heterochromia
fot. Adobe Stock

Heterochromia – na czym polega i skąd się bierze?

Heterochromia to rzadka wada tęczówki. Osoba nią dotknięta ma każde oko w innym kolorze lub tęczówkę jednego oka w dwóch kolorach. Przypadłość ta nie pogarsza widzenia, jest tylko defektem kosmetycznym.
Ewa Janczak-Cwil
heterochromia
fot. Adobe Stock
Heterochromia to niegroźna wrodzona wada genetyczna. Rodzi się z nią ok. jeden proc. dzieci. Przez pierwsze miesiące, a nawet lata życia, może pozostawać niewykryta. Dzieje się tak, bo dopiero około trzeciego roku życia ustala się ilość melaniny (barwnika) w tęczówce, a więc ostateczny kolor oczu dziecka.

Część heterochromii pozostaje prawie niewidoczna – gdy oczy różnią się nieznacznie tylko odcieniem. Najbardziej rzucająca się w oczy heterochromia polega na tym, że jedno oko jest niebieskie, a drugie brązowe lub jedna tęczówka jest różnobarwna.

Przyczyny heterochromii oczu

Heterochromia najczęściej występuje samodzielnie jako nieznaczna wrodzona wada genetyczna – defekt w białku kodującym kolor oczu. Czasami jednak towarzyszy innym schorzeniom takim jak:
  • piebaldyzm (plamy na skórze, pojedyncze jasne pasmo włosów)
  • zespół nietrzymania barwnika
  • nerwiakowłókniakowakość (zmiany kostne, plamy na skórze, guzy)
  • zespół Waardenburga (niedosłuch, przebarwienia na skórze, jasne pasmo włosów).
     
Bardzo rzadko heterochromia u dziecka jest skutkiem urazu lub choroby przebytej w życiu płodowym lub zespołem Hornera, zespołem Waardenburga, zespołem Sturge’a-Webera, zespołem Parry’ego-Romberga albo bielactwem.

U dorosłych, u których pojawia się heterochromia, najczęściej jest ona wynikiem chorób: 
  • jaskry leczonej kroplami, 
  • cukrzycy,
  • stanów zapalnych struktur oka,
  • zespołu Hornera (uszkodzenie włókien współczulnego unerwienia oka), 
  • urazu oka
  • nowotworu oka.

Wyróżnia się trzy rodzaje heterochromii:
  • heterochromia iridis – zwana też heterochromią częściową lub sektorową. Występuje, gdy tęczówka oka jest dwubarwna.
    heterochromia iridisHeterochromia iridis. fot. Adobe Stock
     
  • heterochromia iridium – zwana też całkowitą; każde oko ma tęczówkę innego koloru (na zdjęciu głównym).
  • heterochromia centralna – występuje wtedy, gdy tęczówka jest dwubarwna, ale jeden kolor znajduje się centralnie wokół źrenicy i płynnie przechodzi w inny kolor na obwodzie tęczówki.
     
heterochromia centralnaheterochromia centralna. fot. Adobe Stock

Czy heterochromia jest groźna?

Jeśli różnobarwność tęczówek ujawni się u dziecka 3-4 letniego, najprawdopodobniej jest wynikiem pojedynczej, niegroźnej wady genetycznej. Różnokolorowe oczy będą już zawsze cechą charakterystyczną dziecka, chyba że w życiu dorosłym postanowi ono wyrównywać kolor oczu za pomocą kolorowych soczewek kontaktowych. Jednak na wszelki wypadek warto skonsultować się z lekarzem i sprawdzić, czy heterochromia nie jest wynikiem poważniejszych chorób. Sama różnobarwność oczu nie jest groźna.

Na chorobowe podłoże heterochromii wskazuje jej pojawienie się w późniejszym wieku. Wtedy leczy się chorobę, która spowodowała różnobarwność tęczówek (dwukolorowych oczu się nie leczy).

Sprawdź także:
Redakcja poleca: Jak nie krzyczeć na dziecko – jak przestać krzyczeć? Jak krzyk wpływa na dziecko? [WIDEO]
Jeśli zastanawiasz się, jak nie krzyczeć na dziecko, najważniejszy krok do sukcesu masz już za sobą. Krzyczenie na dziecko przynosi bowiem fatalne skutki i wyrabia w maluchu nawyk rozwiązywania problemów podniesionym głosem. A to nie jest dobry kapitał na przyszłość. Psycholog wyjaśnia, czy można krzyczeć na dziecko, i jak przestać to robić.
Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy