Mamotoja.pl
type: channel
date: 2026-09-04T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To zapomniane imię z lektury szkolnej przeżywa renesans. Nosiła je legendarna bohaterka Sienkiewicza
items: „Żona złapała mnie na dziecko, a dziś nawet palcem nie kiwnie. To ja pakuję śniadaniówki i czytam bajki na dobranoc, gdy ona idzie w tango”
items: Dzieci do wynajęcia to nowy trend: płacą im ponad 300 zł za usługę. „Nie widzę w tym nic złego"
items: „Córki sobie o mnie przypomniały, gdy dostałam spadek po bracie. Nie dały mi wnuków, ale już kładą łapska na moim majątku”
items: Uczennica schowała telefon tam, gdzie światło nie dochodzi. Nauczycielka: „Musiałam wzywać rodziców”
items: ZUS wypłaca matkom 1800 zł na rękę miesięcznie. Jest 1 kluczowy warunek
items: Nauczycielka: „Co roku we wrześniu zadaję rodzicom tylko 1 pytanie. Każdy od razu spuszcza wzrok”
items: Nie zdążyła odpieluchować dziecka przed przedszkolem. „Ciocie nie miały prawa upokorzyć tak Józia”
items: 3 paskudne błędy językowe, które Polacy nagminnie popełniają. Dają dzieciom zły przykład
items: „Na roczku Jasia teściowa publicznie pochwaliła mojego męża za to, jak świetnie zajmuje się dzieckiem. Nie wytrzymałam i wygarnęłam mu przed wszystkimi”
items: Matki bojkotują kontynuację „Nigdy w życiu”. „Nawet dałam córce na imię Tosia, a teraz mi wstyd”
items: „Po porodzie w publicznym szpitalu wyłam nie tylko z bólu. Położna upokorzyła mnie w sposób, którego nigdy nie zapomnę”
items: Matka rozkręciła aferę w kociej kawiarni, właściciele bezlitośni. „Nie umiała czytać ze zrozumieniem”
items: Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
items: Chce zmienić rocznej córce imię. „Dopiero w żłobku zrozumiałam, jak ją skrzywdziłam”
items: Jest prosty sposób na darmowe obiady w szkole, a rodzice o tym nie wiedzą. Wystarczy 1 wniosek
items: Bezczelna wiadomość od nauczycielki w Librusie. „Pierwszy tydzień września, a o ona już strzela fochy”
items: „Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie”
items: Żenująca scena w kawiarni. 9-latek upokarzał obsługę na oczach bezradnej matki i tylko się śmiał. „Płacę i wymagam”
items: „Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko”
items: Widok tej matki na przystanku autobusowym złamał mi serce. Cała się trzęsła, a ludzie udawali, że nie widzą
items: E-dziennik zabiera prawo do zapomnianych kasztanów? Dlaczego w 1. klasie wybieram czuwanie z tylnego siedzenia
items: Nauczyciele wręczają dzieciom upominki na rozpoczęcie roku. „Po co wydają pieniądze na takie badziewie?
items: Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
items: Matka zbuntowała się terrorowi e-dziennika. „Córka sama mówi, jaką ocenę dostała”

To zapomniane imię z lektury szkolnej przeżywa renesans. Nosiła je legendarna bohaterka Sienkiewicza
type: item
date: 2026-09-04T19:08:52.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
description: To krótkie, melodyjne imię przez dekady kurzyło się na kartach szkolnej lektury, a dziś powraca w wielkim stylu.
encoded: Młode mamy i ojcowie coraz chętniej rezygnują z najpopularniejszych imion na rzecz czegoś oryginalnego, co niesie ze sobą piękne wspomnienia i trochę nostalgii. Prawdziwym fenomenem staje się jedno wyjątkowe, krótkie imię, które przez całe dekady kojarzyło się nam wyłącznie z jedną z najbardziej znanych powieści przygodowych. Czy ten literacki hit ostatecznie wygryzie Julki i Zuzie, które od lat niepodzielnie rządzą w rankingach popularności? Powrót do rankingów. Jak zapomniana bohaterka podbiła współczesne porodówki Tym wielkim, literackim przebojem, który po latach uśpienia przeżywa swój spektakularny renesans i błyskawicznie awansuje do czołówki najchętniej wybieranych imion, jest Nel. Jeszcze pod koniec ubiegłego wieku mało kto wyobrażał sobie nazwanie tak małego dziecka. Większości z nas to imię kojarzyło się wyłącznie z lekturą „W pustyni i w puszczy”, przygodą, udomowionym słoniem i małą, uroczą towarzyszką Stasia Tarkowskiego. Oficjalne liczby publikowane przez urzędy pokazują jednak, że w ostatnich latach doszło do niesamowitego zwrotu. Młode pary odkurzają to imię, zachwycone jego niezwykle ciepłym, a jednocześnie bardzo nowoczesnym charakterem − w ubiegłym roku nazwano tak aż 496 dziewczynek. Egzotyczny urok i literacka siła. Co naprawdę kryje się w rodowodzie imienia Nel? Zaglądając do słowników oraz historycznych opracowań, szybko odkrywamy, skąd bierze się potężna siła ukryta w tym krótkim imieniu. Nel najczęściej funkcjonuje jako skrócona, samodzielna forma od angielskich imion, takich jak Eleanor czy Helen, co oznacza pochodnię, jasność i blask. W polskiej kulturze Nel to przede wszystkim symbol niezwykłej odwagi, dziecięcej niewinności i wielkiej lojalności, nierozerwalnie związany z literacką twórczością Henryka Sienkiewicza. To nadaje temu imieniu unikalny, ponadczasowy autorytet. Ogromną zaletą tego wyboru jest fakt, jak genialnie dopasowuje się ono do każdego etapu życia człowieka. Dla małego, biegającego po piaskownicy szkraba mamy do dyspozycj…

imie-Nel-10cbc3d.png
width: 1600
height: 1200

„Żona złapała mnie na dziecko, a dziś nawet palcem nie kiwnie. To ja pakuję śniadaniówki i czytam bajki na dobranoc, gdy ona idzie w tango”
type: item
date: 2026-09-04T14:15:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: prawdziwe historie
subject: tata
description: „Myślałem, że budujemy prawdziwą rodzinę. Prawda była szokująca – poznałem ją przez przypadek.”
encoded: Kiedy poznałem Dagmarę, wydawała mi się ucieleśnieniem wszystkiego, o czym zawsze marzyłem. Ciepła, serdeczna, z błyskiem w oku, który zapowiadał dom pełen śmiechu i rodzinnych wieczorów przy planszówkach. Byłem dobrze sytuowany, miałem własne mieszkanie, stabilną pracę i odłożone pieniądze. Dagmara od początku podkreślała, jak ważna jest dla niej rodzina, dzieci, wspólne życie. Po rozwodzie długo nie wierzyłem, że jeszcze ktoś mnie pokocha, ale ona sprawiła, że znów zacząłem wierzyć w szczęście. Pięć lat później to ja przygotowuję kanapki do przedszkola, ogarniam dom, a ona coraz częściej traktuje nasze mieszkanie jak hotel z pełnym wyżywieniem i obsługą. Sielanka, której nigdy nie było Na początku nie podejrzewałem niczego złego. Dagmara szybko wróciła do pracy po macierzyńskim, tłumacząc, że musi ratować swoją pozycję w firmie, bo w dzisiejszych czasach łatwo wypaść z obiegu. Pracuję zdalnie, mam swoją małą firmę IT, więc – jak mówiła – „masz ten komfort, żeby się wszystkim zająć”. Zgodziłem się, bo przecież byłem zakochany i wierzyłem, że robimy to dla naszej przyszłości. – Jędrzej, weźmiesz małego do lekarza? Mam ważne spotkanie w biurze, nie dam rady się wyrwać – rzucała w przelocie, poprawiając makijaż w przedpokoju. Z czasem takich sytuacji było coraz więcej. Gotowałem, sprzątałem, znałem wszystkie bajki na pamięć, a wieczorami próbowałem udawać przed samym sobą, że to tylko taki etap. Dagmara wracała coraz później, początkowo tłumacząc się nadgodzinami, potem wyjściami integracyjnymi, aż w końcu przestała się tłumaczyć. Wpadała na chwilę, przytulała naszego synka, rzucała mi krótkie „cześć” i zamykała się w łazience, by szykować się na kolejne wyjście. Zdarzało się, że weekendy spędzała poza domem, bo „musi odpocząć od codzienności”, a ja zostawałem z dzieckiem, obiadem, praniem i wszystkim innym. Moi rodzice zaczęli pytać, czy wszystko u nas w porządku. Zawsze zbywałem ich żartem, nie chcąc przyznać, że czuję się coraz bardziej samotny i wykorzystywany. Co…

ojciec-opiekuje-sie-dzieckiem-78b17c7.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzieci do wynajęcia to nowy trend: płacą im ponad 300 zł za usługę. „Nie widzę w tym nic złego"
type: item
date: 2026-09-04T13:15:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: pieniądze
subject: rodzina
description: Samotni seniorzy coraz częściej korzystają z usług zastępczych „dzieci”, które dotrzymują im towarzystwa, robią zakupy i odwiedzają w domach opieki. Za pojedynczą wizytę potrafią zapłacić równowartość ponad 300 zł, a cały fenomen wiele mówi o tym, jak bardzo zmienia się dziś rodzina i codzienne życie starszych osób.
encoded: W Chinach coraz większą popularnością cieszy się usługa, która jeszcze niedawno brzmiałaby jak scenariusz filmowy: samotni seniorzy wynajmują sobie dorosłe „dzieci”. Chodzi o młodych ludzi, którzy za opłatą dotrzymują towarzystwa starszym osobom, odwiedzają je, robią z nimi zakupy i towarzyszą podczas wizyt u lekarza. Chińscy seniorzy wynajmują dorosłe „dzieci” do pomocy Jak opisuje „The Washington Post”, w Chinach wyrasta niewielki, ale szybko rosnący rynek „dorosłych dzieci do wynajęcia”. To najczęściej ludzie po dwudziestce i trzydziestce, którzy dotrzymują towarzystwa samotnym seniorom, gawędzą z nimi, pomagają w obsłudze smartfona i towarzyszą podczas wizyt u lekarza. Nie świadczą przy tym specjalistycznej opieki medycznej, lecz oferują przede wszystkim obecność i wsparcie emocjonalne. Jedną z twarzy tego trendu jest 28-letni Sun Shuyang ze startupu Happy Home. Jak tłumaczy, większość klientów firmy mieszka samotnie, podczas gdy ich dorosłe dzieci pracują w odległych miastach, i zmaga się z poczuciem izolacji oraz lękiem przed śmiercią. „Rozmawiając z młodymi ludźmi takimi jak my, mogą odzyskać poczucie witalności i poczuć się pełni energii” mówi. Ceny podawane w chińskich mediach społecznościowych wynoszą od 29 do 88 dolarów za trzygodzinną sesję, czyli ok. 100-300 zł. Dlaczego samotni seniorzy w Chinach szukają zastępczej rodziny? Za tym pomysłem stoi realny problem demograficzny. Według prognoz WHO przywoływanych przez „The Washington Post” liczba Chińczyków po sześćdziesiątce ma urosnąć do 402 milionów do 2040 roku, czyli 28 procent mieszkańców kraju. Wielu dzisiejszych seniorów to skutek polityki jednego dziecka obowiązującej w latach 1979–2015. Już w 2021 roku ponad połowa starszych osób żyła w gospodarstwach „pustych gniazd”. Część rynku organizuje się wokół konkretnych inicjatyw. „The Washington Post” opisuje Time Bank, projekt założony w Suzhou przez Liu Chenga, który kojarzy seniorów z „dziećmi do wynajęcia” i który zainspirował się amerykańską firmą …

dorosle-dzieci-do-wynajecia-to-nowy-trend-48f6f69.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córki sobie o mnie przypomniały, gdy dostałam spadek po bracie. Nie dały mi wnuków, ale już kładą łapska na moim majątku”
type: item
date: 2026-09-04T11:33:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: rodzina
description: „Myślałam, że strata bliskiej osoby zbliży nas do siebie. Okazało się, że spadek po wuju był dla nich ważniejszy niż ja.”
encoded: Zawsze myślałam, że na starość dom będzie pełen śmiechu wnuków, zapachu ciasta i gwaru rodzinnych obiadów. Tak było w moim rodzinnym domu, tak wyobrażałam sobie własną przyszłość, kiedy wychowywałam Kaśkę i Magdę. Lata mijały, dziewczyny dorastały, wyfrunęły z gniazda i każda z nich ułożyła sobie życie po swojemu. Żadna z nich nie planowała dzieci. Obie postawiły na karierę, podróże i życie w wielkim mieście. Początkowo trudno mi było to zaakceptować. Czułam ukłucie zazdrości, kiedy koleżanki pokazywały mi zdjęcia swoich wnuków. Z czasem jednak pogodziłam się z tym, że moja starość będzie wyglądać inaczej. Nauczyłam się cenić spokój, ciszę i czas, który mogłam poświęcić tylko sobie. Odwiedzałam dziewczyny od czasu do czasu, ale nasze relacje były raczej chłodne, poprawne. Zawsze zajęte, w biegu, nie miały dla mnie zbyt wiele czasu. Niespodziewana strata Kilka miesięcy temu zadzwonił telefon. Numer był nieznany. Odebrałam, spodziewając się jakiegoś telemarketera. Po drugiej stronie odezwał się rzeczowy, zmęczony głos: – Dzień dobry, tu szpital wojewódzki. Czy rozmawiam z Teresą Nowak? Chodzi o państwa Marka Nowaka, państwa brata. Przykro mi, ale pana Marka zabrakło dziś nad ranem. Zawał serca. Na chwilę zabrakło mi tchu. Choć nie byliśmy bardzo blisko – życie nas rozdzieliło, mieliśmy różne drogi, rzadko rozmawialiśmy – to jednak był moim jedynym bratem. Przypomniały mi się nasze dzieciństwo, wspólne zabawy na podwórku, wakacje u dziadków. Nagle poczułam pustkę, której nie da się wypełnić. Odłożyłam słuchawkę i przez długi czas nie mogłam się ruszyć z miejsca. Potem, drżącymi rękami, wykręciłam numery do Kaśki i Magdy. Zastanawiałam się, czy w ogóle powinnam do nich dzwonić – przecież kontaktowałyśmy się sporadycznie. Jednak uznałam, że powinny wiedzieć. Odebrały chłodno, z dystansem, jakby od niechcenia. Przekazałam im wiadomość, a one tylko rzuciły krótkie „przykro mi” i zapytały, czy trzeba coś załatwić. Pogrzeb był skromny. Przyszła tylko najbliższa rodzina i kil…

seniorka-dostala-spadek-po-bracie-9c28c09.jpg
width: 1600
height: 1200

Uczennica schowała telefon tam, gdzie światło nie dochodzi. Nauczycielka: „Musiałam wzywać rodziców”
type: item
date: 2026-09-04T10:15:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: telefon
description: Od 1 września 2026 roku uczniowie szkół podstawowych nie mogą korzystać z telefonów komórkowych na terenie szkoły. Nowe zasady obowiązują od kilku dni, a jedna z nauczycielek już przekonała się, że nie wszyscy uczniowie zamierzają łatwo rozstać się ze swoimi smartfonami.
encoded: Od 1 września 2026 roku obowiązuje zakaz korzystania z telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych umożliwiających komunikowanie się, nagrywanie obrazu lub dźwięku przez uczniów szkół podstawowych. Szkoły mogą również ustalić własne zasady dotyczące przechowywania urządzeń. Na naszą redakcyjną skrzynkę napisała nauczycielka pracująca ze starszymi klasami szkoły podstawowej. Opisała sytuację, która wydarzyła się niedługo po rozpoczęciu roku szkolnego, kiedy uczniowie dopiero przyzwyczajali się do nowych zasad dotyczących telefonów. Nasza czytelniczka przyznaje, że sama nie spodziewała się, że już na początku roku będzie musiała interweniować w takiej sprawie. „Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak” Mam wychowawstwo w starszej klasie i od pierwszego dnia tłumaczę uczniom nowe zasady. Nie robię z telefonów tematu numer jeden, bo naprawdę nie zależy mi na ciągłym pilnowaniu, kto ma smartfon w kieszeni. Chcę po prostu, żeby uczniowie stosowali się do reguł, które obowiązują wszystkich. Wczoraj zauważyłam, że jedna z uczennic zachowuje się podczas lekcji bardzo nerwowo. Nie ze mną takie numery, więc szybko wyczułam, o co chodzi. Podchodzę do niej i mówię: – Proszę, odłóż telefon w wyznaczone miejsce. Ona spojrzała na mnie i odpowiedziała: – Nie mam telefonu. Wiedziałam, że nie mówi prawdy, ponieważ chwilę wcześniej widziałam ją z telefonem na korytarzu. „Nagle zaczęła na mnie krzyczeć” Powiedziałam jej spokojnie, że widziałam telefon i nie zamierzam robić z tego afery, jeśli po prostu go odda. Wystarczyło wyjąć go z kieszeni i odłożyć tam, gdzie powinna. Ona jednak zaczęła się denerwować. – Powiedziałam przecież, że nie mam! – podniosła głos. Nie chciałam się z nią kłócić, więc jeszcze raz poprosiłam, żeby pokazała mi, gdzie schowała telefon. Dziewczyna chyba nie mogła znieść presji. Schyliła się pod ławkę, zdjęła but i wyjęła z niego telefon. Przyznam, że przez moment nie wiedziałam, co powiedzieć, bo kompletnie nie spodziewałam się takiego pomysłu. – Napra…

uczennica-z-telefonem-na-korytarzu-b5dc497.jpg
width: 1600
height: 1200

ZUS wypłaca matkom 1800 zł na rękę miesięcznie. Jest 1 kluczowy warunek
type: item
date: 2026-09-04T08:35:18.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: Program „Mama 4 plus” to dla wielu osób jedyne regularne wsparcie po latach poświęconych wychowaniu licznej rodziny. ZUS wypłaca je tylko tym, którzy spełniają kilka warunków jednocześnie, a jeden z nich okazuje się dla wielu rodziców najtrudniejszy do spełnienia.
encoded: Program „Mama 4 plus”, czyli rodzicielskie świadczenie uzupełniające, od lat pomaga osobom, które lata swojego życia poświęciły na wychowanie licznej rodziny, a przez to nie wypracowały prawa do przyzwoitej emerytury. W 2026 roku świadczenie może sięgnąć niemal 1978,49 zł brutto miesięcznie, ale żeby je otrzymać, trzeba spełnić jasno określone warunki. Ile wynosi świadczenie Mama 4 plus w 2026 roku? Od 1 marca 2026 roku maksymalna kwota rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wynosi 1978,49 zł brutto miesięcznie, czyli tyle, ile najniższa emerytura. Po potrąceniu 9 procent składki zdrowotnej na konto trafia około 1800,43 zł netto, o ile świadczenia nie obciążają inne potrącenia, na przykład zajęcia komornicze. Wysokość wypłaty zależy od indywidualnej sytuacji danej osoby. Jeśli ktoś nie ma prawa do żadnej emerytury ani renty, może dostać pełne 1978,49 zł brutto. Jeśli natomiast pobiera już własne, ale niższe świadczenie, ZUS dopłaca jedynie różnicę do ustawowego minimum. Przykładowo osoba z emeryturą w wysokości 1500 zł brutto otrzyma z programu dodatkowe 478,49 zł, tak by łącznie uzyskać 1978,49 zł. Średnia dopłata z tego tytułu wynosi obecnie około 1083 zł miesięcznie. Warto pamiętać, że jeśli własna emerytura lub renta jest równa najniższej albo od niej wyższa, dodatek z programu Mama 4 plus po prostu nie przysługuje. Świadczenie ma bowiem gwarantować minimum, a nie stanowić nagrody za liczbę dzieci. Kto może dostać pieniądze i jaki jest kluczowy warunek? Świadczenie kierowane jest przede wszystkim do matek, które urodziły i wychowały albo tylko wychowały co najmniej czworo dzieci. W wyjątkowych sytuacjach, gdy matka zmarła, porzuciła dzieci lub przez długi czas ich nie wychowywała, o dodatek może ubiegać się także ojciec. Pod uwagę brane są dzieci własne, przysposobione lub przyjęte na wychowanie. Aby otrzymać wsparcie, trzeba spełnić kilka warunków jednocześnie: wychować przynajmniej czworo dzieci, osiągnąć wiek emerytalny, czyli 60 lat w przypadku kobiet i…

