Adaptacja w przedszkolu – rady dla rodziców dzieci, które zaczynają przygodę z przedszkolem
Adaptacja w przedszkolu to trudny czas nie tylko dla dzieci, ale i rodziców. Twoje dziecko nie najlepiej znosi zmiany? Dowiedz się, jak pomóc mu w adaptacji.
Adaptacja w przedszkolu dla niektórych dzieci jest trudniejsza niż dla innych. Jeśli przez pierwsze dni dziecko płacze w przedszkolu lub nie chce się z tobą rozstawać, jest to naturalna reakcja. Jeżeli jednak płacz i niechęć nie ustają z codziennym chodzeniem do przedszkola – przyczyna może leżeć gdzie indziej. Sprawdź, ile zwykle trwa adaptacja w przedszkolu, jakie są możliwe przyczyny problemów z adaptacją i w jaki sposób możesz pomóc dziecku zaaklimatyzować się w placówce. Spis treści: Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Gdy maluch nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Pójście do przedszkola to trudny moment i dla dziecka, i dla rodzica. Na szczęście to mija. Niektóre dzieci po kilku dniach dumnie kroczą do przedszkola i rzucają się w wir zabawy, inne potrzebują nieco więcej czasu, aby przystosować się do nowych warunków. Co możesz zrobić, aby dziecko polubiło przedszkole i jak ułatwić mu adaptację? Ucz samodzielności Zanim dziecko rozpocznie przedszkolną przygodę, naucz je: korzystać z toalety lub nocnika, mówić, jak ma na imię i nazwisko, zgłaszać potrzeby (mówić, że coś boli, jest zimno itp.), używać łyżki i widelca przy jedzeniu, ubierać się i zakładać buty. Dzięki temu maluch poczuje się pewniej. Zachowaj spokój Emocje się udzielają - to prawda stara jak świat. Dlatego nic tak nie potęguje rozpaczy dziecka jak nerwowe reakcje rodziców. Nie płacz, nie krzycz, nie zanoś dziecka do sali, a potem nie odrywaj go od siebie – powinno tam wejść samo. I co ważne, nie pozwól, by dziecko zobaczyło, że sama wahasz się, czy zostawić je w przedszkolu. Wtedy i ono może poczuć się niepewnie. W drodze do placówki wspólnie zaplanujcie, co miłego zrobicie po powrocie z przedszkola – świadomość, że już za kilka godzin się przytulicie i spędzicie razem czas, z pewnością zmniejszy wasz stres. Nie kłam Nie mów, że „zaraz wrócisz” jeśli wiesz, że tak się nie stanie (jest to tzw. białe kłamstwo). Jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je np. po zupie, po drzemce, czy po obiedzie – dotrzymaj słowa. Utracone zaufanie będzie ci trudno odbudować i następnym razem dziecko nie tylko nie uwierzy w twoje słowa, ale będzie czuło większy lęk przed pójściem do przedszkola. Maluszek może pomyśleć, że skoro mama mówiła, że zaraz wróci, a nie wróciła, to może teraz w ogóle po mnie nie przyjdzie? Nie strasz Nie mów dziecku, że za karę zabierzesz mu zabawkę lub nie dostanie obiecanej nagrody. Jeśli sprawisz, że przedszkole będzie „za karę”, to twoje dziecko nigdy go nie polubi. Nie nagradzaj Obiecywanie dziecku nagrody za to, że pójdzie do przedszkola nie jest najlepszym pomysłem. Według wielu psychologów, przyzwyczajając dziecko do tego, że należy mu się nagroda za każdą, codzienną czynność może okazać się zgubne nie tylko dla domowego budżetu, ale i dla rozwoju dziecka. Mów o przedszkolu Opowiadaj dziecku o przedszkolu, staraj się mówić o pozytywnych aspektach: że pozna tam nowe koleżanki i kolegów, będą nowe zabawki, których nie ma w domu. Jeśli masz jakieś miłe wspomnienia z czasów przedszkolnych, podziel się nimi z dzieckiem. Możesz wykorzystać książeczki lub bajki, których bohaterowie idą do przedszkola, w którym wcale nie jest tak źle i strasznie. Książek o przedszkolu jest naprawdę dużo i z pewnością warto poszukać ich w pobliskiej bibliotece. Małe rytuały Możecie wymyślić swoje własne (może sekretne?) pożegnanie, np. buziak na dobrą zabawę. Wtedy rozstanie będzie łatwiejsze. Rutyna Ustal pewien schemat poranka, żeby dziecko wiedziało, co po sobie następuje, np. przed wyjściem do przedszkola trzeba umyć zęby. Zmiana rutyny może wybić dziecko z rytmu i niechętnie będzie szło do przedszkola. Szczególnie jeśli w domu zacznie się wspaniale bawić. Warto też, by wychodzeniu do przedszkola nie towarzyszył pośpiech i związane z tym nerwy. Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu Forma i termin zajęć adaptacyjnych zależy od konkretnego przedszkola. Niektóre placówki organizują zajęcia dla dzieci i rodziców, inne – takie, w których uczestniczą tylko dzieci (a inne, niestety, wcale). Zajęcia zazwyczaj odbywają się pod koniec sierpnia. Podczas nich dzieci (lub rodzice z dziećmi) spotykają się z panią wychowawczynią, która prowadzi proste zabawy mające na celu wzajemne poznanie się dzieciaków. Adaptacja pozorna Obserwując dziecko i rozmawiając z jego wychowawcą, upewnij się, że proces adaptacyjny przebiega harmonijnie i we właściwym kierunku - może okazać się bowiem, że dziecko w przedszkolu sprawia wrażenie coraz bardziej przystosowanego, a na przykład w domu odreagowuje to agresją lub przygnębieniem. Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Przebieg adaptacji dziecka w przedszkolu trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. O jej długości decyduje jednak wiele czynników, m.in.: nieobecności z powodu choroby, które przerywają proces adaptacji (niestety, wśród przedszkolaków infekcje zdarzają się bardzo często), dojrzałość emocjonalna dziecka (np. łatwość nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, umiejętność rozpoznawania emocji u innych osób - te i inne zdolności kształtują się od 2. do 6. roku życia, w indywidualnym tempie), postawa rodziców, postawa nauczycieli przedszkola, to, czy maluch ma starsze rodzeństwo w placówce (wcześniejsze wizyty w przedszkolu, np. by odebrać starszego brata lub siostrę, pomagają w oswojeniu się z miejscem, zabawkami i osobami pracującymi w przedszkolu). Przedłużające się stany lękowe, apatia lub agresja, bóle głowy, bóle brzuszka czy kłopoty z wtórnym moczeniem się (gdy smyk już kontrolował pęcherz, ale znów tego nie robi) to znak, że w przedszkolu dziecku jest źle. Wyjściem z tej sytuacji może okazać się zmiana przedszkola albo np. pozostawienie dziecka jeszcze na rok w domu. Przed podjęciem decyzji warto porozmawiać z personelem placówki. Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Dziecko może okazywać niechęć do przedszkola z różnych powodów, oto niektóre z nich: Dziecko mówi, że nie lubi chodzić do przedszkola Za słowami „nie lubię przedszkola” może stać wiele różnych komunikatów. Gdy kończy się weekend, dziecko w ten sposób wyraża żal, że musi rozstać się z rodzicami. Innym powodem może być to, że malec pokłócił się z kolegą i tak naprawdę „nie lubi” Jasia, a nie przedszkola. Albo może nie najlepiej wykonał jakieś zadanie i „obraził się” na całe przedszkole. Zdarza się też, że dzieci lubiąc przedszkole, nie lubią tylko leżakowania (drzemek). Co robić? Jeśli problemem jest kłótnia, niepowodzenie podczas prac plastycznych czy niedobra zupa, wytłumacz dziecku, że to, co zdarzyło się poprzedniego dnia, wcale nie musi wydarzyć się znowu. Pomóż maluchowi rozwiązać sprawę kłótni z kolegą lub koleżanką (pomóc może wspólna zabawa u was w domu) i zapewnij, że nie musi jeść tego, co mu nie smakuje (porozmawiaj o tym z wychowawczynią). I na koniec: wymyśl powód – misję, dla której twoje dziecko będzie „musiało” iść do przedszkola, np. po to, żeby codziennie przynieść innym dzieciom, wydrukowane przez ciebie kolorowanki. Jest szansa, że taka misja sprawi, iż malec poczuje się niezbędny. Maluch mówi, że inne dzieci go nie lubią Zwykle „nikt mnie lubi” znaczy „pokłóciłem się z…”. Przedszkolaki co chwilę kłócą się i godzą. Starają się określić własną tożsamość i opierają się w tym głównie na ocenie rówieśników. Chłopcy próbują sił, ustalają swoje miejsce w grupie, dziewczynki znajdują wśród rówieśniczek ideał, do którego chcą się upodobnić. Jeśli im się to nie uda, mogą uznać, że nikt ich nie lubi. I bardzo to przeżywają. Co robić? Wytłumacz smykowi, że nawet jeśli pokłóci się z jedną osobą, to nie znaczy, że inne dzieci też go nie lubią. Jeśli problem nie mija, porozmawiaj z nauczycielką – czasem dziecko jest odrzucane przez większość rówieśników i trzeba wspólnie działać. Niekiedy warto przenieść malca do grupy zróżnicowanej wiekowo, w której hierarchia ważności związana jest ze starszeństwem, co dzieci naturalnie akceptują. Dziecko skarży się na ból brzucha Bóle brzuszka, głowy, nudności, które nie są symptomami konkretnej choroby, mogą dokuczać wrażliwym dzieciom, zwłaszcza w pierwszych dniach przedszkola. Co robić? Obserwuj dziecko. Jeśli ma gorszy apetyt, źle śpi, jest osowiałe i utrzymuje się to miesiąc – należy zasięgnąć porady psychologicznej lub medycznej (to może być także objaw zakażenia pasożytami). Jeśli objawy niedyspozycji znikają, gdy tylko dziecko dowie się, że zostaje w domu – można podejrzewać, że cię nabiera. Wtedy powinnaś jasno dać do zrozumienia, że jeśli zostaje w domu z powodu choroby, to nie będzie mógł jeść lodów czy oglądać telewizji w godzinach „przedszkolnych”. W ten sposób szybko nauczy się, że nie warto symulować choroby. W przedszkolu pani krzyczy​ Zanim zainterweniujesz, warto, byś wiedziała, że dzieci w tym wieku często opowiadają o tym, co przydarzyło się nie im, lecz kolegom. W wyobraźni zdarzenie, którego dziecko było obserwatorem, może stać się jego własnym. Poza tym wszystko, co dzieje się w przedszkolu, maluch odbiera bardzo emocjonalnie – zwrócona neutralnym tonem uwaga, że np. nie skończyło kolorować rysunku, może być odebrana jako „nakrzyczenie”. Możliwe też, że pani rzeczywiście zwróciła ostro uwagę dziecku, bo np. dokuczało innym przedszkolakom. Co robić? Wybadaj maluszka i ustal fakty, aby wiedzieć, czy w ogóle trzeba interweniować. Gdy sprawa dotyczy „niepokolorowanego rysunku”, wyjaśnij, że pani nie miała nic złego na myśli. Jeśli nauczycielka rzeczywiście podnosi głos na dzieci, bo np. nie chcą leżakować, poproś, by zwolniono smyka z obowiązku spania. W razie potrzeby można umówić się na (pokojową!) rozmowę z panią, w obecności dyrektorki czy przedszkolnego pedagoga lub pedagożki. Inna stresująca sytuacja Jeśli dziecko do tej pory bez większych oporów żegnało się z tobą rano, zastanów się, czy przyczyną zmiany nie jest jakaś nowa, stresująca dla malucha trudność poza przedszkolem, np. pojawienie się młodszego rodzeństwa, dłuższy wyjazd taty, przeprowadzka. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że dziecko czuje się zagrożone i na wszelki wypadek chce być blisko ciebie. Przyczyną lęku może być też dłuższa nieobecność w przedszkolu (np. po chorobie) lub to, że ostatnio masz mniej czasu. Co robić? Poświęć dziecku więcej uwagi, tak aby nie czuło się odtrącone czy zapomniane. Być może właśnie teraz bardzo cię potrzebuje, a niechęć do przedszkola to tylko pretekst, by móc spędzić z tobą więcej czasu. Gdy dziecko nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Kilkulatek nie zawsze potrafi wytłumaczyć, dlaczego nie lubi przedszkola. Ale to nie znaczy, że sobie coś wymyśla. Przyczyna niechęci może być całkiem realna. Jak ją odnaleźć? Poproś malca, by narysował obrazek o dzieciach w przedszkolu, zabawach, ulubionym zdarzeniu... Zorientujesz, jakie są jego odczucia. Zaproponuj mu zabawę w przedszkole (uczestnikami mogą być misie, lalki). Ważne jest, by to dziecko przewodziło zabawie i decydowało o jej przebiegu – a ty obserwuj. Popytaj, jak inne dzieci bawią się tam i co robią. Niektóre maluszki chętniej mówią o tym, co się zdarzyło koledze, a nie o sobie. Porozmawiaj z rodzicami innych maluchów. To cenne źródło informacji, ale filtruj je przez własny rozsądek. Umów się na rozmowę z wychowawczynią. Postaraj się nie zaczynać od pretensji. Raczej proś o radę i pomoc, zamiast wymagać i żądać. Spróbuj też uczciwie odpowiedzieć sobie na pytania: Czy ufasz nauczycielom przedszkola, do którego chodzi dziecko? Czy masz pewność, że dziecko w przedszkolu jest bezpieczne i zadbane? Czy jako rodzic/opiekun nie jesteś osobą nadopiekuńczą lub wręcz przeciwnie - wymagającą od dziecka za dużo i za szybko? Czy jako dorosła osoba jesteś dla dziecka wsparciem czy masz problemy z: własnymi wyrzutami sumienia, lękiem, niepokojem, poczuciem zagrożenia ze strony otaczającego świata. Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Zabawy adaptacyjne w przedszkolu mają być dużą frajdą dla dzieci, ale przede wszystkim pełnić funkcję integracyjną. Jest to jeden z elementów dnia adaptacyjnego w przedszkolu. Poprzez takie zabawy integracyjne dzieciaki mają okazję, by bliżej się poznać, zapamiętać swoje imiona, ale także oswoić z nowym miejscem i panią przedszkolanką. Propozycje zabaw adaptacyjnych w przedszkolu: Iskierka Dzieci ustawione są w kole i trzymają się za ręce. Nauczyciel mówi: „Zaczarowaną iskierkę puszczam w krąg, niech wróci zaraz do moich rąk” i w tym momencie ściska dłoń dziecka, iskierka przechodzi przez cały krąg (dzieci ściskają po kolei dłoń kolegi), a następnie wraca do nauczyciela. Kolorowe imię Jest to zabawa z chustą animacyjną – dzieci siedzą na kolorowych pasach chusty animacyjnej, a nauczyciel wymienia jeden kolor. Siedzące na nim dziecko podaje swoje imię. Lustro Dzieci siedzą naprzeciwko siebie i na przemian robią różne miny, wykonują różne czynności, a także naśladują siebie nawzajem. Zapamiętywanie imion Dzieci siadają tworząc okrąg, a jeden z uczestników przedstawia się, np. „Jestem Natan”, kolejna osoba powtarza „Jestem Hania, a to jest Natan”. Kolejna osoba prowadzi dalej wyliczankę „Jestem Oliwka, to jest Hania, a to Natan”. Nauczyciele przedszkola czasem stosują system nagradzania dzieci, np. proszą by maluch nie płakał, nagradzając go słodyczami. Takie słodkie przekupstwo może spotkać się z niezadowoleniem rodziców, którzy na co dzień nie pozwalają dzieciom jeść cukierków. Zobacz też: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie „Mogę, ale nie chcę bawić się z dzieckiem. Dlatego chodzi do przedszkola w wakacje, a mnie zżerają wyrzuty sumienia” [LIST DO REDAKCJI] Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w stu procentach panować nad swoimi emocjami i uczuciami. Twoim zadaniem jest mu w tym pomóc. Pamiętaj, że adaptacja przedszkolna bywa trudna. Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Zastanawiasz się, jak przekonać dziecko do chodzenia do przedszkola? Przede wszystkim zachowaj spokój. Rano nie zwracaj zbytnio uwagi na dramatyczne gesty malucha, tylko konsekwentnie i ze spokojem przygotowuj go do wyjścia. Dziecku może nie udzieli się twój spokój, ale też swoim nerwowym zachowaniem nie podgrzejesz dodatkowo atmosfery. Warto też skrócić – tyle, ile się da – czas spędzony rano w domu (np. wieczorem przygotuj ubranie na jutro, nie budź malca zbyt wcześnie), bo dzięki temu dziecko nie zdąży się „nakręcić”. – Dobrze, by do przedszkola odprowadzał dziecko ten z rodziców, który ma mocniejsze nerwy (więc nie da się ubłagać na powrót do domu, ani sprowokować głośnym płaczem) – sugeruje Beata Chrzanowska-Pietraszek. Pożegnanie w szatni powinno być krótkie i rzeczowe: wystarczy ucałować malca, życzyć miłego dnia, powiedzieć, kiedy po niego wrócimy. Po odebraniu malucha z przedszkola pytaj go o miłe rzeczy, np. z kim się dzisiaj bawił, czy był na spacerze itp. Unikaj pytań drażliwych w stylu: „Jak długo jeszcze płakałeś?”, „Czy zjadłeś cały obiad?”, „No i po co było rano tak histeryzować?”. Warto też, by maluch miał jak najbardziej uporządkowany harmonogram dnia. Dzięki temu będzie spokojniejszy. Jeśli będziesz postępować przez cały czas konsekwentnie, już po około dwóch tygodniach maluch będzie chodził do przedszkola bez problemów. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola i płacze, to sytuacja, która ma miejsce częściej, niż myślisz. Zdarza się, że malec nie przeżywa okresu adaptacyjnego na początku swojej kariery przedszkolaka, tylko kłopoty z adaptacją w przedszkolu pojawiają się dopiero po jakimś czasie (np. po dwóch, trzech miesiącach). Dzieci przecież różnią się między sobą i nie wszystkie dokładnie w tym samym momencie przechodzą różne etapy. Bywa też, że ambitny maluch, zanim jeszcze stał się przedszkolakiem, zaraził się entuzjazmem rodziców („Hurrrra, pójdę do przedszkola!”). A kiedy już do niego poszedł, nie chciał ich zawieść i pokazać, że wcale nie jest tak kolorowo, jak sobie wyobrażał. Stłumił więc swoją niechęć i dopiero po jakimś czasie, nie mogąc się uporać ze swoimi emocjami, wyrzucił je z siebie (często wtedy są nawet bardziej intensywne, niż byłyby na początku). Powinnaś postępować tak, jakby to były dopiero pierwsze dni lub tygodnie malucha w przedszkolu. Nie miej do niego pretensji, że nagle zaczął stroić fochy, ma fanaberie i tak naprawdę nie wie, o co mu chodzi. Daj mu czas na przeżycie swoich emocji, ale też nie pozwól wejść sobie na głowę. – Dziecko musi wiedzieć, że je rozumiesz, co nie znaczy, że pozwolisz mu wziąć urlop od przedszkola. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola, mimo że pomyślnie przeszło adaptację Twój maluch za kilka miesięcy będzie już „etatowym” przedszkolakiem. Spokojnie lub trochę burzliwiej przejdzie okres adaptacyjny, będzie miał swoich kolegów i koleżanki w grupie, a mimo to któregoś dnia może wstać rano i oznajmić, że nie chce iść do przedszkola. Ma muchy w nosie czy konkretny powód? Czasem to rzeczywiście jedynie kwestia gorszego dnia (wtedy już nazajutrz maluch nie pamięta o swojej niechęci) – twierdzi psycholog. Ale bywa, że przyczyna jest poważniejsza: może np. pokłócił się z kolegą, a może nauczycielka zwróciła mu ostro uwagę. Zachęć dziecko do przedszkola, wyjaśniając ewentualne problemy Jeśli twoje dziecko nagle nie chce chodzić do przedszkola, przede wszystkim z nim porozmawiaj. Zapytaj, czy w przedszkolu zdarzyło się ostatnio coś przykrego. Bądź delikatna, ale dociekliwa: malec na początku może mieć problem z wyjaśnieniem swoich uczuć, czasem też do końca nie zdaje sobie z nich sprawy. – Dobrze jest także oglądać rysunki dziecka i obserwować jego zabawy. Maluchy bardzo często odzwierciedlają w nich sytuacje, których się boją albo które są dla nich niemiłe (np. bawią się w karmienie lalek na stołówce, mówiąc: „Musisz zjeść wszystko"). Gdy już dowiesz się, jaki jest powód niechęci dziecka, spróbuj go pocieszyć, np. „Nie martw się, Kasia tak na pewno o tobie nie myśli”, „Powiedz Jasiowi, że jeśli uderzy cię jeszcze raz, to porozmawiam z jego rodzicami”, „Powiem pani, że nie musisz zjadać całego obiadu” itp. Maluch powinien wiedzieć, że ma w tobie mocne oparcie. Jeśli trzeba, porozmawiaj też z wychowawczynią dziecka i wyjaśnij ewentualne problemy. Przy dziecku staraj się jednak nie wyolbrzymiać problemu, tylko spokojnie go wyjaśnić, a potem przejść nad nim do porządku dziennego. Gdy maluch zobaczy, że wcale nie taki diabeł straszny, łatwiej pójdzie do przedszkola. A tam będzie mógł sam się przekonać, że koledzy nadal go lubią, pani mówi normalnym tonem i dzień wcale nie przypomina tego złego, wczorajszego. Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Bywa (na szczęście bardzo rzadko), że poranny bunt przed przedszkolem wynika z niedojrzałości malucha. Wtedy jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie na jakiś czas dziecka w domu. Jak rozpoznać, że twój maluch nie jest jeszcze gotowy na przedszkole? Poranne płacze trwają już ponad trzy tygodnie. To sygnał, że maluch ma problemy z adaptacją. Dziecko nie bawi się w przedszkolu. Jest apatyczne, siedzi w kącie, popłakuje, nie chce brać udziału w żadnych zajęciach z innymi dziećmi. Pojawiły się dodatkowe niepokojące objawy. Maluch zaczął się w nocy moczyć, codziennie wymiotuje, nawet w domu nie chce nic jeść itp. Tego nie rób, by przekonać dziecko do przedszkola? Ogromnie ważne jest, by zachęcając dziecko do chodzenia do przedszkola, nie popełniać następujących błędów. Te metody to jedynie dobry sposób, by na długi czas zniechęcić dziecko do przedszkola. Krytyka. Stwierdzenie „Ty zawsze jesteś beksą” lub „Nie jesteś wcale odważnym zuchem, tylko marudą!” na pewno nie pomogą maluchowi uporać się ze swoimi obawami przed przedszkolem, za to upewnią go, że po raz kolejny nie potrafi poradzić sobie w stresowej sytuacji. Skoro nie potrafi, nawet nie przyjdzie mu do głowy, żeby się jakoś szczególnie starać. Zawstydzanie i wyśmiewanie. Zdanie rzucone w szatni: „Patrz, wszyscy śmieją się z twoich fochów”, wywoła u malca jeszcze większy stres. Spóźnianie się. Jeśli mama miała być po obiedzie, maluch od tego momentu czeka na nią. Im dłużej ona nie przychodzi, tym dziecko jest bardziej zaniepokojone i przestraszone. Oszukiwanie. Gdy obiecujesz dziecku, że to ty go dzisiaj odbierzesz z przedszkola, zrób wszystko, żeby tak było. Jeśli nie możesz tego obiecać na sto procent, po prostu nic nie obiecuj. Kłamstwo to zawsze zły pomysł. Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Dziecko odmawia przyjmowania posiłków w przedszkolu? Martwisz się, że chodzi cały dzień głodne? Jest kilka sprawdzonych sprawdzonych sposobów, które pomogą zachęcić go do jedzenia razem z przedszkolną grupą. Daj dziecku czas – jeśli maluch dopiero zaczął chodzić do przedszkola – potrzebuje czasu, żeby się zaaklimatyzować, poznać otoczenie, kolegów i koleżanki. Musi zaznajomić się z nową sytuacją. Dziecko nawet jeśli tego nie mówi lub nie okazuje – może być zestresowane. Podaj mu argumenty – możesz spróbować przekonać swojego malucha do jedzenia, inicjując rozmowę na ten temat. Powiedz, że powinien jeść w przedszkolu, żeby mieć siłę na wspaniałą zabawę z nowymi kolegami. Argumentem może być również to, że pozna nowe smaki, a później będziecie mogli to wspólnie wykorzystać do eksperymentowania w kuchni. Zachwyć się jadłospisem – dobrą metodą jest czytanie dziecku jadłospisu. Gdy odprowadzasz go rano do przedszkola, zatrzymaj się na chwile przy tablicy z jadłospisem. Przeczytaj, co dzisiaj będzie w menu. W ten sposób maluch będzie wiedział „co go czeka dzisiaj”. Jeśli jadłospis przeczytasz mu w taki sposób, że przekona się, że na obiad będą same pyszności – z pewnością będzie lepiej nastawiony do zjedzenia tego posiłku. Możesz poprosić dziecko, by po powrocie do domu opowiedziało ci, jak smakowała zupa dyniowa, bo sama bardzo chciałabyś jej spróbować. Porozmawiaj z przedszkolankami – powiedz nauczycielkom o swoich obawach odnośnie niejedzenia u dziecka. Być może zbyt intensywnie zachęcają je do zjedzenia obiadu lub nie robią tego w ogóle. Taka rozmowa może przynieść dobre efekty, może dowiesz się czegoś, co powoduje u twojego dziecka niechęć do jedzenia w przedszkolu. Nie porównuj i nie krytykuj – krytyka lub porównywanie do innych dzieci (np. Jaś zjadł pięknie obiadek, a ty nie) nie działa na dziecko dobrze. Nie przynoś dziecku smakołyków – zrozumiałe jest, że jeśli dziecko nie zje obiadu w przedszkolu – pęka ci serce. Złą metodą jednak jest przynoszenie mu łakoci, drożdżówek lub innych przekąsek. Owszem, jeśli dziecko nie zjadło obiadu – będzie pewnie trochę głodne, ale taka jest naturalna kolej rzeczy. Nie ucz dziecka schematu „po co mam jeść obiad w przedszkolu, jeśli mama i tak da mi pyszną drożdżówkę”. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 10 KSIĄŻEK] Kompetencje kluczowe w przedszkolu – czym są, jak się je kształtuje? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Tablica kredowa do pisania dla dziecka – czy to dobry prezent?
Czy warto kupić dziecku zwykłą czarną tablicę, po której można pisać i rysować kredą? Na pytanie, czy w dzisiejszych czasach to jeszcze jest dobry i atrakcyjny prezent dla przedszkolaka, odpowiada psycholog.
Chcę kupić dla mojego przedszkolaka tablicę do pisania (taką małą drewnianą, opartą na stojaku), po której można rysować kredą? Czy to dobry pomysł? – pyta nas mama 5-letniej Julki. Prezent w postaci kredowej tablicy do pisania kiedyś sprawiał małym dzieciom dużo radości. Ponieważ żyjemy w epoce ekranów i szkolnych tablic elektronicznych, można się zastanawiać, czy to nadal zakup warty rozważenia. Czy warto kupować taką tablicę, zwłaszcza gdy dziecko garnie się do elektroniki. Tablica kredowa do pisania dla dziecka – tak czy nie? Tak, taka tablica do pisania na pewno przyda się każdemu przedszkolakowi – uważa psycholog, Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Po pierwsze, pisanie na stojąco jest dla dziecka łatwiejsze niż przy stole. A po drugie, dzięki takiej tablicy przedszkolak z ochotą może poznawać literki czy cyfry. Kredowa tablica do pisania i rysowania może przydać się także dziecku, które nie lubi rysować lub nie chce tego robić – jeśli jakiś rysunek się nie uda, można go przecież natychmiast zmazać. I nikt nie zauważy, że kotek ma za duże uszy, a słonko krzywy uśmiech – podkreśla ekspertka. Podsumowując: Technologia się rozwija, dzieci chętnie sięgają po smartfony i tablety, ale nadal z przyjemnością rysują kredą po chodniku, gdy się je tylko do tego zachęci. Stara analogowa tablica do pisania również może być doskonałą zabawką, która pomoże dziecku rozwijać jego umiejętności manualne. W końcu rysowanie kredą, to coś zupełnie innego niż rysowanie na tablecie... View Burdaffi on the source website Tablica do pisania? A może cała ściana? Dobrym pomysłem może okazać się też pomalowanie całej ściany w pokoju dziecka tzw. farbą tablicową. Dziecko zyska dzięki temu większą powierzchnię do rysowania. A gdy zacznie chodzić do szkoły, może wypisywać na ścianie ważne rzeczy, o których nie chce zapomnieć... lub zrobi dekorację, którą łatwo zetrzeć i zmienić na coś innego. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Nauka pisania liter – cały alfabet do druku Tablica manipulacyjna dla dziecka – jak ją zrobić? Jak narysować człowieka – krok po kroku Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
11 listopada – Święto Niepodległości ważne także dla dzieci
11 listopada dla dzieci jest okazją do rozmów o patriotyzmie. Święto Niepodległości to dzień, kiedy warto rozmawiać o symbolach narodowych, o tym, co to dla nas znaczy, że mieszkamy w Polsce, czym jest ojczyzna i wolność.
Data 11 listopada to dla dzieci abstrakcja, tak samo, jak pojęcie „Święto Niepodległości”. Małe dziecko może nie od razu zrozumie, co to jest patriotyzm lub ojczyzna, ale to wcale nie oznacza, że nie możemy z nim o tym rozmawiać. Warto, by dziecko oswajało się z tymi pojęciami już od najmłodszych lat. Na temat patriotyzmu i o tym, jak o nim mówić dziecku, wypowiedziała się Beata Chrzanowska, psycholożka dziecięca ze Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców” w Warszawie. Spis treści: 11 listopada – dla dzieci Kiedy mówić o patriotyzmie? 11 listopada – dla dzieci ważny jest przykład rodziców Dzień niepodległości – jak wytłumaczyć dziecku, o co chodzi? Wybory to też okazja do patriotyzmu 11 listopada dla dzieci Patriotyzm i ojczyzna to pojęcia abstrakcyjne. Trudno wytłumaczyć je małemu dziecku czy nawet przedszkolakowi. Małe dziecko nie jest w stanie ich zrozumieć. Myślenie abstrakcyjne uruchamia się bowiem dopiero około ósmego-dziesiątego roku życia. Dlatego nie możemy oczekiwać od przedszkolaka, że zrozumie na sto procent, co to znaczy patriotyzm, co to jest ojczyzna, ale nie znaczy to, że nie możemy o tym już z nim rozmawiać. Warto mówić o patriotyzmie i ojczyźnie, używać tych pojęć, by dziecko z nimi się oswajało. Ważne, by dziecko poznało historię Polski. Warto mu opowiadać, np. jak powstało państwo, o wspólnym języku. Odnosząc się do faktów historycznych, pokazywać, że my, Polacy, nie jesteśmy znikąd, że mamy długą historię. To też jest ważne w zrozumieniu, czym jest ojczyzna. 11 listopada – historia święta dla dzieci Warto tłumaczyć dziecku, że był taki czas, kiedy sąsiednie kraje podzieliły terytorium Polski jak tort i zabrały sobie po kawałku. Przez 123 lata nasza ojczyzna była własnością innych państw. Ale Polacy nigdy nie przestali wierzyć, że odzyskają prawo do bycia wolnym krajem. Wolnym, czyli niepodległym. Takim, w którym: mówi się po polsku (a nie po rosyjsku czy niemiecku); nie trzeba obawiać się kar np. za czytanie polskich książek; można obchodzić polskie święta, mieć polską flagę i godło; to Polacy będą mogli decydować jak żyć. Pewnego dnia Niemcy (jeden z krajów, który przywłaszczył sobie część Polski), przegrały wojnę. Wtedy na czele polskich żołnierzy stanął Polak, Marszałek Józef Piłsudski. Zaufało mu naprawdę dużo osób, którzy bardzo chcieli walczyć o wolność Polski. Choć nie było to łatwe, udało się: 11 listopada 1918 roku Polska odzyskała niepodległość. Polacy udowodnili sobie i wszystkim innym narodom, że nie wolno się poddawać. A już na pewno nie wtedy, gdy chodzi o odzyskanie ojczyzny, która jest jak wspólny dom. Kiedy mówić o patriotyzmie? Pojęcie patriotyzmu zwykle poruszamy w związku z historycznymi rocznicami czy narodowymi świętami. Dobrą okazją jest Dzień Niepodległości. Można spróbować wytłumaczyć dziecku, co to jest honorowa zmiana wart, dlaczego pojawia się na niej prezydent, o czym są przemówienia. I znowu, o Dniu Niepodległości warto mówić w kontekście historycznym, że to na pamiątkę odzyskania niepodległości i że obchodzi się to święto co roku. Teraz dziecko będzie nasiąkać tą atmosferą, tradycją, ale zrozumienie przyjdzie później. Dziecko czuje, że Dzień Niepodległości jest wyjątkowy, bo rodzice nie idą do pracy. Jednak w tym dniu można pójść albo na plac zabaw, albo pooglądać defiladę z biało-czerwoną kokardą przypiętą do kurtki. To wybór rodziców. Pojawia się również pytanie, czy kilkulatka uczyć już <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/hymn-polski-historia-i-pelen-tekst-27704-r1/">hymnu narodowego? Można mu mówić, jak należy się zachować, gdy hymn jest grany. Że należy wstać i wysłuchać go w ciszy i w skupieniu. 11 listopada – dla dzieci ważny jest przykład rodziców Nie w każdej miejscowości organizowane są uroczyste obchody, by móc zabrać na nie dziecko. Można za to zrobić właśnie<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kotylion-jak-go-zrobic-z-dzieckiem-27698-r1/"> biało-czerwony kotylion albo powiesić flagę. Dla dziecka ważne jest to, co rodzice robią, co czują i jak chcą uhonorować ten dzień, np. uroczystym obiadem. Bo co to za nauka, gdy mama czy tata mówią jedno, a robią drugie? Używają wielkich słów, mówiąc o ojczyźnie i patriotyzmie, a gdy jest święto narodowe, spędzają je w piżamach? A jeśli odcinamy się od tego, nic nas nie interesuje, to musimy się liczyć z tym, że w pewnym momencie dziecko odnajdzie swój patriotyzm, wybierze to, co pasuje mu najbardziej. Pytanie, czy rodzicom taki patriotyzm się spodoba. Święto Niepodległości – jak wytłumaczyć dziecku, o co chodzi? Patriotyzm oznacza przynależność do grupy. A każdy z nas chce przynależeć do jakiejś grupy. Rodzina, naród to te jedne z ważniejszych grup. Jestem Polakiem, a dla Polaka ważne są <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/film-polak-maly-pokazuje-dzieciom-czym-sa-polskie-symbole-narodowe-26303-r1/">symbole narodowe: orzeł biały, biało-czerwona flaga. To nas łączy. Mamy patriotyzm romantyczny i pozytywistyczny. Pierwszy związany jest z martyrologią, poświęceniem życia, walką z wrogiem. Drugi to budowanie wspólnoty, mniejszej i większej, gospodarki, to też nauka dla rozwoju. Patriotyzm pozytywistyczny jest mniej spektakularny, bo nie ma tu miejsca na silne emocje. Działanie w tym duchu jest długoterminowe, bo dzisiaj robię, ale z efektów tej pracy będą korzystać dopiero moje dzieci. Oba rodzaje <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/patriotyzm-czy-to-samo-co-nacjonalizm-definicja-znaczenie-przyklady-38831-r1/">patriotyzmu są ważne i trzeba dzieciom mówić i o jednym, i o drugim. Na szczęście nie muszą walczyć za ojczyznę na barykadach, choć mogą przecież poznać ten rodzaj patriotyzmu. Przykład? Kilkunastoletni harcerze, którzy pomagają powstańcom warszawskim w czasie obchodów rocznicowych. Spotykają się z tymi, którzy niegdyś walczyli za ojczyznę, a teraz są starzy, schorowani i wymagają pomocy. Według mnie w dzisiejszych czasach to najlepsza lekcja patriotyzmu romantycznego. Nie każdy może jednak wystąpić w takiej roli, bo albo jest za mały, albo nie jest harcerzem. Każdy może za to obejrzeć w telewizji, a rodzice mogą wtedy zwrócić na to uwagę dziecka. Wybory to też okazja do patriotyzmu Uczymy patriotyzmu przez zachowania, przekazujemy w ten sposób swój wzorzec. Idąc na wybory, pokazujemy, że uważamy, iż mamy wpływ na to, co się dzieje w państwie. A jeśli chce się mieć na to wpływ, trzeba działać, np. poprzez głosowanie. Ale demokracja ma to do siebie, że nie zawsze mój kandydat wygrywa. No i warto pamiętać, że owszem, wartością jest wspólnota ludzi i ojczyzna, ale zdarza się, że ludzie różnie myślą, co jest ważne dla tej wspólnoty, jak ona powinna funkcjonować. Można także o tym mówić dziecku, to też jest patriotyzm. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/hymn-polski-historia-i-pelen-tekst-27704-r1/">Pełny tekst hymnu Polski: słowa „Mazurka Dąbrowskiego” do druku <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kotylion-jak-go-zrobic-z-dzieckiem-27698-r1/">Kotylion na Święto Niepodległości - zobacz, jak zrobić go z dzieckiem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/film-polak-maly-pokazuje-dzieciom-czym-sa-polskie-symbole-narodowe-26303-r1/">Jak uczcić Święto Niepodległości z dzieckiem? Ten film świetnie to pokazuje! [WIDEO] Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Zadawanie tego typu pytań, to nowe zainteresowania twojego dziecka? Trudnych pytań możesz się spodziewać już od dwulatka!
