Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-07T12:23:28.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Emocje dziecka: jak zrozumieć i jak pomóc dziecku radzić sobie z emocjami?
items: Różnica wieku między rodzeństwem: jaka jest najlepsza – duża czy mała?
items: Ruszam się, więc myślę
items: Jedzenie przed telewizorem - tak czy nie?
items: Jak rozwija się roczne dziecko - 5 ważnych umiejętności
items: 7 szkodliwych mitów o spaniu z dzieckiem
items: Jak zaangażować tatę do opieki nad dzieckiem
items: Jak się rodzi miłość do dziecka
items: Emocje niemowlaka – jak je rozpoznawać?
items: Jak ośmielić nieśmiałka?
items: Wszystko na nie
items: Budowanie relacji z nieobecnym ojcem
items: Gdy dziecko idzie do żłobka
items: Od kiedy trzeba czytać dziecku książki i dlaczego tak wcześnie?
items: Rywalizacja między rodzeństwem – co robić?
items: Czy twoje dziecko kiedyś ci pomoże - zależy od ciebie
items: Życie z teściami
items: Jak nie zarazić dziecka swoim pesymizmem?
items: Dziewczynki kochają różowy? – Sprawdzamy
items: Płeć a wychowanie
items: Kąpiel może być super! 8 sposobów, by przekonać o tym dziecko
items: Jak zmienić złe zachowanie dziecka?
items: Jak mądrze rozpieszczać dziecko
items: Naucz dziecko obowiązków
items: Co potrafię po 1. urodzinach

Emocje dziecka: jak zrozumieć i jak pomóc dziecku radzić sobie z emocjami?
type: item
date: 2022-06-24T06:18:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: emocje dziecęce
subject: wychowanie dziecka
description: Twoje dziecko potrafi w jednej chwili zamienić wielką radość w łzy. A zanim się zorientujesz, znów zaczyna się śmiać. Dziecięce emocje zaskakują nie tylko ciebie, ale też samego malucha. Jak zrozumieć dziecięce emocje? Jak pomóc dziecku radzić sobie ze złością, smutkiem, wstydem czy nieśmiałością?
encoded: Małe dziecko głęboko przeżywa każdą emocję, nie tylko psychicznie, ale fizycznie. Jeśli odczuwa radość, klaszcze w dłonie, potrząsa główką – masz wrażenie, że całe promienieje. W chwili smutku jego płacz staje się niezwykle przejmujący, oddech przyspiesza, a ciało zaczyna drżeć. Z czasem przybywa sytuacji, w której dziecko przeżywa i okazuje rozmaite emocje. Jak je zrozumieć i jak pomóc maluchowi radzić sobie z tym, co czuje w najtrudniejszych momentach? Spis treści: 1. Emocje dziecka: jak je zrozumieć? Smutek Gniew Nieśmiałość Złość Wstyd Zazdrość 2. Zabawy, które pomagają poznawać emocje 3. Co robić, gdy emocje biorą górę? 4. Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci? Emocje dziecka: jak je zrozumieć? Pierwszym objawem emocjonalnego zachowania u dziecka, z jakim już pewnie miałaś do czynienia, jest stan ogólnego podniecenia noworodka. Z czasem maluszek zaczyna okazywać zmieniające się w niezwykle szybkim tempie reakcje zadowolenie–niezadowolenie. Niemal natychmiast przechodzi z jednego stanu w drugi. Jego uczucia są skrajne, nie potrafi nad nimi zapanować. Nie rozumie, co się z nim dzieje. Równie silnie reaguje na błahe zdarzenia, jak na poważne sytuacje. Jego uwaga jest krótkotrwała i łatwo ją rozproszyć. Każdy maluch przeżywa właściwe dla swojego wieku problemy, napięcia i stresy. Aby się ich pozbyć: krzyczy, płacze, rzuca zabawkami czy ssie palec. Przyjrzyj się opisanym przez nas sytuacjom i zobacz, jak reagować, kiedy dziecko nie radzi sobie z emocjami. Smutek Piotruś ma 18 miesięcy. Po południu staje się nagle smutny. Nie chce dłużej się bawić i reaguje krzykiem na próby wyjścia na spacer – opowiada Ania. Małe dzieci są na ogół radośnie nastawione do życia. Jeśli popadają w smutek lub przygnębienie, mają swoje powody. Zastanów się, czy przyczyną nie jest wyczerpanie dziecka, może spędza dzień zbyt intensywnie: odwiedza za dużo miejsc albo brakuje mu poobiedniej drzemki. Staraj się popołudniami wyciszać je spokojną zabawą lub czytaniem książeczki. Gniew Ile razy nie…

imgtpckTd-fcf258b.jpg
width: 800
height: 533

Różnica wieku między rodzeństwem: jaka jest najlepsza – duża czy mała?
type: item
date: 2021-06-15T06:34:00.000Z
creator: Aneta Żuchowska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: rodzeństwo
subject: wychowanie
subject: wychowanie dziecka
subject: zazdrość o rodzeństwo
description: Mała czy duża – jaka różnica wieku między dziećmi jest najlepsza? Wraz z psycholożką Julitą Wojciechowską wyjaśniamy, że choć posiadanie brata lub siostry ma z punktu widzenia maluchów mnóstwo zalet, wad również nie brakuje – niezależnie od tego, ile lat dzieli rodzeństwo.
encoded: Kolejność, w jakiej dzieci pojawiają się w rodzinie, ma wpływ na ich charakter. Mimo że rodzicom wydaje się, iż traktują pociechy jednakowo, zmienia się przecież układ rodzinny. W tej kwestii nie bez znaczenia jest także różnica wieku między starszym a młodszym dzieckiem. Dużo starsze, nieco starsze, tylko o rok starsze – to wszystko nie jest bez znaczenia i dla dzieci, i dla wychowujących je rodziców. Zanim zaplanujesz braciszka lub siostrzyczkę dla swojego jedynaka, sprawdź, jakie konsekwencje wynikają z różnicy wieku. A może mając dwie pociechy, dzięki naszym radom lepiej zrozumiesz ich wieczne wojny? Jedno jest pewne: idealna różnica wieku między rodzeństwem nie istnieje! Mała różnica wieku między rodzeństwem: rok, 2 lata „Moja półtoraroczna córka Kasia często krzyczy, kiedy zajmuję się jej dwumiesięczną siostrzyczką. Ma smutną minkę, gdy biorę Anię na ręce. Czasem bywa smutna i z zazdrością patrzy, jak karmię malutką. Mnie też to smuci, bo nie wiem, jak postąpić” – martwi się Dorota, mama dwóch dziewczynek z niewielką różnicą wieku. Z punktu widzenia dziecka Roczne i niewiele starsze dziecko przyjmuje narodziny rodzeństwa w sposób naturalny. Bywa ono jednak bardzo zazdrosne, gdy mama lub tata zajmują się maleństwem, więc zwraca na siebie uwagę płaczem lub krzykiem. Dwulatek często naśladuje młodszego brata albo siostrę. Niechętnie dzieli się zabawkami, bo jeszcze nie umie bawić się z innymi dziećmi. Wkrótce jednak podczas wspólnej zabawy odkrywa korzyści z posiadania rodzeństwa. Nawiązuje się pierwsza nić porozumienia. Mała różnica wieku ułatwia dzieciom dogadywanie się ze sobą, wspólne spędzanie czasu. Sprzeczki są nieuniknione i burzliwe, ale pozwalają dzieciom bardziej realistycznie oceniać swoje możliwości. Z punktu widzenia rodziców Rodzicom jest z jednej strony łatwiej, bo dzieci w zbliżonym wieku mają podobne zainteresowania – szybciej dorastają do tego, by razem się bawić, oglądać filmy. Będą jednak ze sobą wyraźnie rywalizować, bo ich potrzeby się pokr…

0nXkXT-118211-29f4a3b.jpg
width: 1200
height: 800

Ruszam się, więc myślę
type: item
date: 2016-06-30T13:26:21.000Z
creator: Dorota Kornacka
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: dziecko
subject: rozwój intelektualny dziecka
subject: rozwój ruchowy dziecka
description: Chcesz, by twoje dziecko było mądre i inteligentne? Dlaczego więc, zamiast pozwolić mu na letnie harce na świeżym powietrzu, prowadzisz je niemal wszędzie za rączkę i strofujesz, gdy chce zasmakować swobody?
encoded: "Uważaj, bo się przewrócisz", "nie wchodź, bo spadniesz", "nie dotykaj, bo się wybrudzisz". Jak często twoje dziecko słyszy takie zakazy? Jeśli tylko wtedy, gdy sytuacja staje się naprawdę krytyczna, to wszystko w porządku. Jeżeli jednak powtarzasz takie przestrogi na wszelki wypadek, w dodatku wiele, wiele razy dziennie, to jak najszybciej powinnaś to zmienić. Przeczytaj: Podwórkowe BHP – bezpieczeństwo na placu zabaw Bieganie a czytanie Nie dość, że uczysz w ten sposób małego człowieka, iż świat wokół niego jest niebezpieczny, zły i tylko chyha na to, by zrobić mu krzywdę, to jeszcze – zamiast rozbudzać w maluchu naturalną ciekawość i chęć poznawania – hamujesz jego rozwój. Nie tylko ruchowy, ale i intelektualny! Wspinanie się po drzewach czy drabinkach, brodzenie po kałużach, przeskakiwanie przez morskie fale, huśtanie się, pogoń za uciekającymi kolegami – czy wiesz, że wszystkie te beztroskie zabawy rozwijają umiejętność logicznego myślenia, czytania i wiele, wiele innych? I wcale nie są w tym gorsze niż zabawki edukacyjne, które kupujesz dziecku, by je stymulować. Turlanie, czyli... intelektualne zabawy Naukowcy już dawno odkryli, że ruch, zwłaszcza ten na świeżym powietrzu, pobudza komórki nerwowe do produkcji nowych połączeń między nimi. To właśnie od ich ilości zależy wydajność ludzkiego mózgu. Im jest ich więcej, tym szybciej i sprawniej zapamiętuje on informacje, segreguje je i przetwarza. Tym efektywniej pracuje. Obrazowo rzecz ujmując: dzięki licznym połączeniom między neuronami informacje docierają do mózgu tak, jakby mknęły wielopasmową autostradą. – Dziecko potrzebuje środowiska umożliwiającego ruch. Dzięki temu stymulowane będą wszystkie jego zmysły. Samo czytanie książeczek nie wystarcza! Rozwój i inteligencja dziecka w pierwszych dwóch latach życiach idzie w parze z inteligencją ruchową. To jeszcze nie jest inteligencja słowna, "myśląco-siedząca", ale tzw. sensomotoryczna, czyli rozwijająca się poprzez ruch. Turlanie, zgniatanie czy skakanie rozwij…

imgpwaX4j-5691cbd.jpg
width: 1803
height: 1200

Jedzenie przed telewizorem - tak czy nie?
type: item
date: 2015-07-30T11:57:44.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: brak apetytu u dziecka
subject: dziecko i telewizja
subject: niejadek
subject: otyłość u dzieci
description: Twój trzylatek nie zje posiłku bez włączonego telewizora? Sprawdź, czym grozi takie przyzwyczajenie, i co robić, by dziecko nabrało nowych, zdrowych nawyków.
encoded: Nawet co piąty rodzic pozwala dziecku jeść przed telewizorem lub tabletem. Z urządzeń mobilnych podczas posiłków korzysta aż 1/3 dwulatków! Dlaczego dzieci są przyzwyczajane do jedzenia przy włączonym telewizorze? Bo wtedy jedzą posłusznie, czasami nawet nie zauważając, co jedzą i ile. Tymczasem właśnie podczas marudzenia przy stole („A co to? A z czego? Ale dlaczego akurat dzisiaj? A co jutro?”) dziecko rozpoznaje, ile jest w stanie zjeść, co lubi, a czego nie. Skupiając się na jedzeniu, dziecko uczy się słuchać swojego ciała, czyli rozwija tę kompetencję, która najskuteczniej chroni przed otyłością albo niedojadaniem. Sprawdź, jak ochronić dziecko przed otyłością? 11 rad dla rodziców kilkulatków. Jak odzwyczaić dziecko od jedzenia przed telewizorem? Aby wyeliminować telewizor, warto zacząć od włączania dziecka w przygotowanie posiłków. Warto też, aby rodzic towarzyszył dziecku przy stole (jadł swój posiłek, choćby najmniejszy). Dobrze też zacząć uczyć się rozmawiania przy stole, ale na przyjemne tematy. Przy włączonym telewizorze dziecko jest uczone bierności – zarówno przy oglądaniu, jak i przy jedzeniu. Pytanie, czy na bardziej aktywne (zatem też pytające, marudzące, wymagające uwagi) dziecko rodzice są gotowi? Telewizor ograniczajmy stopniowo, aby dziecko nie pomyślało, że zakaz telewizji jest za karę. Można wybrać do oglądania jedną bajkę przed albo po posiłku i porozmawiać o niej przy stole. Budowanie nowego nawyku nie nastąpi z dnia na dzień, tym bardziej jeśli dziecko ma już swoje przyzwyczajenia. Ważne, aby pokazać wspólny posiłek jako coś atrakcyjnego. Warto wykrzesać trochę entuzjazmu: pozachwycać się wyglądem potraw (i rzeczywiście nad nim popracować), skupiać uwagę dziecka na tym, co jest na stole i kto przy nim siedzi, aby posiłek był ciekawy i rozwijający. Źródło: Korzystanie z urządzeń mobilnych przez małe dzieci w Polsce, Millward Brown Poland dla FDN, 2015 Zobacz też: 10 rzeczy, których dziecko nie powinno robić przy stole, czyli stołowy savoir-vi…

imge2lUvG-5299d24.jpg
width: 500
height: 337

Jak rozwija się roczne dziecko - 5 ważnych umiejętności
type: item
date: 2013-02-19T12:03:36.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: 12 miesięczne dziecko
subject: nauka chodzenia
subject: roczne dziecko
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój fizyczny
subject: rozwój mowy
subject: rozwój psychiczny
description: Gdy dziecko kończy roczek, jego ciekawość świata nie zna granic. Maluch zagląda we wszystkie zakamarki, wspina się na półki i pcha paluszki do szuflad. I w ogóle nie wierzy w zapewnienia rodziców, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Zobacz, jak radzić sobie z ciekawskim maluchem.
encoded: Nawet na chwilę nie możesz teraz spuścić dziecka z oczu! Dziecko czuje się bardziej pewne siebie i częściej wypuszcza się na coraz dalsze wędrówki: np. do sąsiedniego pokoju albo nawet – ho, ho! – do bardzo ciemnej łazienki. Oddala się od ciebie – i powraca. Znowu odchodzi – i za chwilę znów jest z powrotem. Podczas tych wypraw badawczych czuje, że cały świat leży u jego stóp. I ma całkowitą rację. O co chodzi z tym bałaganem? Dziecko widzi, więc jest! Nauka przez naśladowanie Ćwiczenia pamięci Dlaczego ciągle pyta: "dlaczego?" Rady dla taty rocznego dziecka 1. Roczne dziecko robi bałagan Wasze mieszkanie wygląda jakby przeszedł po nim tajfun? To znak, że mieszkający w nim maluch rozwija się książkowo! Rozrzucające wokół siebie klocki i zabawki dziecko nie umie jeszcze skupić się na niczym dłużej niż chwilę – dlatego szybko porzuca każdą zabawkę. Zresztą małe dziecko, inaczej niż dorosły, dobrze czuje się w twórczym nieładzie – burząc zastany ład, doświadcza poczucia kontroli nad przedmiotami. Uwaga! Zamiast denerwować się, że po zabawie dziecka czeka cię sprzątanie, zachęć je do wspólnych porządków. Możesz mówić: „Teraz zawieziemy misie do domu”, „Zbudujemy mur z książeczek”, „Pomożemy kredkom ustawić się w kubku”. Taka zabawa spodoba się dziecku. Zobacz też: Zabawy dla rocznego dziecka 2. Roczne dziecko widzi, więc jest W tym denerwującym bałaganieniu kryje się coś więcej niż tylko chęć zapewnienia rodzicom zajęcia. Główną przyczyną działań malucha jest jego chęć do rozpoznawania funkcji przedmiotów. Po pierwszych urodzinach dziecko zaczyna eksperymentować, aby przekonać się, jakie skutki przyniosą jego działania. Nie potrafi przejść obojętnie wobec żadnego nowego przedmiotu: wszystkiego musi dotknąć, wszystko polizać, zrzucić na ziemię. Fascynują go przede wszystkim przedmioty często używane przez rodziców, dlatego przy każdej okazji będzie starał się sięgnąć po pilota do telewizora lub telefon komórkowy. Uwaga! Zniszczenia, jakich maluch może dokonywać w tym okr…

102422-ac1db7c.jpg
width: 1200
height: 806

7 szkodliwych mitów o spaniu z dzieckiem
type: item
date: 2012-08-13T11:37:42.000Z
creator: sniemczyk
subject: Niemowlę
subject: Rozwój
subject: karmienie piersią
subject: odporność u dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: spanie z dzieckiem
subject: spanie z noworodkiem
subject: usypianie dziecka
description: Spanie z dzieckiem - wygodne czy niebezpieczne? O dzieleniu łóżka z niemowlakiem krąży wiele opinii. Sprawdzamy, które z nich to mity.
encoded: Gdyby dziecko mogło decydować, na pewno zrezygnowałoby z własnego łóżeczka i przynajmniej na kilka miesięcy przeniosło się ze spaniem do łóżka rodziców. Skoro jednak decyzja o tym, gdzie ma spać niemowlę, należy do dorosłych, nie jest tak łatwo ją podjąć. Idea rodzinnego łóżka ma zarówno swoich przeciwników, jak i zagorzałych zwolenników, jednak prawda na temat spania z dzieckiem, jak zwykle leży pośrodku. Spanie z dzieckiem jest niebezpieczne dla jego zdrowia W szkodliwość spania niemowlaka z mamą wierzy mnóstwo ludzi: w ubiegłym roku pojawiły się nawet w jednym z amerykańskich stanów billboardy ze zdjęciami śpiących bobasów i leżących obok nich... tasaków do mięsa. Napis nad kontrowersyjnym zdjęciem brzmiał: „Kiedy śpisz z dzieckiem, narażasz je na takie samo niebezpieczeństwo”. Mimo ogromnego rozgłosu, jaki wzbudziła cała akcja, większość pediatrów na świecie nie zgadza się z jej przesłaniem. Przeciwnie: spanie z dzieckiem jest, np. według doradców laktacyjnych, jednym z zalecanych sposobów na utrzymanie laktacji, karmienie piersią zaś pozytywnie wpływa na zdrowie dziecka. Naukowcy mówią też o tym, że kiedy w nocy czujemy kogoś obok siebie, śpimy bardzo czujnie. Jednocześnie odradzają spanie z dzieckiem wtedy, kiedy np. piliśmy alkohol (nawet jeśli to był tylko kieliszek wina) albo braliśmy leki uspokajające czy nasenne. Sypianie z niemowlęciem jest też niewskazane, jeśli rodzice palą papierosy, mają znaczną nadwagę albo chorują na choroby, które mogłyby przyczynić się do osłabienia czujności podczas snu. Wspólne spanie z dzieckiem jest niehigieniczne Jeszcze 20 lat temu lekarze zalecali jak najwcześniejsze oddzielenie niemowlaka od mamy i twierdzili, że osobne łóżeczko jest higieniczniejsze, a co za tym idzie, zdrowsze. Dzisiaj dobrze wiemy, że jest inaczej: częsty kontakt fizyczny z rodzicami wzmacnia układ odpornościowy dziecka, a spanie we wspólnej pościeli (wypranej w dziecięcym proszku do prania) na pewno nie zagrozi jego zdrowiu. Nawet noworodek nie potrze…

imgK4RK5S-08fda31.jpg
width: 800
height: 534

Jak zaangażować tatę do opieki nad dzieckiem
type: item
date: 2012-06-08T07:33:45.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mama i tata
subject: ojcostwo
subject: opieka nad dzieckiem
subject: rodzicielstwo
subject: tacierzyństwo
subject: tata
description: Co zrobić, gdy tata nie odnajduje się w nowej roli? – Przyzwyczaił się do kąpania synka, jednak już się z nim nie bawi, nie zwraca uwagi, czy jest głodny – pisze nasza czytelniczka. Odpowiada psycholożka Julita Wojciechowska.
encoded: Choć synek ma już dwa lata, mój mąż nie umie odnaleźć się w roli taty. Gdy wraca do domu, robi tylko to, o co go poproszę, poza tym woli zajmować się swoimi sprawami. Przyzwyczaił się do kąpania synka, jednak już się z nim nie bawi, itd. Czasem zabierze go na basen lub na przejażdżkę w przyczepce rowerowej, ale to przecież nie jest zajmowanie się dzieckiem. Jak to zmienić? Już mi się znudziło to ciągłe przypominanie. Agnieszka Rozumiem, że najbardziej zależałoby pani na tym, aby mąż wykazywał więcej inicjatywy w opiece nad dzieckiem, bo ma pani wrażenie, że to, co robi, to zwykle jedynie wynik pani próśb. Powstaje oczywiście pytanie, dlaczego tak się dzieje. Inicjatywa własna zwykle zamiera, kiedy nie jest podtrzymywana nagrodami albo pochwałami oraz kiedy spotka się np. z krytyką. Akceptacja czy krytyka? Proszę zastanowić się, jak wyglądają Pani reakcje na to, co mąż chce robić z synkiem? Może jednak (w dobrej wierze) wciąż zwraca mu pani uwagę (za dużo czegoś, za mało czegoś) i mąż zaczął liczyć tylko na pani wyraźne wskazówki, co, jak i kiedy. Mógł też zwątpić w swoją intuicję i przestać z niej korzystać w relacji z dzieckiem: nie domyśla się, nie wyprzedza faktów (czy dziecko głodne itd.). Wynikać to może także z przekonania pani męża o tym, że dzieckiem powinna się zajmować głównie pani, a on może jedynie być „kołem ratunkowym”. Przede wszystkim rozmowa W takich sytuacjach warto porozmawiać o tym, jak sobie wyobrażacie siebie w tych domowych rolach. Badania wskazują, że ojcowie podejmują większą opiekę nad dziećmi, gdy osiągną one taki wiek, że są już w pełni sprawne komunikacyjnie, nabierają zainteresowań, pasji (więc czas taty pewnie przed pani mężem). Warto jednak omówić pani wątpliwości w szczerej rozmowie wprost, opierając się na faktach i unikając pouczeń oraz ewentualnych pretensji. ZOBACZ TEŻ: Macierzyństwo: – zyskasz tak wiele, a stracisz siebie Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywisty…

imgIfO6w3-e433b35.jpg
width: 1024
height: 681

Jak się rodzi miłość do dziecka
type: item
date: 2012-04-23T08:01:45.000Z
creator: sniemczyk
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: baby blues
subject: depresja poporodowa
subject: miłość do dziecka
subject: płacz niemowlaka
description: Z miłością macierzyńską bywa różnie – nie zawsze tak, jak w poradnikach dla rodziców. Co robić, jeśli zamiast miłości do dziecka pojawia się baby blues, złość i rozczarowanie? Radzi Julita Wojciechowska, psycholożka.
encoded: Nawet jeśli przez całą ciążę czekałaś, aż wreszcie spojrzysz dziecku w oczy, na sali porodowej zamiast miłości do niego mogłaś poczuć tylko zmęczenie. Tak bywa. I to częściej niż mogłoby się wydawać. Wielkie uczucia rozwijają się stopniowo – czasem rzeczywiście szybko i bez problemów, ale niekiedy trzeba im trochę pomóc. Najpierw pojawia się czułość do dziecka... Kiedy po narodzinach noworodek leży na brzuchu mamy (według standardów okołoporodowych dobrze byłoby, aby ten kontakt „skóra do skóry” trwał nieprzerwanie przez dwie godziny po porodzie), w jej organizmie wydzielane są duże ilości oksytocyny. To bardzo ważny hormon, bo nie tylko umożliwia karmienie piersią, ale też sprzyja budowaniu więzi między mamą a dzieckiem. Nie bez przyczyny oksytocyna nazywana jest hormonem matek i zakochanych: inicjuje odczuwanie czułości i uczuć opiekuńczych. Te przyjemne emocje torują drogę miłości, jednak nie są nią samą – więcej mają wspólnego raczej z pojawiającym się zarówno u ludzi, jak i u zwierząt instynktem opieki nad potomstwem. ...a potem baby blues Zanim miłość się rozwinie, młoda mama może o wiele silniej odczuwać mniej pozytywne uczucia: smutek albo np. strach przed zmianami, jakie niesie ze sobą macierzyństwo. Taki stan ma swoją nazwę – to „baby blues” albo bardziej swojsko brzmiący „smutek trzeciego dnia” (bo często pojawia się właśnie trzy, cztery dni po porodzie). Jest zupełnie naturalny – wiele mam zmaga się z nim nawet przez cały okres połogu – i ma swoje źródło zarówno w trudnych poporodowych okolicznościach, jak i w hormonalnym chaosie, który panuje w organizmie kobiety. W dodatku maluszek, chociaż ma rozczulające oczka i słodkie paluszki, w pierwszych tygodniach po narodzinach nie ułatwia nam nawiązania z nim relacji. Pisze o tym Gertrude Teusen, autorka książki „Pierwsze dziecko zmienia wszystko”: „Miłość to dawanie i branie, ale w pierwszych tygodniach spędzonych z dzieckiem to wyłącznie mama jest stroną dającą (...). Dopiero gdy dziecko (...) jest w stanie…

imgDHoqa5-f52ff5b.jpg
width: 1024
height: 672

Emocje niemowlaka – jak je rozpoznawać?
type: item
date: 2012-01-20T14:23:42.000Z
creator: sniemczyk
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: emocje dziecęce
description: Dziecko, jak każdy z nas, przeżywa mnóstwo uczuć i ma potrzebę dzielenia się nimi z najbliższymi. Sprawdź, czy umiesz rozpoznać i akceptować jego emocje.
encoded: W jednej chwili się uśmiecha, w drugiej wykrzywia buzię w podkówkę – maleństwo w pierwszym roku życia jest wyjątkowo zmienne w nastrojach. Aby dostrzec wszystkie emocje, jakie nim targają, trzeba przyjrzeć mu się naprawdę uważnie. Mamo, kocham cię W pierwszym roku życia dziecka to mama jest jego jedyną ukochaną – nic w tym dziwnego. To ona najczęściej karmi i najwięcej czasu spędza z dzieckiem – choćby dlatego, że urlop macierzyński trwa około pięciu miesięcy, a tacierzyński tylko dwa tygodnie. Więź między nią a maluszkiem rodzi się już od pierwszych dni po narodzinach, ale według naukowców dziecko dopiero w drugim półroczu życia będzie miało na tyle rozwinięty mózg, aby odczuwać prawdziwe przywiązanie (tak, tak, zdolność odczuwania emocji ma wiele wspólnego z rozwojem układu nerwowego). Ci sami naukowcy przekonują też, że niemowlę jest w stanie pokochać niewiele osób. Dopiero w późniejszym wieku uczy się rozróżniać natężenie i rodzaj uczucia: co innego czuje do mamy, co innego do babci, a jeszcze co innego do misia. Patrz uważnie: Maluch cieszy się na twój widok i rozpacza, kiedy znikasz mu z oczu? Takie zachowanie w języku niemowląt to dowód, że między wami już istnieje uczuciowa więź. Od szóstego miesiąca, kiedy przywiązanie dziecka do rodziców przybierze na sile, oznaki jego ciepłych uczuć także będą wyraźniejsze. Czuję radość U najmłodszych dzieci radość ma źródło głownie w komforcie fizycznym. Każde maleństwo poczuje się szczęśliwe, kiedy będzie najedzone, przewinięte i przytulone do mamy. Patrz uważnie: Już w szóstym tygodniu życia maluch daje znać, że odczuwa radość: szeroki uśmiech na twarzy i uśmiechnięte oczka to przecież bardzo wyraźny sygnał. Co ciekawe, uśmiech dziecka jest nie tylko oznaką jego radości, ale też próbą nawiązania kontaktu z otoczeniem. Boję się Na szczęście maleńkie dziecko nie wie jeszcze, że powinno bać się ciemności albo czarownicy. Przerażają go bardziej prozaiczne rzeczy: nagły hałas, ostre światło. W okolicach ósmego miesiąca poja…

imgkuYv5p-fe7eacd.jpg
width: 960
height: 640

Jak ośmielić nieśmiałka?
type: item
date: 2011-09-13T13:00:11.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: rówieśnicy
subject: wychowanie dziecka
description: Co robić, jeśli dziecko jest nieśmiałe? Czy można mu pomóc w kontaktach z rówieśnikami? Jak reagować na jego nieśmiałość? Wyjaśnia Julita Wojciechowska, psycholog.
encoded: Mój trzyletni synek do tej pory był w domu ze mną, babciami lub opiekunką. Ma kontakt z dziećmi, np. na placu zabaw, ale zawsze z trudnością włącza się w zabawę z nimi. Muszę go namawiać, a najlepiej bawić się z nim. Często siedzi u mnie na kolanach i tylko obserwuje. Mały ma iść teraz do przedszkola i boję się, jak sobie poradzi, skoro jest taki nieśmiały. Czy to cecha wrodzona? Co robić? Iza z Wrocławia Zachowania synka mogą wynikać z jego temperamentu, czyli sposobu odbioru bodźców i reagowania na nie. Dziecko może należeć do typu dzieci „wolno rozgrzewających się”, które w nowej sytuacji są napięte, nieśmiałe, ostrożne, potrzebują czasu na przystosowanie się i oswojenie np. z rówieśnikami. Być może też Pani lub inni opiekunowie wzmacniają takie podejście do nowych sytuacji i ludzi, nie wiedząc o tym – poprzez unikanie miejsc hałaśliwych, ceniąc rutynę. Czytaj też: Sprawdź charakter swojego dziecka Mów dziecku o tym, co ma się wydarzyć Choć temperament jest częściowo wrodzony i ma charakter biologiczny, można go kształtować. Ważne, by nowe sytuacje wcześniej omawiać, aby dziecko zaczęło przystosowywać się, jeszcze zanim coś się wydarzy. Jeśli jest już np. na placu zabaw lub w przedszkolu, warto pozwolić mu na dłuższe niż innym dzieciom oswajanie się z sytuacją, czyli najpierw na spokojną obserwację z odległości lub z kolan opiekuna, potem zaangażowanie się w zabawę z mamą, a następnie powolne oddzielanie się od niej. Może to trwać dłużej lub krócej. Czytaj też: Maluch samotnik Cierpliwie tłumacz sytuacje Zdarza się, że dziecko nawet poinformowane o nowości, płacze, marudzi – wtedy nie należy się wycofywać, ale przekonywać, pokazać korzyści z nowej sytuacji. Bez takiego treningu z bliską osobą samo z siebie nie pozbędzie się nieśmiałości czy strachliwości, a nawet mogą się one z czasem pogłębić. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognity…

imgem9K59-e73b171.jpg
width: 1024
height: 683

Wszystko na nie
type: item
date: 2011-05-11T13:13:52.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: psycholog radzi
description: W jaki sposób wpłynąć na dziecko, aby stało się bardziej posłuszne?
encoded: Zaplanowaliśmy już wyjazd na wakacje, ale chyba nie będzie udany, bo nasz trzyletni synek zrobił się trudny we współpracy – nie słucha się, jakby celowo wyprowadza nas z równowagi. Mąż często mu ustępuje dla świętego spokoju, ale ja nie chcę tak robić. Czuję się bezsilna. Co robić? Beata z Grójca Warto uświadomić sobie, dlaczego jednych rzeczy wymagają Państwo od synka, a innych zakazują, i odpowiedzieć na pytanie: po co ma on przestrzegać reguł? Ważne, by dziecko wiedziało, że jest to dobre nie tylko dlatego, że mama i tata pochwalą, ale też, że ułatwia życie, np. zabawy z dziećmi (jest większy dostęp do zabawek, gdy się nimi dzielimy) czy podtrzymywanie znajomości (inni chcą z nami spędzać czas, jeśli miło nas pamiętają). Dla Państwa trudne jest radzenie sobie z silnymi emocjami synka. Nie trzeba ich mu oszczędzać, ale warto pokazać, co robić, gdy biorą górę – jak unikać konfliktów, godzić się. Może być też trudno znaleźć złoty środek między podejściem miękkim a surowym, gdy rodzice nie są zgodni w niektórych sprawach. Zanim porozmawiacie Państwo z dzieckiem o regułach, proszę je wspólnie ustalić (nawet spisać). Zachowania niepożądane trzeba omówić tak samo jak pożądane, a także sprawy, co do których nie jesteście zgodni – dziecko chętnie wykorzystuje różnice między rodzicami. Gdy czują Państwo, że synek zaczyna celowo wyprowadzać Was z równowagi, lepiej pokazać, jakie są naturalne konsekwencje jego zachowań (spóźnienie to mniej czasu na zabawę), niż karać, np. nieoglądaniem bajki. Dziecko, które doświadczy konsekwencji, zacznie ich unikać. Wakacyjny wyjazd czasem to ułatwia. Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

imgqagr4r-b02c108.jpg
width: 195
height: 195

Budowanie relacji z nieobecnym ojcem
type: item
date: 2010-12-30T11:55:57.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ojciec
subject: psycholog radzi
subject: relacje w rodzinie
description: W jaki sposób ułożyć relacje dziecka z ojcem biologicznym i z ojcem, który je wychowuje? Radzi psycholożka Julita Wojciechowska.
encoded: Jestem samotną mamą. Gdy zaczęłam znów układać sobie życie, nagle pojawił się ojciec mojej rocznej córeczki. Dostał już wiele szans, ale nie uznaje mojego nowego związku, więc zabroniłam mu zabierać małą do siebie. Chcę, żeby o nas zapomniał – moja córka zaczyna już mówić do mojego partnera „tata”. A może powinnam dbać o kontakt ojca z dzieckiem? Kiedy jest dobry moment na powiedzenie dziecku prawdy? Kasia z Birmingham Prawdę mówić od razu Poruszyła Pani parę spraw związanych z budowaniem relacji z nieobecnym ojcem. Jeśli chodzi o poinformowanie dziecka o tym, kim jest osoba, z którą czasami spędza czas, warto to powiedzieć od razu, bo kiedykolwiek się Pani zdecyduje, i tak warto się nastawić na długie tłumaczenie dziecku tej sytuacji. Im wcześniej to Pani zrobi, tym wcześniej przyzwyczai się ono do sytuacji i nie będzie jej uznawało za niezrozumiałą. Dziecko jest wspólne Gdy ojciec biologiczny jest w trakcie godzenia się z rolą ojca, warto pamiętać, że dziecko jest wspólne. Dbając o kontakt z ojcem, zabezpiecza się też Pani przed częstymi trudnościami w okresie dojrzewania, gdy szczególnie ważna staje się wiedza, skąd się pochodzi. Poza tym zerwanie kontaktu z ojcem biologicznym pod wpływem emocji często nadweręża relacje z dzieckiem. Proszę zorientować się, gdzie w pobliżu są instytucje pomagające przy negocjacjach dotyczących opieki nad dzieckiem dla rodziców niebędących razem. Być może pozwoli to Pani ustabilizować podejście swoje i ojca dziecka do Pani nowego życia. Pomoże też zrozumieć, że nie można dziecka ojcu „dawać” lub „nie dawać” za karę albo w nagrodę. Dwóch ojców Ważne jest też, by oddzieliła Pani swoje racje z partnerem od relacji córka – ojciec, którym dla niej będzie zawsze, nawet jeśli nie będzie jej opiekunem i Pani partnerem. Wymaga to wysiłku i odwagi, ale też buduje zaufanie w relacjach z córką na przyszłość – jeśli relacja z ojcem nie zacznie wprowadzać utrudnień w jej życiu (w tym też pomagają mediacje). Wpływ na to ma też Pani nastawienie do…