komu-przysluguje-swiadczenie-Mama-4-4f1865d.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Co roku we wrześniu zadaję rodzicom tylko 1 pytanie. Każdy od razu spuszcza wzrok”
type: item
date: 2026-09-04T07:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Pierwsze wrześniowe zebranie w szkolnych ławkach to dla większości rodziców chwila powrotu do rutyny, podpisywania zgód i planowania klasowego budżetu. Czasami jednak jedno zupełnie proste, rzucone ze spokojem przez wychowawcę pytanie potrafi w ułamku sekundy zburzyć dobre samopoczucie dorosłych i wywołać na sali nienaturalną ciszę.
encoded: Większość z nas idzie na pierwsze wrześniowe spotkania z kadrą pedagogiczną z gotową listą pytań o plan lekcji, podręczniki dodatkowe czy organizację wycieczek. Ostatnio moja bliska znajoma, która od ponad dwudziestu lat pracuje jako nauczycielka nauczania początkowego w dużej szkole podstawowej, opowiedziała mi o swoim autorskim rytuale, który stosuje na każdym starcie roku. Wyznała szczerze, że co roku we wrześniu zadaje zgromadzonym w sali rodzicom tylko jedno, krótkie pytanie, po którym dosłownie każdy od razu spuszcza wzrok i nagle zaczyna intensywnie wpatrywać się w blat szkolnej ławki. Ta z pozoru banalna kwestia nie dotyczy wcale ocen, zaległych składek na komitet rodzicielski czy zakazu przynoszenia smartfonów na lekcje, a mimo to uderza w najczulszy punkt współczesnego dorosłego. Jako doświadczona mama uważam, że ta historia to doskonały i niezwykle potrzebny materiał do przemyśleń dla każdej z nas, zanim na dobre damy się wciągnąć w jesienny kołowrotek domowych i zawodowych obowiązków. Pokazuje ona bowiem bolesną prawdę o tym, jak bardzo w dzisiejszych czasach mylimy zapewnianie dzieciom luksusowych warunków do życia z dawaniem im tego, czego najbardziej potrzebują do prawidłowego rozwoju emocjonalnego. Pytanie, które przecina szkolną ciszę. Jak proste badanie rodzinnej codzienności zawstydza dorosłych Całe to dające do myślenia zdarzenie powtarza się w klasie mojej znajomej podczas każdego pierwszego spotkania organizacyjnego z grupą rodziców. Kiedy wszystkie formalności, wybory skarbników i podpisywanie zgód na przetwarzanie danych są już odhaczone, nauczycielka odkłada na bok dziennik i prosi obecnych o chwilę szczerości. Pyta wtedy dorosłych siedzących w ławkach, ile minut w ciągu mijającego tygodnia spędzili na zwykłej, swobodnej rozmowie ze swoim dzieckiem, podczas której nie padło ani jedno słowo o szkole, ocenach, obowiązkach czy sprzątaniu pokoju. W tym momencie w sali lekcyjnej zapada głęboka, pełna ciężkiego zażenowania cisza, a rodzice natychm…

zebranie-w-szkole-2-6cc4fe8.png
width: 1600
height: 1200

Nie zdążyła odpieluchować dziecka przed przedszkolem. „Ciocie nie miały prawa upokorzyć tak Józia”
type: item
date: 2026-09-04T06:12:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Józio ma trzy lata i właśnie rozpoczął przygodę z przedszkolem. W domu coraz częściej sam mówi, że chce skorzystać z toalety, ale podczas pobytu w placówce nie zawsze sygnalizuje taką potrzebę. Po jednej z wpadek jego mama zaczęła zakładać mu na czas przedszkola pieluchomajtki. Twierdzi, że reakcja jednej z nauczycielek sprawiła, że chłopiec poczuł się zawstydzony.
encoded: Początek przedszkola to dla trzylatka ogromna zmiana. Nowe miejsce, obce osoby, hałas, inne dzieci i zupełnie inny rytm dnia mogą sprawić, że dziecko zachowuje się inaczej niż w domu. Mama Józia przekonała się o tym podczas pierwszych dni adaptacji. Jej syn w domu coraz częściej korzysta z toalety, ale w przedszkolu nie zawsze potrafił powiedzieć, że chce siku. W domu woła, w przedszkolu nagle zapomina Józio ma trzy lata. Jego mama od kilku miesięcy próbowała spokojnie podejść do odpieluchowania. Nie chciała robić z korzystania z toalety wielkiego wydarzenia ani wywierać na synu presji. „W domu naprawdę jest już coraz lepiej. Józio potrafi powiedzieć: Mamo, chce mi się siku, i wtedy idziemy do łazienki. Czasami zdarzają się wpadki, ale myślałam, że to normalne na tym etapie” – pisze kobieta. Przed rozpoczęciem przedszkola miała jednak nadzieję, że syn będzie już całkowicie odpieluchowany. Nie udało się. Podczas pierwszych dni adaptacji chłopiec miał wpadkę. Dla mamy nie było w tym nic dziwnego – był w nowym miejscu, z nowymi osobami, a do tego przeżywał rozłąkę z rodzicami. „Wtedy zaczęłam mu na czas przedszkola zakładać pieluchomajtki. Nie dlatego, że uważam, że nie ma sensu go odpieluchowywać. Wręcz przeciwnie. Po prostu nie chciałam, żeby codziennie wracał z mokrymi spodniami i żeby stres związany z toaletą dokładał mu się do stresu związanego z samym” – opisuje mama chłopca. „Ciocia powiedziała to przy innych dzieciach” Według matki problem pojawił się kilka dni później. Józio wrócił do domu wyraźnie zawstydzony. Początkowo nie chciał powiedzieć, co się stało. Dopiero wieczorem zaczął opowiadać mamie o sytuacji w łazience. „Powiedział, że ciocia powiedziała przy innych dzieciach, że to wstyd i że się śmiała na głos. Potem inne dzieci zaczęły pytać, dlaczego ma pieluszkę” – relacjonuje matka. Kobieta następnego dnia porozmawiała z nauczycielką. „Usłyszałam, że skoro Józio jest w grupie trzylatków, to powinniśmy już dawno mieć ten temat za sobą. Byłam w szoku. Nie…

dziecko-lezy-na-podlodze-w-przedszkolu-8d14a5f.jpg
width: 1600
height: 1200

3 paskudne błędy językowe, które Polacy nagminnie popełniają. Dają dzieciom zły przykład
type: item
date: 2026-09-03T19:08:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: język polski
description: Dzieci uczą się mówić przede wszystkim przez naśladowanie. Zanim poznają zasady gramatyki i zaczną pisać pierwsze wypracowania, przez kilka lat słuchają rozmów dorosłych. Zapamiętują słowa, konstrukcje zdań i wyrażenia, których używają rodzice. Dlatego, jeśli mama albo tata regularnie popełniają błędy językowe, dziecko może bardzo szybko uznać je za normę.
encoded: Niektóre z tych błędów są tak powszechne, że trudno je nawet zauważyć. Oto trzy przykłady, które można usłyszeć na co dzień. „W każdym bądź razie” zamiast „w każdym razie” „W każdym bądź razie” to konstrukcja, którą można usłyszeć naprawdę często. Pojawia się zarówno w zwykłych rozmowach, jak i w wypowiedziach osób, które na co dzień posługują się dość staranną polszczyzną. – W każdym bądź razie jutro tam pojedziemy. – W każdym bądź razie musimy z nim porozmawiać. – W każdym bądź razie ja bym tego nie zrobiła. Problem w tym, że „w każdym bądź razie” jest połączeniem dwóch różnych, poprawnych wyrażeń: „w każdym razie” oraz „bądź co bądź”. Poprawnie powinniśmy powiedzieć: „w każdym razie”. Dziecko oczywiście nie zna historii żadnego z tych wyrażeń. Jeśli przez lata słyszy od rodziców „w każdym bądź razie”, zapamiętuje właśnie taką formę. Później może użyć jej podczas odpowiedzi przy tablicy albo napisać ją w szkolnym wypracowaniu, przekonane, że mówi i pisze poprawnie. „Tydzień czasu” zamiast „tydzień” To jeden z tych zwrotów, które brzmią zupełnie niewinnie. „Daj mi tydzień czasu”, „przez tydzień czasu byliśmy nad morzem”, „potrzebuję tygodnia czasu” – takie zdania można usłyszeć bardzo często. Tymczasem słowo „tydzień” samo w sobie określa jednostkę czasu. Dlatego dodawanie po nim słowa „czas” jest zbędne. Wystarczy powiedzieć: „daj mi tydzień”, „przez tydzień byliśmy nad morzem” albo „potrzebuję tygodnia”. To przykład tzw. pleonazmu, czyli połączenia wyrazów, w którym jedna część zawiera znaczenie drugiej. Podobnie mówimy czasem „miesiąc czasu” czy „dwa lata czasu”. Dla dziecka nie jest to jednak żaden pleonazm. Dziecko po prostu słyszy określoną konstrukcję i ją zapamiętuje. Jeśli mama mówi „daj mi tydzień czasu”, dziecko może później powtórzyć to samo w rozmowie z nauczycielem albo kolegami. „Po najmniejszej linii oporu” zamiast „po linii najmniejszego oporu” To jeden z bardziej podstępnych błędów, bo powiedzenie „po najmniejszej linii oporu” dla wielu osób brzmi…

mama-z-dziecmi-245ac1b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Na roczku Jasia teściowa publicznie pochwaliła mojego męża za to, jak świetnie zajmuje się dzieckiem. Nie wytrzymałam i wygarnęłam mu przed wszystkimi”
type: item
date: 2026-09-03T14:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mąż
subject: prawdziwe historie
subject: roczek
description: „Zawsze myślałam, że macierzyństwo to praca zespołowa. Kiedy jednak mój mąż zaczął udawać przed teściową ojca roku, miarka się przebrała.”
encoded: Od miesięcy czułam się coraz bardziej wyczerpana. Opieka nad Jasiem to praca na pełen etat – nieprzespane noce, ciągłe karmienie, przewijanie, zabawa, sprzątanie po kolejnych katastrofach i walka o chwilę ciszy. Myślałam, że będziemy dzielić się tym wszystkim, ale rzeczywistość rozminęła się z moimi oczekiwaniami. Każdego dnia, gdy Łukasz wracał z pracy, liczyłam, że choć na moment odciąży mnie od codziennych obowiązków. On jednak natychmiast siadał do komputera, tłumacząc się zmęczeniem i potrzebą „chwili dla siebie”. Ja też byłam zmęczona, ale przecież moje zmęczenie nikogo nie obchodziło. – Możesz go chociaż przebrać? – prosiłam, trzymając na rękach płaczącego Jasia, kiedy sama ledwo stałam na nogach. – Zaraz, tylko skończę ten mecz – odpowiadał, nawet nie odrywając wzroku od ekranu. To „zaraz” rozciągało się na godziny, a niekiedy nie nadchodziło wcale. Z czasem przestałam już liczyć na jego pomoc. Czułam, jak narasta we mnie frustracja, żal i poczucie osamotnienia. Kiedy próbowałam z nim rozmawiać, zbywał mnie półsłówkami lub żartami. W końcu przestałam się odzywać, bo miałam wrażenie, że mówiłam do ściany. Lawina emocji Z zewnątrz wszystko wyglądało idealnie. Znajomi, patrząc na nasze zdjęcia w mediach społecznościowych, komentowali: „Ale wam dobrze!”, „Wspaniała rodzina!”. Rodzina Łukasza nie miała pojęcia, jak wygląda nasze codzienne życie. Moja mama trochę się domyślała, ale nie chciałam jej obciążać swoimi problemami. W końcu to ja wybrałam takiego męża, prawda? Każdego dnia powtarzałam sobie, że dam radę. Ale wieczorami, gdy Jasio w końcu zasypiał, a ja miałam chwilę na oddech, łzy same cisnęły mi się do oczu. Czułam się niewidzialna, jakbym była tylko dodatkiem do życia mojego męża i syna. Urodziny Jasia Dzień pierwszych urodzin Jasia zapowiadał się wyjątkowo. Chciałam, by wszystko było dopięte na ostatni guzik. Kilka dni wcześniej piekłam ciasto, zamawiałam dekoracje, planowałam gry i zabawy dla dzieci kuzynów. Łukasz nie zaproponował pomocy ani razu. N…

mama-z-synem-podczas-1-urodzin-72e3940.jpg
width: 1600
height: 1200

Matki bojkotują kontynuację „Nigdy w życiu”. „Nawet dałam córce na imię Tosia, a teraz mi wstyd”
type: item
date: 2026-09-03T13:15:39.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: film dla rodziców
subject: macierzyństwo
description: Czy można zepsuć komuś wspomnienie o ukochanym filmie? Dla części kobiet odpowiedź brzmi „tak”. Kontynuacja „Nigdy w życiu!” miała być nostalgicznym powrotem do historii, z którą dorastało całe pokolenie, tymczasem jeszcze przed premierą stała się symbolem medialnego konfliktu.
encoded: Są filmy, które po prostu się ogląda, i takie, które zostają z człowiekiem na lata. Dla wielu kobiet „Nigdy w życiu!” było właśnie takim filmem – historią, z którą wchodziły w dorosłość, związki i macierzyństwo. Tymczasem zapowiedziana po ponad 20 latach kontynuacja już na długo przed premierą została przykryta konfliktem Joanny Jabłczyńskiej i Katarzyny Grocholi. Pierwsza część trafiła do kin w 2004 roku, a Jabłczyńska wcieliła się w Tosię, córkę Judyty. W nowym filmie „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” w rolę dorosłej Tosi ma wcielić się Agnieszka Żulewska. Jabłczyńska publicznie wyraziła rozczarowanie, twierdząc, że czuła się oszukana, a wokół jej wypowiedzi rozpętała się medialna awantura. Do sprawy włączyła się także Dorota Szelągowska, a Grochola zapowiedziała kroki prawne. Postanowiłam zapytać trzy znane mi mamy, czy po całej aferze nadal mają ochotę zobaczyć film. „Imię Tosia wybrałam właśnie przez ten film” Anna ma 20-letnią córkę Tosię. Nie ukrywa, że cała sytuacja jest dla niej wyjątkowo niesmaczna. – Moja córka ma na imię Tosia właśnie dlatego, że kiedy byłam młodsza kobietą, uwielbiałam „Nigdy w życiu!”. I książkę, i film. To imię bardzo mi się wtedy podobało i film miał na mnie ogromny wpływ. Dzisiaj, kiedy widzę tę awanturę, jest mi po prostu przykro. Kobieta nie zamierza kupować biletu. – Pewnie wiele osób powie, że mieszam film z prywatnym konfliktem. Być może. Ale dla mnie ten film był czymś więcej niż produkcją na jeden wieczór. Mam z nim związane wspomnienia. A teraz zamiast radości z powrotu jest jakiś niesmak. Nie pójdę do kina. „Jestem po stronie Jabłczyńskiej” Magda, mama dwóch córek, przyznaje, że konflikt odebrał jej sporą część entuzjazmu. – To jest zwyczajnie przykra sytuacja. Nie znam kulis, nie wiem, kto ma rację, ale zdecydowanie bliżej mi do Joanny Jabłczyńskiej. Jeśli ktoś przez tyle lat był kojarzony z konkretną rolą i miał poczucie, że wróci do tej historii, a później dowiaduje się czegoś innego, trudno mi się dziwić e…

kobieta-oglada-film-na-kanapie-ae5f33a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po porodzie w publicznym szpitalu wyłam nie tylko z bólu. Położna upokorzyła mnie w sposób, którego nigdy nie zapomnę”
type: item
date: 2026-09-03T11:33:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: poród
subject: poród z partnerem
subject: prawdziwe historie
description: „Rodziłam sama, w potwornym bólu i strachu. Zamiast wsparcia usłyszałam, że to moja wina, bo pozwoliłam sobie na dziecko bez ślubu.”
encoded: Skurcze stawały się coraz częstsze, jak fale, które przypływają coraz bliżej brzegu, grożąc, że mnie porwą. Oparta o zimną szpitalną ścianę próbowałam uspokoić oddech, skupiając się na powolnych wdechach i wydechach, żeby nie zwariować z bólu i strachu. To był ten moment, w którym teoretycznie powinnam czuć ekscytację, może nawet radość – przecież za chwilę miałam poznać moje dziecko. Ale ja czułam tylko obezwładniający lęk i samotność, której nie potrafiłam z niczym porównać. Kiedy odeszły mi wody, byłam w domu sama. Nikt nie zapytał, czy dam radę, czy się boję. Ojciec mojego dziecka zniknął z naszego życia kilka miesięcy wcześniej, uznając, że nie jest gotowy na ojcostwo. Po prostu przestał się odzywać – nie odbierał telefonów, nie odpowiadał na wiadomości, nie pojawił się, gdy prosiłam o rozmowę. Zostawił mnie z rosnącym brzuchem, rachunkami i coraz większym poczuciem, że jestem nikomu niepotrzebna. Sama wezwałam taksówkę, sama spakowałam torbę, sama weszłam na izbę przyjęć. W głowie powtarzałam sobie, że dam radę, że nie mogę się teraz rozkleić, bo przecież ktoś na mnie liczy – ktoś, kto jeszcze nawet nie przyszedł na świat. – Pani Magdo, zapraszam do gabinetu – usłyszałam głos pielęgniarki, gdy stałam na korytarzu, ściskając brzuch i torbę jednocześnie. Weszłam do środka niepewnym krokiem. Położna w średnim wieku spojrzała na mnie znad biurka. Jej surowy wzrok przesunął się po mnie od stóp do głów, jakby oceniała, czy w ogóle zasługuję na to, by tu być. – Gdzie mąż? – rzuciła oschle, nie odrywając wzroku od dokumentów. – Nie ma go. Będę rodzić sama – odpowiedziałam, starając się, by mój głos brzmiał pewnie, choć w środku cała drżałam. Spojrzenie, którego nie zapomnę Położna podniosła wzrok. Jej twarz wykrzywił grymas, którego nie dało się zinterpretować inaczej niż jako pogardę. W jednej chwili poczułam się, jakby ktoś wyciągnął na światło dzienne wszystko, czego się bałam – że jestem sama, że sobie nie poradzę, że jestem gorsza. – No tak, dzisiejsza młodzież. …

kobieta-podczas-porodu-2faf657.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę w kociej kawiarni, właściciele bezlitośni. „Nie umiała czytać ze zrozumieniem”
type: item
date: 2026-09-03T10:15:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko i kot
subject: rodzice
description: 3-letnia dziewczynka nie została wpuszczona do kociej kawiarni, ponieważ lokal ma jasno określone ograniczenia wiekowe. Jej mama wystawiła miejscu jedną gwiazdkę w Google i napisała, że „spokojna i cicha dziewczynka” nie powinna być wykluczona tylko ze względu na wiek. Sprawa wywołała dyskusję o tym, czy regulamin powinien mieć wyjątki.
encoded: Wystarczyła jedna wizyta w kociej kawiarni, żeby rozpętać dyskusję o zasadach, granicach i przekonaniu, że niektóre dzieci są wyjątkowe. Sprawa szybko stała się tematem dyskusji w internecie. Tym bardziej że właściciele lokalu postanowili przypomnieć, dlaczego wprowadzili ograniczenia i dlaczego nie zamierzają robić od nich wyjątków. „Spokojna i cicha dziewczynka nie może wejść” Mowa o Filemon Kocia Kawiarnia, gdzie obowiązują konkretne zasady dotyczące wieku dzieci. Od poniedziałku do soboty lokal przyjmuje dzieci od 8. roku życia. Wymagana jest także rezerwacja stolika dla dziecka oraz dokument lub zdjęcie dokumentu potwierdzającego jego wiek. Dzieci młodsze nie są w te dni przyjmowane. W niedzielę zasady są nieco łagodniejsze – wtedy do kawiarni mogą przyjść dzieci od 5. roku życia. Rezerwacja nie jest obowiązkowa, ale bardzo zalecana, a jednocześnie na sali może przebywać maksymalnie pięcioro dzieci. Jedna z mam pojawiła się jednak w lokalu z 3-letnią córką. Nie została wpuszczona, a następnie wystawiła kawiarni jedną gwiazdkę w Google. „Miejsce nie jest przyjazne dla spokojnego dziecka w wieku 3 lat. To jakiś żart. Spokojna i cicha dziewczynka nie może wejść do restauracji z powodu swojego wieku” – napisała. I właśnie słowo „spokojna” stało się w tej historii kluczowe. Bo czy charakter konkretnego dziecka powinien mieć znaczenie, jeśli właściciel lokalu ustalił granicę wieku? Kawiarnia odpowiada: „Nie będziemy robić wyjątków” Po krytycznej ocenie kawiarnia opublikowała przypomnienie dotyczące zasad. Jej przedstawiciele podkreślili, że ograniczenia nie są wprowadzane okazjonalnie i nie zależą od tego, czy konkretne dziecko jest spokojne. „Nie są one 'od święta', nie zmieniają się w zależności od okazji i nie obowiązuje tutaj zasada, że 'tym razem zrobimy wyjątek'” – napisali. Podkreślili również, że regulamin jest dostępny w kilku miejscach, między innymi na stronie internetowej, w mediach społecznościowych, przy informacjach dotyczących wizyty oraz przy wejściu…

dziecko-w-kociej-kawiarni-c2e46c4.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
type: item
date: 2026-09-03T08:35:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił list nauczycielki, która poprosiła o zachowanie anonimowości. Kobieta opisuje sytuację, w której grupa rodziców, początkowo służąca prawdopodobnie zwykłej wymianie informacji, z czasem zamieniła się w miejsce komentowania pracy nauczycieli. Problem w tym, że część wpisów zaczęła dotyczyć również ich życia prywatnego.
encoded: Mam świadomość, że ten list może wywołać sporo emocji, dlatego proszę o anonimowość. Nie chcę podawać ani nazwy szkoły, ani miejscowości, ani żadnych szczegółów, po których rodzice mogliby rozpoznać mnie albo swoje dzieci. Chcę po prostu opowiedzieć o sytuacji, która bardzo mnie dotknęła i do dziś sprawia, że inaczej patrzę na relację z rodzicami moich uczniów. „Dowiedziałam się o grupie na WhatsAppie” O tym, że rodzice mają swoją grupę na WhatsAppie, dowiedziałam się zupełnie przypadkiem. Początkowo nawet mnie to nie zdziwiło, bo przecież rodzice często tworzą takie grupy, żeby ustalać sprawy związane ze szkołą, przypominać sobie o wycieczkach, składkach czy wydarzeniach. Pomyślałam więc, że to normalna rzecz i zupełnie się tym nie przejęłam. Po jakimś czasie zaczęły jednak docierać do mnie informacje, że grupa wygląda zupełnie inaczej, niż sądziłam. Rodzice zaczęli tam komentować nauczycieli, oceniać ich pracę i rozmawiać o tym, kto ich zdaniem jest dobrym pedagogiem, a kto „nie powinien pracować z dziećmi”. Nie mam problemu z tym, że rodzic może być niezadowolony i chce się tym podzielić z innymi, bo nauczyciel też nie jest świętą krową i może popełniać błędy. Z czasem granica została jednak przekroczona. „Nagle przestało chodzić o szkołę” Pewnego dnia dowiedziałam się, że w tej grupie zaczęły pojawiać się komentarze na mój temat. Nie chodziło już o sprawdziany, zadania domowe czy sposób prowadzenia lekcji, tylko o mnie jako osobę. Ktoś komentował mój wygląd, ktoś inny sposób ubierania się, a jeszcze ktoś zastanawiał się, dlaczego ostatnio jestem częściej zmęczona. Przyznam, że poczułam się okropnie. Człowiek może przygotować się na krytykę swojej pracy, ale trudno przygotować się na świadomość, że grupa dorosłych osób siedzi wieczorem na telefonach i rozmawia o tym, jak wyglądasz, jak się zachowujesz albo co dzieje się w twoim życiu. Najbardziej zapamiętałam jeden komentarz. Ktoś napisał, że skoro ostatnio jestem taka rozkojarzona, to „pewnie zaraz zaciążę”. Inn…

zmartwiona-nauczycielka-41cb318.png
width: 1600
height: 1200

Chce zmienić rocznej córce imię. „Dopiero w żłobku zrozumiałam, jak ją skrzywdziłam”
type: item
date: 2026-09-03T07:15:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
subject: imiona żeńskie
description: Ewelina, moja znajoma jeszcze z czasów podstawówki, niedawno została mamą. Kiedy wybierała imię dla swojej córki, była przekonana, że Dżesika będzie dobrym wyborem – miało być rzadkie, charakterystyczne i inne niż większość popularnych obecnie imion. Dziś dziewczynka ma rok, a Ewelina coraz częściej zastanawia się, czy nie powinna była podjąć zupełnie innej decyzji.
encoded: Ewelina od zawsze lubiła imiona, które nie pojawiały się na każdej szkolnej liście. Sama jako dziecko miała dość popularne imię, dlatego kiedy urodziła córkę, chciała wybrać dla niej coś mniej oczywistego. Razem z mężem długo rozmawiali o różnych propozycjach, aż ostatecznie zdecydowali się na Dżesikę. Podobało im się przede wszystkim brzmienie tego imienia, a także to, że od razu mieli dla córki sympatyczne zdrobnienie – Dżesi. Ewelina była przekonana, że kiedy dziewczynka będzie starsza, doceni fakt, że jej imię nie jest takie samo jak imiona połowy koleżanek. Przez pierwszy rok życia córki ani przez chwilę nie myślała o zmianie decyzji. Rodzina zaakceptowała imię, znajomi szybko się do niego przyzwyczaili, a Ewelina z dumą przedstawiała córkę kolejnym osobom. Jedna rozmowa w żłobku dała jej do myślenia Kiedy Dżesika zaczęła chodzić do żłobka, Ewelina nie spodziewała się, że właśnie tam po raz pierwszy zacznie poważnie zastanawiać się nad wyborem imienia. Nie chodziło jednak o dzieci ani o ich reakcje, lecz o jedną z opiekunek, z którą kobieta pewnego dnia zaczęła rozmawiać przy odbiorze córki. Opiekunka miała bardzo rzadkie, tradycyjne imię, które również często było komentowane przez innych. Powiedziała Ewelinie, że sama przez lata miała do swojego imienia ambiwalentny stosunek, bo jako dziecko niejednokrotnie słyszała pytania, dlaczego rodzice nazwali ją właśnie tak. Nie próbowała przekonywać Eweliny, że Dżesika jest złym imieniem. Zwróciła jej jednak uwagę na coś, o czym młoda mama wcześniej w ogóle nie myślała – dziecko przez całe życie będzie nosiło imię wybrane przez rodziców i to ono będzie musiało zdecydować, czy chce się z nim utożsamiać. Ewelina wróciła wtedy do domu z dziwnym uczuciem. Po raz pierwszy pomyślała, że wybór imienia może wyglądać zupełnie inaczej z perspektywy dziecka niż z perspektywy rodzica. Zaczęła patrzeć na córkę inaczej Od tamtej rozmowy Ewelina zaczęła zwracać większą uwagę na to, jak ludzie reagują na imię córki. Nie oznaczało to,…

matka-z-corka-w-wieku-zlobkowym-ccac579.jpg
width: 1600
height: 1200

Jest prosty sposób na darmowe obiady w szkole, a rodzice o tym nie wiedzą. Wystarczy 1 wniosek
type: item
date: 2026-09-03T06:12:55.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: obiad dla dziecka
subject: posiłki dla dzieci
subject: szkoła
description: Rządowy program „Posiłek w szkole i w domu” pozwala zapewnić dziecku ciepły obiad w szkole bez comiesięcznych opłat, a wielu rodziców w ogóle o tym nie wie. Wystarczy sprawdzić kryterium dochodowe i złożyć jeden wniosek w lokalnym ośrodku pomocy społecznej, by przez cały rok szkolny odciążyć domowy budżet.
encoded: Rosnące ceny żywności sprawiają, że comiesięczna opłata za szkolne obiady potrafi być sporym obciążeniem dla domowego budżetu. Tymczasem wiele rodzin może korzystać z ciepłego posiłku w szkole zupełnie za darmo, a wystarczy do tego jeden wniosek. Kluczem jest rządowy program „Posiłek w szkole i w domu”, o którym wciąż wie zbyt mało rodziców. Program „Posiłek w szkole i w domu” to darmowe obiady dla dzieci Program „Posiłek w szkole i w domu” na lata 2024-2028 to rządowe wsparcie finansowe dla gmin, którego głównym celem jest zapewnienie dzieciom i młodzieży w wieku szkolnym gorącego posiłku przygotowanego w stołówce. Obowiązuje on od 1 stycznia 2024 roku i działa również w roku szkolnym 2026/2027. Pomoc obejmuje nie tylko uczniów szkół podstawowych. Z programu mogą korzystać dzieci w przedszkolach, młodzież w szkołach ponadpodstawowych, a także osoby dorosłe w trudnej sytuacji, w tym seniorzy oraz osoby chore i niepełnosprawne. Wsparcie przybiera formę posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Rodzice muszą spełniać 1 ważny warunek O tym, czy dziecko dostanie darmowy obiad, decyduje kryterium dochodowe. Pomoc przysługuje, gdy dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 200% kryterium dochodowego z ustawy o pomocy społecznej. Po podwyżce progów obowiązującej od 1 stycznia 2025 roku podstawowe kryterium wynosi 823 zł na osobę w rodzinie oraz 1010 zł dla osoby samotnie gospodarującej. W praktyce próg 200% oznacza więc: 1 646 zł netto na osobę w rodzinie; 2 020 zł netto dla osoby samotnie gospodarującej. Przykład? Jeśli w rodzinie jest dwoje dorosłych i dwoje dzieci, a łączny miesięczny dochód netto nie przekracza 6 584 zł, dzieci mogą otrzymać darmowe obiady w szkole. Warto samodzielnie policzyć dochód na osobę, zanim uzna się, że wsparcie nie przysługuje, bo próg jest wyższy, niż wielu rodzicom się wydaje. Jeden wniosek w OPS uruchamia posiłki dla dziecka Cała procedura brzmi poważniej, n…

dziecko-je-obiad-w-szkolnej-stolowce-d7b814d.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezczelna wiadomość od nauczycielki w Librusie. „Pierwszy tydzień września, a o ona już strzela fochy”
type: item
date: 2026-09-02T19:08:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Początek roku szkolnego często oznacza nie tylko nowe zeszyty, podręczniki i plan lekcji, ale też pierwsze wiadomości w e-dzienniku. Czasem wystarczy jednak kilka zdań, żeby rodzic poczuł, że zamiast spokojnie rozpocząć kolejny rok współpracy ze szkołą, od razu zostaje ustawiony do pionu. Tak właśnie odebrała wiadomość wychowawczyni jedna z naszych czytelniczek.
encoded: Dzień dobry, postanowiłam napisać do Państwa już pierwszego dnia roku szkolnego, żeby uporządkować najważniejsze kwestie dotyczące organizacji pracy w naszej klasie. Wiem, że część z tych zasad może wydawać się Państwu oczywista, jednak w poprzednich latach zdarzały się sytuacje, które pokazały, że warto je przypominać. Moja córka jest w szóstej klasie, więc nie jesteśmy nowymi rodzicami w tej szkole. Znamy się z nauczycielką, wiemy, czego od siebie oczekujemy i przez dwa poprzednie lata naprawdę nie miałam większych powodów do narzekania. Tym bardziej zdziwiła mnie wiadomość wysłana 1 września wieczorem. Wiadomość od nauczycielki rozzłościła matkę Wychowawczyni wypunktowała między innymi, że wszelkie informacje dotyczące nieobecności dziecka mają być przekazywane przez e-dziennik, że rodzice powinni regularnie sprawdzać wiadomości, a sprawy dotyczące ocen czy zachowania dziecka najlepiej omawiać podczas konsultacji, a nie w kilkunastu wiadomościach wysyłanych wieczorem. Napisała też, że nie będzie odpowiadała na wiadomości po godzinie 18 i że prosi rodziców o „szanowanie jej czasu prywatnego”. Tutaj naprawdę się zatrzymałam. Rozumiem, że nauczyciel ma prawo do życia prywatnego. Sama pracuję i doskonale wiem, że człowiek nie chce być dostępny przez całą dobę. Tylko zastanawiam się, czy naprawdę trzeba to wszystko pisać rodzicom pierwszego dnia szkoły, wieczorem, w takim tonie? Najbardziej uderzyło mnie zdanie, że „zasady te nie podlegają indywidualnym negocjacjom”. Poczułam się trochę tak, jakbym dostała regulamin od dyrektora, a nie wiadomość od osoby, z którą przez dwa lata normalnie współpracowałam. Było też przypomnienie, żeby rodzice nie usprawiedliwiali każdej nieobecności dziecka „na ostatnią chwilę”, nie prosili o przesyłanie zaległych materiałów w sytuacji, kiedy dziecko było nieobecne z powodu wyjazdu rodzinnego, i żeby nie wysyłali wiadomości dotyczących spraw klasowych na prywatny numer telefonu nauczycielki. I znowu – z większością tych zasad się zgadza…

mama-sprawdza-powiadomienie-z-Librusa-a9de60c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie”
type: item
date: 2026-09-02T14:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kryzys w małżeństwie
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że narodziny dziecka zbliżą nas do siebie, ale mój mąż postanowił pokazać rodzinie, jak bardzo jestem beznadziejna. I to w internecie”.
encoded: Narodziny Tosi wywróciły mój świat do góry nogami. Zawsze byłam osobą zorganizowaną, lubiącą mieć wszystko zaplanowane i pod kontrolą. A tu nagle – mały człowiek, który nie przejmuje się moim kalendarzem, wymaga ciągłej uwagi i na dodatek nie daje mi spać. Pierwsze tygodnie były koszmarem. Kolki, problemy z karmieniem, niewyspanie, burza hormonów. Czułam się jak cień dawnej siebie. Robert na początku się starał, ale po dwóch tygodniach wrócił do pracy i nagle cały ciężar opieki nad dzieckiem i domem spadł na mnie. – Poradzisz sobie, kochanie – mówił, całując mnie w czoło przed wyjściem do biura. – Jesteś stworzona do bycia matką. Szkoda tylko, że nikt mi nie powiedział, jak bardzo bycie matką jest wyczerpujące. Pusta lodówka i pełne pieluchy Dni zlewały się w jeden ciąg karmienia, przewijania, usypiania i prób złapania kilku minut snu. Często zapominałam zjeść śniadanie, a o gotowaniu obiadu mogłam tylko pomarzyć. Tośka czasami wymagała mojej uwagi przez całą dobę. Robert wracał z pracy i oczekiwał, że na stole będzie czekał ciepły posiłek, a w domu będzie panował porządek. – Znowu zamawiamy pizzę? – zapytał pewnego popołudnia, krzywiąc się na widok sterty naczyń w zlewie. – Przepraszam, Tośka miała dzisiaj gorszy dzień. Płakała przez cztery godziny. Nie miałam siły nic ugotować. – Przecież siedzisz w domu przez cały dzień. Naprawdę nie mogłaś chociaż wstawić zupy? Jego słowa zabolały, ale byłam zbyt zmęczona, żeby się kłócić. Próbowałam mu wytłumaczyć, że opieka nad niemowlakiem to praca na pełen etat, bez przerw i weekendów, ale on zdawał się tego nie rozumieć. Dla niego „siedzenie w domu” oznaczało odpoczynek. Z czasem sytuacja się pogarszała. Robert zaczął narzekać na bałagan, na brak czystych koszul, na to, że w lodówce jest tylko światło i musztarda. – Ja pracuję, zarabiam na ten dom, a ty co robisz? – rzucił pewnego wieczoru w złości. – Nie wymagam od ciebie cudów, tylko żebyś chociaż zrobiła zakupy. Czułam się coraz bardziej osamotniona. Zaczęłam się zastana…

matka-na-skraju-zalamania-e34ed11.jpg
width: 1600
height: 1200

Żenująca scena w kawiarni. 9-latek upokarzał obsługę na oczach bezradnej matki i tylko się śmiał. „Płacę i wymagam”
type: item
date: 2026-09-02T13:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Zwykłe wyjście na kawę zamieniło się w bardzo niezręczną sytuację dla wszystkich gości lokalu. Wystarczyło jedno głośne i roszczeniowe zdanie dziewięciolatka, by przy stolikach zapadła cisza, a świadkowie całego zdarzenia zaczęli z zażenowania spuszczać wzrok.
encoded: Natalia wybrała się do jednej z modnych cukierni i była tam świadkiem sytuacji, która wprawiła ją w osłupienie. Na oko dziewięcioletni chłopiec bezczelnie upokarzał obsługę na oczach swojej matki, która ani myślała zwrócić mu uwagę. Po tym, co się wydarzyło, trudno nie współczuć i dzieciom, i rodzicom, i wszystkim, którzy mają do czynienia z dziećmi wychowywanymi bez żadnych granic. Zamawianie deseru i wielkie fochy. Niewinna wizyta w cukierni zmieniła się w pokaz chamstwa Natalia usiadła przy wolnym stoliku, tuż obok kobiety z chłopcem − uczniem mniej więcej trzeciej klasy szkoły podstawowej. Chłopak od samego początku zachowywał się głośno. Kopał w nogę od stołu, rozrzucał serwetki i ignorował prośby matki, by był ciszej. Prawdziwy problem zaczął się jednak w momencie, gdy do ich stolika podszedł młody kelner, żeby przyjąć zamówienie. Chłopiec trzymał w ręku kartę z menu i zamiast normalnie wskazać, na co ma ochotę, zaczął mówić do pracownika z wyższością. Niedbałym tonem rzucił, że kelner ma natychmiast przynieść mu potrójną porcję lodów z owocami, ale owoce mają być pokrojone w kostkę, a nie w paski. Dodał, że inaczej to on tego nie tknie i zrobi awanturę. Kelner uśmiechnął się, myśląc, że to tylko głupi żart, ale chłopak z każdą sekundą stawał się coraz bardziej bezczelny, obnażając rażące braki w wychowaniu. Totalny brak autorytetu matki i bezczelność dziecka. „Płacę i wymagam" Kiedy po kilku minutach kelner przyniósł zamówiony deser, okazało się, że na szczycie bitej śmietany leży jedna borówka, której chłopak sobie nie życzył. W tym momencie wstąpiła w niego czysta złość. Dziecko odepchnęło talerzyk z taką siłą, że lody o mało nie wylądowały na podłodze. Wrzasnęło na całą kawiarnię, że kelner jest beznadziejny, a potem jeszcze: „Płacę i wymagam!”. Ludziom wokół opadły szczęki z wrażenia, a w lokalu zapadła cisza. Najbardziej zaskakująca w tym wszystkim była jednak reakcja matki tego chłopca. Kobieta, zamiast kazać synowi przeprosić pracownika, przyjęła posta…

scena-w-kawiarni-dd23696.png
width: 1600
height: 1200

„Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko”
type: item
date: 2026-09-02T11:33:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: przedszkole
description: „Kiedyś Leon był oazą spokoju. Odkąd teściowa zaczęła go odbierać z przedszkola, w naszym domu wybuchają ciągłe awantury. Zaczęłam podejrzewać najgorsze.”
encoded: Zawsze uważałam, że mamy ogromne szczęście. Gdy wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim, wszystko jakoś się układało – mogliśmy z Markiem na zmianę odbierać Leona z przedszkola, nawet jeśli czasami musieliśmy się nieźle nagimnastykować z godzinami pracy. Ale kiedy dostałam awans i zmieniłam pracę na bardziej wymagającą, nagle wszystko się posypało. Pracowałam dłużej, a wyjście wcześniej po syna stało się praktycznie niemożliwe. Wynajęcie niani na zaledwie dwie godziny dziennie wydawało się trudne i kosztowne. Wtedy z pomocą przyszła Danuta, moja teściowa. – Przecież jestem na emeryturze, nudzę się w domu – powiedziała, popijając herbatę w naszym salonie. – Będę go odbierać, pójdziemy na spacer, a potem przyprowadzę go do was albo wy odbierzecie go ode mnie. To żaden problem. Byłam jej niesamowicie wdzięczna. Leon miał cztery lata i zawsze był pogodnym, spokojnym chłopcem. Lubił układać klocki, rysować i słuchać bajek. Oczywiście, jak każde dziecko, miał swoje gorsze dni, ale ogólnie rzecz biorąc, wychowywanie go było dla nas czystą radością. Danuta wydawała się idealnym rozwiązaniem. Znała go, kochała, a on przepadał za swoją babcią. Początkowo wszystko układało się wspaniale. Wracaliśmy z pracy, a Leon był już w domu, wybiegany i radosny. Teściowa uśmiechała się ciepło, opowiadała o tym, jak wspaniale spędzili czas, po czym wracała do siebie. Jednak po mniej więcej miesiącu tej sielanki zaczęłam zauważać niepokojące zmiany w zachowaniu mojego syna. Zmiana, której nie potrafiłam zrozumieć Zaczęło się od drobiazgów. Któregoś popołudnia podałam mu obiad. Zrobiłam jego ulubione naleśniki z serem, licząc na to, że sprawię mu przyjemność po długim dniu w przedszkolu. Kiedy postawiłam przed nim talerz, Leon spojrzał na niego, a jego twarz wykrzywiła się w grymasie złości. – Nie chcę tego! – krzyknął, odpychając talerz tak mocno, że naleśnik zsunął się na stół. – Kochanie, przecież to twoje ulubione – powiedziałam spokojnie, choć w środku poczułam ukłucie irytacji. Była…

babcia-z-wnukiem-po-powrocie-z-przedszkola-b154110.jpg
width: 1600
height: 1200

Widok tej matki na przystanku autobusowym złamał mi serce. Cała się trzęsła, a ludzie udawali, że nie widzą
type: item
date: 2026-09-02T10:15:14.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: Dziecko płakało, a jego mama wyglądała, jakby za chwilę miała się rozpłakać razem z nim. Trzęsły jej się ręce, miała problem z oddechem, ale ludzie stojący obok zachowywali się tak, jakby niczego nie zauważali.
encoded: Sylwia długo nie mogła przestać o niej myśleć. Stała na przystanku z małym dzieckiem w wózku i wyglądała, jakby za chwilę miała się rozsypać. Wokół niej było kilka osób, ale nikt nie podszedł. Wszyscy patrzyli gdzieś indziej. Stała przy wózku i cała się trzęsła Moja dobra znajoma Sylwia czekała na autobus, kiedy zauważyła na przystanku młodą kobietę z dzieckiem. Początkowo nic nie zwróciło jej uwagi. Kobieta stała przy wózku i próbowała uspokoić malucha, który zaczął płakać. Po chwili Sylwia zauważyła, że z kobietą dzieje się coś dziwnego. – Cała się trzęsła. Ręce drżały jej tak mocno, że ledwo udało jej się poprawić kocyk w wózku – opowiadała później. – Próbowała kilka razy głęboko odetchnąć, ale wyglądało, jakby trudno było jej złapać oddech. Widać było, że jest jej ciężko. Dziecko płakało coraz głośniej. Kobieta nachyliła się nad nim, ale sama miała łzy w oczach. Rozejrzała się dookoła, jakby szukała kogoś, kto mógłby jej pomóc. Właśnie wtedy Sylwia zwróciła uwagę na ludzi wokół. Na panującą znieczulicę. Wszyscy patrzyli, ale nikt nie podszedł Na przystanku było sporo ludzi. Ktoś stał kilka metrów dalej i patrzył w telefon. Starsza kobieta zerknęła na matkę, po czym odwróciła wzrok. Dwie osoby rozmawiały ze sobą, jakby nic się nie działo. – Miałam wrażenie, że wszyscy widzą, że ona sobie nie radzi, tylko każdy udaje, że tego nie zauważa – mówi Sylwia. W końcu podeszła. – Zapytałam ją po prostu: „Czy mogę jakoś pani pomóc?”. Kobieta przez chwilę nic nie odpowiedziała. Oddychała szybko i wycierała łzy. W końcu pokiwała głową. – Powiedziała tylko: „Chyba tak. Nie wiem, nie daję rady”. Sylwia została przy niej. Nie wypytywała, co się stało. Pomogła jej uspokoić dziecko, opowiedziała, że sama ma córkę w podobnym wieku i po prostu była obok. Po kilku minutach kobieta zaczęła oddychać spokojniej. „Wystarczyło podejść” Kiedy przyjechał autobus, kobieta podziękowała Sylwii. Powiedziała, że bała się, że ludzie pomyślą, że jest „nienormalna” albo że nie potrafi zająć się wł…

matka-z-dziecmi-na-przystanku-05746dc.jpg
width: 1600
height: 1200

E-dziennik zabiera prawo do zapomnianych kasztanów? Dlaczego w 1. klasie wybieram czuwanie z tylnego siedzenia
type: item
date: 2026-09-02T09:50:22.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: szkoła podstawowa
description: Moja córka właśnie poszła do pierwszej klasy. Na starcie dostałam do ręki wirtualną smycz: login i hasło do e-dziennika. W sieci trwa właśnie zacięta debata o to, czy te szkolne aplikacje to cudowne ułatwienie życia, czy raczej narzędzie inwigilacji, które odbiera dzieciom samodzielność i sprawczość. Czytam te dyskusje z wypiekami na twarzy i jako świeżo upieczona szkolna mama już wiem jedno: nie dam się zwariować. Zamiast analizowania każdej uwagi za brak ołówka, odpuszczam kontrolę 24/7 i wybieram sztukę dyskretnego czuwania z tylnego siedzenia.
encoded: Burzę wywołała niedawno Olga Legosz (znana w sieci jako nomadmum81), która ogłosiła, że w ramach buntu nie zainstalowała aplikacji ani dla córki w liceum, ani dla młdoszej (w trzeciej klasie podstawówki). W swoich relacjach bezlitośnie punktuje absurd ciągłej kontroli. Pisze, że nie musimy przez okrągłą dobę śledzić, co tam słychać u naszego „bombelka”, a ciągłe odświeżanie aplikacji generuje u rodziców jedynie niepotrzebne wyrzuty kortyzolu i dopaminy. - Nie jest normalne, że siedzisz w domu w niedzielę, jest miło i wpada 1 z matmy, bo nauczyciel właśnie wstawił, i robi się syfna atmosfera - czytamy na jej profilu. Retorycznie pyta, dlaczego do edukacji potrzebny jest osobny system, skoro cały profesjonalny świat dogaduje się przez mail lub telefon. Podsumowuje to bardzo obrazowo, pisząc, że woli, by jej dziecko dowiadywało się o pracy domowej w szkole, a jak zapomni, to trudno – bo to jest po prostu "nauka zarządzania swoją kuwetą". Pod jej postem wylało się morze komentarzy, które idealnie obrazują nasz rodzicielski dysonans. Z jednej strony czytam głosy ogromnego poparcia i nostalgii: „Kiedyś była wywiadówka dwa razy w roku i rodzic dowiadywał się wszystkiego, a dziecko miało przestrzeń na własne błędy!”. Trudno się z tym nie zgodzić. Pamiętacie te tradycyjne, papierowe dzienniki? Traktowaliśmy je z niemal religijnym nabożeństwem, to była nasza szkolna świętość. Kiedyś o ocenie mówiło się przy obiedzie (albo ukrywało ją w plecaku do wywiadówki i starało się poprawić, zanim mama się dowie), a dziś rodzic wie o wpadce dziecka szybciej, niż ono zdąży dojść do szatni. Narzędzie jest tak mądre, jak jego użytkownik Z drugiej jednak strony, przebijając się przez kolejne komentarze w sieci, trafiam na bardzo trzeźwe głosy. „Przecież to świetne ułatwienie, nie trzeba biegać do szkoły ze świstkami papieru” – piszą inni rodzice. I może to jest sedno? Zdobycze techniki nie są złem wcielonym. Żyjemy w XXI wieku, dlaczego mielibyśmy z nich rezygnować? Narzędzie jest zawsze ty…

AdobeStock2078551548-93849f1.jpeg
width: 8924
height: 4706

Nauczyciele wręczają dzieciom upominki na rozpoczęcie roku. „Po co wydają pieniądze na takie badziewie?
type: item
date: 2026-09-02T08:35:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: prezenty dla dzieci
subject: szkoła
description: Zakładka do książki, ołówek albo notesik mogą kosztować kilka złotych, ale wokół takich prezentów rozpętała się większa dyskusja. Bo czy nauczyciel powinien z własnej kieszeni kupować coś 25 uczniom? I czy rodzice naprawdę chcą, żeby kolejny szkolny zwyczaj zamienił się w wyścig o to, kto przygotuje dzieciom więcej?
encoded: Pierwszy dzień szkoły kojarzył się dotąd z uroczystym apelem, poznaniem wychowawcy i nerwowym sprawdzaniem planu lekcji. Teraz pojawia się nowy zwyczaj – niektórzy nauczyciele witają swoich uczniów drobnymi upominkami. Rodzice pytają jednak, czy taki gest naprawdę jest potrzebny, czy może właśnie rozpoczynamy kolejną szkolną modę, która za chwilę stanie się obowiązującym standardem. Nowy trend na rozpoczęcie roku. Co dostają uczniowie? Nie chodzi oczywiście o drogie prezenty. Nauczyciele, którzy decydują się przygotować coś dla klasy, wybierają zwykle niedrogie drobiazgi. Wśród pomysłów powtarzają się zakładki do książek, ołówki, długopisy, linijki, notesiki czy naklejki z motywacyjnymi hasłami. Popularne są również małe zestawy łączące kilka takich rzeczy. W przypadku pierwszaków upominek bywa elementem powitania dzieci w szkole albo pasowania na ucznia. Może to być choćby zakładka z ołówkiem i imieniem dziecka. W klasach czwartych sytuacja jest trochę inna. Dzieci kończą etap edukacji wczesnoszkolnej, poznają nowych nauczycieli i wychowawcę, a zmiana organizacji nauki może być dla nich sporym przeżyciem. Drobny prezent ma więc przede wszystkim przełamać pierwsze lody i pokazać uczniom, że nowy wychowawca chce dobrze rozpocząć z nimi współpracę. Tyle że nie wszyscy rodzice uważają, że nauczyciel powinien z własnej kieszeni kupować dzieciom prezenty. „Nauczyciele ciągle mówią o niskich pensjach” Agnieszka ma syna w pierwszej klasie i przyznaje, że kiedy usłyszała o upominkach, nie kryła zdziwienia. – Dla mnie to jest kompletnie niepotrzebne. I powiem coś, co pewnie wielu osobom się nie spodoba: nauczyciele ciągle mówią, że za mało zarabiają, że muszą dorabiać, że szkoła wymaga od nich kupowania różnych rzeczy z własnych pieniędzy, a potem sami wydają pieniądze na badziewie dla 25 dzieci. Jej zdaniem problem nie polega na samym prezencie, tylko na tworzeniu kolejnego oczekiwania. – Dzisiaj jest ołówek, jutro zakładka, a za rok ktoś przygotuje całe zestawy powitalne. …

nowy-zwyczaj-na-poczatek-roku-szkolnego-1428856.jpg
width: 1600
height: 1200

Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
type: item
date: 2026-09-02T07:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wychowanie dziecka
description: Siedzę w kuchni, piję już trzecią kawę i wciąż nie mogę uwierzyć w to, co wydarzyło się dzisiaj przed wejściem do szkoły mojego syna. Mój mąż zamknął się w sypialni, twierdzi, że ma nagłe spotkanie online i nie wyjdzie z pokoju chyba do wieczora, bo po prostu boi się pokazać na naszym osiedlu.
encoded: Droga Redakcjo! Mam na imię Ania i jestem mamą 7-letniego Oskara, który od września zaczął swoją przygodę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Jak wszyscy rodzice pierwszaków, przeżywamy ten czas niesamowicie mocno − poranny pośpiech, logistyka, sprawdzanie czy worek z butami jest na miejscu i te nerwowe pożegnania pod drzwiami placówki. Niestety, dzisiejszy poranek brutalnie pokazał nam, że dzieci słyszą i chłoną absolutnie wszystko, co dzieje się w domu, a potem potrafią to bezbłędnie powtórzyć w najmniej odpowiednim momencie. Właśnie dziś pod szkołą nasz mały syn zrobił z własnego ojca totalne pośmiewisko na oczach innych rodziców i nauczycieli. Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo, a prawda, która przy okazji wyszła na jaw, postawiła mojego męża w tak potwornym świetle, że do teraz pali mnie wstyd. Wszystko zaczęło się około godziny siódmej trzydzieści, kiedy w pędzie próbowaliśmy wyjść z mieszkania, bo mój mąż koniecznie chciał osobiście odprowadzić młodego pod samą klasę. Poranny pośpiech i wielka duma. Jak idealny wizerunek taty runął w ułamku sekundy Mój mąż od kilku dni bardzo mocno angażował się w pokazywanie wszystkim wokół, jak wspaniałym i odpowiedzialnym jest ojcem. Na osiedlowym parkingu głośno opowiadał sąsiadom, jak to on pilnuje edukacji syna, a dziś rano specjalnie założył elegancką koszulę, żeby zrobić dobre wrażenie na paniach i innych mamach. Pod szkołą panował gigantyczny ścisk, dziesiątki rodziców żegnały swoje zestresowane dzieci, a w powietrzu wisiało to klasyczne, wrześniowe napięcie. Gdy dotarliśmy do głównych drzwi, mój mąż ostentacyjnie ukucnął przy synu, poprawił mu kołnierzyk i zaczął głośno, tak żeby wszyscy słyszeli, prawić mu morały o tym, że teraz zaczynają się poważne obowiązki. Mówił z dumą w głosie, że w ich rodzinie zawsze stawia się na pracowitość, punktualność i rygorystyczne trzymanie się zasad, a on sam nigdy nie odpuszcza żadnego zadania. Oskar patrzył na niego swoimi wielkimi oczami, po czym, zamiast potulnie pokiwać g…

szkola-26-7f31d5a.png
width: 1600
height: 1200

Matka zbuntowała się terrorowi e-dziennika. „Córka sama mówi, jaką ocenę dostała”
type: item
date: 2026-09-02T06:12:24.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Przez lata rodzice wiedzieli o szkolnych ocenach tyle, ile powiedziało im dziecko. Nie dostawali powiadomienia, gdy dostało trójkę, nie widzieli każdej nieobecności i nie mogli sprawdzić wieczorem, czy nauczyciel wpisał uwagę. Dziś wystarczy kilka kliknięć, żeby wiedzieć... wszystko. Tylko czy ta wiedza rzeczywiście zawsze pomaga – i czy przy okazji nie odbieramy dzieciom odpowiedzialności za własną edukację?
encoded: Dyskusję na ten temat rozpoczęła Olga Legosz, znana w mediach społecznościowych jako Nomadmum. Wpis opublikowany przez nią na X szybko stał się punktem wyjścia do dyskusji o tym, czy rodzice rzeczywiście potrzebują stałego dostępu do szkolnych informacji. Legosz opowiedziała, że kiedy jej starsza córka poszła do liceum, postanowiła nie instalować e-dziennika. Przez cztery lata to dziewczyna decydowała, czym podzieli się z mamą: „Gdy moja córka poszła do liceum, zbuntowałam się i nie zainstalowałam e-dziennika. Przez 4 lata to ona mi mówiła, jaką ocenę dostała albo nie mówiła; jak zwiewała z lekcji, to nie wiedziałam o tym po 5 minutach i żyłyśmy dobrze”. Podobnie postąpiła w przypadku młodszej córki, która skończyła właśnie trzecią klasę szkoły podstawowej: „Młodsza skończyła 3 klasy podstawówki i również nie mam takiej aplikacji”. Autorka wpisu zachęca rodziców, żeby zamiast zastanawiać się, który system e-dziennika jest lepszy, zadali sobie inne pytanie: czy w ogóle potrzebują mieć dostęp do każdej informacji dotyczącej szkolnego życia dziecka? „Zamiast się nawalać, czy potrzebujemy e-dziennika PCG czy e-dziennika MEN, zadajmy sobie pytanie: czy rodzice potrzebują e-dziennika? Mieć stały podgląd na oceny, znać każdą nieobecność i czytać te wiadomości, które nie wnoszą nic”. I dodaje: „Chce jakiś nauczyciel ze mną pogadać albo ja z nim, to się umawiam w szkole”. E-dziennik pomaga czy odbiera dziecku odpowiedzialność? Trudno zaprzeczyć, że e-dziennik jest ogromnym ułatwieniem. Rodzic może szybko sprawdzić ocenę, nieobecność, plan lekcji czy wiadomość od nauczyciela. Problem zaczyna się wtedy, gdy aplikacja przestaje być narzędziem, a staje się centrum dowodzenia szkolnym życiem dziecka. Jeśli rodzic zna ocenę dziecka od razu po jej wpisaniu, wie o każdej nieobecności i natychmiast reaguje na każdą uwagę, kiedy właściwie dziecko ma nauczyć się samo odpowiadać za swoje szkolne sprawy? Właśnie na ten aspekt zwróciła uwagę jedna z komentujących osób, która przedstawiła …

dziecko-w-klasie-w-szkole-4ce4fd8.jpg
width: 1600
height: 1200