Podglądanie przez dziurkę od klucza, rozbieranie się i zachęcanie do tego innych, pytania o kształt TEGO lub wygląd TEJ... Nie, to nie film. To nowe zainteresowania twojego aniołka. Trudnych pytań możesz się spodziewać już od dwulatka! Nie wymigasz się – zresztą tak jak inni rodzice – od odpowiedzi na pytanie smyka: „Skąd się wziąłem?”. Niestety, wielu rodziców unika tego tematu jak ognia. Dlaczego wymyślają niestworzone rzeczy, zamiast powiedzieć prawdę? – Niełatwo mówić o tych sprawach ze swoimi dziećmi... – Za to łatwo zbyć dziecko historią o kapuście. Przecież to kłamstwo! Jeśli dziecko je odkryje, może stracić zaufanie do rodziców. A wystarczy krótkie: „Dzieci się rodzą”. Trudne? Nie dla dziecka. Po pierwsze dzieci, są z brzucha Kiedy dziecko zaczyna interesować się swoim przyjściem na świat? Nie ma reguły. Kłopotliwe pytania mogą zadać... dwulatki! – Takiemu zainteresowaniu sprzyjają pewne sytuacje, np. gdy mama jest w ciąży albo w domu urodziły się kotki czy pieski – mówi pani psycholog. – Maluch bardzo szybko skojarzy to ze swoją osobą. I pytanie gotowe! Jeśli kapustę czy bociana wkładamy między bajki, to jak wytłumaczyć dziecku ten zawiły problem? Po prostu trzeba powiedzieć: „Byłeś w brzuszku, a później urodziła cię mamusia”. Dwu- czy trzylatkowi zwykle to wystarczy, wyjaśnienie przyjmuje do wiadomości i nie zadaje więcej pytań. Uff! Na rok, dwa lata temat masz z głowy. Którędy wyszedłem? O ile trzylatek zadowoli się odpowiedzią: „Mama cię urodziła”, to starszak będzie czuł niedosyt. Pomyśli: „Byłem w brzuszku, ale jak się z niego wydostałem, jak się tam znalazłem?”. Wyobraźnia dzieci nie ma granic. Przeróżnie tłumaczą sobie akt narodzin czy poczęcia! Myślą np., że brzuch mamy pękł, gdy spała, albo że mama połknęła dziecko lub jakieś ziarenko. – Można powiedzieć, że mamusia z tatusiem bardzo się kochają. Czasem, gdy się przytulają, część taty łączy się z cząstką mamy. Powstaje komórka, która rośnie w brzuchu mamy. Taka rozmowa jest okazją, aby zapewnić dziecko, że było oczekiwane i że wszyscy się cieszyli, gdy przyszło na świat. Dzieci tego potrzebują. Przydadzą się wtedy zdjęcia z ciąży i z pierwszych tygodni życia maleństwa. – Mój syn chciał, aby pokazać mu, którędy wypadł. Opowiedziałam mu o kieszonce w dole brzucha, która otwiera się, kiedy dziecko wychodzi na świat, a później zamyka. I że tego się nie pokazuje. Zadowoliła go ta odpowiedź. Na pewien czas. Mamy, które rodziły przez cesarskie cięcie, mają ułatwione zadanie – mogą pokazać szew („O, tędy wyszedłeś. Pan doktor cię wyjął, a później zszył brzuch”). – Także rozmowa z dzieckiem, które mieszka ze zwierzętami, nie powinna być trudna. Maluch oswaja się z tematem naturalnie, np. kotka jedzie do kocura, później jest w ciąży i rodzi kocięta. Rozwiewając jego wątpliwości, trzeba wspomnieć o miłości, odpowiedzialności i o tym, że rodzice mają dzieci, bo tego bardzo chcą. Zobacz też: Jak dziecko poznaje swoje ciało - film [CMS_PAGE_BREAK] Pokaż, jak to się robi? Myślisz, że najtrudniejsze pytania masz już za sobą? Oj, jak srogo się mylisz! Nie zdajesz sobie nawet sprawy, jaką batalię przeprowadzi twój pięcio- czy sześciolatek, aby dowiedzieć się, jak TO się robi! Bo twój maluszek wprawdzie już wie, że dzieci powstają z komórki i plemnika, ale będzie jeszcze dociekał, jak dochodzi do ich połączenia. – Ciekawość najlepiej zaspokoić, gdyż maluch, który czegoś nie wie, dopowiada sobie przedziwne rzeczy. Ale nie ma mowy o żadnym prezentowaniu. – Trzeba po prostu powiedzieć, że tego się nie pokazuje, bo w takiej chwili ludzie chcą być sami we dwoje. Warto wspomnieć, że wszystkiego się dowie, jak dorośnie, ponieważ ta wiedza przychodzi naturalnie. Nie podglądaj Taki ciekawski maluch jest jak James Bond. Baaardzo dociekliwy. Jak sprawdzić, co rodzice robią w łazience? Każdy szpieg to wie – trzeba podejrzeć. Czyli na podłogę, tuż przy drzwiach, a oko należy przyłożyć do wywietrznika. Czasami można zobaczyć więcej niż gołe nogi. Inni nie przebierają w środkach i do toalety wchodzą bez pukania. Co wtedy zrobić, gdy dziecko przyłapie kogoś w negliżu? Nie panikować, nie krzyczeć, nie zawstydzać. – Zasłonić się i poprosić szkraba, żeby wyszedł, bo chcemy być sami. Zobacz też: Nago przy dziecku - tak czy nie? O różnicy płci łatwiej mówić, gdy dziecko ma młodsze rodzeństwo. Prędzej czy później zorientuje się, że siostrze czegoś brakuje, a bratu coś wyrosło. – Spędzaliśmy wakacje ze znajomymi i ich córeczką. Mój syn towarzyszył im podczas przewijania malutkiej. Nagle przybiegł przestraszony, że mała jest chora, bo urwało jej siusiaka. – To była idealna okazja, aby wytłumaczyć mu, że chłopcy mają penisy, a dziewczynki waginy. Dlaczego cztero- i pięciolatki tak bardzo lubią podglądać? – To czas, kiedy budują swoją tożsamość płciową. Nie wolno im tego zabraniać. Trzeba tylko tłumaczyć, że pewnych części ciała się nie pokazuje, nosi się majtki i biustonosz, a dotykać mogą najbliżsi i lekarz. I czekaj, aż mania podglądania minie. Tego lepiej się wystrzegać Wprawdzie dziecko wie już, skąd się biorą dzieci, jednak nie powinien być świadkiem niektórych sytuacji: Intymnych zbliżeń rodziców. Niestety, w oczach dziecka nie wygląda to na przyjazną zabawę. Smyk może myśleć, że tatuś robi mamusi krzywdę. Dlatego drzwi do sypialni rodziców powinny być zawsze zamknięte, a dzieci nauczone, że trzeba najpierw zapukać. Paradowania bez bielizny. Nie znaczy to, że domowy strój musi być kompletny, ale dzieci różnie reagują na goliznę, szczególnie męską. Lepiej biegać po mieszkaniu w majteczkach. Oglądania niektórych filmów. A właściwie słuchania... Fonia filmów erotycznych nie jest odpowiednia dla małych uszu. Nigdy nie wiadomo, czy śpiące dziecko nie obudzi się nagle w środku nocy. Namiętnego całowania się. Tulenie, całowanie na oczach malca jest mile widziane, ale nie trzeba przesadzać z tą namiętnością. Pocałunek (z języczkiem) trwający pięć minut? Niekoniecznie. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
Jeśli twój maluch także wierci się w foteliku samochodowym, za nic nie chce się zapiąć pasami bezpieczeństwa, generalnie najchętniej by w nim nie jechał, to przeczytaj, co radzi Beata Chrzanowska, psycholożka.
Moja dwulatka nigdy nie robiła problemu z jazdy fotelikiem, od pewnego czasu nie da się w nim zapiąć. Kręci się, wierci... Cała procedura trwa 15 minut, a marudzenia, płaczu przy tym, że aż mam wyrzuty sumienia. A przecież wiem, że córka powinna jeździć autem w odpowiednim foteliku! Jak przekonać ją do tego, że taka jazda jest dla jej bezpieczeństwa? – pyta Jagoda, mama Kasi. Być może fotelik jest już za mały albo z jakichś powodów mniej wygodny dla dziecka. Chyba czas pomyśleć o innym modelu – większym, wygodniejszym. Jednak zanim to nastąpi, warto dowiedzieć się od dziecka, o co tak naprawdę chodzi. Skoro córka do tej pory nie protestowała, gdy była zapinana w foteliku, to prawdopodobnie nie chodzi o niewygodę. W kwestii bezpieczeństwa dziecka – nie negocjuj W sprawach życia i zdrowia raczej z dzieckiem nie dyskutujemy i nie negocjujemy. Jako odpowiedzialni dorośli podejmujmy decyzje, bez względu na to, czy dziecku to się podoba, czy nie. Myślę, że sama rozmowa o tym, że taka jazda jest bezpieczniejsza w przypadku dwulatka na niewiele się zda. Można ją, co prawda, przeprowadzić, nawet pokazać, że jak dziecko nie będzie przypięte, to może się uderzyć o przednie siedzenie (taka demonstracja musi się odbyć w sposób bezpieczny dla malucha, czyli w zaparkowanym samochodzie). Ostateczny argument Jeśli to malca nie przekona, zostaje ostateczny argument: „Bez zapiętych pasów fotelika – nie uruchamiam silnika samochodu! Samochód wtedy nie ruszy z miejsca, choćby nie wiem, co się miała wydarzyć”. A przecież na końcu dzisiejszej podróży czeka miła atrakcja dla dziecka... ZOBACZ TEŻ: Integracja sensoryczna – o co w tym chodzi? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dwulatek, który płacze na widok obcej osoby? Potrzebuje czasu, by oswoić się z nowym otoczeniem? Nie odstępuje ani na krok swojej mamy? To Szymek. Jego mama, Kasia, zwróciła się do nas o radę. Odpowiada Beata Chrzanowska, psycholożka.
Mój dwuletni Szymek ostatnio płacze w towarzystwie obcych osób. Czasem zaczyna płakać dopiero po pewnym czasie, np. najpierw robi "cześć", a po 5 min zaczyna płakać i mówi, że się boi tej osoby. Zdarza się też, że gdy jedziemy w odwiedziny do rodziny syn najpierw musi oswoić się z otoczeniem. Nie odstępuje mnie na krok. Dopiero po pewnym czasie może wziąć go na ręce ciocia, inaczej od razu reaguje płaczem – martwi się Kasia, mama Szymka. W opisanej przez panią sytuacji nie ma niczego nadzwyczajnego. Zwłaszcza, że Szymek nie miał nigdy wcześniej do czynienia z dużą liczbą osób. Zacznijmy od końca. Płacz jako reakcja na nową sytuację Dzieci często reagują płaczem na sytuację nową lub zaskakującą. Nie zawsze oznacza to, że się boją, bo przecież czasem się wstydzą, czasem są niepewne i zwyczajnie nie wiedzą, jak się zachować. W takiej sytuacji, jak np. wizyta u cioci, należy dać malcowi czas na oswojenie się i nie zmuszać go do przyjmowania uścisków od cioci czy wujka, dopóki synek nie będzie na to gotowy. Czy nas, dorosłych, ktoś zmusza, żebyśmy się obściskiwali z nieznajomymi? Dobry przykład, czyli serdeczny uścisk mamy z ciocią, spokojna i życzliwa rozmowa rodzinna, pokarze malcowi, że ciocia to ktoś, kto nie zagraża bezpieczeństwu, ktoś znajomy i miły. Wtedy syn da się przytulić. Gdy płacze, bo mówi, że się boi Druga sprawa to wybuch płaczu na spotkaniu z innymi dziećmi lub dorosłymi, ale po pewnym czasie. Pisze pani, że synek boi się tych osób. Na ogół strach pojawia się na początku, a nie w środku wizyty. Myślę, że Szymkowi jest niewygodnie, niemiło lub coś poszło nie tak po jego myśli. Dlatego zaczyna płakać. Dlaczego mówi, że się boi? Być może taką odpowiedź podpowiedzieli sami dorośli, komentując zachowanie synka. Szymek nie umiał dokładnie wytłumaczyć, o co mu chodzi, przyjął to tłumaczenie jako swoje i teraz je powtarza. Warto się przyjrzeć, co mogłoby być realną przyczyną płaczu dziecka. Zobacz też: O tym, jak niechcący prowokujemy złe zachowanie dzieci Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Szczery do... bólu – jak reagować na gafy dzieci
„Mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba?" - pyta cię w sklepie twój przedszkolak. Co robić: zapaść się pod ziemię, nakrzyczeć na dziecko, a może spokojnie odpowiedzieć, że pani po prostu lubi jeść?
