To najlepsza bajka edukacyjna w historii telewizji. Wyrastają na niej inteligentne i ciekawe świata dzieci
W natłoku krzykliwych animacji i bajek, które bazują jedynie na szybkich zwrotach akcji, istnieje produkcja absolutnie ponadczasowa. Jej fenomen polega na tym, że zamiast podawać suche fakty, zamienia naukę w najbardziej ekscytującą przygodę, jaką kiedykolwiek widziało oko małego widza.
W przypadku tej bajki każde inne określenie niż „doskonała” byłoby niesprawiedliwością. Mowa o kultowym serialu „Było sobie życie” − dziele Alberta Barillé, które od lat 80. ubiegłego wieku niezmiennie stanowi niedościgniony wzór tego, jak opowiadać dzieciom o skomplikowanych mechanizmach rządzących ludzkim organizmem. To nie jest tylko kolejna dobranocka. To bilet do świata, w którym biologia staje się zrozumiała, a dbanie o zdrowie przestaje być nudnym nakazem rodziców, tylko staje się świadomym wyborem. Obserwując współczesny rynek mediów dla dzieci, łatwo odnieść wrażenie, że twórcy często nie doceniają inteligencji swoich odbiorców. Serwują im uproszczone obrazy, które nie pobudzają do myślenia. „Było sobie życie” poszło w zupełnie inną stronę. To właśnie dzięki temu dzieci, które oglądają tę serię, zaczynają zadawać mądre pytania i wykazują niespotykaną u rówieśników ciekawość świata. Dlaczego „Było sobie życie” to fundament rozwoju małego odkrywcy? Siła tej bajki tkwi w jej niesamowitej precyzji merytorycznej połączonej z plastycznym językiem obrazu. W czasach, gdy Google zastępuje nam głęboką wiedzę, ta seria uczy systemowego myślenia. Dziecko nie dowiaduje się tylko, że należy myć ręce. Ono widzi, jak szkodliwe substancje próbują sforsować barierę skóry i co dzieje się wewnątrz organizmu, gdy system odpornościowy musi stanąć do walki. To buduje w małym człowieku niesamowity szacunek do własnego ciała. Inteligentne dziecko to takie, które rozumie przyczyny i skutki − a ta bajka tłumaczy je najlepiej na świecie. „Było sobie życie” nie boi się trudnych tematów. Opowiada o narodzinach, problemach zdrowotnych, o procesach starzenia, a wszystko to robi z niezwykłą klasą i wyczuciem. Dzięki temu maluchy wychowane na tej produkcji mają szersze horyzonty i znacznie łatwiej przyswajają wiedzę szkolną. One nie muszą kuć na blachę definicji z podręcznika do przyrody − one te procesy po prostu „widziały” i rozumieją ich dynamikę. View oEmbed on the source website Fenomen białej brody, czyli jak Mistrz uczy krytycznego myślenia Postać Mistrza − siwego mędrca z ogromną brodą − to symbol mądrości, który zapada w pamięć na całe życie. To on jest przewodnikiem po tym mikrokosmosie. Jego spokój i opanowanie uczą dzieci, że wiedza to narzędzie, które pozwala okiełznać strach przed nieznanym. W dobie dezinformacji i pseudonaukowych teorii, do których dzieci mają dostęp w sieci, powrót do takich klasyków jest formą uodpornienia umysłu. Uczymy młode pokolenie, że nauka jest fascynująca i oparta na faktach, a nie na domysłach. Co ciekawe, „Było sobie życie” to serial, który się nie starzeje. Mimo postępu w medycynie podstawy przekazane przez Barillé pozostają aktualne. To fascynujące, jak twórcy udało się połączyć edukację z rozrywką w sposób tak organiczny, że dzieci nie czują, iż są pouczane. One po prostu kibicują głównym bohaterom − Maćkowi, Hani czy Porucznikowi PS − w ich codziennych zmaganiach z niebezpieczeństwami. To właśnie ta emocjonalna więź z postaciami sprawia, że wiedza sama wchodzi do głowy. Inteligentne dzieci to te, które potrafią kojarzyć fakty, a ten serial jest jedną wielką lekcją logiki i funkcjonalności natury. Inwestycja w przyszłość − dlaczego warto włączyć tę bajkę swojemu dziecku? Wybory, których dokonujemy jako rodzice, mają realny wpływ na to, jak ukształtuje się umysł naszego dziecka. „Było sobie życie” to inwestycja, która zwraca się latami. Widzę to po dzieciach moich znajomych i po moich własnych doświadczeniach − ci, którzy chłonęli te animacje, znacznie lepiej radzą sobie z naukami ścisłymi, mają bogatsze słownictwo i rzadziej ulegają lękom związanym z wizytą u lekarza. Wiedza daje im poczucie sprawstwa i kontroli. Warto zauważyć, że ta seria promuje również niezwykle ważne wartości moralne: współpracę, odpowiedzialność za innych i szacunek dla życia w każdej jego formie. W świecie, w którym bajki często promują agresję lub płytki konsumpcjonizm, „Było sobie życie” stoi na straży humanizmu. Jeśli chcesz, aby twoje dziecko wyrosło na osobę ciekawą świata, która nie boi się pytać „Dlaczego?” i potrafi docenić skomplikowane piękno natury, nie szukaj dalej. Ten francuski klasyk to najlepsze, co możesz podarować dziecięcej wyobraźni. To nie tylko rozrywka − to fundament, na którym buduje się pasja do odkrywania świata. Zobacz też: To najbardziej toksyczna bajka z Netfliksa. Zabroniłam dzieciom oglądania, bo uczy pogardy i egoizmu
Ta bajka ogłupia bardziej niż scrollowanie TikToka. Rodzice nieustannie włączają ją dzieciom
Wielu rodzicom wydaje się, że to tylko niewinna zabawa w krainie uśmiechniętego słońca i kolorowych pagórków, na której wychowały się całe pokolenia. Prawda o tej kultowej produkcji kryje jednak drugie dno, które dla rozwoju młodego umysłu może okazać się nawet bardziej ryzykowne niż współczesne technologie.
Na pewno znacie tę bajkę: na ekranie pojawiają się cztery kolorowe postacie z antenkami na głowach i telewizorami na brzuszkach. Dziecko zastyga, a my oddychamy z ulgą. Ale czy ta chwila spokoju nie ma zbyt wysokiej ceny? Od lat wśród rodziców i ekspertów toczy się debata, która nie traci na sile. Czy „Teletubisie” − bajka, która stała się ikoną popkultury − to faktycznie bezpieczna przystań dla dziecięcego umysłu, czy może najbardziej „ogłupiający” program, jaki kiedykolwiek trafił do ramówki? Choć na pierwszy rzut oka wydaje się łagodna, pod tą warstwą pluszu i jaskrawych kolorów kryją się mechanizmy, które mogą być bardziej szkodliwe niż bezmyślne scrollowanie TikToka przez nastolatka. Logopedyczny koszmar ukryty w kolorowej krainie Największym zarzutem, jaki od dekad stawiają Teletubisiom specjaliści od rozwoju mowy, jest ich sposób komunikacji. „Eh-oh!”, „Tuli!”, „Papa!”. Brzmi uroczo? Być może w ustach rocznego dziecka. Jednak gdy te dźwięki płyną z ekranu jako główny wzorzec komunikacji, zaczyna się problem. Dziecko uczy się mowy poprzez naśladownictwo. Jeśli jego ulubieni bohaterowie posługują się bełkotem, który imituje język niemowlęcy, maluch nie ma bodźca do tego, by starać się mówić poprawnie. Zjawisko to jest o tyle niebezpieczne, że „Teletubisie” są skierowane do grupy wiekowej, która znajduje się w fazie najbardziej intensywnego rozwoju ośrodków mowy. Zamiast budować bogate słownictwo, dziecko zostaje uwięzione w bańce uproszczonych sylab i nienaturalnej intonacji. To tak, jakbyśmy, zamiast uczyć dziecko jeść widelcem, nakazywali mu do 10. roku życia pić wyłącznie z butelki ze smoczkiem. Czy naprawdę chcemy, by pierwsze lata nauki świata opierały się na regresywnym języku, który zamiast stymulować, zwyczajnie rozleniwia mózg? Eksperyment na dziecięcej uwadze, czyli dlaczego ta bajka „hipnotyzuje”? Zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego dzieci patrzą na Teletubisie jak w obrazek, niemal nie mrugając? To nie jest magia dobrego scenariusza, to czysta psychologia poznawcza wykorzystana w sposób, który budzi niepokój. Konstrukcja tej bajki opiera się na ekstremalnej powtarzalności. Te same czynności są pokazywane kilkukrotnie, te same piosenki wybrzmiewają w każdym odcinku. Dla małego dziecka przewidywalność jest kojąca, to fakt. Jednak w przypadku tej konkretnej produkcji, ta monotonia połączona z jaskrawymi barwami działa niemalże jak trans. W dobie walki o uwagę, gdzie TikTok przebodźcowuje nas szybkim montażem, „Teletubisie” robią coś odwrotnego, ale równie szkodliwego − oferują pustkę. Umysł dziecka nie musi pracować, nie musi łączyć faktów, nie musi analizować skomplikowanych relacji społecznych. Wszystko jest podane w formie papki, która wypełnia czas, ale nie zostawia w głowie nic poza potrzebą dalszego patrzenia. Rodzice często mylą to skupienie z zainteresowaniem edukacyjnym, podczas gdy w rzeczywistości jest to jedynie reakcja na bardzo specyficzny rodzaj stymulacji wizualnej, który odłącza krytyczne myślenie już u źródła. Wielki powrót kolorowych stworków − czy wyciągnęliśmy wnioski? Mogłoby się wydawać, że era Teletubisiów przeminęła wraz z kasetami VHS, ale nic bardziej mylnego. Streamingi i nowoczesne platformy tchnęły w nie nowe życie, a odświeżone wersje bajki znów królują w naszych domach. Jako rodzice stoimy przed wyzwaniem: jak odróżnić bezpieczną rozrywkę od tej, która po prostu „wyłącza” nasze dzieci? Coraz głośniej mówi się o tym, że czas spędzony przed ekranem powinien być jakościowy. Tymczasem świat Tinky Winky'ego, Dipsy'ego, Laa-Laa i Po to świat pozbawiony logiki przyczynowo-skutkowej. To kraina, w której jedynym problemem jest rozlane tubisiowe mleczko, a rozwiązaniem na wszystko − przytulenie. I choć empatia jest ważna, to w tej formie staje się infantylną kalką prawdziwych emocji. Zamiast uczyć dziecko radzenia sobie z frustracją czy ciekawości świata, bajka serwuje im bezpieczny, ale intelektualnie jałowy azyl. Wybór należy do nas, rodziców. Czy chcemy oferować dzieciom treści, które szanują ich inteligencję, czy takie, które traktują je jak odbiorców niezdolnych do niczego więcej niż radosne „Eh-oh”? Warto o tym pomyśleć, zanim kolejny raz naciśniemy play. Źródło: Journal of Pediatrics, American Academy of Pediatrics Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Córka nie znosi malutkiej siostry, traktuje ją gorzej niż lalkę. To okropne, na czym ją przyłapałam”
Dzień, w którym przyłapałam moją starszą córkę na tym, co zrobiła malutkiej Malwince, zmienił wszystko w moim postrzeganiu macierzyństwa. Zrozumiałam wtedy z przerażeniem, że moja ukochana trzylatka nie tylko nie kocha swojej siostry, ale traktuje ją jak intruza, którego za wszelką cenę chce się pozbyć.
Dzień dobry, piszę do Was, bo czuję się jak najgorsza matka na świecie i kompletnie nie wiem, do kogo się zwrócić o pomoc. Moja starsza córka, Zuzia, ma trzy lata. Do niedawna była moim oczkiem w głowie, całym światem, jedynym dzieckiem, które dostawało sto procent mojej uwagi. Rok temu urodziła się Malwinka. Myślałam, że będzie jak w bajce − wspólne zabawy, miłość, opieka starszej siostry nad młodszą. Jakże się myliłam. Od dnia powrotu ze szpitala nasze życie zamieniło się w pole bitwy, a ja każdego dnia widzę w oczach Zuzi coś, czego nigdy nie spodziewałabym się u tak małego dziecka: czystą, niczym niepohamowaną nienawiść do własnej siostry. Gdy zazdrość o rodzeństwo przekracza granice bezpieczeństwa Wszystko zaczęło się niewinnie − od ignorowania małej, od zabierania jej zabawek, od udawania, że Malwinka w ogóle nie istnieje. Tłumaczyłam to sobie trudnym wiekiem, buntem dwulatka, a potem trzylatka. Staraliśmy się z mężem poświęcać Zuzi jak najwięcej czasu, wychodzić z nią samą, żeby nie czuła się odtrącona. Ale z każdym miesiącem było tylko gorzej. Zuzia zaczęła traktować Malwinkę gorzej niż lalkę. Lalkę rzuci w kąt i zapomni, a do siostry podchodzi tylko po to, żeby sprawić jej przykrość. Punkt krytyczny nastąpił wczoraj. Zostawiłam dziewczynki na sekundę w kojcu − Malwinka siedziała i bawiła się grzechotką, a Zuzia stała obok. Poszłam do kuchni tylko po wodę. Nagle usłyszałam pisk Malwinki, ale to nie był zwykły płacz, to był wrzask bólu. Wbiegłam do pokoju i zamarłam. Zuzia stała nad małą, trzymając ją z całej siły za kępkę włosów i ciągnąc. Widziałam twarz Zuzi − nie było na niej strachu, nie było wyrzutów sumienia. Była tam tylko zaciętość i jakaś dziwna satysfakcja. Gdy mnie zobaczyła, puściła włoski i jak gdyby nigdy nic powiedziała: „Ona zajmuje za dużo miejsca”. Dziecko traktuje siostrę jak intruza we własnym domu To, co zobaczyłam, złamało mi serce na milion kawałków. Malwinka ma teraz na główce czerwony ślad, a ja boję się zostawić je same nawet na mrugnięcie okiem. Zrozumiałam, że moja pierworodna córka nie może pogodzić się z utratą uprzywilejowanej pozycji. Dla niej Malwinka to złodziejka, która ukradła jej mamę, tatę i czas. Zuzia traktuje ją jak przedmiot, który psuje jej idealny świat. Czasem mam wrażenie, że ona czeka na moment, kiedy ta „lalka” się zepsuje i wreszcie zniknie z naszego domu. Próbowałam z nią rozmawiać, tłumaczyć, prosić. Czytałam książeczki o rodzeństwie, pokazywałam zdjęcia, gdy Zuzia była malutka. Nic nie działa. Każda moja próba przytulenia Malwinki kończy się histerią starszej córki. Ona potrafi podejść i celowo nadepnąć małej na rączkę, a potem patrzeć mi prosto w oczy. To jest okropne uczucie − bać się własnego dziecka. Bać się tego, do czego jest zdolna w swojej złości. Czuję się rozdarta między ogromną miłością do nich obu a przerażeniem, że w naszym domu rośnie mały tyran, który nie potrafi współczuć słabszemu stworzeniu. Jak poradzić sobie z agresją u małego dziecka? Najbardziej boli mnie to, że przez tę sytuację zaczynam czuć niechęć do Zuzi. Wiem, to brzmi strasznie, ale jak mam kochać dziecko, które sprawia ból bezbronnemu niemowlakowi? Każda taka sytuacja sprawia, że instynktownie chcę chronić Malwinkę przed „atakiem” siostry, a to tylko pogarsza sprawę, bo Zuzia widzi, że znów skupiam się na młodszej. To błędne koło, z którego nie widzę wyjścia. Czy to minie? Czy te dziewczynki kiedykolwiek będą się kochać? Zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd. Może za bardzo ją rozpieszczałam? Może powinnam była przygotować ją inaczej na narodziny siostry? Teraz każda minuta w domu to ogromne napięcie. Nie mogę się cieszyć macierzyństwem, bo zamiast radości mam w głowie ciągłą analizę: „Gdzie jest Zuzia? Co ona teraz knuje? Czy Malwinka jest bezpieczna?”. To życie w wiecznym stresie. Jeśli któraś z mam przechodziła przez coś podobnego, proszę, powiedzcie mi, że to tylko etap. Bo na razie mam ochotę tylko płakać i krzyczeć z bezsilności, patrząc, jak moja rodzina, zamiast być oazą spokoju, staje się miejscem, gdzie miłość walczy z nienawiścią. Marta, mama Zuzi i Malwinki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
Te dzieci będą w przyszłości bogate. Rodzice uczą ich 4 rzeczy: zaczynają już od maleńkości
Większość z nas marzy o tym, by nasze dzieci nie musiały martwić się o pieniądze, ale rzadko zdajemy sobie sprawę, że to nasze codzienne komunikaty kształtują ich przyszły stan konta. Poznaj cztery fundamenty wychowania, które sprawiają, że maluch wyrasta na dorosłego z niezwykłym instynktem do zarabiania i pomnażania majątku.
