Mamotoja.pl
type: channel
date: 2026-08-15T07:16:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
items: Oburzająca scenka na publicznym basenie. „Gdy zobaczyłam, co ta rodzina wrzuca do brodzika, odebrało mi mowę”
items: Oniryzm w Weselu Wyspiańskiego – motywy snu i ich znaczenie
items: Oniryzm w Sklepach cynamonowych: znaczenie i przykłady
items: Oniryzm w lekturach: najważniejsze przykłady i interpretacje
items: Oniryzm w romantyzmie: cechy, rola i przykłady w literaturze
items: Zakaz robienia zdjęć w żłobku, nawet jeśli rodzic o to poprosi. Nowe przepisy są bezwzględne
items: Oniryzm a surrealizm: najważniejsze różnice i cechy
items: Oniryzm w literaturze: przykłady i analiza
items: Oniryzm w literaturze: definicja, cechy i przykłady
items: Okolicznik względu: pytania, rodzaje i przykłady w zdaniach
items: „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
items: Kłopotliwy incydent pod prysznicami na basenie. Zachowanie tej matki wobec dziecka wywołało skandal
items: „Dla mojego męża mamusia jest ważniejsza niż własne dziecko. Po tym, co o mnie nagadał, upokorzyłam go przed całą rodziną”
items: Cena korepetycji wzrosła o 10 zł za godzinę. Oburzona matka wypisała dziecko. „Nie gryzie się ręki, która karmi”
items: Nie ustąpiła dziecku miejsca w samolocie. „Dziewczynka tak krzyczała, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało”
items: Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
items: Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
items: Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
items: Okolicznik akcesoryjny: definicja, rodzaje i przykłady
items: Okolicznik skutku: definicja, pytania i praktyczne przykłady
items: Okolicznik przyzwolenia: definicja, funkcja i przykłady
items: Okolicznik warunku: przykłady, pytania i różnice
items: Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
items: Okolicznik przyczyny: pytania, przykłady i różnice z celem

Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
type: item
date: 2026-08-15T07:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wyprawka szkolna
description: Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
encoded: Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim w…

droga-wyprawka-91e79f1.png
width: 1600
height: 1200

Oburzająca scenka na publicznym basenie. „Gdy zobaczyłam, co ta rodzina wrzuca do brodzika, odebrało mi mowę”
type: item
date: 2026-08-15T06:12:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: basen dla dzieci
description: Letni dzień na basenie miał być chwilą wytchnienia, ale jeden kłopotliwy incydent w strefie dla najmłodszych zepsuł wszystko. Pewni rodzice postanowili zafundować swoim dzieciom nietypową rozrywkę, która w ułamku sekundy zamieniła czysty brodzik w mętną kałużę. Zszokowana matka musiała uciekać z własną córeczką.
encoded: Większość z nas, pakując torbę na basen, skrupulatnie pilnuje, by znalazły się w niej czyste klapki, świeże ręczniki i bezpieczne akcesoria do pływania. Ostatnio koleżanka z pracy opowiedziała mi o przedziwnej i bulwersującej przygodzie, która spotkała ją podczas popołudniowego relaksu w strefie dla najmłodszych na jednym z popularnych miejskich kąpielisk. Gdy moja znajoma zobaczyła, co pewna rodzina bez cienia żenady wrzuca do brodzika, po prostu zaniemówiła. Ta historia to idealny, choć niezwykle smutny dowód na to, jak bardzo egoizm i brak wyobraźni dorosłych potrafią zniszczyć bezpieczną przestrzeń stworzoną z myślą o najmłodszych. Higiena na publicznym basenie. Plastikowe zabawki zepsuły zabawę Cała ta kłopotliwa sytuacja miała miejsce w płytkim, specjalnie filtrowanym brodziku, w którym pluskały się maluszki, w tym dwuletnia córeczka mojej znajomej. W pewnym momencie obok baseniku rozłożyła się kilkuosobowa rodzina z dwójką dzieci na oko w wieku trzech i pięciu lat. Rodzice tych maluchów, zamiast wyciągnąć ze swojej torby klasyczne, dmuchane kółka czy gumowe kaczuszki do kąpieli, wywrócili do góry dnem ogromny, materiałowy worek pełen... zabawek przyniesionych prosto z przydomowej piaskownicy. Do chlorowanej wody z wielkim pluskiem wpadły plastikowe łopatki, foremki i wiaderka, na których gołym okiem widać było warstwy zaschniętego błota i trawę. W ułamku sekundy wokół tych zabawek woda zaczęła zmieniać kolor, a na powierzchni czystego brodzika zaczął pływać zwykły, podwórkowy brud. Najgorsze było to, że rodzice tych dzieci z pełnym luzem usiedli na brzegu, wyciągnęli telefony i kompletnie nie widzieli nic złego w tym, że ich pociechy bawią się ogrodowym szlamem tuż obok buzi innych, niczego nieświadomych maluszków. Awantura przy brodziku dla dzieci. Bezmyślność rodziców i jawne ignorowanie zasad Widząc, że brudna zawartość ogrodowych foremek błyskawicznie miesza się z wodą, w której kąpie się jej własne dziecko, moja znajoma nie wytrzymała i postanowiła natyc…

skandal-w-brodziku-7d46fa8.png
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w Weselu Wyspiańskiego – motywy snu i ich znaczenie
type: item
date: 2026-08-15T05:15:38.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Oniryzm w Weselu odkrywa lęki, marzenia i słabość wspólnoty. Sprawdź, jak zjawy i chocholi taniec ujawniają prawdę o bohaterach i narodzie.
encoded: W „Weselu” granica między tym, co realne, a tym, co wyśnione, szybko przestaje być oczywista. Wyspiański buduje świat, w którym zjawy, symbole i nagłe przesunięcia sensu nie są ozdobą, lecz sposobem pokazania tego, co bohaterowie skrywają pod codzienną rozmową i narodowym gestem. Senna atmosfera dramatu wydobywa lęki, ambicje, wstyd i niespełnione marzenia, a zarazem celnie odsłania słabość wspólnoty. Dzięki temu kolejne widma i fantastyczne obrazy znaczą więcej niż pojedyncze sceny, stają się przenikliwą diagnozą społeczną, prowadzącą do finału, w którym marzenie o sprawczości zamienia się w bezwład i złudzenie. Czym jest oniryzm w „Weselu” Wyspiańskiego Oniryzm w „Weselu” polega na pokazaniu świata tak, jakby działał według logiki snu, a nie codziennego realizmu. To dlatego w dramacie obok zwykłych rozmów i weselnej scenerii pojawiają się nagle zjawy, widma i symbole, które nie mają naturalnego wytłumaczenia, ale niosą bardzo wyraźny sens. W praktyce oznacza to, że rzeczywistość w utworze staje się chwiejna, niejednoznaczna i pełna napięcia między tym, co realne, a tym, co ukryte w psychice bohaterów. Oniryzm w „Weselu” Wyspiańskiego nie służy tylko budowaniu nastroju. To sposób mówienia o sprawach, których nie dałoby się pokazać równie mocno wprost, o lękach, ambicjach, zbiorowych kompleksach i narodowych złudzeniach. Właśnie dlatego motyw snu w „Weselu” jest tak ważny w interpretacji. Nie jest ozdobą, lecz jednym z głównych kluczy do odczytania dramatu. Jak motyw snu organizuje świat przedstawiony dramatu Motyw snu w „Weselu” przenika cały dramat. Nie chodzi tylko o pojedyncze fantastyczne sceny, ale o sposób zbudowania całego świata przedstawionego. Z jednej strony mamy konkretną sytuację: wesele, rozmowy, spotkanie różnych środowisk. Z drugiej strony ten pozornie realistyczny porządek zostaje stopniowo rozszczelniony przez zjawiska dziwne, symboliczne i nielogiczne. To właśnie oniryczna konwencja sprawia, że: granica między jawą a snem staje się nieostra, post…