Z jednej strony uczysz swojego dziecko, że zawsze powinno mówić prawdę. Ale z drugiej chciałabyś, by pewne rzeczy przemilczało. Czy te dwa pozornie sprzeczne pragnienia można jakoś pogodzić? Szczere dziecko mówi to, co słyszy i widzi Kiedy twój synek na rodzinnym spotkaniu głośno stwierdza, że ciocia to stara panna, chciałabyś zapaść się pod ziemię. Przypomnij sobie jednak, czy przypadkiem sama kilka dni temu w rozmowie z mężem sama tak się o cioci nie wyraziłaś, a dziecko usłyszało to, bo bawiło się obok? Dziecięcy świat jest czarno-biały. Jeśli kilkulatek o czymś słyszy lub coś widzi, uważa, że ma prawo o tym mówić. Nawet, jeśli komuś z tego powodu zrobi się przykro. Dziecko bowiem nie rozumie, że prawdy oczywiste, takie jak np. fakt, że ktoś jest stary czy gruby, wypowiedziane głośno, mogą zaboleć. No bo niby dlaczego, skoro każdy o nich wie? Czytaj też: Nauka dobrych manier Małe dzieci nie potrafią dochować tajemnicy Właśnie powiedziałaś dziecku, że nie lubisz, kiedy sąsiedzi przychodzą z wizytą, bo zawsze zbyt długo siedzą, a teraz prosisz, by nie zdradziło cię przed nimi? Na sto procent przy najbliższej okazji podzieli się swoją tajemnicą z sąsiadami. Kilkulatkowi trudno trzymać język za zębami, a podkreślenie faktu, że nie powinien o czymś mówić, tym bardziej kusi do „zdrady". I nie ma w tym jego winy. Dziecko po prostu często mówi to, o czym właśnie myśli. A ponieważ na widok sąsiadów natychmiast przyjdzie mu do głowy powierzony przez mamę sekret, tajemnica szybko wyjdzie na jaw. Czytaj też: Kotlet daje porządność, czyli wychowanie oczami dorosłych i dzieci Jak nauczyć dziecko unikania gaf? Czy skoro to naturalne, że dzieci mówią, co widzą, i wyjawiają sekrety, można im na taką nieograniczoną szczerość pozwalać? Nie! To właśnie rola rodziców, by wytłumaczyć dziecku, dlaczego niektórych słów lepiej nie wypowiadać i jak można uniknąć kłopotliwych sytuacji. Uważaj na to, co mówisz. Nawet jeśli wydaje ci się, że dziecko jest zajęte zabawą, nie rozmawiaj przy nim o rzeczach, o których nie powiedziałabyś przy innych osobach. Dziecko naprawdę nie zdaje sobie sprawy, o czym wolno mu opowiadać, a czego nie powinno zdradzać, np. na forum rodzinnym. Tłumacz, że słowa mogą sprawić przykrość. Jeśli dziecko głośno pyta cię, dlaczego pani siedząca obok w autobusie jest pomarszczona, krótko wyjaśnij, że pani ma już dużo lat. Ale gdy będziecie już sami, spróbuj wytłumaczyć mu, że nie powinno zwracać głośno uwagi na cechy innych ludzi, bo komuś może sprawić przykrość. Podaj sposoby na zaspokojenie ciekawości. Zaproponuj dziecku, żeby trudne pytania w miejscach publicznych zadawało ci na ucho. Jeśli w danym momencie nie możesz odpowiedzieć, powiedz, że wyjaśnisz mu problem później (np. w domu). Pamiętaj jednak, by nie zbywać dziecięcych pytań milczeniem. Naucz przepraszać. Jeśli dziecko powie babci, że jest strasznie gruba, przeproś ją za te słowa i wytłumacz dziecku, że także powinno przeprosić. W ten sposób uczysz je, że nawet jeśli czasami sprawi się komuś przykrość, można to naprawić. Zachowaj spokój. Gdy znajdziesz się w kłopotliwej sytuacji, bo twój przedszkolak na forum zdradzi tajemnicę albo zapyta cię o odmienność jakiejś osoby, przede wszystkim zachowaj zimną krew. Weź trzy głębokie oddechy (to pomoże ci ochłonąć i zebrać myśli) i spokojnie odpowiedz dziecku. Kilkulatek powinien wiedzieć, że zawsze może na ciebie liczyć. Nawet, jeśli zdarzy mu się mała gafa. Czy zawsze wiesz: Co dziecko chce ci powiedzieć? Jak nie wolno ci reagować na gafę dziecka? Jeśli dziecko powie coś przykrego lub zdradzi jakiś sekret, musisz panować nad swoimi emocjami. Nie obrażaj się. Dziecko naprawdę nie chce nikogo urazić. Ono po prostu jeszcze nie wie, że pewnych rzeczy nie wypada mówić. Nie zabraniaj zadawać pytań. Nawet jeśli są niestosowne, może je zadać na ucho. Pytania to ważny sposób poznawania świata. Gdy dziecko nie usłyszy odpowiedzi, poszuka jej w innych źródłach i to niekoniecznie mądrzejszych (np. u kolegów z podwórka). Nie zawstydzaj dziecka. W końcu to nie powód do wstydu, jeśli jest się czegoś ciekawym. Gorzej, gdy tej ciekawości dziecko nie ma ochoty zaspokajać. Nie zastraszaj. Nie powierzaj sekretu dziecku pod groźbą, że gdy go wyda, to się np. na nie pogniewasz. Kilkulatek nie musi umieć dochowywać tajemnicy. Czytaj też: Zachowanie dziecka może czasem dziwić Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Zabawy w wojnę – pozwalać na nie dziecku?
Paweł zrobił sobie z kija pistolet i na niby z niego strzela. Jakub prosi mamę o Batmana, a Kasia z Julką udają Atomówki i walczą z potworem. Czy to źle, że dzieci czasem bawią się w wojnę?
Kiedyś w takich zabawach nie widziano nic dziwnego: przecież chłopcy musieli się nauczyć walki, odwagi, by wyrosnąć na silnych mężczyzn, którzy będą polować, bronić ojczyzny i za nią walczyć. Teraz coraz częściej tego typu zabawy są krytykowane, bo rodzą agresję, uczą przemocy, okrucieństwa... Rodzice więc niechętnie na nie pozwalają, a dzieci... A dzieci bawią się dalej. Chłopcy chętniej bawią się w wojnę Militarne zabawy to często domena chłopców. Choć są dziewczynki, które chętnie bawią się żołnierzykami i toczą ze sobą boje na niby, jest ich zdecydowanie mniej. A wszystkiemu „winien" jest mózg. To on w dużej mierze odpowiada za to, że chłopcy potrzebują więcej ruchu, tego żeby stale się coś działo. Z grubsza wygląda to tak, że na placu zabaw chłopaki biegają i wymachują rękami, a dziewczynki, nawet jeśli chwilę pobiegają, to zatrzymują się, by skupić się na jakieś bardzo ważnej czynności. Takie różnice w potrzebie ruchu można zaobserwować już u trzylatków, a więc nie da się powiedzieć, że są one wyuczone, tylko stanowią pierwotną potrzebę. Jest jeszcze jedna poważna różnica, która tłumaczy, dlaczego to chłopcy chętniej bawią się w wojnę. Płeć męska jest znacznie słabsza w słowach. Te konflikty, które dziewczynki rozwiązują gadaniem (czyli dyskusją, plotkowaniem czy uszczypliwymi uwagami), chłopcy usiłują rozwiązać siłowo (czyli popychaniem czy zwykłą bójką). Zabawy w wojnę nie zawsze są złe Dorośli nie lubią patrzeć, jak ich dzieci urządzają pojedynki na niby, walczą z potworami, strzelają z zabawkowych pistoletów... Boją się o bezpieczeństwo swoich pociech, martwią, że dzieci wyrosną na łobuzów, a poza tym wydaje im się, że to niewychowawcze pozwalać dzieciom na walkę. Bo przecież nad negatywnymi emocjami trzeba umieć zapanować, a nie rozładowywać je pięścią. Potem jednak rodzice dziwią się, że dziecko np. nie potrafiło obronić się przed atakiem starszego kolegi, stanąć w obronie słabszego. A nie umiało, bo nie wiedziało, jak to zrobić. Walki z potworem czy przepychanki z kolegami ułatwiają dziecku odnalezienie się w takiej sytuacji i dają szansę na rozładowanie nazbieranych emocji. Oczywiście nie oznacza to, że powinniśmy zachęcać dziecko do zabaw w wojnę czy przymykać oko na jego agresywne zachowanie. Nie trzeba jednak dzieciom takich zabaw kategorycznie zabraniać. Czytaj też: Zabawa, kłótnia, współpraca – co robić, by dziecko odnalazło się w grupie Po co dzieciom zabawy militarne? Jak się okazuje można znaleźć także pozytywne strony dziecięcych zabaw w wojnę. Ustalanie hierarchii. Dzieci, a w szczególności chłopcy, często potrzebują jasnych zasad, kto dowodzi w grupie czy podczas konkretnej zabawy. W czasie bitew, walk na niby uczą się, jak to robić (poprzez pokazanie siły, odwagi). Panowanie nad emocjami. Walczący kilkuletni rycerze powoli dowiadują się, kiedy pojawia się u nich złość i co można zrobić, by szybko wyparowała (np. przerwać w odpowiednim momencie walkę, zająć się inną zabawą, obrócić całość w żart itp.). Rozwój koordynacji ruchowej. Bitwy wymagają nie tylko siły, ale też umiejętnego posługiwania się ciałem i sprytu. W militarnych zabawach potrzebny jest rozsądek Tak jak z większością rzeczy, tak i przy zabawach militarnych trzeba zachować umiar. Możesz pozwolić dziecku na zabawę w rycerza, pojedynki na tekturowe miecze czy strzelanie z patyka. Nie jest natomiast dobrym pomysłem zasypywanie kilkulatka plastikowymi pistoletami czy procami. Nie możesz się jednak łudzić, że dziecko kiedyś o takie zabawki nie poprosi. Gdy zobaczy na podwórku kolegę z pistoletem, z pewnością samo zechce taki mieć. Kupić go wtedy dziecku? Trzy-,czterolatek w ostateczności może posiadać jedną, dwie tego typu zabawki. Powinnaś jednak wytłumaczyć mu, że pistoletem nie wolno celować w ludzi i zwierzęta, a prawdziwa broń może wyrządzić ogromną krzywdę. Warto także kontrolować, ile czasu dziecko poświęca na zabawy w wojnę. Jeśli oprócz nich ma jeszcze wiele innych zainteresowań, nie musisz się martwić. Czytaj też: Pomaganie - jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe Reaguj, gdy zabawa przeradza się w agresję Dzieci mają ogromną wyobraźnię. Kiedy toczą pojedynki na niby, zdarza im się czasem za bardzo zaangażować w zabawę. Przejmują wtedy uczucia bohaterów, w których się wcielają. Stają się bardziej agresywne i przestają na siebie zważać. Jednym słowem zabawa wymyka się im spod kontroli i pojedynek zaczyna przypominać prawdziwą walkę. Wtedy powinnaś ją natychmiast przerwać! Dziecko musi wiedzieć, że nie wolno przekraczać granicy bezpieczeństwa, a złość czy agresję trzeba umieć odpowiednio kontrolować. Nawet, gdy to tylko zabawa. Sprawdź: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych Dlaczego dziecko za często bawi się w wojnę Czasem dzieci bawią się w wojny na okrągło. Powinnaś wtedy zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Oto najczęstsze przyczyny: Zbyt dużo agresywnych bajek lub gier komputerowych. Dzieci szybko przejmują zachowania bohaterów kreskówek i się z nimi utożsamiają. Najlepiej ograniczyć dziecku telewizję, a gry komputerowe dostosować do wieku brzdąca. Dziecko ma problemy. Np. ze słuchem, wzrokiem, wymową, jest nadpobudliwe. Te wszystkie sytuacje sprawiają, że czuje się trochę zagubione w świecie. Trzeba mu poświęcić więcej czasu. Niepokojąca sytuacja w domu. Rozwód czy np. ciężka choroba któregoś z rodziców także mogą nasilić tego typu zabawy. Dziecko jest bite. Wtedy przemoc w stosunku do swojej osoby próbuje odreagować, samo bawiąc się agresywnie. Czytaj też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Cisza – to coś, o czym marzysz, kiedy jesteś mamą urwisów, które ciągle toczą ze sobą spory. To marzenie może jednak stać się całkiem rzeczywiste. No, przynajmniej od czasu do czasu :-)
Fajnie mieć rodzeństwo. Jest się z kim pobawić, powygłupiać, podzielić sekretami i... pokłócić. Choć tego ostatniego pewnie wolałabyś uniknąć. Jak radzić sobie ze sprzeczkami swoich kilkulatków? Oto podpowiedzi Beaty Chrzanowskiej-Pietraszak, psychologa dziecięcego. 1. Kupuj swoim dzieciom to samo Młodsze dzieci najczęściej kłócą się o zabawki, ubrania, cukierki itp. Aby uniknąć tego typu sporów, dobrze jest kupować im takie same rzeczy. To wcale nie przesada. W przedszkolu dzieci także mają do dyspozycji kilka takich samych przedmiotów. W innym wypadku nie byłaby możliwa świetna zabawa w wyścigi samochodowe czy w spacer dwóch młodych mam z wózeczkami. – Małe dzieci (do około 3. roku życia) takie już są, że największą frajdę sprawia im zabawa identycznymi rzeczami czy ubieranie się w takie same bluzeczki czy buciki – tłumaczy Beata Chrzanowska-Pietraszak. I naprawdę nie ma powodu, dla którego miałabyś im tego zawsze zabraniać. Na wyrabianie indywidualnego gustu i upodobań przyjdzie czas później. 2. Daj każdemu dziecku przywileje Jeśli różnica wieku między dziećmi jest trochę większa (ponad dwa lata), zastanów się, czy każde z nich ma swoje i tylko swoje prawa i przywileje. Może twój starszak denerwuje się, bo młodszy braciszek czy siostrzyczka może pić z butelki albo spać w sypialni rodziców, a jemu tego nie wolno. Warto w takich wypadkach zwrócić uwagę dziecka na to, że każdy wiek ma swoje przywileje. Młodsze co prawda śpi jeszcze z wami, ale za to wieczorem musi się kłaść wcześniej. Jeśli dzieci będą miały świadomość, że każde z nich ma własne prawa, nie będą czuły się pokrzywdzone. A wtedy zniknie następny powód do rozdrażnienia i bezsensownych sporów. Czytaj też: Życie z rodzeństwem 3. Pozwól dzieciom znaleźć rozwiązanie Kiedy za ścianą słyszysz podniesione głosy i huk rozsypujących się klocków, w pierwszym odruchu masz ochotę szybko pobiec i rozdzielić kłócących się delikwentów. No i pewnie to najszybszy sposób na zakończenie kłótni. Pytanie tylko, czy najlepszy? – To trochę zależy od tego, co się dzieje w dziecięcym pokoju – wyjaśnia psycholog. Jeśli kłótnia nie wygląda na zbyt dramatyczną (nie słychać odgłosów bójki, płaczu, czyli generalnie dzieci nie robią sobie krzywdy), warto trochę poczekać. Po co? No cóż, kłócić także trzeba się nauczyć. Jeśli zawsze będziesz rozwiązywać spory za dzieci, nigdy nie dowiedzą się, jak to robić samodzielnie. A że nauka czasem zostanie okupiona uszczypnięciem czy przepychanką? Taka jest czasem cena ważnego doświadczenia. Sprawdź też: Co robić, gdy zaczyna się wojna? 4. Interweniuj, jeśli dochodzi między rodzeństwem do bójki Fakt, że dzieci powinny uczyć się rozwiązywania konfliktów, nie oznacza oczywiście, że możesz im pozwolić na regularną bójkę. Jeśli kłótnia przybiera na sile, musisz działać. Masz dwa wyjścia. Możesz spokojnym tonem powiedzieć dzieciom, że nie interesuje cię, kto zaczął i o co poszło. Dajesz im 10 minut na dojście do porozumienia. Po tym czasie mają przyjść do ciebie i przedstawić całą sprawę – ale już bez przerzucania winy. Drugi wariant jest lepszy dla dzieci, ale wymaga od ciebie większej cierpliwości i trochę czasu. Najpierw powinnaś rozdzielić dzieci na taką odległość, żeby nie mogły się bić. Potem poproś je, żeby przez chwilę poskakały albo z całej siły ścisnęły cię kilka razy za rękę. To pozwoli im na wyładowanie swojej energii (a podczas kłótni mają jej naprawdę sporo) – wyjaśnia psycholog. Gdy trochę ochłoną, poproś, by opowiedziały ci dokładnie od początku całe zajście. Możesz mieć pewność, że wersje obojga dzieci będą niezbyt zgodne. Twoim zadaniem jednak jest ustalenie prawdy. Pytaj zatem tak długo, aż delikwenci przyznają się do swoich przewinień. Sprawdź: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych [CMS_PAGE_BREAK] 5. Porozmawiaj z dziećmi o kłótni Po każdym sporze, kiedy emocje już opadną, powinnaś z dziećmi porozmawiać. Nie chodzi o to, by prawić im kazania, że nie wolno się kłócić, a raczej o to, jak tego nie powinno się robić. Dziecko musi wiedzieć, że absolutnie nie może krzywdzić innych. Najlepiej, gdy poprosisz, by wczuło się na chwilę w rolę poszkodowanego. Zapytaj, np. jakby się czuło, gdyby to jego brat uderzył klockiem, czy nazwał głupim. Pamiętaj, że rozmowa jest znacznie ważniejsza niż wymierzanie skłóconym dzieciom kary. W końcu lepiej, by dziecko nie biło swojego rodzeństwa, bo wie, że w ten sposób je krzywdzi, niż dlatego, że boi się kary rodziców. Czy wiesz: Jak karać dziecko? 6. Naucz przepraszać Dzieci po skończonej kłótni powinny nawzajem przeprosić się. Nic jednak na siłę. Przeprosiny powinny wiązać się z prawdziwą skruchą, zrozumieniem winy. Nic tu po wymuszonym, powiedzianym półgębkiem słowie. Dlatego czasem warto trochę poczekać, pozwolić dziecku ochłonąć i... znów przypomnieć mu o przeprosinach. To jedno szczere słowo definitywnie kończy spór. Warto, by dziecko zawsze o nim pamiętało. 7. Bądź cierpliwa Nawet jeśli zastosujesz się do wszystkich naszych rad, nie jesteś w stanie sprawić, że dzieci przestaną drzeć ze sobą koty raz na zawsze. W końcu kłótnia to forma rozmowy. Może nieco burzliwej, ale jednak wymiany zdań. A kto ze sobą rozmawia i chce przekonać drugą stronę do swoich racji? No właśnie ludzie, którym na sobie zależy i którzy pragną się podzielić swoimi emocjami. Zresztą, jeśli masz rodzeństwo, doskonale powinnaś zdawać sobie z tego sprawę. Pamiętasz, jak sprzeczałaś się z siostrą czy bratem o piłkę albo ostatni kawałek ciasta? Jednak kochasz swoje rodzeństwo bardzo mocno. Tak, jak twoje dzieci siebie. Warto to sobie przypomnieć, gdy za ścianą wybucha kolejny spór... O co tyle hałasu? Powodów do kłótni jest całe mnóstwo. Można je jednak podzielić na dwa zasadnicze. Kłótnie o równowagę we wzajemnych stosunkach („dziś bawimy się w to, w co ja chcę się bawić"). Spory dotyczą tu i teraz, ustalają zasady zabawy czy działania właśnie w tym konkretnym przypadku. Zmienia się sytuacja – zmieniają się reguły i... porządek trzeba ustalić od nowa. A co za tym idzie, kolejny raz dobitnie i głośno wyartykułować swoje zdanie. W ten sposób kłócą się głównie dzieci, między którymi jest mała różnica wieku (do 3 lat). Walka o przywództwo. Tak kłóci się częściej rodzeństwo z większą różnicą wieku. Starsze dziecko ma doświadczenie w byciu jedynakiem i niechętnie rezygnuje ze swej roli. Chce też z racji wieku mieć więcej praw od młodszego. Z kolei młodsze pragnie być takie, jak starszy brat czy siostra i próbuje mu we wszystkim dorównać. Dochodzi do rywalizacji między dziećmi i w konsekwencji do kłótni. Na zakończenie przeczytaj garść podnoszących na duchu argumentów, że fajnie mieć rodzeństwo Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
W lipcu na dwa miesiące większość przedszkoli zamyka swe mury i dzieci rozpoczynają upragnione wakacje. Dla kilkulatka to powód do radości, a dla ciebie mały kłopot, bo przecież twój urlop trwa zaledwie kilkanaście dni. Z kim dziecko ma spędzić resztę lata? Oto kilka podpowiedzi.
Wasze rodzinne – dotychczas poukładane życie latem staje na głowie. Dziecko nie wybiera się jak co dzień do przedszkola, tylko chce się bawić, pływać, biegać z kolegami z podwórka, a ty przecież idziesz do pracy. Aby nie zaskoczyła cię ta sytuacja, zawczasu zaplanuj wakacje twojego przedszkolaka. Urlop najpierw z mamą, potem z tatą Większość ludzi podczas lata przynajmniej na dwa tygodnie bierze urlop i wyjeżdża. Możesz zastanawiać się, czy dobrym wyjściem nie byłoby spędzanie urlopu na zmianę z mężem. W ten sposób dziecko miałoby waszą opiekę przez dłuższy okres czasu (np. ty wyjeżdżasz z dzieckiem na dwa tygodnie, a potem kolejne dwa spędza z nim twój mąż). Dzięki temu połowę wakacji macie już zaplanowaną. Dziecku potrzebna jest wasza wspólna opieka, możliwość obserwacji wzajemnych relacji, świadomość, że stanowicie jedność. To buduje w nim poczucie bezpieczeństwa i uczy zachowań rodzinnych, które często podczas codzienności gdzieś umykają. Zresztą tobie także należą się miłe chwile z partnerem. Dlatego staraj się przynajmniej część urlopu zaplanować tak, byście byli wszyscy razem. Sprawdź: Dokąd jechać na wakacje z dzieckiem? – test Wakacyjna opieka dziadków To dobry pomysł, gdy dziadkowie mieszkają blisko. Co jednak zrobić, jeśli mieszkają daleko i musielibyście dziecko powierzyć im na dłużej, np. na miesiąc? Rodzice często lękają się, jak ich kilkulatek zniesie tak długą rozłąkę. Cóż, wszystko zależy od charakteru dziecka i dotychczasowych jego kontaktów z dziadkami. Psychologowie twierdzą, że jeśli do tej pory były intensywne, a przedszkolak na wieść o wyjeździe podskakuje z radości, możesz być spokojna. Na pewno uda mu się miło spędzić wakacje, a wyjazd będzie dodatkowym bodźcem do pogłębienia przyjaźni między nim a babcią i dziadkiem. Poza tym takie kontakty pozwalają dziecku na jeszcze większy rozwój – dziadkowie zazwyczaj mają dużo cierpliwości, czasu i chęci, by pokazać swoim wnukom świat. Pamiętaj jednak, że jeśli twoje dziecko wyjeżdża na dłużej, powinnaś go w weekendy odwiedzać. Zapewni mu to poczucie bezpieczeństwa, że rodzice są i zawsze czuwają. Czytaj też: Zakochani dziadkowie Niania na czas wakacji Jeśli bierzesz taką ewentualność pod uwagę, popytaj najpierw znajomych, czy nie mogliby ci polecić zaufanej opiekunki. Oszczędzasz sobie w ten sposób nerwów, czy twój wybór był trafny. Możesz także szukać sprawdzonej niani w serwisie Niania.pl. Przed wizytą wypisz swoje preferencje: w jakim wieku ma być opiekunka, czy powinna mieć doświadczenie w wychowywaniu dzieci, a może nawet referencje z innych miejsc pracy. Im więcej szczegółów podasz, tym prościej ci będzie wybrać odpowiednią kandydatkę. Czytaj też: Jak znalazłam idealną nianię Dyżurne przedszkole w wakacje To rozwiązanie stosunkowo najprostsze, niekoniecznie jednak najlepsze. Przecież dziecku, tak jak dorosłemu, należą się wakacje. Pomyśl, czy chciałabyś swój urlop spędzać w pracy, nawet jeśli nie musiałabyś pracować? Pewnie i twój kilkulatek woli przez pewien czas odpocząć od swoich codziennych zajęć. Poza tym dyżurne przedszkole to dla niego zwykle nowe miejsce, nieznane dzieci i panie. Jeśli jednak nie masz wyjścia, sprawdź, jaka placówka będzie pełniła wakacyjny dyżur. Może się przecież okazać, że to właśnie przedszkole twojego dziecka. Gdy podejmiesz decyzję, zgłoś ją do dyrektora macierzystego przedszkola, który listę dzieci wyśle placówce dyżurującej. W ten sposób masz pewność, że dziecko zostało przyjęte na okres wakacji. Inaczej ma się sprawa z przedszkolami prywatnymi, które zazwyczaj przynajmniej przez jeden miesiąc wakacji pozostają otwarte. Wówczas dziecko nie musi aklimatyzować się w nowym miejscu, ma swoich kolegów i dobrze znaną panią blisko siebie, z którymi może uczyć i bawić się cały dzień. Zobacz też: Zabawy ruchowe w przedszkolu Wakacyjna pomoc sąsiedzka Jeśli mieszkasz w bloku, masz jeszcze jedną możliwość: możesz wspólnie z kilkoma sąsiadkami zorganizować coś na kształt koła wzajemnej pomocy. Rozejrzyj się dobrze, może któraś z mam jest jeszcze na urlopie wychowawczym i ma ochotę zaopiekować się twoim przedszkolakiem? Albo babcia sąsiadki zajmuje się jej dzieckiem i może pod swoje skrzydła przyjąć także twoje? Dzięki takiej pomocy kilkulatek poczuje się bezpiecznie, bo będzie przebywać w znajomym otoczeniu, wśród znanych mu ludzi. A Ty odetchniesz z ulgą, bo będziesz miała pewność, że dziecko jest pod dobrą opieką. Atrakcyjne wakacje w mieście Skorzystaj z naszej ściągawki i sprawdź, jak możesz dziecku zorganizować wakacje w mieście. Zobaczysz, że wcale nie musi być nudno! Park lub ogród botaniczny. Na trawie można urządzić sobie nawet mały piknik. Zieleń to doskonałe miejsce na zabawy z piłką czy skakanką, a także podglądanie przyrody (dziecku można pokazać i opowiedzieć np. o owadach). Jeśli park jest niedaleko domu, kilkulatek może tam pojechać choćby na rowerku. ZOO. Słoń z długą trąbą, małpki robiące śmieszne miny – zwierzęta w ZOO na pewno zainteresują ciekawskiego kilkulatka. A gdy do tego dodać pyszne lody i kolorowego balonika – dziecko będzie wniebowzięte. Basen. Musi być czysty, z wydzielonym miejscem dla dzieci. Dodatkową atrakcją jest zjeżdżalnia do wody czy brodzik do pluskania. Wesołe miasteczko. Karuzele, bujane koniki, samochody to atrakcje uwielbiane przez dzieciaki, dlatego podróżne wesołe miasteczka cieszą się tak dużą popularnością. Pamiętaj jednak, że stan techniczny urządzeń czasem pozostawia wiele do życzenia, a więc musisz najpierw sprawdzić, czy są bezpieczne. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, powinnaś zgłosić je straży miejskiej. Festyny. Latem w mieście często organizowane są zabawy na świeżym powietrzu. Informacji o nich możesz szukać w gminie. Na festynach są atrakcje dla dorosłych, np. koncerty, ale także dla dzieci (występują często klauni, organizowane są pokazy zwierząt itp.). Kino i teatr. Doskonała rozrywka w pochmurne dni. Dzieci bardzo lubią przedstawienia teatralne, a po obejrzeniu spektaklu mogą się pokusić o przygotowanie swojego domowego teatrzyku. Sprawdź: 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Obowiązki przedszkolaka - jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu?
Wydaje ci się, że twój kilkulatek jest jeszcze za mały, żeby posprzątał w swoim pokoju czy pomógł ci w robieniu kanapek? Błąd! Obowiązki są takiemu dziecku potrzebne, bo dzięki nim uczy się ono samodzielności i tego, że trzeba sobie pomagać. Tylko co zrobić, jeśli twój przedszkolak nie garnie się do pracy? Sprawdź!
Prosisz dziecko, żeby zrobiło wreszcie porządek w szafie, a ono marudzi, że jest zmęczone. Namawiasz kilkulatka, by pomógł ci przygotować kolację, a ten czmycha czym prędzej do swojego pokoju. Może rzeczywiście jest zmęczony albo po prostu nie umie ci pomóc? – zastanawiasz się i... odpuszczasz. Tymczasem kilkulatek może, a co więcej powinien mieć swoje obowiązki. Oto jak je mądrze wprowadzić i egzekwować. 1. Dokładnie wyjaśnij czego oczekujesz Dla przedszkolaka polecenia w rodzaju „posprzątaj pokój" mogą być zbyt ogólne, a przez to niejasne. Lepiej powiedz: powrzucaj do pojemników zabawki, ustaw książeczki na półce. 2. Pokaż, jak to zrobić Nawet całkiem oczywiste (dla nas, dorosłych) czynności mogą sprawiać dziecku kłopot (skąd np. ma wiedzieć, jak układa się ser i wędlinę na kanapkach?). Krótkie szkolenie powinno załatwić sprawę. 3. Wyznacz termin zadania Powiedz na przykład: „Poukładaj książeczki przed kolacją" albo „Zaraz po śniadaniu zbierz ze stołu talerzyki i wstaw do zlewu". Takie jasne określenie czasu pomaga dziecku nie odkładać wszystkiego na później. 4. Pomagaj dziecku w obowiązkach Ale tylko na tyle, na ile jest to konieczne. To znaczy, że np. dziecko może powkładać klocki do pudełka, a ty pudełko możesz pomóc mu włożyć na górną półkę. Ty kroisz chleb i smarujesz kromki masłem, a dziecko układa na nich wędlinkę, ser, plasterki ogórka. Sprawdź też: Obowiązki przedszkolaka 5. Bądź cierpliwa To jasne, że posprzątasz/nakarmisz rybki/umyjesz talerz szybciej niż kilkulatek. Robiąc to za niego, unikniesz też innych kłopotów: bałaganu, mokrej podłogi itd. Jednak, wyręczając dziecko, sama strzelasz sobie gola: przyzwyczajasz je do tego, że nie musi się wysilać, bo ostatecznie i tak wszystko za nie zrobi mama. 6. Przypominaj Gdy ma się kilka lat, łatwo zapomnieć o podlewaniu paprotki czy nalewaniu wody do psiej miski. To ty musisz dziecku o tym przypominać. 7. Chwal dziecko za wykonane zadanie Nawet całkiem mały człowiek chce wiedzieć, czy dobrze wykonał swoją robotę. Jeśli nie wszystko mu wyszło jak należy, nie zrzędź, tylko doceń starania. Dzięki temu następnym razem postara się jeszcze bardziej! 8. Pokaż, że to zabawne Wypełnianie domowych obowiązków nie musi być nudne. Sprzątając zabawki, można bawić się w ekipę sprzątającą, w „kto pierwszy (powrzuca zabawki do pudła, ustawi książeczki itd) ten lepszy", w parkowanie autek na półce, odprowadzanie lalek do ich domków. Na większość kilkulatków działa także stara dobra sztuczka "Ciekawe, czy potrafisz...?" Warto jednak pamiętać, że nie każdej czynności muszą towarzyszyć tego rodzaju fajerwerki. Najważniejsza jest miła atmosfera – bez zrzędzenia, wiecznego popędzania i niepotrzebnych nerwów. Sprawdź też: Po co przedszkolakowi obowiązki? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Kiedy mówisz kilkulatkowi, żeby posprzątał zabawki, a on prosi, żeby mu pomóc, zastanawiasz się czasem, czy on aby nie jest jeszcze za mały na obowiązki. Niepotrzebnie! Przedszkolak potrzebuje obowiązków, bo dzięki nim uczy się ważnych rzeczy. Co zyskuje?
Praktyczne umiejętności Nastolatki o dwóch lewych rękach nie biorą się znikąd. Prawda jest taka, że to my, rodzice, wychowujemy dzieci i to, jakimi ludźmi się staną, w dużej mierze zależy od nas. Jeśli nie chcesz, by twoje dziecko wyrosło na kogoś, kto nie potrafi zrobić sobie kolacji, potyka się o stosy ubrań i oczekuje, że wszyscy będą wokół niego skakać, zadbaj o to już teraz. Naprawdę warto! Dobre nawyki Dziecko, które ma obowiązki, nabiera dobrych nawyków. Gdy podrośnie, nie będzie musiało lawirować między stojącymi na podłodze brudnymi kubkami. Nie zastanawiając się nad tym, będzie po prostu odnosiło je do kuchni i wkładało do zmywarki. Nie będzie traktowało wielu obowiązków jak uciążliwych czynności, które trzeba wykonywać codziennie, tylko jak naturalne konsekwencje różnych zdarzeń (wypiłem kakao, więc kubek trzeba umyć, bo inaczej za chwilę nie będzie czystych naczyń i zapanuje nieporządek). Czytaj też: Obowiązki przedszkolaka – jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu? Samodzielność Nauczycielki przedszkolne alarmują, że nie jest z tym najlepiej. Dzieci nie potrafią radzić sobie z ubieraniem, utrzymywaniem porządku wokół siebie, czasem nawet z jedzeniem. Wszystko dlatego, że są stale wyręczane. Kilkulatek, który ma obowiązki, staje się bardziej zaradny (a więc i pewny siebie), potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie. Samodzielność dziecka przynosi korzyści także tobie – masz więcej czasu dla siebie, jesteś spokojniejsza, nie musisz ciągle dziecko upominać, strofować, wygłaszać mu kazań. Odpowiedzialność Dziecko, które ma obowiązki, uczy się tego, że od niego zależy coś ważnego: „Jeśli nie naleję wody do psiej miski, Scooby nie będzie miał co pić”. Uczy się także tego, że i ono powinno dawać coś od siebie, działać dla wspólnego dobra. Bo przecież porządek w domu to nie sprawka dobrej wróżki, tylko stoi za nim praca innych – rodziców, a także jego samego. Czytaj też: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka Systematyczność Kwiatki trzeba podlewać regularnie, a nie od czasu do czasu, bo zwiędną. Lepiej sprzątać zabawki codziennie, bo dzięki temu nie powstaje wielki bałagan, z którym trudno się później szybko uporać. itd, itp. Taka systematyczność bardzo się przyda, gdy dziecko pójdzie do szkoły – nie zrobi sobie zaległości w nauce, nie zostanie mu przypięta łatka małego leniuszka, będzie bardziej lubiane przez nauczycieli i rówieśników. Cierpliwość i wytrwałość Dziecko dzięki obowiązkom uczy się, że czasem trzeba robić nie tylko to, co sprawia frajdę, a rozpoczęte zadanie należy dokończyć. Te umiejętności także przydadzą się w szkole, a później także w dorosłym życiu. Czytaj też: Obowiązki przedszkolaka – jakie można mu przydzielić? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Jakie obowiązki powinien mieć przedszkolak?
Czy kilkulatek może sam nakrywać do stołu albo posprzątać swój pokój? Kiedy przychodzi czas, by uczyć go porządku i dbania o swoje rzeczy? I czy w ogóle przedszkolak powinien mieć swoje stałe obowiązki? Sprawdź!
Są rodzice, którzy wszystko robią za swoje małe dzieci, bo tak jest szybciej, prościej i bez awantur. Są też tacy, którzy uważają, że dzieciństwo jest od zabawy, a kilkulatek jeszcze zdąży się napracować w swoim życiu, więc należy go jak najdłużej we wszystkim wyręczać. Bywają wreszcie rodzice, którzy wymagają od przedszkolaka absolutnego porządku w pokoju i ciągłego pomagania w domowych obowiązkach, bo czego Jaś się nie nauczy... Wszyscy ci rodzice nie mają racji. Bo kilkulatek powinien mieć obowiązki, ważne tylko, by były one dobrane do jego wieku i możliwości. Czytaj także: Po co przedszkolakowi obowiązki? Obowiązki trzylatka Trzylatek może (i powinien!) sprzątać po sobie zabawki, odkładać rzeczy (buty, książeczki itd.) na miejsce. Pamiętaj jednak, że od dziecka w takim wieku nie można wymagać, by sprzątało zabawki od razu po każdej zakończonej zabawie. Może np. umówicie się, że porządek w pokoju robicie pod koniec dnia? Na początek pokaż dziecku, jak ma on wyglądać (gdzie schować misie, jak poukładać klocki itp.). Trzylatek może także pomagać w różnych domowych sprawach: rozpakowywać zakupy, wykonywać polecenia typu „przynieś-wynieś", podawać solniczkę, pilota itd., wkładać ubranka do kosza na brudy, pomagać w karmieniu domowych zwierząt. Czytaj także: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka Obowiązki czterolatka Czterolatek oprócz obowiązków, które już ma, może dodatkowo nakrywać do stołu, wkładać zakupy do lodówki i sztućce do odpowiednich przegródek, a także ścierać kurze. Pamiętaj, by te nowe zadania przydzielać mu stopniowo i pozytywnie go zachęcać, np. „Zobacz, jakie piękne pomidory i pyszne serki. Teraz włożymy je do lodówki, by były świeże. Chodź, pomożesz mi i zobaczysz, w którym miejscu powinny leżeć". Obowiązki pięciolatka Taki zuch spokojnie poradzi sobie ze sprzątaniem ze stołu po posiłku. Warto zrobić z tego rytuał, np. dziecko może sprzątać ze stołu zawsze po kolacji (na początek warto to robić wspólnie z dzieckiem i zwracać mu uwagę, co i gdzie odstawić). Warto też teraz nauczyć dziecko, że ubrania należy odkładać do szafy (odkładać, tzn. złożyć i odłożyć na odpowiednią półkę, a nie wrzucić byle jak). Obowiązki sześciolatka Sześcioletnie dziecko da sobie radę z podlewaniem kwiatów i przygotowywaniem prostych posiłków. Takie wspólne gotowanie to zresztą dla sześciolatka wielka frajda – czuje się pomocny, ważny, bo mama wierzy w jego siły, a samodzielnie zrobione kanapki smakują zupełnie inaczej niż te, które pierwszy raz widzi się dopiero na talerzu. Obowiązki i wymagania Ten podział jest oczywiście bardzo umowny, bo jedne dzieci radzą sobie z wypełnianiem obowiązków lepiej, a inne gorzej. Najważniejsze jest to, by kolejne obowiązki przydzielać kilkulatkowi stopniowo i dostosowywać je do jego aktualnych umiejętności. Zbyt wysoko ustawiona poprzeczka zniechęca. Opieka nad rodzeństwem to nie obowiązek kilkulatka! Na kilkulatka zdecydowanie nie powinna spadać opieka nad młodszym rodzeństwem. Przypilnować pięć minut od czasu do czasu? Ok. Pobawić się chwilę? Jak najbardziej. Ale nic ponadto. Kilkulatek nie może zajmować się „na poważnie" młodszym rodzeństwem, być wpychany w rolę rodzica, bo nie jest jeszcze do tego gotowy. To za duża odpowiedzialność. Uwaga test: Co powinien umieć 5-6 latek Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka
Nie chcesz, by twoje dziecko wyrosło na nastolatka, który nie potrafi zrobić sobie kolacji, potyka się o stosy ubrań i oczekuje, że wszyscy będą wokół niego skakać? Zadbaj o to już teraz.
Po co kilkulatkowi obowiązki? Czy nie lepiej, żeby całymi dniami bawił się, rysował i beztrosko zbijał bąki? Przecież dzieciństwo jest takie krótkie… – Obowiązki są potrzebne przede wszystkim po to, by dziecko czuło, że ono także powinno dawać coś od siebie, działać dla wspólnego dobra. – Lepiej z tym nie czekać, aż dziecko podrośnie. Kilkulatek chętnie naśladuje dorosłych i jest dumny, gdy robi to, co oni. Później ta ochota mija, więc skłonienie starszego dziecka do pomagania w domu jest trudniejsze. Dlaczego dziecko musi mieć obowiązki? Wypełnianie domowych obowiązków uczy samodzielności (nauczycielki przedszkolne alarmują, że nie jest z tym najlepiej!), odpowiedzialności („jeśli nie naleję wody do psiej miski, Scooby nie będzie miał co pić”), systematyczności (będzie jak znalazł, gdy dziecko pójdzie do szkoły), wykonywania rozmaitych zadań (oraz skupiania się na nich), cierpliwości i wytrwałości (rozpoczęte zadanie trzeba dokończyć). Dziecko, które ma obowiązki, staje się bardziej zaradne (a więc i pewne siebie), potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie, nabiera dobrych nawyków. Gdy podrośnie, nie będzie musiało lawirować między stojącymi na podłodze brudnymi kubkami, bo – nie zastanawiając się nad tym specjalnie – będzie odnosiło je do kuchni i wkładało do zmywarki. Ważne jest także to, że robienie czegoś razem (np. wspólne sprzątanie, przygotowywanie kolacji itd.) może być najzwyczajniej w świecie przyjemne! Sprzątanie czy przygotowywanie posiłków to świetna okazja, by porozmawiać o różnych sprawach, powygłupiać się trochę, pobawić albo po prostu pobyć ze sobą. Sprawdź: Jak dziecko może ci pomagać w domu W czym może pomagać małe dziecko? Jakie obowiązki można przydzielić przedszkolakowi? Trzylatek może (i powinien!) sprzątać po sobie zabawki, odkładać rzeczy (buty, książeczki itd.) na miejsce. Może także pomagać w różnych domowych sprawach: rozpakowywać zakupy, wykonywać polecenia typu „przynieś-wynieś”, podawać solniczkę, pilota itd., wkładać ubranka do kosza na brudy, pomagać w karmieniu domowych zwierząt. Czterolatek może dodatkowo nakrywać do stołu, wkładać zakupy do lodówki oraz sztućce do odpowiednich przegródek, ścierać kurze. Pięciolatek poradzi sobie ze sprzątaniem stołu po posiłku, odkładaniem ubrań do szafy. Sześciolatek da sobie radę z podlewaniem kwiatów, przygotowywaniem prostych posiłków (np. płatków). Ten podział jest oczywiście bardzo umowny, bo jedne dzieci radzą sobie lepiej, a inne gorzej. Najważniejsze jest to, by kolejne obowiązki przydzielać dziecku stopniowo i dostosowywać je do jego aktualnych umiejętności. Zbyt wysoko ustawiona poprzeczka zniechęca. Czy jest coś, czego przedszkolak nie powinien robić? – Na dziecko w tym wieku zdecydowanie nie powinna spadać opieka nad młodszym rodzeństwem. – Przypilnować pięć minut od czasu do czasu? OK. Pobawić się chwilę? Jak najbardziej. Ale nic ponad to. Takie dziecko nie może zajmować się na poważnie młodszym rodzeństwem, być wpychane w rolę rodzica, bo nie jest jeszcze do niej gotowe. To za duża odpowiedzialność. Czytaj też: Mały pomocnik [CMS_PAGE_BREAK] Jak nauczyć dziecko pomagania? Twoje dziecko nie garnie się za bardzo do pomocy? Sprawdź, czy gdzieś nie popełniasz błędu i... Dokładnie wyjaśnij, czego od niego oczekujesz. Dla przedszkolaka polecenia w rodzaju „posprzątaj pokój” mogą być zbyt ogólne, a przez to niejasne. Lepiej powiedz: powrzucaj do pojemników zabawki, ustaw książeczki i autka na półce. Pokaż. Nawet całkiem oczywiste (dla nas, dorosłych) czynności mogą sprawiać dziecku kłopot. „Szkolenie” powinno załatwić sprawę. Wyznacz termin. Powiedz na przykład: „Zrób to, proszę, koniecznie przed kolacją”. Pomagaj, ale… tylko na tyle, na ile jest to konieczne. Bądź cierpliwa. To jasne, że posprzątasz/nakarmisz rybki/umyjesz talerz szybciej niż kilkulatek. Robiąc to za niego, unikniesz również innych kłopotów: bałaganu, mokrej podłogi itd. Jednak, wyręczając maluszka, sama strzelasz sobie gola: przecież w ten sposób przyzwyczajasz go do tego, że nie musi się wysilać, ponieważ ostatecznie i tak wszystko za niego zrobi mama. Przypominaj. Gdy się ma kilka lat, łatwo zapomnieć o nalewaniu wody do psiej miski. Chwal. Nawet całkiem mały człowiek chce wiedzieć, czy dobrze wykonał swoją robotę. Jeśli nie wszystko mu wyszło jak należy, nie zrzędź, tylko doceń same starania. Sprawdź: Jak sprawić, by dziecko cię słuchało – 4 sposoby Jak zachęcić dziecko do obowiązków? Wypełnianie domowych obowiązków nie musi być nudne. Na przykład sprzątając zabawki, można się bawić na dziesiątki sposobów: w ekipę sprzątającą, w „kto pierwszy (powrzuca zabawki do pudła, ustawi książeczki itd.), ten lepszy”, w parkowanie autek na półce, odprowadzanie lalek do ich „domków”. Na większość kilkulatków działa także stara dobra sztuczka: „Ciekawe, czy potrafisz…?”. Któż oparłby się takiemu wyzwaniu? Warto jednak pamiętać, że nie każdej czynności muszą towarzyszyć tego rodzaju fajerwerki. Najważniejsza jest miła, ciepła, rodzinna atmosfera – bez zrzędzenia, wiecznego popędzania, wyrzutów i... niepotrzebnych nerwów. Sprawdź: Kiedy dziecko powinno zacząć sprzątać Jak uniknąć bałaganu? Podłoga zasłana klockami, lalki pod łóżkiem, a do tego niekompletne puzzle, warcaby w rozsypce i kopczyki ubrań? Podpowiadamy, co zrobić, by dało się przejść od drzwi do okna. Domek. Każdy potrzebuje swojego miejsca, zabawki też. Może być nim na przykład regał: na pierwszym piętrze mieszkają pluszaki, na drugim auta, w szufladzie kredki itd. Być może lalki bardziej polubią swoje nowe mieszkanko, jeśli wyłożycie jego podłogę dywanem z serwetki? Etykietki. Gdzie odstawić traktor? Koło misia czy książek? Gdzie szukać latarki? W pudle czy szufladzie? Jeśli dziecko ma kłopoty z zapamiętaniem, gdzie co powinno leżeć, możesz mu pomóc, przyklejając do pudeł i półek etykietki z obrazkami. Można je wyciąć, np. z gazetek reklamowych albo samemu narysować np. na małych kolorowych karteczkach samoprzylepnych. Skrzynie oraz szkatułki. Piracki kufer na skarby może osłodzić dziecku trudy sprzątania. Plastikowe skrzynie można kupić w każdym supermarkecie, a szkatułkę najlepiej zrobić wraz z dzieckiem: możecie np. pomalować pudełko po butach złotą farbą w spreju, okleić ją ładnym papierem, a nawet ozdobić „szlachetnymi” kamieniami: cekinami albo wyciętymi ze złotka motylkami, kwiatkami itd. Kolejno odlicz. Dziecko nie ma ochoty sprzątać? Zaproponuj mu, aby sprawdziło, czy żadna z zabawek się nie zgubiła. Co wieczór zróbcie zbiórkę najważniejszym zabawkom. Czerwony samochód? Jest! Był pod łóżkiem. Lalka od babci Jadzi? Już jest na półce. Głodna żaba. W supermarketach można kupić elastyczne pojemniki z materiału. Niektóre wyglądają jak żaba, inne jak świnka albo słoń, jeszcze inne mają wieko ozdobione wielkim kwiatkiem albo... groźnym pająkiem. Karmienie takiego stwora może być dla dziecka zabawniejsze niż zwykłe sprzątanie. Sięgnij po... pomoc. Może zajrzysz na internetową giełdę, dzięki której zamówisz usługę prania dywanów czy mycia okien? Gdy odejdą ci najcięższe prace, łatwiej będzie się zająć z dzieckiem drobniejszymi. Sprawdź też: Czy umiesz dzielić się obowiązkami? – test Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Czy warto świętować Walentynki z dzieckiem?
Jesteśmy zdania, że naprawdę warto świętować z maluchem walentynki. Bo to doskonała okazja, by sprawić komuś radość i nauczyć dziecko kilku ważnych rzeczy.
To nieprawda, że walentynki są zarezerwowane wyłącznie dla dorosłych. Przecież przedszkolaki też się zakochują. I to bardzo mocno i na zawsze. – Poza tym 14 lutego – tłumaczy psycholog – dziecko może dać prezent nie tylko ukochanej koleżance, ale także najlepszej przyjaciółce, mamie, bratu. Naprawdę warto potraktować to święto jako doskonały pretekst do złożenia życzeń tym wszystkim, których kochamy, lubimy, szanujemy. Dlaczego? Oto kilka najważniejszych powodów. Miło sprawiać przyjemność Kiedy kilkuletnia dziewczynka dostanie pierścionek albo malutkiego misia, na pewno bardzo się ucieszy. Ale ucieszy się także kolega, który go ofiarował. Bo miłe jest nie tylko otrzymywanie podarków, ale także ich dawanie. Dziecko może też zrobić prezent własnoręcznie. Wystarczy kartka papieru, nożyczki, kredki i pomysł na laurkę. Taki podarek jest nawet cenniejszy, bo maluch musi poświęcić czas na jego przygotowanie, włożyć swój wysiłek, by serduszko było dokładnie wycięte, kwiatki ładnie pokolorowane. – Te starania to jak świadectwo uczucia: „Lubię cię więc coś dla ciebie zrobię”. Zobacz też: Walentynki - kartki do wydruku. Nie trzeba się wstydzić uczuć Tak trudno czasem, patrząc prosto w oczy, powiedzieć: „Kocham cię”. Bo mówiąc tak ważne i wzniosłe słowa, człowiek odkrywa najgłębsze swoje uczucia i naraża się na ewentualne zranienie (co będzie, jeśli okaże się, że ona/on nie odwzajemnia mojej miłości?). Ale w święto zakochanych jest inaczej. W tym dniu wyznawanie uczuć jest znacznie prostsze, bardziej naturalne, oczywiste (bo robi to wiele osób). Ola może napisać na karteczce: „Adasiu, kocham Cię”, Kacperek – dać Kasi misia z napisem „dla ukochanej”. Dzieci w ten sposób uczą się przełamywać swój wstyd i dowiadują się, że to nie takie trudne, za to przyjemne. Umieć powiedzieć to sztuka Michałkowi bardzo podoba się Karolinka, więc ciągnie ją za warkocze. Dziewczynka skarży się, że jej dokucza. Basia jest zakochana w Piotrku, ale z nim nie rozmawia, bo się go wstydzi. A Piotruś myśli, że Basia go nie lubi. Kilkulatki często nie wiedzą, jak wyrażać emocje i nie zawsze potrafią dobrze interpretować zachowania innych. W walentynki mają szansę sprawdzić, jak okazywać uczucia, by zostały dobrze zrozumiane. Cudownie być kochanym – Walentynki mogą stać się okazją do okazywania zarówno miłości, jak i przyjaźni, wdzięczności, czyli wszystkich miłych uczuć – wyjaśnia psycholog. – Kiedy maluch dostaje dowody sympatii, dowiaduje się, że jest dostrzegany nie tylko przez rodziców, ale również kolegów, przyjaciół. To sprawia, że nabiera pewności siebie (jeżeli ktoś mnie polubił, to znaczy, że jestem fajny, coś potrafię). W niektórych przedszkolach panuje zwyczaj przygotowywania walentynkowych laurek dla najbardziej lubianych kolegów i koleżanek. To naprawdę doskonały pomysł! Maluszki rysują serduszka, autka, kwiatki, a starszaki piszą pierwsze słowa: „Podoba mi się, jak rysujesz”, „Lubię się z tobą bawić”. Tak uczą się dostrzegać w innych dobre rzeczy. Cudownie kochać Bardzo miło wiedzieć, że jest się kochanym, ale jeszcze przyjemniejsze jest odczuwanie miłości. Zakochana w Krzysiu Majka cieszy się, gdy może się z nim bawić. Kiedy dostaje od koleżanek cukierki, dzieli się nimi z Krzysiem i przybiega do niego z radością, gdy on wreszcie po chorobie wraca do przedszkola. Dziecięca miłość jest wielka! Ciesz się, że twoje dziecko może jej doświadczać. Zamiast o miłości swojego synka do koleżanki mówić: „To dziecinada”, pomóż mu przygotować laurkę. Niech chłopiec wie, że go rozumiesz, a o ukochaną osobę trzeba się troszczyć. Zakochany maluch Miłość to delikatne uczucie i trzeba wiedzieć, co robić, by zakochanego smyka nie urazić. Rozmawiaj... Możesz zapytać, jak ulubiona koleżanka ma na imię, w co lubią się razem bawić. ...ale bądź delikatna. Malec ma prawo do tajemnic. Jeśli nie chce o czymś mówić, nie naciskaj. Nie wyśmiewaj. Gdy dziecko mówi, że się zakochało, to nie nadużywa słów, tylko naprawdę tak czuje! Po prostu bądź. Jeśli zakochane maluchy pokłócą się albo jedno z nich stwierdzi, że już nie kocha, nie pocieszaj słowami: „Jeszcze nieraz się zakochasz!”. Malec ma prawo do smutku. Na szczęście czas leczy rany :). Zobacz też: 7 filmów na Walentynki nie tylko dla przedszkolaków. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Czy dziecko może samodzielnie czytać, zanim pójdzie do szkoły? Ponoć tak! Jeśli chciałabyś nauczyć go tej umiejętności, pamiętaj, że to musi być zabawa!
Zdaniem jednych, uczenie małych dzieci czytania to odbieranie im dzieciństwa. Według innych zaś, to najwspanialsze, co możesz dać szkrabowi. Jak twierdzą zwolennicy wczesnej nauki czytania, mózg przez pierwszych sześć lat życia z łatwością wchłania informacji i warto to wykorzystać. Jak uczyć dziecko czytać? W Polsce popularność zdobyło kilka metod (o nich nieco dalej). Jednak bez względu na to, którą wybierzemy, ma to być przede wszystkim zabawa. Mierz siły na zamiary. Lepszy jest skromny program prowadzony systematycznie niż zbyt ambitny i do tego realizowany zrywami. Naukę dopasuj do wieku dziecka. O ile kilkumiesięczny malec będzie zachwycony nawet dwudziestoma słowami dziennie, o tyle półtoraroczne dziecko jest już tak zaabsorbowane otaczającym je światem, że pokazanie mu pięciu słów będzie waszym wspólnym wielkim sukcesem. Zaś trzylatek zapewne szybko zechce przejść od pojedynczych słów do czytania książek. Nie oceniaj, nie sprawdzaj postępów ani też nie zmuszaj do czytania na głos. Dziecko cały czas musi się dobrze bawić i mieć poczucie absolutnego bezpieczeństwa. Nie oczekuj szybkich efektów, to nie wyścigi! Przerwij naukę, jeśli dziecko jest śpiące lub zmęczone. Także wtedy, gdy ty jesteś wykończona lub zła, lepiej odłóż naukę na inny termin. Uwaga! Najwięcej radości sprawia dzieciom czytanie książek zrobionych przez mamę. Można je ilustrować zdjęciami dziecka albo jego rysunkami, a treść wymyślić samemu. Poznaj 5 łatwych kroków, by nauczyć czytać dwulatka Dobre metody pomocne w nauce czytania Oto dwie: Pokazuj tablice z wyrazami. Według autorów książki: „Jak nauczyć małe dziecko czytać”, należy pokazywać dziecku całe wyrazy w krótkich, kilkusekundowych sesjach. Naukę można też podzielić na kilka etapów: najpierw pokazać dziecku pojedyncze słowa, potem wyrażenia dwuwyrazowe, a na koniec proste zdania oraz książki. Czy rozmiar wydrukowanych literek ma jakieś znaczenie? Owszem. O wiele lepiej jest pokazywać wyrazy pisane małymi literami (tak jak wyglądają w książkach), ale na początku o wielkości 8 cm, zmniejszając litery do 2 cm. Tą metodą uczy się już niemowlaki! Pisze o tym Katarzyna Rojkowska w „Naucz małe dziecko myśleć i czuć – zabawa w czytanie, matematykę i muzykę”. Podziel słowa na sylaby. Autorka książki „Nauka czytania krok po kroku. Jak przeciwdziałać dysleksji” zakłada, że najpierw należy poznać samogłoski, następnie nauczyć się je łączyć w sylaby ze spółgłoskami, a potem czytać całe wyrazy (początkowo pisane dużymi literami). Słowa powinny być co najmniej dwucentymetrowej wielkości. Optymalny czas na rozpoczęcie nauki czytania to okres tuż przed trzecimi urodzinami. Uwaga! Zaleca się, aby dzieci nie uczyć tylko pojedynczych literek czy ciągłego sylabizowania wyrazów – tak jak nie robi się tego, mówiąc do maluszka. A co mówi psycholog o wczesnej nauce czytania? „Maluchom, które same garną się do nauki czytania, nie ma sensu tego zabraniać. Niektóre jednak zamiast tego wolą się bawić. A wtedy uczenie czegoś, co jest ponad ich możliwości, jest męczarnią i dla malucha, i dla rodziców. Nie widzę potrzeby uczenia czytania tak małych dzieci. Lepiej lepić razem pierogi albo poczytać bajki”. Jeśli twój czterolatek nie interesuje się literkami, nie denerwuj się. Większość dzieci poznaje je dopiero w zerówce. Nie zmuszaj dziecka do nauki czytania tylko dlatego, że inne dziecko to robi. Jeśli nie ma na to ochoty, poczekaj. Zobacz też: Pomoc dziecku w nauce czytania i pisania Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Czy wychowanie bezstresowe jest dobre dla dzieci? Jak wychowywać dzieci bezstresowo? Czy warto chronić dziecko możliwie przed wszystkimi stresami?
Rzuć na dowolnym spotkaniu (choćby u cioci na imieninach) hasło „wychowanie bezstresowe”, a rozgorzeje gorąca dyskusja pełna ostrych słów („To najkrótsza droga, by wychować tyrana”), wstrząsających przykładów z życia („Rodzice mu pozwalali na wszystko i teraz…”), złotych myśli („Dzieci i ryby głosu nie mają”, „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził”) oraz – zdecydowanie mniej licznych – głosów obrońców („Ależ tu wcale nie chodzi o pozwalanie maluchowi na wszystko!”). Bez zasad? Pojęcie „wychowanie bezstresowe” jest więc rozumiane zwykle jako wychowanie bez zasad, pozwalanie dziecku na wszystko, włącznie z chodzeniem spać z nieumytymi zębami. Można jednak pojmować je inaczej: jako wychowanie bez krzyku, z szacunkiem dla dziecka, ale bez rezygnowania ze stawiania granic. A więc jak to jest z wychowaniem bezstresowym? Stosować je czy nie? Dopinguje do działania O wychowanie bezstresowe zapytaliśmy psychologa Beatę Chrzanowską z Uniwersytetu dla Rodziców. – Jeśli rozumieć ten termin jako pozwalanie malcowi na wszystko i chronienie go przed wszelkim stresem, to zdecydowanie odradzam. Po pierwsze dlatego, że stres stale towarzyszy naszemu życiu, więc nie da się uchronić przed nim dziecka. Gdybyśmy chcieli to zrobić, musielibyśmy nakarmić je, zanim będzie głodne, podać misia, zanim go zapragnie itd. Słowem: zlikwidować wszelkie napięcia, a to przecież jest niewykonalne – mówi psycholog. I podkreśla, że nawet gdyby było wykonalne, to takie postępowanie nie przyniosłoby nic dobrego. Dziecko niczego by się nie nauczyło, bo i po co ćwiczyć mówienie albo chodzenie, skoro mama odgadnie wszelkie życzenia, przyniesie, poda… Wbrew temu, co sądzimy o stresie (że trzeba z nim walczyć, pokonywać go itd.), on sam w sobie nie jest taki zły. Stres nas napędza, stymuluje, skłania do działania i rozwoju. Byle nie było go zbyt dużo. Jestem bezpieczny Oto drugi ważny powód przemawiający za tym, by nie wychowywać bezstresowo: zrezygnowanie z wszelkich ograniczeń, zakazów i nakazów naraża malucha na stres o wiele głębszy, wpływający na całe jego życie. – Dziecko, któremu wszystko wolno, czuje się zagubione. Jest małe, nie zna świata ani reguł, które nim rządzą, a że nie ma mądrego przewodnika, musi poruszać się w nim po omacku. Sprawdza, jak dalekomoże się posunąć – tłumaczy Beata Chrzanowska. – W książce „Mały tyran” opisano malca, który jadł tylko wtedy, gdy rodzic stał na drabinie na zewnątrz budynku i miał na głowie kapelusz. Zwariował? Nie! Skoro rodzice nie stworzyli reguł, chłopiec rozpaczliwie próbował zaprowadzić własny porządek. Taki malec jest też samotny, bo nie ma w swoich rodzicach oparcia. Jak może mieć, skoro pozwalają sobą manipulować? [CMS_PAGE_BREAK] To ryzykowne Powodów, dla których malucha nie powinno się wychowywać bezstresowo, jest dużo więcej. Dziecko wychowane w ten sposób: ■ Nie uczy się reguł, które rządzą życiem, liczenia się z innymi dziećmi i dorosłymi, podporządkowywania się nauczycielom itd. Z czasem jest mu z tym coraz trudniej. ■ Jest skoncentrowane na sobie, nie liczy się z innymi, a to nie przysparza przyjaciół. ■ Nie potrafi na nic czekać ani podejmować żadnego wysiłku. Wszystko chce dostać natychmiast, a jeśli tak się nie dzieje, rośnie w nim ogromna frustracja i agresja. ■ Uważa, że świat za progiem jest zły, bo nie pozwala sobą manipulować tak jak rodzice. Prędzej czy później usłyszy: „Nie ze mną te numery” i staje się nieszczęśliwe („Jak to? Cały świat nie jest tylko na moje usługi?”). ■ Nie potrafi zmierzyć się ze stresem. Bo malec nie miał okazji tego przećwiczyć. ■ Nie ma pewności, czy w ogóle jest kochane, gdyż wbrew pozorom brak reguł może odczytywać jako brak rodzicielskiego zainteresowania. Bez krzyku i bicia? Tak! A więc co robić? Trzymać dziecko krótko, pilnować, by bez szemrania wypełniało nasze rozkazy, postępować w myśl zasady, że dzieci i ryby głosu nie mają, karać, nakazywać? A może nawet wymuszać posłuszeństwo przemocą? (Przemoc to nie tylko bicie, ale także popychanie czy szarpanie oraz złe słowa: szydzenie, poniżanie, obrażanie, szantażowanie odebraniem uczuć). – To także nie jest dobra metoda– mówi Beata Chrzanowska. – Traktowane w ten sposób dziecko niewiele się uczy poza tym, że ma być posłuszne i wypełniać rozkazy silniejszych. Nie rozumie, dlaczego ma coś robić albo czegoś nie robić. Robi lub nie, bo boi się kary. Takie dzieci są często wycofane, nieufne, nie mają własnego zdania, nie wiedzą, czego pragną i potrzebują. Mają niskie poczucie własnej wartości. Świat jest dla nich groźnym miejscem, a one same czują się malutkie, słabe i nic nieznaczące. Mogą też buntować się i kłamać, a potem zwiać gdzie pieprz rośnie, gdy tylko będą wystarczająco duże. [CMS_PAGE_BREAK] Złoty środek Najlepszy jest złoty środek. Ba, tylko co to znaczy? Dla każdego coś innego, w każdej rodzinie obowiązują inne reguły. W jednym domu można wygłupiać się przy stole i rzucać wierszykami z „Jeżycjady” Małgorzaty Musierowicz, np. „Kto mlaszcze, dostanie w paszczę.” W innym jest to nie do pomyślenia. Nie ma w tym nic złego, bo nie ma przecież idealnego wzorca rodziny. Grunt, aby reguły były rozsądnei by stosować je w miarę konsekwentnie. Aby traktować dziecko z szacunkiem, alei samemu wymagać go od dziecka. Złote rady dla młodych rodziców Oto najważniejsze zasady, którymi warto się kierować, gdy chcemy, aby dziecko miało poczucie własnej wartości. 1.Traktuj je z szacunkiem i licz się z jego potrzebami, ale wymagaj, by i ono tak cię traktowało. 2. Daj mu mnóstwo czułości i miłości. Zadbaj, by wiedziało, że je kochasz (a nie domyślało się). 3. Gdy o coś prosi, zastanów się, czego tak naprawdę potrzebuje. Kolejnej lalki czy twojej uwagi? 4. Ustal stały rytm dnia. To ważne. Potrzebuje tego już niemowlę. 5. Wytycz granice: to wolno, a tego nie. Dzięki temu dziecko się uczy. Jeśli nie zareagujesz, gdy kogoś kopie, nie będzie wiedziało, że nie wolno tego robić. 6. Wyznacz reguły, których nie wolno łamać pod żadnym pozorem: nie wolno dotykać kuchenki, nie ma mowy o biciu innych. 7. Nie mnóż zakazów bez potrzeby. Lepiej, żeby było ich kilka. Wtedy łatwiej je ogarnąć. 8. Ustal konsekwencje łamania zasad. Najlepiej, gdy są skutkiem postępowania dziecka („Nie posprzątałeś zabawek, więc nie zdążysz obejrzeć bajki”). 9. Mów konkretnie. Zdanie: „Masz być grzeczny” niewiele malcowi mówi. Lepiej powiedzieć: „Przestań rzucać zabawkami”. 10. Bądź stanowcza. Dziecko powinno wiedzieć, że „nie” znaczy „nie”, a nie: „Wolę, byś tego nie robił, ale zdecyduj sam”. 11. Nie ulegaj, kiedy smyk wymusza coś na tobie krzykiem. 12. W pewnych sprawach decyduj za dziecko... Jeśli widzisz, że jest rozdrażnione, to zarządź: „Pora spać”. 13. …ale nie we wszystkich. Nikt nie ma prawa zmuszać malca, by robił kupę na rozkaz. 14. Nie bój się jego złości. Nie musi mu się podobać, że mu czegoś zabraniasz. A ty... patrz pkt 11 :) [CMS_PAGE_BREAK] Problem tkwi w dorosłych Dlaczego niektórzy – mamy i ojcowie – na pewne sprawy przymykają oczy albo przeciwnie: są nadmiernie apodyktyczni? Z wielu powodów. → ZBYT POBŁAŻLIWI Sądzą, że taka postawa zapewni dziecku szczęście. A są i tacy, którzy po prostu nie umieją odmawiać innym. Nie chcą patrzeć na smutną minę swojego szkraba albo nie potrafią znieść jego płaczu, bo czują się wówczas złymi rodzicami. Jeszcze inni, pragnąc uniknąć błędów, które popełnili ich apodyktyczni rodzice, przesadzają w drugą stronę. → ZBYT APODYKTYCZNI Także postępują w dobrej wierze. Najczęściej wychowują dzieci w taki sposób, w jaki sami byli wychowywani. Nie potrafią inaczej. Może być również tak, że nie potrafią panować nad sobą ani w inny sposób sprawić, by dzieci ich słuchały. Wychowanie bezstresowe - kto wpadł na ten pomysł? Za „wynalazcę” wychowania bezstresowego uważa się amerykańskiego pediatrę, Benjamina Spocka. Oddajmy mu głos. ☛ Benjamin Spock, uśmiechnięty pan w grubych okularach, jest autorem książki „Dziecko. Pielęgnowanie i wychowanie”. Po raz pierwszy została ona wydana w 1945 r. i stała się bestsellerem wszech czasów. Przetłumaczono ją na 39 języków, także na polski (najnowsze, uwspółcześnione wydanie trafiło do polskich księgarń w tym roku). ☛ Spock proponował w swojej książce rodzicom coś, co w połowie ubiegłego wieku nie było tak oczywiste jak dziś: żeby traktowali dziecko jak człowieka, uwzględniali jego potrzeby i pragnienia oraz ufali własnemu instynktowi. ☛ Pod koniec lat sześćdziesiątych zarzucono mu, że zmarnował życie całych pokoleń Amerykanów. Sam Spock twierdził, że ataki miały tło polityczne: „Oskarżenia te pojawiły się po raz pierwszy w roku 1968 (…), a ich autorem był pewien duchowny, który gorąco oponował przeciw mojej krytyce wojny w Wietnamie. Powiedział, że ponieważ radziłem rodzicom, żeby »natychmiast spełniać życzenia« niemowląt i dzieci, wyrosły one na nieodpowiedzialnych, niezdyscyplinowanych, niepatriotycznych młodych ludzi, sprzeciwiających się zaangażowaniu ich kraju w wojnę Wietnamie”. ☛ Spock wielokrotnie podkreślał, że nie jest orędownikiem pobłażliwości wobec dzieci. „W mojej książce nie zalecałem natychmiastowego spełniania życzeń. Zawsze doradzałem rodzicom, żeby szanując dziecko, żądali szacunku w zamian, żeby stanowczo i jasno kierowali jego zachowaniem i oczekiwali od niego współpracy i grzeczności” – napisał psycholog. Cytaty pochodzą z książki „Dziecko. Pielęgnacja i wychowanie”, wyd.ósme uaktualnione i rozszerzone przez Roberta Needlemana. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Układanie puzzli to świetna zabawa. Sprawia frajdę, daje satysfakcję, a przy okazji uczy mnóstwa ważnych rzeczy.
