Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-27T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
items: 3-letnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. „Szepnęła słowa, po których pękło mi serce”
items: To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
items: 5 kroków, by postawić dziecku granice. Psycholożka: Współcześni rodzice boją się mówić dzieciom „nie”
items: Niemowlę je pałeczkami i nie pluje warzywami. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto
items: Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkoły. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców?
items: Grzecznie pouczyła obcą matkę w galerii. „Paskudnie mi się dostało. Nie mam dziecka, to nie mogę się wtrącać?”
items: Wstyd w pijalni wód w słynnym uzdrowisku. „Ludzie nie mogli uwierzyć, na co rodzice pozwalają 3-letniej córce”
items: Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
items: Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia
items: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
items: Twoje dziecko wie, kim jest. Czy ty też to wiesz?
items: Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
items: Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
items: Jeśli chcesz wychować pewne siebie dziecko, zastosuj formułę ABC. Psycholożka: „To zostanie z nim na lata”
items: „Szlag by mnie trafił, jakbym stała w kolejce, a dziecko przede mną kasowałoby zakupy”. Rodzice nazywają to lekcją życia
items: Gdy dziecko wyje na chodniku, otwórz szeroko buzię. „Gapili się na mnie jak na głupią, ale po minucie zapadła kompletna cisza”
items: Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
items: Cudowne lata 90.? 5 zasad wychowawczych z tamtych czasów, przed którymi musimy chronić pokolenie Alfa
items: 5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
items: „Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
items: Oburzająca scena na plaży w Ustroniu. „Rodzice tej dziewczynki chyba myśleli, że nikt nie patrzy”
items: Metoda „niksen” to nowy trend z Holandii. Tamtejsi rodzice odkryli sekret wiecznie szczęśliwych dzieci
items: Matka pozwoliła dziecku robić miny w kościele, a babcia się wściekła: „Niunianie zamiast wychowania”
items: „Żadnych nocowanek u koleżanek i wielogodzinna nauka”. Czy rygorystyczna metoda „Tiger Mom” z Azji to przepis na sukces dziecka?

Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
type: item
date: 2026-07-27T19:08:25.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: psychologia
subject: wychowanie dziecka
description: Napad złości w sklepie (albo innym miejscu publicznym!) potrafi wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej cierpliwego rodzica. A gdyby można było przygotować dziecko na taką sytuację... jeszcze zanim do niej dojdzie? Psychologowie przekonują, że właśnie tak działa metoda „na brudno”.
encoded: Napad złości w sklepie, płacz przy wyłączaniu bajki czy awantura przed wyjściem do szkoły – wielu rodziców zna te sytuacje aż za dobrze. Najczęściej próbujemy reagować dopiero wtedy, gdy emocje dziecka sięgają zenitu. Psychologowie przekonują jednak, że istnieje znacznie skuteczniejszy sposób. Roboczo możemy nazwać tę metodę: „na brudno”. Na czym polega? Rozregulowanie emocjonalne to nie „złe zachowanie” Każde dziecko od czasu do czasu wybucha złością. Jednak jeśli napady gniewu, impulsywne reakcje czy trudności z radzeniem sobie z frustracją utrzymują się także u starszego dziecka, mogą świadczyć o problemach z samoregulacją emocjonalną. Samoregulacja to umiejętność panowania nad emocjami i zachowaniem nawet wtedy, gdy sytuacja jest trudna. Dzięki niej dziecko potrafi poradzić sobie z rozczarowaniem, zaakceptować zmianę planów czy wytrzymać frustrację bez wybuchu. Jak wyjaśnia psycholog kliniczny dr Matthew Rouse, jedne dzieci reagują natychmiast – ich emocje eksplodują bez ostrzeżenia. U innych napięcie narasta stopniowo, aż w końcu dochodzi do wybuchu. W obu przypadkach celem nie jest tłumienie emocji, ale nauczenie dziecka, jak przeżywać je w bezpieczny sposób. Metoda „na brudno” uczy emocji bez presji Większość rodziców ćwiczy... dopiero podczas kryzysu. To naturalny odruch. Dziecko zaczyna krzyczeć w sklepie, więc rodzic próbuje je uspokoić. Nie chce wyłączyć konsoli? Rozpoczyna się długa dyskusja. Problem polega na tym, że w chwili silnego pobudzenia mózg dziecka nie jest gotowy do nauki nowych umiejętności. Dlatego psychologowie proponują zupełnie inne rozwiązanie. Eksperci nazywają ją practice runs, czyli próbami generalnymi lub treningiem „na brudno”. Zasada jest prosta: zamiast czekać na prawdziwy kryzys, ćwiczymy trudną sytuację wcześniej, kiedy dziecko jest spokojne. Dr Rouse podaje prosty przykład. Jeśli dziecko regularnie urządza awantury podczas zakupów, nie warto ćwiczyć tego podczas dużych, stresujących zakupów przed świętami. Znacznie lepiej wybra…

dziecko-rozregulowane-emocjonalnie-9370c10.jpg
width: 1600
height: 1200

3-letnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. „Szepnęła słowa, po których pękło mi serce”
type: item
date: 2026-07-26T19:08:10.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: W codziennym pędzie między domowymi obowiązkami, pracą a próbą zapanowania nad rodzicielskim chaosem, często gubimy to, co w relacji z dzieckiem jest absolutnie najważniejsze. Choć z pozoru wydaje nam się, że zabezpieczamy przyszłość naszych pociech, zapewniając im najlepsze zabawki, ubrania czy zajęcia dodatkowe, to brutalna prawda o dziecięcych potrzebach potrafi uderzyć w nas w najmniej oczekiwanym momencie i całkowicie zrewidować dotychczasowe priorytety.
encoded: Każdy z nas doskonale zna ten scenariusz, gdy zegarek nieubłaganie tyka, w głowie wiruje długa lista zadań do zrobienia na wczoraj, a wyjście z domu zamienia się w logistyczny maraton. W dokładnie takim momencie potężnego, dorosłego pośpiechu znalazł się autor poruszającego wpisu na Instagramie z profilu @poprostublisko, którego szczere wyznanie błyskawicznie stało się hitem sieci i wywołało ogromną lawinę komentarzy wzruszonych rodziców. Poruszająca historia ojca i jego trzyletniej córeczki Mężczyzna stał już w przedpokoju, gotowy do wyjścia, z głową pełną zawodowych projektów i terminów, gdy nagle jego trzyletnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. Mała dziewczynka zablokowała swoim drobnym, dziecięcym ciałem drzwi wyjściowe, patrząc tacie prosto w oczy z determinacją, jakiej trudno oczekiwać od tak małego człowieka. Ojciec próbował delikatnie załagodzić sytuację, tłumacząc ze zniecierpliwieniem, że bardzo mu się spieszy i musi już iść, jednak maluch, zamiast odpuścić, mocno wtulił się w jego nogi. Kiedy tata zrezygnowany kucnął przy niej, by ją uspokoić i wreszcie utorować sobie przejście, stało się coś, co całkowicie zatrzymało czas. Dziewczynka zbliżyła się do jego twarzy i szepnęła słowa, po których pękło mu serce. Malutka trzylatka wyszeptała tacie wprost do ucha prośbę: „Tato, nigdy nie puszczaj mnie pierwszy”, obnażając tym samym największy głód emocjonalny współczesnych dzieci. W tamtej jednej, niezwykłej sekundzie cały dorosły pośpiech, stres związany z pracą i spóźnieniem po prostu wyparował, ustępując miejsca ogromnym wyrzutom sumienia, które zna chyba każda współczesna matka i ojciec. Autor wpisu ze smutkiem uświadomił sobie, że w pogoni za zapewnieniem dziecku wszystkiego, co materialne, nieświadomie odmawiał mu tego, czego najbardziej potrzebowało: swojej pełnej, niczym niezakłóconej obecności i uwagi. „Nigdy nie puszczaj mnie pierwszy”. Czego uczy nas ta niezwykła zasada? Wtedy właśnie, na podłodze w przedpokoju, ten młody tata po…