Co tak naprawdę decyduje o tym, że jedni w dorosłości lekko płyną na fali finansowej pomyślności, a inni wiecznie walczą o przetrwanie? Przez lata myślałam, że chodzi o kapitał na start, o znajomości albo o prestiżowe szkoły. Nic bardziej mylnego. Prawdziwe bogactwo rodzi się w głowie − i to na długo przed tym, zanim dziecko dostanie swoje pierwsze kieszonkowe. Istnieją cztery filary, które budują fundament pod przyszły sukces finansowy, a najlepsi rodzice-mentorzy zaczynają je stawiać już od maleńkości, często w sposób, który dla postronnego obserwatora wydaje się tylko niewinną zabawą. 1. Odroczenie gratyfikacji, czyli dlaczego jedna pianka dziś to za mało Pamiętacie słynny „test pianki” przeprowadzony przez Waltera Mischela? Dziecko dostaje jedną słodką piankę i obietnicę, że jeśli jej nie zje przez 15 minut, dostanie drugą. To, co wydaje się prostym sprawdzianem silnej woli, jest w rzeczywistości najpotężniejszym zwiastunem bogactwa. Rodzice dzieci, które w przyszłości będą majętne, od najmłodszych lat uczą je cierpliwości. Nie dają wszystkiego na już. Jeśli maluch widzi w sklepie wymarzoną zabawkę, nie słyszy „Nie, bo nie” ani „Dobrze, kupię ci to teraz, żebyś nie płakał”. Słyszy: „To świetna zabawka. Zaplanujmy, jak możesz na nią odłożyć”. Ta umiejętność czekania na nagrodę to nic innego jak fundament inwestowania. W świecie dorosłych bogactwo buduje się nie przez wydawanie wszystkiego, co się zarobi, ale przez umiejętność rezygnacji z chwilowej przyjemności na rzecz długofalowego zysku. Kiedy uczysz pięciolatka, że warto poczekać na większy zestaw klocków, zamiast kupować mały samochodzik, budujesz w jego mózgu autostradę do finansowej wolności. To lekcja panowania nad impulsami, która w przyszłości uratuje go przed chwilówkami i nieprzemyślanymi kredytami konsumpcyjnymi. 2. Pieniądz jako narzędzie, a nie cel − budowanie zdrowej relacji z kapitałem W domach, w których rosną przyszli milionerzy, o pieniądzach mówi się otwarcie, ale bez zbędnego nabożeństwa. To druga lekcja: pieniądz to narzędzie, takie samo jak młotek czy komputer. Ma służyć do budowania czegoś większego, a nie być celem samym w sobie. Rodzice uczą dzieci, że pieniądze biorą się z wartości, jaką dostarczamy innym ludziom, a nie tylko z chodzenia do pracy. Już kilkulatek może zrozumieć, że kiedy pomoże sąsiadowi w segregowaniu makulatury, dostarczy mu realną pomoc, za którą należy się wynagrodzenie. W dzisiejszych czasach odchodzi się od traktowania portfela jak tabu. Dzieci biorą udział w planowaniu domowego budżetu, oczywiście na miarę swoich możliwości. Wiedzą, ile kosztuje wyjście do kina, a ile wspólne wakacje. Dzięki temu uczą się szacunku do pracy, ale przede wszystkim − demitologizują pieniądze. Przestają się ich bać i przestają ich nadmiernie pożądać jako symbolu statusu. Dla nich pieniądz staje się surowcem, który można pomnażać, inwestować i którym można się dzielić. To podejście sprawia, że w dorosłości nie stają się niewolnikami stanu konta, ale sprawnymi zarządcami własnego losu. 3. Relacja z porażką, czyli dlaczego błąd jest najtańszą lekcją biznesu To mój ulubiony punkt i zarazem ten, którego my, rodzice, boimy się najbardziej. Często chcemy chronić nasze dzieci przed każdym potknięciem, tymczasem rodzice przyszłych ludzi sukcesu robią coś dokładnie odwrotnego: pozwalają dzieciom na bezpieczne bankructwa. Jeśli siedmiolatek wyda całe swoje kieszonkowe pierwszego dnia na głupoty, a potem przez resztę miesiąca nie ma na wymarzone lody z kolegami, taki rodzic nie dosypie mu grosza. Pozwoli mu poczuć dyskomfort braku pieniędzy wynikający z własnej, błędnej decyzji. Dorosły człowiek, który jako dziecko „zbankrutował” na naklejkach i wyciągnął z tego wnioski, nie będzie bał się otworzyć własnej firmy, bo wie, że ewentualne niepowodzenie to tylko kolejny krok na drodze do celu. Ucząc dziecko akceptacji dla błędów, dajesz mu najcenniejszą polisę ubezpieczeniową na przyszłość: odwagę do działania. 4. Ciekawość, czyli głód wiedzy, który zamienia się w złoto Na koniec coś, co psycholożka Carol Dweck nazywa nastawieniem na rozwój. Dzieci, które w przyszłości będą bogate, są wychowywane w kulcie ciekawości. Rodzice nie dają im gotowych odpowiedzi, ale uczą, jak je znajdować. Jeśli dziecko pyta: „Mamo, jak działa bank?”, nie słyszy: „Daj spokój, jesteś za mały”. Słyszy: „Sprawdźmy to razem”. To buduje w małym człowieku przekonanie, że wiedza jest dostępna i że on sam jest w stanie zrozumieć najbardziej skomplikowane mechanizmy rządzące światem. Przyszli bogacze to ludzie, którzy nigdy nie przestają się uczyć. To te dzieci, które zamiast biernego scrollowania ekranu, szukają w sieci tutoriali, jak coś zbudować, naprawić albo sprzedać. Rodzice inwestują w ich pasje, ale nie te, które są modne, tylko te, które dziecko naprawdę kocha − bo wiedzą, że pasja w połączeniu z wiedzą rynkową to najprostszy przepis na dochodowy biznes. Jeśli twoje dziecko wie, że może nauczyć się wszystkiego, czego zapragnie, to znaczy, że wyposażyłaś je w najpotężniejszy atut na współczesnym, dynamicznym rynku pracy. Prawdziwe bogactwo to nie to, co masz na koncie, ale to, co masz w głowie, gdy to konto nagle wyczyści się do zera. Źródło: Walter Mischel, Test Marshmallow, wyd. Smak Słowa 2015; Carol Dweck, Nowa psychologia sukcesu, wyd. MUZA S.A. 2017 Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
To najspokojniejsza bajka z czasów PRL: jest jak paliwo dla mózgu dziecka. Rodzice o niej zapomnieli
Pamiętasz chłopca, który rysował rozwiązania swoich problemów? Okazuje się, że ta kultowa dobranocka to nie tylko wspomnienie z dzieciństwa, ale prawdziwe „superfood” dla mózgu twojej pociechy. Sprawdź, dlaczego warto odkurzyć tę zapomnianą perełkę i jak niesamowicie wycisza ona dzisiejsze przebodźcowane dzieci.
Ostatnio, po serii seansów nowoczesnych bajek, gdzie kolory atakują zmysły, a akcja pędzi szybciej niż myśli, poczułam, że mój własny mózg błaga o chwilę ciszy. I wtedy, zupełnie przypadkiem, w czeluściach internetu mignął mi on − chłopiec z charakterystyczną grzywką. „Zaczarowany ołówek”. Poczułam falę ciepła, a potem przyszło olśnienie: przecież to jest dokładnie to, czego dzisiejsze dzieci potrzebują najbardziej, by ich wyobraźnia nie tylko przetrwała, ale rozkwitła. Cisza, która inspiruje − dlaczego „Zaczarowany ołówek” to fenomen? W dzisiejszych produkcjach dla dzieci cisza jest traktowana jak wróg. Jeśli przez trzy sekundy nikt nie krzyczy, nie wybucha albo nie śpiewa piosenki, twórcy boją się, że maluch przełączy kanał. Tymczasem „Zaczarowany ołówek” to absolutne mistrzostwo minimalizmu, które z dzisiejszej perspektywy wydaje się być lekarstwem na przebodźcowanie. W tej bajce niemal nie ma dialogów. Jest za to przestrzeń − przestrzeń na to, by dziecko mogło pomyśleć, zanim bohater wykona ruch. Gdy główny bohater, Piotrek, staje przed wyzwaniem (a bywają one naprawdę karkołomne!), nie wyciąga z kieszeni laserowego miecza. On się zastanawia. I właśnie ten moment zawieszenia, ta chwila, w której krasnoludek podaje mu ołówek, a Piotrek zaczyna kreślić na ścianie czy kartce rozwiązanie, jest najcenniejszym paliwem dla mózgu dziecka. Maluch przed telewizorem nie jest tylko pasywnym odbiorcą; on zaczyna projektować razem z Piotrkiem. „Co on teraz narysuje? Drabinę? Most? A może klucz?”. To czysta gimnastyka dla synaps, która uczy, że na każdy problem istnieje kreatywne rozwiązanie. Nauka nieszablonowego myślenia bez edukacyjnego zadęcia Często narzekamy, że współczesna szkoła zabija w dzieciach kreatywność, każąc im wpasowywać się w klucze odpowiedzi. „Zaczarowany ołówek” robi coś dokładnie odwrotnego. Ta bajka pokazuje, że granice rzeczywistości są tam, gdzie kończy się nasza wyobraźnia. Piotrek rysuje rower, by dogonić złoczyńcę, albo łódź, by przepłynąć jezioro − i te rysunki ożywają. Dla dziecka to potężny komunikat: twoja myśl ma sprawczą moc. Twoja kreatywność może zmienić bieg zdarzeń. To, co najbardziej mnie zachwyca po latach, to fakt, że ta produkcja nie moralizuje. Ona po prostu pokazuje proces twórczy. Dziecko obserwuje, jak z prostej linii powstaje przedmiot, który ma konkretną funkcję. To genialna lekcja projektowania, inżynierii i empatii zarazem, bo Piotrek najczęściej używa swojego daru, by pomagać innym. W świecie zdominowanym przez gotowe zabawki, które robią wszystko za dziecko, „Zaczarowany ołówek” przypomina o radości tworzenia czegoś z niczego. To bajka, która zamiast wypełniać czas, realnie go wzbogaca. View oEmbed on the source website Rodzice zapomnieli o tej bajce, ale warto do niej wrócić W pogoni za nowościami, za bajkami w 3D i globalnymi hitami z YouTube'a, gdzieś po drodze zgubiliśmy nasze rodzime perły. Być może wydaje nam się, że „Zaczarowany ołówek” jest zbyt archaiczny, że kreska jest zbyt prosta, a brak dialogów zniechęci dziecko przyzwyczajone do hałasu. Nic bardziej mylnego! Jestem pewna, że początkowa konsternacja szybko ustąpi miejsca głębokiemu skupieniu. Spokój potrafi być magnetyczny. Powrót do tej wieczorynki to nie tylko sentymentalna podróż do PRL-u. To świadoma decyzja rodzica, który chce chronić układ nerwowy swojego dziecka. „Zaczarowany ołówek” to bajka „low-stimulation”, która nie wywołuje agresji, nie powoduje kłopotów z zasypianiem i nie zmusza do kupowania kolejnych plastikowych figurek. Ona prosi tylko o jedno: weź kartkę, weź ołówek i sprawdź, co dzisiaj stworzysz. To najprostszy i najtańszy sposób na rozbudzenie geniusza w naszym dziecku. Nie dajmy tej bajce odejść w zapomnienie − włączmy ją dziś wieczorem i zobaczmy, jak w ciszy rodzi się wielka przygoda. Zobacz też: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Wielu rodziców i dziadków interpretuje dziecięcy opór jako brak dyscypliny, podczas gdy współczesna neuropsychologia widzi w nim fundamenty ponadprzeciętnego rozwoju poznawczego. Dowiedz się, dlaczego nawyk, który uchodzi za „trudny”, jest w rzeczywistości kluczowym wskaźnikiem wysokiej inteligencji i samodzielności twojego dziecka.
Jesteście u teściów na niedzielnym obiedzie, wasze dziecko właśnie po raz dziesiąty kwestionuje sens jedzenia brokułów, a w powietrzu wisi to niewypowiedziane, ale ciężkie jak ołów: „Za naszych czasów to by nie przeszło”. Sama wielokrotnie wstydziłam się, próbując uciszyć mojego małego filozofa, który zamiast potulnie potakiwać, urządzał mi debatę godną oksfordzkich profesorów. Dopiero po jakimś czasie kompletnie zmieniło się moje postrzeganie świata. Okazuje się, że ta jedna rzecz, która doprowadza pokolenie naszych rodziców do pasji, to w rzeczywistości najwspanialszy prezent, jaki natura mogła dać dziecku. Wielka wojna o autorytety, czyli dlaczego „nie” to oznaka inteligencji Mowa o notorycznym kwestionowaniu autorytetów i podważaniu narzuconych zasad. Dla naszych mam i babć, wychowanych w kulcie posłuszeństwa, dziecko, które pyta „Dlaczego?”, zamiast wykonać polecenie, jest po prostu źle wychowane. „Porażka wychowawcza” − słyszymy, gdy maluch nie chce uścisnąć ręki cioci, której nie widział dwa lata, albo gdy głośno punktuje nielogiczność naszych próśb. Tymczasem badania nad dziećmi wybitnie zdolnymi (tzw. gifted children) wskazują jasno: ci mali buntownicy posiadają coś, co nazywamy wysoką autonomią poznawczą. Genialne dziecko nie akceptuje świata takim, jakim on jest. Ono chce wiedzieć, jak ten świat działa, a każda zasada, która nie ma logicznego uzasadnienia, jest dla jego mózgu błędem w systemie. Kiedy twoje dziecko dyskutuje z tobą o godzinie pójścia spać, używając argumentów o przesunięciu czasu czy poziomie energii, to nie robi ci na złość. Jego neuroprzekaźniki pracują na najwyższych obrotach, tworząc skomplikowane struktury logiczne. To właśnie ta cecha sprawia, że w przyszłości te dzieci nie staną się trybikami w maszynie, ale wizjonerami, którzy zmieniają rzeczywistość. One nie boją się myśleć samodzielnie, a to fundament najwyższego IQ. Mózg na wysokich obrotach − neurobiologia „niegrzecznego” zachowania Dlaczego to zachowanie tak bardzo nas męczy? Bo wymaga od nas, rodziców, wejścia na wyższy poziom intelektualny. Łatwiej jest powiedzieć „Bo ja tak mówię”, niż wytłumaczyć zawiłości społeczne czy fizyczne danej sytuacji. Jednak to właśnie ten opór, to ciągłe „sprawdzam”, świadczy o wybitnej inteligencji analitycznej. Zgodnie z teorią dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego takie dzieci wykazują wzmożoną pobudliwość intelektualną. One po prostu widzą więcej opcji, więcej możliwości i więcej luk w naszym dorosłym myśleniu. Dziadkowie widzą w tym brak szacunku, ale nauka widzi w tym proces krytycznego myślenia. Dziecko, które potrafi sprzeciwić się grupie lub starszej osobie w imię własnej logiki, posiada niesamowitą odporność psychiczną. To cecha liderów, innowatorów i ludzi sukcesu. Jeśli twój maluch potrafi przelicytować cię w argumentacji, zamiast się denerwować, uśmiechnij się pod nosem. Właśnie jesteś świadkiem narodzin małego geniusza. On trenuje asertywność i logikę, których nie nauczy się z żadnego podręcznika. Jak przeżyć niedzielny obiad i nie zgasić w dziecku geniuszu? Największym wyzwaniem dla nas, współczesnych rodziców, jest znalezienie balansu między „trzymaniem steru” a pozwalaniem na tę intelektualną wolność. Kiedy słyszymy od rodziny, że „dziecko weszło nam na głowę”, musimy pamiętać o jednym: my nie wychowujemy dziecka dla wygody dziadków, ale dla jego przyszłości. Zamiast uciszać dziecko w imię świętego spokoju, warto docenić jego odwagę do posiadania własnego zdania. Oczywiście, musimy uczyć form grzecznościowych, ale nigdy kosztem tłamszenia ciekawości. Dziecko, które dziś „pyskuje”, jutro może być tym, który odważy się zakwestionować przestarzałe schematy w nauce czy biznesie. To, co starsze pokolenie nazywa porażką, my powinniśmy nazywać potencjałem. Następnym razem, gdy twoja pociecha znów zacznie swoją tyradę, weź głęboki oddech i pomyśl z dumą: „Mój mały geniusz właśnie szlifuje swój diament”. A dziadkowie? Cóż, może czas, by to oni nauczyli się czegoś o nowoczesnym świecie od najmłodszego pokolenia. Źródło: PTP, Gifted Development Center Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Zachowania, które rodzice często uznają za brak wychowania lub uciążliwe dziwactwa, mogą być w rzeczywistości oznakami wysokiego ilorazu inteligencji. Dowiedz się, dlaczego twój mały „uparty negocjator” lub „skarżypyta” to w rzeczywistości umysł o potężnym potencjale.
Znasz ten moment, gdy twoje dziecko robi coś tak specyficznego, że czujesz na sobie wzrok wszystkich osób w kolejce do kasy lub w przychodni? Czasami to uporczywe poprawianie pani w sklepie, innym razem głośne komentowanie tego, dlaczego pan na przystanku ma brudne buty. Szepczemy wtedy szybkie „przepraszam” i marzymy o pelerynie niewidce. Ale ostatnio zaczęłam patrzeć na te sytuacje zupełnie inaczej. Okazuje się, że to, co my, dorośli, uwięzieni w gorsetach konwenansów, nazywamy trudnym zachowaniem, dla ekspertów jest jasnym sygnałem: „Uwaga, tu rośnie wybitny umysł!”. Mistrzowie ciętej riposty i dyskusji bez końca Pierwszą rzeczą, której jako rodzice często się wstydzimy, jest dziecięca... kłótliwość. No wiecie, ten moment, gdy prosisz o założenie czapki, a w zamian dostajesz pięciominutowy wykład o tym, że czapka niszczy strukturę fryzury, a poza tym temperatura odczuwalna jest o trzy stopnie wyższa, niż pokazuje termometr. Wstydzimy się, bo wydaje nam się, że otoczenie widzi w tym brak dyscypliny i naszą rodzicielską porażkę. Tymczasem ta niesamowita zdolność do argumentacji i negocjacji to jedna z najsilniejszych oznak wysokiej inteligencji werbalnej. Dziecko, które nie przyjmuje poleceń „bo tak”, ale domaga się logicznych uzasadnień, to dziecko, którego mózg pracuje na najwyższych obrotach. Ono nie próbuje być złośliwe − ono bada związki przyczynowo-skutkowe i rozwija umiejętności, które za dwadzieścia lat uczynią z niego wybitnego prawnika, negocjatora czy lidera zespołu. Eksperci podkreślają, że inteligencja to nie tylko umiejętność rozwiązywania zadań z matematyki, to przede wszystkim zdolność do krytycznego myślenia. Więc następnym razem, gdy twoja pociecha zacznie podważać sens sprzątania klocków za pomocą logicznego wywodu, weź głęboki oddech i pomyśl: „Mój mały geniusz właśnie trenuje retorykę”. Niestosowna szczerość, czyli detektyw w krótkich spodenkach Kolejną cechą, która przyprawia nas o zawrót głowy, jest nadmierna spostrzegawczość połączona z absolutnym brakiem filtra. To te sytuacje, gdy dziecko głośno zauważy, że „ciocia ma bardzo duży nos” albo że „obiad u babci dziwnie pachnie”. Czujemy wtedy ogromny dyskomfort, bo przecież uczymy dzieci empatii i dobrych manier. Jednak z punktu widzenia rozwoju poznawczego ta bezlitosna precyzja w wyłapywaniu detali świadczy o niesamowitym potencjale analitycznym. Bystre dzieci widzą świat w wysokiej rozdzielczości. One nie rejestrują tylko ogólnego obrazu, one widzą każdą rysę, każdą niespójność, każdy nietypowy szczegół. Ich mózgi nieustannie skanują otoczenie i kategoryzują dane. Ta niewygodna szczerość to po prostu efekt uboczny niezwykle sprawnego procesora w ich głowie. Zamiast uczyć dziecko, by „nie widziało”, warto uczyć je, jak ubrać te spostrzeżenia w słowa, które nie ranią. Ale w głębi duszy możemy być dumni − nasze dziecko widzi to, czego inni nie dostrzegają. To cecha największych odkrywców i naukowców, którzy zmieniali bieg historii, bo potrafili wskazać palcem to, co inni woleli przemilczeć. Buntownik z wyboru i kreatywny chaos w pokoju Na koniec coś, co spędza sen z powiek każdemu, kto lubi mieć w domu porządek: totalne ignorowanie zasad standardowej zabawy. Wstydzimy się, gdy inne dzieci na placu zabaw grzecznie lepią babki z piasku, a nasz maluch próbuje zbudować z błota skomplikowany system irygacyjny, brudząc przy tym siebie i wszystkich dookoła. Albo, gdy zamiast układać puzzle według obrazka, tworzy z nich dziwne konstrukcje 3D. Wydaje nam się, że nasze dziecko jest rozkojarzone, nieuważne albo − o zgrozo − „niegrzeczne”. Nic bardziej mylnego! To jest właśnie kreatywność w czystej postaci, znana jako myślenie dywergencyjne. Bystre dzieci często nudzą się gotowymi schematami. Ich mózg krzyczy: „A co, jeśli zrobimy to inaczej?”. To zachowanie, które często mylimy z brakiem koncentracji, jest w rzeczywistości dowodem na ogromną elastyczność umysłową. Takie dzieci nie idą wydeptaną ścieżką − one tworzą własne. Choć dziś oznacza to wiecznie brudne ubrania i bałagan w pokoju, w przyszłości ta sama cecha pozwoli im znajdować rozwiązania problemów, wobec których inni będą bezradni. Więc, zamiast przepraszać za „dziwne” pomysły swojego dziecka, uśmiechnij się do siebie. Masz w domu kogoś, kto widzi więcej, czuje mocniej i myśli szybciej. To nie powód do wstydu − to twój największy sukces. Źródło: researchgate.net Zobacz też: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
Tę 1 bajkę możesz z czystym sumieniem włączyć nawet 2-latkowi. Wyciszy i rozbudzi ciekowość świata
Nieraz stawałam przed telewizorem z pilotem w ręku, czując narastającą irytację. Znacie to uczucie? Włączacie dziecku bajkę, która ma być chwilą wytchnienia, a dostajecie w zamian agresywne kolory, piskliwe głosy i akcję pędzącą szybciej niż bolid Formuły 1.
Efekt? Po piętnastu minutach maluch jest tak przebodźcowany, że zamiast spokoju mamy w domu emocjonalny huragan. Jeśli więc szukacie czegoś, co przełamie ten schemat, koniecznie sprawdźcie „Puffin Rock”. Koniec z atakiem na zmysły − dlaczego tempo bajki ma znaczenie? Większość współczesnych animacji projektowana jest tak, by za wszelką cenę przykuć uwagę dziecka, co często odbywa się kosztem jego układu nerwowego. Szybkie cięcia, głośna muzyka i chaotyczne dialogi to dla dwulatka − którego mózg jest jeszcze niezwykle plastyczny i wrażliwy − prawdziwy atak. I tutaj na scenę wkracza „Puffin Rock” („Wyspa Puffinów”). To nie jest po prostu kolejna bajka; to wizualna i dźwiękowa kołysanka, która zamiast krzyczeć, szepcze fascynujące historie. Czym „Puffin Rock” różni się od reszty? Przede wszystkim tempem. Tutaj czas płynie inaczej. Obserwujemy życie uroczej maskonurzycy Oony i jej małego braciszka Baby na przepięknej, irlandzkiej wyspie. Każdy odcinek to spokojna narracja, w której jest miejsce na oddech, na pauzę, na zachwyt nad kroplą deszczu czy źdźbłem trawy. Kolorystyka jest stonowana, pastelowa, wręcz malarska − przypomina pięknie ilustrowaną książkę, która ożyła na naszych oczach. Dla dwulatka, który dopiero uczy się przetwarzać świat, taka forma jest najbezpieczniejszym wprowadzeniem w świat multimediów. „Puffin Rock”: edukacja przez empatię i bliskość z naturą Jako rodzice często szukamy bajek „edukacyjnych”, ale czy edukacja to tylko liczenie do dziesięciu po angielsku? Dzieci potrzebują relacji i poczucia bezpieczeństwa, by się uczyć. „Puffin Rock” realizuje to założenie po mistrzowsku. Relacja Oony z bratem to czysta lekcja empatii, opiekuńczości i cierpliwości. Oona nie jest idealna, ale jest mądrą starszą siostrą, która tłumaczy małemu braciszkowi świat bez zbędnego moralizatorstwa. Bajka w genialny sposób rozbudza też ciekawość przyrodniczą. Dzieci dowiadują się o cyklach natury, o tym, dlaczego mewy zachowują się tak, a nie inaczej, i jak ważne jest dbanie o nasze wspólne środowisko. Wszystko to podane jest w sposób nienachalny. Narrator prowadzi nas przez te przygody z humorem i dystansem, często zwracając się bezpośrednio do małego widza, co buduje niesamowitą więź i poczucie uczestnictwa w czymś ważnym. View oEmbed on the source website Wyciszenie, o którym marzy każdy rodzic Największym testem dla każdej bajki jest to, co dzieje się po wyłączeniu telewizora. W przypadku „Puffin Rock” dzieje się magia − a właściwie nie dzieje się nic gwałtownego. Dziecko nie biega po pokoju jak nakręcone, nie domaga się kolejnego odcinka z krzykiem. Zamiast tego często zaczyna opowiadać o tym, co widziało, albo spokojnie wraca do swoich zabawek. To animacja, którą z czystym sumieniem można włączać nawet w te dni, kiedy dziecko jest już zmęczone i potrzebuje wyciszenia. Jeśli więc szukacie czegoś, co nie przebodźcuje małego mózgu, a jednocześnie będzie ucztą dla oka i serca, „Puffin Rock” jest odpowiedzią. To dowód na to, że w świecie pełnym hałasu wciąż jest miejsce na delikatność i mądrość. To bajka, która nie tylko zajmuje czas, ale faktycznie wzbogaca wewnętrzny świat dziecka, ucząc je, że natura jest piękna, a rodzina i przyjaciele to największy skarb. Spróbujcie włączyć chociaż jeden odcinek − gwarantuję, że sami dacie się uwieść temu spokojnemu rytmowi wyspy maskonurów. Zobacz też: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
Logopedka ostrzega przed 1 bajką, a dzieci ją uwielbiają. „Pokazuje złe wzorce”
Szybkie, mocno bodźcujące bajki mogą nie być tak niewinną rozrywką, jak wielu rodziców zakłada. Prof. Jagoda Cieszyńska w programie „Balans” mówi o przeciążeniu mózgu dziecka, problemach z emocjami i relacjami oraz o zaleceniach, by najmłodsi w ogóle nie patrzyli w ekran.
Małe dziecko, które dostaje do ręki tablet lub telefon, potrafi w kilka sekund „zniknąć” w bajce. W programie „Balans” prof. Jagoda Cieszyńska w rozmowie z Kubą Jankowskim zwróciła uwagę, że współczesne animacje – szybkie, kolorowe i pełne dynamicznych zmian – mogą przeciążać rozwijający się mózg. Jej ostrzeżenie dotyczy nie tylko czasu spędzanego przed ekranem, ale też jakości treści, które dzieci oglądają. Szybkie bodźce, wolniejszy rozwój relacji Ekspertka podkreśla, że intensywna stymulacja wzrokowa i częsta zmiana scen to dla najmłodszych wyjątkowo trudne środowisko. W jej ocenie taki „rollercoaster bodźców” nie wspiera budowania odpowiednich aktywności w mózgu, w tym długich funkcjonalnych połączeń opisywanych w neurobiologii. Konsekwencje, o których mówi, brzmią znajomo dla wielu rodziców: dziecko po bajce bywa rozdrażnione, trudno wrócić do spokojnej zabawy, a kontakt „tu i teraz” jakby się urywał. Prof. Cieszyńska wskazuje, że przy częstym oglądaniu dziecko może mieć trudności z uczeniem się emocji, współdziałaniem i budowaniem relacji. Ważny jest też wątek wspólnego pola uwagi: gdy ekran przejmuje dowodzenie, rodzic i dziecko przestają skupiać się na tym samym, a to właśnie wspólne patrzenie, reagowanie i nazywanie świata jest jednym z fundamentów wczesnego rozwoju. Ekspertka opisywała również sytuacje, w których dzieci oglądają w kółko ten sam materiał (np. rolki na Instagramie). To zachowanie porównała do działania narkotyku – jako sygnał, że bodźce mogą być tak „wciągające”, iż trudno je potem zastąpić spokojniejszą aktywnością. „Świnka Peppa” na celowniku: problemem mają być wzorce relacji Wśród przykładów prof. Cieszyńska wymieniła bajkę „Świnka Peppa”. Jej krytyka nie dotyczy pojedynczych scen, tylko sposobu pokazywania relacji. Według ekspertki są one przedstawione w bardzo niekorzystny sposób, z przekazem, że w relacjach nie ma reguł. W jej ocenie taka narracja może utrwalać nieprawidłowe wzorce zachowań. To ważna uwaga zwłaszcza dla opiekunów maluchów, które uczą się przez obserwację. Dla małego dziecka bohater bajki bywa kimś „prawdziwym” – modelem do naśladowania. Jeśli więc w codziennym domu dbacie o zasady, granice i spokojne komunikowanie emocji, a dziecko regularnie dostaje treści pokazujące coś odwrotnego, łatwo o chaos: inne reguły obowiązują w rodzinie, inne na ekranie. View oEmbed on the source website Ekran a najmłodsi: zalecenia i wątek wzroku, który niepokoi W rozmowie wybrzmiało też stanowisko przywoływane przez ekspertkę: według Światowej Organizacji Zdrowia dzieci do 2. roku życia nie powinny w ogóle patrzeć na ekran. Prof. Cieszyńska łączy ten postulat z rosnącą liczbą badań wskazujących na negatywny wpływ ekranów na rozwój funkcji wzrokowych u najmłodszych. Zwróciła uwagę na obserwację z badań psychologicznych: dzieci, które oglądają bajki na smartfonach i tabletach, mogą mieć mniejszy zakres pola widzenia. W praktyce ma to wyglądać tak, że w zadaniach wymagających ułożenia obrazka z części dziecko może nie zauważać elementów znajdujących się po bokach. Jeśli próbujecie w domu ograniczać ekrany, a jednocześnie macie poczucie, że bez bajki „nie da się” ugotować obiadu czy spakować się do wyjścia, ta rozmowa jest mocnym sygnałem, by przyjrzeć się nie tylko długości oglądania, ale i temu, co oraz jak działa na dziecko. Prof. Cieszyńska mówi wprost: przy szybkim, intensywnym przekazie stawką mogą być emocje, relacje i sposób, w jaki rozwija się dziecięca uwaga. Zobacz też: Dziecko nie „wymusza” ani nie „przesadza”, tylko jest wysoko wrażliwe. Oto 10 cech dziecka WWO
„Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
„Moje dzieci w wieku trzech lat pomagały przy praniu i rozładowywały zmywarkę” – usłyszałam ostatnio od koleżanki i… zamarłam. Trzylatek i pranie? Zmywarka? Przez chwilę zastanawiałam się, czy to jeszcze wychowanie, czy już przesada. A potem zaczęłam drążyć temat – i okazało się, że odpowiedź wcale nie jest oczywista.
„On jest jeszcze taki mały” – najczęstszy argument rodziców Kiedy myślimy o obowiązkach domowych, przed oczami staje nam raczej uczeń podstawówki niż kilkulatek w rajstopkach. Wielu rodziców powtarza, że „ma jeszcze czas”, że dzieciństwo powinno być beztroskie, bez listy zadań do odhaczenia. I jasne – trzylatek nie powinien mieć grafików ani odpowiedzialności dorosłego. Ale obowiązki domowe to nie kara ani mus. To element codzienności, który – odpowiednio dobrany – może być dla dziecka naturalną formą nauki samodzielności. Problem zaczyna się wtedy, gdy myślimy o obowiązkach wyłącznie w kategoriach „roboty”, a nie wspólnego działania. Co naprawdę może zrobić 3-latek? Gdy koleżanka mówiła o „robieniu prania”, nie miała na myśli sortowania kolorów ani obsługi pralki. Chodziło o drobne czynności – wrzucenie skarpetek do bębna, zamknięcie drzwiczek. Podobnie ze zmywarką – trzylatek może wyjąć plastikowe miski, podać sztućce, pomóc ułożyć talerze na blacie. Eksperci są zgodni – w wieku 3 lat dzieci bardzo chcą naśladować dorosłych. Czują dumę, kiedy mogą „pomóc”. To idealny moment, by nie gasić tej potrzeby hasłem „zostaw, ja zrobię szybciej”. Gdzie jest granica i kiedy robi się za wcześnie? Za wcześnie jest wtedy, gdy obowiązki stają się źródłem stresu – dla dziecka albo dla rodzica. Jeśli trzylatek słyszy pretensje, że coś zrobił krzywo, wolno albo nie tak jak trzeba – to nie jest nauka odpowiedzialności, tylko frustracji. Obowiązki na tym etapie powinny być dobrowolne, krótkie i dostosowane do możliwości dziecka. Psychologowie podkreślają, że kluczowe jest nastawienie dorosłych – dziecko nie „pomaga”, bo musi, tylko dlatego, że jest częścią rodziny. Nie chodzi o perfekcyjnie złożone pranie, ale o budowanie poczucia sprawczości – „jestem ważny, mam swój udział”. Obowiązki to inwestycja w przyszłość Dzieci, które od najmłodszych lat uczestniczą w codziennych domowych czynnościach, w wieku szkolnym są bardziej samodzielne i pewne siebie. Nie dlatego, że wcześnie nauczyły się sprzątać, ale dlatego, że nikt im nie odebrał poczucia kompetencji. Może więc pytanie nie brzmi „czy 3-latek może robić pranie”, ale raczej – czy my, dorośli, potrafimy pozwolić dzieciom próbować, nawet jeśli oznacza to trochę chaosu w kuchni i kilka skarpetek obok kosza. Zobacz także: „Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
Te dzieci szybciej się rozwijają. Ich rodzice robią 3 rzeczy inaczej niż wszyscy
Niektóre dzieci rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy, choć wcale nie korzystają z bardziej wymagających zajęć ani specjalnych metod. Coraz więcej badań i obserwacji pokazuje, że ich przewaga zaczyna się w domu, a dokładnie w trzech codziennych nawykach rodziców.
Nie są to skomplikowane techniki ani „tajemne sposoby”, które wymagają godzin przygotowań czy drogich gadżetów. To raczej drobne decyzje podejmowane każdego dnia – często z pozoru niezauważalne, a jednak przynoszące dzieciom ogromne korzyści, jeśli chodzi o tempo rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego. Rodzice, którzy stosują te trzy podejścia, nie robią niczego spektakularnego, ale ich dzieci szybciej uczą się nowych rzeczy, łatwiej radzą sobie z wyzwaniami i wykazują większą samodzielność. Co dokładnie robią inaczej? 1. Wspierają ciekawość zamiast ją uciszać Dzieci rozwijają się szybciej wtedy, gdy dorośli traktują pytania i eksperymenty jak coś naturalnego. Nie chodzi o organizowanie skomplikowanych zabaw edukacyjnych, lecz o zwykłą otwartość na to, co dziecko chce badać. Kluczem okazuje się cierpliwość i brak pośpiechu – gdy nie poganiamy, maluch dostaje przestrzeń, żeby samodzielnie sprawdzać, dotykać, porównywać i zadawać pytania, których często nawet się nie spodziewamy. Rodzice takich dzieci mówią mniej, a obserwują więcej. Nie wyręczają, nie kończą za dziecko zdań, nie podpowiadają w każdej sekundzie. Zamiast tego zadają proste pytania: „Jak myślisz?”, „Co by było, gdyby…?”, „Chcesz spróbować jeszcze raz?”. To niewielkie zmiany, które działają jak paliwo dla dziecięcej ciekawości, a ta – jak wiadomo – jest jednym z najważniejszych motorów rozwoju. Dzieci wychowane w takim klimacie naturalnie wykazują więcej inicjatywy. Zaczynają same szukać rozwiązań, bo wiedzą, że ich pomysły są ważne. To poczucie wpływu pojawia się bardzo wcześnie i przekłada się na szybszy rozwój kompetencji poznawczych. 2. Uczą konsekwentnie, ale bez presji Drugą rzeczą wyróżniającą rodziców szybko rozwijających się dzieci jest sposób, w jaki stawiają granice. Nie krzyczą, nie straszą, nie porównują do innych. Są spokojni, przewidywalni i bardzo konsekwentni – dzięki czemu dziecko czuje się bezpiecznie. To właśnie bezpieczeństwo emocjonalne daje przestrzeń do tego, żeby uczyć się nowych rzeczy i popełniać błędy bez lęku. W praktyce wygląda to tak, że zasady są jasne i powtarzalne, ale wokół nich jest dużo ciepła i akceptacji. Gdy dziecko robi coś niewłaściwego, słyszy raczej: „Spróbujmy inaczej” niż „Zawsze wszystko robisz źle”. Rodzice dbają o ton głosu, reagują spokojnie, a jednocześnie nie odpuszczają granic, które są potrzebne. Takie podejście sprawia, że maluchy nie uczą się „pod presją”, lecz w swoim rytmie, ale w stabilnym otoczeniu. Dzięki temu ich mózg pracuje sprawniej – mniej energii idzie na walkę ze stresem, a więcej na rozwój. Dzieci stają się odważniejsze, chętniej sprawdzają nowe rzeczy i łatwiej przyjmują wyzwania, bo wiedzą, że nie spotka ich za to krytyka. 3. Zamiast perfekcji stawiają na relację Rodzice, których dzieci rozwijają się wyjątkowo szybko, mają jeszcze jedną wspólną cechę. Nie próbują być „idealni”. Wbrew pozorom właśnie to daje dzieciom przewagę. Zamiast skupiać się na perfekcyjnie zaplanowanym dniu, na punktualności co do minuty i dopięciu każdego szczegółu, stawiają na bliskość i reagowanie na potrzeby tu i teraz. W codziennych sytuacjach wygląda to choćby tak, że potrafią odpuścić, kiedy widzą, że dziecko potrzebuje więcej czasu. Znajdują chwilę na rozmowę, nawet jeśli plan dnia jest napięty. Okazują emocje i uczą na nich dziecko: „Jestem zmęczona”, „Trochę się zdenerwowałam, zaraz spróbuję się wyciszyć”. Takie modelowanie zachowań emocjonalnych daje szybkie efekty – dziecko lepiej radzi sobie z napięciami i potrafi szybciej wracać do równowagi. To właśnie stabilne relacje sprawiają, że dzieci uczą się ekspresowo, bo czują pełną akceptację. Nie muszą walczyć o uwagę, nie gubią się w chaosie, nie żyją w napięciu. Rodzic nie udaje, że wie wszystko, tylko towarzyszy. To jeden z najważniejszych fundamentów dziecięcego rozwoju, choć rzadko się o nim mówi. Dzieci rosną szybciej, kiedy dorośli zwalniają Kiedy patrzę na te trzy punkty, widzę jedno: nie trzeba specjalnych narzędzi, drogich zabawek ani setek dodatkowych zajęć. Dzieci w naturalny sposób rozwijają się szybciej, gdy mają uważnego dorosłego obok siebie. Kogoś, kto wspiera ich ciekawość, jasno stawia granice i dba o relację ważniejszą niż perfekcyjnie zaplanowany dzień. To proste, choć nie zawsze łatwe, ale właśnie w takich codziennych wyborach zaczyna się przewaga, którą szybko widać. Dzieci dojrzewają inaczej, są stabilniejsze, bardziej samodzielne – i rozwijają się w naprawdę zaskakującym tempie. Zobacz też: Te dzieci są najbystrzejsze. Ich rodzice przestrzegają 3 domowych zasad
Wystarczy 1 zasada i dziecko rozwija się książkowo. „Jest pewne siebie i śpi dłużej”
Rodzice często szukają jednego, prostego sposobu na zdrowy rozwój dziecka – i naprawdę da się go znaleźć. Gdy sama go wprowadziłam, zobaczyłam zmiany, których wcześniej nawet nie brałam pod uwagę.
Kiedy moje dzieci były małe, słyszałam z wielu stron, że „maluch potrzebuje powtarzalności”. Przyznam, że długo brzmiało to dla mnie jak kolejny slogan z poradnika, dopóki nie zauważyłam, jak bardzo codzienne schematy wpływają na nasz domowy spokój. Dzieci w wieku 2–3 lat żyją w świecie, który szybko się zmienia, a rutyna daje im coś, czego nie da się przecenić – przewidywalność. Dlaczego rutyna daje dziecku poczucie bezpieczeństwa Gdy maluch wie, co wydarzy się za chwilę, mniej się frustruje, łatwiej współpracuje i rzadziej reaguje płaczem. To nie magia, tylko mechanizm, który działa tak samo u dorosłych: jeśli wiemy, co nas czeka, jesteśmy spokojniejsi. U dzieci ta potrzeba jest jeszcze silniejsza, bo dopiero uczą się nazywać emocje i reagować na nie w konstruktywny sposób. Zauważyłam też, że kiedy trzymaliśmy się ustalonego rytmu dnia, dzieci szybciej radziły sobie z nowymi sytuacjami. Jakby prosta ramka dnia tworzyła im bezpieczną przestrzeń, w której mogą swobodnie rosnąć, bawić się, poznawać świat – i mieć pewność, że nic ich nie zaskoczy. Stała rutyna poprawia sen i zmniejsza liczbę trudnych zachowań Najczęstsze pytanie, jakie słyszę od rodziców, brzmi: „Czy to prawda, że rutyna wydłuża sen?”. Odpowiadam: tak, i widziałam to nieraz. U nas wieczorny schemat – kąpiel, spokojna zabawa, kolacja, książka i gaszenie światła – sprawił, że usypianie trwało krócej, a noce były spokojniejsze. Dzieci, które wiedzą, co dzieje się po kolei, rzadziej protestują. Nie walczą tak z przebieraniem w piżamę czy końcem zabawy, bo ich mały wewnętrzny zegar „przygotowuje” się do kolejnych etapów dnia. To jeden z powodów, dla których specjaliści mówią, że rutyna może ograniczać liczbę napadów złości. O wiele bardziej zaskoczyło mnie coś jeszcze – pewność siebie. My, dorośli, często nie łączymy tych dwóch rzeczy, ale dla dziecka regularność to fundament, na którym buduje poczucie kontroli. Gdy dzień jest uporządkowany, łatwiej podejmuje nowe wyzwania, chętniej próbuje i szybciej uczy się samodzielności. Widzę to u wielu rodzin, które zaczęły prowadzić dzienny harmonogram: maluchy mniej się wycofują, częściej kończą rozpoczęte zabawy, lepiej znoszą zmiany. Przykładowy harmonogram dnia dla dziecka 2–3-letniego Wiem, że wiele osób boi się, że rutyna „sztywno zamyka” dzień. Ale w praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Harmonogram nie ogranicza – on porządkuje. Poniżej podaję przykład planu dnia, który sama stosowałam i który świetnie sprawdził się również u innych rodziców. Pamiętajcie, że to tylko propozycja. Każde dziecko ma swój rytm – warto dostosować własną rutynę do charakteru malucha, godzin drzemek, przedszkola czy aktywności, które lubi najbardziej. Przykładowy harmonogram dnia dla 2–3-latka: 7:00–7:30 – pobudka i poranna toaleta 7:30–8:00 – śniadanie 8:00–10:00 – swobodna zabawa, aktywność ruchowa, spacer 10:00–11:00 – zajęcia plastyczne, układanki, książeczki 11:00–12:00 – przygotowanie do drzemki, wyciszenie 12:00–13:30 – drzemka 13:30–14:00 – obiad 14:00–16:00 – aktywności na świeżym powietrzu lub zabawa tematyczna 16:00–17:00 – podwieczorek i spokojniejsze zabawy 17:00–18:00 – czas na wspólne działania: układanie klocków, gotowanie, rysowanie, sprzątanie 18:00–19:00 – kąpiel, kolacja, wieczorne czytanie 19:00–19:30 – zasypianie Taki schemat nie musi być realizowany co do minuty – ważna jest kolejność i powtarzalność. Codzienny rytm tworzy dziecku „mapę”, której potrzebuje, żeby czuć się bezpiecznie. Rutyna działa również na rodziców Choć skupiamy się na dziecku, muszę przyznać jedno: rutyna ratuje także rodzica. Mnie dała poczucie, że trzymam w rękach stery, a nie płynę w chaosie codziennych zadań. Łatwiej było zaplanować posiłki, drzemki, domowe obowiązki, wizyty lekarskie czy czas na zabawę. I co najważniejsze – mniej było napięć, bo każdy z nas wiedział, „co teraz”. Wprowadzając harmonogram, nie trzeba robić rewolucji. Wystarczy zacząć od małych kroków: stałej pory drzemki, regularnego rytuału wieczornego, określonego momentu na wspólną zabawę. Po kilku dniach zobaczycie, że maluch sam podpowiada, co ma nastąpić – a to najlepszy dowód, że rutyna działa. Codzienny rytm nie jest modą ani trendem. To prosta zasada, która pomaga dzieciom rosnąć spokojniej, pewniej i zdrowiej – a nam pozwala wreszcie odetchnąć. Jeśli miałabym wybrać tylko jedną rzecz, która odmienia codzienność rodziny, wybrałabym właśnie rutynę. Zobacz też: To najbardziej szkodliwy styl wychowania: rodzice mają 6 cech. „Często odmawiają”
Przez ten 1 drażniący nawyk hamują rozwój dzieci. Większość rodziców robi to nagminnie
Jedna z najczęstszych codziennych czynności potrafi realnie zatrzymać rozwój dziecka, choć wielu rodziców nawet tego nie zauważa.
Od lat obserwuję rodziców na placach zabaw, w parkach, przy stole i w komunikacji miejskiej. Widzę, jak coraz częściej w jednej ręce trzymają dziecko, a w drugiej telefon. I nie piszę tego z pozycji osoby, która nigdy tak nie zrobiła. Sama łapałam się na tym, że niby jestem obecna przy dziecku, jednak myślami wędruję gdzie indziej – tam, gdzie pojawia się kolejna wiadomość, powiadomienie albo krótki filmik. Dlaczego ten nawyk psuje codzienny kontakt z dzieckiem Z czasem zaczęłam zauważać, że to niewinne z pozoru zerkanie w ekran ma dużo większe znaczenie, niż nam się wydaje. Nie chodzi tylko o to, że dziecko traci kontakt wzrokowy z rodzicem. Problem w tym, że gdy rodzic mentalnie odpływa, dziecko traci coś znacznie ważniejszego – okazję do rozmowy, wymiany spojrzeń, spontanicznych reakcji. Właśnie w takich krótkich momentach najmłodsi najszybciej uczą się języka i komunikacji. Badania amerykańskich naukowców przytaczane przez portal parents.com pokazały jeszcze więcej. Kiedy rodzic przerywa kontakt z dzieckiem z powodu telefonu, natężenie komunikacji werbalnej spada nawet o jedną piątą, a niewerbalnej prawie o połowę. To ogromny ubytek. Bez tych sygnałów maluch traci bogate źródło informacji o emocjach, intonacji, rytmie zdania, mimice i dynamice rozmowy. Jak technologia zakłóca rozwój komunikacyjny najmłodszych Nie odkryję Ameryki, kiedy napiszę, że dzieci uczą się poprzez relacje i obserwację. To właśnie z nas czytają emocje, reagują na ton głosu, przejmują rytm rozmowy, od rodziców uczą się nowych słów. Niby proste, jednak wymaga zaangażowania, którego nie da się podzielić pomiędzy dziecko i ekran. Gdy czytałam o przerywaniu kontaktu z dzieckiem z winy urządzeń mobilnych, poczułam lekkie ukłucie wstydu. W końcu każdy z nas miał momenty, gdy telefon stawał się ważniejszy niż rozmowa o tym, co dziecko właśnie narysowało albo że kropla deszczu spadła na liść. A to właśnie z pozoru banalne dialogi budują u dzieci fundament języka. Naukowcy podkreślają, że najbardziej rozwija je mowa skierowana bezpośrednio do nich – naturalna, płynna, reagująca na to, co robią. Wysoki ton głosu, śmieszne miny, modulacja – to wszystko pomaga w nauce słów i w zrozumieniu ich znaczenia. Jednak kontakt z prawdziwą mową dorosłych jest równie istotny. Kiedy rodzic siedzi w telefonie, dziecko ma mniej okazji, żeby słuchać dłuższych wypowiedzi, obserwować dialog czy ćwiczyć czekanie na swoją kolej. Co więcej, rodzice rozproszeni ekranem stają się mniej uważni i mniej wrażliwi na sygnały wysyłane przez dziecko. To z kolei prowadzi do poczucia, że czas spędzony razem nie daje ani bliskości, ani satysfakcji. Dziecko wyczuwa najmniejszy brak zainteresowania. A im częściej to się zdarza, tym trudniej o naturalny, swobodny kontakt, który napędza rozwój mowy i inteligencji emocjonalnej. Co możemy zrobić, żeby nie odbierać dzieciom tego, co najcenniejsze Nie chodzi o to, żeby demonizować technologię. Wiem, że w dzisiejszym świecie telefony są narzędziem pracy, komunikacji i organizacji życia. Jednak przez ostatnie miesiące bardzo świadomie wprowadziłam kilka drobnych zasad, które zmieniły praktycznie wszystko. Po pierwsze – wyznaczam sobie strefy bez telefonu. Jeśli jem z dzieckiem śniadanie, odkładam go do innego pokoju. Kiedy bawię się na dywanie, telefonu nie ma obok. Od razu zauważyłam, że rozmowy stają się dłuższe, bardziej naturalne, a dziecko spontanicznie opowiada więcej. Po drugie – odpowiadam natychmiast, kiedy dziecko zainicjuje kontakt. To drobny gest, jednak daje poczucie, że naprawdę jestem obok. Dzieci reagują na to błyskawicznie – otwierają się, pytają, mówią. Po trzecie – pozwalam sobie na niedoskonałość. Nie chodzi o całkowitą rezygnację z telefonu. Chodzi o uważność, kiedy naprawdę jest potrzebna. Jeśli maluch przez cały dzień dostaje ode mnie prawdziwy kontakt, wtedy krótka chwila na wiadomość w telefonie nie burzy tej relacji. Z czasem zrozumiałam, że dzieci wcale nie oczekują perfekcji. One chcą obecności. Chcą widzieć nasze oczy, słyszeć odpowiedź, czuć, że są dla nas ważne. A to jedna z najprostszych inwestycji w ich rozwój – i jedna z najtańszych. Jeśli więc zdarza ci się zerkać w telefon podczas rozmowy z dzieckiem, nie obwiniaj się, tylko sprawdź, co możesz zmienić już dziś. Ja przekonałam się, że nawet drobna zmiana robi ogromną różnicę. Dzieci naprawdę rosną w kontakcie z nami. Wystarczy im go nie odbierać. Źródło: parents.com Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
Twoje dziecko wreszcie zrozumie, czym są głoski. Wystarczy jeden przykład i gotowe
Z nami bez stresu wytłumaczysz dziecku, czym są głoski i jak odróżnić je od liter. Pokażemy, jak łatwo rozpoznać i policzyć głoski, a proste przykłady i ćwiczenia sprawią, że nauka stanie się prawdziwą przyjemnością.
Wyjaśniamy, czym są głoski w języku polskim i jak odróżnić je od liter. Ta wiedza jest bardzo ważna podczas nauki głoskowania, czyli dzielenia słów na głoski. Umiejętność ta ma szczególne znaczenie dla dzieci, które zaczynają naukę czytania. Dzięki naszym wskazówkom przekonasz się, że rozpoznawanie głosek i dzielenie słów na głoski może być dziecinnie proste. Spis treści: Co to są głoski? Czym różnią się od liter? Jak liczyć głoski? To wcale nie jest trudne Podział głosek w języku polskim Głoski: dużo przykładów do ćwiczeń Co to są głoski? Czym różnią się od liter? Głoski to najmniejsze, niepodzielne dźwięki mowy. Najprościej można powiedzieć, że głoska jest dźwiękiem, a litera zapisem graficznym. Głoska od litery różni się tym, że głoskę słyszymy i wymawiamy, a literę widzimy i zapisujemy. Wszystkie głoski występujące w języku polskim to: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/samogloski-w-jezyku-polskim-jakie-sa-wymowa-i-podzial-samoglosek-33916-r1/">samogłoski: a, ą e, ę, i, o, u, y, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/co-to-sa-spolgloski-miekkie-wszystkie-spolgloski-miekkie-duzo-przykladow-33549-r1/">spółgłoski: b, c, ć, cz, d, dz, dż, dź, f, g, h, j, k, l, ł, m, n, ń, p, r, s, ś, sz, t, w, z, ż, ź. Przykłady głosek Przykładowy podział na głoski warto zacząć od krótkich słów, np. dom: d – o – m (3 głoski: d, o, m), miś: m – i – ś (3 głoski: m, i, ś), kot: k – o – t (3 głoski: k, o, t), mama: m – a – m – a (4 głoski: m, a, m, a), kotek: k – o – t – e – k (5 głosek: k, o, t, e, k). Kiedy widzimy, że podział na głoski idzie dziecku coraz lepiej, można sięgać po coraz trudniejsze przykłady. Na przykład takie, w których liczba głosek wcale nie będzie równa liczbie liter. Jak liczyć głoski? To wcale nie jest trudne Bywa, że głoska odpowiada literze, np. w wyrazie „moneta” – jest 6 głosek i 6 liter. Czasami jednak jedna głoska zapisywana jest za pomocą dwóch liter, czyli jest tzw. dwuznakiem. Na przykład w wyrazie „deszcz” mamy 4 głoski („d”, „e”, „sz”, „cz”), ale liter jest 6. W tym wyrazie znajdują się dwie głoski, które są dwuznakami. Wszystkie dwuznaki w języku polskim to: „sz”, „rz”, „cz”, „dż”, „dź” oraz „ch”. Przykłady wyrazów, w których liczba głosek jest inna niż liczba sylab: dach: d – a – ch (3 głoski: d, a, ch; 4 litery: d, a, c, h), szum: sz – u – m (3 głoski: sz, u, m; 4 litery: s, z, u, m), rzeczka: rz – e – cz – k – a (5 głosek: rz, e, cz, k, a; 7 liter: r, z, e, c, z, k, a), czapeczka: cz – a – p – e – cz – k – a (7 głosek: cz, a, p, e, cz, k, a; 9 liter: c, z, a, p, e, c, z, k, a). Kłopot z podziałem na głoski mogą sprawiać wyrazy, które zawierają głoskę „i”. Zależy bowiem kiedy występuje „i” oraz jaką funkcję pełni w danym wyrazie. Głoska „i” zawsze pełni funkcję zmiękczającą, ale jeśli występuje pomiędzy spółgłoskami i słychać ją wyraźnie – traktujemy ją jako głoskę. Tak jest w poniższych przykładach: wigwam: w – i – g – w – a – m (6 głosek: w, i, g, w, a, m; 6 liter: w, i, g, w, a, m), bilet: b – i – l – e – t (5 głosek: b, i, l, e, t; 5 liter: b, i, l, e, t), wizyta: w – i – z – y – t – a (6 głosek: w, i, z, y, t, a; 6 liter: w, i, z, y, t, a), pingwin: p – i – n – g – w – i – n (7 głosek: p, i, n, g, w, i, n; 7 liter: p, i, n, g, w, i, n). Może być jednak tak, że „i” nie jest samodzielną głoską, ponieważ występuje między spółgłoską a samogłoską i jej rola polega jedynie na zmiękczaniu spółgłoski, np.: biega: b’ – e – g – a (4 głoski: b’, e, g, a; 5 liter: b, i, e, g, a), sięga: s’ – ę – g – a (4 głoski: s’, ę, g, a; 5 liter: s, i, ę, g, a), tysiąc: t – y – s’ – ą – c (5 głosek: t, y, s’, ą, c; 6 liter: t, y, s, i, ą, c), miesiąc: m’ – e – s’ – ą – c (5 głosek: m’, e, s’, ą, c’; 7 liter: m, i, e, s, i, ą, c). Bodaj najtrudniejsze przykłady wyrazów do podziału na głoski to takie, wśród których występują zarówno dwuznaki, jak i „i” niebędące samodzielną głoską, np.: dźwięk: dź – w’ – ę – k (4 głoski: dź, w’, ę, k; 6 liter: d, ź, w, i, ę, k), wierzgać: w’ – e – rz – g – a – ć (6 głosek: w’, e, rz, g, a, ć; 8 liter: w, i, e, r, z , g, a, ć), dźganie: dź – g – a – n’ – e (5 głosek: dź, g, a n’, e; 7 liter: d, ź, g, a, n, i, e), pieczenie: p’ – e – cz – e – n’ – e (6 głosek: p’, e, cz, e, n’, e; 9 liter: p, i, e, c, z, e, n, i, e). Podział głosek w języku polskim Wszystkie głoski, które występują w języku polskim, dzielą się na kilka kategorii. Podział głosek wynika z tego, jak podczas ich wymawiania układają się narządy mowy. Chodzi o: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/uczen/gloski-dzwieczne-i-bezdzwieczne-co-to-jest-jak-je-odroznic-przyklady-37423-r1/">głoski dźwięczne i bezdźwięczne, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/uczen/edukacja/jpolski/gloski-twarde-i-miekkie-czym-sa-jak-je-rozpoznac-przyklady-38485-r1/">głoski miękkie i twarde, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/uczen/edukacja/jpolski/gloski-miekkie-i-twarde-co-je-odroznia-jak-je-wymawiac-38474-r1/">głoski ustne i nosowe. Przypatrzmy się poszczególnym grupom głosek. głoski dźwięczne – takie, przy których artykulacji czujemy drgania na wysokości krtani; głoski dźwięczne to wszystkie samogłoski oraz spółgłoski b, d, dz, dż, dź, g, j, l, ł, m, n, ń, r, w, z, ż, ź; głoski bezdźwięczne – artykulacja ich nie wywołuje drgań (c, ć, f, p, t, s, ś, cz, sz, ś, k, ch/h); głoski twarde – to takie, które podczas artykulacji nie wywołują unoszenia języka, pozostaje on na dnie jamy ustnej; znaczna większość polskich głosek jest twarda; głoski miękkie – artykułując je, środkowa część języka unosi się w kierunku podniebienia twardego; głoski miękkie to: ć, dź, ś, ź, ń oraz j. Są też głoski zmiękczone (p', b', f', w', m', l', k', g', ch', h'); głoski ustne – to takie, przy których wymawianiu języczek podniebienny jest podniesiony i umożliwia swobodny przepływ powietrza do jamy ustnej; większość głosek w języku polskim to głoski ustne (z wyjątkiem 6 głosek nosowych opisanych niżej); głoski nosowe – przy ich wymawianiu języczek podniebienny jest opuszczony i tylko część powietrza wpływa do jamy ustnej, a część do jamy nosowej; głoski nosowe to: ą, ę, m, mi, n oraz ni. Głoski: dużo przykładów do ćwiczeń Nauka podziału na głoski przyniesie pożądane efekty, gdy dziecko będzie ćwiczyć podział na wyrazach, które zna i lubi. Im więcej czasu poświęcimy na trening utrwalenia tego, co to są głoski – tym mniej problemów sprawiać będzie podział na głoski i litery. By ćwiczyć słuch fonematyczny dziecka, warto jak najczęściej bawić się w dzielenie wyrazów nie tylko na głoski i litery, ale też na sylaby. Wbrew pozorom, dobrze, gdy dzielenie na sylaby utrwalają sobie nie tylko dzieci w wieku przedszkolnym, ale i starsi uczniowie. Ćwiczenie 1. Podziel na sylaby wyrazy: dom, kot, brat, płot, grzmot, świst, mama, lalka, domek, ciastko, sernik, mamusia, laleczka, ciasteczko, gałązka. Ćwiczenie 2. Przeliteruj dziecku wybrane słowo i niech maluch zgadnie co to za wyraz, np.: m – a – m – a (mama), p – i – e – s – e – k (piesek), sz – a – r – l – o – t – k – a (szarlotka). Ćwiczenie 3. Podziel słowo na głoski, a dziecko niech zgadnie co to za wyraz: cz – a – s (czas), m’ – a – s – t – o (miasto), p’ – e – r – n – i – cz – e – k (pierniczek). Ćwiczenie 4. Podaj 3 wyrazy jednosylabowe i sprawdź, ile mają głosek, a ile liter, np.: most: m – o – s – t (4 głoski i 4 litery: m, o, s, t), płot: p – ł – o – t (4 głoski i 4 litery: p, ł, o, t), koń: k – o – ń (3 głoski i 3 litery: k, o, ń), kosz: k – o – sz (3 głoski i 4 litery: k, o, s, z), szok: sz – o – k (3 głoski i 4 litery: s, z, o, k), szczur: sz – cz – u – r (4 głoski i 6 liter: s, z, c, z, u, r). Ćwiczenie 5. Podaj 3 wyrazy 2-sylabowe i sprawdź, ile mają głosek, a ile liter, np.: tut – aj: t – u – t – a – j (5 głosek, 5 liter), pie – sek: p’ – e – s – e – k (5 głosek, 6 liter), śnie – żek: ś – n’ – e – ż – e – k (6 głosek, 7 liter), pier – nik: p’ – e – r – n – i – k (6 głosek, 7 liter), gwiazdka: g – w’ – a – z – d – k – a (7 głosek, 8 liter). Ćwiczenie 6. Wymyśl po jednym wyrazie jedno-, dwu- i trzysylabowym, a następnie podziel je na głoski i litery, np.: dom: d – o – m (3 głoski, 3 litery: d, o, m), do – mek: d – o – m – e – k (5 głosek, 5 liter: d, o, m, e, k), do – me – czek: d – o – m – e – cz – e – k (7 głosek, 8 liter: d, o, m, e, c, z, e, k) Ćwiczenie 7. Podzielcie na sylaby, głoski i litery imiona osób z waszej rodziny lub z grona przyjaciół. Po serii tego typu ćwiczeń szukajcie własnych przykładów słów, których liczby sylab, liter i głosek różnią się od siebie. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz także: Już nie pomylisz podmiotu z orzeczeniem. Wystarczy zadać 2 proste pytania i wszystko staje się jasne Mądre książki dla 6-latka, które dziecko musi znać. Najlepsze tytuły: ranking TOP 9 Nie ma mądrzejszej bajki na Netfliksie. Po 1 odcinku 5-latek wytłumaczył mi, jak działa GPS
W żłobku dziecko rozwija się lepiej niż w domu: to potwierdzone!
Dzieci, które chodzą do żłobka, lepiej radzą sobie w przedszkolu i szkole, są bardziej rozwinięte emocjonalnie i szybciej nawiązują relacje z rówieśnikami – dowodzą najnowsze badania z USA, Wielkiej Brytanii i Szwecji. Ale warunkiem tego jest wysoki standard żłobka, wykwalifikowana kadra i jak najmniejsza liczba dzieci na jednego opiekuna.
W Polsce tylko ok. 10 proc. dzieci w wieku do trzech lat korzysta ze żłobków. Przyczyn jest kilka. Po pierwsze wciąż panuje przekonanie, że z dzieckiem w domu przez trzy lata powinna być mama i że jest to najlepsza opieka dla dziecka. "Ten mit jest na tyle powszechny, że w pewnym sensie kulturowo matki zmuszane są niejako do świadczenia tej opieki w domu nad dzieckiem. Nie zostawia się im żadnej sfery wyboru" – wyjaśnia dr Dorota Szelewa, politolożka, ekspertka w dziedzinie polityki rodzinnej, współzałożycielka i prezeska Międzynarodowego Centrum Badań i Analiz (ICRA). Dlaczego warto zapisać dziecko do żłobka? Tymczasem badania m.in. Uniwersytetu w Oxfordzie, Londynie, Stanforda i Harvarda w USA dowodzą, że dzieci, które uczęszczały do żłobka, rozwijają się szybciej pod względem intelektualnym i społecznym. "Zaobserwowano, że te dzieci, które korzystały ze żłobka, lepiej radziły sobie w przedszkolu, lepiej uczyły się w szkole, miały lepsze zdolności lingwistyczne, lepsze kompetencje społeczne oraz emocjonalne w porównaniu z grupą, która nie korzystała z tej opieki. Tłumaczono to tak, że dziecko potrzebuje dużo wielorakich bodźców w swoim rozwoju" – opisuje badania dr Dorota Szelewa. Dlaczego w Polsce mało dzieci chodzi do żłobka? W Polsce przyczyną, dla której unika się posyłania dzieci do żłobków, jest ich standard. Placówki są niedoinwestowane, często nieremontowane od kilkunastu lat. Kiedy rodzice przychodzą obejrzeć miejsce pobytu ich dziecka, są przestraszeni i zniechęceni taką formą opieki. Warto jednak poszukać dobrych placówek, zwłaszcza że obecnie dostępne są dopłaty dla pracujących rodziców, np. "Aktywnie w żłobku". Zobacz też: "Czuję się jak najgorsza matka, bo oddałam dziecko do żłobka, zamiast siedzieć z nim w domu" "Przestałam zapraszać do siebie znajomych z dziećmi. Wystarczy, że raz 'bąbelki' zdemolowały mi mieszkanie" "Przypadkiem usłyszałam, jak dziecko zwraca się do matki. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę"
Dwujęzyczność na luzie – jak pomóc dziecku pokochać angielski bez presji z Novakid?
Wyobraź sobie wakacje. Zamawiasz kawę po angielsku, a Twoje dziecko zwraca się do kelnera: „Can I have some ice cream, please?” Nie nauczyło się tego w szkole, nie siedziało nad podręcznikiem – po prostu mówi. Brzmi jak bajka? Wcale nie! To magia wczesnej nauki języków. Dzieci przyswajają angielski tak naturalnie, jak uczą się chodzić czy jeść widelcem. Jak sprawić, żeby ten proces był lekki i przyjemny, a nie kolejnym „musisz się nauczyć”?
Kiedy zacząć naukę angielskiego? Może myślisz: „Moje dziecko ma dopiero trzy lata! To za wcześnie!” Nic bardziej mylnego. Maluchy są jak gąbki, a ich mózgi chłoną nowe dźwięki bez wysiłku. Nie chodzi o gramatykę i zeszyty – dzieci uczą się inaczej niż dorośli: poprzez zabawę, rytm, powtarzanie i interakcję. Dlatego nauka online czy aplikacje mogą działać świetnie. Tutaj pojawia się Novakid Junior. Novakid Junior – angielski przez zabawę Wyobraź sobie, że Twoje dziecko nie „naucza się angielskiego”, lecz bawi się – klika w zwierzątka, zgaduje kolory, śpiewa piosenki. W międzyczasie zapamiętuje słowa i zwroty, które potem wypowiada naturalnie. Tak działa Novakid Junior – darmowa aplikacja dla dzieci od 2. roku życia, która pozwala oswoić się z angielskim bez stresu. Co ją wyróżnia? Dziecko samo wybiera lekcje: zwierzęta, pojazdy, kolory? Decyduje, czego chce się uczyć. Lekcje są krótkie i angażujące – idealne dla dzieci, które szybko się nudzą. Zero presji, zero ocen – tylko frajda z odkrywania nowych słów. Pobierz aplikację: Android iOS „Ale czy ekran to dobry pomysł?” To pytanie pojawia się często i jest zrozumiałe. Za dużo czasu przed ekranem to problem, ale ekran to tylko narzędzie. Ważne, jak go wykorzystujemy. Aktywna nauka: dziecko klika, powtarza, reaguje – to zupełnie co innego niż bierne oglądanie bajek. Pretekst do zabawy: możecie razem zgadywać słowa, wprowadzić angielski do codziennych rozmów („Pass me the spoon, please!”) i traktować to jak nową grę. Kompaktowe sesje: 10-15 minut dziennie wystarczy, by dziecko zapamiętało nowe słowa bez przeciążania głowy. Warto spróbować. Masz wątpliwości? Spróbuj razem z dzieckiem i zobacz, jak reaguje. Jeśli się śmieje i jest zaciekawione – to działa! Co dalej? Czy Novakid Junior wystarczy? Gdy dziecko podrośnie i poczuje się pewniej z angielskim, warto pomyśleć o kolejnych krokach. Tu wkracza Novakid – szkoła angielskiego online, w której dzieci uczą się od native speakerów, ale nadal poprzez zabawę. Tak wygląda naturalna ścieżka: Novakid Junior (2-6 lat) – pierwsze kroki w angielskim. Novakid (6+ lat) – rozmowy z nauczycielami, rozwijanie płynności. Więcej informacji: Novakid.pl Jak sprawić, by dziecko mówiło po angielsku? Nie potrzeba cudów ani lekcji trzy razy w tygodniu. Wystarczy: Codzienny kontakt z angielskim – choćby 10 minut dziennie. Nauka przez zabawę – bez przymusu, w naturalny sposób. Twoje zaangażowanie – wspólne powtarzanie słówek sprawia, że dziecko chętniej się uczy. Jeśli szukasz prostego sposobu, by wprowadzić angielski w codzienność dziecka, Novakid Junior to doskonały start. Może warto spróbować? Zobacz, jak to działa:: Teaser Video Materiał promocyjny marki Novakid
Jak poradzić sobie z trudnymi emocjami dzieci? Podpowiada psycholog – Roksana Benedykciuk [wideo]
Dlaczego maluchy się złoszczą? Czy w dziedzinie psychologii rozwojowej występuje pojęcie „buntu dziecka”, jak rozmawiać o emocjach? Zobaczcie całe wideo.