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-7-4fcfce1.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w Sklepach cynamonowych: znaczenie i przykłady
type: item
date: 2026-08-15T04:15:50.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj oniryzm w Sklepach cynamonowych i zobacz, jak Schulz buduje senność, mityzację oraz świat pamięci, emocji i wyobraźni.
encoded: Świat Brunona Schulza od pierwszych zdań wymyka się codziennemu porządkowi. Ulice zmieniają kierunek, miejsca tracą stały kształt, a zwykłe przedmioty i postacie zaczynają żyć według logiki snu. To właśnie ta konsekwentna niepewność sprawia, że rzeczywistość przedstawiona w Sklepach cynamonowych jest tak gęsta od znaczeń i tak trudna do zamknięcia w realistycznych ramach. Senność tej prozy nie sprowadza się do pojedynczych obrazów, ale obejmuje cały sposób opowiadania: płynny czas, nagłe przemiany, dziecięcą perspektywę i język pełen poetyckich przesunięć. Dzięki temu Schulz pokazuje nie tyle świat „taki, jaki jest”, ile świat przeżywany, przez pamięć, wyobraźnię i emocje. Czym jest oniryzm w „Sklepach cynamonowych” Oniryzm w „Sklepach cynamonowych” to sposób przedstawiania świata, który działa według logiki snu. Nie chodzi tu o pojedyncze senne epizody, ale o całą konwencję utworu. Rzeczywistość u Schulza jest odrealniona, irracjonalna i podatna na nagłe przemiany, dlatego bardziej przypomina marzenie senne niż realistyczny obraz codzienności. W praktyce oznacza to, że wydarzenia nie rozwijają się w zwykłym, przewidywalnym porządku. Miejsca się zmieniają, osoby i przedmioty ulegają metamorfozom, a granica między tym, co realne, wyobrażone i wspominane, stale się zaciera. Właśnie dlatego oniryzm w „Sklepach cynamonowych” jest jednym z kluczowych tropów interpretacyjnych. Dlaczego oniryzm obejmuje cały świat przedstawiony utworu W tym utworze senność nie jest dodatkiem do fabuły, lecz jej podstawową zasadą. Świat przedstawiony od początku do końca podlega prawom wyobraźni, skojarzeń i wewnętrznych przeżyć narratora. To sprawia, że oniryzm jest wpisany w sam sposób istnienia opowieści. W klasycznej narracji realistycznej czytelnik oczekuje stałych reguł: uporządkowanego czasu, stabilnej przestrzeni i logicznego ciągu zdarzeń. U Schulza te reguły zostają zawieszone. Rzeczywistość nie jest tu czymś twardym i jednoznacznym, lecz płynnym tworzywem. Dzięki temu cały świat …

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-9-ef67d32.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w lekturach: najważniejsze przykłady i interpretacje
type: item
date: 2026-08-15T03:45:42.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Oniryzm w lekturach szkolnych: rozpoznaj cechy snu, motyw wizji i symbole w „Dziadach”, „Weselu”, „Sklepach cynamonowych” i „Lalce”.
encoded: Senna logika potrafi w lekturach powiedzieć więcej niż najbardziej realistyczny opis. Świat nagle traci wyraźne granice, czas się rwie, zwykłe miejsca zmieniają kształt, a emocje i symbole prowadzą czytelnika mocniej niż porządek wydarzeń. Właśnie tak działa oniryzm, nie tylko w scenach snu, ale też w całym sposobie opowiadania o rzeczywistości. W szkolnych tekstach ten zabieg pojawia się częściej, niż mogłoby się wydawać. Widać go w wizjach i widmach, w rozchwianej przestrzeni, w obrazach balansujących między pamięcią, lękiem i przeczuciem. Dzięki temu łatwiej uchwycić ukryte sensy utworu i lepiej zrozumieć, co dzieje się pod powierzchnią fabuły. Czym jest oniryzm w literaturze i po czym go rozpoznać Oniryzm w literaturze to sposób przedstawiania świata, który przypomina sen albo półsen. Nie chodzi tylko o scenę, w której bohater zasypia i śni. Znacznie ważniejsze jest to, że rzeczywistość zaczyna działać według innej logiki: bardziej emocjonalnej, symbolicznej i nie do końca uporządkowanej. W tekście onirycznym zwykłe prawa czasu, przestrzeni i przyczyny często się rozluźniają. Zdarzenia nie zawsze wynikają jedno z drugiego w logiczny sposób, miejsca potrafią się zmieniać, a bohater ma ograniczoną kontrolę nad tym, co się dzieje. Pojawia się też silna atmosfera lęku, nostalgii, zagubienia albo niepokoju. Najczęstsze cechy oniryzmu to: zaburzona chronologia, płynna lub zdeformowana przestrzeń, luźny związek przyczynowo-skutkowy, obecność groteski i absurdu, intensywność obrazów i wrażeń zmysłowych, mocna symbolika przedmiotów i postaci, zatarcie granicy między jawą, snem i wizją. W szkolnej analizie najprościej rozpoznać oniryzm wtedy, gdy świat przedstawiony przestaje być realistyczny i zaczyna przypominać marzenie senne, wizję albo majaczenie. Motyw snu w lekturach: trzy sposoby obecności oniryzmu w tekście Motyw snu w lekturach może działać na trzech poziomach. Warto je rozróżniać, bo to bardzo ułatwia interpretację. 1. Sen jako temat fabuły To najbardziej oczyw…

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-14-8be70f8.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w romantyzmie: cechy, rola i przykłady w literaturze
type: item
date: 2026-08-14T20:15:01.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Oniryzm w romantyzmie pokazuje sen, wizje i symbole jako drogę do ukrytej prawdy o człowieku, losie i metafizyce. Sprawdź najważniejsze cechy!
encoded: Sen, widzenie i majaczący obraz rzeczywistości były dla romantyków czymś więcej niż literacką ozdobą. Dzięki nim mogli pokazać świat wymykający się rozumowi: pełen symboli, nagłych przeskoków, niejasnych przestrzeni i emocji, których nie da się zamknąć w prostym, realistycznym opisie. W takiej konwencji jawa miesza się ze snem, a wewnętrzne przeżycia bohatera zyskują rangę prawdy o człowieku i losie. To właśnie dlatego sceny oniryczne tak mocno wybrzmiewają w utworach epoki, od mrocznych wizji po mistyczne olśnienia, budując atmosferę tajemnicy i odsłaniając głębszy, metafizyczny wymiar świata. Czym jest oniryzm w romantyzmie Oniryzm w romantyzmie to sposób przedstawiania świata tak, jakby był snem, wizją albo marzeniem sennym. Nie chodzi tu tylko o dosłownie opisaną scenę snu, ale o całą konwencję, w której rzeczywistość przestaje być stabilna i przewidywalna. Pojawiają się obrazy irracjonalne, symboliczne, czasem niepokojące, a ich sens nie daje się zamknąć w prostym, logicznym wyjaśnieniu. W romantyzmie taka forma była szczególnie ważna, bo dobrze odpowiadała duchowi epoki. Romantycy cenili intuicję, wyobrażnię i doświadczenie wewnętrzne bardziej niż chłodną analizę. Dlatego oniryzm w romantyzmie stał się nie tylko chwytem artystycznym, ale też sposobem mówienia o świecie, którego nie da się poznać wyłącznie rozumem. Cechy oniryzmu: jak rozpoznać konwencję snu i wizji Cechy oniryzmu najłatwiej zauważyć tam, gdzie świat przedstawiony zaczyna przypominać logikę snu, czyli jest jednocześnie sugestywny i trudny do uporządkowania. Najczęściej pojawiają się: zaburzony czas i przestrzeń, zerwanie z realistycznym porządkiem zdarzeń, osłabiona albo całkiem zerwana przyczynowość, nakładanie się różnych poziomów rzeczywistości, obecność symboli, metafor i wizji, niedookreślona, otwarta kompozycja, groteska lub obrazy o silnym ładunku emocjonalnym, wrażenie tajemnicy, niejasności i niepokoju. W praktyce oznacza to, że bohater może przechodzić płynnie od jawy do snu, spotykać…

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-3-b5a577b.jpg
width: 1600
height: 1200