nigdy-nie-puszczaj-mnie-pierwszy-8789314.png
width: 1600
height: 1200

To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
type: item
date: 2026-07-24T07:12:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Rodzice lenią się przy hotelowym basenie albo na plaży, a dziecko siedzi obok ze smartfonem w rączkach. Ekran daje chwilę wytchnienia: maluch nie marudzi, nie mówi co pięć minut, że mu się nudzi, nie domaga się uwagi. Jest darmową „nianią”, którą można zabrać ze sobą wszędzie. Tylko czy właśnie tak powinien wyglądać rodzinny odpoczynek?
encoded: Na wstępie zaznaczę: nie chodzi o to, by demonizować tablety i telefony. Każdy rodzic wie, że są sytuacje, w których ekran naprawdę staje się wybawieniem: w przychodni, gdy przestraszone dziecko zanosi się płaczem, podczas długiej podróży, gdy ulubione zabawki, kolorowanki i książeczki zawodzą, gdy trzeba pilnie coś zrobić podczas pracy zdalnej... To się zdarza, w końcu rodzice są tylko ludźmi, nawet jeśli niektórzy próbują z nich zrobić superbohaterów. Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie przestaje być narzędziem wsparcia, a zaczyna zastępować rodzica, z którym dziecko spędza wolny czas. Na wakacjach rodzice często rezygnują z zasad Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii przez biuro podróży Thomas Cook pokazuje, że aż 64 proc. rodziców nie ustala żadnych zasad dotyczących korzystania z urządzeń podczas wakacji. Ograniczenia wprowadza jedynie 36 proc. Dla wielu rodzin jest to zrozumiałe. Wakacje mają być przecież odpoczynkiem od codziennej rutyny, obowiązków i nieustannych negocjacji. Rodzice nie chcą kolejny raz słyszeć: „Jeszcze pięć minut”, a dzieci oczekują większej swobody. Podobny trend widać w Polsce. Z badania przeprowadzonego przez Komputronik wynika, że 46 proc. rodziców na wakacjach całkowicie znosi limity grania albo wyraźnie je zwiększa. Kolejne 27 proc. przyznaje, że zasady są wprawdzie nadal obecne, ale znacznie łagodniejsze. Tylko co piąty rodzic utrzymuje wakacyjne reguły na takim samym poziomie jak w ciągu roku. Jedna z najbardziej niepokojących danych dotyczy czasu spędzonego przed ekranem. Średnio dziecko poniżej 10. roku życia spędza przed ekranem 93 minuty dziennie. Najwięcej czasu korzystają z urządzeń sześciolatki – średnio 104 minuty. Nawet dzieci poniżej pierwszego roku życia spędzają przed ekranami około godziny dziennie. Problemem nie zawsze jest liczba minut Łatwo powiedzieć: „Moje dziecko korzysta z tabletu tylko godzinę dziennie”. Trudniej odpowiedzieć na pytanie, co w tym czasie zostało przez ekran zastąpione. Specjaliści z C…

dziewczynka-spedza-wakacje-z-telefonem-b285472.jpg
width: 1600
height: 1200

5 kroków, by postawić dziecku granice. Psycholożka: Współcześni rodzice boją się mówić dzieciom „nie”
type: item
date: 2026-07-22T11:33:44.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie
description: „Jeszcze pięć minut!” – krzyczy dziecko, gdy prosisz je o wyłączenie bajki. Za chwilę pojawiają się łzy, złość, a może nawet rzucanie się na podłogę. W takich momentach wielu rodziców zaczyna się zastanawiać: odpuścić, żeby uniknąć awantury, czy postawić na swoim? Choć pokusa, by dla świętego spokoju powiedzieć „dobrze”, bywa ogromna, psychologowie przekonują, że właśnie wtedy dziecko najbardziej potrzebuje jasnych granic.
encoded: „Stawianie dzieciom granic wydaje się czymś oczywistym – w końcu to my jesteśmy dorosłymi, nieprawdaż? Każdy rodzic wie jednak, że w praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Wychowujemy dzieci w czasach, gdy z każdej strony słyszymy, jak powinniśmy postępować. Media społecznościowe i książki dla rodziców pełne są porad, przez które wielu z nas zaczyna wierzyć, że powiedzenie 'nie' może zaszkodzić naszym dzieciom” – pisze kanadyjska psycholożka kliniczna dr Zia Lakdawalla. Paradoks polega jednak na tym, jak wyjaśnia ekspertka, że dzieci potrzebują granic, wręcz o nie błagają – nawet jeśli wydaje nam się, że się im sprzeciwiają. Przecież to granice dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa i pomagają im zrozumieć świat. Granica to nie kara. To decyzja rodzica Jednym z najczęstszych błędów jest mylenie granic z karami albo konsekwencjami. Dr Lakdawalla podkreśla, że granica nie polega na wymyślaniu sankcji dla dziecka. To przede wszystkim jasna decyzja rodzica dotycząca własnego działania. To subtelna, ale bardzo ważna różnica. Zamiast mówić: „Jeśli tego nie zrobisz, zabiorę ci tablet”, warto skupić się na tym, co zależy od dorosłego. Na przykład: „Nie ruszę samochodem, dopóki wszyscy nie zapną pasów”. Albo: „Po kolacji nie podaję już słodyczy” zamiast „Po kolacji nie dostaniesz słodyczy”. Takie granice są przewidywalne. Nie zmieniają się pod wpływem płaczu czy negocjacji, dzięki czemu dziecko wie, czego może się spodziewać. Dlaczego dziecko testuje granice? Wielu rodziców odbiera sprzeciw dziecka jako złośliwość albo próbę przejęcia kontroli. Tymczasem psycholożka uspokaja – testowanie granic jest naturalnym etapem rozwoju. Każde dziecko musi nauczyć się, że nie zawsze dostanie to, czego chce i dokładnie wtedy, kiedy chce. To trudna lekcja, dlatego często towarzyszą jej silne emocje. Płacz, złość czy frustracja nie oznaczają, że rodzic zrobił coś źle. Wręcz przeciwnie. To właśnie w takich momentach dziecko uczy się radzić sobie z rozczarowaniem, regulować emocje i stopniowo …

mama-zabiera-dziecku-tablet-c8eec26.jpg
width: 1600
height: 1200

Niemowlę je pałeczkami i nie pluje warzywami. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto
type: item
date: 2026-07-19T08:35:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: nauka jedzenia
subject: sposób na niejadka
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy polskie mamy zmagają się z wiecznym wypluwaniem brokułów, na drugim końcu świata istnieje kultura, w której problem niejadków praktycznie nie istnieje. Tamtejsze podejście do rozszerzania diety niemowląt opiera się na rytuałach, które zakorzeniają w małym człowieku miłość do jedzenia od pierwszych miesięcy życia.
encoded: Kultura jedzenia w Japonii to nie jest kwestia genów, ale genialnego systemu edukacji, który sprawia, że warzywa i owoce stają się dla dziecka najbardziej naturalnym wyborem. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto i warto przenieść te nawyki do własnego domu. Rozszerzanie diety niemowlaka po japońsku − sekret tkwi w celebracji W Japonii moment, w którym niemowlę zaczyna swoją przygodę ze stałym pokarmem, nie jest zwykłym, technicznym etapem zapisanym w kalendarzu przez pediatrę. To wielkie święto rodzinne nazywane Okuziome, celebrowane zazwyczaj około setnego dnia życia dziecka. Choć maluch nie potrafi jeszcze wtedy samodzielnie gryźć, rytuał polega na symbolicznym podsuwaniu pod jego rączki i usta tradycyjnych potraw, takich jak ryż, ryba czy zupa miso. Ta wczesna celebracja ma zakodować w podświadomości dziecka, że jedzenie to radość, święto i element budowania bliskości z całą rodziną, a nie przykry obowiązek wciśnięcia w siebie kilku łyżek papki. Prawdziwa rewolucja zaczyna się jednak kilka miesięcy później, kiedy następuje realne rozszerzanie diety niemowlaka. Japońskie mamy całkowicie rezygnują z mdłych, słoiczkowych przecierów o trudnym do zidentyfikowania smaku i kolorze. Zamiast tego stawiają na różnorodność i tak zwaną zasadę pięciu kolorów, w której na talerzu dziecka muszą pojawić się produkty białe, czarne, czerwone, żółte i zielone. Każdy posiłek to małe dzieło sztuki, podane w pięknych, miniaturowych naczyniach. Dziecko od samego początku uczy się jeść oczami, a warzywa nie są przemycane w sosie, tylko eksponowane jako najatrakcyjniejszy element posiłku, co budzi w małym człowieku naturalną ciekawość. Pierwsze sztućce dla dziecka − dlaczego pałeczki treningowe robią furorę Widok rocznego malucha, który w miarę sprawnie operuje pałeczkami i zjada kawałki gotowanej marchewki, potrafi wprawić w osłupienie niejednego europejskiego turystę. W azjatyckiej kulturze nauka samodzielnego jedzenia idzie w parze z genialnym treningi…

