Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-07T12:55:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Adaptacja w przedszkolu – rady dla rodziców dzieci, które zaczynają przygodę z przedszkolem
items: Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
items: Tablica kredowa do pisania dla dziecka – czy to dobry prezent?
items: 11 listopada – Święto Niepodległości ważne także dla dzieci
items: Mamo, co to jest seks?
items: Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
items: Moje dziecko to beksa-lala?
items: Szczery do... bólu – jak reagować na gafy dzieci
items: Zabawy w wojnę – pozwalać na nie dziecku?
items: 7 sposobów na kłótliwe rodzeństwo
items: Wakacje od przedszkola
items: Obowiązki przedszkolaka - jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu?
items: Po co przedszkolakowi obowiązki?
items: Jakie obowiązki powinien mieć przedszkolak?
items: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka
items: Czy warto świętować Walentynki z dzieckiem?
items: Nauka pierwszych literek
items: Wychowanie bezstresowe - tak czy nie?
items: Wybieramy puzzle dla przedszkolaka
items: Dziecko nie chce do przedszkola
items: Dziecko ucieka gdy je wołasz
items: Ratunku! Moje dziecko gryzie
items: Dwuipółlatek zachowuje się jak dzidziuś
items: Nie chce chodzić do przedszkola
items: Chłopiec chce bawić się lalkami

Adaptacja w przedszkolu – rady dla rodziców dzieci, które zaczynają przygodę z przedszkolem
type: item
date: 2023-07-04T10:02:00.000Z
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: przedszkolak
subject: psychologia dziecka
subject: psychologia rozwojowa
description: Adaptacja w przedszkolu to trudny czas nie tylko dla dzieci, ale i rodziców. Twoje dziecko nie najlepiej znosi zmiany? Dowiedz się, jak pomóc mu w adaptacji.
encoded: Adaptacja w przedszkolu dla niektórych dzieci jest trudniejsza niż dla innych. Jeśli przez pierwsze dni dziecko płacze w przedszkolu lub nie chce się z tobą rozstawać, jest to naturalna reakcja. Jeżeli jednak płacz i niechęć nie ustają z codziennym chodzeniem do przedszkola – przyczyna może leżeć gdzie indziej. Sprawdź, ile zwykle trwa adaptacja w przedszkolu, jakie są możliwe przyczyny problemów z adaptacją i w jaki sposób możesz pomóc dziecku zaaklimatyzować się w placówce. Spis treści: Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Gdy maluch nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Pójście do przedszkola to trudny moment i dla dziecka, i dla rodzica. Na szczęście to mija. Niektóre dzieci po kilku dniach dumnie kroczą do przedszkola i rzucają się w wir zabawy, inne potrzebują nieco więcej czasu, aby przystosować się do nowych warunków. Co możesz zrobić, aby dziecko polubiło przedszkole i jak ułatwić mu adaptację? Ucz samodzielności Zanim dziecko rozpocznie przedszkolną przygodę, naucz je: korzystać z toalety lub nocnika, mówić, jak ma na imię i nazwisko, zgłaszać potrzeby (mówić, że coś boli, jest zimno itp.), używać łyżki i widelca przy jedzeniu, ubierać się i zakładać buty. Dzięki temu maluch poczuje się pewniej. Zachowaj spokój Emocje się udzielają - to prawda stara jak świat. Dlatego nic tak nie potęguje rozpaczy dziecka jak nerwowe reakcje rodziców. Nie płacz, nie krzycz, nie zanoś dziecka do sali, a potem nie odrywaj go od siebie – powinno tam wejść samo. I co ważne, nie pozwól, by dziecko zobaczyło, że sama wahasz się, czy zostawić je w przedszkolu. Wtedy i ono może poczuć się niepewnie. W drodze do placówki wspólnie zaplanujcie, co miłego zrobicie po powrocie z przedszkola – świadomość, że już za kilka godzin się…

imgZra0LQ-f4eb003.jpg
width: 3000
height: 2000

Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
type: item
date: 2022-08-09T14:02:00.000Z
creator: Beata Jasina
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: bunt przedszkolaka
subject: dziecko w przedszkolu
subject: lęk przed przedszkolem
subject: porady psychologa
description: Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
encoded: Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w…

imgLMHlkJ-34d920b.jpg
width: 1240
height: 766

Tablica kredowa do pisania dla dziecka – czy to dobry prezent?
type: item
date: 2022-07-01T11:05:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: prezenty dla dzieci
subject: przedszkolak
subject: rysowanie
description: Czy warto kupić dziecku zwykłą czarną tablicę, po której można pisać i rysować kredą? Na pytanie, czy w dzisiejszych czasach to jeszcze jest dobry i atrakcyjny prezent dla przedszkolaka, odpowiada psycholog.
encoded: Chcę kupić dla mojego przedszkolaka tablicę do pisania (taką małą drewnianą, opartą na stojaku), po której można rysować kredą? Czy to dobry pomysł? – pyta nas mama 5-letniej Julki. Prezent w postaci kredowej tablicy do pisania kiedyś sprawiał małym dzieciom dużo radości. Ponieważ żyjemy w epoce ekranów i szkolnych tablic elektronicznych, można się zastanawiać, czy to nadal zakup warty rozważenia. Czy warto kupować taką tablicę, zwłaszcza gdy dziecko garnie się do elektroniki. Tablica kredowa do pisania dla dziecka – tak czy nie? Tak, taka tablica do pisania na pewno przyda się każdemu przedszkolakowi – uważa psycholog, Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Po pierwsze, pisanie na stojąco jest dla dziecka łatwiejsze niż przy stole. A po drugie, dzięki takiej tablicy przedszkolak z ochotą może poznawać literki czy cyfry. Kredowa tablica do pisania i rysowania może przydać się także dziecku, które nie lubi rysować lub nie chce tego robić – jeśli jakiś rysunek się nie uda, można go przecież natychmiast zmazać. I nikt nie zauważy, że kotek ma za duże uszy, a słonko krzywy uśmiech – podkreśla ekspertka. Podsumowując: Technologia się rozwija, dzieci chętnie sięgają po smartfony i tablety, ale nadal z przyjemnością rysują kredą po chodniku, gdy się je tylko do tego zachęci. Stara analogowa tablica do pisania również może być doskonałą zabawką, która pomoże dziecku rozwijać jego umiejętności manualne. W końcu rysowanie kredą, to coś zupełnie innego niż rysowanie na tablecie... View Burdaffi on the source website Tablica do pisania? A może cała ściana? Dobrym pomysłem może okazać się też pomalowanie całej ściany w pokoju dziecka tzw. farbą tablicową. Dziecko zyska dzięki temu większą powierzchnię do rysowania. A gdy zacznie chodzić do szkoły, może wypisywać na ścianie ważne rzeczy, o których nie chce zapomnieć... lub zrobi dekorację, którą łatwo zetrzeć i zmienić na coś innego. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Nauka pisania liter – cały alfabet do druku Tablica ma…