Czego uczy układnie puzzli? Choćby wytrwałości w dążeniu do celu i koncentracji na zadaniu, bo jeśli się chce zobaczyć, co wyjdzie po złożeniu wszystkich kawałków (a kto by nie chciał?), nie ma rady: trzeba się do tego przyłożyć. Ćwiczą także precyzję ruchów i współpracy. Przede wszystkim jednak rozwijają spostrzegawczość i to, co psychologowie nazywają umiejętnością analizy i syntezy wzrokowej. – Z tą analizą chodzi o to, by patrząc na coś – powiedzmy na rower – umieć dostrzec, że składa się on z kół, ramy, siodełka, pedałów i całej reszty. Z syntezą jest odwrotnie: rzecz w tym, by umieć złożyć w całość poszczególne części. Obie umiejętności są bardzo potrzebne, np. przy nauce czytania i pisania (żeby dobrze to robić, trzeba prawidłowo rozpoznawać i dobrze zapamiętać kształt liter. No i umieć je złożyć). Jakie puzzle wybrać dla przedszkolaka? Jak bardzo skomplikowane puzzle „musi” układać trzy-, a jakie cztero- czy pięciolatek? – Jeśli trzylatek nie potrafi ułożyć układanki z czterech elementów, zastanawiam się, co mu w tym przeszkadza (nie miał okazji poćwiczyć?). Jeśli ma kłopot z dwoma, zaczynam się o niego niepokoić – mówi psycholog. – Większość czterolatków bez problemu układa sześcioelementowe układanki. A później? Później jest już bardzo różnie. Dzieci poddawane testom dojrzałości szkolnej miały kiedyś za zadanie złożyć puzzle z ośmiu elementów, jednak większość siedmiolatków doskonale radzi sobie z bardziej skomplikowanymi. Wybierając puzzle dla smyka, warto oczywiście brać pod uwagę sugestie producentów, jednak najlepiej zacząć po prostu od najprostszych (koniecznie z dużym, wyraźnym obrazkiem) i obserwować malca. Jeśli dobrze sobie z nimi radzi, kupujemy mu bardziej skomplikowane. A jeśli nie, dajemy mu trochę czasu albo próbujemy z prostszymi. Zobacz też: Zabawy dla przedszkolaków 4 sposoby na zachęcenie dziecka do układania puzzli: Co robić, jeśli dziecko w ogóle nie lubi puzzli? – Najczęściej unikają ich dzieci, które najbardziej ich potrzebują, a więc te, które mają kłopot z analizą i syntezą wzrokową (mają problem z zapamiętywaniem wyglądu przedmiotów i z orientacją w terenie) i/albo koncentracją. – Warto je do nich zachęcać, ale spokojnie i w myśl zasady „nic na siłę”, bo przymus nic nie da. Zacznijcie od… oglądania obrazków. Na przykład w książeczkach. Podczas oglądania rozmawiajcie o nich, „rozkładajcie” je na części („Na biurku stoi komputer, pod krzesłem schował się kot, na półce stoi traktor”), a potem „złóżcie” je w całość, nadając im tytuł (np. „Pokój Adasia”). Zrób malcowi przyjemność. Jeśli smyk uwielbia kreskówkę „Scooby Doo”, chętniej ułoży puzzle ze swoim ulubieńcem niż z jakimś niekojarzącym się mu z niczym kwiatkiem. Woli bawić się autkami? Kup mu puzzle podłogowe, z których układa się drogi, albo jedną z pomysłowych układanek. Daj mu czas. Nie popędzaj malucha i nie podnoś poprzeczki zbyt wysoko. Zacznijcie od najprostszych. Proponowanie przedszkolakowi puzzli dla niemowląt nie ma oczywiście sensu (ryzykujemy, że obrazi się na nie na amen), ale można np. pociąć na kawałki (najpierw na dwie, potem na cztery, sześć, osiem części itd.) zdjęcie albo obrazek z gazety. – Takie „domowe” puzzle uczą analizy i syntezy wzrokowej lepiej niż tradycyjne, w których dopasowuje się wypustkę do odpowiedniego wycięcia. Malec koncentruje się na obrazku, a nie dopasowaniu kawałków na zasadzie prób i błędów – tłumaczy psycholog. Układaj wraz z dzieckiem. Pokaż dziecku, jak można ułatwić sobie zadanie, np. zacznijcie układać obrazek od narożnika albo od twarzy postaci na obrazku. Dla niego to nie musi być oczywiste. Przeczytaj też: Puzzle dla 4 latka - opinie Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Mimo upływu czasu wciąż co rano rozpaczliwie płacze, trzymając się kurczowo twoich nóg? Spróbujemy wam pomóc.
Myślałaś, że będzie wspaniale: twoja pociecha nauczy się wierszyków, zagra owcę w jasełkach, pozna inne dzieci… I co? Wygląda na to, że jest coraz gorzej. Są trzy możliwości. Pierwsza: dziecku jest rzeczywiście z jakiegoś powodu źle w przedszkolu. Druga: mama nie do końca chce, by smyk tam chodził, i zaraża go niechęcią. I trzecia: dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Niezależnie od przyczyny trzeba zrobić wszystko, by poprawić sytuację, nim malec na dobre zrazi się do nowego miejsca. Rozmowy na początek Gdy pojawiają się problemy, warto najpierw spróbować spokojnie pogadać z maluszkiem. Może nie tyle nie lubi przedszkola, co np. leżakowania? Albo posiłków? Może już na początku pokłócił się z kolegą albo chciałby się pobawić zabawką, która stoi na szafie, ale nie wie, co zrobić, by ją dostać? Z naszego, dorosłego punktu widzenia powód może być błahy, ale dla malca to poważne sprawy. Taka rozmowa może nie być łatwa, zwłaszcza że niektóre trzylatki nie umieją wyrazić słowami, co je gryzie. Smyk może też nie do końca wiedzieć, na czym polega jego problem. Radą jest zabawa w przedszkole – w ten sposób brzdąc może opowie o tym, co czuje. Porozmawiaj też z nauczycielką. Zapytaj, jak zachowuje się twój malec podczas zajęć. Często jest tak, że smyk, który płacze, żegnając się z mamą, po chwili radośnie bawi się z kolegami. To znaczy, że w przedszkolu jest mu dobrze. Mama pełna emocji Ty także powinnaś przyjrzeć się swoim uczuciom. – Zdarza się, że kobieta tak naprawdę nie chce, by jej dziecko chodziło do przedszkola. Posyła je tam, ale ma z tego powodu poczucie winy. Dziecko to wyczuwa i ma w głowie bałagan: „Muszę iść w miejsce, którego mama nie lubi. Pewnie będzie strasznie!”. Bywa i tak, że kobieta, która nie cierpi swojej pracy, wolałaby być z dzieckiem w domu. „Złe” przedszkole jest więc pretekstem, aby rzucić znienawidzone zajęcie. [CMS_PAGE_BREAK] Oj, dzieje się w główce Dziecko, które trafia po raz pierwszy do przedszkola, ma prawo czuć się zagubione. Zostaje samo – bez mamy, taty, babci, bez swojego pokoju i zabawek. Nie jest już jedyne i najważniejsze, a uwaga pań jest podzielona między całą grupę. Dodatkowy kłopot: zmieniają się reguły gry. To, co było akceptowane w domu (np. wygłupy przy stole), niekoniecznie jest mile widziane w przedszkolu. Niełatwo się w tym połapać, gdy się ma kilka lat! Smyk to wszystko bardzo przeżywa – i stąd płacz, stres, strach. Ale w końcu emocje opadną. Co możesz zrobić? Pamiętaj o sprawach, które ułatwiają przedszkolną adaptację i wam obojgu pomogą przetrwać trudny okres. - Przekonuj smyka, że przedszkole to fajne miejsce. Ma tam mnóstwo zabawek, kolegów, uczy się ciekawych rzeczy. A potem przecież zawsze przychodzi mama! - Nie mów: „Musisz chodzić do przedszkola, bo nie mam co z tobą zrobić, gdy idę do pracy”. To kiepski argument – maluch może się poczuć upchnięty w przedszkolu jak bagaż w poczekalni. Traktuj przedszkole jak naturalną rzecz: dzieci chodzą do przedszkola, a potem do szkoły. - Rano wstawajcie na tyle wcześnie, by wszystko odbywało się bez pośpiechu. Staraj się uatrakcyjnić drogę do przedszkola, np. rzucajcie ptakom okruszki. Drobne rytuały sprawiają, że dziecko czuje się bezpieczniej. - Mów dziecku, kiedy je odbierzesz. Ale nie: „Przyjdę o trzeciej”, tylko: „Po podwieczorku pobawisz się trochę z dziećmi, a potem już będę”. Opowiedz, co będziecie robili po przedszkolu. - Nie przeciągaj rozstań. Gdy będziesz się nad malcem rozczulać, może się poczuć zagrożony. Poproś nauczycielkę, by wyszła po dziecko i zachęciła go do udziału w zajęciach. A jeśli sama nie radzisz sobie ze swoimi emocjami podczas rozstania, malca może odprowadzać np. tata. - Nie znikaj bez pożegnania, po kryjomu. Traktowane w ten sposób dziecko traci poczucie bezpieczeństwa. - Odbieraj malca wcześniej (o ile to możliwe). Może na początek wystarczą tylko przedpołudnia w przedszkolu? A już na pewno nie spóźniaj się po malca. Jeśli będzie odbierany ostatni, nie polubi przedszkola. - Zauważaj sukcesy. Maluszek narysował słoneczko? Wspaniale! Koniecznie obejrzyj obrazek i pochwal. Akcja ewakuacja Nie rezygnuj z przedszkola pochopnie. Może wystarczy poczekać, by dziecko się zaaklimatyzowało? Jeśli jednak mijają tygodnie, a ono wciąż płacze, nie bawi się, ma bóle brzucha – warto rozważyć odłożenie przedszkolnego debiutu jeszcze o rok. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dzieci czasem nie reagują na wezwanie rodziców do zatrzymania się. Co robić, kiedy dziecko nie reaguje na wołanie rodzica?
Sara ciągle ucieka mi, gdy jesteśmy na spacerze. Nie reaguje na moje wołanie. Gdy w końcu ją dogonię i mówię, że tak nie wolno, to śmieje mi się w twarz, jakby to była najlepsza zabawa. Co robić? Basia Wydaje mi się, że kilka spacerów odbytych z mamą „za rączkę” lub w wózku z zapiętymi szelkami oraz rozmowa o niebezpieczeństwach związanych z uciekaniem, a także „trening” reagowania na słowo STOP powinny przynieść zmianę sytuacji. Ale uwaga, trening powinien córci kojarzyć się z zabawą, a nie musztrą. I proszę pamiętać, by za każdym razem, gdy mała się zatrzyma, pochwalić ją. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Niektóre dzieci radzą sobie ze zbyt trudną dla nich sytuacją właśnie poprzez gryzienia innych. By wyperswadować dziecku gryzienie rówieśników, trzeba znaleźć przyczynę takiego zachowania i próbować mu zapobiec.
Dzieci zwykle gryzą rówieśników w przedszkolu lub żłobku. Często naprawdę trudno przewidzieć, kiedy dziecko zaatakuje innego malucha. Co mogą zrobić jego opiekunowie? Dlaczego dziecko gryzie inne dzieci? Jeśli gryzienia innych dzieci zdarza się tylko w żłobku lub przedszkolu warto poprosić panie przedszkolanki, by znalazły przyczynę takiego zachowania dziecka, tzn. w jakich sytuacjach gryzie ono inne dzieci. Maluch może to robić z różnych powodów, np. bo ktoś mu coś zabiera albo stoi mu na drodze, gdy ten chce przejść. Taki atak agresji jest spowodowany sytuacją, w której dziecko sobie nie radzi, a nie potrafi z niej inaczej wybrnąć. Wiedząc to, można zapobiec takiemu zachowaniu dziecka i pokazać mu, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach (np. szukać pomocy u dorosłego). Zobacz też: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz Jak mają zareagować rodzice? Dziecko musi wiedzieć, że rodzice nie zgadzają się na zachowanie, tzn. na gryzienie innych dzieci („Nie podoba mi się, że gryziesz dzieci”). Warto w takim wypadku zwrócić uwagę dziecka na inną zabawę lub czynność – mniej męczącą i łatwiejszą. Dotyczy to wszystkich czynności przerastających możliwości dziecka – jeżeli zredukuje się stresujące i trudne dla niego sytuacje, najprawdopodobniej gryzienie samo przeminie. Jednak dopóki dziecko próbuje gryźć inne dzieci, musi być stale pod kontrolą i opieką dorosłych, którzy powinni spokojnie, ale jednocześnie zdecydowanie reagować na takie ataki. Za każdym razem trzeba tłumaczyć, że gryzienie jest złe, ponieważ sprawia ból. Warto też spróbować pokazać dziecku inny sposób rozładowywania złości. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dwuipółletnie dziecko może zachowywać się jak dzidziuś, bo trudno jest rozstać mu się z niemowlęctwem. Co robić, kiedy dziecko zachowuje się jak dzidziuś?
Marysia ma dwa i pół roku i zachowuje się jak dzidziuś. Chce być noszona na rękach, a nawet karmiona z butelki. Czy to normalne? Tak, ten okres nostalgii za niemowlęctwem jest normalny. Dzieci w wieku Marysi stoją przed nowym etapem rozwoju. By ruszyć naprzód, czasami potrzebują powrócić do wcześniejszego okresu, by zerwać z nim ostatecznie. Choć zachowanie córci wydaje się dziwne, proszę się z niej nie śmiać. Wystarczy przeczekać :) Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dzieci nie zdają sobie sprawy z tego, co je czeka w przedszkolu, zwłaszcza że dorośli nie mówią im całej prawdy, np. tego, że w przedszkolu nie będzie mamy. Gdy malec orientuje się, że jest sam (że w jakiś sposób został oszukany), buntuje się.
Kasia marzyła, by pójść do przedszkola. Nie mogła się tego doczekać. Gdy to się stało, przez jakiś czas nie było problemów, ale teraz nie chce wychodzić z domu. Co się stało? Zuzanna Dzieci nie zdają sobie sprawy z tego, co je czeka w przedszkolu, zwłaszcza że dorośli nie mówią im całej prawdy, np. tego, że w przedszkolu nie będzie mamy. Gdy malec orientuje się, że jest sam (że w jakiś sposób został oszukany), buntuje się. Dlatego trzeba go przekonać, że mama ZAWSZE wróci po niego („Gdy zjesz obiad, ja już będę na ciebie czekać”). Spokojnie i cierpliwie. I proszę dotrzymywać słowa! Przedszkola prywatne i państwowe - fakty i mity. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Czy to, że chłopiec nie bawi się autami, ale... lalkami jest normalne? Czy warto zniechęcać chłopca do tego, by bawił się lalkami?
Mój synek ma dwa latka. Nie lubi bawić się autkami, woli pluszaki i lalki. Trochę mnie to niepokoi... Alicja To normalne, że małe dzieci sprawdzają, jakie zabawy i jakie formy aktywności im bardziej pasują. Naprawdę nie ma nic złego w tym, że chłopiec woli bawić się przytulankami niż samochodami. A zabawki jedynie kulturowo uznawane za bardziej dziewczęce są świetne, bo uczą różnych relacji społecznych oraz zachowań opiekuńczych. I jeszcze jedno. Zawsze przypominam rodzicom, by w takich sytuacjach nigdy nie ośmieszali ani nie zawstydzali dziecka. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl