates, aerobik, jazda na rowerze, nordic walking i inne tego typu aktywności budują wytrzymałość, zwaną kondycją, która zależy właśnie m.in., od sprawności serca i płuc. Mięśnie można z kolei wzmocnić prostymi treningami siłowymi. Ćwiczenia w ciąży, o ile przebiega ona prawidłowo, są wskazane i polecane przez lekarzy. Dobrze przygotowane do ciąży i macierzyństwa ciało kobiety lepiej zniesie obciążenie, jakim jest rosnący brzuch i przesuwający się do przodu środek ciężkości (to duże obciążenie dla kręgosłupa!). Z kolei po porodzie łatwiej będzie wrócić do formy sprzed ciąży, a noszenie niemowlęcia na rękach nie będzie przyczyniało się do bólu kręgosłupa. Jak przygotować się psychicznie do ciąży? Koniecznie zapoznaj się z technikami relaksacyjnymi i oddechowymi, gdyż stresu nie zawsze da się uniknąć. Naucz się, jak w naturalny sposób i bez używek odpoczywać psychicznie po dniu pracy i rozładowywać negatywne emocje. To inwestycja w zdrowie twoje i twojego dziecka. Koniecznie zadbaj też o wystarczającą ilość snu – to najlepsza regeneracja całego organizmu. Jeśli masz lęki związane z ciążą i porodem, porozmawiaj o tym z lekarzem – czasami warto udać się po pomoc do psychoterapeuty i pozbyć takiego obciążenia przed zajściem w ciążę. Zadbaj o to, abyś miała wokół siebie chociaż kilka rozsądnych kobiet, które są już matkami i będą mogły być dla ciebie wsparciem podczas starań o dziecko, w czasie ciąży, połogu i przy pielęgnacji dziecka. Po czwarte: obserwuj swój swój cykl menstruacyjny To już prawie wszystko co warto wiedzieć na temat tego jak przygotować się do ciąży. Prócz tego, warto też jak najuważniej przyjrzeć się swojemu cyklowi owulacyjnemu. W śledzeniu cyklu i wyznaczaniu owulacji pomagają tzw. kalkulatory dni płodnych. Szacują one termin owulacji – współżycie tuż przed i w czasie jej trwania zwiększa szanse na poczęcie dziecka. Oczywiście istnieją objawy dni płodnych, z którymi warto się zapoznać, aby umieć je u siebie rozpoznać. Do stwierdzenia terminu owulacji służą też testy owulacyjne. Dobrze mieć w domu zapas testów owulacyjnych, by nie przegapić dni płodnych podczas starań o dziecko: View Burdaffi on the source website Zobacz też: Co wpływa na płodność kobiety i mężczyzny Jaka dawka aktywności fizycznej nie szkodzi płodności Czy dietą można zwiększyć płodność
Pączek - kolorowanka dla dzieci na tłusty czwartek [6 obrazków]
Kolorowanka z pączkiem to świetna propozycja dla dzieci na tłusty czwartek. Ten dzień to nie tylko okazja do objadania się pączkami, ale i dobrej zabawy z dzieckiem. Dlatego namawiamy do pokolorowania pączka i pochwalenia się, jak dużo ich zjedliście (jest miejsce do wpisania liczby). Oto kolorowanki dla dzieci – wszystkie z pączkiem. Do wydruku.
Pączek-kolorowanka? Dlaczego nie! Jest zdrowy i nie tuczy, a na dodatek będzie idealną rozrywką dla dziecka na tłusty czwartek. Przedstawiamy 6 kolorowanek z pączkiem - każda z nich jest inna, więc maluch może pokolorować wszystkie bez ryzyka, że mu się znudzą (lub że rozboli je brzuch!) Wspaniałej zabawy! Kolorowanka: pączek - nasze propozycje: Pączek z kawą Pączek - obrazek do pokolorowania Kolorowanka: pączek z jednorożcem Cztery pączki - kolorowanka Góra pączków - pokoloruj obrazek Kolorowanka: ile pączków zjadłeś? Kolorowanka: pączek z kawą Paczek z kawą to idealne połączenie dla dorosłych. Dzieciom będzie wspaniale smakował np. z gorącą czekoladą. Jakie słodkości lubi twoje dziecko? Poproś, by narysowało je na odwrocie kolorowanki. Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Pączek - obrazek do pokolorowania Wiecie, że w tłusty czwartek je się nie tylko pączki, ale też faworki (w niektórych regionach Polski nazywa się je chrustem). Może w tym roku spróbujecie je przyrządzić? Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Kolorowanka: pączek z jednorożcem Ten obrazek będzie idealny dla wszystkich miłośników jednorożców. Jeśli jednak maluch będzie odczuwał niedosyt - polecamy naszą kolorowankę z 6 obrazkami jednorożców. Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Cztery pączki - kolorowanka Każdy z pączków jest ozdobiony w inny sposób. Jeden z nich nie ma jednak żadnych dekoracji - tutaj jest pole do popisu dla twojego dziecka. Niech puści wodze fantazji! Może na pączku znajdą się małe serduszka lub gwiazdki? Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Góra pączków - pokoloruj obrazek To ogromna góra pączków! Policzcie wspólnie z dzieckiem, ile pączków znajduje się na obrazku. Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Kolorowanka: ile pączków zjadłeś? Jak dużo pączków potraficie zjeść w tłusty czwartek? Koniecznie pochwalcie się i wpiszcie w okienko liczbę zjedzonych pączków. Kliknij w kolorowankę z pączkiem, aby ją wydrukować. Zobacz także: Kolorowanki na Dzień Babci i Dziadka [17 RYSUNKÓW DO DRUKU] Kolorowanki: zima [15 OBRAZKÓW DO DRUKU] Miś - kolorowanki dla dzieci do wydruku [11 OBRAZKÓW DO KOLOROWANIA]
Trzeci trymestr ciąży –​ dolegliwości i niepokojące objawy
Trzeci trymestr ciąży to duże obciążenie dla organizmu, które daje o sobie znać bólem pleców, zmęczeniem, bezsennością czy hemoroidami. To tylko niektóre dolegliwości końcówki ciąży. Wszystkie świadczą o jednym – organizm przygotowuje się do porodu i karmienia piersią. Wyjaśniamy, co jest normą dla tego okresu, a co powinno niepokoić.
Trzeci trymestr ciąży zaczyna się od 27 tygodnia i trwa ok. 14 tygodni (jak dwa poprzednie). Jego finalny czas zależy od tego czy dziecko przyjdzie na świat wcześniej czy z lekkim opóźnieniem. Dolegliwości, które mogą pojawiać się w ostatnim trymestrze, potrafią być naprawdę uciążliwe, jak np. powracające mdłości, lub niepokojące, czego przykładem bywają skurcze przepowiadające o różnym natężeniu. Wyjaśniamy, na co uważać podczas ostatniego etapu ciąży. Spis treści: Niepokojące objawy w trzecim trymestrze ciąży Mdłości, chudnięcie, brak apetytu Ból w podbrzuszu Ból pleców Senność i zawroty głowy Płytki oddech Bezsenność Parcie na pęcherz Obrzęki Hemoroidy Obolałe żebra ​Inne dolegliwości w trzecim trymestrze ciąży Niepokojące objawy w trzecim trymestrze ciąży Ostatni trymestr ciąży może być wyjątkowo uciążliwy – brzuch staje się coraz większy, a kręgosłup coraz ciężej znosi dodatkową wagę. Możesz także odczuwać mdłości, bóle kręgosłupa lub silne zmęczenie. Jak sobie z tym radzić i co mogą oznaczać poszczególne dolegliwości? Mdłości, chudnięcie, brak apetytu Brak apetytu w trzecim trymestrze najczęściej spowodowany jest przez mdłości – mogą one występować zwłaszcza pod wpływem głodu bądź po obfitszych posiłkach. Należy więc pamiętać o rozważnym, regularnym jedzeniu mniejszych porcji. Warto także unikać ciepłych napojów i sięgnąć po chłodniejsze, które poprawiają metabolizm. Jeśli zdarzają się częste wymioty – należy nawadniać organizm niegazowaną wodą i skonsultować się z lekarzem. Ból w podbrzuszu w III trymestrze ciąży Jeśli odczuwasz skurcze podbrzusza w trzecim trymestrze, prawdopodobnie są spowodowane: skurczami Braxtona-Hicksa, czyli tzw. skurczami przepowiadającymi. Przygotowują one organizm do porodu, ale nie są groźne. stanem przedrzucawkowym, który jest bezpośrednio związany z wysokim nadciśnieniem przyszłej mamy. Jest to potencjalnie groźna sytuacja, która zagraża zarówno ciężarnej, jak i dziecku. Należy ją jak najszybciej zgłosić w szpitalu. odklejeniem się łożyska, które zazwyczaj sygnalizuje twardy brzuch w ciąży, ból, silne skurcze oraz krwawienie z dróg rodnych. Wymaga to szybkiej interwencji lekarza, dlatego jeśli odczuwasz te objawy – jak najszybciej udaj się do szpitala. porodem. Jeśli termin się zbliża, a przyszła mama zaczyna odczuwać regularne i nasilające się skurcze – może to oznaczać rozpoczęcie porodu. Końcówka ciąży i ból pleców Powiększająca się macica uciska nerw kulszowy – stąd ból pleców. To dlatego masz wrażenie, jakby rozrywało cię w krzyżu. Co robić? Pilnuj pleców – powinny być wyprostowane. I brzucha – nie wypychaj go do przodu (nie obciążysz odcinka lędźwiowego kręgosłupa). Długie stanie czy siedzenie w jednej pozycji nie polepszą sytuacji. Dlatego przenoś ciężar z nogi na nogę, postaw jedną stopę na stołeczku, a gdy planujesz pracę przy biurku, podłóż poduszkę pod plecy. Próbowałaś masażu? A ciepłego okładu? Mogą pomóc. Zalecany jest odpoczynek, najlepiej z wysoko uniesionymi nogami zgiętymi w kolanach. Nic nie pomaga? Poproś lekarza o zestaw ćwiczeń. Senność i zawroty głowy w III trymestrze Czujesz się zmęczona, bo jesteś cięższa, bo się nie wysypiasz, bo w twojej głowie kłębi się pełno myśli. Twój organizm daje ci sygnał: odpocznij. Zrelaksuj się, połóż na chwilę, pójdź na spacer. Nie pomaga? Powiedz o tym lekarzowi, może zleci badanie krwi. Anemia to częsta dolegliwość końcówki ciąży. Płytki oddech pod koniec ciąży Powiększająca się macica uciska przeponę i płuca. Co robić? Prostuj plecy, śpij w pozycji półsiedzącej, noś luźne ubrania. Rób ćwiczenia oddechowe (poproś lekarza, by pokazał, jak wykonywać je najlepiej), odpoczywaj. Jeśli poczujesz kłucie w klatce piersiowej i nie możesz złapać tchu, zgłoś się do ginekologa. Trzeci trymestr ciąży i bezsenność Brzuch zaczyna przeszkadzać w zasypianiu, macica uciska przeponę, malec nie daje spokoju, a do tego musisz ciągle biegać do toalety? Nie pij na wieczór kawy ani herbaty, zjedz lekkostrawną kolację (nie później niż dwie godziny przed snem), wypij szklankę mleka, wywietrz sypialnię, połóż się na łóżku w pozycji półsiedzącej, wycisz się (pomocne będą ćwiczenia relaksacyjne). Nie pomaga? Powtórz wszystko i uzbrój się w cierpliwość. Parcie na pęcherz w trzecim trymestrze ciąży Powiększająca się macica uciska także pęcherz. Pod koniec ciąży, gdy brzuch się obniży, odczucia będą intensywniejsze. Biegnij do toalety za każdym razem, gdy pojawi się taka potrzeba – lepiej nie narażać się na infekcję dróg oddechowych. Używaj wkładek higienicznych, ponieważ czasem, gdy np. kichniesz czy wybuchniesz śmiechem, możesz popuścić. Dlatego ćwicz mięśnie krocza: napinaj je na kilka sekund i rozluźniaj. I tak kilka razy w ciągu dnia. Trzeci trymestr ciąży i obrzęki Krew zatrzymuje się w naczyniach nóg, nie może swobodnie odpłynąć do serca i pojawia się opuchlizna. To normalne, że kostki mogą wtedy spuchnąć. Odpoczywaj z uniesionymi nogami, nie siedź długo w jednej pozycji, połóż stopy na podwyższeniu, nie krzyżuj nóg. Nie noś skarpetek ze ściągaczem. Pomaga założenie rajstop ściągających – zrób to z samego rana. Pij wodę. Jeśli obrzęki nie znikają po nocy, są duże i szybko narastają, opuchniętą masz twarz, to na wszelki wypadek zgłoś się do lekarza. Mogą być sygnałem stanu przedrzucawkowego. Hemoroidy w trzecim trymestrze Hemoroidy pojawiające się pod koniec ciąży mogą być skutkiem zaparć. Są bolesne. Jeśli do tej pory nie zmieniłaś diety, przerzuć się koniecznie na produkty bogate w błonnik (ciemny chleb, ryż brązowy), jedz świeże warzywa i owoce, pij dużo wody. Trzeci trymestr ciąży: obolałe żebra Trudno się dziwić, że bolą, kiedy w brzuszku szaleje maluszek – ma teraz tak mało miejsca, że czujesz każdy jego ruch. Gdy smyk ułoży się między żebrami, zmień pozycję, przeciągnij się. A nuż mu się to spodoba i ułoży się inaczej? Inne dolegliwości w trzecim trymestrze ciąży Może ci także doskwierać swędzenie brzucha - to jednak zupełnie normalne. Skóra się rozciąga i swędzi, więc smaruj ją balsamami nawilżającymi i natłuszczającymi. W trzecim trymestrze mogą także nasilać się upławy. To normalne, że jest ich dużo. Ale jeśli zmieniły zapach lub barwę, np. są to brązowe upławy, zgłoś się do lekarza. Zobacz też: Wielkie zmiany w III trymestrze ciąży - co się stanie z twoim ciałem? Dolegliwości w ciąży – 8 typowych dolegliwości wg trymestru ciąży W 3. trymestrze ciąży nie powinno się spać na plecach? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Renata Jaczyńska Specjalistka z zakresu położnictwa i ginekologii i perinatologii, specjalizuje się w diagnostyce prenatalnej. Pracuje na stanowisku Starszego Asystenta w Klinice Położnictwa i Ginekologii Instytutu Matki i Dziecka
Skąd się bierze i jak leczyć jąkanie u dzieci
Jąkanie u dzieci bywa przejściowe, czyli rozwojowe. Zwykle mija samoistnie, choć u niektórych dzieci się utrzymuje. Gdy dziecko przez dłuższy czas zacina się przy mówieniu, warto pójść do logopedy, nawet jeśli maluch ma dopiero dwa lata. Odpowiednio prowadzona terapia może pomóc pozbyć się problemu.