imgT1rsHQ-f6878bb.jpg
width: 1200
height: 800

11 listopada – Święto Niepodległości ważne także dla dzieci
type: item
date: 2021-11-09T09:07:00.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: dziecko
subject: patriotyzm
subject: wychowanie
description: 11 listopada dla dzieci jest okazją do rozmów o patriotyzmie. Święto Niepodległości to dzień, kiedy warto rozmawiać o symbolach narodowych, o tym, co to dla nas znaczy, że mieszkamy w Polsce, czym jest ojczyzna i wolność.
encoded: Data 11 listopada to dla dzieci abstrakcja, tak samo, jak pojęcie „Święto Niepodległości”. Małe dziecko może nie od razu zrozumie, co to jest patriotyzm lub ojczyzna, ale to wcale nie oznacza, że nie możemy z nim o tym rozmawiać. Warto, by dziecko oswajało się z tymi pojęciami już od najmłodszych lat. Na temat patriotyzmu i o tym, jak o nim mówić dziecku, wypowiedziała się Beata Chrzanowska, psycholożka dziecięca ze Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców” w Warszawie. Spis treści: 11 listopada – dla dzieci Kiedy mówić o patriotyzmie? 11 listopada – dla dzieci ważny jest przykład rodziców Dzień niepodległości – jak wytłumaczyć dziecku, o co chodzi? Wybory to też okazja do patriotyzmu 11 listopada dla dzieci Patriotyzm i ojczyzna to pojęcia abstrakcyjne. Trudno wytłumaczyć je małemu dziecku czy nawet przedszkolakowi. Małe dziecko nie jest w stanie ich zrozumieć. Myślenie abstrakcyjne uruchamia się bowiem dopiero około ósmego-dziesiątego roku życia. Dlatego nie możemy oczekiwać od przedszkolaka, że zrozumie na sto procent, co to znaczy patriotyzm, co to jest ojczyzna, ale nie znaczy to, że nie możemy o tym już z nim rozmawiać. Warto mówić o patriotyzmie i ojczyźnie, używać tych pojęć, by dziecko z nimi się oswajało. Ważne, by dziecko poznało historię Polski. Warto mu opowiadać, np. jak powstało państwo, o wspólnym języku. Odnosząc się do faktów historycznych, pokazywać, że my, Polacy, nie jesteśmy znikąd, że mamy długą historię. To też jest ważne w zrozumieniu, czym jest ojczyzna. 11 listopada – historia święta dla dzieci Warto tłumaczyć dziecku, że był taki czas, kiedy sąsiednie kraje podzieliły terytorium Polski jak tort i zabrały sobie po kawałku. Przez 123 lata nasza ojczyzna była własnością innych państw. Ale Polacy nigdy nie przestali wierzyć, że odzyskają prawo do bycia wolnym krajem. Wolnym, czyli niepodległym. Takim, w którym: mówi się po polsku (a nie po rosyjsku czy niemiecku); nie trzeba obawiać się kar np. za czytan…

AdobeStock666716218-cc3efbd.jpeg
width: 5734
height: 3828

Mamo, co to jest seks?
type: item
date: 2021-07-28T14:37:00.000Z
creator: Beata Jasina
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: seks
description: Zadawanie tego typu pytań, to nowe zainteresowania twojego dziecka? Trudnych pytań możesz się spodziewać już od dwulatka!
encoded: Podglądanie przez dziurkę od klucza, rozbieranie się i zachęcanie do tego innych, pytania o kształt TEGO lub wygląd TEJ... Nie, to nie film. To nowe zainteresowania twojego aniołka. Trudnych pytań możesz się spodziewać już od dwulatka! Nie wymigasz się – zresztą tak jak inni rodzice – od odpowiedzi na pytanie smyka: „Skąd się wziąłem?”. Niestety, wielu rodziców unika tego tematu jak ognia. Dlaczego wymyślają niestworzone rzeczy, zamiast powiedzieć prawdę? – Niełatwo mówić o tych sprawach ze swoimi dziećmi... – Za to łatwo zbyć dziecko historią o kapuście. Przecież to kłamstwo! Jeśli dziecko je odkryje, może stracić zaufanie do rodziców. A wystarczy krótkie: „Dzieci się rodzą”. Trudne? Nie dla dziecka. Po pierwsze dzieci, są z brzucha Kiedy dziecko zaczyna interesować się swoim przyjściem na świat? Nie ma reguły. Kłopotliwe pytania mogą zadać... dwulatki! – Takiemu zainteresowaniu sprzyjają pewne sytuacje, np. gdy mama jest w ciąży albo w domu urodziły się kotki czy pieski – mówi pani psycholog. – Maluch bardzo szybko skojarzy to ze swoją osobą. I pytanie gotowe! Jeśli kapustę czy bociana wkładamy między bajki, to jak wytłumaczyć dziecku ten zawiły problem? Po prostu trzeba powiedzieć: „Byłeś w brzuszku, a później urodziła cię mamusia”. Dwu- czy trzylatkowi zwykle to wystarczy, wyjaśnienie przyjmuje do wiadomości i nie zadaje więcej pytań. Uff! Na rok, dwa lata temat masz z głowy. Którędy wyszedłem? O ile trzylatek zadowoli się odpowiedzią: „Mama cię urodziła”, to starszak będzie czuł niedosyt. Pomyśli: „Byłem w brzuszku, ale jak się z niego wydostałem, jak się tam znalazłem?”. Wyobraźnia dzieci nie ma granic. Przeróżnie tłumaczą sobie akt narodzin czy poczęcia! Myślą np., że brzuch mamy pękł, gdy spała, albo że mama połknęła dziecko lub jakieś ziarenko. – Można powiedzieć, że mamusia z tatusiem bardzo się kochają. Czasem, gdy się przytulają, część taty łączy się z cząstką mamy. Powstaje komórka, która rośnie w brzuchu mamy. Taka rozmowa jest okazją, aby zapewnić dzi…

imgi4Dg8i-5228b9f.jpg
width: 1131
height: 800

Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
type: item
date: 2016-09-30T15:34:52.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: podróż z dzieckiem
subject: porady psychologa
description: Jeśli twój maluch także wierci się w foteliku samochodowym, za nic nie chce się zapiąć pasami bezpieczeństwa, generalnie najchętniej by w nim nie jechał, to przeczytaj, co radzi Beata Chrzanowska, psycholożka.
encoded: Moja dwulatka nigdy nie robiła problemu z jazdy fotelikiem, od pewnego czasu nie da się w nim zapiąć. Kręci się, wierci... Cała procedura trwa 15 minut, a marudzenia, płaczu przy tym, że aż mam wyrzuty sumienia. A przecież wiem, że córka powinna jeździć autem w odpowiednim foteliku! Jak przekonać ją do tego, że taka jazda jest dla jej bezpieczeństwa? – pyta Jagoda, mama Kasi. Być może fotelik jest już za mały albo z jakichś powodów mniej wygodny dla dziecka. Chyba czas pomyśleć o innym modelu – większym, wygodniejszym. Jednak zanim to nastąpi, warto dowiedzieć się od dziecka, o co tak naprawdę chodzi. Skoro córka do tej pory nie protestowała, gdy była zapinana w foteliku, to prawdopodobnie nie chodzi o niewygodę. W kwestii bezpieczeństwa dziecka – nie negocjuj W sprawach życia i zdrowia raczej z dzieckiem nie dyskutujemy i nie negocjujemy. Jako odpowiedzialni dorośli podejmujmy decyzje, bez względu na to, czy dziecku to się podoba, czy nie. Myślę, że sama rozmowa o tym, że taka jazda jest bezpieczniejsza w przypadku dwulatka na niewiele się zda. Można ją, co prawda, przeprowadzić, nawet pokazać, że jak dziecko nie będzie przypięte, to może się uderzyć o przednie siedzenie (taka demonstracja musi się odbyć w sposób bezpieczny dla malucha, czyli w zaparkowanym samochodzie). Ostateczny argument Jeśli to malca nie przekona, zostaje ostateczny argument: „Bez zapiętych pasów fotelika – nie uruchamiam silnika samochodu! Samochód wtedy nie ruszy z miejsca, choćby nie wiem, co się miała wydarzyć”. A przecież na końcu dzisiejszej podróży czeka miła atrakcja dla dziecka... ZOBACZ TEŻ: Integracja sensoryczna – o co w tym chodzi? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgPPU57L-e971f81.jpg
width: 1024
height: 683