Zakaz robienia zdjęć w żłobku, nawet jeśli rodzic o to poprosi. Nowe przepisy są bezwzględne
type: item
date: 2026-08-14T19:08:02.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: prawo dla rodziców
subject: żłobek
description: Sejm uchwalił nowelizację ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, która wprowadza całkowity zakaz publikacji wizerunku dziecka przez żłobek, klub dziecięcy i punkt opieki dziennej – niezależnie od tego, czy rodzic się na to zgodzi.
encoded: Do tej pory żłobek mógł publikować zdjęcia dziecka na Facebooku, stronie internetowej czy w folderze reklamowym, jeśli rodzic podpisał zgodę. Po wejściu w życie nowych przepisów ta zgoda nie będzie już wystarczająca. Zakaz obejmuje podmioty prowadzące żłobek, klub dziecięcy, punkt opieki dziennej oraz dziennych opiekunów – i jest bezwzględny, co oznacza, że placówka nie może go obejść, nawet mając pisemne oświadczenie rodzica. Zakaz publikowania wizerunku dziecka przez żłobek Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej tłumaczy nowe przepisy potrzebą lepszej ochrony prywatności dzieci i ograniczenia ryzyka niekontrolowanego rozpowszechniania ich wizerunku w internecie – zjawiska znanego jako sharenting. Dotąd o publikacji decydowały placówka i rodzic; po zmianie ta decyzja wynika już z samej ustawy. Nowe przepisy przewidują dwa przypadki, w których publikacja zdjęcia z udziałem dziecka nadal będzie legalna. Pierwszy – kiedy dziecko jest jedynie elementem większej całości, na przykład na zdjęciu z festynu osiedlowego czy pikniku, gdzie nie jest głównym tematem kadru. Drugi – kiedy materiał trafia wyłącznie do rodziców dzieci z tej samej placówki, w zamkniętym obiegu, na przykład w prywatnej grupie rodzicielskiej czy dzienniku elektronicznym żłobka. Zakaz dotyczy publikacji przez placówkę – nie ogranicza tego, co rodzic robi z własnymi zdjęciami dziecka na telefonie czy w prywatnych mediach społecznościowych. Nie zmienia też sposobu prowadzenia wewnętrznej dokumentacji żłobka, na przykład kart obserwacji rozwoju dziecka, które nie są publikowane, tylko przechowywane w placówce. Innymi słowy: to przepis o tym, co żłobek może pokazać światu, a nie o tym, co rodzic może zrobić z własnym telefonem. Od kiedy zakaz zacznie obowiązywać? Sejm przyjął ustawę 17 lipca 2026 roku, a po poprawkach Senatu ponownie potwierdził jej treść. Teraz dokument trafia do prezydenta Karola Nawrockiego, który ma 21 dni na podpis, weto albo skierowanie ustawy do Trybunału Konstytucyjnego.…

mama-na-zebraniu-w-zlobku-a429216.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm a surrealizm: najważniejsze różnice i cechy
type: item
date: 2026-08-14T18:15:18.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj różnice między oniryzmem a surrealizmem. Sprawdź, jak rozpoznać senne obrazy, symbole i eksperyment artystyczny w literaturze.
encoded: Choć oba pojęcia bywają ze sobą łączone, nie oznaczają tego samego. Oniryzm buduje świat podobny do snu, nieostry, pełen symboli, przesunięć czasu i obrazów, które bardziej się odczuwa niż logicznie porządkuje. Ważne jest tu wrażenie zawieszenia między jawą a tym, co podsuwa wyobraźnia. Surrealizm sięga do nieświadomości w inny sposób. To nie tylko senna atmosfera, lecz także świadomy gest artystyczny, oparty na eksperymencie, zaskoczeniu i buncie wobec racjonalnego porządku. Właśnie dlatego podobieństwo bywa mylące: jeden nurt odtwarza logikę marzenia sennego, drugi szerzej rozsadza granice zwykłego widzenia świata. Oniryzm a surrealizm: na czym polega najważniejsza różnica Najprościej: oniryzm odtwarza sposób, w jaki działa sen, a surrealizm świadomie wykorzystuje to, co irracjonalne, by wyjść poza zwykłe reguły rzeczywistości i sztuki. To rozróżnienie porządkuje całą resztę. W oniryzmie najważniejsze jest wrażenie senności: rozmyty czas, płynne przejścia między obrazami, osłabiona logika zdarzeń, niepewność, czy bohater jest na jawie, czy śni. Surrealizm też sięga po nieświadomość i logikę snu, ale nie ogranicza się do samego snu. Jego celem jest bardziej eksperyment, zaskoczenie i zerwanie z racjonalnym porządkiem. Dlatego utwór oniryczny przypomina senne doświadczenie, a utwór surrealistyczny często działa jak celowo skonstruowany wstrząs dla wyobraźni. Czym jest oniryzm i jak działa w utworze Oniryzm to sposób przedstawiania świata tak, by przypominał marzenie senne. Nie chodzi tylko o to, że w tekście pojawia się sen, ale o to, że cała rzeczywistość utworu może działać według sennej logiki. W praktyce oznacza to, że: czas przestaje być stabilny, przestrzeń ulega deformacji, obrazy płynnie przechodzą jeden w drugi, związki przyczynowo-skutkowe słabną albo znikają, ważniejsze od „realistycznego” przebiegu wydarzeń stają się nastrój, emocje i skojarzenia. Oniryzm w literaturze dobrze sprawdza się wtedy, gdy autor chce pokazać świat przez pryzmat podświadomości, …

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-2-0628178.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w literaturze: przykłady i analiza
type: item
date: 2026-08-14T17:15:17.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj oniryzm w literaturze, jego cechy i przykłady z lektur. Zobacz, jak senne wizje pomagają analizować utwory i ich znaczenia.
encoded: Sen w literaturze rzadko bywa tylko krótką sceną odpoczynku bohatera. Często zamienia się w sposób opowiadania o świecie, w którym zwykła logika przestaje działać, a obrazy, lęki i pragnienia zyskują większą siłę niż fakty. Właśnie wtedy pojawia się konwencja oniryczna, niepokojąca, symboliczna i celowo niejednoznaczna. Taki zabieg można rozpoznać po płynnej granicy między jawą a snem, nagłych zmianach miejsca i czasu oraz atmosferze przypominającej wizję albo koszmar. W polskiej i światowej literaturze motywy oniryczne pomagają zajrzeć głębiej w psychikę postaci, a jednocześnie nadają opowieści wieloznaczność, której nie da się sprowadzić do prostego realizmu czy fantastyki. Oniryzm – definicja i najważniejsze cechy Oniryzm to zabieg literacki, w którym do utworu wchodzą motywy snu, marzeń sennych i wizji. Nie chodzi tylko o scenę, w której bohater zasypia i coś mu się śni. W oniryzmie rzeczywistość zaczyna działać jak sen: traci stabilność, miesza porządki, podsuwa obrazy bardziej symboliczne niż dosłowne. Najważniejsze cechy oniryzmu to: zatarcie granicy między jawą a snem, nielogiczny lub urwany ciąg zdarzeń, absurd i poczucie nierealności, obrazy symboliczne, często trudne do jednoznacznego odczytania, atmosfera wizji, koszmaru albo półsnu, silny związek z przeżyciami wewnętrznymi bohatera. W praktyce oniryzm w literaturze może pojawić się na dwa sposoby. Czasem jest tylko fragmentem utworu, na przykład snem bohatera. Innym razem staje się zasadą organizującą cały świat przedstawiony, który od początku do końca przypomina dziwny, niepokojący sen. Jak rozpoznać oniryzm w literaturze Najprościej zwrócić uwagę na to, czy świat przedstawiony zaczyna wymykać się zwykłej logice. W utworze onirycznym nie wszystko musi dać się wyjaśnić przyczyną i skutkiem. Zdarzenia mogą następować po sobie w sposób nagły, obrazy zmieniają się jak w śnie, a bohater i czytelnik nie mają pewności, co jest realne. Pomagają w tym zwłaszcza cztery sygnały: granica między snem a jawą się za…

powtarzanie-materialu-edukacyjnego-1-878d80a.jpg
width: 1600
height: 1200

Oniryzm w literaturze: definicja, cechy i przykłady
type: item
date: 2026-08-14T16:15:59.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj oniryzm w literaturze: cechy, funkcje i przykłady, by lepiej odczytywać symbole, emocje i ukryte sensy w tekstach.
encoded: Sen w literaturze potrafi rządzić się własnymi prawami: rozsadza logikę, miesza porządki i zamienia zwykłe zdarzenia w obrazy pełne niepokoju, symboli oraz ukrytych znaczeń. Właśnie na tym opiera się oniryzm, sposób przedstawiania świata, który bardziej przypomina marzenie senne niż realistyczną opowieść. Taka konwencja buduje atmosferę tajemnicy i niepewności, a czytelnika prowadzi nie tyle przez ciąg faktów, ile przez emocje, skojarzenia i znaki. Powracające motywy, nagłe zmiany perspektywy czy absurdalne sceny nie są tu ozdobą, ale ważnym elementem sensu, który warto odczytywać symbolicznie. Czym jest oniryzm w literaturze Oniryzm to sposób przedstawiania świata tak, jakby był snem, marzeniem sennym albo koszmarem. W praktyce oznacza to odejście od realistycznego porządku zdarzeń na rzecz rzeczywistości niepewnej, tajemniczej i często irracjonalnej. W utworze onirycznym nie wszystko da się wyjaśnić „po kolei”. Zdarzenia mogą wydawać się urwane, obrazy zmienne, a sens ukryty bardziej w nastroju niż w samej fabule. To właśnie odróżnia oniryzm w literaturze od zwykłego opisu snu: nie chodzi tylko o to, że bohater śni, ale o to, że cały sposób budowania świata przypomina logikę snu. Motyw oniryczny może pojawić się w różnych formach. Czasem przenika cały utwór, a czasem pojawia się tylko w jednej scenie, która zaburza realistyczny tok opowieści i otwiera ją na znaczenia symboliczne. Cechy oniryzmu i motywu onirycznego Cechy oniryzmu najlepiej widać w tym, jak zachowuje się świat przedstawiony. Nie obowiązuje tu zwykła logika codzienności, a ważniejsza od faktów staje się atmosfera i przeżycie bohatera. Najczęstsze cechy oniryzmu to: brak wyraźnej logiki i ciągłości zdarzeń, zacieranie związków przyczynowo-skutkowych, obecność obrazów symbolicznych, dziwnych lub pozornie absurdalnych, atmosfera tajemnicy i niepewności, wieloznaczność, która nie daje jednej prostej interpretacji, przewaga nastroju i emocji nad realistycznym porządkiem wydarzeń, powracające motywy, taki…

powtarzanie-materialu-edukacyjnego--a92926a.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik względu: pytania, rodzaje i przykłady w zdaniach
type: item
date: 2026-08-14T15:15:01.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, czym jest okolicznik względu, jak go rozpoznać i odróżnić od przyczyny. Sprawdź pytania, przykłady i zasady!
encoded: Okolicznik względu pomaga uchwycić, według jakiego kryterium oceniamy osobę, rzecz albo sytuację. Nie wskazuje miejsca, czasu ani przyczyny, lecz to, pod jakim kątem coś rozpatrujemy. Dlatego pojawia się w zdaniach, w których liczy się punkt odniesienia, na przykład bezpieczeństwo, wygląd, cena czy jakość. W szkolnej praktyce łatwo go pomylić z innymi częściami zdania, zwłaszcza z okolicznikiem przyczyny. Pomocne okazują się tu właściwe pytania: „pod jakim względem?”, „ze względu na co?”, „z uwagi na co?”. Gdy w zdaniu chodzi właśnie o kryterium oceny lub decyzji, rozpoznanie staje się znacznie prostsze. Czym jest okolicznik względu Okolicznik względu to część zdania, która pokazuje, pod jakim kątem oceniamy, porównujemy albo dzielimy osobę, rzecz czy zjawisko. Nie mówi więc o tym, gdzie, kiedy albo dlaczego coś się stało, tylko wskazuje kryterium. Najprościej ująć to tak: gdy w zdaniu bierzemy pod uwagę jakiś konkretny aspekt, właśnie wtedy pojawia się okolicznik względu. W zdaniu: To najlepszy film pod względem muzyki wyrażenie pod względem muzyki wskazuje, według jakiego kryterium film został oceniony. Nie chodzi o przyczynę tej oceny, ale o to, co dokładnie porównujemy lub oceniamy. Jakie pytania zadajemy do okolicznika względu Żeby rozpoznać okolicznik względu, warto zadać pytania o kryterium oceny, podziału lub decyzji. Najczęściej są to: pod jakim względem? ze względu na co? z uwagi na co? To właśnie te pytania odróżniają ten typ okolicznika od innych. Jeśli odpowiedź dotyczy aspektu, który bierzemy pod uwagę, a nie miejsca, czasu czy sposobu, bardzo możliwe, że to okolicznik względu. Przykład: To najlepszy film pod względem muzyki. Pytanie: pod jakim względem? Odpowiedź: pod względem muzyki Jak rozpoznać okolicznik względu w zdaniu Najlepiej zacząć od sprawdzenia, czy zdanie mówi o jakimś kryterium. To może być kryterium oceny, porównania albo decyzji. Pomocne są trzy kroki: znajdź fragment zdania, który dopowiada coś o ocenie lub wyborze, zadaj pytanie: pod…

odrabianie-lekcji-powtarzanie-materialu-edukacyjnego-17-0c822a1.jpg
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
type: item
date: 2026-08-14T14:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Przez miesiące myślałam, że moje wnuki mnie ignorują. Prawda okazała się dużo bardziej bolesna.”
encoded: Od kiedy Piotr przewiózł mnie do Domu Spokojnej Starości „Pod Kasztanami”, dni zaczęłam mierzyć nie godzinami, a odwiedzinami syna. Z córką, Izabelą, nie mam kontaktu już od dwóch lat, choć wiem, że dokłada się do mojego pobytu tutaj. Piotr przychodził raz w miesiącu, czasem raz na dwa, zawsze w pośpiechu, zawsze z tą samą wymówką o korkach i pracy. Nie miałam mu tego za złe – dorosłe dzieci mają swoje życie, a ja nauczyłam się czekać. To czekanie miało sens, bo zawsze przygotowywałam coś dla wnuków. Drobne rzeczy – ręcznie robione zakładki do książek dla Zosi, samodzielnie sklejane modele samolotów dla Antka, listy pisane starannym, nieco już drżącym pismem, w których opowiadałam im o swoim dzieciństwie, o ogrodzie, w którym się wychowałam, o psie, którego miałam jako dziewczynka. Chciałam, żeby wiedziały, skąd pochodzą, nawet jeśli nie mogę być przy nich każdego dnia. Zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak Piotr zawsze zabierał paczuszki z uśmiechem, mówił „dziękuję, mamo, na pewno się ucieszą” i wychodził. Nigdy nie przynosił odpowiedzi. Zosia miała jedenaście lat, Antek dziewięć – w tym wieku dzieci piszą, rysują, chcą się odwzajemnić. A ja nie dostawałam nic. Tłumaczyłam to sobie, że są zajęte szkołą, że moje pisanie jest passé, że dzisiejsze dzieci wolą rozmawiać przez ekrany. Ale gdzieś w środku czułam niepokój, którego nie umiałam nazwać. Przełom nastąpił zupełnie przypadkowo. Pani Halina, która mieszka w pokoju po sąsiedzku, ma córkę pracującą w tej samej firmie co Piotr. Podczas jednej z rozmów przy stole w jadalni wspomniała, że widziała mojego syna na parkingu firmowym, jak wyjmował z bagażnika jakieś pakunki i wkładał je do kontenera na odzież używaną. Powiedziała to bez złej intencji, myślała, że robi porządki. Ale ja od razu wiedziałam, o czym mówi – papier, w który pakowałam prezenty, miał charakterystyczny wzór w niebieskie jaskółki. Kupowałam go od lat w tym samym sklepiku papierniczym. Nigdy nie zapomnę tego uczucia w żołądku Nie mogłam spać tej n…

seniorka-w-domu-spokojnej-starosci-9a3245d.jpg
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwy incydent pod prysznicami na basenie. Zachowanie tej matki wobec dziecka wywołało skandal
type: item
date: 2026-08-14T13:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: basen dla dzieci
description: Widok, jaki zastałam pod prysznicami, wywołał we mnie spore emocje i zmusił do pytania o to, gdzie kończy się rodzicielska wygoda, a zaczyna zwyczajna bezczelność, na którą nie powinno być cichego przyzwolenia.
encoded: Większość z nas na publicznych basenach stara się pilnować nie tylko bezpieczeństwa swoich maluchów, ale też podstawowych zasad higieny, które obowiązują w takich miejscach. Ostatnio podczas zwykłego, weekendowego wyjścia na basen byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi mowę i na długo popsuła humor. W damskiej strefie natrysków rozegrała się kłopotliwa scena, a zachowanie pewnej matki wobec jej kilkuletniego dziecka doprowadziło do ostrej wymiany zdań między obcymi sobie ludźmi. Przekroczenie granic w strefie natrysków. Jak porządki po kąpieli zamieniły się w basenowy skandal Całe to zdarzenie miało miejsce pod koniec mojej wizyty na pływalni, kiedy razem z innymi mamami i ich maluchami weszłam pod prysznice, żeby opłukać się z chlorowanej wody przed wyjściem do szatni. Pod jednym z natrysków stała kobieta z synkiem na oko w wieku około czterech lat. Chłopiec najwyraźniej bardzo mocno zmarzł podczas zabawy w wodzie, bo głośno płakał, marudził i nie chciał spokojnie stać pod strumieniem wody. Zamiast spokojnie przytulić malucha, ubrać go w ręcznik i jak najszybciej przejść do przebieralni, jego mama postanowiła rozwiązać problem w sposób, który zszokował wszystkie obecne w pomieszczeniu kobiety. Mama bez cienia zażenowania wyciągnęła ze swojej torby wielkie opakowanie peelingu i tarkę do pięt. Na środku ogólnodostępnej posadzki zaczęła urządzać sobie regularne, domowe spa, pilnując jednocześnie płaczącego i trzęsącego się z zimna malucha. Kiedy rozżalony chłopiec zaczął uciekać pod nogi innych kąpiących się dzieci, matka szarpnęła go ostro za rękę i zaczęła na niego krzyczeć. Kompletnie ignorowała przy tym fakt, że resztki jej kosmetyków spływają prosto pod stopy stojących obok dziewczynek. Awantura pod basenowymi prysznicami. Brak reakcji matki na uwagi zszokowanych kobiet Widząc, że brud i kosmetyki mieszają się z wodą, w której brodzą bose dzieci, stojąca obok mnie mama nie wytrzymała i postanowiła natychmiast zareagować. Podeszła do kobiety i zwróc…

incydent-na-basenie-cbdbb03.png
width: 1600
height: 1200

„Dla mojego męża mamusia jest ważniejsza niż własne dziecko. Po tym, co o mnie nagadał, upokorzyłam go przed całą rodziną”
type: item
date: 2026-08-14T11:33:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: Kupiłam synowi nowe buty, a mąż publicznie zrobił mi z tego powodu aferę – nie wiedział, że w końcu powiem wszystkim, kto naprawdę utrzymuje ten dom.
encoded: Mój mąż zawsze powtarzał, że u niego w domu temat pieniędzy był bardzo drażliwy, że matka nauczyła go szacunku do grosza i niewydawania na głupoty. Ja się z tym zgadzałam, bo sama nie lubię przepychu. Ale to, co usłyszałam kilka miesięcy temu od jego siostry, wywróciło mój obraz małżeństwa do góry nogami. Szwagierka otworzyła mi oczy Siedziałyśmy w kuchni, obierając jabłka na szarlotkę, kiedy Kasia powiedziała coś, co zapaliło mi czerwoną lampkę. – Wiesz, Dominika, Piotr mówił mamie, że ty wydajesz pieniądze jak szalona. Że nie myślisz o przyszłości Antosia. Zamarłam z nożem w ręce. – Co? – spytałam, myśląc, że się przesłyszałam. – No tak mówił. Że kupujesz mu zbyt dużo zabawek, że nie odkładacie na jego edukację. Czułam, jak twarz mi płonie. Przez ostatnie lata robiłam wszystko, żeby naszemu synowi niczego nie brakowało, a jednocześnie sama nie kupiłam sobie nowej kurtki od trzech lat. Piotr wiedział to najlepiej – to ja płaciłam za czynsz, przedszkole i wszystkie rachunki. On miał swoją pracę, ale odkąd pamiętam, większość pensji przekazywał matce, tłumacząc to „przechowywaniem na przyszłość”. – To jakieś nieporozumienie – powiedziałam wtedy do Kasi, chcąc wierzyć, że to tylko plotka. Ale ziarno niepokoju zostało zasiane. Kiedy maska zaczęła opadać Przez kilka tygodni obserwowałam Piotra. Zauważyłam, że kiedy rozmawiał z matką przez telefon, zawsze zniżał głos, jakby coś ukrywał. Kiedy pytałam, o co chodzi, odpowiadał wymijająco: – Nic takiego, sprawy rodzinne. Czułam, że coś jest nie tak, ale nie miałam dowodów. Aż do tamtej niedzieli, kiedy odwiedziliśmy teściową na obiedzie. Antoś przybiegł do stołu w nowych butach – kupiłam mu je tydzień wcześniej, bo stare już go cisnęły. Piotr spojrzał na nie z dezaprobatą. – Znowu nowe buty? – powiedział głośno, tak żeby wszyscy usłyszeli. – Dominika, musisz przestać wydawać pieniądze na fanaberie. Dziecko nie potrzebuje nowej pary co miesiąc. Teściowa pokiwała głową z aprobatą, jakby to była najbardziej naturalna uwaga na …

maz-dbal-o-mamusie-zamiast-o-dziecko-ebef16a.png
width: 1600
height: 1200

Cena korepetycji wzrosła o 10 zł za godzinę. Oburzona matka wypisała dziecko. „Nie gryzie się ręki, która karmi”
type: item
date: 2026-08-14T10:15:53.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: zajęcia dodatkowe dla dzieci
description: Nauczycielka pokazała screeny z prywatnej rozmowy z mamą ucznia. Niewinna informacja o tym, że od września stawka za lekcję wzrośnie o skromne 10 złotych, wywołała ze strony rodzica lawinę pretensji. Korepetytor powinien być wdzięczny za każdy grosz?
encoded: W sieci wybuchła niezwykle żywa i kontrowersyjna dyskusja po opublikowaniu materiału wideo na popularnym profilu BLOOM Edukacja online na Facebooku. Autorka nagrania, doświadczona korepetytorka, upubliczniła nadesłane przez jedną z branżowych koleżanek screeny z prywatnej konwersacji z mamą jednego z uczniów, która planowała kontynuację nauki od nowego roku szkolnego. Niewinna informacja o drobnej zmianie cennika wywołała ze strony rodzica falę pretensji, żalu i roszczeniowych komentarzy. Sytuacja ta idealnie obnaża smutne mechanizmy, z jakimi przed wrześniem mierzą się prywatni nauczyciele, oraz pokazuje, jak łatwo w pogoni za oszczędnościami zapominamy o elementarnym szacunku dla czyjejś pracy i wiedzy. Ceny korepetycji przed nowym rokiem szkolnym. „Wszystko drożeje” Cała ta internetowa awantura zaczęła się od bardzo standardowej procedury, jaką przed wrześniem przeprowadza większość osób oferujących prywatne lekcje. Mama ucznia napisała wiadomość z deklaracją, że od nowego semestru jej dziecko chce wznowić stałe, cotygodniowe zajęcia. Korepetytorka potwierdziła rezerwację terminu, ale jednocześnie lojalnie i z dużym wyprzedzeniem poinformowała klientkę, że ze względu na rosnące koszty prowadzenia działalności, od września stawka za godzinę zegarową wzrośnie o symboliczne dziesięć złotych. Dla większości osób taka korekta ceny w dobie ogólnej drożyzny wydaje się czymś całkowicie naturalnym i zrozumiałym, jednak w tym przypadku wywołała oburzenie matki. Kobieta poczuła się głęboko urażona faktem, że nauczyciel śmiał zmienić warunki finansowe. Napisała bez owijania w bawełnę, że to zachowanie jest skrajnie nie fair, ponieważ ona lojalnie wraca do tej konkretnej osoby, mimo że na rynku jest masa innych ofert i od września mogły wybrać tańszą konkurencję. „To trochę nie fair z pani strony, napisałam, że chcemy kontynuować zajęcia, mimo że mogłyśmy od września wybrać kogoś innego. Wszystko drożeje, sama pani wie, jak jest ciężko, szczególnie gdy ma się rodzinę. Nie gry…

korepetycje-6-b17c4f8.png
width: 1600
height: 1200

Nie ustąpiła dziecku miejsca w samolocie. „Dziewczynka tak krzyczała, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało”
type: item
date: 2026-08-14T08:35:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: podróż z dzieckiem
subject: podróże z dzieckiem samolotem
description: Czy osoba, która zapłaciła za miejsce przy oknie, powinna oddać je płaczącemu dziecku? Zdaniem wielu internautów – nie. Film tiktokerki Antoniny Wołczańskiej pokazał, że coraz więcej osób uważa, iż empatia nie oznacza rezygnacji z czegoś, za co wcześniej się zapłaciło.
encoded: Antonina Wołczańska, tiktokerka, a prywatnie mama dwóch chłopców, opublikowała nagranie, które w ciągu zaledwie dwóch dni obejrzano blisko milion razy. Już na początku opowiedziała o sytuacji, która spotkała ją podczas lotu. – Nie ustąpiłam dziecku miejsca przy oknie w samolocie, mimo że krzyczało tak, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało – mówi Antonina. Matka nie ustąpiła dziecku miejsca przy oknie Influencerka wyjaśnia, że doskonale rozumie, jak ważne dla dzieci jest siedzenie przy oknie. Dlatego wraz z mężem zawsze rezerwują miejsca w dwóch rzędach – tak, aby każde z ich dzieci mogło siedzieć przy oknie z jednym z rodziców. Podczas ostatniej podróży wszystko było zaplanowane. – Lecieliśmy na wakacje. Mój mąż usiadł przy oknie z jednym synem. Ja poszłam rząd dalej i już widzę, że na moim miejscu przy oknie siedzi dziewczynka. Od razu sobie pomyślałam, że będzie wesoło – opowiada kobieta. Mama dziewczynki wyglądała na zakłopotaną. Antonina spokojnie wyjaśniła, że to jej miejsce i poprosiła o jego zwolnienie. Kiedy dziewczynka musiała się przesiąść, zaczęła głośno płakać. Hałas był tak duży, że do sytuacji podeszła stewardessa i zapytała, czy wszystko w porządku. „Po prostu kupiliśmy te miejsca” Choć sytuacja była nieprzyjemna, Antonina podkreśla, że nie ma pretensji do samego dziecka. Zwraca jednak uwagę na coś innego: chociaż sama nie ustąpiła miejsca dlatego, by jej własne dziecko mogło usiąść przy oknie, doskonale rozumie tych, którzy po prostu nie zgodziliby się na zamianę. – Mój komfort podróży z dzieckiem znacząco by się obniżył, ale tak naprawdę rozumiem nawet bezdzietnych, którzy by tego miejsca nie ustąpili. Po prostu je kupili. Na końcu nagrania dodaje jeszcze jedną rzecz. Jej zdaniem dopłata za wybór miejsca – wynosząca około 30 zł – często pozwala uniknąć takich niepotrzebnych konfliktów i stresujących sytuacji już na pokładzie samolotu. View oEmbed on the source website „Po to są bilety i numery miejsc” Pod nagraniem pojawiło się już ponad 15…

nie-ustapila-dziecku-miejsca-w-samolocie-05352b1.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
type: item
date: 2026-08-14T07:29:40.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Chcemy przekazać nastolatkom wszystko, co wiemy o życiu, relacjach i bezpieczeństwie. Problem w tym, że kiedy zaczynamy mówić z pozycji eksperta, oni często przestają słuchać. Olga Kwiecińska przekonuje, że młodzi ludzie naprawdę chcą z nami rozmawiać. Pod jednym warunkiem: że my także jesteśmy gotowi ich słuchać.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiamy o tym, czego dorośli mogą nauczyć się od młodego pokolenia i dlaczego najważniejszych rozmów z nastolatkiem nie warto odkładać na ostatnią chwilę. Z nastolatkiem można się dogadać - Jeżeli nie jesteś z pozycji guru, oni bardzo chcą rozmawiać - mówi Olga Kwiecińska, mama i twórczyni Fundacji Cześć Ciało. I być może właśnie to jest jedna z ważniejszych podpowiedzi dla rodziców nastolatków. Nie musimy znać wszystkich aplikacji, rozumieć każdego trendu ani próbować nadążyć za światem młodych ludzi. Znacznie ważniejsze jest to, czy jesteśmy ciekawi tego, co mają nam do powiedzenia. Rozmowa nie musi przecież oznaczać przekazywania wiedzy w jedną stronę. Możemy pytać, słuchać, próbować zrozumieć. I przy okazji sami czegoś się od nich nauczyć. Najważniejszych rozmów nie zostawiaj na dzień wyjazdu Pierwszy samodzielny wyjazd nastolatka może uruchomić w rodzicu całą listę obaw. Alkohol, seks, pierwsze związki, presja grupy, przekraczanie granic. Łatwo wtedy ulec pokusie, żeby podczas pakowania walizki przeprowadzić "tę poważną rozmowę". Tyle że wtedy może być już za późno. Rozmowy o granicach, wartościach, zabezpieczaniu się czy pierwszych doświadczeniach seksualnych powinny pojawiać się znacznie wcześniej i być czymś naturalnym, a nie jednorazową rodzicielską pogadanką. A jeśli dziecko właśnie zamyka walizkę i za chwilę wychodzi? Olga Kwiecińska podpowiada jedno zdanie, które może być ważniejsze niż długa lista przestróg: "Słuchaj, jak coś, jestem. Zadzwoń". Bo ostatecznie nie jesteśmy w stanie być przy nastolatku w każdej sytuacji. Możemy jednak sprawić, żeby wiedział, że jeśli coś się wydarzy - może do nas wrócić. Cały odcinek zobaczysz na YouTube na mamotoja.pl.

Olga-Kwiecinska-2-1ab622d.jpg
width: 1600
height: 1200

Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
type: item
date: 2026-08-14T07:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
encoded: W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromn…

roszczeniowe-dziecko-po-wakacjach-a4466c3.png
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę na środku Biedronki. „Od dwóch winogronek nikt nie zbiednieje, a Maksio był głodny”
type: item
date: 2026-08-14T06:12:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Czasem wystarczy kilka minut w sklepie, żeby wrócić do domu z większą liczbą przemyśleń niż zakupów. Kilka dni temu poszłam do Biedronki po kilka rzeczy na kolację, a wyszłam z głową pełną pytań o to, jak bardzo zmieniło się nasze podejście do wychowania dzieci i do... cudzej własności. Wszystko przez krótką wymianę zdań między jedną z klientek a pracownicą sklepu.
encoded: Byłam na dziale z owocami i warzywami, kiedy moją uwagę zwróciła młoda kobieta z kilkuletnim synkiem. Chłopiec mógł mieć trzy, może cztery lata. Był wyraźnie zmęczony i marudny. Mama podeszła do skrzynek z winogronami, oderwała kilka owoców z kiści, dmuchnęła na nie, przetarła je o własną bluzkę i zaczęła podawać synowi prosto do buzi. Nie wyglądało to na jednorazowy odruch. Robiła to zupełnie swobodnie, jakby była u siebie w domu. Po chwili obok pojawiła się pracownica sklepu. Bardzo spokojnie zwróciła kobiecie uwagę, że produkty należy najpierw zważyć i opłacić, a dopiero później jeść. Poprosiła też, żeby więcej nie częstowała dziecka owocami, za które jeszcze nikt nie zapłacił. Spodziewałam się krótkiego „przepraszam”. Zamiast tego wywiązała się dyskusja. – Mój syn jest głodny. Dopiero wracamy z przedszkola – odpowiedziała matka. Pracownica cierpliwie odparła, że to nie ma znaczenia i że za winogrona trzeba po prostu zapłacić. – Przecież od dwóch winogron sklep nie zbiednieje. Powinna pani zrozumieć drugą kobietę – usłyszałam po chwili. To nie chodziło o wartość tych kilku owoców Patrzyłam na tę scenę i zastanawiałam się, dlaczego tak często próbujemy usprawiedliwiać zachowania dzieci... własnym rodzicielstwem. Rozumiem, że małe dziecko jest głodne tu i teraz. Rozumiem zmęczenie po całym dniu pracy i przedszkolu. Sama pewnie niejednokrotnie widziałam rodziców, którzy w pośpiechu otwierali dziecku butelkę wody albo paczkę chrupek jeszcze przed kasą, a później normalnie za wszystko płacili. W tej sytuacji było inaczej. Kobieta nie powiedziała: „Przepraszam, już ważę i płacę”. Próbowała przekonać pracownicę, że zasady jej nie dotyczą. Jakby fakt, że wychowuje małe dziecko, automatycznie dawał jej prawo do zrobienia wyjątku. Tylko dlaczego? Coraz częściej oczekujemy od innych specjalnego traktowania Mam wrażenie, że podobnych sytuacji jest coraz więcej. Rodzic chce wejść bez kolejki, bo jest z dzieckiem. Chce, żeby wszyscy wyrozumiale podchodzili do zachowania jego p…

mama-robi-zakupy-z-malym-dzieckiem-f786ee6.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik akcesoryjny: definicja, rodzaje i przykłady
type: item
date: 2026-08-14T05:15:39.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj okolicznik akcesoryjny, jego funkcję, pytania i przykłady. Naucz się odróżniać go od sposobu i dopełnienia w zdaniu.
encoded: Niektóre elementy zdania nie niosą głównej informacji, a jednak wyraźnie dopowiadają, w jakich okolicznościach coś się dzieje. Do takich części należy okolicznik czynnika towarzyszącego, który uzupełnia wypowiedź o poboczny, ale znaczący szczegół, na przykład nastrój, stan osoby albo warunki zewnętrzne. W praktyce właśnie on bywa źródłem nieporozumień, bo łatwo pomylić go z określeniem sposobu. Warto więc przyjrzeć się, po czym go rozpoznać, z jakim pytaniem się wiąże i jak odróżnić go od innych części zdania. Dobrze dobrane przykłady szybko pokazują, na czym polega ta różnica. Czym jest okolicznik akcesoryjny Okolicznik akcesoryjny to jeden z typów okolicznika w zdaniu. Oznacza dodatkowe, poboczne okoliczności, które towarzyszą czynności albo stanowi, ale nie stanowią głównej treści wypowiedzi. Można spotkać także inne nazwy: okolicznik czynnika towarzyszącego, okolicznik okoliczności towarzyszącej. W zdaniu taki okolicznik dopowiada tło sytuacji. Wskazuje na przykład emocje, stan osoby albo warunki zewnętrzne towarzyszące temu, co się dzieje. Przykład: Szła do pracy z uśmiechem. Wyrażenie „z uśmiechem” nie mówi, dokąd szła ani po co, tylko dodaje informację o tym, w jakich towarzyszących okolicznościach odbywała się czynność. Jaką funkcję pełni okolicznik akcesoryjny w zdaniu Jego zadaniem jest uzupełnienie znaczenia orzeczenia o informację drugorzędną, ale obrazową i przydatną. Dzięki niemu zdanie staje się pełniejsze, bardziej naturalne i dokładniejsze. Bez okolicznika akcesoryjnego wypowiedź zwykle nadal jest poprawna, ale traci część sensu sytuacyjnego. Porównaj: Himalaiści wspinali się na K2. Himalaiści wspinali się na K2 w strugach ulewnego deszczu. W drugim zdaniu od razu wiadomo więcej o warunkach, które towarzyszyły czynności. To nie jest najważniejsza informacja, ale wyraźnie wzbogaca opis. Jak rozpoznać okolicznik akcesoryjny Najprościej zacząć od pytania: „w jakich okolicznościach?”. To podstawowe pytanie, na które odpowiada okolicznik akcesoryjny. Pom…

Edukacja-2026-02-03T094328.424-1e03626.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik skutku: definicja, pytania i praktyczne przykłady
type: item
date: 2026-08-14T04:15:48.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Sprawdź, czym jest okolicznik skutku, jak go rozpoznać i odróżnić od przyczyny, celu oraz sposobu. Poznaj proste przykłady i zasady.
encoded: W szkolnej gramatyce łatwo pomylić ze sobą podobne pojęcia, zwłaszcza gdy w zdaniu liczy się drobna różnica znaczeń. Okolicznik skutku wskazuje efekt czynności, stanu albo cechy, to, co wydarzyło się w wyniku działania, niezależnie od tego, czy było zamierzone. Najczęściej rozpoznaje się go po pytaniach: z jakim skutkiem?, z jakim rezultatem?, z jakim wynikiem? Pojawia się w prostych, codziennych przykładach, takich jak „opaliłem się na czerwono” czy „walczyli do upadłego”, ale bywa też mylony z okolicznikiem przyczyny, celu lub sposobu. Właśnie dlatego warto przyjrzeć mu się uważniej i zobaczyć, jak działa w praktyce. Co to jest okolicznik skutku? Okolicznik skutku to część zdania, która pokazuje rezultat czynności, stanu albo właściwości wyrażonej w zdaniu. Mówi więc, jaki był efekt tego, co zostało zrobione, co się wydarzyło albo jak coś oddziaływało. Najprościej: nie wyjaśnia, dlaczego coś się stało ani po co ktoś coś zrobił, tylko do czego to doprowadziło. W zdaniu jest związany z orzeczeniem albo z wyrażeniem, które opisuje daną czynność czy stan, ale nie tworzy z nim związku zgody ani rządu. Działa przez przynależność, dopowiada skutek. Na jakie pytania odpowiada okolicznik skutku? Okolicznik skutku odpowiada na pytania: z jakim skutkiem? z jakim rezultatem? z jakim wynikiem? To właśnie te pytania najłatwiej pomagają odróżnić go od innych rodzajów okoliczników. Gdy po przeczytaniu zdania da się naturalnie zapytać o efekt działania, bardzo możliwe, że chodzi właśnie o okolicznik skutku. Jak rozpoznać okolicznik skutku w zdaniu? Najwygodniej zrobić to w dwóch krokach. Najpierw znajdź czynność, stan albo właściwość wyrażoną w zdaniu. Potem sprawdź, czy jakiś wyraz lub wyrażenie informuje o tym, co z tego wynikło. Przykład: Walczyli do upadłego. Pytanie: Walczyli z jakim skutkiem? Odpowiedź: do upadłego. Opaliłem się na czerwono. Pytanie: Opaliłem się z jakim rezultatem? Odpowiedź: na czerwono. Pytała go o to do znudzenia. Pytanie: Pytała z jakim skutkiem? Odpowi…

odrabianie-lekcji-powtarzanie-materialu-edukacyjnego-19-2dc9540.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik przyzwolenia: definicja, funkcja i przykłady
type: item
date: 2026-08-14T03:45:04.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj okolicznik przyzwolenia, jego pytania, przykłady i różnice z okolicznikiem warunku, by łatwo rozpoznawać go w zdaniach.
encoded: W szkolnych ćwiczeniach łatwo pomylić go z innymi określeniami czasownika, bo pojawia się tam, gdzie coś miało utrudnić działanie, ale go nie zatrzymało. Właśnie tak działa okolicznik przyzwolenia, pokazuje, że czynność została wykonana mimo przeszkody, sprzeciwu albo niesprzyjających okoliczności. Najczęściej tworzą go wyrażenia z przyimkami „mimo”, „pomimo”, „wbrew” czy „na przekór”. W zdaniu wnosi ważny sens, bo podkreśla kontrast między trudnością a działaniem. To drobny element gramatyki, który w praktyce bywa bardzo wyrazisty, dlatego warto umieć szybko go rozpoznać oraz odróżnić od okolicznika warunku. Czym jest okolicznik przyzwolenia Okolicznik przyzwolenia to część zdania, która pokazuje, że jakaś czynność została wykonana mimo przeszkód albo niesprzyjających okoliczności. Innymi słowy: coś się wydarzyło, chociaż istniał powód, by mogło się nie udać. W zdaniu taki okolicznik dopowiada więc, że działanie zaszło pomimo trudności, a nie dzięki sprzyjającym warunkom. Jaką funkcję pełni okolicznik przyzwolenia w zdaniu Jego funkcja jest bardzo konkretna: wskazuje przeszkodę, która nie powstrzymała wykonania czynności. Dzięki temu zdanie zyskuje dodatkowy sens, nie mówi już tylko, co się stało, ale też podkreśla, że wydarzyło się to wbrew utrudnieniom. To ważne rozróżnienie. W zdaniu: „Mimo choroby poszedł do pracy” najważniejsza informacja nie brzmi tylko „poszedł do pracy”, ale także „choroba go nie zatrzymała”. Okolicznik przyzwolenia często wzmacnia wypowiedź i pokazuje upór, konsekwencję albo kontrast między sytuacją a działaniem. Na jakie pytania odpowiada okolicznik przyzwolenia Okolicznik przyzwolenia odpowiada na pytania: mimo czego? pomimo czego? wbrew czemu? na przekór czemu? mimo co? To najprostszy sposób, by sprawdzić, czy w zdaniu rzeczywiście chodzi o przyzwolenie, a nie o inny rodzaj okolicznika. Jak rozpoznać okolicznik przyzwolenia po przyimkach i konstrukcjach Najczęściej rozpoznasz go po charakterystycznych przyimkach. Typowe są: mimo pomimo …

