Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-03-20T12:29:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Okres wielkanocny: tajemnice symboli. Ile naprawdę trwa ten świąteczny czas?
items: Do szkoły bez plecaka, ale za to z reklamówką lub kuwetą. Kiedy jest Dzień bez plecaka 2026?
items: Prima aprilis 2026: kiedy wypada w Polsce? Tego dnia lepiej mieć się na baczności
items: Dania na Wielkanoc 2026: tradycyjne i efektowne, dozwolone dla dzieci [PRZEPISY]
items: Świadomy wybór dla zdrowia: dlaczego warto wybierać Kurczaka Zagrodowego?
items: Być naprawdę obok. Jak codzienna zabawa z dzieckiem może dodać mu skrzydeł
items: Krówka marzy, lew się boi. Gdy zabawki oswajają emocje i uruchamiają wyobraźnię
items: Gdy klocki się rozsypują – czyli jak uczymy dzieci (i siebie) cierpliwości
items: Te dzieci są najbardziej lubiane. Rodzice wpajają im 1 zasadę od maleńkości
items: 6 sygnałów, że wychowujesz szczęśliwe dziecko. Zwróć uwagę, jakie zadaje pytania
items: Nie wychowuj niejadka. 5 zdań absolutnie zakazanych przy stole
items: W latach 90. uznawano je za normę. Oto 3 „metody wychowawcze”, których nigdy nie wolno stosować
items: 5 błędów rodziców, przez które dziecko nie czuje się kochane. To łamie mu serce
items: Dzięki metodzie „mimamoru” Japończycy wychowują niezależne dzieci. Polacy mogliby brać przykład
items: Tak buduje się dziecięcą pewność siebie. Wystarczą 3 gesty przed snem
items: „Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
items: Tych 5 rzeczy musisz zrobić, gdy dzieci są małe. Tylko tak zbudujesz z nimi więź na całe życie
items: Zamiast krzyczeć na marudne dziecko, powiedziałam powoli 1 zdanie. To zmieniło wszystko
items: Te dzieci szybciej się rozwijają. Ich rodzice robią 3 rzeczy inaczej niż wszyscy
items: Te dzieci czują się najbardziej kochane. Ich rodzice robią 3 rzeczy wieczorami
items: Te 4 zdania mówią tylko nadopiekuńczy rodzice. Tak zamykają dziecku drzwi do szczęścia
items: To 1 zdanie działa jak hamulec na dziecięcą złość. Większość rodziców nigdy go nie używa
items: 6 skutków wychowania przez toksycznych rodziców. Widać je po dziecku na pierwszy rzut oka
items: Prezent, który zostaje z dzieckiem na dłużej. Dlaczego klocki LEGO® DUPLO® to coś więcej niż zabawka
items: 6 „niewinnych” zdań, które mówią dziadkowie przy świątecznym stole. Rodzice powinni od razu reagować

Okres wielkanocny: tajemnice symboli. Ile naprawdę trwa ten świąteczny czas?
type: item
date: 2026-03-20T10:57:00.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kościół
subject: tradycje wielkanocne
subject: wielkanoc
description: Kiedy zaczyna się okres wielkanocny i kiedy kończy? Jakie uroczystości wyznaczają ramy okresu wielkanocnego w kościele katolickim? I co właściwie oznacza ten czas dla wiernych? Okazuje się, że dla katolików to nie tylko czas radości, ale i pewnych obowiązków.
encoded: Sprawdź, co warto wiedzieć o okresie wielkanocnym, o czasie jego trwania i symbolice. Dowiedz się, jakie święta w czasie okresu wielkanocnego są obchodzone w kościele katolickim. Spis treści Okres wielkanocny – czym jest? Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Święta w okresie wielkanocnym Okres wielkanocny – symbole, ciekawostki Okres wielkanocny: czym jest? Okres wielkanocny w kościele katolickim to czas między Wielkanocą a uroczystością Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki, Pięćdziesiątnica). Trwa 50 dni. Dla katolików oznacza on 50 dni wypełnionych radością związaną ze zmartwychwstaniem Jezusa. Z okresem wielkanocnym wiąże się również obowiązek przyjęcia komunii świętej, poprzedzony spowiedzią. Mówi o tym trzecie przykazanie kościelne: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć komunię świętą”. Dawniej w tymże przykazaniu zamiast określenia „okres wielkanocny” widniało „czasy wielkanocne”: „Przynajmniej raz w roku spowiadać się, a w czasach wielkanocnych komunię świętą przyjmować”. Aktualnie przykazanie przystąpienia do spowiedzi przynajmniej raz w roku stanowi oddzielne przykazanie, lecz wielu wiernych wciąż korzysta z sakramentu pokuty przed przyjęciem komunii właśnie w okresie wielkanocnym. Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Okres wielkanocny rozpoczyna się w Niedzielę Wielkanocną. W 2026 roku zacznie się on 5 kwietnia i potrwa do tzw. Pięćdziesiątnicy, czyli niedzieli Zesłania Ducha Świętego, które to święto wypada w niedzielę, 24 maja. W związku z tym, że Wielkanoc jest świętem ruchomym – Zielone Świątki również wypadają każdego roku innego dnia. Oba święta obchodzone są w niedzielę, dlatego Dzień Zesłania Ducha Świętego nie jest dodatkowym dniem wolnym od pracy czy zajęć szkolnych. Święta w okresie wielkanocnym Pierwsze 8 dni okresu wielkanocnego ma wyjątkowo uroczysty charakter – tzw. Oktawa Wielkanocna (łac. osiem – octigenti) to czas, kiedy podczas mszy świętych wierni skupiają się na tajemnicach zmartwychwstania Jezusa. Kat…

EkXmqA-122451-cfaf074.jpg
width: 1200
height: 800

Do szkoły bez plecaka, ale za to z reklamówką lub kuwetą. Kiedy jest Dzień bez plecaka 2026?
type: item
date: 2026-03-19T08:15:00.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: plecak szkolny
description: Dzień bez plecaka to święto, które z roku na rok cieszy się rosnącą popularnością w polskich szkołach. Wbrew pozorom nie chodzi tu o przyjście do szkoły bez podręczników, zeszytów i piórnika. Wyjaśniamy, kiedy jest dzień bez plecaka i skąd pochodzi ten zwyczaj. Podajemy pomysły na „no backpack day”.
encoded: Dzień bez plecaka obchodzi się w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych. W wybranym dniu dzieci nie biorą z domu plecaków, co jednak nie znaczy, że przychodzą do szkoły z pustymi rękami. Poniżej tłumaczymy, kiedy jest tzw. no backpack day, skąd się wziął i co można wziąć wtedy do szkoły. Zebraliśmy najfajniejsze pomysły na Dzień bez plecaka w szkole. Spis treści: Kiedy jest Dzień bez plecaka? Skąd wziął się Dzień bez plecaka? Dzień bez plecaka: pomysły Kiedy jest Dzień bez plecaka? To, kiedy jest Dzień bez plecaka, zależy od szkoły. Każda placówka samodzielnie ustala, jaki dzień przeznaczy na zabawę. No backpack day obchodzi się w marcu (np. w dzień wagarowicza), czasem też w czerwcu – w okolicach Dnia Dziecka. Dzień bez plecaka: co to za święto? Dzień bez plecaka (z ang. „no backpack day”) to wybrany przez samorząd szkolny dzień, w którym wszyscy chętni uczniowie i nauczyciele przychodzą bez plecaków i toreb. Zabawa polega na tym, by jednocześnie przynieść do szkoły wszystkie potrzebne przybory. Liczy się pomysłowość i spryt – książki, zeszyty i inne artykuły szkolne można spakować w dowolny, zwykle zabawny sposób. Dzieci, które wezmą udział w Dniu bez plecaka, są zwolnione z odpytywania. Skąd wziął się Dzień bez plecaka? Dzień bez plecaka to święto, które pochodzi z USA. Za oceanem podczas No backpack day dzieci chodzą do szkoły bez plecaków, a swoje książki i przybory szkolne noszą w rękach lub w plastikowych torbach. Dlaczego? Wszystko po to, by zwiększać świadomość trudnych warunków bytowych oraz problemów z dostępem do edukacji milionów dzieci na całym świecie. Wiele z nich musi chodzić do szkoły pieszo, z książkami i zeszytami w rękach lub w reklamówkach, bo nie stać ich na plecak. Dzień bez plecaka wymyśliła Amerykanka Mongai Fankam, aktywistka i założycielka fundacji. Fankam jako dziecko jeździła z matką do Kamerunu, gdzie szybko zorientowała się, z jak wielkimi trudnościami borykają się tamtejsze dzieci. Zaczęła działać we własnej szkole, zainteresowała…

t2jxJk-123582-296eeac.jpg
width: 2000
height: 1224

Prima aprilis 2026: kiedy wypada w Polsce? Tego dnia lepiej mieć się na baczności
type: item
date: 2026-03-13T10:30:04.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: kłamstwo
subject: święta
description: Czas zastanowić się, kiedy w 2026 roku wypada prima aprilis. To dzień żartów i wygłupów, więc bądźcie czujni! Razem z nami sprawdźcie, kiedy spodziewać się psikusów i jak przygotować się do wesołych obchodów.
encoded: Prima aprilis oznacza pierwszy dzień kwietnia. Nie do końca wiadomo, skąd wzięła się ta tradycja, ale z biegiem lat poznaliśmy wiele ciekawostek na ten temat. Opowiadanie zmyślonych historii i robienie dowcipów innym jest jednak praktykowane od setek lat, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Jeśli zastanawiacie się, kiedy w 2026 roku trzeba zachować czujność, mamy gotową odpowiedź. Spis treści: Prima aprilis 2026: kiedy w Polsce? Jak tłumaczymy „prima Aprilis”? Zabawne pomysły na świętowanie 1 kwietnia 1 kwietnia na świecie: we Francji mają dziwny zwyczaj Prima aprilis 2026: kiedy w Polsce? Prima aprilis to ulubiony dzień w roku wszystkich żartownisiów kochających dowcipy. To także „dzień głupców”, „dzień śmiechu” i „dzień kłamców”. Czasami nawet media podają nieprawdziwe informacje, w które łatwo uwierzyć. Zdarza się, że ci najbardziej uważni padają ofiarą żartu. Dlatego co roku przypominamy o obchodach prima aprilis. Tym razem warto być czujnym w środę, 1 kwietnia. Żarty primaaprilisowe można robić bliskim i przyjaciołom ze szkoły lub pracy – w końcu to jedyna okazja do zmyślania, żartowania i bezkarnych psikusów. Jak tłumaczymy „prima aprilis”? Prima aprilis pochodzi od łacińskiego „prima (dies) aprilis”, co oznacza „pierwszy dzień kwietnia”. W tym dniu w wielu krajach na świecie dzieci i dorośli z zapałem wymyślają nieprawdziwe historie, które mają szokować i wywoływać dużo śmiechu. Chociaż tradycje związane z tym dniem mają niejasne korzenie, wiadomo, że kwietniowe szaleństwo i wygłupy towarzyszą ludziom od wieków. Tajemnicze początki prima aprilis. To Rzymianie wymyślili święto psikusów? Niektórzy twierdzą, że prima aprilis ma swoje korzenie w starożytnym święcie Cerialii. Na początku kwietnia Rzymianie czcili boginię Ceres, która, szukała porwanej córki, ale została bezdusznie oszukana i zwiedziona. Obchody tego święta często łączono z kultem Fortuny – bogini szczęścia i nieszczęścia. A 1 kwietnia, w ramach festiwalu, ludzie organizowali wygłupy i tańce, które…

zdjecie-glowne-na-MTJ-41-83da86e.jpg
width: 1200
height: 900

Dania na Wielkanoc 2026: tradycyjne i efektowne, dozwolone dla dzieci [PRZEPISY]
type: item
date: 2026-03-10T09:06:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: Żywienie
subject: dania wielkanocne
subject: jajka na wielkanoc
subject: przepisy na wielkanoc
description: Dania na Wielkanoc 2026 mogą być zdrowe i smakować całej rodzinie. Małe dzieci mogą jeść nawet tradycyjne dania wielkanocne, warto jednak wiedzieć, jak odpowiednio przygotować potrawy, by nie były za tłuste. Zebraliśmy przepisy na proste i szybkie dania na Wielkanoc, jak babka drożdżowa, sernik i żurek w wersji dla całej rodziny.
encoded: Dania na Wielkanoc 2026 nie muszą ociekać tłuszczem i mieć miliona kalorii. A i tak będą efektowne i smaczne. I co najważniejsze, mogą zjeść je również dzieci. Choć nie wszystkie! Przygotowaliśmy przepisy na tradycyjne dania wielkanocne dla całej rodziny. Znajdziesz wśród nich także proste i szybkie w przygotowaniu potrawy. Dołączamy także listę dań, które nie są odpowiednie dla maluchów.

B5Eb0c-116866-ffcdbd1.jpg
width: 2000
height: 1333

Świadomy wybór dla zdrowia: dlaczego warto wybierać Kurczaka Zagrodowego?
type: item
creator: Katarzyna Szczepaniak-Cieślak
subject: Nasze akcje
subject: Żywienie
subject: Małe dziecko
description: Dieta przestaje być jedynie zestawem posiłków, a staje się narzędziem budowania lepszego samopoczucia i bardziej świadomego stylu życia. Nic więc dziwnego, że wielu rodziców bardzo starannie podchodzi do tematu żywienia dzieci – w końcu odpowiednio zbilansowana dieta jest bardzo istotna we wspieraniu rozwoju malucha i pomaga w kształtowaniu przyszłych nawyków żywieniowych. Staranne opracowanie jadłospisu dotyczy jednak nie tylko konkretnych przepisów czy technik gotowania, lecz także – wyboru wysokiej jakości produktów spożywczych, w tym mięsa.
encoded: Jako konsumenci stajemy się coraz bardziej świadomi pod względem wyboru produktów spożywczych. Jak wynika z raportu PWC „Smak, cena, świadomość: Mapa wyborów konsumenckich Polaków” patrzymy nie tylko na cenę (choć ta nadal odgrywa kluczową rolę), lecz także na jakość, wygodę czy właściwości prozdrowotne konkretnych artykułów. Chcemy wiedzieć, co dokładnie trafia na nasze talerze i wybieramy produkty, które wspierają nas w codziennym dbaniu o zdrowie. Wybór wysokiej jakości artykułów spożywczych jest w oczywisty sposób szalenie istotny również w kontekście żywienia dzieci i programowania żywieniowego. Świadoma konsumpcja: drób w diecie dorosłych i dzieci Z badania wykonanego przez agencję SW Research wynika, że ponad 57% konsumentów traktuje mięso jako stały element diety. To samo badanie wskazuje, że aż 91% Polaków najczęściej sięga po drób – jako łatwy w przygotowaniu na różne sposoby i dostępny. Mięso drobiowe (przede wszystkim z kurczaka) jest też jednym z pierwszych źródeł białka zwierzęcego w diecie dzieci. Jego główne atuty to wysoka wartość odżywcza, delikatny smak i lekkostrawność. Mięso z kurczaka stanowi też cenne źródło aminokwasów, żelaza, cynku, witamin z grupy B oraz łatwo przyswajalnego białka. Wszystkie te substancje są niezbędne do rozwoju młodego organizmu, odpowiadają bowiem m.in. za budowę mięśni, kości i narządów, prawidłowy rozwój układu odpornościowego czy produkcję hormonów. Zbyt mała ilość białka w diecie może wręcz powodować osłabienie, skłonność do częstych infekcji, chudnięcie, a nawet zahamowanie wzrostu. Warto więc zadbać o to, by podawać dziecku mięso o jak najlepszym profilu odżywczym. Dietetycy podkreślają, że rozszerzanie diety powinno opierać się na produktach jak najwyższej jakości. Sposób odżywiania w pierwszych miesiącach i latach życia dziecka trwale wpływa na metabolizm, a także skłonność do cukrzycy czy otyłości w dorosłym życiu. Ma również znaczenie w kształtowaniu przyszłych preferencji smakowych i zdrowych nawyków żywienio…

4-86b9f72.jpg
width: 6048
height: 4024

Być naprawdę obok. Jak codzienna zabawa z dzieckiem może dodać mu skrzydeł
type: item
date: 2026-03-05T15:54:17.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Dziecko
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
description: Czas spędzany wspólnie z dzieckiem nie powinien być obowiązkiem do odhaczenia ani zadaniem narzuconym przez poradniki. Gdy płynie z autentycznej chęci bycia razem, ma zupełnie inną energię i ogromne znaczenie. Nawet kilka minut wspólnego budowania z klocków LEGO® DUPLO® może znaczyć więcej niż wiele godzin spędzonych obok siebie, ale nie ze sobą. I może rozwinąć nie tylko dziecko, lecz także dorosłego.
encoded: W codziennym pośpiechu łatwo skupić się jedynie na obowiązkach, które zdają się nie mieć końca i stracić z oczu to, co w relacji z dzieckiem najcenniejsze. Tymczasem to właśnie zwykła zabawa bywa przestrzenią, w której dzieją się rzeczy naprawdę ważne. Wspólne budowanie, odgrywanie scenek czy tworzenie fantastycznych historii staje się czymś więcej niż rozrywką. To moment budowania więzi, która zostaje na lata. Redaktorka naczelna Mamotoja.pl Marta Kabulska po raz kolejny zaprosiła do rozmowy psycholożkę Dorotę Maciejec. Tym razem punktem wyjścia było pytanie o to, co dziecko odczytuje z obecności dorosłego w zabawie i jaką informację otrzymuje, gdy rodzic naprawdę jest obok. W takich momentach świetnie sprawdza się wspólne budowanie z klocków LEGO DUPLO, które w naturalny sposób zachęca do tworzenia, rozmowy i bycia razem. Jakość zamiast ilości Na początku Dorota Maciejec zwraca uwagę na to, że dzieci niezwykle uważnie obserwują dorosłych, również podczas zabawy. Odczytują mimikę, kierunek spojrzenia, postawę ciała, ton głosu. Liczy się nie tylko to, że rodzic siedzi obok i układa elementy, lecz przede wszystkim to, czy jest obecny ciałem i duchem. Jeśli jego myśli krążą wokół maili, telefonu czy innych spraw, dziecko szybko to wychwytuje. W rozmowie mocno wybrzmiewa rozróżnienie między ilością a jakością czasu. Można spędzić z dzieckiem wiele godzin, a jednak nie stworzyć prawdziwej więzi. Z drugiej strony kilkanaście czy kilkadziesiąt minut pełnej koncentracji, podczas których telefon odkładany jest na bok, a uwaga skupiona na wspólnym budowaniu z klocków LEGO DUPLO, potrafi stać się fundamentem relacji. To wtedy dziecko otrzymuje jasny komunikat: „widzę cię”, „jesteś dla mnie ważne”, „to, co robimy razem, ma znaczenie”. Podążanie za dzieckiem Istotnym wątkiem rozmowy jest także kwestia sprawczości. W codziennym życiu to dorośli najczęściej wyznaczają zasady i decydują o przebiegu dnia dzieci. Zabawa daje szansę na odwrócenie tej hierarchii. Gdy rodzic pozwala dz…

Clipboard09-5c101eb.jpg
width: 1366
height: 768

Krówka marzy, lew się boi. Gdy zabawki oswajają emocje i uruchamiają wyobraźnię
type: item
date: 2026-02-17T09:13:21.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: emocje dziecka
subject: klocki LEGO DUPLO
subject: rozwój wyobraźni
subject: zabawa dla dzieci
description: Małe dzieci nie zawsze potrafią opowiedzieć o tym, co czują, ale często potrafią to pokazać. Ich naturalnym językiem komunikacji jest zabawa, zwłaszcza ta, która uruchamia wyobraźnię i pozwala wchodzić w różne role. W tworzeniu opowieści, dzięki którym emocje stają się łatwiejsze do wyrażenia i zrozumienia, mogą pomóc im klocki LEGO® DUPLO®.
encoded: Dziecko pochłonięte zabawą potrafi całymi godzinami mówić głosem misia, odgrywać dramatyczne sceny między pieskiem a kotkiem lub opiekować się lwiątkiem, które właśnie się „skaleczyło”. To nie tylko rozczulające scenki. Za tymi historiami często kryją się sytuacje, które dziecko zna z własnego życia. Bo zabawa to dla dziecka naturalny sposób porządkowania emocji i zrozumienia świata. Właśnie na tym skupiły się w swojej kolejnej rozmowie redaktorka naczelna Mamotoja.pl Marta Kabulska i psycholożka Dorota Maciejec. Zastanawiały się przede wszystkim, jak wielkie znaczenie w rozwoju emocjonalnym i społecznym dziecka ma odgrywanie ról – zwłaszcza tych z udziałem figurek i zwierzątek. Inspiracją do spotkania były zestawy LEGO DUPLO, które – jak pokazuje doświadczenie – mogą stać się nie tylko źródłem świetnej zabawy, ale i ważnym narzędziem wspierającym rozwój dziecka. Zabawa, która „oswaja” świat Dorota Maciejec tłumaczyła, dlaczego najmłodsi tak chętnie sięgają po figurki zwierzątek i ludzików – to właśnie one stają się nośnikiem emocji, które trudno wyrazić słowami. Dzięki temu łatwiej im przepracować różne doświadczenia, które bywają trudne, np. konflikty w przedszkolu, poczucie odrzucenia, zazdrość czy zwykłą frustrację. Zabawa jest dla dziecka bezpieczną przestrzenią. Kiedy odgrywa scenki, może opowiedzieć o czymś, co naprawdę czuje, nie mówiąc tego wprost. Wspólne budowanie świata, np. za pomocą zestawów LEGO DUPLO, jest szansą dla rodzica, by zobaczyć, co dzieje się w głowie dziecka. To cenne, zwłaszcza że – jak zauważa Marta Kabulska – wiele dzieci na pytanie: „Jak było w przedszkolu?”, odpowiada tylko: „Okej”. Tymczasem w zabawie pojawiają się nagle nauczyciele, koledzy, emocje, czyli cały świat dziecka jak na dłoni. Odgrywanie ról to nie tylko sposób na zrozumienie emocji, lecz także na ich nazywanie. Dorota Maciejec zwraca uwagę, że kiedy dzieci opowiadają historie swoich figurek, nieświadomie uczą się rozpoznawać uczucia – zarówno własne, jak i cudze. Podczas…

Clipboard04-68f673b.jpg
width: 1366
height: 768

Gdy klocki się rozsypują – czyli jak uczymy dzieci (i siebie) cierpliwości
type: item
date: 2026-02-02T08:15:57.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: emocje dziecka
subject: klocki LEGO DUPLO
subject: zabawki
description: Małe dzieci intensywnie przeżywają emocje – granica między śmiechem a płaczem jest bardzo cienka. Gdy coś się nie udaje, od razu pojawia się frustracja i złość. W takich chwilach dobrze jest po prostu być blisko dziecka i okazać mu wsparcie, bez oceniania. Pomagają w tym m.in. zestawy LEGO® DUPLO®, które przynoszą mnóstwo radości, ale bywają także źródłem trudnych – choć bardzo potrzebnych – emocji.
encoded: Każdy, kto kiedykolwiek próbował zbudować z maluchem wieżę lub figurę z klocków, wie, że to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Najpierw ekscytacja i skupienie, potem zawód, bo konstrukcja się rozpadła lub jakiś element nie chce wejść w wybrane miejsce. W jednej chwili uśmiech, w następnej – płacz. Zabawa z dziećmi to nie tylko radość, ale też nauka – dla nich i dla nas. O tym, jak wygląda emocjonalny rozwój maluchów i co jako rodzice możemy zrobić, żeby mądrze je wspierać, porozmawiały redaktorka naczelna Mamotoja.pl Marta Kabulska i psycholożka Dorota Maciejec. Punktem wyjścia do rozmowy stały się pozornie proste codzienne sytuacje: zabawa, która nie idzie po myśli dziecka, klocki, które zamiast stać, przewracają się lub do siebie nie pasują, i towarzysząca temu wszystkiemu eksplozja uczuć. Wielkie emocje w małym ciele Złość, frustracja, rozpacz – dla dorosłego to trudne emocje, a co dopiero dla dziecka. Dorota Maciejec tłumaczy, że dzieci nie mają jeszcze rozwiniętej umiejętności samoregulacji, bo ich mózgi dopiero się kształtują. Kiedy więc coś nie wychodzi, najmniejszy kłopot urasta do rangi dramatu. Ich emocje są gwałtowne i skrajne, ale – co ważne – całkowicie naturalne. Psycholożka zaznacza, że kluczowe jest to, by nie unikać tych emocji, ale by je dostrzec i nazwać. Jeśli rodzic szybko naprawi sytuację – na przykład postawi za dziecko zburzoną wieżę – nie daje mu szansy na przeżycie porażki i wyciągnięcie z niej wniosków. Tymczasem właśnie te momenty, w których coś się nie udało, są najlepszą okazją do budowania odporności emocjonalnej. Zabawa, również ta z użyciem klocków LEGO DUPLO, jest bezpiecznym środowiskiem do przeżywania trudnych emocji. Dziecko doświadcza porażki w obecności rodzica, a nie wtedy, gdy już będzie musiało radzić sobie samo, w przedszkolu czy szkole. To ogromna wartość – zarówno dla rozwoju, jak i dla budowania relacji. Rodzic jako lustro Jak więc reagować, kiedy dziecko krzyczy, rzuca klockami albo płacze z bezsilności? Dorota Maciej…

Clipboard01-85f762a.jpg
width: 1039
height: 768

Te dzieci są najbardziej lubiane. Rodzice wpajają im 1 zasadę od maleńkości
type: item
date: 2026-01-24T14:00:19.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: wychowanie dziecka
description: Niektóre dzieci szybciej zyskują sympatię rówieśników i dorosłych, choć wcale nie są najgłośniejsze ani najbardziej przebojowe. Klucz tkwi w czymś, co dostają bardzo wcześnie i co zostaje z nimi na całe życie.
encoded: Najbardziej lubiane dzieci to wcale nie te, które robią najwięcej hałasu. Nie zawsze są liderami, nie zawsze chcą być w centrum uwagi. Za to niemal zawsze potrafią zauważyć drugiego człowieka. Dzieci najbardziej lubiane w grupie mają jedną wspólną cechę Empatia, czyli umiejętność rozpoznawania i rozumienia emocji innych, okazuje się kluczowa w relacjach rówieśniczych. Dziecko, które potrafi pomyśleć, jak czuje się kolega lub koleżanka, szybciej buduje zaufanie i rzadziej zostaje odrzucone. To nie jest cecha zarezerwowana dla wrażliwców. To konkretna umiejętność, którą można, a nawet trzeba, kształtować od najmłodszych lat. Rodzice, którzy uczą dziecko zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na sytuację oczami drugiej osoby, dają mu narzędzie, które procentuje przez całe życie. Takie dzieci lepiej radzą sobie w grupie, rzadziej eskalują konflikty i szybciej znajdują wspólny język z innymi. Nauka empatii zaczyna się w codziennych rozmowach Wielu rodziców myśli o empatii jako o czymś abstrakcyjnym. Tymczasem to umiejętność, która rodzi się w bardzo prostych, codziennych sytuacjach. Wystarczy zmiana jednego komunikatu. Zamiast skupiać się wyłącznie na zachowaniu dziecka, warto skierować uwagę na emocje drugiej osoby. Pytania w stylu: „Jak myślisz, co on teraz czuje?” albo „Jak ty byś się poczuł w takiej sytuacji” uczą dziecko refleksji i wrażliwości. Z czasem takie myślenie staje się automatyczne. Dziecko nie potrzebuje już podpowiedzi, bo samo zaczyna analizować emocje innych. Empatia nie oznacza rezygnacji z własnych potrzeb. Wręcz przeciwnie. Dzieci, które rozumieją emocje innych, lepiej rozumieją też siebie. Wiedzą, gdzie kończą się ich granice i potrafią je komunikować bez agresji. To ogromna przewaga w relacjach, zwłaszcza w świecie, który coraz częściej premiuje współpracę, a nie rywalizację. Dlaczego empatia sprawia, że dzieci są bardziej lubiane? Dziecko empatyczne daje innym poczucie bezpieczeństwa. Rówieśnicy czują, że przy nim mogą być sobą, bez obawy przed o…

lubiane-dziecko-28fb455.png
width: 1600
height: 1200

6 sygnałów, że wychowujesz szczęśliwe dziecko. Zwróć uwagę, jakie zadaje pytania
type: item
date: 2026-01-17T10:00:52.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Nie zawsze da się zmierzyć dziecięce szczęście rozmową czy szkolną oceną. Czasem zdradzają je drobne zachowania, które dorosłym łatwo przeoczyć, a mówią więcej niż tysiąc słów.
encoded: W świecie pełnym poradników, tabel rozwojowych i porównań coraz częściej gubimy to, co najważniejsze. Szczęście dziecka nie jest efektem idealnego planu wychowawczego ani konsekwentnego odhaczania kolejnych etapów. To proces, który widać w codziennych sytuacjach, w sposobie reagowania, mówienia o sobie i o świecie. Szczęśliwe dziecko daje subtelne, ale bardzo czytelne sygnały. Wystarczy nauczyć się je zauważać. Jak rozpoznać, że dziecko czuje się bezpieczne i szczęśliwe? Poczucie szczęścia u dziecka niemal zawsze zaczyna się od bezpieczeństwa emocjonalnego. Nie chodzi o brak problemów czy trudnych emocji, lecz o przekonanie, że świat jest miejscem, w którym można być sobą. Dzieci, które czują się dobrze w swoim domu i relacjach, zachowują się w charakterystyczny sposób, niezależnie od temperamentu czy wieku. Sygnały szczęścia u dziecka widoczne w codziennych zachowaniach Poniżej znajduje się sześć wyraźnych sygnałów, które regularnie pojawiają się u dzieci wychowywanych w atmosferze akceptacji, zrozumienia i spokoju. Dziecko swobodnie okazuje emocje Szczęśliwe dziecko nie boi się mówić, że jest smutne, złe albo rozczarowane. Płacze, gdy tego potrzebuje, i potrafi się śmiać bez skrępowania. Emocje nie są dla niego czymś zakazanym ani wstydliwym, bo wie, że zostaną przyjęte bez oceniania. Ma naturalną ciekawość świata Zadaje pytania, interesuje się otoczeniem, próbuje nowych rzeczy. Taka ciekawość nie wynika z presji, lecz z wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa. Dziecko, które czuje się szczęśliwe, nie boi się eksplorować, bo wie, że w razie potrzeby ma do kogo wrócić. Potrafi się bawić samo Umiejętność samodzielnej zabawy to jeden z mniej oczywistych, ale bardzo ważnych sygnałów. Dziecko, które dobrze czuje się samo ze sobą, potrafi na chwilę zanurzyć się we własnym świecie. Nie oznacza to wycofania, lecz zdrową relację z własnymi myślami. Chętnie wraca do domu Niezależnie od wieku szczęśliwe dziecko traktuje dom jako bezpieczną bazę. Może narzekać, może się buntować…

szczesliwe-dziecko-3-e61469a.png
width: 1600
height: 1200

Nie wychowuj niejadka. 5 zdań absolutnie zakazanych przy stole
type: item
date: 2026-01-11T12:00:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: niejadek
subject: wychowanie dziecka
description: Wielu dorosłych nie zdaje sobie sprawy, że codzienne rozmowy przy stole potrafią kształtować relację dziecka z jedzeniem na całe lata. Czasem wystarczy jedno, pozornie niewinne zdanie, żeby obiad przestał być czymś naturalnym, a zaczął kojarzyć się z napięciem.
encoded: Z pozoru „grzeczne” komunikaty potrafią skutecznie zablokować apetyt, zasiać lęk albo zbudować niezdrowe schematy. Dlatego ten artykuł nie jest o wymyślnych dietach ani trikach z internetu. Jest o słowach. A dokładniej o pięciu zdaniach, które przy stole robią więcej szkody niż pożytku. Jak słowa przy stole wpływają na apetyt dziecka? Atmosfera podczas posiłków ma ogromne znaczenie. Dziecko nie je w próżni. Je, słuchając, obserwując i reagując na emocje dorosłych. Jeżeli stół staje się miejscem kontroli, ocen i presji, jedzenie przestaje być neutralne. Zaczyna pełnić rolę testu posłuszeństwa albo pola walki. Bardzo często niejadek nie rodzi się z braku apetytu. On powstaje w procesie. W powtarzalnych sytuacjach, w których dziecko uczy się, że jedzenie to obowiązek, zagrożenie albo sposób na zasłużenie na aprobatę. Najczęstsze błędy rodziców podczas posiłków Poniżej zebrałam pięć zdań, które – w mojej ocenie – powinny zniknąć z rozmów przy rodzinnych stołach. Wypunktowałam je wraz z wyjaśnieniem, dlaczego są tak destrukcyjne. „Jeszcze trzy łyżki i koniec” To zdanie uczy dziecko ignorowania własnych sygnałów sytości. Zamiast słuchać swojego ciała, zaczyna jeść, „aby wykonać zadanie”. W dorosłym życiu często kończy się to problemami z regulacją apetytu. „Jak nie zjesz, nie będzie deseru” Jedzenie głównego posiłku zostaje tu zdegradowane do kary, a deser awansuje do nagrody. W efekcie dziecko uczy się, że wartościowe jedzenie jest czymś nieprzyjemnym, a słodycze mają emocjonalną wartość. „Zobacz, siostra zjadła, a ty nie” Porównywanie przy stole buduje wstyd i napięcie. Dziecko zamiast skupić się na jedzeniu, zaczyna myśleć o tym, że jest „gorsze” albo „problematyczne”. To prosta droga do powstania oporu. „Nie przesadzaj, to jest dobre” Tym zdaniem unieważnia się odczucia dziecka. Smak jest subiektywny, a komunikat sugeruje, że odczucia dziecka są nieważne lub błędne. Z czasem dziecko przestaje ufać własnym zmysłom. „Jak nie zjesz, to będziesz chory” Straszenie jedzenie…

dziecko-przy-stole-bc017bd.png
width: 1600
height: 1200

W latach 90. uznawano je za normę. Oto 3 „metody wychowawcze”, których nigdy nie wolno stosować
type: item
date: 2026-01-09T12:18:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: kara dla dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Wiele osób wspomina lata 90. z rozrzewnieniem, ale w domowym wychowaniu często panowały zasady, których dziś nie da się obronić. Zaskakujące, jak długo te metody uchodziły za „normalne”, choć w praktyce zostawiały po sobie ciszę, napięcie i strach.
encoded: Lata 90. w Polsce były czasem wielkiej zmiany, chaosu i zmęczenia dorosłych. Wychowywano „twardą ręką”, bo tak robiono od pokoleń, a słowo „granice” kojarzyło się bardziej z geografią niż z emocjami. Dziś mamy więcej wiedzy o rozwoju dziecka i wiemy, że kara ma sens tylko wtedy, gdy uczy, a nie łamie. Te trzy praktyki karania dzieci wracają w rozmowach najczęściej i za każdym razem brzmią jak coś z innej epoki. Klapsy i „pasek” w wychowaniu w latach 90. Najbardziej bolesna klasyka tamtych lat to klaps, a w wersji bardziej drastycznej także pasek. Wiele osób mówi dziś o tym lekko, jak o domowym narzędziu wychowawczym, które „stawia do pionu”. Problem w tym, że dziecko nie uczyło się wtedy odpowiedzialności, tylko unikania bólu i ryzyka. W praktyce zapamiętywało jedno: silniejszy ma rację. Klaps bywał szybki, impulsywny, podkręcony bezsilnością dorosłego. Pasek bywał demonstracją, pokazem władzy i sposobem na rozładowanie napięcia. Dziś trudno to nazwać inaczej niż przemocą, nawet jeśli intencją miało być „wychowanie na ludzi”. W dłuższej perspektywie takie kary podkopują zaufanie, uczą ukrywania prawdy i budują relację opartą na strachu, nie na bliskości. Stanie w kącie, czyli kara fizyczna bez śladów Druga metoda to pozornie „łagodna” wersja kary fizycznej: stanie w kącie przez długie minuty, nieraz w upokarzających warunkach, czasem na grochu. Ta kara nie zostawiała siniaków, więc łatwo było ją usprawiedliwiać. Zostawiała jednak coś innego: poczucie samotności, wstydu i przekonanie, że emocje są problemem, który trzeba przeczekać w izolacji. Dziecko, które trafiało do kąta, rzadko rozumiało, co konkretnie zrobiło źle. Rozumiało za to, że dorosły odcina je od relacji. A relacja jest dla dziecka podstawowym „systemem bezpieczeństwa”. Zamiast rozmowy pojawiał się chłód. Zamiast nauki regulacji emocji pojawiała się presja, żeby nie płakać i „nie robić scen”. Zawstydzanie, porównywanie i „publiczna dyscyplina” w domu i poza nim Trzecią karą, o której wiele osób mówi dzi…

kary-babd0d1.png
width: 1600
height: 1200

5 błędów rodziców, przez które dziecko nie czuje się kochane. To łamie mu serce
type: item
date: 2026-01-06T15:00:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: miłość do dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem wystarczy drobiazg, jedno zdanie albo jego brak, żeby w dziecięcym świecie pojawiła się rysa. Dorośli często nie zauważają momentu, w którym dobre intencje rozmijają się z emocjami dziecka.
encoded: Miłość do dziecka rzadko bywa problemem. Kłopot pojawia się wtedy, gdy sposób jej okazywania nie trafia w dziecięce potrzeby. Wtedy w głowie małego człowieka rodzi się myśl, której nikt z nas nie chce: „Nie jestem ważny”. Poniżej opisuję pięć najczęstszych błędów, które do tego prowadzą, choć zwykle wynikają z pośpiechu, zmęczenia albo powielanych schematów. Brak uważności w codziennych rozmowach z dzieckiem To jeden z najczęściej bagatelizowanych problemów. Dziecko mówi, a dorosły słucha jednym uchem, zerka w telefon, kończy maila, myślami jest już przy kolacji. Padają półodpowiedzi, krótkie „zaraz”, „potem”, „nie teraz”. Z punktu widzenia rodzica to logistyka dnia. Z punktu widzenia dziecka sygnał jest prosty: to, co czuję i mówię, nie jest wystarczająco ważne. Uważność nie oznacza wielogodzinnych rozmów ani spektakularnych gestów. Chodzi o kilka minut pełnej obecności, kontakt wzrokowy, odłożony telefon. Dziecko potrzebuje poczucia, że w tej chwili jest w centrum uwagi. Gdy tego brakuje regularnie, zaczyna wycofywać się emocjonalnie albo przeciwnie, szuka uwagi w sposób, który dorosłych irytuje. W obu przypadkach w środku zostaje poczucie osamotnienia. Warunkowanie miłości dobrym zachowaniem i wynikami „Jestem z ciebie dumna, bo dostałeś piątkę”, „Ładnie się zachowujesz, to cię pochwalę”. Takie komunikaty brzmią niewinnie, a nawet motywująco. Problem zaczyna się wtedy, gdy dziecko słyszy je częściej niż bezwarunkowe „Kocham cię”. Wtedy miłość zaczyna kojarzyć się z nagrodą, na którą trzeba sobie zasłużyć. Dziecko szybko uczy się, że porażka oznacza rozczarowanie dorosłych. Zamiast wsparcia pojawia się wstyd i lęk przed błędem. To prosta droga do perfekcjonizmu albo rezygnacji. Miłość oparta na warunkach nie daje poczucia bezpieczeństwa. Dziecko potrzebuje wiedzieć, że jest kochane również wtedy, gdy ma gorszy dzień, słabszy wynik, trudne emocje. Bagatelizowanie emocji dziecka w imię wychowania „Nie przesadzaj”, „To nic takiego”, „Inni mają gorzej”. Takie zdania p…

niekochane-dziecko-73db4d9.png
width: 1600
height: 1200

Dzięki metodzie „mimamoru” Japończycy wychowują niezależne dzieci. Polacy mogliby brać przykład
type: item
date: 2026-01-03T09:00:00.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: odpowiedzialność
subject: wychowanie dziecka
description: W japońskich domach i szkołach stosuje się metodę, która zmienia sposób patrzenia na dziecięcą samodzielność. Choć brzmi niepozornie, potrafi całkowicie odmienić codzienne relacje dorosłych z najmłodszymi.
encoded: Kiedy pierwszy raz natknęłam się na pojęcie „mimamoru”, długo zastanawiałam się, jak jedno słowo może mieścić w sobie tyle znaczeń. W dosłownym tłumaczeniu chodzi o „uważną obserwację”, ale tak naprawdę to sposób myślenia o dziecku jako kimś, kto ma swoje tempo, własne pomysły i naturalną potrzebę sprawdzania świata. Na czym polega japońska metoda „mimamoru” i dlaczego budzi ciekawość na świecie? W Japonii „mimamoru” jest czymś oczywistym – rodzice wstrzymują się od ingerencji, nawet w sytuacjach, w których europejscy rodzice już dawno rzuciliby się z pomocą. Zafascynowało mnie to, bo w Polsce często czuję presję, że rodzic powinien być obecny na każdym kroku, interweniować, pomagać, podpowiadać i pilnować. W japońskim podejściu jest odwrotnie: dorosły stoi krok z tyłu. Nie po to, żeby zostawić dziecko samo sobie, lecz żeby nie zabierać mu szansy na rozwój. W praktyce wygląda to tak, że maluch może sam zawiązać buty, nawet jeśli zajmuje mu to wieczność; sam sprząta po zabawie, choć robi to powoli i niezgrabnie; sam rozwiązuje konflikty z rówieśnikami, bo wie, że dorosły nie wkroczy od razu jako arbiter. To wszystko sprawia, że dzieci w Japonii szybciej nabierają pewności siebie. Mają poczucie, że potrafią, że są sprawcze, że ich działania mają realny wpływ na otoczenie. Widzę w tym ogromną wartość – zwłaszcza dziś, gdy wiele osób obawia się, że nasze dzieci dorastają w świecie nadmiernej kontroli i podpowiedzi. Dlaczego warto czasem się wycofać i pozwolić dziecku działać po swojemu? Kiedy rozmawiam z polskimi rodzicami, często słyszę, że boją się zostawić dziecku zbyt dużo swobody. Obawa przed porażką, bałaganem, konfliktem czy nawet upadkiem jest u nas głęboko zakorzeniona. I nie ma w tym nic dziwnego – tak zostaliśmy wychowani. Jednak analiza metody mimamoru sprawiła, że sama zaczęłam przyglądać się swoim reakcjom. Nieraz łapię się na tym, że gdy widzę, jak dziecko zmaga się z trudniejszym zadaniem, moja dłoń odruchowo unosi się, żeby pomóc. Ale kiedy powstrzymuję…

japonska-metoda-wychowawcza-be4c265.png
width: 1600
height: 1200

Tak buduje się dziecięcą pewność siebie. Wystarczą 3 gesty przed snem
type: item
date: 2025-12-29T11:39:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie dziecka
description: Wieczór bywa momentem, w którym opadają emocje, a dzień wreszcie się domyka. To właśnie wtedy, często niepostrzeżenie, kształtują się w dzieciach rzeczy najważniejsze.
encoded: Zgaszone światło, cisza przerywana szeptem, krótka rozmowa przed snem. To wcale nie wielkie słowa i nie spektakularne metody budują w dziecku poczucie własnej wartości. Robią to drobne, powtarzalne gesty, które pojawiają się wtedy, gdy świat zwalnia. Nie chodzi o wychowawcze rewolucje ani o idealne rodzicielstwo z poradników. Chodzi o trzy proste sygnały wysyłane dziecku każdego wieczoru. Regularnie, spokojnie, bez presji. Dlaczego wieczorne rytuały wzmacniają dziecięcą pewność siebie? Wieczór to moment szczególny. Dziecko nie musi już nic udowadniać, nigdzie się spieszyć, nikogo zadowalać. Właśnie wtedy najbardziej chłonie emocje. Psychologowie od lat podkreślają, że powtarzalne rytuały dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa. A bezpieczeństwo jest fundamentem pewności siebie. Gdy dzień się kończy, dziecko podsumowuje go po swojemu. Nawet jeśli nie potrafi jeszcze nazwać emocji, odczuwa je bardzo intensywnie. Wieczorne gesty rodzica porządkują ten chaos. Pokazują, że ktoś jest obok, że można się zatrzymać i że nie trzeba być idealnym. Co ważne, te gesty nie wymagają dodatkowego czasu ani specjalnych umiejętności. Wystarczy uważność i konsekwencja. Dziecko, które co wieczór dostaje jasny sygnał „Jesteś ważny/a”, zaczyna wierzyć w siebie w sposób naturalny, bez nadęcia i presji. Trzy gesty przed snem, które dodają dziecku pewności siebie Pierwszy gest to uważna obecność. Nie chodzi o długie rozmowy ani o odpytywanie z całego dnia. Wystarczy kilka minut, w których naprawdę słuchamy. Bez zerkania w telefon, bez poprawiania, bez oceniania. Dziecko czuje wtedy, że jego sprawy są ważne. Nawet jeśli opowiada o drobiazgach, dla niego są one całym światem. Drugi gest to spokojne nazwanie emocji. Zamiast rad i pouczeń lepiej powiedzieć „Widzę, że to było dla ciebie trudne” albo „Chyba bardzo się dziś cieszyłeś”. Taki komunikat uczy dziecko, że emocje są w porządku i że można je bezpiecznie przeżywać. Z czasem to przekłada się na większą pewność siebie i lepsze radzenie sobie w …

gesty-przed-snem-ef6d38c.png
width: 1600
height: 1200

„Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
type: item
date: 2025-12-28T15:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rozwój dziecka
subject: Małe dziecko
subject: obowiązki domowe
subject: obowiązki dziecka
description: „Moje dzieci w wieku trzech lat pomagały przy praniu i rozładowywały zmywarkę” – usłyszałam ostatnio od koleżanki i… zamarłam. Trzylatek i pranie? Zmywarka? Przez chwilę zastanawiałam się, czy to jeszcze wychowanie, czy już przesada. A potem zaczęłam drążyć temat – i okazało się, że odpowiedź wcale nie jest oczywista.
encoded: „On jest jeszcze taki mały” – najczęstszy argument rodziców Kiedy myślimy o obowiązkach domowych, przed oczami staje nam raczej uczeń podstawówki niż kilkulatek w rajstopkach. Wielu rodziców powtarza, że „ma jeszcze czas”, że dzieciństwo powinno być beztroskie, bez listy zadań do odhaczenia. I jasne – trzylatek nie powinien mieć grafików ani odpowiedzialności dorosłego. Ale obowiązki domowe to nie kara ani mus. To element codzienności, który – odpowiednio dobrany – może być dla dziecka naturalną formą nauki samodzielności. Problem zaczyna się wtedy, gdy myślimy o obowiązkach wyłącznie w kategoriach „roboty”, a nie wspólnego działania. Co naprawdę może zrobić 3-latek? Gdy koleżanka mówiła o „robieniu prania”, nie miała na myśli sortowania kolorów ani obsługi pralki. Chodziło o drobne czynności – wrzucenie skarpetek do bębna, zamknięcie drzwiczek. Podobnie ze zmywarką – trzylatek może wyjąć plastikowe miski, podać sztućce, pomóc ułożyć talerze na blacie. Eksperci są zgodni – w wieku 3 lat dzieci bardzo chcą naśladować dorosłych. Czują dumę, kiedy mogą „pomóc”. To idealny moment, by nie gasić tej potrzeby hasłem „zostaw, ja zrobię szybciej”. Gdzie jest granica i kiedy robi się za wcześnie? Za wcześnie jest wtedy, gdy obowiązki stają się źródłem stresu – dla dziecka albo dla rodzica. Jeśli trzylatek słyszy pretensje, że coś zrobił krzywo, wolno albo nie tak jak trzeba – to nie jest nauka odpowiedzialności, tylko frustracji. Obowiązki na tym etapie powinny być dobrowolne, krótkie i dostosowane do możliwości dziecka. Psychologowie podkreślają, że kluczowe jest nastawienie dorosłych – dziecko nie „pomaga”, bo musi, tylko dlatego, że jest częścią rodziny. Nie chodzi o perfekcyjnie złożone pranie, ale o budowanie poczucia sprawczości – „jestem ważny, mam swój udział”. Obowiązki to inwestycja w przyszłość Dzieci, które od najmłodszych lat uczestniczą w codziennych domowych czynnościach, w wieku szkolnym są bardziej samodzielne i pewne siebie. Nie dlatego, że wcześnie nauczyły…

male-dziecko-pomagajace-przy-robieniu-prania-8fec69c.jpg
width: 1600
height: 1200

Tych 5 rzeczy musisz zrobić, gdy dzieci są małe. Tylko tak zbudujesz z nimi więź na całe życie
type: item
date: 2025-12-25T09:00:44.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: więź z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Są chwile w rodzicielstwie, których nie da się zatrzymać, choć bardzo by się chciało. Dlatego coraz uważniej przyglądam się temu, co naprawdę buduje bliskość między mną a moimi dziećmi – i widzę, że to działa każdego dnia.
encoded: Rodzicielstwo uczy mnie pokory każdego dnia. Relacja z dziećmi nie buduje się w wielkich momentach, lecz w drobiazgach, które często mijają niezauważone. Właśnie dlatego coraz uważniej przyglądam się temu, co naprawdę wzmacnia naszą bliskość. Widzę, że pięć prostych rzeczy potrafi zmienić więcej, niż mogłabym przypuszczać. I choć moje dzieci wciąż są w wieku szkolnym, to wiem, że to, co robię teraz, zostanie z nami na lata. 1. Obecność bez rozproszeń – pierwszy krok do prawdziwej bliskości Teraz, kiedy moje dzieci chodzą do szkoły, ciągle widzę, jak wiele zależy od krótkich, codziennych momentów. Wiem, że nie potrzebują ode mnie specjalnych atrakcji czy perfekcyjnego planu dnia. Najważniejsze jest to, czy naprawdę je słyszę. Wystarczy pięć minut rozmowy po powrocie ze szkoły, wspólne śniadanie bez telefonu obok, wieczorne „opowiedz mi o swoim dniu”. Te drobne gesty robią więcej niż wielkie słowa. Widzę, że kiedy daję im pełną uwagę, stają się spokojniejsze, bardziej otwarte, chętniej opowiadają o tym, co dla nich trudne. 2. Rytuały, które dają poczucie bezpieczeństwa – bez nich trudno o stabilną więź Nasze małe rytuały działają jak kotwica. Dzieci uwielbiają powtarzalność, bo daje im przewidywalność w świecie, który często jest dla nich niejasny. U nas są to poranne rozmowy przy szykowaniu kanapek, wspólne czytanie przed snem albo regularne „niedziele filmowe”. Nie muszą być idealne – muszą być nasze. Widzę, jak bardzo dzieci tego potrzebują. To w rytuałach uczą się, że mogą na mnie polegać, że nasza relacja jest stała i niezmienna, nawet gdy dzień bywa chaotyczny. 3. Odpuszczanie kontroli – klucz do rozwoju i lepszej relacji Nie ukrywam: mam w sobie silną potrzebę poprawiania świata wokół. A dzieci? No cóż, mają własny pomysł na każdy krok. Codziennie uczę się, że kontrola daje mi tylko pozorne poczucie bezpieczeństwa, a im odbiera pewność siebie. Gdy pozwalam im samodzielnie spakować plecak, zrobić kanapkę czy wybrać ubranie, zaczynają rosnąć. Dosłownie widzę, jak…

relacje-z-dziecmi-035c7e0.png
width: 1600
height: 1200

Zamiast krzyczeć na marudne dziecko, powiedziałam powoli 1 zdanie. To zmieniło wszystko
type: item
date: 2025-12-24T11:00:11.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: krzyk
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie chwile w rodzicielstwie, kiedy człowiek czuje, że zaraz pęknie. Ostatnio usłyszałam historię, która przypomniała mi, że czasem wystarczy coś małego, spokojnego, prawie niezauważalnego, żeby przestawić emocje na inne tory.
encoded: Zdarza mi się w środku dnia złapać się na tym, że mówię ostrzej, niż planowałam rano. Zdarza mi się też myśleć potem: „Naprawdę, nie musiało tak być”. Właśnie dlatego tak uważnie słucham innych kobiet. Szczególnie tych, które mają w oczach zmęczenie podobne do mojego, ale jednocześnie potrafią wyciągnąć z codzienności coś, co daje nadzieję, że da się inaczej. Kilka tygodni temu spotkałam się z Olą, znajomą mamą z osiedla. Wpadłyśmy na kawę. Ola wyglądała na przepracowaną, ale spokojniejszą niż kiedyś. Zapytałam, co u niej. Wtedy opowiedziała mi o scenie, która wydarzyła się dzień wcześniej w sklepie. Stała w kolejce. Jej syn, pięcioletni Staś, zaczął marudzić. Najpierw o to, że długo stoją. Potem o to, że chce batonik. Potem o to, że chce „już do domu”. Klasyka. Ola mówiła, że czuła ten znajomy gorący ucisk w klatce piersiowej. Ten moment, kiedy czujesz, że zaraz powiesz coś w stylu: „Przestań wreszcie”, „Ile można”, „Uspokój się”, a potem będziesz żałować. I że dokładnie wtedy zobaczyła, jak starsza pani z tyłu kolejki przewraca oczami, a ktoś obok półgłosem rzuca: „Dzieci teraz takie niegrzeczne”. Napięcie urosło w sekundę. Jak reagować na marudne dziecko, kiedy rośnie napięcie? Ola przyznała, że jeszcze pół roku temu pewnie by eksplodowała. Ona sama zna ten schemat aż za dobrze: narastający chaos, dziecko w trybie „nie i już”, dorosły, który zaczyna bronić granic podniesionym głosem, coraz większa spirala emocji. Tyle że tym razem stało się coś innego. Zamiast krzyknąć, Ola pochyliła się do Stasia na tyle, na ile mogła w tej kolejce, spojrzała mu w oczy i powiedziała powoli jedno zdanie: „Widzę, że jest ci teraz bardzo trudno”. Kiedy mi to powtórzyła, pomyślałam: serio, tyle? Jedno krótkie zdanie, bez moralizowania, bez kazań, bez tłumaczenia pod tytułem „bo tak trzeba”. Ola mówiła, że Staś najpierw zamarł. Jakby sprawdzał, po co to zdanie się pojawiło. A potem zrobił coś, czego ona kompletnie się nie spodziewała. Przestał mówić i zaczął oddychać spokojniej. Maru…

zamiast-krzyku-325a090.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci szybciej się rozwijają. Ich rodzice robią 3 rzeczy inaczej niż wszyscy
type: item
date: 2025-12-23T09:34:26.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rozwój dziecka
subject: Małe dziecko
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Niektóre dzieci rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy, choć wcale nie korzystają z bardziej wymagających zajęć ani specjalnych metod. Coraz więcej badań i obserwacji pokazuje, że ich przewaga zaczyna się w domu, a dokładnie w trzech codziennych nawykach rodziców.
encoded: Nie są to skomplikowane techniki ani „tajemne sposoby”, które wymagają godzin przygotowań czy drogich gadżetów. To raczej drobne decyzje podejmowane każdego dnia – często z pozoru niezauważalne, a jednak przynoszące dzieciom ogromne korzyści, jeśli chodzi o tempo rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego. Rodzice, którzy stosują te trzy podejścia, nie robią niczego spektakularnego, ale ich dzieci szybciej uczą się nowych rzeczy, łatwiej radzą sobie z wyzwaniami i wykazują większą samodzielność. Co dokładnie robią inaczej? 1. Wspierają ciekawość zamiast ją uciszać Dzieci rozwijają się szybciej wtedy, gdy dorośli traktują pytania i eksperymenty jak coś naturalnego. Nie chodzi o organizowanie skomplikowanych zabaw edukacyjnych, lecz o zwykłą otwartość na to, co dziecko chce badać. Kluczem okazuje się cierpliwość i brak pośpiechu – gdy nie poganiamy, maluch dostaje przestrzeń, żeby samodzielnie sprawdzać, dotykać, porównywać i zadawać pytania, których często nawet się nie spodziewamy. Rodzice takich dzieci mówią mniej, a obserwują więcej. Nie wyręczają, nie kończą za dziecko zdań, nie podpowiadają w każdej sekundzie. Zamiast tego zadają proste pytania: „Jak myślisz?”, „Co by było, gdyby…?”, „Chcesz spróbować jeszcze raz?”. To niewielkie zmiany, które działają jak paliwo dla dziecięcej ciekawości, a ta – jak wiadomo – jest jednym z najważniejszych motorów rozwoju. Dzieci wychowane w takim klimacie naturalnie wykazują więcej inicjatywy. Zaczynają same szukać rozwiązań, bo wiedzą, że ich pomysły są ważne. To poczucie wpływu pojawia się bardzo wcześnie i przekłada się na szybszy rozwój kompetencji poznawczych. 2. Uczą konsekwentnie, ale bez presji Drugą rzeczą wyróżniającą rodziców szybko rozwijających się dzieci jest sposób, w jaki stawiają granice. Nie krzyczą, nie straszą, nie porównują do innych. Są spokojni, przewidywalni i bardzo konsekwentni – dzięki czemu dziecko czuje się bezpiecznie. To właśnie bezpieczeństwo emocjonalne daje przestrzeń do tego, żeby uczyć …

szybki-rozwoj-dziecka-0fd10b7.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci czują się najbardziej kochane. Ich rodzice robią 3 rzeczy wieczorami
type: item
date: 2025-12-22T11:04:56.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: miłość do dziecka
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wieczorne rytuały
description: W niektórych domach panuje wyjątkowy spokój, a wieczorami dzieje się coś, co zostaje w dzieciach na całe życie. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda zwyczajnie, choć ma ogromną moc.
encoded: Wieczory mają w sobie coś wyjątkowego. To wtedy w wielu domach dzieje się najwięcej, choć na zewnątrz wygląda to jak zwykła codzienność. Właśnie te chwile najbardziej zapadają dzieciom w pamięć i budują w nich poczucie bycia ważnym. Drobne gesty robią ogromną różnicę. Dzieci, które ich doświadczają, dorastają z przekonaniem, że są kochane naprawdę — nie za coś, nie pod warunkiem, tylko po prostu. Poniżej opisuję trzy elementy, które powtarzają się w domach pełnych ciepła i bliskości. Nie wymagają wysiłku ani długich przygotowań, ale zmieniają więcej, niż wielu rodziców przypuszcza. 1. Wieczorny rytuał, który daje dziecku poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców szuka sposobu, żeby ich dzieci czuły się kochane i naprawdę widziane, a często rozwiązanie leży w prostych, codziennych gestach. Dzieci najlepiej rozwijają się w przewidywalności. Nie chodzi o to, żeby każdy wieczór wyglądał identycznie, tylko żeby dziecko wiedziało, że ma w rodzicu stały punkt. Dla jednych jest to wspólne gaszenie świateł i rozmowa o tym, co było miłe w ciągu dnia. Dla innych – krótkie wyciszenie, przytulenie albo przeczytanie choćby jednej strony książki. Wcale nie trzeba rozbudowanych rytuałów. Wystarczy chwila, która się powtarza. Dzieci, które ją mają, czują spokój. Mają świadomość, że po całym dniu pełnym bodźców czeka na nie coś dobrze znanego i bezpiecznego. W psychologii mówi się często, że dziecko „reguluje się” przez relację. Właśnie wieczór jest momentem, kiedy ta relacja ma szansę wybrzmieć najmocniej. Rodzice, którzy świadomie zwalniają tempo, widzą później efekty – maluchy zasypiają szybciej, rzadziej płaczą, lepiej radzą sobie z emocjami. To nie magia, tylko konsekwencja codziennych, niewielkich gestów. 2. Krótka rozmowa przed snem, która działa jak emocjonalny kompas Drugą wspólną cechą rodzin, w których dzieci czują się szczególnie kochane, jest rozmowa. Krótka, ale uważna. Nie w biegu, nie w pośpiechu między zmywaniem a składaniem prania. To moment, kiedy rodzic naprawdę słuc…

rytualy-wieczorne-fd72a19.png
width: 1600
height: 1200

Te 4 zdania mówią tylko nadopiekuńczy rodzice. Tak zamykają dziecku drzwi do szczęścia
type: item
date: 2025-12-19T10:40:22.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: nadopiekuńcza mama
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem wypowiadamy je odruchowo, myśląc, że w ten sposób chronimy najmłodszych. Dopiero po czasie widzimy, jak mocno potrafią podciąć skrzydła i zatrzymać rozwój.
encoded: Czasem największe szkody potrafią wyrządzić słowa, które z pozoru brzmią troskliwie. Niby są niewinne, niby mają być oznaką miłości, a jednak tworzą w głowie dziecka mur niepewności. Nadopiekuńczy rodzice nie zawsze krzyczą, nie muszą zakazywać, często wystarczy jedno zdanie powtarzane w różnych sytuacjach, żeby mały człowiek przestał wierzyć w siebie. Z czasem z takich słownych drobiazgów wyrasta dorosły, który wciąż boi się próbować, ryzykować, popełniać błędy. Poniżej opisuję cztery zdania, które słyszy się z ust rodziców zbyt mocno skupionych na ochronie. Mają dobre intencje, ale ich działanie jest odwrotne do zamierzonego: zamiast wspierać, tworzą niewidzialną klatkę. 1. „Nie rób tego, bo sobie nie poradzisz” – blokada, która zostaje na lata To jedno ze zdań najczęściej wypowiadanych przez dorosłych, którzy za wszelką cenę chcą uchronić dziecko przed potknięciem. Brzmi troskliwie, ale niesie ze sobą jasny komunikat: nie jesteś wystarczająco dobry. Takie słowa mocno zapadają w pamięć. Dziecko słyszące to regularnie, zanim w ogóle spróbuje czegokolwiek nowego, zastanawia się, czy ma prawo próbować. Nie chodzi tu o skakanie z dachu czy bieganie po ruchliwej ulicy. Najczęściej dotyczy to zwykłych sytuacji: samodzielnego ubierania, pierwszego występu w przedszkolu, nowej aktywności. Tymczasem naturalny rozwój wymaga ryzyka. Jeśli młody człowiek nie może sam sprawdzić, jak sobie poradzi, jego poczucie sprawczości nie ma szans się zrodzić. A przecież to jedna z najważniejszych umiejętności, która prowadzi do szczęścia w dorosłości. 2. „Ja zrobię to za ciebie” – niewinna pokusa odbierania samodzielności Znam wielu rodziców, którzy wypowiadają to zdanie niemal odruchowo. Zamiast czekać, aż dziecko samo zapnie kurtkę albo namaluje trochę krzywy rysunek, dorośli przejmują kontrolę. Chcą pomóc, przyspieszyć, ułatwić. Tylko że każde takie działanie wysyła do dziecka informację: ty nie zrobisz tego wystarczająco dobrze. W rezultacie maluch zaczyna rezygnować z prób. Gdy widz…

nadopiekunczy-rodzice-2-00dbe7f.png
width: 1600
height: 1200

To 1 zdanie działa jak hamulec na dziecięcą złość. Większość rodziców nigdy go nie używa
type: item
date: 2025-12-18T15:42:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Wielu rodziców mierzy się z dziecięcą złością, szukając sposobu, który zadziała nie tylko na chwilę, ale naprawdę uspokoi emocje malucha. Tymczasem istnieje zdanie, które potrafi zatrzymać wybuch, choć większość opiekunów nigdy po nie nie sięga.
encoded: Rodzice często reagują tak, jak zostali nauczeni: proszą o spokój, próbują tłumaczyć sytuację albo odwołują się do logiki, która – niestety – w chwili silnych emocji po prostu nie ma szans przebić się do dziecka. W trakcie histerii maluch funkcjonuje w trybie „walki o przetrwanie”, a słowa dorosłych brzmią jak echo dobiegające z daleka. Widzi ich, ale nie jest w stanie realnie słuchać ani analizować. Dlaczego dziecięca złość narasta, gdy próbujemy ją przerwać? Dla dziecka histeria nie jest formą manipulacji czy złośliwości. To sygnał przeciążenia – emocjonalny alarm, który włącza się, kiedy napięcie przekracza dziecięce możliwości radzenia sobie ze stresem. W takich momentach dziecko nie potrzebuje pouczeń, tylko poczucia bezpieczeństwa. Właśnie dlatego klasyczne komunikaty typu „Przestań już”, „Uspokój się”, „Nie ma powodu do płaczu” jedynie podbijają napięcie. Eksperci od rozwoju emocjonalnego dzieci coraz częściej podkreślają, że uspokojenie zaczyna się od stworzenia przestrzeni, w której maluch czuje się zauważony, a nie oceniany. Dopiero wtedy mózg dziecka wychodzi z reakcji alarmowej i wraca do stanu, w którym można z nim rozmawiać. To jedno zdanie zmienia sposób, w jaki dziecko przeżywa emocje Specjaliści ds. rodzicielstwa bliskości zwracają uwagę na zdanie, które przełamuje barierę między dzieckiem a dorosłym i dociera do emocji, zamiast je tłumić: „Jestem obok i przejdziemy przez to razem”. To prosty komunikat, ale jego działanie bywa natychmiastowe. Dziecko, słysząc te słowa, nie musi bronić swoich emocji ani udowadniać, że ma trudność. Dostaje natomiast informację, że dorosły nie walczy z jego uczuciami, tylko je rozumie i jest gotowy pomóc. To zdanie pełni funkcję kotwicy. Zdejmuje z dziecka presję, daje mu punkt oparcia i kieruje w stronę regulacji, a nie eskalacji. Jednocześnie dorosły nie traci autorytetu — staje się przewodnikiem, a nie przeciwnikiem w trudnościach. Psychologowie tłumaczą, że takie komunikaty aktywują w dziecku poczucie bezpieczeństw…

histeria-dziecka-2-0866748.png
width: 1600
height: 1200

6 skutków wychowania przez toksycznych rodziców. Widać je po dziecku na pierwszy rzut oka
type: item
date: 2025-12-18T13:08:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem wystarczy kilka minut rozmowy, żeby poczuć, że ktoś dorastał w trudnych warunkach emocjonalnych. Te sygnały są zaskakująco wyraźne, choć często sami ich nie zauważamy.
encoded: Dorastanie przy toksycznych rodzicach zostawia ślady, które później stają się częścią naszego codziennego funkcjonowania. Wiele osób przez lata nie zdaje sobie sprawy, że to, co biorą za „swój charakter”, tak naprawdę jest efektem dzieciństwa pełnego napięcia, kontroli albo emocjonalnej niestabilności. Postanowiłam opisać najczęściej powtarzające się sygnały, które potrafią być widoczne już na pierwszy rzut oka. 1. Problemy z wyrażaniem emocji – efekt tłumienia ich latami Jednym z najczęstszych skutków wychowania przez toksycznych rodziców są kłopoty z mówieniem o emocjach. Dzieci, które słyszały, że ich uczucia „nie są ważne”, w dorosłości uczą się je ukrywać. Widzę to także w doświadczeniach kobiet, które piszą do redakcji – przyznają, że zamiast otwarcie powiedzieć, co czują, duszą wszystko w sobie, bo tak zostały nauczone funkcjonować. Z czasem stają się „twarde”, ale to tylko maska ochronna. 2. Nadmierne poczucie winy i przepraszanie za wszystko Osoby wychowane przez rodziców, którzy często krytykowali, obwiniali lub stosowali emocjonalną presję, w dorosłości przepraszają wręcz odruchowo. Ja sama zauważyłam, jak wiele kobiet mówi „przepraszam”, nawet gdy ktoś na nie wpadnie w sklepie. To sygnał, że wychowywały się w środowisku, w którym czuły się odpowiedzialne za emocje dorosłych, a każde potknięcie wywoływało falę krytyki. Taki wzorzec zostaje, bo podświadomość traktuje go jak mechanizm bezpieczeństwa. 3. Skłonność do perfekcjonizmu i lęku przed porażką Perfekcjonizm często bywa mylony z ambicją, ale ci, którzy dorastali w toksycznych domach, robią wszystko „idealnie” nie z potrzeby rozwoju, tylko ze strachu. Psychologowie nazywają to strategiami przetrwania. Dziecko próbuje zasłużyć na spokój i akceptację, więc w dorosłości powtarza te schematy: jest surowe wobec siebie, nieustannie spięte, a każdy błąd odbiera jak osobistą porażkę. Widać to w ich ciele – spięte barki, kontrola w każdym geście, nerwowy uśmiech. 4. Trudności w wyznaczaniu granic To kolejny sy…

wychowanie-przez-toksycznych-rodzicow-b234723.png
width: 1600
height: 1200

Prezent, który zostaje z dzieckiem na dłużej. Dlaczego klocki LEGO® DUPLO® to coś więcej niż zabawka
type: item
date: 2025-12-18T08:03:55.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Gry i zabawy
subject: Nasze akcje
subject: Małe dziecko
description: Są takie prezenty, które zachwycają przez chwilę. Dziecko otwiera pudełko, uśmiecha się, a potem szybko biegnie dalej. I są też takie, do których wraca – nie dlatego, że zabawkaświeci albo gra, ale dlatego, że może bawić się nią bez ograniczeń.
encoded: Czasem gwiazdkowe prezenty zaczynają znaczyć coś więcej. Stają się częścią dnia – ulubioną zabawką , po którą dziecko sięga, kiedy chce pobawić się po swojemu albo wrócić do czegoś, co już zna. Wraca do nich rano, po drzemce, wieczorem, gdy chce zbudować dokładnie to samo co wczoraj albo wtedy, kiedy ma zupełnie nowy pomysł i potrzebuje tylko chwili spokoju, kilku klocków i przestrzeni, żeby spróbować. Juz nastepnego dnia od Gwiazdki widać, którą zabawkę dziecko wybiera najczęściej. bez przypominania i zachęcania. Klocki LEGO® DUPLO® są wspaniałym podarkiem, gdyż nie narzucają jednego sposobu zabawy. Wręcz przeciwnie - dają przestrzeń, w której maluch może próbować, burzyć i budować od nowa – tyle razy, ile chce. Jakich prezentów szukają rodzice? Prędzej czy później przychodzi taki moment, kiedy przestaje mieć znaczenie, czy zabawka jest „ładna” albo „modna”. W domach jest wiele zabawek. dlatego coraz częściej szukamy prezentów, które nie tylko bawią, ale i rozwijają. Takich, które zapraszają do działania, myślenia, próbowania, do bycia w zabawie na własnych zasadach – samodzielnie albo razem z nami. Klocki LEGO DUPLO w codziennym życiu dziecka Klocki LEGO DUPLO bardzo naturalnie wpisują się w rytm dnia malucha. Jednego dnia inspirują do samodzielnej zabawy –budowania po swojemu, we własnym tempie. Innego dnia stają się zaproszeniem do wspólnej, rodzinnej zabawy. Wtedy budujemy razem, podajemy klocek, który dziecko dokłada i powstaje wspaniała budowla prosto z dziecięcej wyobraźni... Patrzymy i podziwiamy, co właśnie powstaje i dlaczego ta wieża musi być jeszcze wyższa. W trakcie tej prostej zabawy dziecko ćwiczy zdolności manualne, a popełniając błędy, uczy się cierpliwości i odporności psychicznej. Bo gdy wieża się zawali, trzeba ją przecież zbudować od nowa. I co ważne – z tych samych elementów można zbudować wiele rzeczy. To, co dziś jest prostą konstrukcją, za jakiś czas staje się bardziej złożoną budowlą, sceną do opowieści albo punktem wyjścia do zupełnie now…

zdj4-411c92e.png
width: 1397
height: 1012

6 „niewinnych” zdań, które mówią dziadkowie przy świątecznym stole. Rodzice powinni od razu reagować
type: item
date: 2025-12-14T17:00:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: dziadkowie
subject: wychowanie dziecka
description: Świąteczny klimat w domu potrafi być ciepły i spokojny, ale czasem robi się niespodziewanie nerwowo. Wystarczy kilka słów rzuconych z przyzwyczajenia, a w powietrzu pojawia się napięcie, którego nikt nie planował.
encoded: Wielu z nas co roku w święta obserwuje te same drobne zgrzyty. Dziadkowie mówią coś „od niechcenia”, rodzice udają, że nie słyszą, a dziecko siedzi cicho i chłonie każde zdanie jak gąbka. I choć intencje zwykle są dobre, efekt bywa odwrotny. Niektóre słowa ranią bardziej, niż się wydaje, bo trafiają prosto w poczucie wartości i w obraz samego siebie. Nie, nie będę namawiać do robienia awantury przy barszczu. Chodzi o to, żeby reagować spokojnie i od razu, zanim dziecko weźmie takie zdania za „prawdę o sobie”. Poniżej zebrałam sześć najczęstszych tekstów, które dzieci słyszą w święta. Warto je znać, żeby móc w porę zareagować. Świąteczne komentarze dziadków o wyglądzie dziecka „Ale ty schudłaś, wreszcie wyglądasz porządnie” albo odwrotnie: „Coś ty taka pulchna, trzeba mniej jeść”. To zdania, które uczą dziecko, że ciało jest do oceny przy każdej okazji. Nawet jeśli babcia chce pochwalić, to w tle jest komunikat: wygląd jest ważniejszy niż samopoczucie. Warto wtedy powiedzieć wprost, ale miękko: „U nas nie komentujemy wagi, wolę zapytać, jak dziecko się ma i co u niego słychać”. Dziecku dajemy w ten sposób sygnał, że nie musi brać takich oceniających słów do siebie. „Taka śliczna dziewczynka, a te włosy masz wiecznie nieuczesane”. Niby troska, a jednak zawstydza. Dziecko uczy się, że ma spełniać estetyczne oczekiwania innych. Rodzic może przerwać to zwyczajnym: „Włosy to jej sprawa, ważne, że czuje się dobrze”. Bez wykładu, krótko i jasno. Teksty przy stole, które podważają emocje „Nie przesadzaj, nie ma o co płakać”. To klasyk. Dorosłym wydaje się, że uspokajają, a tak naprawdę uczą dziecko, że jego emocje są nieważne albo „niepoprawne”. Ja reaguję słowami: „Dziecko ma prawo się wzruszyć, każdy z nas czasem tak ma”. Tyle wystarczy, żeby dziecko usłyszało, że dla jego uczuć jest miejsce. „Ty zawsze byłaś taka uparta” lub „Z ciebie to niezły leniuszek”. Etykietki przyklejone w dzieciństwie trzymają się latami. Widziałam to wielokrotnie w rozmowach z dorosłymi, którzy d…

swieta-z-rodzina-2d72845.png
width: 1600
height: 1200