Mamotoja.pl
type: channel
date: 2026-07-05T16:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dualizm barok: cechy i interpretacje w filozofii i sztuce
items: Dualizm średniowiecze: co to jest, cechy i przykłady
items: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
items: „Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
items: „Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
items: To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
items: 5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
items: „Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
items: Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
items: Dualizm Platona – czym jest i jak wpływa na nasze myślenie
items: Dualizm: przykłady z filozofii, nauki i codziennego życia
items: Dualizm w filozofii: definicja, rodzaje i znaczenie
items: Dualizm kartezjański: istota, kluczowe pojęcia i krytyka
items: „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
items: Dualizm człowieka: czym jest i jakie ma odmiany?
items: Nowe zasady ortografii 2026: co zmienia Rada Języka Polskiego
items: Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
items: Nowe zasady ortografii 2024–2026: przegląd i praktyczne zmiany
items: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
items: „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”
items: „Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
items: „Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
items: Ten 5-literowy hit lat 70. dziś budzi mieszane uczucia. Chłopcy nie chcą tego imienia
items: „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy”
items: „W dzieciństwie całe lato spędzałam z dziadkami i nikt nie narzekał. Dziś seniorzy mają w nosie wnuki, wolą potańcówki w sanatorium”

Dualizm barok: cechy i interpretacje w filozofii i sztuce
type: item
date: 2026-07-05T16:15:56.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm barokowy: sacrum i profanum, vanitas oraz theatrum mundi w literaturze, filozofii i sztuce. Zrozum epokę kontrastów!
encoded: Barok widział człowieka i świat przez pryzmat napięcia między tym, co ziemskie, a tym, co wieczne. To epoka kontrastów, w której ciało ściera się z duszą, rozum z uczuciem, a zachwyt nad pięknem formy sąsiaduje z niepokojem o przemijanie i sens życia. Właśnie dlatego tak ważne stają się motywy vanitas, theatrum mundi czy zestawienia światła i cienia. W filozofii, literaturze i sztuce sprzeczności nie są tu ozdobą, lecz podstawowym sposobem opowiadania o ludzkim doświadczeniu. Dzięki nim barok odsłania rzeczywistość jako pełną ruchu, niepewności i pytań, które wciąż brzmią zaskakująco aktualnie. Czym jest dualizm baroku i dlaczego jest kluczowy dla zrozumienia epoki Dualizm baroku to jeden z najważniejszych sposobów myślenia o świecie w tej epoce. Opiera się na przekonaniu, że rzeczywistość składa się z dwóch przeciwstawnych, ale jednocześnie powiązanych porządków: duchowego i materialnego, sacrum i profanum, wieczności i doczesności. To właśnie dlatego barok tak często pokazuje świat jako niejednoznaczny. Nic nie jest tu proste ani jednowymiarowe. Człowiek nie jest wyłącznie istotą cielesną, ale też duchową. Życie nie jest tylko ziemską codziennością, lecz także drogą ku sprawom ostatecznym. Piękno nie oznacza wyłącznie zachwytu, bo obok niego stale pojawia się myśl o przemijaniu. Dualizm filozoficzny i artystyczny nie polega więc wyłącznie na zestawianiu przeciwieństw. W baroku ważniejsze jest napięcie między nimi. To ono buduje obraz epoki: pełnej kontrastów, niepokoju, pytań o sens życia i miejsce człowieka między ziemią a wiecznością. Najważniejsze przeciwieństwa w baroku: sacrum i profanum, dusza i ciało, światło i cień Barok lubi kontrasty, bo właśnie dzięki nim pokazuje złożoność świata. Najważniejsze opozycje pojawiają się zarówno w filozofii baroku, jak i w literaturze oraz sztuce. Najczęściej spotykane przeciwieństwa to: sacrum i profanum – to, co święte, zderza się z tym, co ziemskie i codzienne; dusza i ciało – duchowość ściera się z materialnością oraz …

Kobieta-w-bibliotece-1-946e8af.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm średniowiecze: co to jest, cechy i przykłady
type: item
date: 2026-07-05T15:15:21.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm średniowiecze: sacrum i profanum, augustynizm oraz wpływ na moralność, sztukę i literaturę. Zrozum epokę szybciej.
encoded: Średniowieczny sposób myślenia opierał się na wyraźnych przeciwieństwach, które porządkowały cały obraz świata. To, co święte, stawiano ponad tym, co doczesne, a życie człowieka widziano jako nieustanne napięcie między duszą a ciałem, dobrem i złem, zbawieniem i grzechem. Ten podział nie był tylko abstrakcyjną ideą filozoficzną. Wpływał na codzienne wybory, religijność, moralność, a także na literaturę i sztukę epoki. Widać go zarówno w augustyńskim spojrzeniu na człowieka, jak i w popularnych motywach Sądu Ostatecznego, ascezy czy przemijania, które do dziś pomagają lepiej zrozumieć ducha średniowiecza. Dualizm średniowiecza – co to jest Dualizm średniowieczny to sposób myślenia oparty na przekonaniu, że rzeczywistość dzieli się na dwie przeciwstawne sfery. Z jednej strony jest sacrum, czyli to, co święte, duchowe i związane z Bogiem. Z drugiej, profanum, a więc to, co doczesne, materialne i ziemskie. W praktyce oznaczało to, że ludzie średniowiecza patrzyli na świat przez wyraźne opozycje. Nie chodziło tylko o religię, ale o cały porządek życia: ocenę czynów, rozumienie człowieka, sztukę, literaturę i codzienne wybory. Dualizm w średniowieczu był jednym z podstawowych elementów epokowego światopoglądu. Obok teocentryzmu pomagał porządkować rzeczywistość i wskazywał, co uznawano za ważniejsze, to, co boskie i wieczne, miało wyższy status niż to, co ziemskie i przemijające. Skąd wynika dualizm w średniowieczu Źródłem takiego myślenia była przede wszystkim religijna wizja świata oraz filozofia św. Augustyna. Augustynizm podkreślał istnienie dwóch porządków: duchowego i materialnego. W tym ujęciu człowiek żyje między nimi i stale doświadcza napięcia między tym, co prowadzi do Boga, a tym, co wiąże go z grzeszną doczesnością. Z tym ściśle łączył się teocentryzm średniowieczny, czyli przekonanie, że w centrum wszystkiego znajduje się Bóg. Skoro Bóg był najważniejszym punktem odniesienia, to świat oceniano przede wszystkim z perspektywy zbawienia, dobra i życia wiecznego…

Czytanie-ksiazki-14-50bafc5.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
type: item
date: 2026-07-05T14:15:51.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: teściowa
subject: wakacje
description: Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
encoded: Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z…

babcia-z-wnuczka-w-ogrodzie-7b42436.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
type: item
date: 2026-07-05T13:15:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: rodzina
subject: wakacje nad morzem
description: Dla wielu rodziców wakacyjny wyjazd oznacza dziś nie tylko odpoczynek, ale też ciągłe liczenie pieniędzy. Jedna z naszych czytelniczek przyznaje, że podczas urlopu zrezygnowała z czegoś, czego jej dzieci nawet nie zauważyły. „Najłatwiej oszczędza się na mamie” – napisała w mailu do naszej redakcji.
encoded: Rodzinny obiad w nadmorskiej restauracji jeszcze kilka lat temu był dla niej obowiązkowym punktem każdego dnia. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Kobieta twierdzi, że kiedy kelner podchodzi do stolika, odpowiada dokładnie to samo. Kłamie. „Dla mnie nic. Nie jestem głodna” Dzień dobry, mam troje dzieci i właśnie wróciliśmy z tygodniowego pobytu nad morzem. Nie będę narzekała na tłumy, bo z tym człowiek się liczy, wyjeżdżając w sezonie, a pogoda akurat była piękna. Najbardziej zaskoczyły mnie ceny, czyli te słynne paragony grozy. Wiedziałam, że będzie drogo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Pierwszego dnia poszliśmy całą rodziną na obiad. Dzieci od razu wypatrzyły w menu rybę z frytkami, najmłodszy oczywiście uparł się na nuggetsy. Kiedy kelner zapytał, co zamawiam dla siebie, odruchowo odpowiedziałam, że nie jestem głodna. Prawda wyglądała zupełnie inaczej. Byłam głodna, tylko w głowie już liczyłam, ile zapłacimy za cały rachunek. Pomyślałam sobie, że jeśli odpuszczę jeden obiad dziennie, to przez tydzień uzbiera się z tego całkiem konkretna kwota. Zaoszczędzone pieniądze wolałam przeznaczyć na lody dla dzieci, bilety do atrakcji czy pamiątki, o które i tak będą prosiły. „Mój obiad zaczyna się wtedy, kiedy dzieci kończą jeść” Od tamtego dnia wyglądało to właściwie tak samo. Dzieci dostawały swoje porcje, mąż zamawiał coś dla siebie, a ja siedziałam przy pustym talerzu i udawałam, że wystarczy mi kilka łyków wody albo picia ze sklepu, które przynieśliśmy ze sobą i ukradkiem popijaliśmy. Najśmieszniejsze jest to, że dzieci nawet niczego nie podejrzewały. Były zajęte jedzeniem, opowiadały o plaży i planowały, co będą robić po obiedzie. Dopiero kiedy któreś mówiło, że już nie da rady zjeść wszystkiego, przesuwało talerz w moją stronę. Wtedy zaczynał się mój obiad. Dojadałam kilka frytek, kawałek ryby albo nuggetsy. Czasem zostawała surówka, czasem pół ziemniaka. Nigdy nie przypuszczałabym, że na rodzinnych wakacjach będę czekała, aż dzieci czegoś nie zjedzą, żeby sam…

mama-z-dzieckiem-w-restauracji-c2c68b2.jpg
width: 1600
height: 1200

„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
type: item
date: 2026-07-05T11:33:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
encoded: Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie p…

smutny-chlopak-na-koloniach-8ac642a.jpg
width: 1600
height: 1200

To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
type: item
date: 2026-07-05T10:15:00.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
description: Wybór imienia dla córeczki to jeden z najbardziej ekscytujących momentów dla przyszłych rodziców, ale też droga pełna pułapek. Choć każda mama marzy o imieniu wyjątkowym, opinie otoczenia bywają bezlitosne. Niektórych imion lepiej unikać za wszelką cenę.
encoded: Obok modnych klasyków, takich jak Julia, Zuzanna czy Antonina, istnieje grupa imion żeńskich, które wywołują śmiech, kpiny i wstyd. Te imiona zdecydowanie zyskały opinię niefortunnych. Zobacz, jakie pozycje znalazły się w tym zestawieniu i dlaczego wywołują tyle negatywnych emocji. Lista imion dla dziewczynek, które źle się kojarzą Oto subiektywne zestawienie stworzone na podstawie najczęstszych opinii i burzliwych dyskusji, jakie rodzice toczą na forach i w mediach społecznościowych: 1. Grażyna i Karyna (ofiary internetowych memów i stereotypów) Imię Grażyna, choć stworzone przez Adama Mickiewicza i niosące piękne znaczenie, stało się w sieci synonimem starszej, narzekającej osoby. Z kolei Karyna to w internetowym slangu określenie dziewczyny o wątpliwym guście. Te krzywdzące stereotypy sprawiły, że młodzi rodzice panicznie boją się dawać te imiona swoim córkom, by nie narażać ich na śmieszność. 2. Kunegunda i Genowefa (tradycyjne klasyki uważane za zbyt toporne) Te dawniej szanowane imiona lądują na samych końcach rankingów, bo brzmią ciężko i archaicznie. Współcześni rodzice wolą imiona miękkie i melodyjne, dlatego Kunegunda czy Genowefa są dziś powszechnie uznawane za zbyt poważne i przytłaczające dla małego dziecka. 3. Dżesika i Nikola (hity z telenowel, z których śmieją się nawet w przedszkolach) Pozycja numer trzy to klasyczny przykład tego, jak fascynacja zachodnią popkulturą z przełomu wieków obróciła się przeciwko rodzicom. Fonetyczny zapis obcych imion oraz zapożyczenia z amerykańskich seriali są przez wielu Polaków uznawane za synonim złego gustu. Szczególnie niefortunne jest połączenie tych imion z bardzo tradycyjnym polskim nazwiskiem. 4. Hermenegilda (zapomniany potworek językowy) Choć to imię o bogatej historii, współczesny język potraktował je niezwykle surowo. Hermenegilda brzmi dla większości Polaków tak kuriozalnie, że jej nadanie bywa oceniane jako skrajna lekkomyślność i robienie dziecku krzywdy na całe życie. 5. Samanta i Pamela (klimat lat 90…

wstydliwe-imiona-2-afbae88.png
width: 1600
height: 1200

5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
type: item
date: 2026-07-05T08:35:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Droga Redakcjo, cała sytuacja trwała kilka minut, a ja poczułam tak ogromne zażenowanie i złość, że po prostu muszę się tym z Wami podzielić. Może ta mama to przeczyta i następnym razem puknie się w głowę, zanim zafunduje swojemu dziecku taki publiczny cyrk.
encoded: Piszę do was, bo do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy myślę o tym, co zobaczyłam wczoraj podczas spaceru. Sama jestem mamą dwójki urwisów i doskonale wiem, co to znaczy bunt dwulatka, trzylatka czy nagły atak szału w miejscu publicznym. Każdy, kto ma dzieci, chociaż raz przeżył ten moment, kiedy ziemia zapada się pod nogami, a obcy ludzie gapią się na ciebie jak na najgorszego przegrywa. Ale to, co wydarzyło się w jednej z popularnych lodziarni na Helu, przekroczyło wszelkie granice. Myślałam, że matka przytuli synka Wszystko zaczęło się niewinnie. Kolejka po lody rzemieślnicze ciągnęła się prawie na ulicę, upał niesamowity, słońce paliło, w środku tłum ludzi. Przede mną stała modnie ubrana kobieta z chłopcem na oko pięcioletnim. Mały od początku marudził, wiercił się, widać było, że jest już po prostu potwornie zmęczony tym całym urlopowym zgiełkiem. Kiedy w końcu podeszli do lady, chłopak dostał wielką kulkę czekoladowych lodów. Zjadł ją w tempie ekspresowym i natychmiast zaczął domagać się kolejnej. Mama powiedziała twarde „nie” i w tym momencie odpaliła się prawdziwa histeria. Maluch dostał takiego szału, że aż zrobił się siny na twarzy. Zaczął tupać, krzyczeć wniebogłosy, a w pewnym momencie po prostu rzucił się na brudną podłogę, rycząc i machając rękami. Normalna sprawa, pomyślałam. Klasyczny spadek cukru, zmęczenie, dziecko nie radzi sobie z emocjami. Czekałam na to, co zrobi jego mama. Myślałam, że kucnie, przytuli go, spróbuje odwrócić uwagę albo po prostu weźmie pod pachę i wyprowadzi na świeże powietrze, żeby mały ochłonął z dala od gapiów. Ale to, co zrobiła, wgniotło mnie w ziemię. Wszyscy w lodziarni zamarli Zamiast jakiejkolwiek próby uspokojenia syna, kobieta z lodowatym spokojem wyciągnęła z torebki najnowszego smartfona. Stanęła nad rzucającym się na ziemi dzieckiem, wycelowała w niego obiektyw i włączyła nagrywanie. Zaczęła mówić do telefonu przesłodzonym, nienaturalnym głosem, że oto widzowie mogą zobaczyć, jak jej aniołek zachowuje się, kiedy nie…