karmienie-w-Japonii-fc71d3c.png
width: 1600
height: 1200

Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkoły. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców?
type: item
date: 2026-07-18T13:15:33.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Podczas gdy większość z nas drży na samą myśl o wypuszczeniu siedmiolatka po bułki do osiedlowego sklepiku, na drugim końcu świata rozgrywa się rodzicielska rzeczywistość, która w europejskich warunkach mogłaby uchodzić za totalne szaleństwo. Choć na pierwszy rzut oka te metody mogą budzić sprzeciw, to kryje się za nimi genialnie przemyślany system budowania odpowiedzialności i niezależności od najmłodszych lat.
encoded: Wyobraźcie sobie gigantyczne, tętniące życiem Tokio, wielomilionową aglomerację, w której dorosły człowiek bez nawigacji potrafi zgubić się w trzy minuty. To właśnie tam, pośród rzeki spieszących się urzędników, każdego poranka można dostrzec niezwykły widok: maleńkie dzieci w charakterystycznych, kolorowych czapkach i z wielkimi plecakami, które zupełnie same maszerują chodnikami, wsiadają do wagonów metra i bez cienia strachu przemierzają miasto w drodze do szkoły. Niezwykła samodzielność dzieci na ulicach Tokio Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkolne korytarze, co dla przeciętnego rodzica w Polsce brzmi jak gotowy scenariusz na film grozy lub interwencję opieki społecznej. U nas normą stało się podwożenie pociech pod same drzwi placówki, niemalże pod samą ławkę, i niesienie za nie plecaka, który rzekomo jest zbyt ciężki dla młodego kręgosłupa. Tymczasem w Kraju Kwitnącej Wiśni nikogo nie dziwi widok pierwszoklasisty, który z pełną powagą kasuje bilet, pilnuje swojej stacji docelowej i ze spokojem radzi sobie w miejskiej dżungli. To nie jest kwestia braku serca czy rodzicielskiej obojętności, lecz głęboko zakorzeniona filozofia oparta na zaufaniu do młodego człowieka oraz do całego otaczającego go społeczeństwa. Ta niesamowita samodzielność nie ogranicza się jednak wyłącznie do bezpiecznego pokonania drogi z punktu A do punktu B, ponieważ prawdziwy sprawdzian dojrzałości zaczyna się po przekroczeniu progu szkolnej klasy. W japońskich szkołach na próżno szukać tradycyjnych firm sprzątających czy pań woźnych, które z mopem w ręku biegają po korytarzach i zacierają ślady dziecięcej beztroski. Od czyszczenia podłóg, przez mycie okien, aż po szorowanie toalet i serwowanie codziennych posiłków w porze lunchu odpowiedzialni są wyłącznie uczniowie, nawet ci najmłodsi. Dzieci dzielą się na grupy, zakładają białe fartuchy oraz chustki na głowy i z ogromnym zaangażowaniem dbają o swoją wspólną przestrzeń, ucząc się przy tym szacunku do pracy własnej oraz cud…

japonskie-wychowanie-cd3e983.png
width: 1600
height: 1200

Grzecznie pouczyła obcą matkę w galerii. „Paskudnie mi się dostało. Nie mam dziecka, to nie mogę się wtrącać?”
type: item
date: 2026-07-18T06:12:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Jeszcze długo po powrocie do domu nie mogłam się uspokoić. Ręce wciąż lekko mi drżały, a w głowie raz po raz wracał obraz małej dziewczynki stojącej pośrodku galerii. Nie potrafiłam przestać myśleć o jej wielkich, zapłakanych oczach.
encoded: Weekendowe zakupy w centrum handlowym. Szukałam lnianej sukienki na wakacje. Nagle usłyszałam płacz. Głośny, rozpaczliwy, taki, którego nie da się pomylić ze zwykłym dziecięcym marudzeniem. Kilka metrów dalej stała kilkuletnia dziewczynka. Twarz miała czerwoną, niemal purpurową, a po policzkach spływały jej wielkie łzy. O coś prosiła mamę, ale nie wiem o co. Właściwie nie było to najważniejsze. Widziałam przede wszystkim dziecko, które nie radziło sobie z ogromnymi emocjami. Jej mama wyglądała na zmęczoną i rozdrażnioną. Zamiast przytulić córkę lub spróbować ją uspokoić, zaczęła jej grozić. Padły słowa, że jeśli dziewczynka natychmiast się nie uspokoi, „dostanie”. Poczułam niepokój. Pomyślałam, że ta mała potrzebuje teraz przede wszystkim bliskości i poczucia bezpieczeństwa. Nie chciałam pouczać, chciałam zareagować Podeszłam spokojnie. Powiedziałam, że dziewczynka najwyraźniej potrzebuje teraz zrozumienia i empatii. Dodałam też, że straszenie laniem nie pomoże, a podniesienie ręki na dziecko jest po prostu przemocą. Bałam się reagować, ale czułam, że nie mogę postąpić inaczej. Nie liczyłam na podziękowania, ale nie spodziewałam się takiej reakcji. Matka od razu zaatakowała mnie słowami, że nie mam prawa oceniać tego, jak wychowuje córkę, i że powinnam zająć się własnymi dziećmi. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że ich nie mam. To rozwścieczyło ją jeszcze bardziej. Jakby brak własnych dzieci odbierał człowiekowi prawo do troski o cudze. Czy tylko rodzice mogą stanąć po stronie dziecka? Od tamtej chwili często wracam myślami do tej sceny. Zastanawiam się, skąd bierze się przekonanie, że o dzieciach mogą wypowiadać się wyłącznie rodzice. Czy naprawdę trzeba mieć własne potomstwo, by wiedzieć, że przestraszone dziecko potrzebuje wsparcia? Czy trzeba być mamą lub tatą, by rozumieć, że groźby i strach nie uczą szacunku? Nie uważam, że każdy przechodzień powinien komentować każdą decyzję rodzica. Każdy ma prawo do gorszego dnia, zmęczenia czy błędów. Są jednak sytuacje, w…

male-dziecko-w-centrum-handlowym-56a6234.jpg
width: 1600
height: 1200

Wstyd w pijalni wód w słynnym uzdrowisku. „Ludzie nie mogli uwierzyć, na co rodzice pozwalają 3-letniej córce”
type: item
date: 2026-07-17T14:15:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: odpieluchowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Zawsze wydawało mi się, że uzdrowiska takie jak Krynica-Zdrój to oazy świętego spokoju, do których człowiek ucieka, żeby naładować baterie, pospacerować po deptaku i w kulturalnych warunkach podreperować zdrowie. Sama jestem mamą dwójki dzieci, więc doskonale wiem, że podróżowanie z nimi to nie rurki z kremem i trzeba mieć oczy dookoła głowy. Rozumiem pot, łzy i nagłe zwroty akcji, ale to, co zobaczyłam podczas ostatniego weekendu w pijalni wód, po prostu zwaliło mnie z nóg. Do teraz czuję wstyd za to, jak niektórzy współcześni rodzice interpretują wolność i bezstresowe wychowanie. Przekroczono granicę, do której absolutnie nikt o zdrowych zmysłach nie powinien się nawet zbliżać.
encoded: Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Weszliśmy do pijalni, w środku panował ten specyficzny, elegancki klimat. Ludzie w ciszy sączyli wodę leczniczą ze szklanych pijałek, starsze panie rozmawiały półgłosem, a wokół rozchodziła się kojąca muzyka. Obok nas usiadło młode małżeństwo z córeczką, na oko trzyletnią. Dziewczynka od początku była dość żywiołowa, biegała między stolikami, ale umówmy się, to wciąż tylko dziecko. Prawdziwy dramat zaczął się w momencie, gdy mała nagle zastygła i głośno zakomunikowała, że natychmiast musi zrobić siku. Kultura osobista w miejscach publicznych a dzieci Każdy rodzic, który przechodził etap odpieluchowania, wie, że tu liczy się każda sekunda. Spodziewałam się, że matka albo ojciec porwą małą na ręce i popędzą do toalety, która w pijalni jest przecież świetnie oznaczona i ogólnodostępna. To, co wydarzyło się sekundę później, sprawiło, że wszystkim obecnym w pijalni dosłownie opadły szczęki. Matka dziewczynki bez cienia żenady wyciągnęła z wielkiej torby podręcznej plastikowy, rozkładany nocnik turystyczny. Zamiast wziąć małą na bok, pójść do łazienki czy chociaż wyjść na zewnątrz w ustronne miejsce, rozłożyła ten gadżet na samym środku eleganckiej sali, tuż obok stolików, przy których ludzie pili wodę. Ojciec jak gdyby nigdy nic posadził ją na tym plastiku, prosto przed oczami kilkudziesięciu zszokowanych kuracjuszy. Konflikt pokoleń w polskim uzdrowisku W tym momencie w pijalni zapadła taka cisza, że słychać było dosłownie szum kranu z wodą Jan. Starsze panie, które siedziały przy stoliku obok, aż zamarły z pijałkami w dłoniach. Widziałam ich miny, to było totalne niedowierzanie wymieszane z niesmakiem. Ludzie zaczęli ostentacyjnie odwracać wzrok, niektórzy zaczęli nerwowo chrząkać. Najgorsza w tym wszystkim była absolutna obojętność rodziców. Oni zachowywali się tak, jakby korzystanie z nocnika przez ich córkę na środku zabytkowego obiektu uzdrowiskowego było najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Matka z uśmiechem podawała małe…

wstyd-w-uzdrowisku-f84ce6f.png
width: 1600
height: 1200

Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
type: item
date: 2026-07-17T11:26:14.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
description: Słońce, szum fal, zapach gofrów i... nagły, przeszywający krzyk na środku pełnej ludzi plaży lub w restauracji, w której właśnie podano obiad. Scenariusz, który zna niemal każdy rodzic. Zamiast wymarzonych wakacji - nagłe zderzenie z dziecięcą histerią, poczucie bezradności i ten paraliżujący wzrok innych urlopowiczów na plecach. Podpowiadamy, jak w pierwszej minucie wyciszyć wakacyjny wybuch dziecka i skutecznie odciąć się od oceniających spojrzeń gapiów.
encoded: Sezon urlopowy w pełni, a wraz z nim na zamkniętych grupach dla rodziców w mediach społecznościowych rusza lawina postów. Dramatyczne wpisy: „Dziewczyny, pomóżcie. Jesteśmy trzeci dzień we Włoszech, a mój 4-latek urządza takie sceny, że mam ochotę spakować walizki i wracać. Krzyczy o wszystko, kładzie się na chodniku, a ludzie w restauracjach patrzą na nas jak na patologię. Co robię źle?”. Pod takimi postami natychmiast pojawiają się setki komentarzy - od słów otuchy, przez złote rady o „bezkarnym wychowaniu”, aż po chłodne oceny. Wakacje, które miały być nagrodą za miesiące ciężkiej pracy, dla wielu rodzin zamieniają się w emocjonalny poligon. Dlaczego na urlopie, kiedy teoretycznie wszyscy powinniśmy być zrelaksowani, dzieci „wybuchają” częściej? I jak przetrwać ten krytyczny moment bez poczucia, że jako rodzice ponieśliśmy porażkę? Historia Katarzyny: „Czułam na sobie wzrok całej plaży” Katarzyna, mama 5-letniego Tymka, planowała zeszłoroczny urlop w Hiszpanii przez pół roku. Wybrała kameralny hotel, spakowała ulubione zabawki syna i nastawiła się na idealny, rodzinny czas. Rzeczywistość zweryfikowała te plany już drugiego dnia. - Tymek dostał ataku histerii na środku zatłoczonej plaży, bo... piasek za bardzo przykleił mu się do stóp” - wspomina Katarzyna. - Zaczął przeraźliwie krzyczeć, rzucać zabawkami i uciekać w stronę wydm. Próbowałam go uspokoić, brać na ręce, przekupić gofrem - nic nie działało. Wokół nas natychmiast zapadła cisza. Ludzie na leżakach odwracali głowy, starsze małżeństwo obok zaczęło głośno komentować, że dzisiejsze pokolenie rodziców nie ma żadnego autorytetu. Czułam, jak krew napływa mi do twarzy. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię i po prostu zacząć płakać razem z nim. To, co spotkało Katarzynę, to klasyczny scenariusz, w którym zderzają się dwa światy: przeciążony układ nerwowy dziecka i ogromna presja społeczna, jaką czuje rodzic. Pierwsza minuta, czyli gaszenie pożaru Kiedy maluch kładzie się na ziemi w restauracji albo krzyczy wniebo…

GettyImages-664667121-10a1d21.jpg
width: 2121
height: 1414

Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia
type: item
date: 2026-07-16T13:15:50.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: ADHD
subject: wychowanie dziecka
description: Długie, prawie 20-letnie badanie opisane w „Research in Child and Adolescent Psychopathology”, śledziło losy dzieci od 4. miesiąca życia i wskazało, że u bardzo energicznych dzieci łagodniejsze objawy wiązały się z „dyrektywnym”, wspierającym stylem wychowania.
encoded: W prawie 20-letnim badaniu opublikowanym w czasopiśmie „Research in Child and Adolescent Psychopathology” naukowcy przyjrzeli się temu, jak temperament dziecka i styl wychowania mogą wiązać się z nasileniem objawów ADHD. Obserwacja zaczęła się, gdy dzieci miały 4 miesiące: oceniano ich reakcje na nowość, takie jak nowe dźwięki i obrazy, a później śledzono rozwój aż do 15. roku życia, opierając się m.in. na opisach rodziców i analizie relacji rodzic-dziecko. Temperament to sygnał, nie wyrok W rozmowach rodziców temat wraca regularnie: dziecko jest bardzo aktywne, szybko się ekscytuje, silnie reaguje emocjonalnie i łatwo się rozprasza. Badania pokazują, że taki zestaw cech może korelować z nasileniem objawów ADHD. Ważne jest jednak jedno doprecyzowanie: temperament sam w sobie nie jest jednoznacznym wyznacznikiem ADHD. Na to, jak dziecko funkcjonuje w kolejnych latach, wpływają też czynniki genetyczne i środowiskowe, w tym ich wzajemne oddziaływania. To oznacza, że nawet jeśli niemowlę od początku jest „na wysokich obrotach”, nie da się na tej podstawie przesądzać o rozwoju trudności. Można natomiast uważniej obserwować, w jakich sytuacjach dziecko traci regulację i jakie wsparcie pomaga mu wrócić do równowagi. W opisywanym badaniu szczególną uwagę zwrócono na dzieci z tzw. profilem pełnym energii (określanym też jako „wybujały”) – takie, które mają dużo energii i podekscytowania. Naukowcy analizowali konsekwencje rozwojowe tej wczesnej cechy, zestawiając ją z późniejszymi zachowaniami zgłaszanymi przez rodziców, obserwowanymi interakcjami rodzic–dziecko oraz objawami ADHD (zaznaczanymi w badaniu jako niediagnostyczne). Dyrektywność, która wspiera, a nie kontroluje Najmocniejszy wniosek dotyczył tego, co działo się w dłuższym czasie. U dzieci o wysokiej energii łagodniejsze objawy ADHD w kolejnych latach wiązały się z dyrektywnym stylem wychowania. Brzmi ostro? W tym ujęciu „dyrektywność” nie oznaczała jednak kontroli ani sztywnego reżimu, tylko konkretne, wspierające…

styl-wychowania-a-adhd-f1a8f35.png
width: 1600
height: 1200

„Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-07-15T11:33:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
subject: wychowanie bezstresowe
description: Jak co roku kilka dni wakacji spędziłam nad Bałtykiem, w Trójmieście. Słońce (chociaż czasem za chmurami), szum fal i ten moment, kiedy człowiek w końcu zwalnia. A potem wystarczyło kilkanaście minut, żebym zrozumiała, dlaczego coraz więcej osób mówi, że na wakacjach najbardziej męczą ich... dzieci. Tylko czy to na pewno chodzi o nie?
encoded: Plaża była pełna ludzi. Rodziny z maluchami, seniorzy, młodzi, grupy znajomych. Typowy letni dzień nad morzem. Kilka metrów ode mnie bawiło się rodzeństwo – dzieciaki miały nie więcej niż 7 lat. Początkowo nie zwracałam na nie większej uwagi. Dzieci, jak to dzieci, korzystały z wakacji. Nawet trochę im zazdrościłam tej beztroski! Problem zaczął się chwilę później. Najpierw zaczęły przebiegać przez rozłożone ręczniki, sypiąc ludzi piaskiem. Potem jedno z nich kilka razy prawie nadepnęło na czyjeś rzeczy. Po chwili piłka, którą się bawiły, trafiła w książkę starszej pani na leżaku. Te dzieci były dosłownie wszędzie. Ich mama siedziała kilka metrów dalej. Przeglądała telefon. Od czasu do czasu podnosiła głowę, rzucała krótkie: „Uważajcie” i po sekundzie znowu znikała w wirtualnym świecie. Inni plażowicze zaczęli wymieniać między sobą porozumiewawcze spojrzenia, a ta kobieta zachowywała się tak, jakby nic się nie działo. Jakby naprawdę wierzyła, że nikt nie widzi tego, co robią jej dzieci. A przecież widzieli wszyscy. Dzieci, którym dorośli nie stawiają granic Kiedy słyszę, że „dzisiejsze dzieci są niewychowane”, zawsze mam mieszane uczucia. Bo czy naprawdę kilkuletnie dziecko samo z siebie wie, że nie powinno przebiegać przez cudzy ręcznik? Że piasek wsypany komuś do torby nie jest śmiesznym żartem? Że obca osoba też ma prawo spokojnie odpocząć? Nie. Dziecko dopiero poznaje świat. Uczy się, że nie kręci się on wokół niego. Że jego wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się komfort drugiego człowieka. Ale tego nie nauczy się samo. To zadanie rodzica. Mam wrażenie, że gdzieś po drodze zaczęliśmy mylić bezstresowe wychowanie i szacunek do autonomii i emocji dziecka z całkowitym brakiem granic. Jakby zwrócenie dziecku uwagi było czymś złym. Jakby konkretne powiedzenie: „Nie rób tak” i wyjaśnienie powodu oznaczało odbieranie mu dzieciństwa. A przecież można wychowywać z szacunkiem i jednocześnie uczyć zasad. Jedno drugiego naprawdę nie wyklucza, o czym rodzice zdają się zapo…

dzieci-bawiace-sie-na-plazy-nad-Baltykiem-e6a3684.jpg
width: 1600
height: 1200

Twoje dziecko wie, kim jest. Czy ty też to wiesz?
type: item
date: 2026-07-15T09:09:08.000Z
creator: Redakcja
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: jak wychować geniusza
subject: metody wychowawcze
subject: pasje
description: Mają po dziewięć lat, trenują boks i golf, mówią w trzech językach i nie pytają o pozwolenie na bycie sobą. Generacja Alfa wchodzi w świat z energią, jakiej nie widzieliśmy u poprzednich pokoleń. I właśnie dlatego tak bardzo potrzebuje naszej uwagi - nie kontroli, ale prawdziwego towarzyszenia.
encoded: Wyobraź sobie dziewczynkę stojącą na wybiegu w Monako. Ma na sobie suknię z czarnobiałymi, trójwymiarowymi aplikacjami, które wyglądają jak żywe kwiaty. Wokół niej siedzą dziennikarze, fotografowie, projektanci. Reflektory. Szum. Napięcie. Ona idzie. Spokojnie. Pewnie. Z lekkim uśmiechem, który mówi: wiem, gdzie jestem i wiem, po co tu przyszłam. Ta dziewczynka ma dziewięć lat. Nazywa się Elsa Kołtyś. I nie - nie jest córką żadnego projektanta ani gwiazdą reality show. Jest dzieckiem, które bardzo wcześnie odkryło, kim jest. I to odkrycie zmienia wszystko. Generacja, która nie pyta o pozwolenie Psychologowie nazywają ich Generacją Alfa - dzieci urodzone po 2010 roku, które dorastają w świecie nieprzerwanego dostępu do informacji, globalnych wzorców i mediów społecznościowych. Brzmi jak przepis na katastrofę? Niekoniecznie. Coraz więcej badań pokazuje, że część tej generacji wykształca coś, o czym my - ich rodzice - marzyliśmy przez całe dorosłe życie: głęboko zakorzenioną tożsamość własną. Nie chodzi o arogancję. Chodzi o coś znacznie cenniejszego - o wewnętrzny kompas, który mówi dziecku: wiem, co lubię, wiem, co czuję, wiem, czego chcę. I co równie ważne: wiem, czego nie chcę. Psycholog dziecięcy dr Stuart Ablon z Massachusetts General Hospital podkreśla, że dzieci, które rozwijają silne poczucie tożsamości we wczesnym wieku, są statystycznie bardziej odporne na presję rówieśniczą, mniej podatne na manipulację i lepiej radzą sobie z porażkami. Tożsamość to nie luksus. To fundament zdrowia psychicznego. Elsa Kołtyś jest tego żywym przykładem. Na co dzień mieszka w Marbelli, gdzie uczęszcza do amerykańskiej szkoły. Mówi płynnie po polsku, angielsku i hiszpańsku, a w wolnym czasie uczy się francuskiego i rosyjskiego. Trenuje golf i boks. Regularnie wraca do Warszawy, bo - jak mówią jej bliscy - to miasto jest częścią jej DNA. Bierze udział w pokazach mody promujących niezależnych europejskich projektantów, a jej wizerunek pojawia się w relacjach takich tytułów jak L’…

Pokolenie-Alfa-generacja-ktora-nie-pyta-o-pozwolenie-2-4edf3ed.png
width: 1600
height: 1200

Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
type: item
date: 2026-07-14T11:33:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: Choć padają z naszych ust z troski lub bezsilności, mogą wyrządzić w dziecięcej psychice szkody, których konsekwencje będą ciągnąć się latami. Niepozorne zwroty, powtarzane niemal w każdym domu, niosą za sobą ukryty przekaz, który zamiast wspierać, buduje między nami a dziećmi niewidzialny mur.
encoded: Wychowanie to sztuka balansowania między miłością a cierpliwością, jednak w pośpiechu rzadko analizujemy głębsze znaczenie powtarzanych dzieciom komunikatów. Niby zwykłe, codzienne słowa potrafią mocno ranić, dlatego warto przyjrzeć się konkretnym błędom, jakie popełniamy w rozmowach z najmłodszymi. Toksyczne zwroty w codziennej komunikacji z dzieckiem Oto lista zwrotów, które zdaniem ekspertki niszczą dziecięcy świat i powinny jak najszybciej zniknąć z naszego słownika. Uspokój się. Te dwa słowa działają na malucha wprost przeciwnie, wywołując jeszcze większą frustrację. Dziecko nie posiada jeszcze w pełni wykształconego układu nerwowego, by natychmiast wyciszyć burzę emocjonalną na zawołanie dorosłego. Przestań płakać. Łzy są naturalnym wentylem bezpieczeństwa i blokowanie ich sprawia, że najmłodsi zaczynają tłumić w sobie trudne emocje. W przyszłości może to skutkować problemami z wyrażaniem jakichkolwiek uczuć. Nic się nie stało. Dla rodzica rozlana woda czy rozbita zabawka to błahostka, ale dla kilkulatka to prawdziwy koniec świata. Pozbawianie go prawa do smutku buduje mur niezrozumienia oraz poczucie osamotnienia. Nie przesadzaj. Kryje się za tym jasny sygnał, że reakcje młodego człowieka są nieadekwatne, co skutecznie niszczy jego rodzące się poczucie własnej wartości, a także intuicję i wiarę we własne osądy. Bo ja tak powiedziałam. Ten komunikat całkowicie zamyka przestrzeń do dyskusji, nie uczy logicznego myślenia ani wyciągania wniosków, a jedynie ślepego posłuszeństwa opartego na przewadze i sile dorosłego. Zobacz, inne dzieci potrafią. To prosty przepis na zaszczepienie w maluchu permanentnego poczucia bycia gorszym, wywołanie chorobliwej zazdrości oraz zmuszenie do wiecznej, niszczącej rywalizacji z rówieśnikami. Ile razy mam ci to powtarzać. Poza oczywistym wyrazem zniecierpliwienia i złości dorosłego, takie pytanie nie niesie żadnej wartości edukacyjnej ani jasnej instrukcji, jak dziecko ma naprawić swój błąd. Nie ma się czego bać. Choć intencją jes…

zakazane-slowa-3-f4d8a78.png
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
type: item
date: 2026-07-13T14:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Łapałam rzadkie chwile relaksu, aż nagle ten błogi spokój zrujnował wrzask, od którego wszystkim wokół zjeżyły się włosy na głowie. Parę metrów od nas rozegrała się scena, która dosłownie zamurowała całą plażę.
encoded: W zeszłym tygodniu byłam z moją córką na plaży w Międzyzdrojach. Pogoda niby dopisywała, słońce grzało, ale każdy, kto choć raz był nad naszym polskim morzem, ten wie, jak to jest. Wiatr momentami urywał głowę, a woda w Bałtyku była tak lodowata, że po zanurzeniu stóp człowiek miał ochotę natychmiast uciekać na kocyk. Skandaliczne zachowanie rodziców nad morzem Obok nas rozłożyła się rodzina z małym, może czteroletnim chłopcem. Na początku wszystko wyglądało normalnie, ot, kolejna rodzinka na wakacjach. Problem zaczął się, gdy matka tego malucha uznała, że czas na kąpiel. Chłopczyk podszedł do brzegu, dotknął stopą wody i natychmiast się cofnął, mocno protestując. Zaczął płakać, że woda jest za zimna i on się boi. Normalny rodzic w tym momencie odpuściłby, zaproponował zabawę w zamki z piasku albo chociaż dał dziecku czas na oswojenie się z temperaturą. Ale nie ona. Ta kobieta dostała jakiegoś szału i zaczęła ciągnąć synka za sobą w stronę fal. Maluch potykał się o piach, zanosił się od płaczu, a ona parła przed siebie. Byłam w głębokim szoku, jak można tak traktować własną pociechę, i to na oczach dziesiątek obcych ludzi. Najgorsze były jednak słowa, które ta kobieta kierowała do chłopca. Zamiast go przytulić i uspokoić, zaczęła na niego okropnie wrzeszczeć, żeby przestał się wreszcie mazgaić, że przyszedł nad morze się hartować, a nie histeryzować z powodu odrobiny zimnej wody. Jej mąż w tym czasie stał z boku, gapił się w telefon i kompletnie nie reagował na to, co jego żona funduje jego własnemu synowi. Reakcja świadków nie była wcale lepsza Wokół nas zapadła absolutna cisza. Ludzie na kocach obok po prostu zamarli. Niektórzy ostentacyjnie odwracali wzrok, udając, że nagle bardzo interesuje ich horyzont albo książka, bo czuli potworne zażenowanie i nie wiedzieli, jak się zachować. Inni szeptali między sobą, posyłając kobiecie pełne potępienia spojrzenia. Widziałam, że starsze małżeństwo parę parawanów dalej zaczęło nerwowo pakować swoje rzeczy, jakby nie mogli z…

plaza-6b4c4d7.png
width: 1600
height: 1200

Jeśli chcesz wychować pewne siebie dziecko, zastosuj formułę ABC. Psycholożka: „To zostanie z nim na lata”
type: item
date: 2026-07-13T11:33:13.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie
description: Lęk u dzieci to nie „usterka”, którą rodzic ma natychmiast naprawić. Ceniona amerykańska psycholożka dziecięca dr Kathryn Hecht przekonuje, że dopiero konfrontacja z lękiem, bez wyręczania, daje dziecku odwagę i buduje trwałą pewność siebie.
encoded: Dr Kathryn Hecht, kliniczna psycholog dziecięca z Anxiety Treatment Resources Center w Bloomington (Minnesota w USA), zwraca uwagę na rzecz, która bywa dla rodziców niewygodna: lęk u dzieci nie jest czymś, co da się „wyłączyć” jednym ruchem. To emocja, która pojawia się, gdy dziecko mierzy się z czymś nowym albo staje przed jakimś wyzwaniem. Jeśli celem jest wychowanie pewnego siebie dziecka, kluczowe staje się nie tyle usuwanie lęku, ile stworzenie warunków, w których dziecko może bezpiecznie go poczuć i zrobić mimo niego mały krok. W tym podejściu pojawia się prosta zależność, którą dr Hecht nazywa formułą ABC, czyli: „Anxiety + Bravery = Confidence”, co można przetłumaczyć na polski jako: Lęk + Odwaga = Pewność siebie. Najpierw dziecko zauważa, że się boi. Potem dostaje przestrzeń, żeby spróbować, wykazać się odwagą. A kiedy widzi, że dało radę bez „ratunku” w ostatniej sekundzie, buduje realne przekonanie: potrafię. Wyręczanie daje ulgę na chwilę, a dziecku zabiera sprawczość Gdy dziecko się stresuje, rodzic naturalnie chce działać: dopowiedzieć za nie, podejść do obcej osoby, załatwić sprawę w sklepie, odwołać trudną aktywność. Dr Hecht podkreśla jednak, że takie automatyczne wchodzenie w rolę wybawcy może niechcący odebrać dziecku ważną informację: że sytuacja jest do przeżycia i że dziecko samo może znaleźć sposób, żeby sobie z nią poradzić. W praktyce chodzi o uważne towarzyszenie. Lęk jest odczuwalny, ale bywa też tymczasowy i możliwy do zniesienia. Jeśli dziecko ma szansę go doświadczyć w bezpiecznej ramie, uczy się, że nieprzyjemne emocje nie muszą zatrzymywać działania. To jest fundament odwagi, a dopiero na niej buduje się pewność siebie. Jednocześnie dr Hecht ostrzega przed skrajnością w drugą stronę. Przepychanie dziecka „na siłę” nie wzmacnia, bo odbiera mu poczucie, że to ono podjęło decyzję. Odwaga, która ma budować pewność siebie, powinna wynikać z motywacji dziecka i jego kroku w stronę trudnej rzeczy, nawet jeśli to krok naprawdę mały. Małe „oka…