Moje dziecko to beksa-lala?
type: item
date: 2016-09-30T14:45:57.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: płacz dziecka
subject: porady psychologa
description: Dwulatek, który płacze na widok obcej osoby? Potrzebuje czasu, by oswoić się z nowym otoczeniem? Nie odstępuje ani na krok swojej mamy? To Szymek. Jego mama, Kasia, zwróciła się do nas o radę. Odpowiada Beata Chrzanowska, psycholożka.
encoded: Mój dwuletni Szymek ostatnio płacze w towarzystwie obcych osób. Czasem zaczyna płakać dopiero po pewnym czasie, np. najpierw robi "cześć", a po 5 min zaczyna płakać i mówi, że się boi tej osoby. Zdarza się też, że gdy jedziemy w odwiedziny do rodziny syn najpierw musi oswoić się z otoczeniem. Nie odstępuje mnie na krok. Dopiero po pewnym czasie może wziąć go na ręce ciocia, inaczej od razu reaguje płaczem – martwi się Kasia, mama Szymka. W opisanej przez panią sytuacji nie ma niczego nadzwyczajnego. Zwłaszcza, że Szymek nie miał nigdy wcześniej do czynienia z dużą liczbą osób. Zacznijmy od końca. Płacz jako reakcja na nową sytuację Dzieci często reagują płaczem na sytuację nową lub zaskakującą. Nie zawsze oznacza to, że się boją, bo przecież czasem się wstydzą, czasem są niepewne i zwyczajnie nie wiedzą, jak się zachować. W takiej sytuacji, jak np. wizyta u cioci, należy dać malcowi czas na oswojenie się i nie zmuszać go do przyjmowania uścisków od cioci czy wujka, dopóki synek nie będzie na to gotowy. Czy nas, dorosłych, ktoś zmusza, żebyśmy się obściskiwali z nieznajomymi? Dobry przykład, czyli serdeczny uścisk mamy z ciocią, spokojna i życzliwa rozmowa rodzinna, pokarze malcowi, że ciocia to ktoś, kto nie zagraża bezpieczeństwu, ktoś znajomy i miły. Wtedy syn da się przytulić. Gdy płacze, bo mówi, że się boi Druga sprawa to wybuch płaczu na spotkaniu z innymi dziećmi lub dorosłymi, ale po pewnym czasie. Pisze pani, że synek boi się tych osób. Na ogół strach pojawia się na początku, a nie w środku wizyty. Myślę, że Szymkowi jest niewygodnie, niemiło lub coś poszło nie tak po jego myśli. Dlatego zaczyna płakać. Dlaczego mówi, że się boi? Być może taką odpowiedź podpowiedzieli sami dorośli, komentując zachowanie synka. Szymek nie umiał dokładnie wytłumaczyć, o co mu chodzi, przyjął to tłumaczenie jako swoje i teraz je powtarza. Warto się przyjrzeć, co mogłoby być realną przyczyną płaczu dziecka. Zobacz też: O tym, jak niechcący prowokujemy złe zachowanie dzieci Kons…

imgaqE8OU-09c0c61.jpg
width: 1024
height: 683

Szczery do... bólu – jak reagować na gafy dzieci
type: item
date: 2015-01-05T09:28:27.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: savoir-vivre
description: „Mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba?" - pyta cię w sklepie twój przedszkolak. Co robić: zapaść się pod ziemię, nakrzyczeć na dziecko, a może spokojnie odpowiedzieć, że pani po prostu lubi jeść?
encoded: Z jednej strony uczysz swojego dziecko, że zawsze powinno mówić prawdę. Ale z drugiej chciałabyś, by pewne rzeczy przemilczało. Czy te dwa pozornie sprzeczne pragnienia można jakoś pogodzić? Szczere dziecko mówi to, co słyszy i widzi Kiedy twój synek na rodzinnym spotkaniu głośno stwierdza, że ciocia to stara panna, chciałabyś zapaść się pod ziemię. Przypomnij sobie jednak, czy przypadkiem sama kilka dni temu w rozmowie z mężem sama tak się o cioci nie wyraziłaś, a dziecko usłyszało to, bo bawiło się obok? Dziecięcy świat jest czarno-biały. Jeśli kilkulatek o czymś słyszy lub coś widzi, uważa, że ma prawo o tym mówić. Nawet, jeśli komuś z tego powodu zrobi się przykro. Dziecko bowiem nie rozumie, że prawdy oczywiste, takie jak np. fakt, że ktoś jest stary czy gruby, wypowiedziane głośno, mogą zaboleć. No bo niby dlaczego, skoro każdy o nich wie? Czytaj też: Nauka dobrych manier Małe dzieci nie potrafią dochować tajemnicy Właśnie powiedziałaś dziecku, że nie lubisz, kiedy sąsiedzi przychodzą z wizytą, bo zawsze zbyt długo siedzą, a teraz prosisz, by nie zdradziło cię przed nimi? Na sto procent przy najbliższej okazji podzieli się swoją tajemnicą z sąsiadami. Kilkulatkowi trudno trzymać język za zębami, a podkreślenie faktu, że nie powinien o czymś mówić, tym bardziej kusi do „zdrady". I nie ma w tym jego winy. Dziecko po prostu często mówi to, o czym właśnie myśli. A ponieważ na widok sąsiadów natychmiast przyjdzie mu do głowy powierzony przez mamę sekret, tajemnica szybko wyjdzie na jaw. Czytaj też: Kotlet daje porządność, czyli wychowanie oczami dorosłych i dzieci Jak nauczyć dziecko unikania gaf? Czy skoro to naturalne, że dzieci mówią, co widzą, i wyjawiają sekrety, można im na taką nieograniczoną szczerość pozwalać? Nie! To właśnie rola rodziców, by wytłumaczyć dziecku, dlaczego niektórych słów lepiej nie wypowiadać i jak można uniknąć kłopotliwych sytuacji. Uważaj na to, co mówisz. Nawet jeśli wydaje ci się, że dziecko jest zajęte zabawą, nie rozmawiaj przy nim…

imgh7f36B-82fd4ce.jpg
width: 800
height: 800

Zabawy w wojnę – pozwalać na nie dziecku?
type: item
date: 2014-11-12T13:54:08.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
description: Paweł zrobił sobie z kija pistolet i na niby z niego strzela. Jakub prosi mamę o Batmana, a Kasia z Julką udają Atomówki i walczą z potworem. Czy to źle, że dzieci czasem bawią się w wojnę?
encoded: Kiedyś w takich zabawach nie widziano nic dziwnego: przecież chłopcy musieli się nauczyć walki, odwagi, by wyrosnąć na silnych mężczyzn, którzy będą polować, bronić ojczyzny i za nią walczyć. Teraz coraz częściej tego typu zabawy są krytykowane, bo rodzą agresję, uczą przemocy, okrucieństwa... Rodzice więc niechętnie na nie pozwalają, a dzieci... A dzieci bawią się dalej. Chłopcy chętniej bawią się w wojnę Militarne zabawy to często domena chłopców. Choć są dziewczynki, które chętnie bawią się żołnierzykami i toczą ze sobą boje na niby, jest ich zdecydowanie mniej. A wszystkiemu „winien" jest mózg. To on w dużej mierze odpowiada za to, że chłopcy potrzebują więcej ruchu, tego żeby stale się coś działo. Z grubsza wygląda to tak, że na placu zabaw chłopaki biegają i wymachują rękami, a dziewczynki, nawet jeśli chwilę pobiegają, to zatrzymują się, by skupić się na jakieś bardzo ważnej czynności. Takie różnice w potrzebie ruchu można zaobserwować już u trzylatków, a więc nie da się powiedzieć, że są one wyuczone, tylko stanowią pierwotną potrzebę. Jest jeszcze jedna poważna różnica, która tłumaczy, dlaczego to chłopcy chętniej bawią się w wojnę. Płeć męska jest znacznie słabsza w słowach. Te konflikty, które dziewczynki rozwiązują gadaniem (czyli dyskusją, plotkowaniem czy uszczypliwymi uwagami), chłopcy usiłują rozwiązać siłowo (czyli popychaniem czy zwykłą bójką). Zabawy w wojnę nie zawsze są złe Dorośli nie lubią patrzeć, jak ich dzieci urządzają pojedynki na niby, walczą z potworami, strzelają z zabawkowych pistoletów... Boją się o bezpieczeństwo swoich pociech, martwią, że dzieci wyrosną na łobuzów, a poza tym wydaje im się, że to niewychowawcze pozwalać dzieciom na walkę. Bo przecież nad negatywnymi emocjami trzeba umieć zapanować, a nie rozładowywać je pięścią. Potem jednak rodzice dziwią się, że dziecko np. nie potrafiło obronić się przed atakiem starszego kolegi, stanąć w obronie słabszego. A nie umiało, bo nie wiedziało, jak to zrobić. Walki z potworem czy prz…