scena-w-lodziarni-ad6dced.png
width: 1600
height: 1200

„Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
type: item
date: 2026-07-05T07:15:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje z dziećmi
description: Moje działkowe zacisze bardzo szybko zamieniło się w darmowe, głośne i potwornie męczące przedszkole, a wszystko za sprawą lokatorów zza płotu. Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadywały u nas całe dnie, traktując nasz dom jak darmowy hotel. Przez kilka dni zaciskałam zęby, udając, że wszystko jest w porządku, ale wczoraj moja cierpliwość ostatecznie się wyczerpała. Wystarczyły trzy słowa wysłane SMS-em i ich wiecznie zajęta sobą matka szybciutko, wręcz w podskokach zabrała swoje pociechy do domu.
encoded: Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy pogoda zaczęła nas rozpieszczać, a mój mąż rozstawił na trawniku wielki basen ogrodowy z drabinką i trampolinę. Zaledwie godzinę później przez dziurę w żywopłocie przecisnęła się dwójka dzieciaków sąsiadki z naprzeciwka − ośmioletni Igor i sześcioletnia Oliwia. Początkowo pomyślałam, że to miło, iż Maja i Filip będą mieli towarzystwo do rzucania piłką. Poczęstowałam ich arbuzem, nalałam kompotu i pozwoliłam skakać. Szybko jednak okazało się, że ten niewinny jednorazowy gest został odebrany jako oficjalne zaproszenie na stałe. Konflikty sąsiedzkie w wakacje, czyli jak stałam się darmową nianią Od tamtego dnia Igor i Oliwia meldowali się u nas na wycieraczce równo o dziewiątej rano, jeszcze zanim zjedliśmy porządne śniadanie, a wychodzili dopiero po dwudziestej, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Konflikty sąsiedzkie na polskiej wsi to temat rzeka, ale bezczelność ich matki, Marzeny, przechodziła ludzkie pojęcie. Kobieta całymi dniami siedziała u siebie na tarasie, piła kawę albo jeździła do miasta na zakupy i manicure, mając pełną świadomość, że jej dzieci spędzają czas pod moją opieką. Nie zapytała nawet, czy nie trzeba kupić zgrzewki wody, mimo że jej dzieci wypijały litry moich soków i zjadały podwieczorki przygotowane dla moich własnych maluchów. Stałam się darmową nianią na pełen etat, i to bez słowa „dziękuję”. Moje dzieci były już zmęczone tym wiecznym hałasem, a ja nie mogłam nawet wyjść do toalety, bo przecież musiałam kontrolować czwórkę dzieciaków szalejących w głębokiej wodzie w basenie. Jak postawić granice wygodnickim sąsiadom? Wczoraj nastąpił moment krytyczny. Igor podczas szaleństw na trampolinie z impetem popchnął mojego małego Filipa, który spadł na trawę i zaniósł się głośnym płaczem. Gdy podbiegłam, żeby go przytulić, Igor nawet nie przeprosił − bezczelnie burknął pod nosem, że młody jest mięczakiem i psuje im zabawę, po czym poszedł do kuchni i bez pytania wyciągnął z lodówki ostatni serek wanil…

dzieci-sasiadow-71c0283.png
width: 1600
height: 1200

Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
type: item
date: 2026-07-05T06:12:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzina
subject: wakacje
description: Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
encoded: Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na pó…

wakacje-zagraniczne--8e686bf.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm Platona – czym jest i jak wpływa na nasze myślenie
type: item
date: 2026-07-05T05:15:34.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm Platona: świat idei, dusza i ciało, poznanie rozumowe oraz metafora jaskini. Odkryj, jak wpływa na prawdę i wybory.
encoded: Myślenie Platona opiera się na wyraźnym rozdziale dwóch porządków rzeczywistości. Z jednej strony stoi świat idei, trwały, doskonały i dostępny rozumowi. Z drugiej jest świat zmysłów, czyli to, co widzimy na co dzień: zmienne, nietrwałe i tylko częściowo odsłaniające prawdę. Ten podział nie kończy się na opisie świata. Sięga także człowieka, jego wyborów i sposobu poznawania: dusza ma dążyć do prawdy i dobra, ciało wiąże nas z tym, co przemijające. Właśnie dlatego platońska wizja do dziś porządkuje wiele sporów o to, co ważniejsze, rozum czy doświadczenie, duchowość czy materia, wiedza czy pozór. Czym jest dualizm Platona Dualizm Platona to sposób patrzenia na rzeczywistość, w którym istnieją dwa odrębne porządki. świat idei – duchowy, wieczny, niezmienny i doskonały świat zmysłowy – materialny, zmienny, przemijający i niedoskonały W tym ujęciu to, co widzimy i dotykamy, nie jest pełnią rzeczywistości. Przedmioty materialne są jedynie niedoskonałymi odbiciami tego, co naprawdę istnieje w świecie idei. Właśnie dlatego dualizm platoński tak mocno łączy się z pytaniami o prawdę, człowieka i sens ludzkich wyborów. Na czym polega dualizm w filozofii Platona: świat idei i świat zmysłów Dualizm w filozofii Platona opiera się na mocnym rozróżnieniu między tym, co naprawdę jest, a tym, co tylko się ukazuje. Świat idei to sfera bytu doskonałego. Idee są niezmienne, trwałe i poznawalne rozumem. To one stanowią źródło prawdy, dobra i stałości. Świat zmysłowy wygląda inaczej: wszystko się w nim zmienia, starzeje, rozpada i nigdy nie jest całkowicie doskonałe. W praktyce oznacza to, że według Platona pojedyncze rzeczy materialne nie mają najwyższego statusu. Są raczej kopiami, odbiciami albo „cieniami” tego, co istnieje w sposób pełny i prawdziwy. Taki właśnie jest rdzeń platońskiego myślenia: to, co widzialne, nie wyczerpuje tego, co realne. Dualizm platoński w ujęciu człowieka: dusza i ciało Platon przenosi ten podział także na człowieka. Dualizm antropologiczny oznacza tu wyra…

Edukacja-2026-03-01T105237.366-ead3849.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm: przykłady z filozofii, nauki i codziennego życia
type: item
date: 2026-07-05T04:15:49.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm i jego przykłady w filozofii, nauce i codziennych wyborach. Sprawdź, jak pomaga zrozumieć świat i gdzie upraszcza rzeczywistość.
encoded: Dwoistość towarzyszy nam częściej, niż zwykle zauważamy. Pojawia się w wielkich sporach filozoficznych, w prawach fizyki, ale też w codziennych wyborach, gdy ścierają się rozum i emocje, potrzeba bezpieczeństwa i chęć zmiany, dobro i zło. To sposób patrzenia na rzeczywistość, w którym dwa odrębne porządki pozostają ze sobą w napięciu albo tworzą zaskakującą równowagę. Właśnie dlatego pojęcie dualizmu jest tak pojemne. Obejmuje zarówno klasyczne rozróżnienie między umysłem a ciałem, jak i światło, które zachowuje się jednocześnie jak fala i cząstka, czy społeczne podziały „my–oni”. Czasem pomaga lepiej uchwycić złożoność świata, a czasem zbyt mocno go upraszcza. Czym jest dualizm i jak rozumieć jego przykłady Dualizm oznacza dwoistość: obecność dwóch elementów, które są przeciwstawne, niezależne albo wzajemnie się dopełniają. Nie zawsze chodzi więc o prosty konflikt „jedno przeciw drugiemu”. Czasem to napięcie, a czasem układ, w którym obie strony są potrzebne, by zobaczyć całość. Najłatwiej rozumieć dualizm przez przykłady. Może dotyczyć: sposobu myślenia – np. prawda–fałsz, dobrze–źle, doświadczeń wewnętrznych – rozum–serce, radość–smutek, filozofii – umysł i ciało, duch i materia, nauki – fala i cząstka, życia społecznego – dwie równoległe struktury władzy, kultury i religii – jasność i ciemność, dobro i zło). To właśnie dlatego temat jest tak szeroki. Dualizm nie jest jednym poglądem, ale sposobem opisywania rzeczywistości, w której dwie różne zasady działają obok siebie. Dualizm w filozofii: umysł i ciało, dobro i zło W filozofii klasycznym przykładem jest dualizm psychofizyczny. Zakłada on rozróżnienie między umysłem lub duszą a ciałem, czyli materią. W takim ujęciu człowiek nie jest wyłącznie organizmem fizycznym, istnieje też sfera myśli, świadomości i przeżyć, której nie sprowadza się po prostu do ciała. Taki sposób myślenia kojarzy się przede wszystkim z Kartezjuszem. To jeden z tych przykładów, które do dziś wpływają na codzienne rozumienie człowieka. Gdy …

Edukacja-2026-03-17T073558.595-1c0c5d2.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm w filozofii: definicja, rodzaje i znaczenie
type: item
date: 2026-07-05T03:45:55.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm w filozofii i poza nią: ciało i umysł, materia i duch, dobro i zło. Sprawdź, jak dwoistość porządkuje świat.
encoded: Dualizm opisuje rzeczywistość zbudowaną z dwóch odmiennych, nieredukowalnych elementów, które istnieją obok siebie i wzajemnie wyznaczają swoje granice. W filozofii najczęściej chodzi o napięcie między materią i duchem, ciałem i umysłem, a czasem także dobrem i złem jako dwiema zasadami porządkującymi świat. To pojęcie wraca w wielu ważnych sporach o naturę człowieka i bytu. Szczególne miejsce zajmuje tu myśl Kartezjusza, ale samo rozumienie dwoistości jest szersze i pojawia się także poza filozofią, w religii, języku potocznym czy naukach przyrodniczych. Dzięki temu łatwiej uchwycić, skąd bierze się znaczenie dualizmu i dlaczego wciąż pozostaje tak żywą kategorią opisu świata. Czym jest dualizm Dualizm to pojęcie oznaczające współistnienie dwóch odmiennych, a często także przeciwstawnych pierwiastków w ramach jednej całości. Może chodzić na przykład o ciało i duszę, ducha i materię, dobro i zło. W najprostszym sensie dualizm wskazuje więc na dwoistość struktury czegoś, co nie daje się sprowadzić do jednego elementu. Nie zawsze oznacza konflikt. Czasem chodzi o napięcie między dwiema zasadami, a czasem po prostu o ich równoległe istnienie i wzajemną zależność. W filozofii znaczenie tego słowa jest bardziej precyzyjne. Dualizm filozoficzny to stanowisko, według którego rzeczywistość składa się z dwóch niezależnych i nieredukowalnych do siebie elementów. Innymi słowy: nie da się wyjaśnić wszystkiego wyłącznie przez materię ani wyłącznie przez ducha, bo oba te porządki mają własny status. Dualizm filozoficzny na tle monizmu i pluralizmu Żeby dobrze uchwycić sens dualizmu, warto zestawić go z dwoma innymi stanowiskami: monizm – zakłada, że u podstaw rzeczywistości leży jedna zasada lub jeden rodzaj bytu, dualizm – przyjmuje istnienie dwóch podstawowych zasad, pluralizm – uznaje wielość elementów podstawowych, a nie tylko jeden lub dwa. Na tym tle widać, że dualizm zajmuje pozycję pośrednią. Nie mówi o pełnej jedności bytu, ale też nie rozprasza rzeczywistości na wiele r…

Edukacja-2026-02-07T105814.907-bb4f55c.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm kartezjański: istota, kluczowe pojęcia i krytyka
type: item
date: 2026-07-04T20:15:05.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm kartezjański, pojęcia res cogitans i res extensa oraz główne spory o relację umysł-ciało. Sprawdź, dlaczego wciąż budzi pytania.
encoded: Myśl i ciało, dwie rzeczywistości, które według Kartezjusza nie są tym samym i nie dają się do siebie sprowadzić. To właśnie z tego założenia wyrasta jedna z najważniejszych koncepcji nowożytnej filozofii: przekonanie, że umysł jako res cogitans i materia jako res extensa mają odmienną naturę, choć w człowieku pozostają ze sobą ściśle powiązane. Ta pozornie klarowna wizja szybko prowadzi do trudnych pytań. Skoro dusza i ciało są tak różne, jak mogą na siebie oddziaływać? Wokół tej wątpliwości narastała późniejsza krytyka, a współczesna filozofia umysłu coraz częściej szuka innych sposobów opisu relacji między świadomością a mózgiem. Czym jest dualizm kartezjański Dualizm kartezjański to stanowisko filozoficzne, według którego istnieją dwie odrębne substancje: res cogitans i res extensa. Pierwsza oznacza sferę myślenia, świadomości i refleksji, druga, świat materialny, czyli ciało i materię rozciągłą w przestrzeni. Sedno tego ujęcia polega na tym, że umysł i ciało nie są tym samym pod inną nazwą. Nie da się ich też bez reszty sprowadzić do jednej rzeczywistości. Właśnie dlatego dualizm kartezjański bywa nazywany klasyczną postacią dualizmu psychofizycznego. Jak Kartezjusz uzasadnia odrębność umysłu i ciała Kartezjusz dochodzi do odrębności umysłu i ciała przez sceptycyzm metodyczny. Szuka takiego punktu wyjścia, którego nie da się podważyć, i znajduje go w formule „Cogito, ergo sum” – „Myślę, więc jestem”. To rozumowanie prowadzi go do uznania, że pewne jest istnienie podmiotu myślącego. Skoro myślenie, świadomość i refleksja są ujmowane jako coś innego niż cechy materii, Kartezjusz wyraźnie oddziela substancję myślącą od substancji materialnej. W tym ujęciu: umysł poznajemy jako to, co myśli, ciało rozpoznajemy jako to, co jest rozciągłe i podlega prawom mechaniczności, odrębność tych dwóch porządków ma charakter zasadniczy, a nie tylko praktyczny. Res cogitans i res extensa: kluczowe pojęcia dualizmu kartezjańskiego To dwa podstawowe pojęcia, bez których trudno zro…

powtorka-materialu-przed-egzaminem-bbab80e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
type: item
date: 2026-07-04T19:08:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Od rana wszystko było zaplanowane. Mąż miał zawieźć naszą pięcioletnią Hanię do swoich rodziców, bo ja pracowałam zdalnie, a on i tak jechał w tamtą stronę na spotkanie. Wieczorem usłyszałam klucz w zamku i od razu spojrzałam w stronę przedpokoju, spodziewając się tupotu małych stóp. Zamiast córki zobaczyłam tylko pusty fotelik samochodowy. A chwilę później usłyszałam coś, co sprawiło, że nogi się pode mną ugięły.
encoded: Do naszych rodzinnych wakacji zostało jeszcze kilkanaście dni. Ja od rana siedziałam przed komputerem, próbując zamknąć kilka projektów przed urlopem, a mój mąż, Paweł, miał tego dnia kilka spotkań poza biurem. Kiedy teściowa zaproponowała, że zajmie się Hanią, uznaliśmy, że to najlepsze rozwiązanie. – Przywieź ją rano – powiedziała przez telefon. – Usmażę jej naleśniki, pójdziemy na plac zabaw, a po południu zrobię z nią ciasteczka. Ty będziesz spokojnie pracować, a ona nawet nie zauważy, kiedy minie dzień. Hania uwielbiała dziadków. Już od śniadania biegała po mieszkaniu z małym plecakiem, do którego sama spakowała kredki, pluszowego króliczka i książeczkę z naklejkami. – Babcia pozwoli mi zjeść lody przed obiadem? – zapytała z nadzieją. – Nie licz na to – zaśmiał się Paweł. – Ale dziadek zawsze mówi, że babcia nie widzi wszystkiego – odparła z rozbrajającą powagą. Jeszcze długo się z tego śmialiśmy. Gdy wychodzili z domu, pocałowałam Hanię w czoło i powiedziałam, żeby była grzeczna. – Będę! Wieczorem wszystko ci opowiem! – odkrzyknęła już z klatki schodowej. Nie przypuszczałam, że tego wieczoru usłyszę zupełnie inną historię. Od południa coś zaczęło mi nie pasować Przez pierwsze godziny pracowałam bez przerwy. Telefon milczał, skrzynka mailowa pękała w szwach, a ja cieszyłam się, że Hania ma lepszy dzień niż kolejnych osiem godzin spędzonych obok mamy rozmawiającej na służbowych wideokonferencjach. Po trzynastej dostałam od teściowej zdjęcie. Hania siedziała na tarasie z miską truskawek i uśmiechała się od ucha do ucha. „Nasza księżniczka jest przeszczęśliwa” – napisała. Odpisałam tylko serduszko. Po siedemnastej zadzwoniłam do Pawła. – O której będziecie? – zapytałam. – Już wyjechałem od rodziców – odpowiedział. – Super. Hania pewnie padnie po całym dniu. Zapadła krótka cisza. – No... pogadamy, jak wrócę. To jedno zdanie nie dawało mi spokoju. Znałam go na tyle dobrze, że wiedziałam, kiedy coś ukrywa. Przez następną godzinę próbowałam wmówić sobie, że przesadzam…

mezczyzna-z-fotelikiem-samochodowym-3a170b2.jpg
width: 1600
height: 1200

Dualizm człowieka: czym jest i jakie ma odmiany?
type: item
date: 2026-07-04T18:15:19.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj dualizm człowieka: relację duszy i ciała, główne odmiany, Platona i Kartezjusza oraz spory o świadomość. Sprawdź, jak wpływa na filozofię.
encoded: Myślenie o człowieku jako istocie złożonej z ciała i duszy to jedna z najstarszych idei filozoficznych. Zakłada, że to, co materialne, i to, co duchowe, współistnieją w nas obok siebie, ale nie da się ich sprowadzić do jednego porządku. Taki sposób patrzenia na ludzką naturę przez wieki wpływał na filozofię, religię i rozumienie świadomości. W tym ujęciu szczególnie ważna staje się relacja dusza–ciało: bliska, a zarazem nieoczywista. Jedni widzieli w duszy istotę człowieka, inni próbowali wyjaśnić, jak duch i materia mogą na siebie oddziaływać. Do dziś ten podział inspiruje, ale też budzi spory i skłania do stawiania podstawowych pytań o to, kim właściwie jesteśmy. Czym jest dualizm człowieka Dualizm człowieka to pogląd, według którego człowiek nie jest wyłącznie ciałem ani wyłącznie duchem. Zakłada, że tworzą go dwa różne elementy: ciało – materialne, związane ze światem fizycznym, dusza lub duch – niematerialne, wewnętrzne, niedające się sprowadzić do materii. W tym ujęciu duch i materia współistnieją, ale nie są tym samym. Różnią się naturą, choć razem tworzą jednego człowieka. To właśnie ta dwoistość jest sednem pojęcia „dualizm człowieka”. Dualizm antropologiczny a relacja dusza–ciało Dualizm antropologiczny podkreśla, że dusza i ciało są odrębnymi bytami, ale nie funkcjonują jako dwa osobne „człowieki”. Tworzą całość, którą nazywamy osobą. Najważniejsze jest tu napięcie wpisane w relację dusza–ciało. Z jednej strony ciało wiąże człowieka ze światem materialnym, z drugiej, dusza ma wyrażać jego życie wewnętrzne, świadomość i wymiar duchowy. Dualizm nie musi więc oznaczać walki tych dwóch sfer. Często chodzi raczej o uznanie, że są różne, ale współobecne. To rozróżnienie stało się jednym z podstawowych tematów filozofii człowieka, bo od razu rodzi pytanie: skoro dusza i ciało są różne, to jak pozostają ze sobą w związku? Najważniejsze odmiany dualizmu człowieka Dualizm człowieka występuje w kilku ważnych odmianach. Nie każda rozumie tę dwoistość tak samo. Najczę…

odrabianie-lekcji-edukacja-domowa-14-266d1e9.jpg
width: 1600
height: 1200

Nowe zasady ortografii 2026: co zmienia Rada Języka Polskiego
type: item
date: 2026-07-04T17:15:04.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Poznaj nowe zasady ortografii Rady Języka Polskiego od 2026 roku i sprawdź, co naprawdę się zmienia oraz jak pisać zgodnie z normą.
encoded: Od 1 stycznia 2026 roku obowiązują zaktualizowane reguły pisowni i interpunkcji ogłoszone przez Radę Języka Polskiego. Zmiany mają uporządkować zapisy, które do tej pory bywały niejednolite, ale nie dotyczą zasad historycznych, takich jak pisownia „rz”, „ch” czy „ó”. Najwięcej praktycznych nowości widać w zapisie wielką literą nazw mieszkańców, użyciu „nie”, cząstek typu „-bym” oraz wyrazach z „pół-”. Warto przy tym pamiętać, że obowiązuje jeden oficjalny dokument, a starsze uchwały i medialne komentarze nie stanowią już normy. To właśnie stąd bierze się dziś najwięcej nieporozumień. Co naprawdę oznaczają nowe zasady ortografii Rady Języka Polskiego od 2026 roku Nowe zasady ortografii Rady Języka Polskiego obowiązują od 1 stycznia 2026 roku. W praktyce oznacza to, że właśnie od tej daty należy odnosić się do nowego, oficjalnego zestawu reguł pisowni i interpunkcji. Najważniejsze jest jedno: nie chodzi o całkowitą rewolucję w polszczyźnie, ale o uproszczenie i ujednolicenie części zapisów. Zmiany dotyczą zasad konwencjonalnych, czyli takich, które wynikają z przyjętego sposobu zapisu, a nie z historycznych podstaw języka. To ważne zwłaszcza dla rodziców, uczniów i nauczycieli, bo łatwo wpaść w pułapkę starych przyzwyczajeń albo internetowych porad opartych na dawnych interpretacjach. Od 2026 roku liczy się to, co wynika z aktualnych oficjalnych zasad ortografii. Który dokument jest wiążący i jak czytać oficjalne zasady pisowni 2026 W sprawach pisowni 2026 wiążący jest jeden dokument: „Zasady pisowni i interpunkcji polskiej”. To właśnie on zawiera wszystkie obowiązujące reguły ortograficzne i interpunkcyjne. Warto przyjąć prostą zasadę: jeśli jakaś informacja wynika z tego dokumentu, jest obowiązująca, jeśli pochodzi ze starego artykułu, poradnika lub komentarza sprzed 2026 roku, może być już nieaktualna, dawne uchwały i medialne omówienia sprzed 2026 roku nie mają już mocy obowiązującej. Jak czytać oficjalne zasady pisowni 2026? Najbezpieczniej dosłownie i bez dopowi…

odrabianie-lekcji-edukacja-domowa-11-4d898dc.jpg
width: 1600
height: 1200

Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
type: item
date: 2026-07-04T16:15:02.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Nowe zasady ortografii 2026 wyjaśniają wielkie litery, pisownię „nie” i formy typu pół- czy quasi-. Sprawdź, co zmienia się od 1 stycznia.
encoded: Od 1 stycznia 2026 obowiązują ujednolicone reguły pisowni, które porządkują wiele codziennych wątpliwości. Zmiany dotyczą przede wszystkim wielkich i małych liter oraz pisowni łącznej i rozdzielnej, a więc tych miejsc, w których najłatwiej o zawahanie przy szkolnym dyktandzie, w wiadomości do nauczyciela czy w urzędowym formularzu. Inaczej zapiszemy już nazwy mieszkańców miejscowości, część nazw własnych i niektóre wyrazy z „nie”. Uporządkowano też zasady dotyczące form z „pół-”, „quasi-” i cząstek typu „by”. To nie rewolucja w stylu „rz” i „ó”, ale konkretne korekty, które warto znać, by pisać pewniej i bez powielania popularnych mitów. Nowe zasady ortografii 2026: co rzeczywiście się zmieniło Od 1 stycznia 2026 obowiązują oficjalnie nowe zasady ortografii 2026, ale nie jest to przewrót w całym języku. Zmiany dotyczą głównie tego, kiedy piszemy wielką lub małą literą oraz kiedy łączymy wyrazy, a kiedy je rozdzielamy. Najważniejsze zmiany ortografii 2026 obejmują przede wszystkim: wielką literę w nazwach mieszkańców miejscowości, wielką literę w większej liczbie nazw własnych, wielką literę także przy pojedynczych egzemplarzach produktów i marek, łączną pisownię „nie” z imiesłowami odmiennymi oraz z przymiotnikami i przysłówkami, także w stopniu wyższym i najwyższym, małą literę w przymiotnikach utworzonych od nazwisk, dopuszczenie dwóch wariantów w części przymiotników utworzonych od imion, rozdzielną pisownię cząstek typu „by”, „bym”, „byśmy” po spójnikach, ujednolicenie zapisu takich form jak „pół-”, „niby-” i „quasi-”. To ważne: reforma ortografii 2026 nie zmienia zasad historycznych, więc nadal obowiązują dotychczasowe reguły dotyczące „ó”, „rz”, „ch” czy „h”. Wielka litera w nazwach mieszkańców, nazwach własnych i nazwach produktów To jedna z najbardziej zauważalnych zmian. Nazwy mieszkańców miejscowości Od 2026 roku nazwy mieszkańców miast, wsi, dzielnic i osiedli zapisujemy wielką literą. Poprawnie: Warszawianin Ochocianka Nowohucianin To właśnie ta zmiana s…

odrabianie-lekcji-edukacja-domowa-4-7f3d55e.jpg
width: 1600
height: 1200

Nowe zasady ortografii 2024–2026: przegląd i praktyczne zmiany
type: item
date: 2026-07-04T15:15:12.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Nowe zasady ortografii od 2026 w prosty sposób wyjaśniają pisownię wielkich liter, „nie”, łącznik i nazwy własne. Sprawdź, co się zmienia.
encoded: Od 1 stycznia 2026 w polszczyźnie zaczynają obowiązywać ujednolicone reguły pisowni, które porządkują m.in. użycie wielkich i małych liter, zapis z „nie”, formy łączne i rozdzielne oraz stosowanie łącznika. Dla wielu osób najbardziej zauważalne będą zmiany w nazwach mieszkańców, nazwach miejsc i lokali, a także w zapisie wyrazów z cząstkami typu niby- i quasi-. Warto przy tym oddzielić fakty od internetowych skrótowych myślowych. Wiążący jest jeden oficjalny dokument ogłoszony przez Radę Języka Polskiego, a szkolne egzaminy obejmuje okres przejściowy. To ważne, bo obok realnych zmian sporo zasad pozostaje bez zmian, także tych, które od lat budzą najwięcej wątpliwości. Co się zmieniło w nowych zasadach ortografii 2024–2026 Nowe zasady ortografii obowiązujące od 2026 roku porządkują kilka obszarów, które wcześniej budziły wątpliwości albo były opisane w rozproszonych uchwałach. Najważniejsze zmiany dotyczą: pisowni wielkich i małych liter, pisowni łącznej i rozdzielnej, stosowania łącznika, ujednolicenia zasad w jednym oficjalnym dokumencie. W praktyce najbardziej zauważalne są nowe reguły zapisu nazw mieszkańców, nazw obiektów, nazw lokali oraz niektórych połączeń z cząstkami typu niby- i quasi-. Zmieniły się też zasady, które wpływają na codzienne pisanie, na przykład zapis cząstek -bym, -byś, -by po spójnikach oraz pisownia „nie” z wybranymi formami. Warto też od razu oddzielić fakty od internetowych uproszczeń: to nie jest całkowita rewolucja w polszczyźnie. Zmiany nie obejmują podstawowych reguł historycznych, takich jak pisownia „rz”, „ch” czy „ó”. Od kiedy obowiązują nowe zasady ortografii i jak działa okres przejściowy Nowe zasady ortografii obowiązują od 1 stycznia 2026 roku. Dla uczniów i osób zdających egzaminy ważna jest jeszcze jedna informacja: przewidziano okres przejściowy od 2026 do 2030 roku. Oznacza to, że na egzaminie ósmoklasisty i maturze będą akceptowane zarówno wcześniejsze zapisy, jak i nowe zasady. To rozwiązanie ma duże znaczenie w praktyce…

odrabianie-lekcji-edukacja-domowa-15-5bd21b6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
type: item
date: 2026-07-04T14:15:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: lato w mieście
subject: wakacje
description: Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
encoded: Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem …

AdobeStock1258838113-9eb1e8f.jpg
width: 1600
height: 1125

„Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”
type: item
date: 2026-07-04T13:15:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: z życia wzięte
description: Za każdym razem mówiła to samo. „To tylko na chwilę, oddam wam, jak tylko stanę na nogi”. Wierzyliśmy jej, choć z miesiąca na miesiąc było nam coraz trudniej. Kiedy pewnego wieczoru zobaczyłam w internecie zdjęcia teściowej uśmiechniętej na tarasie eleganckiego uzdrowiska, poczułam, jak ogarnia mnie złość. Byłam przekonana, że przez cały ten czas zwyczajnie nas wykorzystywała.
encoded: Moja teściowa, Danuta, od zawsze była bardzo samodzielna. Odkąd kilka lat wcześniej przeszła na emeryturę, radziła sobie sama, nie narzekała i nigdy nie oczekiwała od nas pomocy. Właśnie dlatego tak mnie zaskoczyło, kiedy któregoś dnia zadzwoniła do Pawła. – Synku, moglibyście pożyczyć mi dwa tysiące? – zapytała niepewnie. – Muszę zapłacić kilka rachunków, a emerytura przyjdzie dopiero za tydzień. Paweł nawet się nie zastanawiał. – Jasne, mamo. Nie miałam nic przeciwko. Każdemu może zdarzyć się gorszy miesiąc. Potem jednak przyszła kolejna prośba. Tym razem o półtora tysiąca. Później o osiemset złotych. Następnie o trzy tysiące. – To ostatni raz – zapewniała. – Naprawdę mi głupio. Oddawała część pieniędzy, ale niemal od razu znowu prosiła o kolejną pożyczkę. Zaczynało mnie to męczyć. Pewnego wieczoru usiedliśmy z Pawłem przy kuchennym stole. – Nie uważasz, że to już trochę dziwne? – zapytałam. – Przecież twoja mama zawsze świetnie gospodarowała pieniędzmi. Mąż wzruszył ramionami. – Może wszystko podrożało. Sama widzisz, jakie są rachunki. – Ale skoro nie ma pieniędzy, to powinna nam powiedzieć dlaczego. – Może się wstydzi. Przyjęłam to wyjaśnienie, choć nie dawało mi spokoju. Jedno zdjęcie wystarczyło, żebym pomyślała o najgorszym Kilka tygodni później siedziałam wieczorem z telefonem w ręku. Bezmyślnie przeglądałam media społecznościowe, aż nagle zatrzymałam się na zdjęciu znajomej teściowej. Na fotografii stały obok siebie dwie uśmiechnięte kobiety w białych szlafrokach. W tle widać było elegancki hotelowy ogród, leżaki i fontannę. Przez chwilę nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Danuta wyglądała na wypoczętą i szczęśliwą. W opisie zdjęcia przeczytałam: „Najlepszy turnus w uzdrowisku! Szkoda wracać do domu”. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Paweł! – zawołałam. Przyszedł z salonu. – Co się stało? Odwróciłam ekran telefonu w jego stronę. – Twoja mama nie ma pieniędzy na rachunki, ale ma na pobyt w uzdrowisku? Patrzył chwilę na zdjęcie. – Może... pojechała z kimś? …

szczesliwa-tesciowa-w-uzdrowisku-8ab1759.jpg
width: 1600
height: 1200

„Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
type: item
date: 2026-07-04T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wspólne wakacje ze znajomymi to zawsze spory sprawdzian dla relacji, ale to, co przeżywam na obecnym wyjeździe, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Daliśmy się z mężem namówić na tygodniowy urlop z Kaśką, Markiem i ich siedmioletnim synem, Igorem. Nasz syn ma tyle samo lat, więc byłam święcie przekonana, że chłopcy będą się świetnie bawić, a my złapiemy chwilę oddechu. Nic z tego.
encoded: Wiedziałam, że Kaśka ma bzika na punkcie dogadzania swojemu synkowi, ale to, co zobaczyłam podczas hotelowego śniadania, dosłownie ścięło mnie z nóg. Gwarantuję, że po przeczytaniu tego listu wiele mam złapie się za głowę. Nadopiekuńczość rodziców potrafi zrobić z dziecka życiową niedojdę Wszystko zaczęło się rano w hotelowej restauracji, kiedy umówiliśmy się przy wspólnym stole na posiłek. Mój syn biegał jak szalony od stolika do szwedzkiego stołu, sam nakładał sobie płatki z mlekiem i dumnie niósł talerz, mimo że połowę mleka rozlał po drodze na podłogę. Ot, normalna sprawa u siedmiolatka, który uczy się samodzielności. Tymczasem Igor siedział naprzeciwko rozwalony na krześle, podpierając się łokciami o stół, i od niechcenia dłubał widelcem w talerzu. Kaśka z Markiem krążyli wokół niego jak osobista służba, pozwalając mu dosłownie na wszystko i tolerując kompletny brak jakichkolwiek manier w imię źle pojętej miłości. Igor bezczelnie rozmazywał jedzenie po obrusie i grzebał palcami w jajecznicy, a jego rodzice patrzyli na to z zachwytem, jakby dokonywał jakiegoś odkrycia naukowego. Totalny szok przeżyłam jednak chwilę później, gdy chłopak skrzywił się i rzucił w stronę matki rozkazującym tonem: „Za gorące, nakarm mnie!”. I Kaśka, zamiast zwrócić mu uwagę, wzięła małą łyżeczkę, nabrała porcję i zaczęła karmić swojego siedmioletniego, w pełni zdrowego syna prosto do buzi. Myślałam, że mi gałki oczne wyjdą na wierzch z wrażenia, ale najgorsza, najbardziej absurdalna scena była dopiero przed nami. Tresura rodziców trwała w najlepsze! Marek przyniósł ze szwedzkiego stołu talerz z dwiema klasycznymi, ugotowanymi parówkami. Igor skrzywił się na ich widok, popchnął talerz i fuknął: „Nie będę gryzł, pokrój mi!”. W tym samym ułamku sekundy Kaśka i Marek rzucili się do pomocy, jakby chłopak wydał im jakąś pilną komendę. Marek chwycił za nóż i zaczął kroić tę parówkę na mikroskopijne kawałeczki, a Kaśka w tym czasie rozgniatała widelcem resztę jedzenia na jednolitą papkę, żeby…

dzieci-na-wakacjach-626fff9.png
width: 1600
height: 1200

„Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
type: item
date: 2026-07-04T10:15:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
subject: związek
description: Ta miłość spełniała moje oczekiwania, była taka, jaką sobie wymarzyłam. A Michał był ideałem faceta. I to już powinno być niepokojące...
encoded: Ten naszyjnik rzucił mi się w oczy, gdy tylko weszłam do galerii. Duże, niebieskie kamienie w złotej oprawie... Dobrze będą wyglądać na mojej opalonej skórze. Cena trochę była wygórowana, nawet jak dla mnie. Ale zbliżały się moje urodziny, nawet wolałam nie myśleć, które... Jakąś przyjemność samej sobie trzeba było przecież sprawić. – Te turkusy, chociaż piękne, gasną w pani obecności – usłyszałam nagle męski głos. – Do pani oczu bardziej pasują bursztyny. Takie, jak kolor pani włosów... Odwróciłam się, tuż przy mnie stał nieznany mi mężczyzna, mógł mieć najwyżej trzydzieści kilka lat. Patrzył na mnie, uśmiechał się i miał w sobie jakiś urok, którym emanował na odległość. – Tak pan myśli? – mimowolnie powędrowałam wzrokiem na sznury bursztynów rozwieszone wysoko na półce. – Turkusy nie są warte swojej ceny – mężczyzna pokręcił głową. – I tego, żeby dotykać pani skóry. Potrząsnęłam głową, odruchowo dotknęłam włosów nad czołem, odgarnęłam niewidzialny kosmyk. A potem spojrzałam na mężczyznę. – Może ma pan i rację – powiedziałam. – Na pewno mam – odparł. – Nigdy się nie mylę, jeżeli chodzi o to, co należy się pięknym kobietom. Te bursztyny są dla pani – wskazał ręką na miodowe kamienie w białym złocie. Kupiłam bursztynowy naszyjnik, wyjątkowo piękny. Jego cena też była wyjątkowa. Ale co tam, raz tylko ma się... No właśnie, wolałam nie myśleć, ile mam lat. – Dziękuję – uśmiechnęłam się. – Mam wobec pana dług wdzięczności... – Proszę pozwolić zaprosić się na kawę – tak słodko przechylił głowę i patrzył mi głęboko w oczy. – I będziemy kwita. Pomyślałam, że właściwie, dlaczego by nie. Nigdzie się nie spieszyłam, w domu nikt na mnie nie czekał, poza kotem. Dopiero rozpoczęły się wakacje, dzieci, Jagoda i Janek, były akurat u mojego byłego męża. A facet był przystojny, miły i wyraźnie okazywał mi swoje zainteresowanie. Cóż z tego, że na pierwszy rzut oka był chyba z dziesięć lat młodszy ode mnie. Przecież ta godzina spędzona na miłej, kulturalnej rozmowie nie byłaby niczym z…

dojrzala-kobieta-po-rozstaniu-078b87e.jpg
width: 1600
height: 1200

Ten 5-literowy hit lat 70. dziś budzi mieszane uczucia. Chłopcy nie chcą tego imienia
type: item
date: 2026-07-04T08:35:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Imiona
subject: Rodzina
subject: imię dla chłopca
subject: imiona męskie
description: W PRL to imię było prawdziwym hitem, a szczególnie mocno wybrzmiewało w latach 70. Dziś jednak trudno znaleźć rodziców, którzy wpisują je na listę swoich faworytów. Marek coraz częściej kojarzy się raczej z wujkiem, sąsiadem po pięćdziesiątce albo kolegą taty niż z małym chłopcem. W 2025 roku nadano je w Polsce tylko 157 razy.
encoded: Są imiona, które mocno kojarzą się z konkretnym pokoleniem. W przypadku Marka to skojarzenie jest wyjątkowo silne. Dla wielu osób to jedno z tych imion, które natychmiast przywołują obraz mężczyzny urodzonego w latach 60. albo 70. Nie bez powodu – właśnie wtedy Marek był w Polsce wyjątkowo popularny. Chociaż wiele imion z czasów PRL wraca do łask, zwykle są to te, które zdążyły już nabrać szlachetnego, „retro” charakteru. Marek wciąż jeszcze tkwi gdzieś pomiędzy – nie jest ani dość nowoczesny, ani wystarczająco oldschoolowy, by młodzi rodzice zobaczyli w nim modny klasyk. W 2025 roku tylko 157 chłopców dostało to imię To najlepiej pokazuje, jak bardzo zmieniła się moda. Według aktualnych danych w 2025 roku imię Marek nadano w Polsce 157 chłopcom, co dało mu miejsce dopiero w drugiej setce rankingu. Dla porównania – jeszcze na początku XXI wieku było nadawane znacznie częściej, a w samym 2000 roku otrzymało je ponad 1000 chłopców. Potem z roku na rok zaczęło osuwać się w dół. To nie znaczy, że Marek zniknął z Polski. Wręcz przeciwnie – to nadal jedno z najbardziej rozpoznawalnych męskich imion. Problem w tym, że dziś prawie nikt nie widzi w nim imienia dla niemowlaka. Co oznacza imię Marek? Ma rzymskie korzenie Marek to imię pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od rzymskiego imienia Marcus, które wiąże się z bogiem wojny Marsem. Najczęściej tłumaczy się je jako „należący do Marsa”, „poświęcony Marsowi” albo „mężczyzna wojowniczy”. To ciekawe, bo znaczenie imienia brzmi naprawdę mocno i klasycznie. Ma w sobie historię, tradycję i bardzo solidne korzenie – dokładnie to, czego część rodziców szuka dziś w imionach dla chłopców. A jednak w przypadku Marka sama etymologia nie wystarcza, by przywrócić mu dawny blask. Dlaczego Marek przestał podobać się rodzicom? Powód jest dość prosty – to imię bardzo mocno „osiadło” w jednym pokoleniu. Dla dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków Marek to często imię wujka, szwagra, nauczyciela WF-u, kierownika z pracy albo sąsiada z…

chlopiec-o-imieniu-Marek-7fcd3db.jpg
width: 1600
height: 1200

„To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy”
type: item
date: 2026-07-04T07:15:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: wakacje dla dzieci
description: Decyzja o wysłaniu mojej ośmioletniej córki, Tosi, na jej pierwsze w życiu samodzielne kolonie w Ustce, nie była łatwa. Tosia to dziecko niezwykle wrażliwe, domatorka, która do tej pory najchętniej spędzała wolny czas z nami albo u babci. Jednak w tym roku, zachęcona opowieściami swojej najlepszej przyjaciółki z ławki, sama zaczęła prosić o wyjazd na obóz artystyczny. Przez dwa miesiące wspólnie kompletowałyśmy wyprawkę: kupowałyśmy nowe bluzki, pakowałyśmy kredki, bloki i podpisywałyśmy każdą parę skarpetek. Kiedy odprowadzałam ją do autokaru, Tosia miała iskierki w oczach i dumnie machała mi na pożegnanie. Byłam pewna, że to będzie dla niej piękna lekcja samodzielności. Niestety, rzeczywistość zweryfikowała moje nadzieje już czwartego dnia obozu.
encoded: Wszystko zaczęło się w środę późnym wieczorem. Siedziałam z mężem w salonie, próbując odpocząć po ciężkim dniu w pracy, gdy mój telefon zaczął natarczywie dzwonić. Zobaczyłam na ekranie numer Tosi. Odebrałam z uśmiechem, spodziewając się radosnej relacji z wieczornej dyskoteki albo plażowania. Jednak gdy tylko przyłożyłam aparat do ucha, uśmiech momentalnie zniknął z mojej twarzy. Wieczorny telefon i głos, którego nie zapomnę W słuchawce nie słyszałam gwaru kolonijnych zabaw. Do moich uszu dobiegł cichy, spazmatyczny i przepełniony potwornym żalem płacz mojego dziecka. − Tosieńko, kochanie, co się stało? − zapytałam, czując, jak paraliżujący strach ściska mi gardło. Moja córka nie była w stanie ułożyć żadnego dłuższego zdania. Przez głośny szloch wykrztusiła do słuchawki tylko dwa słowa, po których krew zamarzła mi w żyłach: „Mamo, zabierz...”. Po czym połączenie zostało gwałtownie przerwane. Pięćset kilometrów paranoi i bezsilności Próbowałam dzwonić z powrotem, ale telefon Tosi był wyłączony. W absolutnej panice wybrałam numer kierownika obozu oraz wychowawcy grupy, pana Kamila. Po kilku sygnałach odebrał młody, wyraźnie poirytowany mężczyzna. Zamiast uspokoić przerażoną matkę, rzucił tylko chłodno: „Proszę pani, Tosia trochę histeryzuje, bo tęskni za domem. Zabraliśmy jej telefon, żeby nie dzwoniła po nocach i nie psuła zabawy innym dzieciom. Nic jej nie jest, proszę iść spać”. I bezczelnie się rozłączył. W tamtym momencie puściły mi wszelkie hamulce. Słowa wychowawcy, który za nic miał rozpacz mojego dziecka i potraktował mnie jak przewrażliwioną, doprowadziły mnie do wściekłości. Nie myślałam racjonalnie. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy, mąż odpalił samochód i o pierwszej w nocy ruszyliśmy w trasę z Warszawy nad morze. To było najgorsze pięćset kilometrów w moim życiu. W mojej głowie, podsycanej milczeniem telefonu córki i lekceważącym tonem pedagoga, układały się najczarniejsze scenariusze. Byłam pewna, że moje dziecko stało się ofiarą strasznego rówieśnic…

kolonie-2-6ef8b9e.png
width: 1600
height: 1200

„W dzieciństwie całe lato spędzałam z dziadkami i nikt nie narzekał. Dziś seniorzy mają w nosie wnuki, wolą potańcówki w sanatorium”
type: item
date: 2026-07-04T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: wakacje z dziećmi
description: Piszę do Was z potwornym żalem w sercu i z poczuciem absolutnej bezsilności. Wakacje dopiero się zaczęły, a ja już mam ochotę spakować walizkę i uciec na bezludną wyspę. Powód? Wakacyjny horror, który co roku dotyka miliony młodych rodziców w tym kraju. Chodzi o opiekę nad dziećmi w czasie tych nieszczęsnych dwóch miesięcy wolnego od szkoły. Jesteśmy z mężem normalnymi, pracującymi ludźmi, żadne z nas nie ma dwumiesięcznego urlopu. Mamy dwójkę dzieciaków. I wiecie co? Właśnie zaliczyłam totalny zjazd emocjonalny, bo po raz kolejny zderzyłam się ze ścianą, którą postawili przed nami nasi rodzice. Dzisiejsi dziadkowie mają w nosie wnuki, a ich jedyną odpowiedzią na prośbę o pomoc jest rzucone od niechcenia, że oni już swoje dzieci wychowali.
encoded: Kiedy byłam w wieku mojego syna, całe wakacje spędzałam z dziadkami i nikt z tego powodu nie robił żadnych problemów. Rodzice pakowali mnie i mojego brata pod koniec czerwca do pociągu i jechaliśmy na wieś albo na działkę. Babcia z dziadkiem czekali na nas z otwartymi ramionami. Nikt nie narzekał, nikt nie liczył godzin, nikt nie mówił, że jesteśmy ciężarem. Spędzaliśmy tam bite dwa miesiące, jedząc czereśnie prosto z drzewa i ganiając za psem. To były najpiękniejsze chwile mojego dzieciństwa, a moi dziadkowie byli dla nas najważniejszymi ludźmi na świecie. Byli dumni, że mogą spędzać czas z wnukami i pokazywać nam świat. Wakacje u dziadków to przeszłość, której bardzo mi brakuje Dzisiaj, kiedy sama jestem matką i desperacko potrzebuję chociaż tygodnia wsparcia, słyszę tylko litanię wymówek. Moja mama i teściowa kompletnie odcięły się od tamtego modelu rodziny. Dla nich wakacje u babci to jakaś abstrakcja, przeżytek, w który nie zamierzają się bawić. Kiedy w zeszłym tygodniu usiadłam z kalendarzem w ręku i zapytałam mamę, czy mogłaby wziąć Antosia i Zuzię chociaż na pięć dni w lipcu, żebym mogła normalnie pójść do pracy, usłyszałam, że ma już zaplanowany turnus w Ciechocinku. Pięć dni! Nie prosiłam o dwa miesiące, tylko o niecały tydzień. Ale dla mojej mamy pięć dni z własnymi wnukami to za duży kłopot, bo przecież tam czekają na nią dancingi i masaże. Dlaczego współcześni dziadkowie nie chcą pomagać przy wnukach? Mam wrażenie, że dzisiejsi seniorzy przeszli jakąś dziwną transformację. Moja teściowa co chwilę wrzuca na Facebooka zdjęcia z kolejnych wycieczek emerytów, z wyjść do opery albo z potańcówek w sanatorium. Żyje pełnią życia, kupuje nowe garsonki i realizuje swoje pasje. Super, naprawdę bardzo się cieszę, że ma siłę i pieniądze na rozrywki. Ale dlaczego w tym wszystkim nie ma miejsca dla Antosia i Zuzi? Kiedy teściowa przyjeżdża do nas raz na dwa miesiące, posiedzi godzinę, zrobi sobie zdjęcie z małą, wrzuci do sieci z podpisem, że kocha nad życie, a potem …

lato-z-dziadkami-764c379.png
width: 1600
height: 1200