Dzieci odczuwają różne emocje. Czasem jest to radość innym razem smutek, a nawet złość. Niezależnie od stanu emocjonalnego, rolą rodzica jest prowadzenie dziecka przez świat, pokazywanie jak radzić sobie z własnymi uczuciami, jak je nazywać i panować nad nimi. O emocjach rozmawialiśmy z psychologiem dzieci i młodzieży – Roksana Benedykciuk. Dlaczego dzieci się złoszczą? Maluchy płaczą, bywają rozdrażnione, a nawet mocno zdenerwowane. Podobnie jak dorośli odczuwają – i mają do tego prawo – różne emocje. Dlaczego czują złość? Warto wiedzieć, że wszystkie emocje są ważne i potrzebne. Co może ułatwić radzenie sobie z trudnymi emocjami? Jak mówić o emocjach i czy je klasyfikować? Roksana Benedykciuk zachęca do tego, by o emocjach mówić w kategorii przyjemnych i mniej przyjemnych. Każda z nich jest ważna i potrzebna. Warto te emocje nazywać. Ekspertka zachęca też do tego, by malować trudne emocje. Podczas rozmowy przywołany został też scenariusz trudnych emocji w sklepie, gdy dziecko koniecznie chce coś kupić, a rodzic się nie zgadza? Płacz, czasem histeria – te sytuacje zna wiele mam i ojców. Jak sobie z nimi poradzić? Chcesz wiedzieć więcej na temat emocji i sposobów radzenia sobie z nimi? Zobacz całe wideo. Materiał promocyjny marki Bella Baby Happy
Jak wykonać wyciszający masaż dziecka? Podpowiada Ola Ropelewska – fizjoterapeutka dziecięca [wideo]
Dzieci reagują różnymi stanami emocjonalnymi. Często ze względu na nierozwinięty w pełni układ nerwowy, emocje dziecka bywają zmienne i nieprzewidywalne. Dlaczego rodzice mogą mieć problem z uspokojeniem dziecka? Jak radzić sobie z emocjami, a także czy są fizjoterapeutyczne sposoby na wyciszenie dziecka? O tym rozmawiałyśmy z Olą Ropelewską – fizjoterapeutką dziecięcą.
Jak pomóc dziecku się wyciszyć? Nie jest to proste zadania, szczególnie gdy rodziców również dopada zmęczenie. Jak można wesprzeć maluszka w uspokojeniu oraz jak ma się do tego dieta sensoryczna? Fizjoterapeutyczne sposoby wyciszania dziecka Poza zadbaniem o odpowiednie środowisko rozwoju i dobre warunki, warto też pamiętać o fizjoteapeutycznych metodach uspokajania dzieci. Ola Ropelewska zaleca 5 sposobów wyciszania maluchów. Podczas rozmowy fizjoterapeutka pokazała też, jak wykonać masaż głęboki, który działa uspokajająco i wyciszająco. Chcesz wiedzieć, jak wykonać taki masaż i tym samym uspokoić emocje dziecka? Zobacz nasze wideo! Materiał promocyjny marki Bella Baby Happy
Badanie Novakid: liczba dzieci spędzających ponad 6 godzin tygodniowo na nauce online wzrosła 8-krotnie od 2022 roku
Zarządzanie czasem ekranowym dzieci stanowi jedno z największych współczesnych wyzwań wychowawczych. Badanie przeprowadzone przez platformę Novakid wskazuje na kluczowe zmiany w zakresie korzystania z urządzeń ekranowych przez dzieci na przestrzeni ostatnich 2 lat. Pozytywnie zaskakujący jest m.in. sposób, w jaki ten czas jest spożytkowany - odsetek rodziców deklarujących, że ich dzieci spędzają ponad 6 godzin tygodniowo na zajęciach edukacyjnych online wzrósł ponad 8-krotnie od 2022 roku. Raport wskazuje również na stosowane sposoby kontrolowania internetowych treści przez rodziców.
W ostatnim czasie wiele europejskich państw wprowadziło ograniczenia związane z używaniem telefonów przez dzieci w szkołach, całkowity zakaz korzystania z takich urządzeń obowiązuje m.in. w Holandii. W Polsce placówki oświatowe mają w tym zakresie niezależność, a temat ten budzi dyskusje wśród rodziców. Platforma do nauki angielskiego dla dzieci online - Novakid - postanowiła zbadać, jak wyglądają obecnie nawyki dotyczące czasu spędzanego przed ekranem, m.in. wśród dzieci z Polski w wieku 4-12 lat. W badaniu Novakid przeanalizowano dane od ponad 5000 rodzin z 15 krajów, w tym z Polski. Wyniki tegorocznej ankiety zostały porównane do tożsamego badania przeprowadzonego w 2022 roku. W badaniach wzięli udział rodzice uczniów platformy Novakid, dostarczając m.in. informacji na temat tego, w jaki sposób ich dzieci spędzają czas przed ekranem, jaki jest ich stosunek do tego oraz jakie stosują metody kontroli rodzicielskiej. Raport Novakid pokazuje, że aktualnie jedną z najczęściej podejmowanych przez dzieci aktywności “ekranowych” jest nauka online (33%). Ogólny czas spędzany przed ekranem w celach edukacyjnych znacznie wzrósł we wszystkich badanych krajach. W 2022 r. 68% polskich rodziców twierdziło, że ich dzieci spędzają mniej niż dwie godziny tygodniowo na nauce online, podczas gdy tylko 4% przekroczyło sześć godzin tygodniowo. W 2024 r. już 33% rodziców wskazało, że ich dzieci spędzają średnio 1 godzinę dziennie na zajęciach edukacyjnych na ekranie. Jest to ponad 8-krotny wzrost w ciągu zaledwie dwóch lat, co potwierdza rosnącą popularność takiej formy nauki. Największy odsetek polskich dzieci poświęca na edukację od 3-6 godzin tygodniowo (40%). Jak wynika z badania Novakid rosnąca popularność używania ekranów w edukacji sugeruje pozytywny trend w kierunku wykorzystania technologii do nauki w Polsce. Potwierdzają to również wyniki platformy Novakid, która w ostatnich 2 latach odnotowywała stały wzrost liczby użytkowników: liczba nowych rejestracji na platformie wzrosła od początku 2024 roku o 32% w porównaniu do analogicznego okresu w 2022 roku. - Jesteśmy zaangażowani w tworzenie platformy, która zachęca dzieci do spędzania swojego czasu ekranowego na nauce oraz treściach wspomagających ich prawidłowy rozwój – powiedział Max Azarov, dyrektor generalny i współzałożyciel Novakid. – Nasze połączenie gier edukacyjnych, interaktywnych zasobów do samodzielnej nauki, lekcji online i grupowych zajęć konwersacyjnych angażuje młodych uczniów w poznawanie języka angielskiego w ciekawy dla nich sposób – dodał Azarov. O ile czas spędzany online na nauce jest oceniany przez rodziców jako pożyteczny, to większy ich niepokój budzą potencjalne negatywne skutki gier i filmów online. Te obawy podkreślają znaczenie monitorowania aktywności cyfrowej dzieci i promowania zdrowych, zrównoważonych nawyków korzystania z technologii. W związku z dynamicznie rosnącą popularnością nauki online, coraz mocniej zaznacza się konieczność zwiększenia świadomości w zakresie treści, na które dzieci mogą trafić w sieci. Równoważąc zaufanie i kontrolę w zarządzaniu czasem spędzanym przed ekranem, większość rodziców preferuje monitorowanie sposobu korzystania przez dzieci z urządzeń cyfrowych, uzupełnione umowami z dzieckiem (67%). Korzystanie z minutników (13%) lub dedykowanych aplikacji (30%) jest równie powszechne, szczególnie gdy dzieci zabierają urządzenia do szkoły lub na wycieczkę. Choć rozrywka często dominuje nad edukacją w codziennym użytkowaniu ekranów, kluczem może być połączenie obu tych elementów. Eksperci widzą w zabawie duży potencjał edukacyjny — może ona rozwijać kreatywność, zwiększać motywację i wspierać procesy uczenia się. Potwierdza to ponad 50% ankietowanych rodziców z Polski. - Wyobrażamy sobie przyszłość, w której treści edukacyjne są dla dziecka zabawne i angażujące, podobnie jak gry - dodał Azarov. - Program Novakid zawiera interesujące historie, komiksy, filmy i piosenki, dzięki czemu dzieci uczą się chętnie, nawet bez bezpośredniego udziału rodziców. Jak wynika z badania Novakid gry edukacyjne oraz aplikacje stanowią obecnie 52% dydaktycznego czasu w sieci, co odzwierciedla ich rolę skutecznego narzędzia edukacyjnego. Dla kontrastu, 34% czasu spędzanego przed ekranem poświęcone jest na zajęcia online, a 37% na czytanie i szukanie informacji do zadań domowych. Tendencja ta potwierdza potencjał opracowywania aplikacji, które łączą zajęcia online, zadania domowe, filmy edukacyjne i dyskusje tematyczne. Według wyników badania Novakid 46% dzieci spędza podobną ilość czasu na rozrywce i nauce, co może świadczyć o zdrowym i odpowiedzialnym podejściu do technologii zarówno ze strony rodziców, jak i młodych użytkowników Internetu. Nauka zdalna otwiera przed dziećmi nowe możliwości rozwoju, wykorzystując technologię w sposób przemyślany i angażujący. Edukacyjne gry i interaktywne treści nie tylko wspierają proces nauki, ale także sprawiają, że jest ona ciekawsza, szerzej dostępna oraz niezwykle praktyczna i wygodna. Mimo to, kluczowe jest, aby rodzice utrzymywali równowagę między zaufaniem a kontrolą, monitorując czas spędzany przed ekranem i dbając o zdrowe nawyki korzystania z technologii. Pełny raport dotyczący badania oraz oferta Novakid dostępny jest na stronie internetowej w zakładce blog (link). Materiał promocyjny NovaKid
Nauka chodzenia, małej motoryki i świetna zabawa. A wszystko to dzięki jednemu sprzętowi
Jednym z najbardziej wyczekiwanych kamieni milowych w rozwoju dziecka jest niewątpliwie początek chodzenia. Nie należy tego momentu przyspieszać, ale warto zadbać o jakość pierwszych kroczków. Pomoże w tym dobry pchacz. A jeśli przy okazji spełnia też inne funkcje? Tym lepiej! Taki właśnie jest Little Smoby Chodzik 3w1, który przetestowała 14-miesięczna córka naszej redaktorki, Hani.
Gdy dziecko odrywa ręce od mebli i stawia pierwsze, nieśmiałe i chybotliwe kroki, jego rodziców przepełnia duma. Oto ich maleństwo przestaje być czworakującym bobasem i staje się coraz bardziej niezależne i „dorosłe”. Z drugiej strony, w ich głowie zamieszkuje wtedy jeszcze większy strach – dziecko jest od tej chwili bardziej narażone na upadki i urazy. Są one nieodłącznym i cennym elementem rozwoju motorycznego małego człowieka, ale dla rodzica to nadal spory stres. Co zrobić, aby go sobie choć w pewnym stopniu oszczędzić, a przy okazji mądrze wesprzeć dziecko w nauce chodzenia, ale go w tym nie wyręczać? Odpowiedzią jest solidny i bezpieczny pchacz. Nina, córka naszej redaktorki Hani, dostała do przetestowania Little Smoby Chodzik 3w1. Czy spełnił on jej – a raczej jej mamy – oczekiwania? Oddajmy głos Hani. Pierwsze kroki bez obaw o upadki Moja Nina skończyła niedawno 14 miesięcy. Od prawie czterech chodzi przy meblach, ale dopiero niedawno odważyła się na postawienie pierwszych samodzielnych kroczków. Duma i ekscytacja mieszają się u mnie z lekką obawą. Nie chcę jednak cały czas za nią biegać i powtarzać „uważaj!” lub „ostrożnie!”. Od dawna kusiło mnie, żeby kupić jakąś „pomoc naukową”, która ośmieli Ninkę, ale nie będzie na siłę przyspieszała żadnych procesów. Gdy więc nadarzyła się okazja, żeby przetestować sprzęt znanej i renomowanej marki, bez wahania z niej skorzystałam. Szczególnie że Little Smoby Chodzik 3w1 nie jest tylko pchaczem, ale też tablicą interaktywną i wózkiem dla lalek. Trudno wyobrazić sobie lepsze dla dziecka połączenie. Nieoceniona pomoc przy pierwszych krokach Zacznijmy od podstawowej funkcji tego produktu, czyli pchacza. Ninki w ogóle nie trzeba było namawiać do wypróbowania nowej „zabawki”. To między innymi zasługa ergonomicznej, łatwej do chwycenia rączki. Córka złapała ją i ruszyła przed siebie. Na szczęście chodzik nie pozwala jej za bardzo się rozpędzić, więc ryzyko upadku jest niewielkie. Dzięki czterem stabilnym kółkom bardzo łatwo się prowadzi. Jest niezwykle lekki i zwrotny. Ninka jeszcze nie umie sama zmieniać kierunku jazdy, ale wiem, że z tym pchaczem to już niedaleka przyszłość. Jej samodzielne kroczki są na razie chwiejne, a dzięki chodzikowi czuje się dużo pewniej. Teraz niemal śmiga pod domu. Widać, że sprawia jej to ogromną radość. Zauważyłam też, że coraz śmielej chodzi sama, co na pewno w dużej mierze jest zasługą tego chodzika. Zabawa i nauka w jednym Po zablokowaniu kółek, pchacz staje się świetną zabawką edukacyjną. Przy module interaktywnym córka potrafi siedzieć (i stać) godzinami. Można go też łatwo wyjąć ze stelaża i nosić ze sobą trzymając za specjalny uchwyt. Ulubionym zajęciem Niny jest zdecydowanie wkładanie kolorowych klocków do sortera, ale uwielbia też otwieranie i zamykanie drzwiczek, za którymi znajduje się mała skrytka, przekręcanie obrotowych oczu, dzięki którym moduł wygląda jak śmieszny ludzik, oraz bawienie się lustrzanym motylkiem. Kwiatek do obracania, biedronka do przesuwania i klakson czekają na swoją kolej, bo wymagają troszkę więcej siły i bardziej zaawansowanych umiejętności manualnych. Wszystkie te elementy są świetnym ćwiczeniem małej motoryki i koordynacji ręka-oko, stymulują zmysły oraz rozwijają myślenie przyczynowo-skutkowe. Ninka trenuje na tej tablicy interaktywnej precyzyjne chwytanie przedmiotów, obracanie ich w dobrą stronę oraz dopasowywanie do siebie kształtów i kolorów. Gada w tym czasie do siebie, radośnie popiskuje i szeroko się uśmiecha. Widać, że ma przy tym naprawdę mnóstwo frajdy. Spacer z lalką po salonie To nie koniec funkcji Little Smoby Chodzika 3w1. Po wyjęciu modułu, pchacz zamienia się w zabawkowy wózek! Ninka uwielbia wozić nim swoją lalkę lub maskotki. Pewnie podoba jej się, że to w końcu nie ona musi siedzieć w spacerówce i że jest już taka „dorosła”, że to ona wreszcie kogoś wozi. Taki wózek to też nauka odpowiedzialności i troski o drugiego człowieka – Ninka wie, że jeśli lalka z niego wypadnie, to trzeba ją podnieść i włożyć z powrotem. Na razie nie ma pogody na wyjścia z nim w plener, ale kto wie – może gdy nadejdzie wiosna i lato, Ninka pójdzie ze swoją lalką na spacer do parku. Wygląd jest ważny Little Smoby Chodzik 3w1 przekonał mnie do siebie nie tylko wielofunkcyjnością, ale też niezwykle przyjemnym designem. Bardzo podobają mi się jego kolory (nie jaskrawe, ale wystarczająco żywe, aby zainteresować i skupić uwagę małego człowieka), zaokrąglony i bezpieczny dla malucha kształt oraz kompaktowy rozmiar, dzięki któremu pchacz można łatwo schować. Patrząc na reakcje Ninki, sądzę, że ma ona podobne zdanie. Myślę, że będzie towarzyszył jej jeszcze przez długi czas, szczególnie że wygląda na bardzo solidną konstrukcję. Little Smoby Chodzik 3w1 to nie tylko wsparcie rozwoju mojego dziecka, ale też rewelacyjna zabawa! Łączy w sobie przyjemne z pożytecznym. Czy można chcieć czegoś więcej od zabawki? Materiał promocyjny marki Smoby
Międzynarodowa przygoda z angielskim – jak Novakid pomaga dzieciom uczyć się przez zabawę
Coraz więcej rodziców zastanawia się, jak skutecznie wprowadzić swoje dzieci w świat języka angielskiego. W dobie globalizacji znajomość tego języka jest nie tylko praktyczna, ale staje się też kluczową umiejętnością dla najmłodszych. Naprzeciw tym potrzebom wychodzi platforma edukacyjna Novakid, oferująca nowatorskie podejście do nauki angielskiego online. Co wyróżnia Novakid i dlaczego warto ją rozważyć?
Angielski z rówieśnikami z całego świata Uczestnictwo w zajęciach Novakid to nie tylko tradycyjna nauka języka – to także prawdziwa przygoda, w której dzieci w wieku 4-12 lat mają możliwość spotkania się z rówieśnikami z ponad 50 krajów. Dzięki interaktywnym lekcjom w małych grupach (4-6 osób), młodzi uczniowie uczą się nie tylko angielskiego, ale także nawiązują kontakty z dziećmi z różnych zakątków świata, co sprzyja budowaniu otwartości i pewności siebie. Dlaczego metoda Novakid działa? Wielu rodziców zauważa, że ich dzieci mają problemy z mówieniem po angielsku, mimo nauki tego języka w szkole. Novakid rozwiązuje ten problem, stawiając na aktywną praktykę mówienia w naturalnym, międzynarodowym środowisku. Co więcej, lekcje prowadzone są przez wykwalifikowanych native speakerów, którzy posiadają różnorodne akcenty i pochodzą z różnych kultur, co pozwala dzieciom przyzwyczaić się do realnego języka. Rodzice, którzy skorzystali z Novakid, zwracają uwagę na kilka kluczowych elementów, które wpływają na skuteczność nauki: Nauczyciele native speakerzy – dzieci uczą się od osób, dla których angielski jest językiem ojczystym. Personalizowane podejście – dzięki narzędziom opartym na sztucznej inteligencji, programy nauczania dostosowują się do tempa i potrzeb dziecka. Motywujące, interaktywne lekcje – poprzez gry, questy i wyzwania dzieci uczą się z zaangażowaniem, a nie z przymusu. Mini-grupy – małe grupy uczniów pozwalają każdemu na aktywny udział w lekcji, co jest kluczowe dla rozwijania umiejętności mówienia. Co sądzą rodzice? Ilana, mama 9-letniego chłopca, podzieliła się swoją opinią: „Mój syn uwielbia lekcje w Novakid. Dzięki nim stał się bardziej pewny siebie w mówieniu po angielsku i cieszy się, że ma znajomych z innych krajów. Przedtem był nieśmiały, a teraz nie boi się zabrać głosu.” Podobne doświadczenia ma wielu rodziców, którzy cenią sobie to, że ich dzieci mogą uczyć się w międzynarodowym środowisku, rozwijając przy tym nie tylko język, ale także ważne kompetencje społeczne. Czy Novakid jest dla Twojego dziecka? Novakid oferuje programy dostosowane do różnych grup wiekowych i poziomów zaawansowania. Dla najmłodszych (4-6 lat) przygotowano programy wprowadzające do języka angielskiego, natomiast dla dzieci w wieku 7-12 lat dostępne są lekcje dla osób, które już mają podstawową znajomość języka. Zajęcia są prowadzone w formie zabawy, co sprawia, że nawet dzieci, które mają trudności z koncentracją, chętnie biorą udział w lekcjach. Dodatkowo, dzięki dostosowaniu programu do poziomu dziecka, każdy uczeń ma szansę na indywidualny rozwój w tempie, które jest dla niego komfortowe. Nauka przez zabawę – nowy standard? W dobie cyfryzacji i coraz większej roli internetu w edukacji, wiele szkół i platform poszukuje sposobów na to, jak skutecznie angażować dzieci w naukę. Novakid pokazuje, że możliwe jest połączenie zabawy z efektywnym nauczaniem języka obcego, co może okazać się nowym standardem w nauczaniu online. Jeśli zastanawiasz się, czy Novakid to dobry wybór dla Twojego dziecka, możesz przetestować ich ofertę. Platforma daje możliwość skorzystania z darmowego miesiąca praktyki mówienia w międzynarodowych grupach przy zakupie lekcji indywidualnych. Obejrzyj film, aby dowiedzieć się więcej o metodzie Novakid: https://www.youtube.com/watch?v=VBzKK5T7lN4 Materiał promocyjny marki Novakid
Zapraszamy do zabawy z marką LEGO® DUPLO®! Weź udział w konkursie i wygraj zestaw klocków "Domek na drzewie 3 w 1" [KONKURS]
Szukasz pomysłu na wspólną zabawę, która rozwinie kreatywność i sprawności manualne twojego maluszka? Weź udział w naszym konkursie i zbudujcie razem domek na drzewie!
Rozwój malucha to nie wyścig, a piękna podróż, którą każdego dnia odbywacie wspólnie. Poprzez zabawę twoje dziecko poznaje świat, nabywa nowe umiejętności, rozwija kreatywność i buduje najważniejsze dla niego więzi - z mamą i tatą. Żeby pomóc rodzicom lepiej poznać ten etap rozwoju maluszka, przygotowaliśmy wraz z marką LEGO® DUPLO® specjalną sekcję "Odkryjmy razem świat!". Częścią akcji jest też konkurs, w którym możecie wygrać wymarzony prezent dla waszego dziecka: zestaw LEGO® DUPLO® Domek na drzewie 3 w 1. Przeznaczone dla maluchów od 3. roku życia klocki pozwalają na zbudowanie placu zabaw w koronach drzew na trzy sposoby i zaskakują bogactwem detali. W zestawie znajdziecie m. in. postacie dzieci, babci i zwierzątek oraz przedmioty kojarzące się z zabawą na świeżym powietrzu. Aby wziąć udział w konkursie, opowiedz nam, jak budujesz więź ze swoim dzieckiem poprzez zabawę? Czekamy na wypowiedzi, które odzwierciedlają wyjątkowy charakter waszej relacji i zainspirują innych rodziców do kreatywnego spędzania czasu z maluszkiem. Dla 10 autorów najciekawszych odpowiedzi przygotowaliśmy zestawy LEGO® DUPLO®, Domek na drzewie 3 w 1. Każdy z laureatów otrzyma jeden zestaw.
Rozwój dziecka to nie wyścig. Jak pomóc maluchowi poznawać świat?
Gdy na świat przychodzi maluszek, bardzo szybko pojawia się mnóstwo pytań o tempo nabywania przez niego nowych umiejętności. Lekarz, rodzina, znajomi dopytują: czy bobas już chwyta rączkami zabawki, czy przetacza się z plecków na brzuszek, czy gaworzy, a potem siedzi, stoi, chodzi, mówi. Z biegiem czasu tych oczekiwań wcale nie jest mniej. My mówimy temu "STOP". Rozwój to nie wyścig. To wspaniała przygoda, w której ty - drogi rodzicu - możesz uczestniczyć, aby wspierać swoje maleństwo.
Warto wiedzieć, że tempo rozwoju malucha w dużej mierze zależy od genów. Mają one wpływ nie tylko na temperament, kolor oczu, wzrost czy wagę, ale również i na to, jaki będzie układ nerwowo-mięśniowy, a co za tym idzie, jak szybko dziecko zacznie chodzić, czy mówić. Nie jest tajemnicą, że pierwsze lata życia to okres nabywania nowych umiejętności i nauki. Rodzice powinni uczestniczyć w tym procesie i wspierać dziecko na każdym etapie intensywnego rozwoju. Jak? Warto uświadomić sobie kilka ważnych kwestii, by pomagać, a nie przeszkadzać lub popędzać. Wyłącz stoper. Rozwój to nie wyścig Prawie wszystkie mamy zderzają się z szarą rzeczywistością rodzicielskiego porównywania. Na wizycie u rodziny możesz usłyszeć, że wg „ściśle nieokreślonych widełek rozwojowych” twoje dziecko powinno już siedzieć. Innym razem możesz dowiedzieć się od znajomej, że jej dziecko, gdy było w wieku twojego, już dawno chodziło, a nawet biegało! Kiedyś z pewnością ktoś ci powie, że dziecko koleżanki sąsiadki już mówi, a twoje dopiero co zaczyna powtarzać pierwsze słowa. I choćbyś nie wiadomo, jak bardzo się starała, to w końcu zderzysz się ze ścianą porównań i zaczniesz się zastanawiać, czy zrobiłaś wszystko tak, jak trzeba. Uspokajamy - każde dziecko rozwija się w swoim tempie. To, że maluch znajomych już siedzi, chodzi, mówi czy liczy do 10, nie oznacza, że twój też musi to robić. Jeśli masz wątpliwości, poradź się lekarza pediatry. Nie porównuj, nie panikuj, wyłącz stoper i zakończ ten wyścig. Rozwój to wspaniała przygoda, ale tylko wtedy, gdy odbywa się w przyjaznych warunkach, bez pośpiechu, popędzania i presji, które zamiast wspierać, powodują rozdrażnienie i niepokój. Zarówno w zmartwionych rodzicach, jak i dziecku, które chłonie i rozumie emocje lepiej, niż może nam się wydawać. Wspieraj, nie popędzaj. Bądź - tak po prostu Niezwykle ważnym zadaniem rodzica jest po prostu „BYĆ”. Bycie blisko i z dzieckiem, dla dziecka i z pełną świadomością jego potrzeb. Rodzicielstwo bliskości, oparte na budowaniu więzi, to najlepsze, co możesz dać swojemu dziecku. To w końcu synonim bezpieczeństwa i miłości, a także element wspierający prawidłowy rozwój. Do prawidłowego rozwoju potrzeba spokoju, dobrych emocji i bezpiecznej przestrzeni, którą rodzic może stworzyć. Staraj się wspierać, szczególnie w momentach, kiedy dziecku nie wszystko idealnie wychodzi i doznaje porażek. Ucz, jak radzić sobie z każdymi emocjami. To zaprocentuje w przyszłości, a maluch będzie bardziej odporny psychicznie. Rozwój to sinusoida Raz będzie lepiej, a raz gorzej. Warto do tego przywyknąć. Może się okazać, że twój maluch szybko nauczy się chodzić, układać klocki i mówić, ale więcej czasu może potrzebować na naukę jazdy na rowerze. Twoją rolą - rodzicu - jest zachowanie spokoju, a także wspieranie wtedy, kiedy trzeba. Autentyczny rozwój potrzebuje czasu, miejsca na błędy i doskonalenie nowo nabytych umiejętności. Rozwój to zabawa Dzieci uczą się przez zabawę i naśladownictwo. Możesz więc dostarczać dobre wzorce, które z pewnością niebawem twój maluszek zacznie naśladować. Możesz też spędzać z dzieckiem czas, bawiąc się i jednocześnie wpływając na jego rozwój. Z naszego badania, przeprowadzonego w październiku 2023 roku wynika, że 90% rodziców wspiera rozwój swojego dziecka poprzez zabawę, 74% przez odkrywanie i doświadczanie, a także naukę w formie zorganizowanych zajęć - 33%. Na jakie zabawy warto zwrócić uwagę? Wybór zależy od dziecka, jego upodobań i temperamentu. Rodzice, którzy brali udział w badaniu, wskazali następujące aktywności: Układanie klocków - 207 osób Spacery - 206 osób Czytanie książek - 202 osoby Zabawy na placu zabaw - 194 osoby Prace plastyczne - 184 osoby Zabawa samochodzikami - 142 osoby Taniec i śpiewanie - 157 osób Zabawa zwierzątkami - 142 osoby Jazda rowerem - 113 osób Zabawa lalkami - 71 osób Matki i ojcowie chętnie bawią się z dziećmi. Prawie 3/4 ankietowanych (74%) przyznało, że często bierze udział we wspólnych aktywnościach ze swoją pociechą. Czasem w zabawie uczestniczy 21% ankietowanych. Z kolei tylko 2% stwierdziło, że jest obserwatorem i siedzi z boku. Tyle samo osób przyznało, że w czasie gdy dziecko się bawi, wykonuje inne czynności. 15% przyznało, że lubi się bawić, ale często brakuje im pomysłu. Co ciekawe - wszyscy badani rodzice są zdania, że ich dzieci lubią się z nimi bawić. A czy widzą związek między zabawą a rozwojem? Zdecydowanie tak. Aż 99% ankietowanych dostrzega, jak ważna jest wspólna zabawa z dzieckiem dla jego rozwoju. Tyle samo osób uważa, że wspólna zabawa z dzieckiem jest ważna dla budowania relacji i bliskości*. Układanie klocków Z naszego badania wynika, że aż 95% dzieci buduje z klocków. Co ciekawe, rodzice zauważyli, że ten rodzaj aktywności pozytywnie wpływa na maluchy i aż 89% widzi w tym możliwość rozwoju kreatywności oraz pewności siebie. A my zdecydowanie się z tym zgadzamy. Dzieci odkrywają magię w rzeczach, które nam dorosłym wydają się całkiem zwyczajne. Aby w pełni rozwinąć ich kreatywność i ciekawość, warto sięgnąć po klocki LEGO® DUPLO®. To świat nieograniczonej zabawy, połączonej z nauką. Klocki LEGO DUPLO są dopasowane rozmiarem do wieku maluszków i ich małych rączek. Są odpowiednio duże, by nieporadne jeszcze rączki małych dzieci potrafiły je łączyć ze sobą i rozłączać. Ponadto klocki LEGO DUPLO pobudzają ciekawość świata, rozwijają motorykę małą, poprawiają koordynację ręka-oko i edukują w radosny sposób. Budując modele z klocków, możecie odtwarzać konstrukcje zgodnie z załączoną instrukcją lub działać na własnych zasadach. Niech poniesie was kreatywność i niczym nieskrępowana radość z zabawy. Wieża może zamienić się w zamek, a potem... w statek kosmiczny lub robota. To wy decydujecie! Maluszek dopiero uczy się składać klocki? A może tym razem nie wyszło mu stworzenie pociągu? To nic. Ważne są zarówno te udane, jak i te mniej udane próby. Najistotniejsze jest dążenie do celu i niepoddawanie się, gdy za pierwszym, piątym czy dziesiątym razem nie uda się stworzyć wymarzonej konstrukcji. Kiedyś w końcu się uda! Każda próba jest ważna, bo uczy pewności siebie i radzenia sobie z przegraną. Czy wiesz, że klocki LEGO DUPLO rozwijają w dziecku odporność psychiczną? Wyobraź sobie, że twój dwulatek nie może zbudować pociągu z klocków. Zaczyna się złościć i traci ochotę na dalszą zabawę? Pokaż mu, że ta drobna porażka to nic takiego. Naucz, jak radzić sobie z emocjami oraz wytłumacz, że tylko dążenie do celu przynosi skutek, w postaci chociażby pięknej, kolorowej budowli. Klocki LEGO DUPLO to też możliwość trenowania autoekspresji. Maluszek może dać się ponieść fantazji, pobudzić kreatywność i stworzyć coś, co będzie się mu podobało. A teraz wyobraź sobie radość dziecka, które w końcu, po wielu próbach, buduje to, co sobie wymarzyło. Widzisz te emocje? My widzimy też możliwość budowania pewności siebie. Jakie klocki LEGO DUPLO wybrać? Zestaw LEGO DUPLO "Dzień z życia w żłobku" (10992) Ten kolorowy zestaw pozwoli maluchom bawić się tak, jak w przedszkolu. Zawiera mnóstwo różnych minifigurek dzieci i realistycznych akcesoriów, dzięki którym dziecko może kreować fascynujące historie. To doskonały prezent dla maluszków, które dopiero zaczynają przygodę ze żłobkiem lub przedszkolem. W zabawie rodzice mogą im pokazać, jak wygląda schemat dnia w żłobku lub przedszkolu, jak nawiązywać przyjaźnie oraz że wspólna zabawa z rówieśnikami to wspaniała przygoda. Będzie im też łatwiej wyjaśnić, jak poradzić sobie z rozstaniem z mamą każdego ranka i emocjami, które temu towarzyszą. Zestaw LEGO DUPLO "Pociąg z cyferkami" (10954) Ten zestaw dla dzieci w wieku od 18. miesiąca życia zawiera lokomotywę z wagonikami, które jeżdżą, klocki z cyferkami od 0 do 9 oraz minifigurki dziewczynki, chłopca i pieska. To doskonała zabawka dla dziecka, dzięki której maluch może nauczyć się kolorów, cyferek, relacji społecznych oraz troski o zwierzęta. Łączcie razem klocki, budujcie wagoniki, wieże, wymyślajcie historie pełne przygód i pielęgnujcie zamiłowanie do podróży. Zestaw LEGO DUPLO "Ogród uprawny" (10984) Jeśli twoje maluchy uwielbiają szaleć na dworze, podaruj im ogródek do zabawy w domu – w tym zestawie są i zwierzaki, i rośliny. Najmłodsi, układając klocki, uczą się nazw warzyw i owoców, a także kolorów i dbałości o naturę. Z warzyw możecie przygotować zupę. Z chmury niech pada radosny deszcz, który sprawi, że wasz ogród rozkwitnie. Dajcie się ponieść fantazji i kształtujcie kreatywność. Rozwój dziecka może być waszą wspólną przygodą. Podczas gdy maluch będzie zdobywał nowe umiejętności, ty możesz pomagać i obserwować, jak cudownie się rozwija. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat wpływu wspólnej zabawy na rozwój dziecka? Sprawdź <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pxY7_TrAlLTW_xX20fBCkuV1P30pIIcU7GXZMWF29AH.T7/stparam=tafoeimjml/fastid=evbzghwczjpdokkzdoarbqklzjlt/nc=0/url=mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/znaczenie-wspolnej-zabawy-a-rozwoj-dzieckawyniki-badania-mamo-to-ja-i-lego-duplo-2342-r22/" target="_blank" rel="noopener">wyniki badania.
Zabawa jako najefektywniejszy sposób doskonalenia kluczowych umiejętności maluchów
Na początek – małe wyzwanie. Spróbuj przypomnieć sobie emocje, jakie towarzyszyły ci podczas zabaw w dzieciństwie. Od razu się uśmiechasz, prawda? Było w tym dużo radości i prawie niczym nieograniczonych możliwości.
Maluchy poznają świat poprzez różne aktywności i naśladowanie najbliższych. W badaniu, które przeprowadziliśmy w październiku 2023 roku na naszym serwisie, sprawdziliśmy, w jaki sposób rodzice postrzegają wspólną zabawę z dzieckiem i czy zauważają jej wpływ na prawidłowy rozwój malucha. Zarówno mamy, jak i ojcowie mają świadomość tego, jak ważna jest rola zabawy dla prawidłowego rozwoju maluszka. Wie to zdecydowana większość, bo aż 99% ankietowanych. Dokładnie tyle samo osób widzi w tym szansę na zbudowanie relacji i bliskości. W co zatem warto się bawić? Prym wiedzie układanie klocków. Aż 95% ankietowanych przyznało, że ich dzieci właśnie taką aktywność preferują. Tyle samo osób dostrzega zalety tej aktywności, a 89% widzi w klockach możliwość rozwoju kreatywności i pewności siebie*. Doskonalenie kluczowych umiejętności maluchów Nie ulega wątpliwości, że każda zabawa niesie ze sobą szereg korzyści. Ta najbardziej beztroska i ponadczasowa to zabawa klockami. Jest najlepszą formą nauki, owocującą na wielu poziomach. Jak wykorzystać klocki LEGO DUPLO i jak się nimi bawić, by rozwijać poszczególne umiejętności? 1. Rozwój motoryki i koordynacji ręki Małe rączki dopiero uczą się czynności takich jak składanie, łączenie elementów czy grupowanie. Klocki LEGO DUPLO ze względu na swój duży rozmiar sprawiają, że zdobywanie tych umiejętności jest niezwykle przyjemne. To jednak nie tylko ćwiczenie motoryki małej ułatwiające w przyszłości np. chwytanie kubeczka czy kredek, ale także doskonalenie koordynacji ręka-oko, a co za tym idzie, pierwszy krok do znajdowania rozwiązań konstrukcyjnych czy logicznych. Jak się bawić? Możecie wspólnie zacząć od wieży. Jej stawiania oraz burzenia. Pamiętając, by doceniać każde, nawet najdrobniejsze postępy, jakie robi dziecko. Ten początkowy brak sukcesów również jest cenną lekcją dla malucha. To doskonały trening samodzielności i odporności psychicznej – niepoddawanie się. Bawiąc się ze starszym dzieckiem, możecie spróbować stawiać wieżę na czas! Oprócz budowania wieży świetnymi zabawami na początek będzie choćby konstruowanie rakiety, mostów, pod którymi może przejechać auto, labiryntu, toru przeszkód lub skakanie minifigurką LEGO DUPLO w sytuacji, gdy podłoga jest lawą! 2. Poznawanie świata Zabawa klockami LEGO DUPLO pozwala dzieciom zrozumieć i odkrywać otaczający je świat. Maluchy uczą się o zwierzątkach, zawodach, które wykonują różni ludzie, krainach geograficznych i poznają realistyczne przedmioty codziennego użytku (takie jak czajnik, gitara, fotel bujany). Poszerzają także swój zasób słownictwa i ćwiczą aparat mowy, powtarzając nowe słowa. LEGO DUPLO daje także możliwość poznania kształtów, kolorów, literek i cyferek. W przypadku tych ostatnich warto sięgnąć po zestaw LEGO DUPLO „Pociąg z cyferkami”. Zawiera on ruchomy pociąg, 10 klocków z cyframi od 0 do 9, dwie minifigurki i różnorodne akcesoria. Numerowane klocki pomogą twojemu maluchowi w mig poznać cyferki. Jak wykorzystać je w zabawie? Poproś dziecko, by znalazło liczbę klocków wskazaną na pociągu. Utrudnieniem może być szukanie ich w określonym kolorze. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zabawę rozbudowywać, np. wznosząc sześć wież albo wykorzystując w zabawie np. pluszaki. 3. Rozwój inteligencji emocjonalnej Inteligencja emocjonalna (EQ) polega na zdolności rozpoznawania i nazywania własnych uczuć oraz odczytywania emocji innych ludzi. To także umiejętność rozwijania pewności siebie i odporności psychicznej, czyli niepoddawania się. Doskonałym wsparciem w jej budowaniu może być zestaw LEGO DUPLO "Domek na drzewie 3 w 1". To z jednej strony zabawa dla małych poszukiwaczy przygód, którzy budując i przebudowując ten zestaw konstrukcyjny, mają szansę przeżywać w wyobraźni przygody na świeżym powietrzu. Minifigurki babci, czwórki dzieci i trzech zwierzątek pomogą maluchom rozwijać zdolności wyrażania siebie i zabawy w grupie. A jednocześnie poprzez zabawę np. ze zwierzątkami dzieci będą ćwiczyć empatię, uczyć się opiekować innymi, odpowiadać na ich potrzeby oraz wyrażać swoje uczucia i lęki. Warto wspólnie namalować na kartce krajobraz, który dodatkowo wykorzystamy w zabawie, czy też zbudować z klocków symbole pogody, takie jak chmurka czy tęcza. 4. Umiejętności społeczne Zestawy LEGO DUPLO umożliwiają zabawę w odgrywanie ról niemal w każdym temacie. Odtwarzanie sytuacji życia codziennego może być doskonałą lekcją funkcjonowania w społeczeństwie. Budując plac zabaw, boisko z klocków, zamek księżniczki czy myjnię samochodową, możemy w łatwy sposób przenieść się wspólnie z maluchem do tych miejsc. Tym samym przećwiczycie choćby samodzielne kupowanie lodów w lodziarni, czy spróbujcie znaleźć sposób na trudne poranne pożegnania rano w przedszkolu. 5. Kształtowanie nawyków Odpowiedni zestaw może także pomóc w kształtowaniu w dziecku dobrych nawyków i postaw. Ogród uprawowy, w skład którego wchodzą zwierzaki i rośliny, doskonale przyda się podczas rozmowy o zdrowym żywieniu i przygotowywaniu posiłków na wspólny piknik. Może stać się inspiracją do siania własnych roślin (nawet w doniczce) lub jeśli macie duży ogródek – rozplanowania upraw! Z kolei zabawa w sortowanie przy użyciu edukacyjnego zestawu LEGO DUOLO "Ciężarówka do recyklingu" pomaga maluchom nie tylko doskonalić umiejętności motoryczne oraz identyfikować i dopasowywać kolory, ale sortując śmieci i wyładowując je z jeżdżącej ciężarówki, maluchy dowiadują się więcej o recyklingu i trosce o planetę. 6. Wspieranie dziecięcych pasji i zainteresowań Zestawy LEGO DUPLO dzięki różnorodności tematycznej dają dzieciom szansę rozwijać zainteresowania, poznawać nowe rzeczy i bawić się w to, co lubią. W zabawie z pojazdami dowiedzą się, z czego składa się auto, jak działa pociąg, co robi konduktor, dlaczego trzeba zatankować i jak wygląda podróż przez różne stacje. Z kolei w zabawie ze zwierzątkami poznają nowe gatunki, które mieszkają na farmie lub w odległych miejscach na naszym globie oraz dowiedzą się, co jedzą i jak wyglądają. To z kolei może być zalążek poznawania świata, który przerodzi się w prawdziwą pasję do podróżowania. Jak jeszcze się bawić? Możecie wykorzystać LEGO DUPLO do zabaw logicznych (np. kółko i krzyżyk przy użyciu określonych kolorów), sprawnościowych (budowaliście kiedyś kręgle z klocków?), zbudowania własnego teatrzyku cieni, „dobudowywania” drugiej połowy według określonego wzoru czy stworzenia własnej gry „planszowej”. Zestawy LEGO DUPLO zapewniają wielogodzinną zabawę, która wspiera rozwój kreatywności i wyobraźni, buduje pewność siebie, poczucie własnej wartości, pomaga rozwijać umiejętności społeczne, emocjonalne i poznawcze. A to wszystko przy akompaniamencie uśmiechu, kolorów i w doskonałym towarzystwie rodziców. Dzieci nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak wiele uczą się właśnie poprzez zabawę! Pozostaje więc tylko życzyć udanego czasu w świecie wyobraźni wspólnie z klockami LEGO DUPLO. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat wpływu wspólnej zabawy na rozwój dziecka? Sprawdź <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pxY7_TrAlLTW_xX20fBCkuV1P30pIIcU7GXZMWF29AH.T7/stparam=mopkkqolrw/fastid=hbgvvhunebchvthyifdpgljxockr/nc=0/url=mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/znaczenie-wspolnej-zabawy-a-rozwoj-dzieckawyniki-badania-mamo-to-ja-i-lego-duplo-2342-r22/" target="_blank" rel="noopener">wyniki badania. * na podstawie wyników badania ankietowego przeprowadzonego w serwisie Mamo, to Ja w październiku 2023 roku.
W jaki sposób bawić się z maluchem, aby rozwijać jego umiejętności? Oto 5 zabaw, które pomogą mu się rozwijać
Dzieci kochają zabawę, a zwłaszcza tę wspólną, w którą zaangażowani są rodzice. To nie tylko świetnie spędzony czas „tu i teraz”. To również fantastyczne wspomnienia za kilka czy nawet kilkanaście lat! Warto jednak mieć z tyłu głowy, że każda zabawa, oprócz czystej przyjemności, jest doskonałą okazją do nauki.
Jedną z najbardziej ukochanych i uwielbianych chyba przez wszystkich zabawek są… klocki. To jedna z najprostszych zabaw na świecie, a jednocześnie dających największe możliwości, jeśli chodzi o wszechstronny rozwój umiejętności malucha. Warto postawić na klocki LEGO® DUPLO®, gdyż mnogość dostępnych zestawów oraz możliwość ich łączenia to najlepszy pierwszy krok we wspieraniu dziecięcej kreatywności. I nie tylko! Jak się bawić, by rozwijać umiejętności malucha? Beztroska zabawa przynosi mnóstwo korzyści na wielu poziomach, a zestawy LEGO DUPLO są najlepszą zabawką, by zacząć robić wielkie rzeczy. W świecie maluchów nic nie jest oczywiste, a zabawa klockami LEGO DUPLO wspiera ich kreatywność i rozwój wyobraźni. Mogą one być stymulowane już od wczesnego dzieciństwa. Sięgnijcie po rozmaite zestawy i kreujcie światy, w których pociechy mogą wymyślać i odgrywać różne historie, dzięki uroczym seriom tematycznym, różnorodnym minifigurkom oraz przyciągającym wzrok kolorowym i realistycznym akcesoriom. Warto pozwolić dziecku budować wszystko to, co tylko podpowie mu jego nieskończona wyobraźnia - bez instrukcji i wedle własnego pomysłu. To także doskonały sposób na naukę wyrażania siebie. Rodzice są od tego, aby pokazywać dziecku świat oraz świetnie się z nim bawić, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by maluch samodzielnie mierzył się z doświadczaniem sukcesów (gdy zbudowana wieża będzie pięknie stała) i trudności (gdy się przewróci). To niewątpliwie doskonały trening umiejętności motorycznych, ale i odporności psychicznej – warto mu pokazać, żeby nie poddawało się i próbowało nawet wiele razy, aż w końcu mu się uda zbudować wysoką i kolorową wieżę. Zabawa klockami LEGO DUPLO to również przestrzeń na rozwój umiejętności kognitywnych. Elementy poszczególnych zestawów pomagają w poznawaniu zwierzątek, zawodów, krain geograficznych czy przedmiotów codziennego użytku, a także kształtów, kolorów i literek oraz cyferek. W zabawie klockami LEGO DUPLO można także łatwo wyjaśnić dziecku, jak wygląda rzeczywistość, w której żyje: dlaczego idziemy spać, kąpiemy się, jak korzystać z toalety lub skąd się bierze jedzenie. Pomocne są w tym liczne elementy przedstawiające przedmioty dnia codziennego, takie jak zegar, łóżko czy kasa sklepowa. To także niezwykła pomoc w zdobywaniu umiejętności społecznych, takich jak np. zachowanie się w sklepie, na poczcie czy placu zabaw. W zabawie można również przepracować trudne dla dziecka sytuacje, np. zostawanie w przedszkolu czy zabieranie zabawek przez innych. Odgrywając scenki i korzystając z figurek, łatwiej wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje, co można zrobić inaczej i dlaczego towarzyszą temu takie emocje. Tym samym jesteście w stanie sprawić, że następnym razem dziecku będzie łatwiej odnaleźć się w danej sytuacji społecznej na podwórku czy w przedszkolu. I wreszcie – klocki LEGO DUPLO są także niezwykłym wsparciem w radzeniu sobie z emocjami. Poprzez zabawę, np. ze zwierzątkami dzieci ćwiczą empatię, uczą się opiekować innymi, odpowiadać na ich potrzeby, a także wyrażać swoje uczucia i lęki. Zabawa klockami LEGO DUPLO może być bardzo pomocna w nauce nazywania i rozumienia emocji: złości, frustracji, smutku czy radości. A to z pewnością zaowocuje w przyszłości wyższą inteligencją emocjonalną! Rodzice są świadomi roli zabawy dla prawidłowego rozwoju dziecka Jak wynika z badania przeprowadzonego w październiku 2023 roku na naszym serwisie, prawie trzy czwarte ankietowanych matek i ojców chętnie bawi się wspólnie ze swoimi dziećmi (74%). Czasem w zabawie uczestniczy tylko nieco więcej niż jedna piąta z nich (21%). Co więcej, badani lubią wspólną zabawę z dziećmi (76%). Tylko 15% osób przyznało, że lubi się bawić, ale często brakuje im pomysłu. Za to aż 95% dostrzega zalety zabawy klockami, a 89% widzi w tym możliwość rozwoju kreatywności i pewności siebie. W co się bawić, by rozwijać umiejętności malucha? Każda zabawa, która jest wspólna i w której udaje się „zatracić”, niesie ze sobą szereg korzyści. Jaki zestaw LEGO DUPLO wybrać? Oto 5 pomysłów na wspólne zabawy, które mają szansę dostarczyć wszystkim twórczej radości: Zabawa nr 1: Odgrywanie ról Zabawa w odgrywanie scenek czy wcielanie się w różne role pomaga zrozumieć emocje i niektóre zachowania w określonych sytuacjach. Pozwala także ćwiczyć empatię, np. podczas zabawy w gabinet weterynaryjny: trzeba zabierać chore kucyki do weterynarza i przygotować im na kolację to, co lubią jeść najbardziej. Można w zabawie przećwiczyć sytuacje z życia codziennego: jak zachować się po wejściu do sklepu, kiedy i jak komunikować swoje niezadowolenie lub co zrobić, gdy inne dziecko zabiera zabawkę. Idealnym zestawem pomocnym w poradzeniu sobie z „buntem dwulatka” lub z lękiem separacyjnym jest zestaw LEGO DUPLO „Dzień z życia w żłobku”. Poprzez zabawę łatwiej dziecku powiedzieć, czego się boi i dlaczego płacze. Zestaw zawiera mnóstwo różnych minifigurek, z którymi dzieci mogą odkrywać wszystkie ciekawe zabawy i zajęcia, w których można uczestniczyć w żłobku lub przedszkolu. To dobry sposób na oswojenie malucha z tym, że na kilka godzin zostaje sam, ale rodzic zawsze go odbierze po pracy. Na dodatek może on nauczyć się współpracy w grupie oraz dzielenia się różnymi rzeczami. Bo przecież w przedszkolu jest super! Zabawa nr 2: Zostań superbohaterem! To jedna z najlepszych zabaw pomocnych we wspieraniu pewności siebie i budowaniu poczucia własnej wartości. Bo kto z nas nie czuje dumy, gdy osiągnie sukces? A przecież taka jest rola superbohatera! W tym wypadku najlepiej będzie sięgnąć po zestaw LEGO DUPLO „Wóz strażacki pędzi na ratunek”. Znajdują się w nim m.in. minifigurki strażaka i kota, drzewo do zbudowania i wielofunkcyjny wóz strażacki z błyskającymi światłami oraz syreną. Można więc zacząć od uratowania kotka, który nie potrafi samodzielnie zejść z drzewa. A jeśli to nie będzie jedyna misja na tej ulicy, bo całkiem niedaleko uszkodzona została maszyna w fabryce cukierków? Trzeba będzie uratować miasto, któremu grozi zalanie słodyczami. Potrzebny jest superbohater stojący na straży zdrowych zębów. Dajcie się ponieść wyobraźni… Zabawa nr 3: Mały ogrodnik Wielu maluchom sprawia frajdę obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Część dzieci w miarę możliwości pomaga rodzicom w prowadzeniu ogródka, który można później odtworzyć z klocków. Inne z kolei mogą spróbować zaplanować swój wymarzony ogród, który w przyszłości, chciałyby posiadać. To także fantastyczna okazja do nauki o roślinach, zwierzętach i ekologii. Jaki zestaw wybrać do zabawy przyrodniczej? Niech będzie to LEGO DUPLO „Ogród uprawowy”. Są w nim i zwierzaki, i rośliny. Maluchy mają możliwość układania coraz wyższych elementów w klockowym ogródku (w końcu roślinki pięknie rosną, gdy się o nie dba), uczą się uprawiać warzywa i wybierają najlepszą do tego pogodę. Zabawa nr 4: Na budowie Twoje dziecko fascynują koparki, wywrotki i dźwigi? Wiele maluchów uwielbia obserwować pracę prawdziwych maszyn, a przeniesienie tego na grunt zabawy to wciągające zajęcie na wiele godzin. Dlatego warto sięgnąć po zestaw LEGO DUPLO „Budowa”. Znajdują się w nim buldożer, betoniarka i obrotowy żuraw, które zapewnią mnóstwo zabawy na ruchliwej budowie. Co powstaje? To już zależy tylko od waszej wyobraźni… Zabawa nr 5: Wymarzony plac zabaw To może być jeden z pomysłów na zabawę w budowanie, bo tak właśnie – "Wymarzony plac zabaw" – nazywa się niezwykły zestaw LEGO DUPLO wyposażony w huśtawki, drabinki i ściankę wspinaczkową z wielorybem. Można na nich bawić się i samodzielnie, i w grupie. Taki plac zabaw może jednak mieć także inne elementy – być może grządkę warzywną tuż obok piaskownicy? Albo most zwodzony, który pozwoli dostać się do „małpiego gaju”? A to wszystko na dziedzińcu zamku księżniczki? Pozwól maluchowi wymyślać swoje własne historie i przeżywać przygody, które dostarczą mu emocji i wielu radości. I dołącz do tej zabawy. Niech obserwacja tego, co was otacza, będzie tylko punktem wyjścia do sięgnięcia po inne zestawy LEGO DUPLO. A później… godziny kreatywnej zabawy gwarantowane! Chcesz dowiedzieć się więcej na temat wpływu wspólnej zabawy na rozwój dziecka? Sprawdź <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=pxY7_TrAlLTW_xX20fBCkuV1P30pIIcU7GXZMWF29AH.T7/stparam=kdkropjhaa/fastid=nettqqwcmngvgefxqsrkltltxsnz/nc=0/url=mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/znaczenie-wspolnej-zabawy-a-rozwoj-dzieckawyniki-badania-mamo-to-ja-i-lego-duplo-2342-r22/" target="_blank" rel="noopener">wyniki badania.