img7fZpGz-3a9261f.jpg
width: 1257
height: 800

7 sposobów na kłótliwe rodzeństwo
type: item
date: 2014-10-20T13:25:09.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: rodzeństwo
description: Cisza – to coś, o czym marzysz, kiedy jesteś mamą urwisów, które ciągle toczą ze sobą spory. To marzenie może jednak stać się całkiem rzeczywiste. No, przynajmniej od czasu do czasu :-)
encoded: Fajnie mieć rodzeństwo. Jest się z kim pobawić, powygłupiać, podzielić sekretami i... pokłócić. Choć tego ostatniego pewnie wolałabyś uniknąć. Jak radzić sobie ze sprzeczkami swoich kilkulatków? Oto podpowiedzi Beaty Chrzanowskiej-Pietraszak, psychologa dziecięcego. 1. Kupuj swoim dzieciom to samo Młodsze dzieci najczęściej kłócą się o zabawki, ubrania, cukierki itp. Aby uniknąć tego typu sporów, dobrze jest kupować im takie same rzeczy. To wcale nie przesada. W przedszkolu dzieci także mają do dyspozycji kilka takich samych przedmiotów. W innym wypadku nie byłaby możliwa świetna zabawa w wyścigi samochodowe czy w spacer dwóch młodych mam z wózeczkami. – Małe dzieci (do około 3. roku życia) takie już są, że największą frajdę sprawia im zabawa identycznymi rzeczami czy ubieranie się w takie same bluzeczki czy buciki – tłumaczy Beata Chrzanowska-Pietraszak. I naprawdę nie ma powodu, dla którego miałabyś im tego zawsze zabraniać. Na wyrabianie indywidualnego gustu i upodobań przyjdzie czas później. 2. Daj każdemu dziecku przywileje Jeśli różnica wieku między dziećmi jest trochę większa (ponad dwa lata), zastanów się, czy każde z nich ma swoje i tylko swoje prawa i przywileje. Może twój starszak denerwuje się, bo młodszy braciszek czy siostrzyczka może pić z butelki albo spać w sypialni rodziców, a jemu tego nie wolno. Warto w takich wypadkach zwrócić uwagę dziecka na to, że każdy wiek ma swoje przywileje. Młodsze co prawda śpi jeszcze z wami, ale za to wieczorem musi się kłaść wcześniej. Jeśli dzieci będą miały świadomość, że każde z nich ma własne prawa, nie będą czuły się pokrzywdzone. A wtedy zniknie następny powód do rozdrażnienia i bezsensownych sporów. Czytaj też: Życie z rodzeństwem 3. Pozwól dzieciom znaleźć rozwiązanie Kiedy za ścianą słyszysz podniesione głosy i huk rozsypujących się klocków, w pierwszym odruchu masz ochotę szybko pobiec i rozdzielić kłócących się delikwentów. No i pewnie to najszybszy sposób na zakończenie kłótni. Pytanie tylko, czy najlepsz…

img6mrrjz-6bcbb69.jpg
width: 1024
height: 688

Wakacje od przedszkola
type: item
date: 2014-06-13T09:29:22.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: niania dla dziecka
subject: opieka na dzieckiem
subject: urlop z dzieckiem
description: W lipcu na dwa miesiące większość przedszkoli zamyka swe mury i dzieci rozpoczynają upragnione wakacje. Dla kilkulatka to powód do radości, a dla ciebie mały kłopot, bo przecież twój urlop trwa zaledwie kilkanaście dni. Z kim dziecko ma spędzić resztę lata? Oto kilka podpowiedzi.
encoded: Wasze rodzinne – dotychczas poukładane życie latem staje na głowie. Dziecko nie wybiera się jak co dzień do przedszkola, tylko chce się bawić, pływać, biegać z kolegami z podwórka, a ty przecież idziesz do pracy. Aby nie zaskoczyła cię ta sytuacja, zawczasu zaplanuj wakacje twojego przedszkolaka. Urlop najpierw z mamą, potem z tatą Większość ludzi podczas lata przynajmniej na dwa tygodnie bierze urlop i wyjeżdża. Możesz zastanawiać się, czy dobrym wyjściem nie byłoby spędzanie urlopu na zmianę z mężem. W ten sposób dziecko miałoby waszą opiekę przez dłuższy okres czasu (np. ty wyjeżdżasz z dzieckiem na dwa tygodnie, a potem kolejne dwa spędza z nim twój mąż). Dzięki temu połowę wakacji macie już zaplanowaną. Dziecku potrzebna jest wasza wspólna opieka, możliwość obserwacji wzajemnych relacji, świadomość, że stanowicie jedność. To buduje w nim poczucie bezpieczeństwa i uczy zachowań rodzinnych, które często podczas codzienności gdzieś umykają. Zresztą tobie także należą się miłe chwile z partnerem. Dlatego staraj się przynajmniej część urlopu zaplanować tak, byście byli wszyscy razem. Sprawdź: Dokąd jechać na wakacje z dzieckiem? – test Wakacyjna opieka dziadków To dobry pomysł, gdy dziadkowie mieszkają blisko. Co jednak zrobić, jeśli mieszkają daleko i musielibyście dziecko powierzyć im na dłużej, np. na miesiąc? Rodzice często lękają się, jak ich kilkulatek zniesie tak długą rozłąkę. Cóż, wszystko zależy od charakteru dziecka i dotychczasowych jego kontaktów z dziadkami. Psychologowie twierdzą, że jeśli do tej pory były intensywne, a przedszkolak na wieść o wyjeździe podskakuje z radości, możesz być spokojna. Na pewno uda mu się miło spędzić wakacje, a wyjazd będzie dodatkowym bodźcem do pogłębienia przyjaźni między nim a babcią i dziadkiem. Poza tym takie kontakty pozwalają dziecku na jeszcze większy rozwój – dziadkowie zazwyczaj mają dużo cierpliwości, czasu i chęci, by pokazać swoim wnukom świat. Pamiętaj jednak, że jeśli twoje dziecko wyjeżdża na dłużej, powinn…

imgGk6aas-5e92cc6.jpg
width: 1024
height: 683

Obowiązki przedszkolaka - jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu?
type: item
date: 2013-03-29T10:07:17.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bałagan w pokoju
subject: bałaganiarz
subject: obowiązki
subject: obowiązki dziecka
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: wychowanie
description: Wydaje ci się, że twój kilkulatek jest jeszcze za mały, żeby posprzątał w swoim pokoju czy pomógł ci w robieniu kanapek? Błąd! Obowiązki są takiemu dziecku potrzebne, bo dzięki nim uczy się ono samodzielności i tego, że trzeba sobie pomagać. Tylko co zrobić, jeśli twój przedszkolak nie garnie się do pracy? Sprawdź!
encoded: Prosisz dziecko, żeby zrobiło wreszcie porządek w szafie, a ono marudzi, że jest zmęczone. Namawiasz kilkulatka, by pomógł ci przygotować kolację, a ten czmycha czym prędzej do swojego pokoju. Może rzeczywiście jest zmęczony albo po prostu nie umie ci pomóc? – zastanawiasz się i... odpuszczasz. Tymczasem kilkulatek może, a co więcej powinien mieć swoje obowiązki. Oto jak je mądrze wprowadzić i egzekwować. 1. Dokładnie wyjaśnij czego oczekujesz Dla przedszkolaka polecenia w rodzaju „posprzątaj pokój" mogą być zbyt ogólne, a przez to niejasne. Lepiej powiedz: powrzucaj do pojemników zabawki, ustaw książeczki na półce. 2. Pokaż, jak to zrobić Nawet całkiem oczywiste (dla nas, dorosłych) czynności mogą sprawiać dziecku kłopot (skąd np. ma wiedzieć, jak układa się ser i wędlinę na kanapkach?). Krótkie szkolenie powinno załatwić sprawę. 3. Wyznacz termin zadania Powiedz na przykład: „Poukładaj książeczki przed kolacją" albo „Zaraz po śniadaniu zbierz ze stołu talerzyki i wstaw do zlewu". Takie jasne określenie czasu pomaga dziecku nie odkładać wszystkiego na później. 4. Pomagaj dziecku w obowiązkach Ale tylko na tyle, na ile jest to konieczne. To znaczy, że np. dziecko może powkładać klocki do pudełka, a ty pudełko możesz pomóc mu włożyć na górną półkę. Ty kroisz chleb i smarujesz kromki masłem, a dziecko układa na nich wędlinkę, ser, plasterki ogórka. Sprawdź też: Obowiązki przedszkolaka 5. Bądź cierpliwa To jasne, że posprzątasz/nakarmisz rybki/umyjesz talerz szybciej niż kilkulatek. Robiąc to za niego, unikniesz też innych kłopotów: bałaganu, mokrej podłogi itd. Jednak, wyręczając dziecko, sama strzelasz sobie gola: przyzwyczajasz je do tego, że nie musi się wysilać, bo ostatecznie i tak wszystko za nie zrobi mama. 6. Przypominaj Gdy ma się kilka lat, łatwo zapomnieć o podlewaniu paprotki czy nalewaniu wody do psiej miski. To ty musisz dziecku o tym przypominać. 7. Chwal dziecko za wykonane zadanie Nawet całkiem mały człowiek chce wiedzieć, czy dobrze wykonał swoją rob…

img3v6JeJ-240f376.jpg
width: 640
height: 960

Po co przedszkolakowi obowiązki?
type: item
date: 2013-03-28T12:43:45.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bałaganiarz
subject: obowiązki
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
description: Kiedy mówisz kilkulatkowi, żeby posprzątał zabawki, a on prosi, żeby mu pomóc, zastanawiasz się czasem, czy on aby nie jest jeszcze za mały na obowiązki. Niepotrzebnie! Przedszkolak potrzebuje obowiązków, bo dzięki nim uczy się ważnych rzeczy. Co zyskuje?
encoded: Praktyczne umiejętności Nastolatki o dwóch lewych rękach nie biorą się znikąd. Prawda jest taka, że to my, rodzice, wychowujemy dzieci i to, jakimi ludźmi się staną, w dużej mierze zależy od nas. Jeśli nie chcesz, by twoje dziecko wyrosło na kogoś, kto nie potrafi zrobić sobie kolacji, potyka się o stosy ubrań i oczekuje, że wszyscy będą wokół niego skakać, zadbaj o to już teraz. Naprawdę warto! Dobre nawyki Dziecko, które ma obowiązki, nabiera dobrych nawyków. Gdy podrośnie, nie będzie musiało lawirować między stojącymi na podłodze brudnymi kubkami. Nie zastanawiając się nad tym, będzie po prostu odnosiło je do kuchni i wkładało do zmywarki. Nie będzie traktowało wielu obowiązków jak uciążliwych czynności, które trzeba wykonywać codziennie, tylko jak naturalne konsekwencje różnych zdarzeń (wypiłem kakao, więc kubek trzeba umyć, bo inaczej za chwilę nie będzie czystych naczyń i zapanuje nieporządek). Czytaj też: Obowiązki przedszkolaka – jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu? Samodzielność Nauczycielki przedszkolne alarmują, że nie jest z tym najlepiej. Dzieci nie potrafią radzić sobie z ubieraniem, utrzymywaniem porządku wokół siebie, czasem nawet z jedzeniem. Wszystko dlatego, że są stale wyręczane. Kilkulatek, który ma obowiązki, staje się bardziej zaradny (a więc i pewny siebie), potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie. Samodzielność dziecka przynosi korzyści także tobie – masz więcej czasu dla siebie, jesteś spokojniejsza, nie musisz ciągle dziecko upominać, strofować, wygłaszać mu kazań. Odpowiedzialność Dziecko, które ma obowiązki, uczy się tego, że od niego zależy coś ważnego: „Jeśli nie naleję wody do psiej miski, Scooby nie będzie miał co pić”. Uczy się także tego, że i ono powinno dawać coś od siebie, działać dla wspólnego dobra. Bo przecież porządek w domu to nie sprawka dobrej wróżki, tylko stoi za nim praca innych – rodziców, a także jego samego. Czytaj też: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka Systematyczność K…

imgGrH3p5-28c0cda.jpg
width: 720
height: 480

Jakie obowiązki powinien mieć przedszkolak?
type: item
date: 2013-03-25T12:15:34.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: obowiązki
subject: porządek
subject: przedszkolak
subject: zajęcia dla dzieci
description: Czy kilkulatek może sam nakrywać do stołu albo posprzątać swój pokój? Kiedy przychodzi czas, by uczyć go porządku i dbania o swoje rzeczy? I czy w ogóle przedszkolak powinien mieć swoje stałe obowiązki? Sprawdź!
encoded: Są rodzice, którzy wszystko robią za swoje małe dzieci, bo tak jest szybciej, prościej i bez awantur. Są też tacy, którzy uważają, że dzieciństwo jest od zabawy, a kilkulatek jeszcze zdąży się napracować w swoim życiu, więc należy go jak najdłużej we wszystkim wyręczać. Bywają wreszcie rodzice, którzy wymagają od przedszkolaka absolutnego porządku w pokoju i ciągłego pomagania w domowych obowiązkach, bo czego Jaś się nie nauczy... Wszyscy ci rodzice nie mają racji. Bo kilkulatek powinien mieć obowiązki, ważne tylko, by były one dobrane do jego wieku i możliwości. Czytaj także: Po co przedszkolakowi obowiązki? Obowiązki trzylatka Trzylatek może (i powinien!) sprzątać po sobie zabawki, odkładać rzeczy (buty, książeczki itd.) na miejsce. Pamiętaj jednak, że od dziecka w takim wieku nie można wymagać, by sprzątało zabawki od razu po każdej zakończonej zabawie. Może np. umówicie się, że porządek w pokoju robicie pod koniec dnia? Na początek pokaż dziecku, jak ma on wyglądać (gdzie schować misie, jak poukładać klocki itp.). Trzylatek może także pomagać w różnych domowych sprawach: rozpakowywać zakupy, wykonywać polecenia typu „przynieś-wynieś", podawać solniczkę, pilota itd., wkładać ubranka do kosza na brudy, pomagać w karmieniu domowych zwierząt. Czytaj także: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka Obowiązki czterolatka Czterolatek oprócz obowiązków, które już ma, może dodatkowo nakrywać do stołu, wkładać zakupy do lodówki i sztućce do odpowiednich przegródek, a także ścierać kurze. Pamiętaj, by te nowe zadania przydzielać mu stopniowo i pozytywnie go zachęcać, np. „Zobacz, jakie piękne pomidory i pyszne serki. Teraz włożymy je do lodówki, by były świeże. Chodź, pomożesz mi i zobaczysz, w którym miejscu powinny leżeć". Obowiązki pięciolatka Taki zuch spokojnie poradzi sobie ze sprzątaniem ze stołu po posiłku. Warto zrobić z tego rytuał, np. dziecko może sprzątać ze stołu zawsze po kolacji (na początek warto to robić wspólnie z dzieckiem i …