Do specjalisty warto pójść zawsze, gdy w mowie dziecka pojawi się coś niepokojącego, nie tylko wtedy, gdy się jąka. Im wcześniej zacznie się terapię, tym lepiej. Wielu rodziców przyjmuje postawę: „samo minie’’, ale ocenę, czy dziecku potrzebna jest pomoc, lepiej zostawić logopedzie. To on oceni, czy jąkanie u dziecka trzeba leczyć, czy jest szansa, że samo ustąpi. Spis treści: Jąkanie – przyczyny Jąkanie u dzieci na tle nerwowym Czy jąkanie minie samo? Jakie objawy jąkania powinny zaniepokoić? Terapia jąkania u dzieci Ćwiczenia na jąkanie Czy jąkanie można trwale wyleczyć? Jąkanie – przyczyny Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Jąkanie pojawia się najczęściej między 2. a 3. rokiem życia. W tym czasie rozwój intelektualny dziecka przewyższa możliwości aparatu mowy – umiejętność wypowiadania myśli rozwija się dużo później niż umiejętność samodzielnego myślenia. Choć dziecko zna wiele słów, jego aparat mowy nie jest jeszcze dostatecznie sprawny. A wtedy może się jąkać, szczególnie jeśli jego wypowiedzi towarzyszą spore emocje. Dziecko zacina się, bo ma coś ważnego do powiedzenia lub obawia się, że dorośli nie słuchają go z uwagą. Czasem dlatego, że jest: speszone, ośmieszane, nakłaniane do recytacji wbrew swojej woli, wywołane do odpowiedzi z zaskoczenia. W takiej sytuacji zacina się na początkowej części wypowiedzi – powtarza sylaby, a nawet całe wyrazy. Bardzo często zacina się na spójnikach i przyimkach. Oto najczęstsze przyczyny jąkania się u dzieci: Opóźnienie rozwoju mowy lub artykulacji. Dziecko ma trudności z opanowaniem trudniejszych głosek i wypowiadaniem swoich myśli. Stres emocjonalny. Np. rozwód rodziców, choroba w domu, wypadek, zła atmosfera, wzmożone napięcie emocjonalne wywołane zbyt długim oglądaniem telewizji, graniem na komputerze. Występowanie jąkania w rodzinie. Nie musi być dziedziczne, maluch jąka się, bo je naśladuje. Przestrach. Np. gdy malec bardzo się czegoś zlęknie. Zaburzenia centralnego układu nerwowego. Czasami ciężki poród czy nieprawidłowości w życiu prenatalnym mogą uszkadzać mózg, co sprawia, że dziecko się jąka. Nasilenie jąkania zależy od pory dnia, samopoczucia, także od tego, czy wypowiedź jest o sprawach znajomych, minionych czy przyszłych. Jąkanie zanika, gdy osoba zacinająca się mówi wolniej, szeptem, w hałasie albo gdy... śpiewa. Jąkanie u dzieci na tle nerwowym Jąkanie często dotyka dzieci nadwrażliwe, które niepłynną mową mogą reagować nie tylko na bardzo stresujące sytuacje. Czynnikami wyzwalającymi jąkanie u dziecka mogą być: rozłąka z rodzicami narodziny rodzeństwa pójście do przedszkola czy zmiana środowiska silne pozytywne przeżycie, np. otrzymanie wymarzonego prezentu czy spotkanie z rodzicem po długiej rozłące. Czy jąkanie się minie samo? Większość dzieci wyrasta z tej niepłynności mowy nawet bez terapii. Nie ma jednak gwarancji, że rozwojowe jąkanie minie samoistnie. Im dziecko jest starsze, tym mniejsze są szanse na to, że samo przestanie się jąkać. Jakie objawy jąkania powinny zaniepokoić? Objawy, które powinny cię zaniepokoić to: tiki mruganie oczami ruchy głową grymasy twarzy, które towarzyszą jąkaniu. Bądź również czujna, jeśli dziecko coraz częściej się zacina. Niepokoić powinno także to, że dziecko, starając się poprawnie wysłowić, napina mięśnie twarzy i ma kłopoty z oddychaniem. Dopóki jest małe, nie zdaje sobie z sprawy, że jąkanie to jakiś problem. Ta świadomość przychodzi około piątego, szóstego roku życia. Wtedy może do tego pojawić się strach przed mówieniem, dziecko zacznie unikać pewnych słów, dźwięków. Niestety, silne emocje, które temu towarzyszą, sprawiają, że jąkanie się nasila. W takiej sytuacji terapia logopedyczna jest niezbędna, przyda się też pomoc psychologa. Terapia jąkania u dzieci Są dwie równoległe drogi leczenia jąkania: Zmiana postawy rodziców. Jąkający się maluch potrzebuje spokoju, cierpliwości i zrozumienia. Praca z dzieckiem. Nauka mówienia z opanowaniem napięcia mięśniowego i lęku przed mówieniem – z pomocą ćwiczeń oddechowych, relaksacyjnych, psychoterapii i ćwiczeń logopedycznych (ważne jest, by były one także prowadzone w domu). Jąkanie u dzieci w wieku szkolnym jest dla nich samych dużym problemem. O ile w przedszkolu rówieśnicy są na ogół bardziej tolerancyjni, to w szkole jąkające się dziecko może spotkać się z wyszydzaniem i prześladowaniem. Dlatego wadę warto leczyć wcześniej, zanim dziecko pójdzie do szkoły. Jeżeli jąkanie pojawi się dopiero w szkole, może to być znak, że dziecko zmaga się z napięciem emocjonalnym, które wywołuje niepłynną mowę. W takiej sytuacji trzeba skonsultować się ze specjalistą, ustalić przyczyny problemu i podjąć adekwatną do nich terapię. Jąkanie u dzieci – ćwiczenia W terapii jąkania stosuje się bardzo różne ćwiczenia, których celem jest kontrola nad oddechem i napięciem mięśniowym. Logopedzi często wykorzystują następujące ćwiczenia na jąkanie: ćwiczenia oddechowe: w pozycji leżącej nauka i doskonalenie oddechu brzuszno-przeponowego, dmuchanie na różne przedmioty, ćwiczenia oddechowo-emisyjne: długie wymawianie na jednym pełnym wydechu szeptem i głośno samogłosek: a, o, u, e, i, y, ćwiczenie szerokiego i miękkiego otwierania oraz zamykania ust i warg, ćwiczenia płynnego łączenia samogłosek: długie wymawianie na jednym pełnym wydechu szeptem i głośno samogłosek z tzw. chuchającymi przerywnikami, np. chao – chao – cho, chae – chae – che, ćwiczenia mówienia: terapeutyczne czytanie tekstu, opisywanie ilustracji, śpiewanie, recytowanie tekstu szeptem i głośno, ćwiczenia delikatnego startu mowy. Czy jąkanie można trwale wyleczyć? Tak, choć nie ma gwarancji, czy nie wróci (np. w chwili wielkich emocji). Ważne jest, aby dziecko jak najszybciej się z tym problemem uporało. Wprawdzie dzieci, które się jąkają, intelektualnie rozwijają się tak jak inne, ale zdarza się, że są źle traktowane przez rówieśników (maluchy są odrzucane przez grupę, wyśmiewane, nawet uważane za opóźnione w rozwoju, a jąkającym się dorosłym trudniej znaleźć pracę). Ciężko wtedy realizować swoje życiowe plany. Zobacz też: Jak rozwija się mowa 3-latka? Prawdy i mity o nauce mówienia Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa? Konsultacja merytoryczna Alina Wójcicka Logopedka, neurologopedka i pedagożka specjalna, ma długoletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i dorosłymi
Początek porodu – 5 najczęstszych sygnałów, że zaczął się poród
Początek porodu najczęściej objawia się regularnymi skurczami oraz odejściem wód płodowych. Jednak każdy poród rozpoczyna się i przebiega nieco inaczej. Nie każda ciężarna ma wszystkie objawy naraz, a w przypadku kobiet rodzących po raz pierwszy, sygnały początku porodu mogą być mniej zauważalne.
