Mamotoja.pl
type: channel
date: 2026-07-25T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni
items: „Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
items: „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
items: Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
items: Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd
items: „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
items: Lista 10 zakazanych animacji, które ogłupiają dziecko. Rodzice non stop włączają je na YouTube, bo myślą, że to niewinne bajeczki
items: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
items: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
items: „Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
items: Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
items: „Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
items: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
items: Naczelna sprawdza: małe letnie przyjemności mamy. Oto 5 rzeczy, które pomagają mi złapać oddech
items: Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
items: "Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
items: "Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
items: To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
items: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
items: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
items: „Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
items: Pozwala synowi chodzić w sukienkach i bawić się lalkami. „Po tym, co zrobili dziadkowie, już nigdy nie zobaczą wnuka”
items: „Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
items: Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
items: "Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji

Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni
type: item
date: 2026-07-25T19:08:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Nie spodziewałam się, że zwykły obiad nad morzem skłoni mnie do takiej refleksji. Stałam w kolejce do nadmorskiej smażalni i obserwowałam rodzinę przede mną. Niby nic szczególnego, a jednak jedna scena została ze mną na długo.
encoded: Przede mną przy kasie stanął chłopiec. Na oko miał 11 lat. Nie był to maluch, który dopiero uczy się świata, ale już prawie nastolatek. Kasjerka uśmiechnęła się i zapytała: – Co podać? Chłopiec spojrzał na nią, potem na mamę. Nie odpowiedział. Mama natychmiast wkroczyła do akcji. – Dla syna dorsz, frytki i surówka. I poprosimy jeszcze sos. Chłopiec nawet nie musiał się odzywać. Nie chciałam oceniać, ale trudno było się powstrzymać Pomyślałam wtedy: może jest nieśmiały. Może miał gorszy dzień. Może po prostu nie lubi rozmawiać z obcymi. Jedna scena nie świadczy o całym dziecku. Ale chwilę później wydarzyło się coś, co kazało mi spojrzeć na to inaczej. Kiedy rodzina usiadła przy stoliku, chłopiec zaczął jeść. Po chwili okazało się, że nie dostał sztućców, których potrzebował. Zamiast sam podejść do obsługi albo poprosić kelnera, siedział i czekał. – Mamo, nie mam widelca. Mama wstała i poszła po widelec dla syna. Kilka minut później chłopiec zauważył, że napój, który dostał, nie był tym, który chciał. – Mamo, chciałem colę, to jest lemoniada. I znów to samo. Zamiast prostego: „Przepraszam, czy mogę prosić o inny napój?”, problem rozwiązywał dorosły. Patrzyłam na tę scenę i pomyślałam, że być może największym problemem współczesnych dzieci nie jest to, że są leniwe czy niezaradne. Problem w tym, że często nie dajemy im szansy, żeby nauczyły się radzić sobie same. Rodzice nie pozwalają dzieciom na samodzielność Bo przecież samodzielność nie pojawia się nagle w dniu osiemnastych urodzin. Nie buduje się jej wielkimi życiowymi decyzjami. Buduje się ją właśnie w takich drobiazgach: kiedy dziecko samo zamówi obiad, zapyta o coś kelnera, poprosi o pomoc, powie, że czegoś potrzebuje. Tymczasem wielu rodziców – z troski, wygody albo zwykłego pośpiechu – wyręcza dzieci niemal we wszystkim. Łatwiej samemu zamówić jedzenie. Łatwiej samemu zapytać. Łatwiej samemu załatwić sprawę niż czekać, aż dziecko się przełamie. Tylko że dziecko, któremu zawsze pomagamy, nie uczy się, że potraf…

dziecko-w-nadmorskiej-restauracji-249988f.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
type: item
date: 2026-07-25T14:15:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: opieka nad dzieckiem
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zamknęłam pięcioletnią siostrzenicę w stodole, a gdy wszyscy w panice jej szukali, nie powiedziałam prawdy. Kłamstwo wyszło na jaw miesiące później, a moja siostra nigdy mi nie wybaczyła.
encoded: Wszystko zaczęło się niewinnie. Rodzinny zjazd z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich dziadków zgromadził w starym siedlisku na wsi niemal całą rodzinę. Wokół biegała chmara dzieciaków, dorośli siedzieli przy długich stołach ustawionych pod jabłoniami, a z prowizorycznego grilla unosił się dym. Miałam wtedy czternaście lat i rozpaczliwie pragnęłam wkupić się w łaski starszych kuzynek – szesnastoletniej Kaśki i siedemnastoletniej Mai. Były dla mnie uosobieniem dorosłości. Siedziały na ławce nieco na uboczu, śmiejąc się z czegoś, co czytały w telefonach, a ja kręciłam się w pobliżu, licząc na to, że pozwolą mi dołączyć do swojego elitarnego grona. Problem w tym, że wszędzie za mną chodziła Andzia. Andzia była córką mojej najstarszej siostry, Magdy. Miała pięć lat i nie zamykała się ani na chwilę. Zadawała miliony pytań, ciągnęła mnie za rękaw i upierała się, że mam się z nią bawić w kucyki. – Ala, zrób coś z tym dzieciakiem, bo zaraz oszaleję – rzuciła Kaśka, przewracając oczami, gdy Andzia po raz setny zapytała, dlaczego trawa jest zielona. – No, weź ją gdzieś, my tu gadamy o ważnych rzeczach – dodała Maja. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Chciałam im zaimponować, pokazać, że też jestem „dorosła” i że pięciolatka mnie nie interesuje. I wtedy wpadłam na najgłupszy pomysł w moim życiu. – Zagramy w chowanego! – powiedziałam głośno, żeby dziewczyny słyszały. – Andziu, idź schowaj się w stodole, a ja zaraz cię poszukam. Mała klasnęła w dłonie, zachwycona, że wreszcie zwróciłam na nią uwagę, i pobiegła w stronę starych, drewnianych wrót. Kiedy zniknęła w środku, podeszłam i szybko zasunęłam zewnętrzny skobel. Odwróciłam się z triumfalnym uśmiechem do kuzynek. – No, mamy z głowy na jakiś czas – powiedziałam, siadając obok nich. Kaśka parsknęła śmiechem. – Niezła jesteś – rzuciła z uznaniem, a ja poczułam, że rosnę. Byłam w ich paczce. Pierwsze ukłucie paniki Minęło może dwadzieścia minut. Śmiałyśmy się z chłopaków z sąsiedztwa, a ja zupełnie zapomniałam o Andzi. Dopiero…

zamknely-Andzie-w-stodole-eb0a5f2.png
width: 1600
height: 1200

„Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
type: item
date: 2026-07-25T13:15:48.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: W ciąży
subject: Ciąża
subject: ciąża
subject: kryzys w małżeństwie
subject: prawdziwe historie
description: „Zamiast cieszyć się ciążą, codziennie płakałam w poduszkę. Mój mąż zaczął znikać po godzinach, tłumacząc się pracą. Aż pewnego dnia odkryłam, co naprawdę robi po południu.”
encoded: Zawsze marzyłam o tym momencie. Gdy wreszcie na teście zobaczyłam dwie kreski, pobiegłam do Grześka, śmiejąc się przez łzy. Myślałam, że weźmie mnie na ręce, że będzie tak samo szczęśliwy jak ja. W końcu od kilku miesięcy mówiliśmy o dziecku, o tym, że czas powiększyć naszą rodzinę. Ale jego reakcja była daleka od tego, co sobie wyobrażałam. – Aha. Czyli się udało – powiedział cicho, patrząc na plastikowy patyczek, jakby to był wyrok. Uśmiech na mojej twarzy zgasł. Próbowałam tłumaczyć to sobie szokiem. Przecież to wielka zmiana, każdy ma prawo na chwilę zwątpić. Jednak mijały dni, a on z każdym kolejnym zamykał się w sobie coraz bardziej. Przestał mnie dotykać, unikał mojego wzroku. A co najgorsze, zaczął znikać. Nagle zaczął mieć nadgodziny Początkowo wracał do domu godzinę później niż zwykle. Mówił, że w firmie jest nowy projekt, że musi się wykazać, żebyśmy mieli lepszą sytuację finansową. – Dziecko kosztuje, Magda – rzucił pewnego wieczoru, gdy próbowałam z nim porozmawiać o wózku, który znalazłam w internecie. – Muszę zabezpieczyć naszą przyszłość. Brzmiało to logicznie, więc przez jakiś czas mu wierzyłam. Ale z czasem te nadgodziny stały się codziennością. Wracał o dwudziestej, dwudziestej pierwszej. Wykąpał się, zjadł kolację i od razu szedł spać. Czułam się coraz bardziej samotna. Zamiast cieszyć się z rosnącego brzucha, spędzałam wieczory na płaczu w poduszkę. Zaczęłam podejrzewać, że kogoś ma. To była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy. Skoro ucieka z domu, unika bliskości i jest nieobecny, to musi być inna kobieta. Sprawdzałam jego telefon, kiedy brał prysznic, ale nie było tam żadnych podejrzanych wiadomości. Przeglądałam ubrania w poszukiwaniu zapachu cudzych perfum, ale niczego takiego nie znalazłam. Zupełnie nie wiedziałam, co robić. Moja frustracja rosła z każdym dniem. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale zbywał mnie krótkim: – Magda, jestem zmęczony. Daj mi spokój. Przypadkowe spotkanie w sklepie Pewnego popołudnia, wracając z wizyty u l…

kryzys-w-malzenstwie-f69a162.jpg
width: 1600
height: 1200

Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
type: item
date: 2026-07-25T11:33:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Pewien tatuś z koca obok kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością i urządził takie widowisko, że wszystkie dzieci w promieniu kilkunastu metrów po prostu zamurowało, a mi zabrakło słów, żeby wytłumaczyć synkowi, co ten pan właściwie wyprawia.
encoded: Wszystko zaczęło się od tego, że ten facet budował ze swoim synkiem wielki zamek z piasku tuż przy samej wodzie, w miejscu, gdzie biegało mnóstwo innych dzieciaków. Wiadomo, jak to jest na publicznej plaży − jest ciasno, maluchy biegają z wiadereczkami, chlapią się i bawią w berka. W pewnym momencie dwójka obcych, może czteroletnich brzdąców, przeogromnie zaaferowana gonitwą, potknęła się i przez przypadek wpadła prosto w misternie usypaną wieżę zamkową tego mężczyzny. Skandaliczne zachowanie dorosłych na plaży nad jeziorem To, co wydarzyło się sekundę później, po prostu zmroziło krew w żyłach wszystkim dookoła, bo ten dorosły, potężny chłop wyskoczył jak oparzony i z czerwoną z wściekłości twarzą zaczął wrzeszczeć na te biedne maluchy. Zamiast machnąć ręką, przyjąć przeprosiny od zdezorientowanych dzieci czy obrócić sytuację w żart, zaczął na nie ryczeć, pytając, czy są ślepe, gdzie mają oczy i czy nikt ich nie nauczył szacunku do cudzej pracy. Moje dzieci patrzyły na to z wielkimi oczami, a zaatakowane maluchy natychmiast wybuchnęły potwornym płaczem, kuląc się ze strachu przed obcym, agresywnym facetem. Mój mąż tylko złapał się za głowę i mruknął pod nosem, że tatuś chyba się zapomniał i pomylił plażę z areną walki, bo to, co robił, było skrajnie nieakceptowalne. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą a zachowanie rodziców Najgorsze w tym wszystkim było to, co działo się, kiedy do akcji wkroczyli zszokowani rodzice tych przestraszonych dzieciaków, bo wtedy widowisko osiągnęło apogeum żenady. Zamiast zreflektować się, że przesadził z agresją wobec kilkulatków, pan tata zaczął skakać do gardła również dorosłym, krzycząc na całe kąpielisko, że są nieodpowiedzialni i nie potrafią upilnować swoich dzieciorów. To było po prostu nieprzyzwoite, jak bardzo ten człowiek miał w głębokim poważaniu obecność dziesiątek innych małych dzieci, które chłonęły każde jego słowo i patrzyły na dorosłego, który zachowywał się gorzej niż rozkapryszony trzylatek. Gdzie my mamy głowę jako rodzice…

scena-nad-jeziorem-2dd9ad3.png
width: 1600
height: 1200

Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd
type: item
date: 2026-07-25T10:15:23.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla chłopca
subject: imiona męskie
description: To imię kojarzy się z elegancją, siłą i historią starożytnego Rzymu. Niewielu rodziców zdaje sobie jednak sprawę, że jego pierwotne znaczenie jest zaskakująco dosłowne i dziś dla wielu może brzmieć wręcz zabawnie.
encoded: Imię Cezary nie należy dziś do ścisłej czołówki najczęściej nadawanych imion dla chłopców, ale wciąż regularnie pojawia się w urzędach stanu cywilnego. Wielu rodziców wybiera je ze względu na dostojne brzmienie i skojarzenia z historią. Mało kto zastanawia się jednak nad jego prawdziwym znaczeniem, a to może naprawdę zaskoczyć. Znaczenie i pochodzenie imienia Cezary Imię Cezary wywodzi się z łacińskiego Caesarius, które oznaczało „należący do Cezara” lub „związany z rodem Cezarów”. Samo nazwisko Caesar ma jednak znacznie starsze korzenie i według najbardziej rozpowszechnionej teorii pochodzi od łacińskiego słowa caesaries, oznaczającego gęste, bujne włosy. To właśnie dlatego wielu językoznawców tłumaczy pierwotne znaczenie imienia Cezary jako „owłosiony”, „długowłosy” lub „ten, który ma bujną czuprynę”. Dziś może to wywoływać uśmiech, bo współcześnie mało kto spodziewa się, że dostojnie brzmiące imię ma tak przyziemną etymologię. Istnieją również inne hipotezy dotyczące pochodzenia nazwiska Caesar, jednak to właśnie związek z łacińskim caesaries jest najczęściej przywoływany w słownikach imion i opracowaniach językoznawczych. Historia i popularność imienia Cezary w Polsce Do Polski imię Cezary trafiło za pośrednictwem tradycji chrześcijańskiej. Przez wieki nie należało do najczęściej nadawanych, jednak było obecne w wielu krajach Europy dzięki kultowi świętych noszących to imię. Największą popularność w Polsce zdobyło w drugiej połowie XX wieku. Wielu dorosłych Cezarych urodziło się właśnie w latach 70. i 80. Dziś rodzice wybierają je znacznie rzadziej niż Nikodema, Antoniego czy Jana, ale wciąż nie zniknęło z list nadawanych imion. Przyciąga klasycznym brzmieniem, łatwą wymową i ponadczasowym charakterem. To przykład imienia, które nie poddaje się chwilowym modom. Nie jest ani przesadnie popularne, ani całkowicie zapomniane, dzięki czemu wielu rodziców postrzega je jako bezpieczny i elegancki wybór. Ciekawostki o imieniu Cezary Największą ciekawostką pozostaje jego…

chlopiec-58c88a7.jpg
width: 1600
height: 1200

„To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
type: item
date: 2026-07-25T08:35:27.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wakacje z dziećmi potrafią zamienić się w prawdziwy festiwal próżności i licytowania się na grubość portfela. Choć letnie wyjazdy powinny być czasem ładowania baterii i budowania rodzinnych wspomnień, coraz częściej przypominają bezwzględny wyścig.
encoded: Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania zadanego na jednej z facebookowych grup dla mam, gdzie użytkowniczka zapytała wprost, czy w pracy lub wśród znajomych spotykają się z przeświadczeniem, że wyjazd na zagraniczne wakacje jest lepszy dla dziecka i automatycznie świadczy dobrze o rodzicach. Pod postem natychmiast pojawiły się liczne komentarze, a jedna z odpowiedzi idealnie punktuje problem, z którym mierzy się dziś wiele z nas. Autorka wpisu bez owijania w bawełnę skrytykowała panujący w biurach i na placach zabaw wakacyjny snobizm. Napisała bez ogródek, że to żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen. Pochwaliła się, że jej syn zwiedził już pół Polski, zamiast leżeć plackiem na leżaku. Trudno nie przyznać jej racji, bo presja otoczenia na egzotyczne kierunki stała się po prostu przytłaczająca, a miarą dobrego rodzicielstwa w oczach wielu stała się liczba gwiazdek przy hotelowym basenie. Wakacyjny snobizm wśród rodzin z dziećmi Każda mama, która po powrocie z urlopu siada przy biurowym ekspresie do kawy, doskonale zna ten moment dyskomfortu, gdy koleżanki rzucają nazwami egzotycznych kurortów w Grecji, Turcji czy Hiszpanii. Kiedy w odpowiedzi słyszą, że ktoś spędził urlop na Mazurach, w Karkonoszach czy w Górach Świętokrzyskich, w powietrzu nagle zapada pełna politowania cisza, jakby dziecko z polskiego pensjonatu było w jakiś sposób poszkodowane przez los. Ten snobizm sprawia, że zaczynamy oceniać jakość opieki nad maluchem przez pryzmat stanu konta i prestiżu wycieczki z biura podróży. Tymczasem pójście na łatwiznę, zamknięcie się w luksusowym resorcie z opcją pełnego wyżywienia i animacjami, wcale nie rozwija dziecka bardziej niż lokalne podróże. Wielu turystów przez dwa tygodnie nie opuszcza terenu hotelu, fundując maluchom sterylną, plastikową rozrywkę, która z prawdziwym poznawaniem świata i budowaniem życiowych wspomnień ma niewiele wspólnego. Co jest lepsze dla dziecka na wakacje? Wspomniana autorka internetowego wpisu z dumą opowied…

wakacje-all-inclusive-z-dziecmi-876e368.png
width: 1600
height: 1200

Lista 10 zakazanych animacji, które ogłupiają dziecko. Rodzice non stop włączają je na YouTube, bo myślą, że to niewinne bajeczki
type: item
date: 2026-07-25T07:15:21.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: bajki dla dzieci
subject: rozwój dziecka
description: Ta lista może zaskoczyć wielu rodziców: znajdują się na niej tytuły uwielbiane przez dzieci. A jednak: oglądane zbyt długo, bez nadzoru i rozmowy albo w nieodpowiednim wieku mogą zaszkodzić rozwojowi dziecka.
encoded: Chociaż nie istnieje żadna oficjalna lista bajek uznanych za „szkodliwe”, są tytuły, których lepiej nie włączać małemu dziecku. Problemem bywa tempo montażu, nadmiar bodźców, humor oparty na agresji czy brak realistycznych konsekwencji zachowań. To właśnie na te elementy zwracają uwagę psychologowie dziecięcy, pedagodzy i badacze mediów. Specjaliści podkreślają, że znaczenie mają także: wiek dziecka, długość oglądania, wspólne oglądanie z rodzicem i rozmowa o tym, co dzieje się na ekranie, odpowiedni dobór treści do etapu rozwoju. Nieodpowiednia bajka może niekorzystnie wpływać na rozwój lub zachowanie dziecka. Lista 10 zakazanych bajek dla dzieci Poniżej znajdziesz listę najczęściej wymienianych produkcji, które budzą kontrowersje: 1. Cocomelon (Cocomelon) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? To jedna z najczęściej krytykowanych bajek dla najmłodszych. Charakteryzuje się bardzo szybkim montażem, intensywnymi kolorami i nieustanną stymulacją. Zdaniem części specjalistów może utrudniać wyciszenie oraz koncentrację u małych dzieci. 2. Psi Patrol (PAW Patrol) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka ma szybkie tempo i niemal każdy odcinek opiera się na akcji oraz rozwiązywaniu kolejnych kryzysów. U bardziej wrażliwych dzieci może powodować przebodźcowanie. 3. Masza i Niedźwiedź (Masha and the Bear) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? Główna bohaterka często nie słucha dorosłych, psoci i niszczy przedmioty, a jej zachowanie rzadko spotyka się z realnymi konsekwencjami. Niektóre dzieci mogą naśladować takie wzorce. 4. Świnka Peppa (Peppa Pig) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Niektórzy psychologowie zwracają uwagę, że Peppa często żartuje z taty i bywa wobec niego lekceważąca, co część dzieci może przenosić do codziennych relacji. 5. Tom i Jerry (Tom and Jerry) Gdzie oglądać: Platformy VOD (w zależności od oferty), telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? To…

dziecko-oglada-bajke-8c2f18b.jpg
width: 1600
height: 1200

Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
type: item
date: 2026-07-25T06:12:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
description: Dosłownie godzinę temu odebrałam moją 9-letnią córkę Wiktorię z jej pierwszych w życiu kolonii letnich na Mazurach. Zamiast spodziewanej radości i wzruszenia, czuję w sobie tak gigantyczny miks złości, bezsilności i totalnego szoku, że po prostu muszę to z siebie wyrzucić.
encoded: Spakowałam córkę od stóp do głów w porządne, markowe ubrania, żeby na obozie czuła się komfortowo i ładnie. Wydałam na tę wyprawę małą fortunę, licząc na profesjonalizm kadry i bezpieczną zabawę. Niestety, jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i po prostu zamarłam. To, w jakim stanie wróciło moje dziecko, przechodzi ludzkie pojęcie. Gdy autokar zajechał na parking, stałam z mężem z przodu, wypatrując naszej małej księżniczki. Kiedy Wiktoria wreszcie wysiadła na krawężnik, zdrętwiałam. Moja córka miała na sobie swoją ukochaną, śnieżnobiałą, hiszpańską sukienkę z delikatnej bawełny, którą kupiłam jej specjalnie na pożegnalną dyskotekę. Sukienka była bezpowrotnie zniszczona. Całą od góry do dołu pokrywały ją wielkie, zaschnięte, neonowe plamy w kolorze różu, zieleni i błękitu. Materiał był sztywny od jakiejś dziwnej chemii, a na plecach ziała wielka dziura. Zniszczone ubrania na kolonii − kto odpowiada za rzeczy dziecka? Stałam jak wryta, gapiąc się na własne dziecko, a w głowie miałam absolutny chaos. Pierwsza myśl? Moja córka padła ofiarą jakiegoś nękania rówieśniczego, ktoś ją oblał, zniszczył jej ubrania dla głupiego żartu. Rzuciłam się w stronę wychowawcy grupy, młodego chłopaka, który z uśmiechem na twarzy rozdawał dzieciom bagaże. Zapytałam go, ledwo panując nad drżącym głosem, co tutaj się wydarzyło i dlaczego nikt nie dopilnował mojego dziecka. Tłumaczenie tego opiekuna po prostu mnie osłabiło. Chłopak spojrzał na mnie z absolutnym luzem, wręcz z lekkim rozbawieniem, i oświadczył, że przecież nic złego się nie stało. Wybąkał, że ostatniego dnia turnusu zorganizowali dzieciakom wielką bitwę na farby, tak zwany festiwal kolorów. Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień, dając dzieciom pełną swobodę w oblewaniu się z wiaderek i rzucaniu w siebie barwnikami. Kiedy zapytałam go, dlaczego nie kazali dzieciom ubrać starych rzeczy na wyrzucenie, tylko pozwolili Wiktorii zniszczyć drogą, wyjściową sukienkę, wzruszył ramionami. Powiedział, że dzieci b…

mama-zalamana-po-powrocie-corki-z-kolonii-f275e4b.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
type: item
date: 2026-07-24T19:08:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
encoded: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinn…

dziadkowie-6-897d033.png
width: 1600
height: 1200

„Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
type: item
date: 2026-07-24T14:15:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rodzina
description: „Kiedy Igor pojawił się w drzwiach bez Ignasia, a w rękach miał tylko dziecięcy kask, na moment wstrzymałam oddech”.
encoded: Zawsze myślałam, że takie rzeczy przytrafiają się innym, tym, którzy nie patrzą, nie przewidują, nie martwią się na zapas. Tymczasem to ja, ostrożna, przewrażliwiona matka, wpadłam w panikę, jakiej nie znałam wcześniej. Tylko dlatego, że Igor wrócił do domu bez Ignasia. Ten dzień miał być zwyczajny, ale od rana czułam niepokój. Może to kwestia braku snu, może natłoku spraw, które kotłowały mi się w głowie. Zamiast spokojnego śniadania – szybkie kanapki, Igor marudzi, że nie może znaleźć kluczy, Ignaś płacze, bo chce na plac zabaw, a ja próbuję ogarnąć dom, zanim reszta dnia rozleci się na kawałki. Dzień, który miał być spokojny W sobotnie przedpołudnie w naszym trzypokojowym mieszkaniu, jak zwykle, każdy robił swoje. Ja krążyłam w szlafroku między kuchnią a łazienką, ścierka w jednej ręce, kubek zimnej kawy w drugiej. Pranie już samo wychodziło z kosza, mleko wykipiało na kuchence, a w głowie układałam listę zakupów. Igor, z typowym dla siebie spokojem, ubierał Ignasia do wyjścia, jakby na świecie nie było żadnych problemów. – Ubierz mu ten nowy kask z dinozaurami, dobrze się w nim czuje – mruknęłam z łazienki, starając się nie pokazać, jak bardzo jestem zmęczona. – Jasne, kochanie. Chcesz, żebym coś jeszcze zabrał? – Bidon! I chusteczki! – wykrzyknęłam, bo dobrze wiedziałam, że bez tego wrócą zasmarkani i spragnieni. Przytuliłam Ignasia na pożegnanie, pocałowałam w czoło, jakby miał jechać gdzieś daleko. Nigdy nie potrafiłam po prostu puścić go na plac zabaw bez miliona instrukcji. Patrzyłam, jak Igor zapina mu kask, sprawdza rowerek, poprawia sznurówki. Zawsze był odpowiedzialny, ale dzisiaj w mojej głowie rozgrywały się najróżniejsze scenariusze. Usłyszałam, jak z trzaskiem zamykają się drzwi. Przez chwilę w mieszkaniu panowała cisza. Tylko pralka buczała w tle, a ja poczułam, jak powoli uchodzi ze mnie napięcie. Odetchnęłam, mając przed sobą dwie godziny względnego spokoju. Ale ten spokój był tylko pozorny. Czułam napięcie w karku, jakby coś miało się wydarzyć. …

male-dziecko-na-rowerku-a3bedb9.jpg
width: 1600
height: 1200

Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
type: item
date: 2026-07-24T13:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Najpierw pomyślałam, że chyba źle widzę. Po chwili zaczęłam się rozglądać, licząc, że za moment wszystko się wyjaśni. Minuty mijały, a ja coraz bardziej czułam, że jeśli zaraz nie zareaguję, długo będę mieć wyrzuty sumienia. Tego widoku z plaży w Ustce nie zapomnę chyba do końca życia” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad Bałtykiem mają być czasem odpoczynku i beztroski. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z tegorocznego wyjazdu do Ustki najbardziej zapamiętała nie piękne zachody słońca ani spacery czy czas spędzony z rodziną, lecz kilka minut, które – jak twierdzi – nie powinny się wydarzyć. „Na twarzy tej dziewczynki malowała się rozpacz” Dzień dobry, pojechaliśmy z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Ustki. Trafiliśmy na piękną pogodę, więc niemal całe dnie spędzaliśmy na plaży. Każdy, kto był tam w sezonie, wie, jak wygląda taki obrazek – setki parawanów, dzieci biegające z wiaderkami, kolejki po lody i tłumy ludzi. Kilka metrów od naszego parawanu leżała kobieta z córeczką, która miała może pięć albo sześć lat. Dziewczynka bawiła się przez dłuższą chwilę, potem położyła się na ręczniku i najwyraźniej zasnęła. Nie zwróciłabym na to większej uwagi, gdyby po jakimś czasie kobieta nie wstała. Poprawiła kapelusz, wzięła telefon, zarzuciła na ramię plażową torbę i odeszła w stronę promenady. Zdziwiłam się, bo ja nigdy nie zostawiłabym dziecka samego, ale pomyślałam, że na pewno zaraz wróci. Minęło kilkanaście minut. Dziewczynka otworzyła oczy i usiadła na ręczniku. Najpierw spokojnie rozejrzała się dookoła, jakby chciała sprawdzić, gdzie jest mama. Po chwili wstała i zaczęła chodzić wokół parawanu. Patrzyłam na nią coraz bardziej zaniepokojona. Słyszałam, jak woła: – Mamusiu?! Na jej twarzy pojawił się strach, którego chyba nigdy nie zapomnę. Nie płakała jeszcze, ale było widać, że za chwilę wpadnie w panikę. Nie potrafiłam siedzieć bezczynnie. Podeszłam do niej, bo sama jestem mamą i wiedziałam, jak przerażające musi być dla kilkuletniego dziecka obudzenie się na zatłoczonej plaży bez najbliższej osoby. Zapytałam spokojnie, jak ma na imię i czy wie, gdzie jest mama. Dziewczynka tylko pokręciła głową i powiedziała, że „chyba poszła”. Usiadłam z nią na ręczniku i próbowałam ją uspokoić. Powiedziałam, że na pewno zaraz wróci i że nie jest sama. „Mama wróciła z kawą i gof…

dziewczynka-nad-Baltykiem-8ef8a9d.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
type: item
date: 2026-07-24T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Pojechałam do sanatorium z obowiązku, spodziewając się kolejnej porcji narzekań. To, co tam zobaczyłam, całkowicie zburzyło mój obraz teściowej jako cierpiącej wdowy.”
encoded: Droga do Ciechocinka mijała nam spokojnie, choć w głowie układałam sobie najczarniejsze scenariusze. Zbyszek prowadził, a z tyłu nasz siedmioletni syn, Antoś, oglądał świat przez okno. Jechaliśmy w odwiedziny do mojej teściowej, Ireny, która od dwóch tygodni przebywała w sanatorium. Irena to kobieta, z którą zawsze miałam trudne relacje. Po śmierci jej męża, a mojego teścia, te relacje jeszcze bardziej się ochłodziły. Zbyszek był jej jedynym synem, a ona po prostu nie potrafiła odnaleźć się w samotności. Każdy telefon od niej to była litania narzekań, żalów i pretensji o to, że jesteśmy zapracowani, że nie mamy dla niej czasu, że jest opuszczona i samotna. Zgodziłam się na ten wyjazd z ciężkim sercem, tylko po to, żeby Zbyszek miał poczucie, że dbamy o jego matkę. – Myślisz, że będzie znowu narzekać na jedzenie? – zapytał Zbyszek, przerywając moje rozmyślania. – Z pewnością. Przecież tam podają chleb, który nie smakuje jak ten z jej ulubionej piekarni, a zupa jest zawsze za mało słona – odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się z przymusem. Antoś z tyłu zaśmiał się. – Babcia mówiła przez telefon, że poznała fajną koleżankę! – rzucił wesoło. Fajną koleżankę? Zdziwiłam się, bo Irena rzadko nawiązywała nowe znajomości. Raczej trzymała ludzi na dystans, uważając, że nikt nie jest w stanie zrozumieć jej straty i bólu. Ten pokój skrywał więcej, niż się spodziewałam Dotarliśmy na miejsce wczesnym popołudniem. Budynek sanatorium robił wrażenie – otoczony starymi drzewami, z pięknym, zadbanym ogrodem. Znaleźliśmy pokój Ireny. Zbyszek zapukał, a po chwili usłyszeliśmy znajomy głos: – Proszę! Weszliśmy do środka. Irena siedziała przy stoliku, przeglądając jakąś gazetę. Wyglądała... inaczej. Zazwyczaj ubierała się w ciemne, stonowane kolory, a jej twarz rzadko zdobił uśmiech. Teraz miała na sobie jasną, kwiecistą bluzkę, a jej włosy były starannie ułożone. – O, jesteście! – powiedziała, wstając i uśmiechając się do nas. – Nie spodziewałam się was tak wcześnie. Przywitaliśmy się. …

babcia-z-wnukiem-na-lawce-w-sanatorium-84998ce.jpg
width: 1600
height: 1200

ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
type: item
date: 2026-07-24T10:15:53.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: 300 plus
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: Nowy rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, co oznacza konieczność skompletowania wyprawki dla dziecka. Dobra wiadomość jest taka, że ZUS rozpoczął już wypłaty świadczenia Dobry Start. Część rodzin ma już pieniądze na kontach, ale warto pamiętać o ważnym terminie.
encoded: Zakład Ubezpieczeń Społecznych rozpoczął wypłaty świadczenia Dobry Start, czyli jednorazowego wsparcia w wysokości 300 zł na wyprawkę szkolną. Do 17 lipca rodzice i opiekunowie złożyli już blisko 1,4 mln wniosków, które obejmują ponad 2 mln dzieci. Na konta rodzin trafiło już prawie 173 mln zł. Jeśli jeszcze nie złożyłeś wniosku, warto zrobić to odpowiednio wcześnie. Termin ma znaczenie, bo od niego zależy, kiedy pieniądze zostaną wypłacone. Do kiedy złożyć wniosek o 300 plus? Wnioski o świadczenie Dobry Start można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 roku. ZUS przypomina jednak, że rodzice, którzy prześlą prawidłowo wypełniony wniosek do końca sierpnia, otrzymają pieniądze najpóźniej do 30 września. To ważna informacja dla rodzin, które właśnie kompletują szkolną wyprawkę. Świadczenie można przeznaczyć m.in. na zakup plecaka, zeszytów, podręczników, przyborów szkolnych czy sprzętu komputerowego potrzebnego do nauki. Kto może otrzymać 300 plus? Świadczenie Dobry Start wynosi 300 zł i przysługuje raz w roku na każde uczące się dziecko, niezależnie od dochodów rodziny. Wsparcie otrzymają rodzice i opiekunowie dzieci: do ukończenia 20. roku życia, do ukończenia 24. roku życia, jeśli dziecko ma orzeczenie o niepełnosprawności. Program obejmuje uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych, policealnych oraz innych placówek edukacyjnych. ZUS przypomina jednak o dwóch ważnych wyjątkach. Świadczenie nie przysługuje dzieciom uczęszczającym do tzw. zerówek ani studentom. Co ważne, wiek uprawniający do świadczenia liczony jest rocznikowo. Oznacza to, że wsparcie mogą otrzymać również uczniowie ostatnich klas liceów, techników i szkół policealnych, którzy ukończyli 20 lub 24 lata jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego. Jak złożyć wniosek o Dobry Start? Wniosek można złożyć wyłącznie przez internet. Rodzice mają do wyboru cztery kanały: aplikację mZUS, portal eZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia. Przed wysłaniem formularza warto dokładnie sprawdzić: numer PESEL …

zus-przypomina-o-pieniadzach-na-dziecko-7b4553d.jpg
width: 1600
height: 1200

Naczelna sprawdza: małe letnie przyjemności mamy. Oto 5 rzeczy, które pomagają mi złapać oddech
type: item
date: 2026-07-24T09:34:41.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
description: Lato z dzieckiem rzadko wygląda jak na Instagramie. Zamiast leniwych poranków częściej mamy: "Mamo, nudzi mi się!", piasek w butach i kolejne pranie po powrocie z placu zabaw. Przez lata wydawało mi się, że odpoczynek zaczyna się dopiero wtedy, gdy wsiadam do samolotu. Dziś wiem, że czasem wystarczy kilka drobnych rytuałów, które pomagają mi na chwilę zwolnić i przypomnieć sobie, że ja też jestem ważna.
encoded: Postanowiłam sprawdzić, czy małe letnie przyjemności rzeczywiście mają znaczenie. Oto pięć rzeczy, które tego lata pomagają mi złapać oddech. 1. Poranna kawa wypita w ciszy Nie zawsze mam na nią czas., dlatego postanowiłam wstawać chwilę wcześniej, gdy "dom jeszcze śpi". Czasem trwa pięć minut, czasem piętnaście. Ale odkąd przestałam pić ją w biegu między pakowaniem plecaka a odpowiadaniem na wiadomości, zauważyłam, że inaczej zaczynam dzień. Co mnie zaskoczyło? To, że kilka minut ciszy naprawdę wpływa na moje samopoczucie. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które mają poczucie, że od rana są "na posterunku". Dla kogo raczej nie? Dla osób, które najlepiej odpoczywają w ruchu i nie potrzebują takich rytuałów. 2. Spacer z psem przed rozpoczęciem dnia Kluska nie wie, czym jest lista zadań ani deadline. Kiedy wychodzimy na spacer, przypomina mi, że świat nie kończy się na obowiązkach. To zaledwie kilkanaście minut, ale wracam z nich spokojniejsza. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo kontakt z naturą pomaga uporządkować myśli. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują choć chwili poza domowym chaosem. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za poranną aktywnością. 3. Książka noszona w torebce Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałam książkę w jeden weekend. Teraz czytam po kilka stron - w poczekalni, podczas treningu dziecka czy wieczorem przed snem. Co mnie zaskoczyło? Że nawet 10 minut dziennie wystarczy, by wrócić do nawyku czytania. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które tęsknią za czymś, co należy tylko do nich. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które wolą podcasty lub seriale. 4. Lody po placu zabaw To chyba najbardziej niedoceniana letnia przyjemność. Nie chodzi nawet o same lody, ale o ten moment, kiedy siadamy na ławce i nigdzie nie musimy się spieszyć. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko zwykły spacer może zamienić się we wspomnienie, które dziecko zapamięta na długo. Dla kogo to ma sens? Dla rodzin, które chcą celebrować małe momenty. Dla kogo raczej nie? D…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-5-c941764.jpg
width: 1600
height: 1200

Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
type: item
date: 2026-07-24T08:35:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla chłopca
subject: imię dla dziecka
subject: imiona męskie
description: Rodzice chcą, żeby ich dzieci się wyróżniały. Problem w tym, że coraz częściej nadają im... dokładnie to samo imię. Efekt? Na placach zabaw i w przedszkolach robi się coraz bardziej monotonnie.
encoded: Jeszcze nigdy wybór rodziców nie był aż tak zgodny. Choć mówi się o potrzebie indywidualizmu i wyjątkowości, statystyki pokazują coś zupełnie innego. Coraz więcej dzieci nosi dokładnie to samo imię, a wielu rodziców nawet nie zastanawia się, czy za kilka lat ich syn nie będzie jednym z pięciu Nikodemów w klasie. Nikodem to nowa Julia? Rodzice zakochali się w jednym imieniu Trudno znaleźć dziś przedszkole, szkołę czy osiedlowy plac zabaw, na którym nie bawi się przynajmniej jeden Nikodem. W wielu grupach jest ich dwóch, trzech, a czasem nawet więcej. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji tylko w 2025 roku imię to otrzymało 5772 chłopców, co dało mu pierwsze miejsce w rankingu najczęściej nadawanych imion. To zaskakujące, bo jeszcze kilkanaście lat temu Nikodem uchodził za wybór nietuzinkowy. Brzmiał elegancko, nieco staroświecko i wyróżniał się na tle wszechobecnych Kacprów, Jakubów czy Michałów. Dziś sytuacja całkowicie się odwróciła. Paradoks polega na tym, że rodzice, którzy chcą nadać dziecku imię wyjątkowe, często wybierają dokładnie to samo co tysiące innych rodzin. Nie wszystkim podoba się również jego brzmienie. Dla jednych jest dostojne i klasyczne, inni określają je jako ciężkie, toporne, a nawet pozbawione lekkości. Mimo to jego popularność nie słabnie. Wydaje się, że raz rozpoczęta moda żyje już własnym życiem. Dlaczego Nikodem stał się tak popularny? Popularność imion rzadko jest przypadkiem. Socjologowie od lat zwracają uwagę, że rodzice zwykle wybierają to, co wydaje się jednocześnie modne i bezpieczne. Nikodem idealnie wpisuje się w ten schemat. Jest dobrze znany, ma długą historię, nie budzi kontrowersji, a jednocześnie jeszcze do niedawna nie był spotykany na każdym kroku. Dziś działa już jednak efekt kuli śnieżnej. Skoro imię pojawia się wśród znajomych, w mediach społecznościowych czy rankingach popularności, kolejne osoby nabierają przekonania, że to najlepszy wybór. W efekcie moda sama się napędza. To ciekawy paradoks naszych czasów. Z jednej st…

chlopiec-na-placu-zabaw-6d8a0bc.jpg
width: 1600
height: 1200

"Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
type: item
date: 2026-07-24T08:21:44.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ciało kobiety
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: Czy po czterdziestce warto jeszcze zacząć ćwiczyć? Edyta Litwiniuk przekonuje, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swoje ciało. W podcaście "Mamy to!" opowiada, dlaczego spacer, rozciąganie i 10 minut ruchu dziennie mogą być ważniejsze niż pogoń za idealną sylwetką.
encoded: Mamy nastolatków i dorosłych dzieci często przez lata stawiają siebie na końcu listy priorytetów. Kiedy dzieci stają się bardziej samodzielne, pojawia się pytanie: "Czy nie jest już za późno, żeby zacząć dbać o swoje ciało?". - Absolutnie nigdy nie jest za późno. Naprawdę nigdy nie jest za późno - mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!". Jej zdaniem nie trzeba zaczynać od intensywnych treningów ani kupowania karnetu na siłownię. Wystarczy zrobić pierwszy krok - dosłownie. Spacer to niedoceniana aktywność - Zawsze mówię mamom: zacznij od spaceru. Spacer jest bardzo niedocenianą formą aktywności - podkreśla Litwiniuk. Jak zauważa, współczesny styl życia sprawia, że coraz mniej się ruszamy. Jeździmy samochodami, pracujemy przy komputerach i często dopiero wieczorem orientujemy się, że przez cały dzień niemal nie wstaliśmy z krzesła. Według Edyty Litwiniuk już 20 minut spędzonych na świeżym powietrzu może pozytywnie wpłynąć na samopoczucie. - Spacer dotlenia organizm, pomaga obniżyć poziom stresu i ma wiele innych zalet - mówi. Po 40. zmienia się cel Ekspertka przyznaje, że sama zauważa różnicę między swoim organizmem dziś a tym sprzed kilku lat. - Mam 41 lat i widzę inny poziom zmęczenia organizmu. Jeszcze kilka lat temu robiłam Ironmany, maratony i długie treningi bez większego problemu. Dziś widzę, że moje ciało potrzebuje czegoś innego - opowiada. Jak tłumaczy, wraz z wiekiem zmienia się gospodarka hormonalna, dlatego warto podchodzić do swojego ciała z większą wyrozumiałością i szacunkiem. - To jest moment, kiedy warto słuchać swojego organizmu - mówi. Jej zdaniem dojrzałe kobiety nie muszą już skupiać się wyłącznie na wyglądzie. - Nie chodzi o to, żeby mieć idealnie jędrne pośladki. Chodzi o to, żeby mieć sprawne ciało, które będzie nam służyło przez kolejne lata. 10 minut ruchu ma znaczenie Litwiniuk zachęca, by szukać ruchu w codzienności. Rozciąganie podczas oglądania serialu, kilka przysiadów czy krótki trening w domu mogą być dobrym początkiem. - Oglądasz…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-2-3a06502.jpg
width: 1600
height: 1200

"Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
type: item
date: 2026-07-24T08:08:31.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: "Chciałam być supermamą i udowodnić, że ze wszystkim sobie poradzę" - wspomina Edyta Litwiniuk. W podcaście "Mamy to!" opowiada o samotności, niewyspaniu i połogu, które sprawiły, że pierwsze tygodnie macierzyństwa okazały się dużo trudniejsze, niż się spodziewała.
encoded: "Nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" Co powiedzieć mamie małego dziecka, która jest niewyspana, zmęczona i przytłoczona chaosem codzienności? Od czego powinna zacząć, jeśli chciałaby poczuć się choć trochę lepiej? Edyta Litwiniuk nie ma wątpliwości: od odpoczynku. - Moja położna powiedziała mi jeszcze w ciąży: "Póki nie ma zagrożenia życia w tym domu, nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" - wspomina w podcaście "Mamy to!". Jak przyznaje, początkowo sama nie potrafiła zastosować się do tej rady. Po narodzinach pierwszej córki czuła się silna i przekonana, że musi poradzić sobie ze wszystkim. - Myślałam: przecież ją urodziłam, karmię ją, wrócę do domu i wszystko musi być na tip-top. Posprzątane, ugotowane. Chciałam być supermamą i superżoną - opowiada. "Chciałam pokazać, że sobie radzę" Sytuacja zmieniła się, kiedy jej mąż wrócił do pracy, a ona została sama z dzieckiem. Zamiast poczucia siły pojawiły się samotność, płacz i ogromne zmęczenie. - Przygniotła mnie samotność i połóg. Wiem, że gdyby Wojtek nie zrobił mi śniadania, przez cały dzień nic bym nie zjadła, bo nie miałam siły - mówi. W pewnym momencie postanowiła zrezygnować z próby utrzymania wszystkiego pod kontrolą. - Powiedziałam sobie: koniec całego cyrku. Żadnego sprzątania, prania, gotowania i ogarniania domu na tip-top tylko po to, żebym dalej pokazywała, że sobie radzę. Idę spać. Jak wspomina, w pierwszych tygodniach macierzyństwa, kiedy tylko miała taką możliwość, jadła, płakała i spała. Dom nie musi być idealny Edyta Litwiniuk podkreśla, że młoda mama nie musi samodzielnie gotować każdego posiłku ani utrzymywać domu w perfekcyjnym porządku. Może zamówić jedzenie, poprosić bliską osobę o przygotowanie obiadu albo wcześniej zamrozić kilka porcji. Nic złego nie stanie się również wtedy, gdy pranie czy sprzątanie zostaną odłożone na później. - Jeżeli możesz, kochana mamo, po prostu się wyśpij. Naprawdę nic się nie stanie, jeśli czasem zamówisz jedzenie albo poprosisz mamę, żeby przygotowała ci rosół czy co…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-1-037584c.jpg
width: 1600
height: 1200

To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
type: item
date: 2026-07-24T07:12:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Rodzice lenią się przy hotelowym basenie albo na plaży, a dziecko siedzi obok ze smartfonem w rączkach. Ekran daje chwilę wytchnienia: maluch nie marudzi, nie mówi co pięć minut, że mu się nudzi, nie domaga się uwagi. Jest darmową „nianią”, którą można zabrać ze sobą wszędzie. Tylko czy właśnie tak powinien wyglądać rodzinny odpoczynek?
encoded: Na wstępie zaznaczę: nie chodzi o to, by demonizować tablety i telefony. Każdy rodzic wie, że są sytuacje, w których ekran naprawdę staje się wybawieniem: w przychodni, gdy przestraszone dziecko zanosi się płaczem, podczas długiej podróży, gdy ulubione zabawki, kolorowanki i książeczki zawodzą, gdy trzeba pilnie coś zrobić podczas pracy zdalnej... To się zdarza, w końcu rodzice są tylko ludźmi, nawet jeśli niektórzy próbują z nich zrobić superbohaterów. Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie przestaje być narzędziem wsparcia, a zaczyna zastępować rodzica, z którym dziecko spędza wolny czas. Na wakacjach rodzice często rezygnują z zasad Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii przez biuro podróży Thomas Cook pokazuje, że aż 64 proc. rodziców nie ustala żadnych zasad dotyczących korzystania z urządzeń podczas wakacji. Ograniczenia wprowadza jedynie 36 proc. Dla wielu rodzin jest to zrozumiałe. Wakacje mają być przecież odpoczynkiem od codziennej rutyny, obowiązków i nieustannych negocjacji. Rodzice nie chcą kolejny raz słyszeć: „Jeszcze pięć minut”, a dzieci oczekują większej swobody. Podobny trend widać w Polsce. Z badania przeprowadzonego przez Komputronik wynika, że 46 proc. rodziców na wakacjach całkowicie znosi limity grania albo wyraźnie je zwiększa. Kolejne 27 proc. przyznaje, że zasady są wprawdzie nadal obecne, ale znacznie łagodniejsze. Tylko co piąty rodzic utrzymuje wakacyjne reguły na takim samym poziomie jak w ciągu roku. Jedna z najbardziej niepokojących danych dotyczy czasu spędzonego przed ekranem. Średnio dziecko poniżej 10. roku życia spędza przed ekranem 93 minuty dziennie. Najwięcej czasu korzystają z urządzeń sześciolatki – średnio 104 minuty. Nawet dzieci poniżej pierwszego roku życia spędzają przed ekranami około godziny dziennie. Problemem nie zawsze jest liczba minut Łatwo powiedzieć: „Moje dziecko korzysta z tabletu tylko godzinę dziennie”. Trudniej odpowiedzieć na pytanie, co w tym czasie zostało przez ekran zastąpione. Specjaliści z C…

dziewczynka-spedza-wakacje-z-telefonem-b285472.jpg
width: 1600
height: 1200

Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
type: item
date: 2026-07-24T06:12:40.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauka
subject: szkoła
description: To jeden z tych komunikatów, na które co roku czekają tysiące rodziców. Ministerstwo Edukacji Narodowej podało już terminy ferii, przerw świątecznych i zakończenia roku szkolnego 2026/2027. Sprawdź, kiedy twoje dziecko będzie miało wolne.
encoded: Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało oficjalny kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Rodzice mogą już zaplanować urlopy, zimowe wyjazdy czy opiekę nad dziećmi podczas przerw w nauce. Wiadomo, kiedy rozpocznie się rok szkolny, w jakich terminach odbędą się ferie zimowe w poszczególnych województwach oraz kiedy uczniowie rozpoczną wakacje. Kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Najważniejsze daty Zgodnie z komunikatem MEN zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczną się 1 września 2026 roku (wtorek), a zakończą 25 czerwca 2027 roku (piątek). Wakacje rozpoczną się dzień później i potrwają do końca sierpnia. Najważniejsze terminy roku szkolnego 2026/2027: 1 września 2026 r. (wtorek) – rozpoczęcie roku szkolnego, 23–31 grudnia 2026 r. – zimowa przerwa świąteczna, 18–31 stycznia 2027 r. – ferie zimowe w województwach: podkarpackim, podlaskim, dolnośląskim, łódzkim, śląskim i opolskim, 1–14 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: mazowieckim, pomorskim, świętokrzyskim i lubelskim, 15–28 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: lubuskim, kujawsko-pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim i małopolskim, 25–30 marca 2027 r. – wiosenna przerwa świąteczna, 30 kwietnia 2027 r. – zakończenie zajęć dla klas programowo najwyższych liceów, techników i szkół branżowych II stopnia, 25 czerwca 2027 r. (piątek) – zakończenie roku szkolnego, 26 czerwca – 31 sierpnia 2027 r. – wakacje. Ferie zimowe 2027. Sprawdź termin dla swojego województwa Podobnie jak w poprzednich latach ferie zimowe zostaną podzielone na trzy tury. Dzięki temu ruch turystyczny rozkłada się w czasie, a rodziny mogą łatwiej zaplanować wyjazdy. Terminy ferii wyglądają następująco: 18–31 stycznia 2027 r. – województwa: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie i opolskie, 1–14 lutego 2027 r. – województwa: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie i lubelskie, 15–28 lutego 2027 r. – województwa: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopom…

kalendarz-roku-szkolnego-20262027-2b7aaf9.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
type: item
date: 2026-07-23T19:08:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: nauka
subject: szkoła
description: Napięcie między nauczycielami a rodzicami rośnie. Po informacji, że pedagodzy nie dostaną kolejnych podwyżek, pojawiły się zapowiedzi protestu i pomysłu ograniczenia pracy do absolutnego minimum. Dyskusja, która rozgorzała pod tekstem o „cichym strajku”, pokazała, jak bardzo Polacy różnią się w ocenie pracy nauczycieli.
encoded: Nauczyciele liczyli na podwyżki, ale ich postulaty nie zostaną spełnione. Rada Ministrów nie przyjęła propozycji zwiększenia wynagrodzeń, a Ministerstwo Edukacji tłumaczyło decyzję ograniczeniami finansowymi. W odpowiedzi Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział protest 31 sierpnia przed gmachem Ministerstwa Edukacji. To jednak niejedyny sposób, w jaki część środowiska nauczycielskiego chce wyrazić swoje niezadowolenie. Coraz częściej mówi się o tzw. cichym strajku, czyli ograniczeniu pracy wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. „Minimum, tak jak wypłata”. Nauczyciele chcą postawić granice O pomyśle nauczycieli zrobiło się głośno po komentarzu opublikowanym na profilu „NIE dla chaosu w szkole”. Jego autor napisał, by zrezygnować z wycieczek, festynów, a zebrania organizować wyłącznie do 15, w godzinach pracy nauczycieli. Pomysł szybko wywołał ogromne emocje. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że nauczyciele od lat wykonują wiele obowiązków, za które nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia. Ich zdaniem organizacja wycieczek, konkursów, wydarzeń szkolnych czy kontakt z rodzicami po godzinach nie powinny być traktowane jako coś oczywistego. Przeciwnicy odpowiadają natomiast, że ograniczenie dodatkowych aktywności najbardziej odczują uczniowie i rodzice. Rodzice zabrali głos. Jedni popierają nauczycieli, inni są oburzeni Pod naszym tekstem dotyczącym planowanego „cichego protestu” opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. Dyskusja szybko pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat pracy nauczycieli. Część rodziców uważa, że pedagodzy mają prawo postawić granice i przestać wykonywać obowiązki po godzinach. „No i bardzo dobrze. Dodałabym do tego zero przygotowywania w domu materiałów z własnej kieszeni, kserowania, drukowania na własny koszt, zero odbierania telefonów po godzinach pracy. Nikt nie pracuje po pracy charytatywnie, nauczyciele też powinni przestać” – napisała jedna z internautek. Podobne głosy zwra…

nauczycielka-w-klasie-z-dziecmi-5b953b5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
type: item
date: 2026-07-23T14:15:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: prawdziwe historie
description: „Wykorzystał moją szczerość przeciwko mnie. Lepiej, gdyby po prostu spakował walizki i odszedł. On wolał, żeby z naszej rodziny zostały zgliszcza.”
encoded: Gdyby Przemysław po prostu spakował walizki i wyszedł, byłabym w stanie mu wybaczyć. Zdrada boli, ale to, co zrobił, zostawiło ślad o wiele głębszy. Życie z kimś, komu ufasz, a potem odkrycie, że ta osoba potrafi wykorzystać twoje słabości przeciwko tobie, to jak żyć z cieniem nad głową. I tej tajemnicy długo nie potrafiłam nikomu wyznać. Siedziałam późnym wieczorem w kuchni, niemal słysząc bicie własnego serca. W domu panowała zupełna cisza – nawet zegar wydawał się milczeć. Myślami błądziłam wokół spraw, których nigdy nie odważyłam się wypowiedzieć na głos. – Jesteś tu? – Przemysław pojawił się w drzwiach, ziewając i rozciągając się leniwie. Usiadł naprzeciwko mnie. Widziałam, że czeka na rozmowę, chociaż nie miałam na nią siły. – Wiesz, czasem mam wrażenie, że zgubiłam się gdzieś po drodze – odezwałam się cicho. – Pamiętasz, jak mówiłam o marzeniu o własnej galerii? Teraz marzę tylko o pięciu minutach ciszy. Popatrzył na mnie uważnie, a ja naiwnie uwierzyłam, że mnie rozumie. – Bycie matką to nie zawsze bajka – dodałam, spuszczając wzrok. – Kocham Tosię i Tymka, ale czasem wszystko mnie przerasta. Czuję się, jakbym straciła siebie. Czasem chciałabym na chwilę uciec, po prostu znów być Elizą, nie tylko mamą i żoną. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na dzieci, gdybyśmy znów mieli po 25 lat. Nie powiedział ani słowa, tylko kiwnął głową. Z tą iluzją zrozumienia poszłam spać, przekonana, że może coś się zmieni. Najgorszy poranek mojego życia Obudził mnie harmider z kuchni. Zeszłam na dół, jeszcze w piżamie. Przemysław stał przy blacie, a naprzeciwko niego – nasza czternastoletnia Tosia i dwunastoletni Tymek. Ich spojrzenia były pełne lęku. – Co się dzieje? – zapytałam, próbując zrozumieć sytuację. Tymek popatrzył na mnie, a jego oczy były zupełnie inne niż zwykle – zimne, obce. – To prawda? – spytał cicho. – Co masz na myśli? – zmarszczyłam brwi. Tosia zaczęła płakać. – Tata powiedział, że nas nie kochasz. Że chcesz nas zostawić i wyjechać – wyszeptała przez łzy. Zamar…

kobieta-zaluje-macierzynstwa-e4ee9a2.jpg
width: 1600
height: 1200

Pozwala synowi chodzić w sukienkach i bawić się lalkami. „Po tym, co zrobili dziadkowie, już nigdy nie zobaczą wnuka”
type: item
date: 2026-07-23T13:15:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: rodzice
subject: wychowanie syna
description: „Mój syn wrócił z wakacji od dziadków jakiś... inny. Cichszy? Niewidzialny? Jakby zgasła w nim jakaś iskierka. Po krótkiej rozmowie zrozumiałam, że ktoś właśnie odebrał mojemu pięcioletniemu dziecku coś znacznie ważniejszego niż zwykłą sukienkę” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Ustalmy coś na wstępie: ubrania nie mają płci. Podobnie jak zabawki, szkolne zeszyty, kubeczki, talerzyki czy inne przedmioty. Choć przez lata wmawiano nam, że niebieski jest dla chłopców, a różowy dla dziewczynek, dzisiejsi rodzice z dumą wyłamują się z krzywdzących schematów. Niestety, wciąż nie wszyscy potrafią to zaakceptować, o czym przekonała się Sandra. „Spakowałam sukienkę razem z ubraniami” Dzień dobry, mam troje dzieci. Dwie starsze córki i pięcioletniego syna, który jest oczkiem w głowie całej naszej rodziny. Dziewczynki od kilku lat uwielbiają „Krainę Lodu”, więc trudno się dziwić, że ich młodszy brat również zna wszystkie piosenki na pamięć. Kiedy w domu leci „Mam tę moc”, cała trójka śpiewa razem i nikt nie zastanawia się, kto powinien być Elsą, Anną czy Olafem. Kilka miesięcy temu syn powiedział, że marzy o sukience Elsy. Nie o sukience „dla dziewczynek”, tylko o stroju swojej ulubionej bohaterki. Założył ją kilka razy w domu, biegał po salonie, udawał, że rzuca śnieżne zaklęcia i świetnie się bawił z siostrami. Co roku dzieci spędzają dwa tygodnie u moich teściów na Mazurach. Mają tam dom z ogrodem, jezioro niedaleko i zawsze wracają zachwycone. Pakując walizki na tegoroczny wyjazd, wrzuciłam do środka także sukienkę Elsy. Wiedziałam, że syn lubi się w nią przebierać, więc nie widziałam powodu, żeby mu tego zabraniać. Nie przyszło mi nawet do głowy, że właśnie ta jedna rzecz wywoła taką awanturę. „Babcia mówi, że to dla bab” Dzieciaki były u dziadków dwa tygodnie. Już przez telefon czułam, że z moim synem jest coś nie tak, ale on sam nie pisnął nawet słowa, a teściowa uznała, że mi się wydaje. Po powrocie do domu od razu zauważyłam, że w walizce nie ma stroju Elsy. Zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, gdzie jest sukienka. Czy może się gdzieś zawieruszyła albo została w praniu. Teściowa spokojnym tonem oznajmiła, że oddała sukienkę wnuczce sąsiadki, bo „i tak bardziej jej się przyda”. Na początku myślałam, że to jakiś żart i trochę mnie zatkało. Teści…

chlopiec-w-sukience-ae21777.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
type: item
date: 2026-07-23T11:33:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
description: Czytając list babci, poczułam, jak mój świat się wali. Moja mama całe życie nosiła nazwisko kogoś, kto nie był z nią spokrewniony.
encoded: Dom babci Marii zawsze pachniał pastą do podłóg i starym drewnem. Po jej śmierci to ja wzięłam na siebie zadanie uporządkowania jej rzeczy. Z maleńką Lilą, która właśnie skończyła miesiąc, w chuście na piersi, metodycznie przeglądałam kolejne szafy. Zofia, moja mama, nie miała na to siły, a ja potrzebowałam jakiegoś zajęcia na urlopie macierzyńskim, żeby nie zwariować w pustym mieszkaniu. Wielka dębowa szafa w sypialni była pełna równo ułożonej pościeli i starych ubrań pachnących lawendą. Na samym dnie, pod stertą poszewek w kwiaty, znalazłam płaskie tekturowe pudełko. Nie było nawet ukryte – po prostu leżało tam, zapomniane albo celowo zostawione na samym spodzie. Lila wierciła się przez chwilę, po czym znowu zasnęła, oddychając miarowo. Usiadłam na brzegu skrzypiącego łóżka i otworzyłam pudełko. W środku znajdował się tylko jeden list. Koperta była zżółknięta, ale niezaadresowana. Wewnątrz był złożony na pół arkusz papieru, zapisany drobnym, starannym pismem babci. Zaczęłam czytać, spodziewając się jakichś sentymentalnych wspomnień albo uwag dotyczących pogrzebu. Prawda zapisana na pożółkłym papierze Pierwsze zdania były dość zwyczajne. Babcia pisała o tym, że życie mija szybciej, niż nam się wydaje, i że czasem decyzje podjęte w młodości rzucają cień na całą resztę naszych dni. Ale im dalej czytałam, tym bardziej czułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. List był zaadresowany do mojej mamy, Zofii, choć najwyraźniej babcia nigdy nie odważyła się go jej wręczyć. „Córeczko” – pisała babcia. „Kiedy to czytasz, mnie pewnie już nie ma. Nie miałam odwagi powiedzieć ci tego w twarz. Całe życie nosiłam ten ciężar sama. Twój ojciec, Tadeusz, wspaniały człowiek, którego kochałaś ponad wszystko, nie był twoim biologicznym ojcem”. Przestałam czytać. Musiałam zamknąć oczy, żeby litery przestały skakać. Dziadek Tadeusz. Ten sam, którego nazwisko nosiłam z dumą przed ślubem. Ten, który uczył mnie jeździć na rowerze i opowiadał historie o swoim ojcu i dziadku. Nasze rodowe dzie…

list-babci-c5047e2.png
width: 1600
height: 1200

Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
type: item
date: 2026-07-23T10:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż z dzieckiem
subject: wakacje z dziećmi
description: W te wakacje postanowiłam zrobić moim chłopcom niespodziankę życia – kupiłam wycieczkę objazdową autokarem do Disneylandu pod Paryżem. Kiedy zadowolona opowiedziałam o tym w biurze, spotkałam się z takim niezrozumieniem i kpinami ze strony koleżanek, że do teraz chce mi się ryczeć.
encoded: Gdy tylko wspomniałam, że jedziemy autokarem, w pokoju socjalnym zapadła cisza. Pierwsza odezwała się Marta, która co roku lata z dziećmi na luksusowe wczasy na Kretę. Spojrzała na mnie z takim politowaniem, jakbym co najmniej wywoziła dzieci na syberyjską tułaczkę. Podróż autokarem z dzieckiem za granicę − czy to faktycznie męka? Marta od razu podniosła głos i zapytała mnie z pretensją, jak można kisić dziecko przez ponad dwadzieścia godzin w jednej pozycji. Reszta dziewczyn momentalnie podchwyciła temat. Usłyszałam, że to jest czyste znęcanie się nad maluchami, że dzieci dostaną świra, że podróż autokarem z dzieckiem na tak długiej trasie to jakiś średniowieczny pomysł i skrajny egoizm z mojej strony, bo powinnam polecieć samolotem jak cywilizowany człowiek. Jedna z nich palnęła nawet, że jak mnie nie stać na bilety lotnicze dla trzech osób i drogi hotel na miejscu, to powinnam z dziećmi siedzieć na tyłku na działce u mamy, a nie fundować im taki obóz przetrwania. Siedziałam tam czerwona jak burak, starając się przełykać łzy i tłumaczyć, że przecież moje chłopaki to już nie są niemowlaki w pieluchach. To duże, samodzielne dzieci, które doskonale rozumieją, dokąd jadą i na co się piszą. Dla nich wizyta w świecie Myszy Miki to absolutne spełnienie marzeń, o którym mówią od trzech lat. No ale dla moich wielkich przyjaciółek z pracy jazda autobusem to skrajny obciach i narażanie dzieci na potworne katusze. Wycieczka do Disneylandu autokarem − koszty a marzenia dzieci Prawda jest taka, że finanse w dzisiejszych czasach dla samotnej matki bywają bezlitosne. Gdybym miała kupić bilety lotnicze do Paryża dla trzech osób w szczycie sezonu, opłacić transfery, koszmarnie drogi hotel przy samym parku rozrywki i bilety wstępu na własną rękę, musiałabym wziąć potężny kredyt, który spłacałabym przez kolejne pięć lat. Wycieczka zorganizowana autokarem przez sprawdzone biuro podróży kosztowała mnie jedną trzecią tej kwoty. W cenie mamy wszystko − przejazd, ubezpieczenie, noclegi w …

wycieczka-autokarem-2186e1a.png
width: 1600
height: 1200

"Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji
type: item
date: 2026-07-23T10:08:33.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama w formie
subject: podcast „Mamy to!”
subject: powrót do formy
description: "Masz wrócić do formy w sześć tygodni", "Powinnaś już ćwiczyć", "Inne mamy jakoś dają radę". Wokół macierzyństwa od lat narasta presja, a media społecznościowe skutecznie ją podsycają. Tymczasem - jak mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!" - kobietom po porodzie dużo bardziej niż kolejnego planu treningowego potrzeba zrozumienia, wsparcia i zdjęcia z nich ciężaru ciągłego "muszę".
encoded: - Z perspektywy 15 lat macierzyństwa stwierdziłam, że wszystko o powrocie do formy fizycznej zostało już powiedziane. Kobietom brakuje dziś bardziej otulenia niż kolejnych poradników - mówi Edyta Litwiniuk. Podkreśla, że młode mamy często słyszą, co powinny robić, a zdecydowanie za rzadko ktoś mówi im, że nie muszą być idealne. - Dziewczyny piszą do mnie, że w końcu ktoś powiedział im: "nie musisz". Że wyjście na spacer to już jest trening. Że to już jest aktywność, która pozwala zadbać o ciało i psychikę - opowiada. Małe kroki zamiast wielkich postanowień Zdaniem Edyty Litwiniuk aktywność fizyczna po porodzie nie musi oznaczać godzin spędzonych na siłowni. Czasem wystarczy znaleźć kilka minut w codzienności. - Jeśli zaparzasz kawę, możesz zrobić kilka wspięć na palce albo delikatnych przysiadów. To są małe kroki, ale one też mają znaczenie - mówi. Jednocześnie zaznacza, że dbanie o siebie nie powinno ograniczać się wyłącznie do ruchu. Ważne jest także znalezienie przestrzeni dla siebie - wyjście z przyjaciółką, rozwijanie pasji czy po prostu chwila odpoczynku. - Mamo, jesteś w tej całej układance najważniejsza. Jeśli my nie będziemy zaopiekowane, zadbane i choć trochę wypoczęte, bardzo trudno będzie nam dawać innym to, czego potrzebują - podkreśla. Instagram pokazuje życie, którego nie ma Rozmówczynie zwracają uwagę, że współczesne matki żyją pod ogromną presją porównywania się do innych. W mediach społecznościowych widzą idealnie urządzone mieszkania, perfekcyjnie ubrane dzieci i mamy, które zdają się radzić sobie ze wszystkim. - Odpalam Instagram i widzę piękne mieszkania, wysprzątane kuchnie, świeży makijaż, dzieci, które bez awantur wychodzą do szkoły. Tylko że życie tak nie wygląda - mówi Edyta Litwiniuk. Jak podkreśla, jej doświadczenie pracy z kobietami pokazuje, że niemal każda z nich - niezależnie od etapu życia - mierzy się z własnymi trudnościami. Dlatego zamiast dokładać sobie kolejnych obowiązków, warto nauczyć się odpuszczać. Wspierający partner robi …

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-997b30d.jpg
width: 1600
height: 1200