imgVVzzvn-8a88580.jpg
width: 640
height: 806

Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka
type: item
date: 2012-02-21T10:46:47.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bałagan
subject: bałaganiarz
subject: obowiązki
subject: obowiązki dziecka
subject: porządek
subject: przedszkolak
description: Nie chcesz, by twoje dziecko wyrosło na nastolatka, który nie potrafi zrobić sobie kolacji, potyka się o stosy ubrań i oczekuje, że wszyscy będą wokół niego skakać? Zadbaj o to już teraz.
encoded: Po co kilkulatkowi obowiązki? Czy nie lepiej, żeby całymi dniami bawił się, rysował i beztrosko zbijał bąki? Przecież dzieciństwo jest takie krótkie… – Obowiązki są potrzebne przede wszystkim po to, by dziecko czuło, że ono także powinno dawać coś od siebie, działać dla wspólnego dobra. – Lepiej z tym nie czekać, aż dziecko podrośnie. Kilkulatek chętnie naśladuje dorosłych i jest dumny, gdy robi to, co oni. Później ta ochota mija, więc skłonienie starszego dziecka do pomagania w domu jest trudniejsze. Dlaczego dziecko musi mieć obowiązki? Wypełnianie domowych obowiązków uczy samodzielności (nauczycielki przedszkolne alarmują, że nie jest z tym najlepiej!), odpowiedzialności („jeśli nie naleję wody do psiej miski, Scooby nie będzie miał co pić”), systematyczności (będzie jak znalazł, gdy dziecko pójdzie do szkoły), wykonywania rozmaitych zadań (oraz skupiania się na nich), cierpliwości i wytrwałości (rozpoczęte zadanie trzeba dokończyć). Dziecko, które ma obowiązki, staje się bardziej zaradne (a więc i pewne siebie), potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie, nabiera dobrych nawyków. Gdy podrośnie, nie będzie musiało lawirować między stojącymi na podłodze brudnymi kubkami, bo – nie zastanawiając się nad tym specjalnie – będzie odnosiło je do kuchni i wkładało do zmywarki. Ważne jest także to, że robienie czegoś razem (np. wspólne sprzątanie, przygotowywanie kolacji itd.) może być najzwyczajniej w świecie przyjemne! Sprzątanie czy przygotowywanie posiłków to świetna okazja, by porozmawiać o różnych sprawach, powygłupiać się trochę, pobawić albo po prostu pobyć ze sobą. Sprawdź: Jak dziecko może ci pomagać w domu W czym może pomagać małe dziecko? Jakie obowiązki można przydzielić przedszkolakowi? Trzylatek może (i powinien!) sprzątać po sobie zabawki, odkładać rzeczy (buty, książeczki itd.) na miejsce. Może także pomagać w różnych domowych sprawach: rozpakowywać zakupy, wykonywać polecenia typu „przynieś-wynieś”, podawać solniczkę, pilota itd., wkładać ubranka do kosza…

imgGrH3p5-7c622be.jpg
width: 720
height: 480

Czy warto świętować Walentynki z dzieckiem?
type: item
date: 2012-01-17T12:59:46.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: emocje dziecęce
subject: miłość
subject: okazywanie uczuć
subject: walentynki
subject: wychowanie dziecka
description: Jesteśmy zdania, że naprawdę warto świętować z maluchem walentynki. Bo to doskonała okazja, by sprawić komuś radość i nauczyć dziecko kilku ważnych rzeczy.
encoded: To nieprawda, że walentynki są zarezerwowane wyłącznie dla dorosłych. Przecież przedszkolaki też się zakochują. I to bardzo mocno i na zawsze. – Poza tym 14 lutego – tłumaczy psycholog – dziecko może dać prezent nie tylko ukochanej koleżance, ale także najlepszej przyjaciółce, mamie, bratu. Naprawdę warto potraktować to święto jako doskonały pretekst do złożenia życzeń tym wszystkim, których kochamy, lubimy, szanujemy. Dlaczego? Oto kilka najważniejszych powodów. Miło sprawiać przyjemność Kiedy kilkuletnia dziewczynka dostanie pierścionek albo malutkiego misia, na pewno bardzo się ucieszy. Ale ucieszy się także kolega, który go ofiarował. Bo miłe jest nie tylko otrzymywanie podarków, ale także ich dawanie. Dziecko może też zrobić prezent własnoręcznie. Wystarczy kartka papieru, nożyczki, kredki i pomysł na laurkę. Taki podarek jest nawet cenniejszy, bo maluch musi poświęcić czas na jego przygotowanie, włożyć swój wysiłek, by serduszko było dokładnie wycięte, kwiatki ładnie pokolorowane. – Te starania to jak świadectwo uczucia: „Lubię cię więc coś dla ciebie zrobię”. Zobacz też: Walentynki - kartki do wydruku. Nie trzeba się wstydzić uczuć Tak trudno czasem, patrząc prosto w oczy, powiedzieć: „Kocham cię”. Bo mówiąc tak ważne i wzniosłe słowa, człowiek odkrywa najgłębsze swoje uczucia i naraża się na ewentualne zranienie (co będzie, jeśli okaże się, że ona/on nie odwzajemnia mojej miłości?). Ale w święto zakochanych jest inaczej. W tym dniu wyznawanie uczuć jest znacznie prostsze, bardziej naturalne, oczywiste (bo robi to wiele osób). Ola może napisać na karteczce: „Adasiu, kocham Cię”, Kacperek – dać Kasi misia z napisem „dla ukochanej”. Dzieci w ten sposób uczą się przełamywać swój wstyd i dowiadują się, że to nie takie trudne, za to przyjemne. Umieć powiedzieć to sztuka Michałkowi bardzo podoba się Karolinka, więc ciągnie ją za warkocze. Dziewczynka skarży się, że jej dokucza. Basia jest zakochana w Piotrku, ale z nim nie rozmawia, bo się go wstydzi. A Piotruś myś…

imgmvnSF0-77240c3.jpg
width: 600
height: 418

Nauka pierwszych literek
type: item
date: 2011-03-18T12:56:39.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: literki
subject: nauka czytania
subject: rozwój dziecka
subject: wczesna nauka czytania
description: Czy dziecko może samodzielnie czytać, zanim pójdzie do szkoły? Ponoć tak! Jeśli chciałabyś nauczyć go tej umiejętności, pamiętaj, że to musi być zabawa!
encoded: Zdaniem jednych, uczenie małych dzieci czytania to odbieranie im dzieciństwa. Według innych zaś, to najwspanialsze, co możesz dać szkrabowi. Jak twierdzą zwolennicy wczesnej nauki czytania, mózg przez pierwszych sześć lat życia z łatwością wchłania informacji i warto to wykorzystać. Jak uczyć dziecko czytać? W Polsce popularność zdobyło kilka metod (o nich nieco dalej). Jednak bez względu na to, którą wybierzemy, ma to być przede wszystkim zabawa. Mierz siły na zamiary. Lepszy jest skromny program prowadzony systematycznie niż zbyt ambitny i do tego realizowany zrywami. Naukę dopasuj do wieku dziecka. O ile kilkumiesięczny malec będzie zachwycony nawet dwudziestoma słowami dziennie, o tyle półtoraroczne dziecko jest już tak zaabsorbowane otaczającym je światem, że pokazanie mu pięciu słów będzie waszym wspólnym wielkim sukcesem. Zaś trzylatek zapewne szybko zechce przejść od pojedynczych słów do czytania książek. Nie oceniaj, nie sprawdzaj postępów ani też nie zmuszaj do czytania na głos. Dziecko cały czas musi się dobrze bawić i mieć poczucie absolutnego bezpieczeństwa. Nie oczekuj szybkich efektów, to nie wyścigi! Przerwij naukę, jeśli dziecko jest śpiące lub zmęczone. Także wtedy, gdy ty jesteś wykończona lub zła, lepiej odłóż naukę na inny termin. Uwaga! Najwięcej radości sprawia dzieciom czytanie książek zrobionych przez mamę. Można je ilustrować zdjęciami dziecka albo jego rysunkami, a treść wymyślić samemu. Poznaj 5 łatwych kroków, by nauczyć czytać dwulatka Dobre metody pomocne w nauce czytania Oto dwie: Pokazuj tablice z wyrazami. Według autorów książki: „Jak nauczyć małe dziecko czytać”, należy pokazywać dziecku całe wyrazy w krótkich, kilkusekundowych sesjach. Naukę można też podzielić na kilka etapów: najpierw pokazać dziecku pojedyncze słowa, potem wyrażenia dwuwyrazowe, a na koniec proste zdania oraz książki. Czy rozmiar wydrukowanych literek ma jakieś znaczenie? Owszem. O wiele lepiej jest pokazywać wyrazy pisane małymi literami (tak jak wyglądają w k…

imgCdRn72-7a9c01e.jpg
width: 640
height: 960

Wychowanie bezstresowe - tak czy nie?
type: item
date: 2011-03-08T11:24:35.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: stres
subject: wychowanie bezstresowe
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
description: Czy wychowanie bezstresowe jest dobre dla dzieci? Jak wychowywać dzieci bezstresowo? Czy warto chronić dziecko możliwie przed wszystkimi stresami?
encoded: Rzuć na dowolnym spotkaniu (choćby u cioci na imieninach) hasło „wychowanie bezstresowe”, a rozgorzeje gorąca dyskusja pełna ostrych słów („To najkrótsza droga, by wychować tyrana”), wstrząsających przykładów z życia („Rodzice mu pozwalali na wszystko i teraz…”), złotych myśli („Dzieci i ryby głosu nie mają”, „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził”) oraz – zdecydowanie mniej licznych – głosów obrońców („Ależ tu wcale nie chodzi o pozwalanie maluchowi na wszystko!”). Bez zasad? Pojęcie „wychowanie bezstresowe” jest więc rozumiane zwykle jako wychowanie bez zasad, pozwalanie dziecku na wszystko, włącznie z chodzeniem spać z nieumytymi zębami. Można jednak pojmować je inaczej: jako wychowanie bez krzyku, z szacunkiem dla dziecka, ale bez rezygnowania ze stawiania granic. A więc jak to jest z wychowaniem bezstresowym? Stosować je czy nie? Dopinguje do działania O wychowanie bezstresowe zapytaliśmy psychologa Beatę Chrzanowską z Uniwersytetu dla Rodziców. – Jeśli rozumieć ten termin jako pozwalanie malcowi na wszystko i chronienie go przed wszelkim stresem, to zdecydowanie odradzam. Po pierwsze dlatego, że stres stale towarzyszy naszemu życiu, więc nie da się uchronić przed nim dziecka. Gdybyśmy chcieli to zrobić, musielibyśmy nakarmić je, zanim będzie głodne, podać misia, zanim go zapragnie itd. Słowem: zlikwidować wszelkie napięcia, a to przecież jest niewykonalne – mówi psycholog. I podkreśla, że nawet gdyby było wykonalne, to takie postępowanie nie przyniosłoby nic dobrego. Dziecko niczego by się nie nauczyło, bo i po co ćwiczyć mówienie albo chodzenie, skoro mama odgadnie wszelkie życzenia, przyniesie, poda… Wbrew temu, co sądzimy o stresie (że trzeba z nim walczyć, pokonywać go itd.), on sam w sobie nie jest taki zły. Stres nas napędza, stymuluje, skłania do działania i rozwoju. Byle nie było go zbyt dużo. Jestem bezpieczny Oto drugi ważny powód przemawiający za tym, by nie wychowywać bezstresowo: zrezygnowanie z wszelkich ograniczeń, zakazów i nakazów naraża malucha…

imgsFGrPS-fd50019.jpg
width: 853
height: 640

Wybieramy puzzle dla przedszkolaka
type: item
date: 2010-12-20T13:07:54.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Zakupy
subject: puzzle
subject: rozwój dziecka
description: Układanie puzzli to świetna zabawa. Sprawia frajdę, daje satysfakcję, a przy okazji uczy mnóstwa ważnych rzeczy.
encoded: Czego uczy układnie puzzli? Choćby wytrwałości w dążeniu do celu i koncentracji na zadaniu, bo jeśli się chce zobaczyć, co wyjdzie po złożeniu wszystkich kawałków (a kto by nie chciał?), nie ma rady: trzeba się do tego przyłożyć. Ćwiczą także precyzję ruchów i współpracy. Przede wszystkim jednak rozwijają spostrzegawczość i to, co psychologowie nazywają umiejętnością analizy i syntezy wzrokowej. – Z tą analizą chodzi o to, by patrząc na coś – powiedzmy na rower – umieć dostrzec, że składa się on z kół, ramy, siodełka, pedałów i całej reszty. Z syntezą jest odwrotnie: rzecz w tym, by umieć złożyć w całość poszczególne części. Obie umiejętności są bardzo potrzebne, np. przy nauce czytania i pisania (żeby dobrze to robić, trzeba prawidłowo rozpoznawać i dobrze zapamiętać kształt liter. No i umieć je złożyć). Jakie puzzle wybrać dla przedszkolaka? Jak bardzo skomplikowane puzzle „musi” układać trzy-, a jakie cztero- czy pięciolatek? – Jeśli trzylatek nie potrafi ułożyć układanki z czterech elementów, zastanawiam się, co mu w tym przeszkadza (nie miał okazji poćwiczyć?). Jeśli ma kłopot z dwoma, zaczynam się o niego niepokoić – mówi psycholog. – Większość czterolatków bez problemu układa sześcioelementowe układanki. A później? Później jest już bardzo różnie. Dzieci poddawane testom dojrzałości szkolnej miały kiedyś za zadanie złożyć puzzle z ośmiu elementów, jednak większość siedmiolatków doskonale radzi sobie z bardziej skomplikowanymi. Wybierając puzzle dla smyka, warto oczywiście brać pod uwagę sugestie producentów, jednak najlepiej zacząć po prostu od najprostszych (koniecznie z dużym, wyraźnym obrazkiem) i obserwować malca. Jeśli dobrze sobie z nimi radzi, kupujemy mu bardziej skomplikowane. A jeśli nie, dajemy mu trochę czasu albo próbujemy z prostszymi. Zobacz też: Zabawy dla przedszkolaków 4 sposoby na zachęcenie dziecka do układania puzzli: Co robić, jeśli dziecko w ogóle nie lubi puzzli? – Najczęściej unikają ich dzieci, które najbardziej ich potrzebują, a więc…

img4w5wye-ce17738.jpg
width: 960
height: 640

Dziecko nie chce do przedszkola
type: item
date: 2010-10-12T08:08:27.000Z
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rówieśnicy
description: Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Mimo upływu czasu wciąż co rano rozpaczliwie płacze, trzymając się kurczowo twoich nóg? Spróbujemy wam pomóc.
encoded: Myślałaś, że będzie wspaniale: twoja pociecha nauczy się wierszyków, zagra owcę w jasełkach, pozna inne dzieci… I co? Wygląda na to, że jest coraz gorzej. Są trzy możliwości. Pierwsza: dziecku jest rzeczywiście z jakiegoś powodu źle w przedszkolu. Druga: mama nie do końca chce, by smyk tam chodził, i zaraża go niechęcią. I trzecia: dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Niezależnie od przyczyny trzeba zrobić wszystko, by poprawić sytuację, nim malec na dobre zrazi się do nowego miejsca. Rozmowy na początek Gdy pojawiają się problemy, warto najpierw spróbować spokojnie pogadać z maluszkiem. Może nie tyle nie lubi przedszkola, co np. leżakowania? Albo posiłków? Może już na początku pokłócił się z kolegą albo chciałby się pobawić zabawką, która stoi na szafie, ale nie wie, co zrobić, by ją dostać? Z naszego, dorosłego punktu widzenia powód może być błahy, ale dla malca to poważne sprawy. Taka rozmowa może nie być łatwa, zwłaszcza że niektóre trzylatki nie umieją wyrazić słowami, co je gryzie. Smyk może też nie do końca wiedzieć, na czym polega jego problem. Radą jest zabawa w przedszkole – w ten sposób brzdąc może opowie o tym, co czuje. Porozmawiaj też z nauczycielką. Zapytaj, jak zachowuje się twój malec podczas zajęć. Często jest tak, że smyk, który płacze, żegnając się z mamą, po chwili radośnie bawi się z kolegami. To znaczy, że w przedszkolu jest mu dobrze. Mama pełna emocji Ty także powinnaś przyjrzeć się swoim uczuciom. – Zdarza się, że kobieta tak naprawdę nie chce, by jej dziecko chodziło do przedszkola. Posyła je tam, ale ma z tego powodu poczucie winy. Dziecko to wyczuwa i ma w głowie bałagan: „Muszę iść w miejsce, którego mama nie lubi. Pewnie będzie strasznie!”. Bywa i tak, że kobieta, która nie cierpi swojej pracy, wolałaby być z dzieckiem w domu. „Złe” przedszkole jest więc pretekstem, aby rzucić znienawidzone zajęcie. [CMS_PAGE_BREAK] Oj, dzieje się w główce Dziecko, które trafia po raz pierwszy do przedszkola, ma prawo czuć się zagubione. Zostaje …