imgk7Lo89-1a45f10.jpg
width: 1024
height: 680

Gdy dziecko idzie do żłobka
type: item
date: 2010-10-29T09:15:32.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
subject: żłobek
description: Jak pomóc dziecku przyzwyczaić się do żłobka? Jak samemu przeżyć rozstanie z dzieckiem? Porad udziela nasza psycholog.
encoded: Mój niespełna dwuletni Marcelek zadebiutował w żłobku. Płakałam razem z nim, stojąc za drzwiami i słuchając jego okropnego pisku, stukania w drzwi itp. Chciałam wejść i go przytulić, zabrać stamtąd. Jednak wiedziałam, że jeśli tak zrobię, nie będzie chciał wrócić. A na to sobie pozwolić nie mogłam, bo pracuję. Po ponadgodzinnym płaczu uspokoił się i włączył do zabawy. Z sali nadal dobiegał płacz innych dzieci. Chcę wierzyć, że synek da radę i z każdym dniem będzie lepiej. Ale rozterka pozostaje. Mama dwulatka Rozstanie z dzieckiem po dłuższym okresie bycia z nim w domu to ciężkie przeżycie dla mamy. Dla malca oznacza zmianę, która często wprowadza jego rozwój na nowe tory. Pani synek poszedł do żłobka w okresie, kiedy większość dzieci staje się powoli gotowa do separacji z mamą, do zwracania uwagi na inne dzieci i dorosłych, zaciekawienia nimi. Warto pamiętać, że w żłobku dziecko świetnie się rozwija, a im później dziecko pozna życie grupy, życie pozadomowe, tym separacja może być trudniejsza. Lepiej jednak wprowadzać te zmiany stopniowo. Innym sposobem, by pomóc i sobie, i dziecku w tej sytuacji, jest nabranie silnego przekonania, że dziecku nie dzieje się krzywda. Przeciwnie, to sytuacja potrzebna do prawidłowego rozwoju społecznego. Bez tego przekonania mamy często mają poczucie winy, które przekłada się na niepokój dziecka. Zaczyna ono odczuwać lęk przed rozstaniem i nowym miejscem jak przed czymś niebezpiecznym. Tak istotna zmiana w trybie życia malucha wymaga przekonania, że miejsce, w którym spędza on tyle godzin, jest dla niego dobre. Trzeba wybrać dobry żłobek, bo dziecku przestraszonemu zmianą warto o tym mówić, a jak najmniej pokazywać niepewność i lęki. W sytuacji rozstania łzy są nieuniknione. Radzę pytać opiekunki w żłobku, jak długo trwa adaptacja dziecka, czy potem zaczyna się ono bawić, słucha wskazówek. Jeśli malec płacze parę godzin, lepiej skrócić pobyt w żłobku, tak by moment powrotu do domu stał się dla dziecka przewidywalny i wyobrażalny. Pewn…

imgitNRGU-bebb352.jpg
width: 1024
height: 768

Od kiedy trzeba czytać dziecku książki i dlaczego tak wcześnie?
type: item
date: 2010-10-21T10:34:51.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Niemowlę
subject: Rozwój
subject: czytanie
subject: czytanie książek
subject: czytanie książek dzieciom
subject: ilustracje książek dla dzieci
subject: książeczka dla dzieci
subject: książeczki dla dzieci
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Z czytaniem nie warto czekać, aż dziecko podrośnie. Książka przyda się już teraz.
encoded: Wielu rodziców zastanawia się, od kiedy trzeba czytać dziecku bajki na dobranoc? Odpowiedź jest prosta – dziecko nigdy nie jest zbyt małe, żeby mu czytać. Potwierdzają to eksperymenty dokonywane na dopiero mających się narodzić dzieciach. Zapewniamy, że są zupełnie bezbolesne, a nawet przyjemne. Wynika z nich, że gdy przyszła mama czyta na głos książkę lub wiersz, maluch po narodzeniu rozpoznaje słyszany wcześniej tekst. Jak widać, już niemal od poczęcia można kształtować literacki gust. Gdy dziecko przyjdzie na świat, zyskujesz więcej możliwości, aby zaszczepić w nim miłość do literatury. By rozkochać malucha w czytaniu, potrzebna jest przede wszystkim dobra książka. Najlepiej mieć ją zawsze pod ręką i wykorzystywać w wielu sytuacjach, a korzyści, jakie przyniesie czytanie, przyczynią się także do lepszego rozwoju dziecka. Dlaczego warto dziecku czytać książki od początku? Czytanie dziecku sprawia, że lepiej rozwija się mózg – zanim maluch nauczy się mówić, stara się rozumieć naszą mowę. Aby do tego doszło, musi słyszeć, gdy się do niego mówi, a także czyta. Ta próba zmierzenia się ze słowami i rozszyfrowania, co znaczą, jest dobrym ćwiczeniem usprawniającym jego umysł. Pewnie mało kto zdaje sobie sprawę, jaką rolę odgrywają również wiersze. Dzieci fascynuje ich rytm, który wyczuwają w sposób naturalny, i lubią go naśladować, czasem nawet radośnie poruszają się w takt powtarzających się dźwięków. Takie doświadczenie korzystnie wpływa na rozwój ich zmysłów, układu nerwowego i koordynację słuchowo-ruchową. Dzieci, którym się czyta szybciej zaczynają mówić – od urodzenia dziecko chłonie język, z jakim się styka, tworzy wzorzec prawidłowej mowy. Gdy dziecko słyszy oprócz języka potocznego także język literacki, który ma inny rytm i melodię, oswaja się z nim i w przyszłości z łatwością będzie się nim posługiwać. Czytanie sprawia, że dzieci stają się elokwentne i skoncentrowane – czytanie zwiększa zasób słów. Maluchy lubią, gdy wiele razy czyta się im tę samą książeczkę.…

imgp0zrSJ-8f6fd53.jpg
width: 1181
height: 785

Rywalizacja między rodzeństwem – co robić?
type: item
date: 2010-10-19T08:48:18.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: rodzeństwo
subject: zazdrość o rodzeństwo
description: Gdy w domu pojawia się drugie dziecko, starsze na początku zamiast radości może czuć się zazdrosne. Zobacz, jak zażegnać konflikty między rodzeństwem.
encoded: Urodził się braciszek i ...świat starszaka stanął na głowie! Do tej pory mama kochała go całym sercem – teraz nie zwraca na niego uwagi. Tata, najwierniejszy wielbiciel, dziś powtarza tylko: „pss, cicho!”. A to wszystko przez ten mały tobołek, który leży i ciągle śpi! Co by było, gdyby twój partner pewnego dnia przyprowadził do domu nową narzeczoną i oznajmił, że ty także powinnaś się z tego cieszyć? Straszna wizja, prawda? Tymczasem mniej więcej tak wyobraża sobie swoją sytuację kilkulatek, gdy rodzi się jego młodszy brat albo siostra. Dlatego na początku zamiast radości może czuć się bardzo zazdrosny, a nawet zdradzony przez rodziców. Gdy silne uczucia przytłoczą dziecko, jego zachowanie zmieni się nie do poznania. Zobacz, jakie kryzysy mogą was spotkać i jak je rozwiązać. Oddajmy go z powrotem Choć Maciek (cztery latka) z niecierpliwością czekał na brata, to gdy wróciłam ze szpitala, zmienił zdanie na temat rodzeństwa. W ogóle nie interesuje się braciszkiem, a ostatnio nawet poprosił, abyśmy zanieśli małego z powrotem do szpitala. Agnieszka z Ełku Kilkulatek, nawet jeśli czekał na młodszego braciszka, po jego narodzinach może poczuć się rozczarowany. On wyobrażał sobie kompana do zabawy, a nie małego łysolka, z którego nie ma żadnego pożytku. W takim zawiedzionym dziecku rodzi się złość i poczucie krzywdy. Nic dziwnego, że nie ma ochoty oglądać intruza i marzy o czasach, kiedy go nie było. Co radzi psycholog: Jeśli zostawisz dziecko samo z tymi trudnymi uczuciami, problem może ciągnąć się przez wiele tygodni. Nie wmawiaj: „Masz grzecznego braciszka” albo „Jaki on jest śliczny, prawda?”. Zaakceptuj to, co czuje starsze dziecko, i pomóż mu nazwać jego uczucia nieco łagodniej. Powiedz: „Wiem, że jesteś trochę rozczarowany młodszym braciszkiem.” Zapewnij go, że w następne wakacje młodszy brat będzie już o wiele lepszym partnerem do zabawy. Czytaj też: Życie z rodzeństwem Też chcę być dzidziusiem Kiedy urodziłam drugie dziecko, moja dwuipółletnia Ania zaczęła zachowyw…

imgv2Mjb5-d84231d.jpg
width: 960
height: 640

Czy twoje dziecko kiedyś ci pomoże - zależy od ciebie
type: item
date: 2010-09-23T09:41:22.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Pomaganie innym może być bardzo przyjemne. Pozwól dziecku poznać to uczucie. To od ciebie zależy, czy twoje dziecko nie przejdzie obojętnie obok osoby, która potrzebuje pomocy.
encoded: Gdy pomagasz innym, pomagasz swojemu dziecku. Angażując je w działania charytatywne, uwrażliwiasz na cudze problemy i rozwijasz empatię. Te cechy sprawią, że w przyszłości lepiej odnajdzie się w społeczeństwie niż myślące tylko o sobie maluchy. Najpierw jestem egoistą Dzieci do drugiego, trzeciego roku życia są skoncentrowane na sobie, trudno oczekiwać od nich oddawania innym własnych zabawek, dzielenia się ciasteczkami. Do takich odruchów serca muszą dojrzeć. Około trzecich urodzin pojawiają się pierwsze sygnały, że są w stanie rozumieć uczucia innych. Smucą się, gdy płacze kolega, przytulają mamę, gdy skarży się, że boli ją głowa. Cztero-, pięciolatki chętnie przygotowują prezenty dla bliskich i potrafią się dzielić. Starszaki świadomie i chętnie włączają się w pomoc słabszym i potrzebującym, a czasem same ją inicjują. Będą to robić jeszcze chętniej, gdy rodzice dadzą dobry przykład. Dawania muszę się nauczyć Aby zaszczepić w dzieciach potrzebę pomagania innym, nie wystarczy tylko wrzucać pieniądze do puszki. Maluchy potrzebują bardziej namacalnych i rozłożonych w czasie działań. Możecie razem przygotować ubrania dla potrzebujących – maluch pomoże ci je wybierać, układać, pakować, a ty przy okazji opowiesz mu, że to wszystko trafi do ludzi, których rzeczy są teraz zniszczone np. przez powódź. Przed świętami wybierzcie się razem do sklepu po produkty spożywcze, które oddacie w ramach zbiórki żywności dla potrzebujących. Takie działania lepiej zapadają w pamięć dziecka. Dobrą lekcją cieszenia się radością innych jest przygotowywanie z dzieckiem prezentów, np. dla taty na urodziny, dla babci z okazji imienin, ale również dla maluchów, które zaprosicie do domu na przyjęcie urodzinowe. Nie zabieraj mi zabawek Nawet całkiem małe dzieci przywiązują wagę do tego, co do nich należy. Mają prawo mieć swoje ulubione zabawki, przytulanki, którymi nie chcą się z nikim dzielić. Nie zmuszaj kilkulatka, by oddał innym dzieciom swoje niemowlęce książeczki, skoro teraz czytacie tylk…

imgO265DV-158323e.jpg
width: 724
height: 483

Życie z teściami
type: item
date: 2010-09-21T09:18:25.000Z
subject: Ciąża
subject: W ciąży
subject: Zdrowie w ciąży
subject: psycholog radzi
subject: relacje w rodzinie
description: Mieszkanie z teściami może przerażać. Jak jednak nie dać się zwariować i odnaleźć pozytywy tej sytuacji?
encoded: Niedawno dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Żyję z rodzicami mojego niedoszłego męża. Z tej przyczyny zaczęłam się bardzo denerwować, płakać, że sobie nie poradzimy, gdyż nie mamy gdzie pójść. A na dodatek teściowie będą uczyć nas, jak opiekować się dzieckiem. Boję się, że moja depresja może źle wpłynąć na rozwój dziecka. Przeraża mnie to. Proszę o pomoc. Elżbieta Domyślam się jedynie z Pani listu, że razem z partnerem w tym momencie nie planowaliście ciąży. Z Pani listu wynika również, że nie była Pani na nią przygotowana. To może wpływać na to, że perspektywę tak istotnej zmiany życiowej spostrzega Pani negatywnie, a wręcz katastroficznie. Nie przytacza Pani żadnych niepokojących faktów, a jedynie pisze o swoich wybiegających w przyszłość zamartwianiach się. Z jednej strony mogą Panią do tego skłaniać czynniki biologiczne (zmiany hormonalne), z drugiej sytuacja partnerska, ekonomiczna czy mieszkaniowa. Dla własnego dobra, dla dobra dziecka i własnych relacji z teściami i partnerem proszę się zastanowić, czy są twarde dowody na to, że nie będzie Pani dobrze traktowana przez rodziców partnera albo że sami Państwo sobie nie poradzą. Jeśli będzie się Pani zamartwiać, faktycznie może to utrudnić nawiązanie kontaktu z dzieckiem i mieć dla niego negatywne konsekwencje. Dobrze, że już teraz widzi Pani tę możliwość. Warto dla odmiany zastanowić się nad tym, co w tej sytuacji jest pozytywne, co dobrze rokuje, i odwrócić myślenie, choć oczywiście nie jest to łatwe. Ma Pani jeszcze czas, aby zacząć nad tym pracować i przestać pogrążać się w rozpaczy z powodu ciąży. Jeśli utrwali Pani taki sposób myślenia, to dziecko może zacząć odbierać siebie jako kogoś, kto zniszczył Pani życie lub je znacznie utrudnił – a ciężko żyć z takim poczuciem. A jak całą tę sytuację widzi Pani partner? Jak ocenia Wasze perspektywy? Czy rozmawiała Pani z nim o swoich zmartwieniach? Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwer…

imgaNb3T9-f4e908d.jpg
width: 640
height: 960

Jak nie zarazić dziecka swoim pesymizmem?
type: item
date: 2010-09-21T09:04:24.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: psycholog radzi
description: Co robić, by nie zarażać dziecka swoimi pesymizmem, a jednocześnie nie udawać, że życie układa się sielankowo? Sprawdź porady psychologa.
encoded: Nie mam natury optymistki. W dodatku trudno radzę sobie z bieżącymi problemami. Kłócę się z mężem, martwię się brakiem pieniędzy, źle znoszę wizyty teściowej. Wtedy moja roczna córka często widzi, że jestem zmartwiona, smutna i zdenerwowana. Co robić, by nie zarażać dziecka swoimi problemami, a jednocześnie nie udawać, że życie to tylko sielanka? Kinga z Jeleniej Góry Dziecko w pierwszych latach swojego życia nie poznaje otoczenia w taki sposób jak człowiek dorosły: poprzez analizę wydarzeń, przyczyn i skutków, raczej chłonie atmosferę emocjonalną wokół siebie. Dziecko myśli, że mama smuci się przez nie W sytuacji, kiedy ma Pani tendencje do zamartwiania się, córka nieuchronnie odczuje Pani emocje, a z czasem może sobie przypisywać udział w ich powstawaniu. Dzieje się tak, ponieważ kilkuletnie dzieci myślą, że wszystko, co dzieje się w ich otoczeniu, staje się wyłącznie pod ich wpływem. Czytaj też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? Trzeba zmienić się w większego optymistę Jeśli ma Pani świadomość, a na to wskazuje Pani list, że nie wpływa to korzystnie na dziecko, należy zacząć pracę nad sobą i swoim spostrzeganiem świata. Patrząc na do połowy wypełnioną szklankę, niektórzy widzą ją właśnie jako do połowy pełną, a inni – jako w połowie pustą. Pani najwidoczniej znajduje się w tej drugiej grupie. Sprawdź: Jak wychować optymistę Smutek pochłania naszą pozytywną energię Nad przewartościowaniem i życzliwszym ocenianiem siebie i innych warto popracować również z tego względu, że kiedy negatywne emocje dominują w naszych przeżyciach, pochłaniają dużo energii i zaangażowania. Gdy traktuje Pani i przeżywa wszystkie zdarzenia w duchu porażki, niepowodzenia, niezadowolenia i zamartwia się z ich powodu, w Pani psychice może zabraknąć uwagi dla córeczki, co może stać się przyczyną kłopotów w relacji z nią, a także w jej nastawieniu do świata. O tym, że życie nie jest sielanką, większość z nas przekonuje się nieuchronnie. Dziecku trzeba dać raczej ochronę przed pesymizm…

imgVr1IgM-6854b5b.jpg
width: 1024
height: 768

Dziewczynki kochają różowy? – Sprawdzamy
type: item
date: 2010-07-29T10:55:20.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: psychologia dziecka
subject: ubranka dla dzieci
subject: ubranka dla dziewczynek
subject: wychowanie dziecka
description: Czy ubierając córki na różowo albo kupując im buciki z kokardkami, można je skrzywdzić?
encoded: Sprawczyniami antyróżowego zamieszania są czterdziestoletnie bliźniaczki z Wielkiej Brytanii, Emma i Abi Moore. Założony przez nie dwa lata temu ruch społeczny Pink Stinks (ang. różowy śmierdzi) już w pierwszych miesiącach działania zdobył tysiące wielbicieli – i tyleż samo przeciwników! Zwolennicy przyklaskują pomysłowi ochrony kilkulatek przed przedwczesną seksualizacją i sprowadzaniem ich wyłącznie do roli ślicznych laleczek. Do ruchu przyłączyła się nawet angielska była minister sprawiedliwości Bridget Prentice, której zdaniem różowe stroje i zabawki zawężają horyzonty myślowe dziewczynek. Przeciwnicy ruchu zaś nie wierzą, że różowa garderoba może wyrządzić aż tyle zła. Do której z tych dwóch grup należysz? Czy wiesz, gdzie jest granica między odpowiadaniem na potrzeby naszych córeczek a kreowaniem małych strojniś? Zobacz: Różnice między płciami Róż? To jest całkiem naturalne Okres różu przechodzi każda dziewczynka, bez względu na to, czy jej rodzice to akceptują czy nie. Uwielbienie dla cukierkowych barw nie jest zwiastunem przyszłych problemów z logicznym myśleniem albo z poczuciem własnej wartości. Ten etap rozwoju jest zresztą uważany przez naukowców za konieczny do prawidłowego kształtowania się dziecięcej osobowości. Warto też zwrócić uwagę na fakt, że każda grupa wiekowa ma swój dress code: dla pięciolatki będzie to spódniczka z falbankami, a dla szesnastolatki wyciągnięte koszulki w wypłowiałej czerni. To zupełnie naturalne: pięciolatka marzy o pałacu i szklanych pantofelkach znanych z bajek o Kopciuszku czy królewnie Śnieżce. A to, że te ich marzenia są nieco kiczowate? Cóż, każdy wiek ma swoje prawa. Czytaj też: Przedszkolne mody - ulegać im czy nie? Chodzi o stereotyp, a nie o kolor Problem leży trochę gdzie indziej. To nie zakładanie różowych ubrań jest złe, ale raczej wtłaczanie dzieci w role stereotypowo przypisane jednej płci. Dziewczynki mają umieć sprzątać, gotować i prasować. Nie dla nich są autka i klocki lego. Takie zaprogramowanie na zabawy …

imgZunSaO-fb7360b.jpg
width: 879
height: 640

Płeć a wychowanie
type: item
date: 2010-06-02T10:49:55.000Z
creator: sniemczyk
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: płeć dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Różowe czy niebieskie? A może najlepiej żółte? Bez względu na to, jakie śpioszki wybierzesz dla swojego dziecka, pamiętaj, że płeć jest ważną, ale nie jedyną cechą jego osobowości.
encoded: Gdyby policzyć, ile razy słyszałaś w ciąży pytanie: „synek czy córeczka?”, najpewniej nie wystarczyłoby palców u obu rąk. Płeć dziecka zawsze budzi emocje, bo, świadomie albo nie, oczekujemy właśnie konkretnie dziewczynki lub chłopczyka. Już po urodzeniu dyskusje na temat płci malca nie gasną. Inaczej przewija się córeczkę, a inaczej synka. Inaczej się ubiera i inaczej wychowuje. Czy to „inaczej” zawsze jest słuszne? Zobacz, kiedy wciskamy malca w ciasne płciowe role, a kiedy rzeczywiście odpowiadamy na jego naturalne potrzeby. XX albo XY O płci dziecka decyduje tylko jeden chromosom z materiału genetycznego plemnika (tak, tak, to od taty zależy, czy urodzi się synek, czy córeczka!). Jeśli wyścig do komórki jajowej wygra plemnik z parą chromosomów XX, urodzi się dziewczynka. Jeżeli zaś pierwszy dotrze ten, który zawiera parę XY – będzie chłopiec. Pierwsze różnice płciowe pojawią się jednak dopiero w szóstym tygodniu po zapłodnieniu. Wtedy chromosom Y, daje o sobie znać i to z wielką siłą. Pod jego wpływem zaczynają rozwijać się jądra, w których już niedługo ruszy pełną parą produkcja męskich hormonów (m.in. testosteronu odpowiedzialnego np. za skłonność do ryzyka, odwagę i agresję). Różnice po porodzie – nie tylko pod pieluszką Jesteś mamą chłopca? Najpewniej tuż po urodzeniu ważył on nieco więcej (średnio 100 g) niż jego koleżanki z sali porodowej. Statystycznie poród chłopca trwa prawie dwie godziny dłużej niż narodziny dziewczynki! Dziewczynki, choć rodzą się trochę mniejsze, za to często są nieco silniejsze i bardziej odporne. Częściej osiągają też wyższy wynik podczas oceny według skali Apgar, a do tego przez pierwsze miesiące stosunkowo szybciej rosną i przybierają na wadze (z tego powodu zostały opracowane różne siatki centylowe dla chłopców i dla dziewczynek). Już w siódmym miesiącu życia twoja córeczka wagowo dogoni swoich kolegów. Ach, te emocje – różnice między chłopcem a dziewczynką Kilkutygodniowe dziewczynki są bardziej towarzyskie od swoich rówieśnikó…

imglgQE76-a067856.jpg
width: 1005
height: 640

Kąpiel może być super! 8 sposobów, by przekonać o tym dziecko
type: item
date: 2010-04-07T10:53:30.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Pielęgnacja
subject: kąpiel dziecka
subject: kąpiel niemowlaka
subject: pielęgnacja niemowlaka
description: Twoje dziecko właśnie ogłosiło strajk i absolutnie nie pozwala włożyć się do wanny. Znamy sztuczki, które pomogą przekonać je, że kąpiel jest fajna.
encoded: Niechęć dziecka do kąpieli zawsze ma swoją przyczynę, dlatego zwróć uwagę, kiedy dziecko zaczyna płakać albo się prężyć. Może np. nie lubić chwytania pod paszki, może być mu za zimno albo po prostu pamięta, że któregoś dnia podczas kąpieli odrobina mydła dostała mu się do oczu i strasznie wtedy piekło! Nie zawsze jest łatwo zachęcić dziecko do wieczornego mycia, ale jeśli będziesz spokojna i cierpliwa, w końcu któryś z trików zadziała. Zadbaj o komfort dziecka podczas kąpieli Kiedy dziecku jest w wanience wygodnie i ciepło, łatwiej się odpręży. A może nawet uda ci się namówić go do zabawy w wodzie? 1. Podkręć grzejnik w łazience. W pomieszczeniu, w którym kąpiesz małe dziecko, musi być ciepło (22–24°C). Zanim włożysz je do wanny, sprawdź temperaturę wody (powinna wynosić około 37°C). 2. Chroń oczka podczas spłukiwania głowy. Wiele dzieci broni się przed myciem główki, ponieważ boi się hałaśliwego szumu prysznica i wody spływającej po buzi. Spróbuj zatem spłukiwać włoski konewką albo kubkiem. Mniejszy strumień wody łatwiej jest kontrolować, a kiedy mama podlewa głowę jak kwiatki w doniczce, w wannie robi się całkiem zabawnie. 3. Zadbaj o bezpieczeństwo w wannie. Jeśli w wannie będzie ślisko, dziecko może stracić kontrolę nad swoim ciałem i np. niechcący zniknąć na chwilę pod wodą. Wyłóż więc dno wanny matą antypoślizgową z gumy albo gąbki. Po każdej kąpieli umyj matę środkiem czyszczącym (nie będą się na niej gromadziły bakterie czy grzyby) i powieś, żeby wyschła. Jeśli mata się zużyje, wymień ją na nową. 4. Zmień godzinę kąpieli. Najlepiej kąpać dziecko o stałej porze, mniej więcej godzinę po posiłku. Mycie przed snem odpręża, ale można to robić też po południu. Wieczorem dziecko może być zbyt zmęczone, senne. Zobacz też: Kiedy dziecko boi się kąpieli Przepędź nudę z wanny Roczne i starsze dziecko jest niecierpliwe i szybko się nudzi. Zadbaj więc, aby każdego dnia kąpiel była dla niego interesująca. 5. Do kąpieli zaproś zabawki. Co zachęci do wejścia do wanienki? Oc…

imgfnHXGf-e51c82a.jpg
width: 919
height: 640

Jak zmienić złe zachowanie dziecka?
type: item
date: 2010-01-29T07:59:40.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Często się nie rozumiecie. Wystarczy mała iskra, aby doszło do spięcia. Na szczęście nie musi tak być. Zobacz, jak zachowywać się w konkretnych podbramkowych sytuacjach z niegrzecznym dzieckiem, a czego lepiej nie robić.
encoded: Sprawdź, czy i ty nie odnajdziesz siebie w naszych scenkach, i zobacz, jak unikać przedstawionych w nich błędów. Kiedy dziecko gryzie Dziecko Myślę: Coś czuję, ale nie jestem pewien co. Muszę coś zrobić, bo zaraz wybuchnę jak bomba! Szkoda, że jeszcze nie umiem mówić. Już wiem, co mi pomoże. Ugryzę ten policzek, do którego się teraz przytulam! Mówię: Chrum! Robię: Przytulam się do ciepłego ciała jak najmocniej i zatapiam ząbki w policzku. Zastanawiam się, po co ten krzyk? Przecież nie zrobiłem nic złego... Mama lub tata Myślę: Auć! Boli! Muszę go tego oduczyć! Mówię: Tak nie można! Zobacz, jak to boli! Robię: Aby dziecko przekonało się, że gryzienie bardzo boli, w odpowiedzi lekko gryzę je w rączkę. Kiedy dziecko zaczyna płakać, szybko przytulam je i uspokajam. Cieszę się, że się czegoś nauczyło, już pewnie mnie nigdy nie ugryzie. Dobre rozwiązanie Gryzienie czasem wypływa ze złości, czasem jest świetną rozrywką, ale najczęściej jest jedyną dostępną dla dziecka formą poradzenia sobie z silnymi emocjami (pamiętasz to uczucie, kiedy spływa na ciebie tak silna miłość, że masz ochotę uścisnąć ukochanego tak, aby go bolało?). Aby dać dziecku do zrozumienia, że nie zgadzasz się na gryzienie, odstaw je na bok i stanowczym głosem zabroń tej praktyki. Nigdy nie odpowiadaj tym samym, bo możesz sprawić mu ból, a do tego uczysz je, że ono nie może tak robić, ale ty – owszem. Czy wiesz: Jak reagować na złe zachowanie dziecka? Kiedy dziecko nie chce założyć jakiejś rzeczy Dziecko Myślę: Nikt nie zmusi mnie do włożenia ubranka! To ja tu decyduję. Mówię: Głupia bluzeczka! Lubię tylko piżamkę! Nieeee! Robię: Wyszarpuję się mamie, wiję jak piskorz i ani myślę o ubraniu się. Im bardziej mama stara się nałożyć mi ubranko, tym głośniej płaczę. W końcu cały zapłakany poddaję się, ale zły humor mam już przez resztę dnia. Mama lub tata Myślę: Jest uparte i niegrzeczne. Przestało mnie w ogóle słuchać! A przecież to ja tu decyduję! Mówię: I tak cię ubiorę! Nie szarp się! Bo mnie zdenerwujesz…

imgqvLKXc-388f7d7.jpg
width: 575
height: 800

Jak mądrze rozpieszczać dziecko
type: item
date: 2009-12-15T13:26:48.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dzieci
subject: wychowanie dziecka
description: Góra zabawek nie uszczęśliwi malucha. Ale jeśli uda ci się zaszczepić w dziecku pewność siebie, będziesz mogła sobie pogratulować.
encoded: Chcesz, aby twoje maleństwo było szczęśliwe i miało lepsze dzieciństwo niż ty? Uważaj, bo możesz przesadzić w drugą stronę. Socjolodzy nie mają złudzeń: nasze maluchy coraz częściej prezentują roszczeniowe postawy, które zwykle wynikają z wyuczonej bezradności dzieci. Rozkapryszonego malca łatwo rozpoznać: płacze z byle powodu, grymasi, wciąż czegoś żąda i myśli tylko o sobie. I choć zwykle wtedy współczujemy rodzicom, to – według psychologów – najbardziej nieszczęśliwy w rodzinie jest właśnie ten rozpieszczony ponad miarę maluch. Co zatem zrobić, aby dziecko nie wyrosło na bardzo smutnego egoistę? Pozwól dziecku na samodzielność Kiedy starasz się wyręczać malca we wszystkim, to tak, jakbyś mu mówiła: „Nie wierzę, że sam sobie poradzisz”. Owszem, mama kwoka pewnie nie raz i nie dwa uchroni swoje kurczątko przed siniakiem, ale jednocześnie zaszczepi w nim niechęć do podejmowania wyzwań. Dziecko nadopiekuńczych rodziców jest przekonane o tym, że nie ma wpływu na swoje życie, dlatego domaga się, aby wszystko za niego robili inni! Prawda, że brzmi to jak definicja małego, rozpuszczonego jak dziadowski bicz diabełka? Nie pozwól, aby twój maluch wyrósł na kogoś takiego. Niemowlę możesz uczyć samodzielnego zasypiania, roczny maluch przez kilka minut pobawi się bez mamy, a dwulatek sam poukłada klocki. I będzie z siebie bardzo dumny! Pomocne słowa: - Sprawdźmy, czy już umiesz... Np. ułożyć wieżę z klocków. Nawet jeżeli dziecku nie uda się ta sztuka – próba nie pójdzie na marne. W takich chwilach malec zdobywa nowe umiejętności. - Trzymam kciuki Wsparcie mamy i taty to warunek sukcesu malucha! Traktuj dziecko z szacunkiem To na pewno go nie rozpieści. Twoje słowa i zachowanie są dla maluszka głównym źródłem wiedzy o świecie i o sobie samym. Kiedy więc słuchasz go z uwagą i poważnie traktujesz jego zdanie, zaszczepiasz w nim przekonanie, że na to zasługuje. Pamiętaj jednak, aby szacunku w stosunku do ciebie i innych wymagać także od swojego dziecka. Pomocne słowa: - Dziękuję …

imggsmu7k-fa5c4ff.jpg
width: 740
height: 493

Naucz dziecko obowiązków
type: item
date: 2009-12-03T12:45:39.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: obowiązki
description: Nadal wyręczasz dziecko we wszystkim? Rozczulasz się, że „taki mały, a już ma tyle na głowie”? Boisz się, że obowiązki zabierają mu dzieciństwo? W takim razie ten tekst jest właśnie dla ciebie.
encoded: Nikt nie lubi obowiązków – nawet dorośli. Ale uczą one odpowiedzialności i budują poczucie własnej wartości. I chociaż, gdy patrzysz na dziecko, może być ci trudno w to uwierzyć, to jednak obowiązki są dla niego powodem do dumy! Dlatego nie bój się włączyć dziecko w domowe prace. Dostosuj obowiązki do wieku dziecka Najważniejsze jest, abyś dostosowała zlecane dziecku zadania do jego wieku, bo nic tak nie zniechęca do działania, jak porażka już na samym początku. Zanim więc powierzysz dziecku kolejne obowiązki, sprawdźcie, czy ich wykonanie nie przerasta jego możliwości. Pięciolatek może np. sprzątać zabawki z dywanu i wkładać talerze do zlewu, zaś sześciolatek na pewno znajdzie jeszcze czas (i siłę!), aby pościelić swoje łóżko, podlać kwiatki, a nawet raz w tygodniu pójść na lekcje muzyki czy angielskiego. Zobacz też: Przegląd zajęć dodatkowych Dopinguj dziecko do bycia obowiązkowym Przygotuj się też na to, że dziecięcy zapał do pracy szybko mija. Spróbuj wtedy znaleźć sposób, aby na nowo zachęcić dziecko do obowiązków. Choć nie jest to najłatwiejsze, postaraj się też uświadomić mu, że wszyscy domownicy dbają o wspólne dobro, choć każdy z nich robi to na swój sposób. Dziecko, które od wczesnego dzieciństwa jest włączane w domowe prace, szybciej staje się systematyczne i odpowiedzialne – a przecież właśnie te cechy są warunkiem jego sukcesu w szkole. I jeszcze jedno. Dziecięce poczucie obowiązku wspaniale kształtuje posiadanie domowego zwierzątka. Ale nim kupisz dziecku kota albo psa, porozmawiajcie poważnie o tym, jakie codzienne zadania wiążą się z posiadaniem pupila. Nie spodziewaj się jednak, że dziecko zawsze będzie czyściło kocią kuwetę, i pamiętaj, że to ty jesteś odpowiedzialna za domowe zwierzaki. Czy kupić dziecku zwierzę? Sprawdź! Sposób na małego pomocnika Poznaj triki, dzięki którym domowe zadania przestaną straszyć! Strzeżcie się nudy. Może jutrzejszego poranka urządzicie np. wyścigi w słaniu łóżek? Jeśli przekonasz dziecko, że z obowiązkami wiąże się d…

imgyoRxCm-4cb7bca.jpg
width: 724
height: 483

Co potrafię po 1. urodzinach
type: item
date: 2009-06-24T14:55:29.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój ruchu
description: Roczny maluch potrafi zaskakiwać niezwykłą siłą i umiejętnościami, które wydają się być domeną starszych dzieci. No, ale jak się ma tyle energii i pomysłów...
encoded: W drugim roku życia dzieci stają się bardziej ruchliwe i silniejsze. Dzięki temu każdego dnia, niejako przy okazji, nabywają nowych umiejętności. Na pewno masz mnóstwo powodów, by być niezwykle dumna ze swojej pociechy. Drugi rok życia to również czas bardzo intensywnego rozwoju i kształtowania charakteru malucha, ale te kolejne osiągnięcia umożliwia właśnie rozwój ruchowy. Wulkan energii Od czasu, gdy dziecko przeszło samodzielnie kilka kroczków, zaczyna się prawdziwa rewolucja. Wchodzenie, schodzenie, dreptanie, wspinanie się – nie ma przeszkód nie do pokonania. Roczny maluch coraz sprawniej chodzi po schodach w górę i w dół. Pamiętaj, że choć domaga się samodzielności, trzeba trzymać go za rękę. Kilkunastomiesięczne dziecko częściej biega i skacze, niż chodzi, nadal szeroko rozstawiając nogi i unosząc je nisko nad ziemią. Siłacz i akrobata Teraz w błyskawicznym tempie rozwija się sprawność ruchowa całego ciała oraz rączek. Chodzący maluch jest tak silny, że umie np. popychać wózek z lalką czy swoje krzesełko, kopie dużą piłkę, a małą wyrzuca jedną ręką. Codziennie chodźcie na placyk zabaw, w domu skaczcie razem przez poduszki lub misie, bawcie się w chowanego i turlajcie do woli. Takie zabawy rozładowują energię, ćwiczą mięśnie, sprawność ruchową, pomagają poznawać ciało. Mały instruktor Pewnie zauważyłaś, że ulubione zabawy twojego dziecka to teraz wkładanie i wyjmowanie przedmiotów z różnych pojemników, układanie wież z klocków, wkładanie plastikowych kubeczków jeden w drugi itp. Pozwalaj swojemu dziecku na eksperymenty, nawet takie jak zabawa w karmienie zupką misiów czy mamy. Dzięki temu będzie coraz sprawniejsze. Czasem roczne dziecko potrafi już właściwie złapać kredkę, więc rysujcie razem (zachowaj pierwsze obrazy, bo to pamiątka na całe życie). Wszystkie te czynności są dobrymi ćwiczeniami rozwijającymi koordynację wzrokowo-ruchową – przygotowują do nauki pisania i czytania. Mój mądraliński Umiejętności ruchowe pomagają dziecku rozwijać się intelektualnie…

imgdjbDSK-0c4fbf4.jpg
width: 360
height: 540