Po czym kobieta w ciąży będzie wiedziała, że właśnie zaczyna się poród? To bardzo częsta wątpliwość i powód do niepokoju wielu przyszłych mam, a zwłaszcza pierwiastek, czyli kobiet rodzących po raz pierwszy. Ale spokojnie. Poród to długi proces – trwa zwykle 8–12 godzin u pierwiastki, zaś u tej rodzącej kolejne dziecko: 4–8 godzin. Natura jest tak mądrze skonstruowana, że organizm kobiety daje sygnały, że zbliża się termin rozwiązania, chociaż nie wszystkie z nich mogą wystąpić naraz. Opisujemy, po czym poznać, że to początek porodu. Początek porodu: objawy wypadnięcie czopa śluzowego odejście wód płodowych skurcze bóle krzyżowe biegunka poród pierwiastki Objawy początku porodu Pierwsze zwiastuny porodu mogą pojawić się już miesiąc wcześniej, kobieta może odczuwać: mniej energiczne ruchy dziecka (dziecko ma coraz mniej miejsca w brzuchu mamy), nieregularne, niebolesne skurcze Braxtona-Hicksa – ich zadaniem jest przygotowanie mięśni macicy do porodu, „opuszczenie" brzucha – dziecko obniża się w kanale rodnym, lżejsze oddychanie, uczucie nacisku na pęcherz moczowy, kłucie w dole brzucha oraz pachwinach. Odejście czopa śluzowego Kilka dni lub godzin przed porodem z kanału szyjki macicy może odejść czop śluzowy – galaretowata wydzielina lekko zabarwiona pasemkami krwi (może też być brunatna). Znaczy to, że szyjka macicy zaczęła się rozwierać, przygotowując się do porodu. Odejście wód płodowych To jeden z najbardziej czytelnych sygnałów, że poród właśnie nadchodzi. Jeżeli ciężarna zaobserwuje u siebie sączenie czystych wód płodowych, powinna spokojnie pojechać do szpitala. Najczęściej wyciekają powoli, a nie chlustają strumieniem. Kobieta powinna użyć grubej podpaski i przyjrzeć się kolorowi wód płodowych – powinny być przezroczyste i bezbarwne. Gdy mają kolor zielonkawy, to oznaka, że dziecko zaznało jakiegoś dyskomfortu i np. oddało smółkę. Nie jest to sytuacja zagrożenia jego życia, ale nie można zwlekać z wyjazdem do szpitala – trzeba wyjaśnić przyczynę zmiany zabarwienia wód. Skurcze Pojawienie się regularnych skurczów należy do najbardziej typowych objawów rozpoczynającego się porodu. Skurcze najpierw pojawiają się w odstępach co 10-20 minut. Są dość łagodne, zaczynają się w górnej części brzucha, potem promieniują na jego dolne części i plecy, niektóre kobiety czują je tylko w okolicy krzyża. Są regularne i z czasem coraz częstsze i silniejsze. Nasilają się z godziny na godzinę i stają się bolesne. Kobiety opisują je jako „opasujące", a nawet ściskające cały brzuch. Skurcze porodowe robią się coraz dłuższe – trwają 40–60 sekund. Pojawiają się również coraz częściej – kolejno co 10, potem co 7 i 5 minut. Kobieta odczuwa je bez względu na pozycję – gdy usiądzie, wstanie, położy się lub zacznie chodzić. Gdy występują co 5-7 minut, należy jechać do szpitala. Jeżeli kobieta zaobserwuje u siebie napięcie brzucha i pojawienie się pierwszego skurczu nie musi od razu jechać do szpitala. Może poczekać i obserwować skurcze. Jeżeli przyjedzie do szpitala za wcześnie, z początkiem nieregularnej czynności skurczowej, to może się zdarzyć, że pod wpływem stresu związanego z pojawieniem się w szpitalu skurcze macicy wyciszą się i ustaną. Dlatego warto, będąc jeszcze w domu, sprawdzić, czy w każdej pozycji skurcze mają tendencję do nasilania się, czy raczej do wyciszania. Jeżeli kobieta ma wątpliwości, może wejść do wanny z ciepłą wodą lub wziąć ciepły prysznic. Jeżeli są to skurcze porodowe, to ciepła woda nie wyciszy ich i nie miną po kąpieli. Bóle krzyżowe Bóle krzyża, czyli takie, które zaczynają się w okolicy krzyżowej kręgosłupa, mogą pojawić się na kilka dni przed porodem. Są sygnałem „wstawiania się" głowy dziecka do kanału rodnego, co powoduje ucisk nerwów. Jeżeli kobieta odczuwa bardzo silne bóle krzyżowe, to jest to objaw początku porodu. Biegunka Przed porodem organizm chce się wyczyścić i stąd u wielu kobiet początkiem porodu jest właśnie biegunka. W przeciwnym razie pełne jelita mogłyby być przeszkodą w trakcie przechodzenia dziecka przez kanał rodny. Początek porodu u pierwiastki U kobiet będących pierwszy raz w ciąży początek porodu zaczyna się powoli i łagodnie: pierwsze skurcze porodowe kobieta może odczuwać nawet przez 2-3 dni, mogą być w porównaniu z wieloródkami dłuższe i bardziej bolesne, odejście wód płodowych następuje dopiero w pierwszej fazie porodu, kiedy skurcze macicy są regularne i coraz silniejsze. Warto, aby przyszła mama wykorzystała te ostatnie godziny przed wyjazdem do szpitala na zgromadzenie sił, które będą jej wkrótce bardzo potrzebne. Jeżeli kobieta ma ochotę, może zjeść coś pożywnego. Warto często odwiedzać toaletę, gdyż pełen pęcherz może utrudniać postęp porodu. Zobacz także: Wymyślono sposób, aby mężczyźni poczuli ból porodowy Mało wód płodowych. Czy to powód do zmartwień? Znalazła sposób na ekspresowy poród. Urodziła w 15 minut
Chodzenie nago w domu wzbudza ciekawość dziecka. Jak rozmawiać z nim o intymności?
Dla niektórych pokazywanie się przy dziecku nago w domu jest czymś naturalnym i normalnym. W pewnym wieku jednak maluch zaczyna interesować się różnicami płci i seksualnością. Psycholog dr Julita Wojciechowska podpowiada, jak objaśniać dziecku te sprawy.
Jeśli kilkuletnie dziecko widzi ciebie albo twojego partnera nago w domu, normalną rzeczą jest, że zainteresuje się tematem wyglądu i różnic w budowie ciała u mężczyzn i u kobiet. Jak rozmawiać o nich z dzieckiem? Pytamy psycholog dr Julitę Wojciechowską. Spis treści: Nagość w domu Masturbacja dziecka Seks rodziców Nagość w domu Są rodzice, którzy chodzą nago w domu, zachęcając do tego swoje dzieci. Rodzice mogą chodzić na golasa, ale powinni pamiętać o tym, że dla dziecka dom i świat poza nim to jedno. Nie musi wiedzieć, że to, co obowiązuje w domu, nie dotyczy tego, co na zewnątrz. Dlatego trzeba mu wyjaśnić, że nie paraduje się nago, gdy w domu są goście albo gdy idzie się do kolegi na noc. To trudne, bo jak dziecku wytłumaczyć, że w domu robi się jedno, a poza nim coś innego? Dziecko na początku może sobie z tym nie poradzić, ale trzeba mu o tych zasadach przypominać. Czy dziecko powinno wstydzić się chodzenia po domu nago? Ależ nie chodzi o to, by dziecko wstydziło się swojego ciała, ani też o to, by rodzice wstydzili się przed dzieckiem. Dziecko powinno tylko poznać zasady intymności. Że należy przestrzegać ich wobec innych, a inni muszą przestrzegać ich wobec niego. Rodzice mogą pokazać dziecku, że nie wstydzą się swojego ciała, dlatego zdarza im się chodzić nago w domu, ale że to ciało ma strefy – nazwijmy je skarbami – które zachowuje się na specjalne okazje, pokazuje tylko nielicznym, np. żona mężowi, lekarzowi, dziecko rodzicom, którzy je pielęgnują. Przy okazji warto mówić, że nikt oprócz samego dziecka i wymienionych osób nie może ich dotykać ani tego żądać. Nikt! Ani starszy brat, kolega, ani przyjaciel domu. Te skarby są cenne jak skarbiec w bajkach. Jak zatem nazywać okolice intymne? Można powiedzieć, jak naprawdę się nazywają, ale nie trzeba tych nazw używać. Proponuję siusiak, siuśka. Zależy, czy dziecko chce wiedzieć, jak nazywa się miejsce, którym siusia, czy pyta o szczegóły anatomiczne. Wtedy warto sięgnąć po książkę o budowie ciała. Pokazać jelita, genitalia... Siusiak jest częścią ciała jak każde inne, nie traktujmy go jak coś dziwnego. Niektórzy kąpią się z dziećmi. Kiedy z tego zrezygnować? Gdy widzimy, że wspólne pluskanie wzbudza nadmierną ciekawość albo kiedy dziecko jest zażenowane, wstydzi się, gdy widzi rodzica na golasa. Zobacz także: „Moje dziecko ma 6 lat i wciąż ogląda mnie nago!” – kiedy powinno przestać? Jak wyjaśnić dziecku, skąd się biorą dzieci albo dlaczego mama ma piersi, a tata nie? Odpowiadamy tylko na to, o co pyta dziecko. Problem w tym, że w jego pytaniach słyszymy więcej, niż było intencją dziecka, zwłaszcza gdy dotyczy to seksu. Sama padłam ofiarą takiego myślenia. Przed Wielkanocą moja córka spytała, co to jest skrobanka. Skąd ona zna takie słowo? Okazało się, że to jej określenie na jajko, które pokrywa się woskiem i oskrobuje. I tak jest ze wszystkim. Więc jeśli dziecko widzi rodzica nago w domu i pyta, dlaczego mama ma piersi, a tata nie, odpowiadamy prosto: że kobiety różnią się od mężczyzn, albo że: jak urośniesz, to też tak będziesz wyglądać. Gdy pyta, skąd się biorą dzieci – że np. z brzucha. I koniec! Jeśli to nie wystarczy, dziecko zada następne pytanie. Ale odpowiadając, dajemy sygnał, że jesteśmy gotowi na rozmowę, pozwalamy też uwolnić się od ciekawości. Zobacz także: Kłopotliwe pytania, które dręczą rodziców: o intymność, nagość, seks A co zrobić, gdy dziecko zechce dotknąć ojcowskiego penisa? Trzeba powiedzieć: „to moje, tego się nie rusza”. Ale wtedy dziecko może spytać, dlaczego rodzic dotyka jego intymnych części. Dotyka, bo dziecko nie umie jeszcze się samo umyć. Można wtedy zachęcić dziecko do samodzielności w trzymaniu higieny. Masturbacja dziecka Trudny temat – masturbacja dziecięca. Jak się zachować? Problem nie dotyczy tylko dzieci w wieku szkolnym. Masturbują się też przedszkolaki. Odkrywają, że dotykanie okolic intymnych jest przyjemne i to inaczej niż głaskanie pleców. I to jest przyjemność, którą można dawkować sobie wtedy, kiedy się chce. Bywa to kuszące, gdy dziecko nie radzi sobie z emocjami, gdy się nudzi... Jeśli rodzic zorientuje się, z jakiego powodu dziecko się dotyka, powinien odwrócić jego uwagę, ale też pokazać, że emocje można rozładować, przytulając się do misia albo do mamy, a nudę rozpędzi wspólna zabawa. Nie pomoże mówienie, że to złe. Bo zamiast przestać, dziecko będzie masturbować się w ukryciu. Trudno zaakceptować to, że nasze dziecko się masturbuje. Jeśli tak, to taki rodzic ma problem z wyobraźnią, bo patrzy na dziecko przez swoje doświadczenia. Myśli, że dziecko robi to z tych samych powodów, co dorosły. Tymczasem masturbacja dziecięca to nie to samo co masturbacja u dorosłych. To tylko sposób na wyciszenie emocji, dostarczenie sobie bodźców. To nie znaczy, że dziecko jest złe. Seks rodziców Co robić, gdy dziecko zobaczy rodzicielski seks? Cóż, trzeba spokojnie wyjaśnić, że rodzice czasem takie rzeczy robią, bo się kochają, i że przy tym wydają różne dźwięki. Lepiej jednak przewidzieć to, że dziecko może ich podejrzeć, wcześniej zacząć zamykać drzwi do sypialni, uczulić dzieci, by pukały. Warto też umówić się, że np. w niedzielę nie opuszczają swoich pokoi, dopóki rodzice nie wstaną. Wtedy o wiele łatwiej będzie uniknąć kłopotliwej sytuacji, w której rodzice zostaną przyłapani nago, i to w tak intymnym momencie. Zobacz także: Kiedy przestać chodzić nago przy dziecku? Nie ma jednej odpowiedzi Zainteresowanie przedszkolaków różnicami płci W czasach rodzicielstwa bliskości mamy duży problem z bliskością
Poród rodzinny: plusy i minusy porodu z partnerem
Poród rodzinny zwykle kojarzony jest jako poród z mężem lub partnerem, ale kobiecie podczas porodu mogą towarzyszyć też inne osoby, np. mama, przyjaciółka czy doula.
Poród rodzinny jeszcze kilkanaście lat temu traktowany był jako zbędny wymysł rodzącej. Nie był też dostępny dla każdego – aby móc rodzić z partnerem, trzeba było wnieść stosowną opłatę. Dziś porody rodzinne są już standardem i wiele par się na nie decyduje. Czasami, np. gdy mąż nie może lub nie chce towarzyszyć kobiecie, decyduje się ona na poród z doulą, mamą lub przyjaciółką. Wiele kobiet uważa, że o wiele łatwiej jest im znieść poszczególne fazy porodu, jeżeli mają przy sobie kogoś bliskiego. Rzeczywiście porody rodzinne mają wiele plusów, ale mogą też mieć minusy, dlatego każda para musi sama zdecydować, jaka opcja będzie dla nich najlepsza. Plusy porodu rodzinnego Obecność bliskiej osoby sprawia, że poród wydaje się bardziej znośny dla rodzącej. Wsparcie, na jakie może liczyć, daje jej poczucie bezpieczeństwa i choć odrobinę komfortu w tym niełatwym czasie. Największymi plusami porodu rodzinnego są: pomoc osoby towarzyszącej w takich czynnościach, jak zaprowadzenie do łazienki, założenie skarpetek, zmiana pozycji, podanie wody do picia; aktywny udział partnera w porodzie – masowanie, przytrzymywanie rodzącej, wspieranie rozmową, przypominanie o właściwym oddychaniu; poczucie bezpieczeństwa, że w razie gdyby położnej nie było w pobliżu, a akcja nabrałaby nagle tempa albo zdarzyło się coś niepokojącego, partner może szybko wezwać pomoc; pewność, że partner zadba o wszystko, gdy rodząca np. z powodu silnych skurczów porodowych i bólu sama nie będzie w stanie przekazać planu porodu czy innych ważnych informacji; nawiązanie emocjonalnej więzi między ojcem a dzieckiem – dla każdego mężczyzny to niezapomniany moment, kiedy pierwszy raz zobaczy dziecko, weźmie je na ręce; narodziny głębszej i bardziej świadomej więzi między rodzącą i partnerem; świadomość partnera, że stanął na wysokości zadania. Minusy porodu rodzinnego Mimo niezaprzeczalnych zalet porodu rodzinnego nie wszystkie pary są zdecydowane rodzić wspólnie. Mężczyźni miewają czasem pewne obawy i czują, że nie są gotowi na takie przeżycie. Z kolei niektóre kobiety wolą zachować tę sferę ukrytą przed partnerem. Minusy wspólnego porodu, jakie są najczęściej wymieniane, to: poczucie bezradności ze strony partnera w sytuacji, gdy jego ukochana bardzo cierpi; brak odporności partnera na widok krwi; obawa, że po wspólnym porodzie pożycie intymne pary będzie nieudane. Tego typu obawy są normalne i nie powinno się ich wstydzić. W takich sytuacjach warto pomyśleć o innej osobie, która mogłaby towarzyszyć rodzącej, a jeśli jej życzeniem jest rodzenie w samotności, również ma do tego prawo. Decyzja o porodzie rodzinnym musi być wspólna Najważniejsze, by decyzja o wspólnym porodzie była podjęta przez oboje partnerów. Nie można przymuszać się do niego, jeśli ma się jakieś obawy. Nie chodzi o to, by mężczyznę szantażować i za wszelką cenę nakłaniać do wspólnego porodu: „Jeśli kochasz, to się zgodzisz” – tak argumentują niektóre kobiety. Z kolei panowie mówią: „Skoro nie chcesz, bym był obok, to chyba do niczego ci nie jestem potrzebny”. Zanim podejmiecie decyzję o wspólnym porodzie, skrupulatnie rozważcie wszystkie za i przeciw. Sprawdźcie opinie o porodzie rodzinnym. Zapiszcie się do szkoły rodzenia, porozmawiajcie ze znajomymi, którzy wspólnie rodzili, poczytajcie o przebiegu porodu. Wtedy łatwiej będzie wam zrozumieć prawdziwy sens obecności taty przy narodzinach maleństwa i zdecydować, czy warto pokonać własne lęki, czy lepiej pozostać przy tradycyjnej roli ojca, czekającego na szpitalnym korytarzu. Zobacz też: Internetowa szkoła rodzenia: przygotowanie do porodu bez wychodzenia z domu Poród z mamą, doulą, przyjaciółką Jeśli partner nie jest w stanie towarzyszyć rodzącej, a jej zależy na wsparciu w tych trudnych chwilach, może poprosić o pomoc inną bliską osobę: mamę, przyjaciółkę czy siostrę. W ostatnich latach popularność zyskuje również poród z doulą. Taka towarzyszka też świetnie się sprawdzi. Ważne, by był to ktoś, komu się ufa i kto czuje się gotowy na podjęcie takie wyzwania. Nawet jeśli tata nie jest obecny przy porodzie, nie znaczy to, że będzie mniej związany uczuciowo z dzieckiem. Bycie dobrym ojcem nie zależy wyłącznie od tego, czy mężczyzna przetnie pępowinę. Ważniejsze jest, by od początku angażował się w pielęgnację dziecka, uczestniczył w jego wychowaniu. Wtedy narodzi się więź tak samo silna jak ta, która powstaje dzięki wspólnemu porodowi. Zobacz także: Co powinien wiedzieć każdy mężczyzna na porodówce? Ważne pytania na temat porodu. Ciebie też nurtują? Jak przebiega poród naturalny? Film pełen emocji
Nadżerka szyjki macicy: przyczyny, objawy i leczenie
Nadżerka szyjki macicy jest jednym z częstszych kobiecych schorzeń. Jest ubytkiem nabłonka szyjki macicy. Nie zawsze wymaga leczenia. Jakie objawy powinny niepokoić?
Nadżerka to zaczerwienienie błony śluzowej na pograniczu pochwy i szyjki macicy (przypomina intensywnie czerwoną plamkę). Nadżerka może pojawić się bez wyraźnej przyczyny albo w wyniku nieprawidłowego rozrostu tkanki, urazu (np. otarcia podczas stosunku), stanu zapalnego czy podrażnienia chemicznego (np. przez środki plemnikobójcze). Spis treści: Nadżerka szyjki macicy: przyczyny Nadżerka szyjki macicy: objawy Rodzaje nadżerki Nadżerka szyjki macicy: diagnozowanie Nadżerka szyjki macicy: leczenie Nadżerka w ciąży Nadżerka szyjki macicy: przyczyny Ubytek nabłonka szyjki macicy w postaci nadżerki może pojawić się na skutek: poronienia, urazu mechanicznego, np. podczas stosunku, stosowania wkładek domacicznych, stanu zapalnego pochwy i sromu, osłabienia szyjki macicy po porodzie, stosunków seksualnych z wieloma partnerami (większe ryzyko infekcji), wielu porodów, nowotworu macicy, drożdżycy, braku dostatecznej higieny. Nadżerka szyjki macicy: objawy Nie każda nadżerka wywołuje dolegliwości. Najczęściej nie daje żadnych objawów i wykrywa się ją przypadkiem, podczas wizyty u ginekologa. Dlatego warto chodzić do niego regularnie (raz na pół roku) na wizyty kontrolne. Niezwłocznie trzeba się wybrać do lekarza, jeśli występują: upławy, pieczenie, ból w podbrzuszu albo w okolicy krzyża, krwawienie lub plamienie po stosunku. Rodzaje nadżerki Nadżerka może być: prawdziwa: bywa pierwszym objawem raka szyjki macicy. Polega na zaniku nabłonka na skutek urazów mechanicznych, infekcji bakteryjnych lub używanych substancji chemicznych; rzekoma (erytroplakia): najczęściej występujący rodzaj nadżerki. Jej przyczyną są zmiany nabłonkowe polegające na tym, że jeden typ nabłonka tworzy się w miejscu drugiego; w stanach przednowotworowych: pojawia się jako zapowiedź rozwijającego się raka szyjki macicy. Często towarzyszy jej zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Nadżerka szyjki macicy: diagnozowanie Jeśli podczas klasycznego badania ginekolog zobaczy nadżerkę, zleci wykonanie badań, takich jak: cytologia, posiew (w przypadku stanu zapalnego), kolposkopia (by pobrać wycinek do dalszej diagnostyki). Ważne! Przed tymi badaniami należy wstrzymać się od współżycia przez 2 dni. Jeśli stosowane były środki dopochwowe, należy wydłużyć okres wstrzemięźliwości do 3-4 dni. Nadżerka szyjki macicy: leczenie Niektóre małe zmiany wystarczy obserwować (lekarz wyznaczy kontrolne wizyty). W razie potrzeby stosuje się leki przeciwbakteryjne albo przeciwgrzybiczne (doustne i dopochwowe). Większe nadżerki przymraża się ciekłym azotem (jest to tzw. krioterapia), wypala prądem (elektrokoagulacja) lub laserem (fotokoagulacja). Tylko przewlekłe i naprawdę rozległe zmiany wymagają wycięcia. Nadżerka w ciąży Zdarza się, że nadżerka zostaje wykryta dopiero w ciąży, jeśli wcześniej nie dawała żadnych objawów, a kobieta nie chodziła regularnie do ginekologa. Ten stan zapalny nie jest groźny dla płodu, natomiast lekarze z reguły starają się wyleczyć go, aby nie postępował. Stosuje się wówczas leczenie farmakologiczne. Leki przeciwzapalne nie szkodzą dziecku, są bezpieczne. Jeśli natomiast takie leczenie nie jest skuteczne i konieczne jest wszczęcie bardziej inwazyjnych metod, należy poczekać z leczeniem na rozwiązanie. Zobacz też: Jak rozpoznać zespół policystycznych jajników Opryszczka narządów płciowych: przyczyny, objawy, leczenie Torbiel jajnika (cysta): objawy i sposoby leczenia
Wkładka domaciczna: rodzaje, działanie, cena
Dzięki wkładce domacicznej, zwanej potocznie spiralą, można zapomnieć o antykoncepcji na parę lat. Właśnie dlatego chętnie sięgają po nią kobiety, które już mają dzieci.
Wkładka domaciczna, potocznie zwana spiralą, wyglądem przypomina kotwicę lub dużą literę T (nazwa spirala, bo może być owinięta drucikiem). Najczęściej wykonana jest z plastiku z dodatkiem metalu – srebra lub miedzi. Niektóre wkładni domaciczne uwalniają hormony zapobiegające ciąży. Wkładka domaciczna: rodzaje i działanie zakładanie cena Rodzaje wkładek domacicznych i ich działanie Zwykła wkładka nie zawiera hormonów. Spirale uwalniające hormony mają podwójne działanie. Spirala zapobiega poczęciu na kilka sposobów: powoduje zagęszczenie śluzu wytwarzanego przez szyjkę macicy, a co za tym idzie, utrudnia plemnikom dotarcie do komórki jajowej ramiona spiralki zasłaniają plemnikom wejścia do jajowodów obecność wkładki w macicy sprawia, że organizm stara się pozbyć ciał obcych – niszczy więc wirusy, baterie, a także plemniki. Wkładka domaciczna z miedzią, czyli tradycyjna. Może dopuścić do zapłodnienia komórki jajowej, ale nie pozwoli się jej zagnieździć w macicy. Ponieważ może nasilać krwawienia i bóle menstruacyjne, nie powinny się na nią decydować kobiety, które mają obfite miesiączki. Spirala z hormonami – nie dopuszcza do zapłodnienia, bo uwalniające się z niej hormony powstrzymują jajeczkowanie. Poza tym hamują wzrost wyściełającej macicę błony. W efekcie okres jest skąpy i nie tak bolesny. UWAGA! Jeśli mimo spirali, zajdziesz w ciążę, wkładka nie uszkodzi płodu. W takiej sytuacji może dojść do poronienia albo wrośnięcia wkładki w łożysko lub błony płodowe (zostanie z nimi wydalona podczas porodu). Wkładka na pewno jednak nie wrośnie w embrion! Wkładka domaciczna – zakładanie Przed zastosowaniem wkładki domacicznej konieczne są badania ginekologiczne. Trzeba bowiem wykluczyć: wady w budowie macicy, występowanie guzów stany zapalne, np. przydatków, ciążę. W tym celu wykonuje się rutynowe badanie ginekologiczne, cytologię oraz USG narządu rodnego. Gdy wszystko jest w porządku, trzeba umówić się na ponowną wizytę u ginekologa w trzecim–czwartym dniu miesiączki. To najlepszy termin, bo łatwo wtedy włożyć spiralkę przez kanał szyjki do macicy. Po włożeniu spirali przez kanał szyjki do macicy lekarz przytnie na odpowiednią długość wystające z wkładki domacicznej nitki. Będziesz mogła potem palcami wyczuć je w pochwie – po to, by móc sprawdzać, czy wkładka domaciczna jest na swoim miejscu. Jeśli nie – trzeba czym prędzej iść do lekarza, a w międzyczasie stosować inne metody antykoncepcji. Skutki uboczne założenia wkładki domacicznej Po założeniu spirali u około 10–15 proc. kobiet, które stosują wkładkę domaciczną z hormonami, może zniknąć miesiączka. Ale miesiączki wracają samoistnie po wyjęciu wkładki domacicznej. Przez pierwsze dwa–trzy miesiące po założeniu spirali mogą występować: obfitsze miesiączki plamienia bóle podbrzusza i krzyża Ale spokojnie, objawy te z czasem mijają. Jeśli nie miną, zgłoś się do swojego ginekologa na konsultację. Ceny wkładek domacicznych Zwykła z miedzią, np. Nova T kosztuje ok. 500 zł. Cena wkładki uwalniającej hormony jest wyższa i wynosi ok. 1000 zł. Choć koszt wydaje się wysoki, to podzielona przez liczbę miesięcy, jaką można z niej korzystać (do 5 lat), okazuje się być niższa od antykoncepcji hormonalnej. Warto wiedzieć, że wkładkę można bezpłatnie założyć na NFZ. Koszt samej wkładki ponosi pacjentka, ale w ramach NFZ jej założenie jest bezpłatne, choć część lekarzy wzbrania się przed jej zakładaniem. Jednak obiekcje te wynikają ze światopoglądu niektórych lekarzy, gdyż stosowanie wkładki jest sprzeczne z zasadami Kościoła. Więcej a o antykoncepcji: Wazektomia: antykoncepcja dla mężczyzn Antykoncepcja po porodzie Antykoncepcja w zastrzyku
Być jak Annie Hall, czyli męski styl w kobiecym wydaniu
Bardziej sportowo czy brytyjsko? A może jednak rockowo? Tej jesieni inspiracje męskim stylem czerpiemy z lat 70., przede wszystkim od bohaterki filmu Woody’ego Allena – Annie Hall.
Diane Keaton na wiele lat pokochała męski styl – wszystko zaczęło się od roli Annie Hall. W tym sezonie projektanci odrobili lekcję z kinematografii. Na wybiegu u Balenciagi widać było wpływy nie tylko Woode'go Allena, ale też filmu „Wilk z Wall Street”, czyli nawiązanie do strojów business woman z lat 80. i 90. Jeszcze bardziej retro było w domu mody Gucci. Zarówno w modzie damskiej, jak i męskiej odnotowujemy mocny powrót klasycznych marynarek, płaszczy, spodni w kant, czyli ponadczasowej elegancji. A wszystko utrzymane w szarościach, brązach i beżach. Rozbite pastelami, butelkową zielenią, gołębią niebieskością i metalicznymi dodatkami. Z wzorów króluje oczywiście krata we wszelkich odmianach. Do must have tej męskiej jesieni bez wątpienia można zaliczyć koszule wszelkiego typu, najlepiej ze sznytem retro. Dobrze skrojone żakiety, płaszcze. Można postawić na męski total look albo przełamywać go kobiecymi elementami: zwiewne sukienki czy spódnice łączyć z ciężkimi płaszczami czy kurtkami. Styl budują oczywiście odpowiednie dodatki. W tym przypadku męski kapelusz czy prosta czapka. Do tego okulary – takie jak nosi Woody Allen, krawaty czy apaszki nawiązujące do tej męskiej ozdoby. Przede wszystkim jednak dobry zegarek i skórzana galanteria. Propozycje dla mamy Koszula Mohito, 99, 99 zł Apaszka Parfois, 29,90 zł Koszula Taranko, 269 zł Marynarka Camaieu, 199,99 zł Spodnie Reserved, 169, 99 zł Etui na iPhone’a Reserved, 24,99 zł Zegarek Daniel Wellington, 660 zł Okulary Am Eyewear, 800 zł Płaszcz Zara, 299 zł Kapelusz Only, 129,99 zł Marynarka Camaieu, 184, 99 zł Kurtka Quiosque, 279,99 zł Paleta cieni do powiek Urban Decay, 259 zł Bransoletka Taranko, 69 zł Spodnie Zara, 99,90 zł Marynarka H&M, 299 zł Naszyjnik Scallini, 128 zł Sweter Tatuum, 199,99 zł Torebka Ochnik, 399,90 zł Buty Tamaris, 339,90 zł Koszula H&M, 199 zł Koszula Taranko, 239 zł Płaszcz Zara, 359 zł Bransoletka Taranko, 69 zł Torebki Ochnik po 399,90 zł Propozycje dla dziecka Szelki Zara, 32,90 zł Spodnie H&M, 79,90 zł Marynarka Zara, 179 zł Koszula C&A, 39,90 zł Czapka Reserved Kids, 29,99 zł Bluza H&M, 69,90 zł Bluzka Reserved Kids, 39,99 zł Koszula KappAhl, 69,99 zł Buty Ecco, 399,90 zł ZOBACZ TEŻ: Hanna Kochańska – urodziła w wieku 40 lat
Zobacz, co o gender myśli ta dziewczynka
Oto lekcja gender, którą daje nam, dorosłym, mała dziewczynka. Posłuchajcie, co ma do powiedzenia na temat… napisów na koszulkach dla dzieci oferowanych w sklepach.
O gender trochę przycichło, ale trudno nie pamiętać tego, że jakiś czas temu wręcz nie było dnia, by nie odmieniano tego słowa przez wszystkie przypadki. Straszono nim jakby byłoby to diabłem wcielonym. A czym jest gender? Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definicję gender opisuje jako stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty, jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn. Gender to dziedzina nauki, która bada różnice kulturowe między płciami, przygląda się również temu, jak handlowcy postrzegają rolę dziewczynek i chłopców. I jak postrzegają? Demaskuje ich pewna dziewczynka. Oskarżam was! Na kanale Youtube można obejrzeć film z jakiegoś sklepu. Zatytułowano go: "Dlaczego supermarkety myślą, że tylko chłopcy marzą o przygodach". Przy stoisku z ubraniami dla dzieci prawdopodobnie mama pyta swoją córkę, co myśli o koszulkach, które wiszą na wieszakach. Trudno nie zauważyć wzburzenia dziewczynki, która zwraca uwagę przede wszystkim na napisy na ubraniach. View oEmbed on the source website – Na koszulkach dla dziewczynek napisane jest: "Hej", "Czuję się wspaniale", "Piękne". A na koszulkach dla chłopców: "Myśl nieszablonowo", "Bohater", "Pustynne przygody czekają" – wymienia. – Co o tym myślisz – słyszymy pytanie. – To nie jest w porządku! – oburza się dziewczynka. – Widząc te napisy, każdy pomyśli, że dziewczynka powinna być po prostu ładna, a chłopcy być żądni przygody. A to błąd. Dlaczego ubrania dla chłopców i dziewcząt sprzedawane są oddzielnie? Byłoby dobrze, gdyby były takie same dla jednych i dla drugich. Bo co to znaczy, by myśleć nieszablonowo? To zachęta, by podążać za swoimi marzeniami, szukać przygód. To też rada, by nic cię nie zatrzymywało. A co znaczy to "hej" na koszulce dla dziewczynki? – Nie wiem – odpowiada mama. – Może ma zainspirować do tego, by powiedzieć... "hej"? Nie znajdujesz w tym napisie niczego inspirującego? – Nie, nie widzę. Która część w słowie "hej" ma mnie inspirować? – wzburza się dziewczynka Rewolucja jest dziewczynką! To nie koniec filmu. Okazuje się, że mała ma plan, by zacząć rewolucję ubraniową! I jak tu nie uśmiechnąć na widok tego, co zrobiła. Otóż wzięła kilka koszulek z napisami "Bohater" oraz "Chodźmy na poszukiwania" i rozwiesiła je na kilku wieszakach, zasłaniając w ten sposób różową ofertę dla dziewczynek. Na pewno znajdą się takie, które ucieszą się z takiej różnorodnej oferty. ZOBACZ TEŻ: Dziewczynka tez może być strażaczką