odrabianie-lekcji-powtarzanie-materialu-edukacyjnego-21-207bf9a.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik warunku: przykłady, pytania i różnice
type: item
date: 2026-08-13T20:15:00.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj okolicznik warunku: definicję, pytania, formy i przykłady. Naucz się szybko rozpoznawać go w zdaniu i odróżniać od przyzwolenia.
encoded: W języku polskim niektóre czynności są przedstawiane jako zależne od konkretnej sytuacji: coś wydarzy się tylko wtedy, gdy zostanie spełniony określony warunek. Właśnie taką relację pokazuje okolicznik warunku, element zdania, który doprecyzowuje, od czego zależy wykonanie danej czynności i pomaga trafniej odczytać sens całej wypowiedzi. Najłatwiej rozpoznać go po pytaniach typu: pod jakim warunkiem?, w jakim wypadku?, w razie czego? oraz po wyrażeniach takich jak jeśli, jeżeli, gdyby czy w razie. W praktyce warto też uważnie odróżniać go od okolicznika przyzwolenia, bo oba typy wprowadzają zupełnie inną zależność między zdarzeniami. Czym jest okolicznik warunku i jaką pełni funkcję w zdaniu Okolicznik warunku to część zdania, która pokazuje, od czego zależy wykonanie danej czynności. Mówi więc nie tylko co się dzieje, ale też w jakiej sytuacji może się to wydarzyć. Najprościej ujmując, wskazuje warunek, który trzeba spełnić, aby coś nastąpiło. W zdaniu taka konstrukcja porządkuje sens wypowiedzi i jasno pokazuje zależność między zdarzeniami. Dzięki temu łatwiej precyzyjnie powiedzieć, że coś stanie się tylko wtedy, gdy zajdzie określona okoliczność. Przykład: Andrzej zgodzi się, jeśli zdąży wrócić. W tym zdaniu zgoda Andrzeja zależy od jednego warunku: od tego, czy zdąży wrócić. Okolicznik warunku: pytania, po których najłatwiej go rozpoznać Okolicznik warunku najłatwiej znaleźć, zadając odpowiednie pytania. To one zwykle od razu pokazują, czy w zdaniu chodzi właśnie o warunek. Najważniejsze pytania to: pod jakim warunkiem? w jakim wypadku? w razie czego? na jakich warunkach? Przykłady: Kacper zachoruje, jeśli teraz wyjdzie. Pytanie: pod jakim warunkiem zachoruje? Odpowiedź: jeśli teraz wyjdzie. W razie pożaru należy użyć gaśnicy. Pytanie: w jakim wypadku należy użyć gaśnicy? Odpowiedź: w razie pożaru. Zabierz parasol na wypadek deszczu. Pytanie: w razie czego zabrać parasol? Odpowiedź: na wypadek deszczu. Jeśli po zadaniu tych pytań widzisz, że dana część zdania o…

odrabianie-lekcji-powtarzanie-materialu-edukacyjnego-14-016427c.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
type: item
date: 2026-08-13T19:08:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy dziecko wpada w złość, łatwo wpaść w pułapkę podnoszenia głosu, tłumaczenia i powtarzania jak mantrę „uspokój się”. Problem w tym, że w największych emocjach maluch często nie jest gotowy na rozmowę. Właśnie wtedy warto wypróbować metodę 3-3-3, która pomaga przekierować uwagę dziecka.
encoded: Każdy rodzic zna ten moment. Dziecko czegoś chce, słyszy „nie”, nagle zaczyna krzyczeć, płakać albo z impetem rzuca przedmiotem. Im bardziej próbujemy je przekonać, że „nie ma o co się złościć”, tym większe emocje nim targają. W takiej chwili trudno oczekiwać od kilkulatka, że po prostu się uspokoi. Dlatego, zamiast kolejny raz powtarzać „przestań krzyczeć” albo „nic się nie stało”, można spróbować metody 3-3-3. To krótkie ćwiczenie opiera się na skierowaniu uwagi dziecka na trzy obszary: wzrok, słuch i ruch. Metoda 3-3-3 krok po kroku. Nr 1: trzy rzeczy Kiedy dziecko jest bardzo zdenerwowane, poproś je, żeby rozejrzało się dookoła. Zadanie jest proste: ma wskazać trzy rzeczy, które widzi. Możesz zapytać: „Co widzisz przed sobą?”. Dziecko może odpowiedzieć: „Lampę, kubek i but”. Nie chodzi o to, żeby były to jakieś konkretne przedmioty. Ważne jest samo świadome przyjrzenie się otoczeniu. Jeśli dziecko ma trudność z odpowiedzią, można mu delikatnie pomóc: „Popatrz. Widzisz tę niebieską poduszkę? A co jest obok niej?”. Nie trzeba przy tym mówić podniesionym głosem ani prowadzić długiego wykładu. Krok nr 2: trzy dźwięki Drugi krok polega na skupieniu się na słuchu. Poproś dziecko, żeby na chwilę się zatrzymało i powiedziało, jakie trzy dźwięki słyszy. Może usłyszeć samochód za oknem, szum lodówki, szczekanie psa, głos drugiego dziecka albo odgłos wody lecącej z kranu. Jeśli w pomieszczeniu jest bardzo cicho, można posłuchać przez kilka sekund i spróbować wychwycić nawet najdelikatniejsze dźwięki. To kolejny sposób na odciągnięcie uwagi od tego, co przed chwilą wywołało wybuch złości. Zamiast skupiać się wyłącznie na konflikcie, dziecko zaczyna świadomie obserwować to, co dzieje się wokół niego. Krok nr 3: trzy części ciała Ostatni element metody 3-3-3 angażuje ciało. Poproś dziecko, żeby poruszyło trzema jego częściami. Może pomachać palcami, poruszać palcami u stóp i unieść ramiona. Można też zrobić trzy ruchy ramionami, zacisnąć i rozluźnić dłonie albo poruszyć stopa…

metoda-3-3-3-na-zlosc-3a6148c.jpg
width: 1600
height: 1200

Okolicznik przyczyny: pytania, przykłady i różnice z celem
type: item
date: 2026-08-13T18:15:39.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj okolicznik przyczyny: pytania, przykłady i proste sposoby rozpoznawania w zdaniu, by bezbłędnie odróżnić przyczynę od celu.
encoded: W analizie zdania łatwo pomylić powód działania z jego zamiarem, zwłaszcza gdy podobne konstrukcje brzmią na pierwszy rzut oka bardzo podobnie. Okolicznik przyczyny porządkuje tę różnicę: wskazuje, co doprowadziło do danej czynności, co ją wywołało albo z czego wynikała. W praktyce pojawia się bardzo często, w prostych sformułowaniach, takich jak z zimna, przez korki czy z powodu deszczu, ale też w bardziej rozbudowanych zdaniach. Dobrze rozpoznany pomaga trafniej analizować wypowiedź, a przy okazji ułatwia odróżnienie przyczyny od celu, co w szkolnych zadaniach bywa źródłem najczęstszych pomyłek. Czym jest okolicznik przyczyny i jaką pełni funkcję w zdaniu Okolicznik przyczyny to część zdania, która wskazuje powód wykonania czynności albo przyczynę jakiegoś zdarzenia. Mówi więc nie o tym, co się stało, ale dlaczego się stało. Należy do grupy orzeczenia, czyli określa bliżej czynność wyrażoną przez czasownik. Dzięki niemu zdanie staje się pełniejsze i bardziej precyzjne, bo pokazuje motyw, tło albo okoliczności działania. Porównaj: Spóźniłem się – wiemy tylko, co się wydarzyło. Spóźniłem się z powodu korków – wiemy już także, jaka była przyczyna. Okolicznik przyczyny: na jakie pytania odpowiada Okolicznik przyczyny odpowiada na pytania: dlaczego? z jakiego powodu? z jakiej przyczyny? To właśnie te pytania pomagają odróżnić go od innych części zdania. Jeśli po zadaniu jednego z nich dostajesz odpowiedź wyjaśniającą powód zdarzenia, najpewniej masz do czynienia z okolicznikiem przyczyny. Przykład: Kwiaty powiędły przez suszę. Pytanie: dlaczego powiędły? Odpowiedź: przez suszę. Jak rozpoznać okolicznik przyczyny w analizie składniowej Najprościej zacząć od czasownika, czyli od czynności albo zdarzenia w zdaniu. Potem warto zadać do niego pytanie: dlaczego? z jakiego powodu? Jeśli odpowiedź wskazuje przyczynę, to właśnie okolicznik przyczyny. Pomaga też sprawdzenie, czy dane wyrażenie rzeczywiście tłumaczy powód, a nie zamiar. W zdaniu: Zjadł dużo z głodu – wyrażenie z …

Dzieci-w-klasie-7-f148e7d.jpg
width: 1600
height: 1200