imgCksdjn-a3e1b77.jpg
width: 960
height: 640

Dziecko ucieka gdy je wołasz
type: item
date: 2010-09-14T10:30:30.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
subject: wychowanie dziecka
subject: zasady wychowawcze
description: Dzieci czasem nie reagują na wezwanie rodziców do zatrzymania się. Co robić, kiedy dziecko nie reaguje na wołanie rodzica?
encoded: Sara ciągle ucieka mi, gdy jesteśmy na spacerze. Nie reaguje na moje wołanie. Gdy w końcu ją dogonię i mówię, że tak nie wolno, to śmieje mi się w twarz, jakby to była najlepsza zabawa. Co robić? Basia Wydaje mi się, że kilka spacerów odbytych z mamą „za rączkę” lub w wózku z zapiętymi szelkami oraz rozmowa o niebezpieczeństwach związanych z uciekaniem, a także „trening” reagowania na słowo STOP powinny przynieść zmianę sytuacji. Ale uwaga, trening powinien córci kojarzyć się z zabawą, a nie musztrą. I proszę pamiętać, by za każdym razem, gdy mała się zatrzyma, pochwalić ją. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgO7CRix-f6ecce6.jpg
width: 800
height: 1200

Ratunku! Moje dziecko gryzie
type: item
date: 2010-09-14T10:29:26.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: przedszkolak
subject: psycholog radzi
subject: wychowanie dziecka
description: Niektóre dzieci radzą sobie ze zbyt trudną dla nich sytuacją właśnie poprzez gryzienia innych. By wyperswadować dziecku gryzienie rówieśników, trzeba znaleźć przyczynę takiego zachowania i próbować mu zapobiec.
encoded: Dzieci zwykle gryzą rówieśników w przedszkolu lub żłobku. Często naprawdę trudno przewidzieć, kiedy dziecko zaatakuje innego malucha. Co mogą zrobić jego opiekunowie? Dlaczego dziecko gryzie inne dzieci? Jeśli gryzienia innych dzieci zdarza się tylko w żłobku lub przedszkolu warto poprosić panie przedszkolanki, by znalazły przyczynę takiego zachowania dziecka, tzn. w jakich sytuacjach gryzie ono inne dzieci. Maluch może to robić z różnych powodów, np. bo ktoś mu coś zabiera albo stoi mu na drodze, gdy ten chce przejść. Taki atak agresji jest spowodowany sytuacją, w której dziecko sobie nie radzi, a nie potrafi z niej inaczej wybrnąć. Wiedząc to, można zapobiec takiemu zachowaniu dziecka i pokazać mu, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach (np. szukać pomocy u dorosłego). Zobacz też: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz Jak mają zareagować rodzice? Dziecko musi wiedzieć, że rodzice nie zgadzają się na zachowanie, tzn. na gryzienie innych dzieci („Nie podoba mi się, że gryziesz dzieci”). Warto w takim wypadku zwrócić uwagę dziecka na inną zabawę lub czynność – mniej męczącą i łatwiejszą. Dotyczy to wszystkich czynności przerastających możliwości dziecka – jeżeli zredukuje się stresujące i trudne dla niego sytuacje, najprawdopodobniej gryzienie samo przeminie. Jednak dopóki dziecko próbuje gryźć inne dzieci, musi być stale pod kontrolą i opieką dorosłych, którzy powinni spokojnie, ale jednocześnie zdecydowanie reagować na takie ataki. Za każdym razem trzeba tłumaczyć, że gryzienie jest złe, ponieważ sprawia ból. Warto też spróbować pokazać dziecku inny sposób rozładowywania złości. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgKwjh01-fea0ed6.jpg
width: 1024
height: 683

Dwuipółlatek zachowuje się jak dzidziuś
type: item
date: 2010-09-14T10:26:26.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
subject: rozwój emocjonalny dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Dwuipółletnie dziecko może zachowywać się jak dzidziuś, bo trudno jest rozstać mu się z niemowlęctwem. Co robić, kiedy dziecko zachowuje się jak dzidziuś?
encoded: Marysia ma dwa i pół roku i zachowuje się jak dzidziuś. Chce być noszona na rękach, a nawet karmiona z butelki. Czy to normalne? Tak, ten okres nostalgii za niemowlęctwem jest normalny. Dzieci w wieku Marysi stoją przed nowym etapem rozwoju. By ruszyć naprzód, czasami potrzebują powrócić do wcześniejszego okresu, by zerwać z nim ostatecznie. Choć zachowanie córci wydaje się dziwne, proszę się z niej nie śmiać. Wystarczy przeczekać :) Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgRtYvvW-bd4bc3e.jpg
width: 1198
height: 799

Nie chce chodzić do przedszkola
type: item
date: 2010-09-14T10:23:42.000Z
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: przedszkolak
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Dzieci nie zdają sobie sprawy z tego, co je czeka w przedszkolu, zwłaszcza że dorośli nie mówią im całej prawdy, np. tego, że w przedszkolu nie będzie mamy. Gdy malec orientuje się, że jest sam (że w jakiś sposób został oszukany), buntuje się.
encoded: Kasia marzyła, by pójść do przedszkola. Nie mogła się tego doczekać. Gdy to się stało, przez jakiś czas nie było problemów, ale teraz nie chce wychodzić z domu. Co się stało? Zuzanna Dzieci nie zdają sobie sprawy z tego, co je czeka w przedszkolu, zwłaszcza że dorośli nie mówią im całej prawdy, np. tego, że w przedszkolu nie będzie mamy. Gdy malec orientuje się, że jest sam (że w jakiś sposób został oszukany), buntuje się. Dlatego trzeba go przekonać, że mama ZAWSZE wróci po niego („Gdy zjesz obiad, ja już będę na ciebie czekać”). Spokojnie i cierpliwie. I proszę dotrzymywać słowa! Przedszkola prywatne i państwowe - fakty i mity. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgqagr4r-b02c108.jpg
width: 195
height: 195

Chłopiec chce bawić się lalkami
type: item
date: 2010-09-14T10:20:43.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: lalki dla dzieci
subject: psycholog radzi
subject: rozwój dziecka
subject: zabawki
subject: zabawki dla chłopca
description: Czy to, że chłopiec nie bawi się autami, ale... lalkami jest normalne? Czy warto zniechęcać chłopca do tego, by bawił się lalkami?
encoded: Mój synek ma dwa latka. Nie lubi bawić się autkami, woli pluszaki i lalki. Trochę mnie to niepokoi... Alicja To normalne, że małe dzieci sprawdzają, jakie zabawy i jakie formy aktywności im bardziej pasują. Naprawdę nie ma nic złego w tym, że chłopiec woli bawić się przytulankami niż samochodami. A zabawki jedynie kulturowo uznawane za bardziej dziewczęce są świetne, bo uczą różnych relacji społecznych oraz zachowań opiekuńczych. I jeszcze jedno. Zawsze przypominam rodzicom, by w takich sytuacjach nigdy nie ośmieszali ani nie zawstydzali dziecka. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgMwXGLa-13cb27b.jpg
width: 1136
height: 800