pewne-siebie-dziecko-41524ae.jpg
width: 1600
height: 1200

„Szlag by mnie trafił, jakbym stała w kolejce, a dziecko przede mną kasowałoby zakupy”. Rodzice nazywają to lekcją życia
type: item
date: 2026-07-13T08:35:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: dziecko w sklepie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Niespełna 2-letnie dziecko stoi przy kasie samoobsługowej i powoli, swoimi małymi, jeszcze nieporadnymi rączkami, kasuje produkty i wkłada je do strefy pakowania. Kolejka się wydłuża, czas mija...
encoded: Polacy dzielą się na dwie grupy: tych, którzy na widok dziecka samodzielnie wykładającego albo pakującego zakupy przy kasie z uśmiechem przyglądają się poczynaniom malca oraz tych, którzy na samą myśl, że będą w domu dwie minuty później, zaczynają przypominać Gniew z animacji „W głowie się nie mieści”. Wiecie: policzki robią się czerwone, na twarzy pojawia się grymas wściekłości, pięści zaczynają się zaciskać... Trening samodzielności w supermarkecie Iza i Patryk Węgierkiewicz, rodzice, którzy prowadzą na Instagramie profil @qualitytestpl, opublikowali fantastyczną rolkę przedstawiającą scenkę, której wielu Polaków szczerze nienawidzi. Zresztą podpis na filmie to właśnie: „Wiemy, że nienawidzisz nas w kolejce do kasy. A on ma 1,5 roku i właśnie uczy się życia”. W ciągu kilku dni film zdobył ponad milion wyświetleń, skomentowano go tysiąc razy. Przyznam szczerze, że choć daleko mi do oazy spokoju, widok Olisia wkładającego rzeczy do „strefy pakowania” uznałam za... uroczy. Być może to dlatego, że ta scenka rozgrywa się jedynie na ekranie mojego telefonu, a nie w prawdziwym życiu. Bo jak pokazują komentarze, Polacy raczej należą do tej drugiej grupy. Tej, która uważa, że sklep czy inne miejsca publiczne, w których panują określone zasady, to nie miejsca na trening samodzielności. Patryk i Iza sami zrobili krótką ankietę i poprosili o głosy, w którym teamie są internauci: team „pełna wyrozumiałość” czy team „litości, spieszę się do domu”. Nauka życia czy robienie z dziecka pępka świata? Rolka wzbudziła aż takie emocje, że jej twórcy musieli doprecyzować: „Zakupy z Olisiem robimy najczęściej w tygodniu rano, kiedy kas jest kilkanaście i większość świeci pustkami, więc nikt za nami nie czeka. Dla nas to nie nauka kasowania, bo to akurat najmniej ważne. Chodzi o to, żeby mógł być uczestnikiem zwykłego rodzinnego dnia i poznawał produkty wcześniej niż dopiero na talerzu. Umiejętności przyjdą same, my po prostu nie chcemy go z tego życia wyłączać i nie zgadzamy się na jego …

mama-z-dzieckiem-w-supermarkecie-e3cc525.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko wyje na chodniku, otwórz szeroko buzię. „Gapili się na mnie jak na głupią, ale po minucie zapadła kompletna cisza”
type: item
date: 2026-07-11T11:33:47.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: histeria u dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Każda mama doskonale zna ten moment, kiedy niewinny spacer w ułamku sekundy zamienia się w publiczny pokaz najdzikszych emocji, a cała ulica zamiera w oczekiwaniu na reakcję rodzica. Zamiast jednak wpadać w panikę pod ostrzałem krytycznych spojrzeń przechodniów, warto sięgnąć po metodę, która choć z boku wygląda na totalne szaleństwo, niesie ze sobą genialne i natychmiastowe rezultaty.
encoded: Scenariusz zazwyczaj wygląda bardzo podobnie, niezależnie od tego, czy powodem buntu staje się odmowa kupna kolejnej zabawki, zmęczenie, czy po prostu gorszy dzień malucha. Dziecko nagle zatrzymuje się na samym środku ruchliwego chodnika, napina całe ciało, a z jego gardła wydobywa się dźwięk, który potrafi postawić na nogi całą okolicę. W takich chwilach czas zaczyna płynąć zupełnie inaczej, a zdezorientowany rodzic czuje na sobie palący wzrok obcych osób, z których każda w duchu natychmiast wystawia mu ocenę. Tradycyjne metody, takie jak spokojne tłumaczenie, próby odwrócenia uwagi czy nawet stanowczy ton, bardzo często zawodzą, ponieważ maluch znajduje się w stanie tak silnego pobudzenia emocjonalnego, że żadne racjonalne argumenty do niego nie docierają. Sama znalazłam się kiedyś w identycznej sytuacji, kiedy mój syn postanowił zaprotestować przeciwko powrotowi do domu i urządził prawdziwy koncert na oczach tłumu ludzi czekających na przystanku autobusowym. Położył się plackiem na betonowych płytach, zaczął uderzać nogami o ziemię i wyć tak głośno, jakby działa się mu największa krzywda. Przechodnie natychmiast zwolnili kroku, niektórzy zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami z dezaprobatą, a inni patrzyli na mnie z wyczekiwaniem, co teraz zrobię. W ułamku sekundy poczułam, jak wzbiera we mnie fala bezsilności i wstydu, jednak zamiast zacząć go szarpać lub przekupywać słodyczami, postanowiłam zaryzykować i przetestować psychologiczny trik, o którym czytałam w jednej z parentingowych grup. Zaskakująca metoda na wyciszenie płaczącego malucha w minutę Mój plan wymagał ode mnie schowania dumy głęboko do kieszeni i zrobienia czegoś, co dla większości dorosłych jest kompletnie nienaturalne w miejscu publicznym. Podeszłam do leżącego syna, kucnęłam tuż obok niego, a następnie otworzyłam szeroko buzię i zaczęłam naśladować jego zachowanie, wydając z siebie dokładnie takie same, głośne dźwięki. Zaczęłam po prostu krzyczeć razem z nim, idealnie kopiując każdą zmianę tonu jeg…

dziecko-krzyczy-2-7ed78da.png
width: 1600
height: 1200

Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
type: item
date: 2026-07-10T10:15:45.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Hiszpańskie dzieci od pierwszych lat życia dorastają w przekonaniu: „Jesteś ważny, ale nie jesteś najważniejszy”. Panujący w Hiszpanii kult rodziny uczy dzieciaki szacunku do starszych, niezależności, a przy tym zapewnia im bezpieczeństwo na poziomie emocjonalnym.
encoded: Hiszpańskie dzieci często towarzyszą rodzicom niemal wszędzie – podczas rodzinnych obiadów, wieczornych spacerów czy spotkań ze znajomymi. Nie oznacza to jednak, że to one wyznaczają rytm życia całej rodziny. Od najmłodszych lat uczą się, że są ważną częścią wspólnoty, ale nie jej centrum. W Hiszpanii rodzina jest traktowana jak zgrany zespół (przy okazji mundialu to szczególnie trafne porównanie ;)). Każdy ma w nim swoje miejsce, potrzeby i obowiązki. Dzieci dorastają w przekonaniu, że trzeba brać pod uwagę komfort innych, poczekać na swoją kolej i dostosować się do wspólnych planów. Dzięki temu szybciej uczą się cierpliwości, współpracy i szacunku dla starszych. Najpierw wspólnota, potem jednostka Jakiś czas temu na łamach „The Guardian” pojawił się krótki artykuł – a właściwie list do redakcji – z perspektywy czytelnika, którego wnuki wychowywane są różnych kulturach: angielskiej i hiszpańskiej. „Mam wyjątkową możliwość obserwowania z bliska dwóch zupełnie różnych stylów wychowania jako członek patchworkowej rodziny. Moje wnuki wychowywane w tym kraju (Anglii – przyp. red.) dorastają pod opieką zaangażowanych rodziców skupionych przede wszystkim na dziecku, natomiast wnuki wychowywane w Hiszpanii doświadczają stylu wychowania, który nazwałbym skoncentrowanym na rodzinie. I jeśli wydaje ci się, że to dokładnie to samo, jesteś w błędzie” – czytamy. Jak zauważa autor, hiszpańskie dzieci „od chwili narodzin uczą się, że przede wszystkim są członkami rodziny”, a styl wychowania odzwierciedla pierwszeństwo grupy nad indywidualnymi potrzebami dziecka. W jego ocenie dzieci wychowywane w kulturze skoncentrowanej na rodzinie są zwykle mniej skłonne do zabiegania o uwagę, mniej wymagające wobec rodziców i cechują się większym poczuciem bezpieczeństwa emocjonalnego. W praktyce oznacza to, że hiszpańscy rodzice nie podporządkowują całego dnia zachciankom dziecka. Rodzinny obiad nie kończy się dlatego, że maluch się nudzi, a dorośli nie rezygnują z własnych rozmów czy zaintere…

dzieci-w-Hiszpanii-f6acf50.jpg
width: 1600
height: 1200

Cudowne lata 90.? 5 zasad wychowawczych z tamtych czasów, przed którymi musimy chronić pokolenie Alfa
type: item
date: 2026-07-09T10:15:42.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Wspomnienia o dzieciństwie na przełomie wieków zazwyczaj wywołują na naszych twarzach ciepły uśmiech, przywołując obrazy całych dni spędzonych na podwórku i smak gumy balonowej. Kiedy jednak zdejmiemy z oczu różowe okulary i przyjrzymy się bliżej ówczesnej codzienności, szybko zrozumiemy, że współczesny świat wymaga od nas zupełnie innych narzędzi opiekuńczych.
encoded: Nasze dzieciństwo miało swój urok, ale pod płaszczykiem dawnej swobody kryły się mechanizmy, które z dzisiejszej perspektywy są po prostu niedopuszczalne. Ciemne strony dawnych metod wychowawczych Pokolenie Alfa dorasta w zupełnie innej rzeczywistości, przez co kopiowanie dawnych nawyków rodzicielskich może wyrządzić im ogromną krzywdę emocjonalną. Zasada 1: Dzieci i ryby głosu nie mają W latach dziewięćdziesiątych najlepszym dzieckiem było to, którego nie było widać ani słychać. Dorośli, zmęczeni pracą i budowaniem nowego ładu gospodarczego, oczekiwali od najmłodszych absolutnego podporządkowania i nierzucania się w oczy. Zgłaszanie problemów rówieśniczych czy szkolnych lęków kończyło się najczęściej krótkim komunikatem, żeby nie marudzić i nie zawracać głowy bzdurami. Taki brak uwagi uczył nas, że nasze emocje są nieważne, co dziś skutkuje trudnościami w dorosłym życiu. Z kolei pokolenie Alfa żyje w świecie ogromnego przebodźcowania i potrzebuje rodzica obecnego, gotowego do wysłuchania nawet najmniejszych trosk. Zasada 2: Publiczne zawstydzanie i wieczne porównywanie Każdy z nas pamięta z dzieciństwa te toksyczne pytania o to, dlaczego Kasia z naprzeciwka dostała piątkę, a my tylko czwórkę, albo dlaczego syn sąsiadki potrafi grzecznie siedzieć, a my wiecznie się wiercimy. Wtedy wierzono, że stawianie innych za wzór podziała na malucha motywująco i zmusi go do większego wysiłku. W rzeczywistości ta metoda skutecznie niszczyła poczucie własnej wartości na długie dekady, rodząc potężne kompleksy. Dzisiejsze dzieci zdecydowanie częściej dorastają w atmosferze akceptacji dla ich własnego tempa rozwoju, unikalnych talentów oraz słabości. Swoboda bez barier i granic osobistych Druga strona medalu to legendarne podwórkowe życie, które choć brzmi pięknie w opowieściach, często ocierało się o skrajną lekkomyślność ze strony dorosłych opiekunów. Granice bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego praktycznie wtedy nie istniały, co dzisiaj budzi słuszny opór świadomych rodziców…

lata-90-te-b82bd19.png
width: 1600
height: 1200

5-latek urządził histerię w lodziarni na Helu. Reakcja matki zażenowała klientów: „Kompletna porażka”
type: item
date: 2026-07-05T08:35:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Droga Redakcjo, cała sytuacja trwała kilka minut, a ja poczułam tak ogromne zażenowanie i złość, że po prostu muszę się tym z Wami podzielić. Może ta mama to przeczyta i następnym razem puknie się w głowę, zanim zafunduje swojemu dziecku taki publiczny cyrk.
encoded: Piszę do was, bo do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy myślę o tym, co zobaczyłam wczoraj podczas spaceru. Sama jestem mamą dwójki urwisów i doskonale wiem, co to znaczy bunt dwulatka, trzylatka czy nagły atak szału w miejscu publicznym. Każdy, kto ma dzieci, chociaż raz przeżył ten moment, kiedy ziemia zapada się pod nogami, a obcy ludzie gapią się na ciebie jak na najgorszego przegrywa. Ale to, co wydarzyło się w jednej z popularnych lodziarni na Helu, przekroczyło wszelkie granice. Myślałam, że matka przytuli synka Wszystko zaczęło się niewinnie. Kolejka po lody rzemieślnicze ciągnęła się prawie na ulicę, upał niesamowity, słońce paliło, w środku tłum ludzi. Przede mną stała modnie ubrana kobieta z chłopcem na oko pięcioletnim. Mały od początku marudził, wiercił się, widać było, że jest już po prostu potwornie zmęczony tym całym urlopowym zgiełkiem. Kiedy w końcu podeszli do lady, chłopak dostał wielką kulkę czekoladowych lodów. Zjadł ją w tempie ekspresowym i natychmiast zaczął domagać się kolejnej. Mama powiedziała twarde „nie” i w tym momencie odpaliła się prawdziwa histeria. Maluch dostał takiego szału, że aż zrobił się siny na twarzy. Zaczął tupać, krzyczeć wniebogłosy, a w pewnym momencie po prostu rzucił się na brudną podłogę, rycząc i machając rękami. Normalna sprawa, pomyślałam. Klasyczny spadek cukru, zmęczenie, dziecko nie radzi sobie z emocjami. Czekałam na to, co zrobi jego mama. Myślałam, że kucnie, przytuli go, spróbuje odwrócić uwagę albo po prostu weźmie pod pachę i wyprowadzi na świeże powietrze, żeby mały ochłonął z dala od gapiów. Ale to, co zrobiła, wgniotło mnie w ziemię. Wszyscy w lodziarni zamarli Zamiast jakiejkolwiek próby uspokojenia syna, kobieta z lodowatym spokojem wyciągnęła z torebki najnowszego smartfona. Stanęła nad rzucającym się na ziemi dzieckiem, wycelowała w niego obiektyw i włączyła nagrywanie. Zaczęła mówić do telefonu przesłodzonym, nienaturalnym głosem, że oto widzowie mogą zobaczyć, jak jej aniołek zachowuje się, kiedy nie…

scena-w-lodziarni-ad6dced.png
width: 1600
height: 1200

„Znajomi na wakacjach karmią 7-latka łyżeczką. Gdy zobaczyłam, co robią z parówkami, aż usiadłam”
type: item
date: 2026-07-04T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wspólne wakacje ze znajomymi to zawsze spory sprawdzian dla relacji, ale to, co przeżywam na obecnym wyjeździe, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Daliśmy się z mężem namówić na tygodniowy urlop z Kaśką, Markiem i ich siedmioletnim synem, Igorem. Nasz syn ma tyle samo lat, więc byłam święcie przekonana, że chłopcy będą się świetnie bawić, a my złapiemy chwilę oddechu. Nic z tego.
encoded: Wiedziałam, że Kaśka ma bzika na punkcie dogadzania swojemu synkowi, ale to, co zobaczyłam podczas hotelowego śniadania, dosłownie ścięło mnie z nóg. Gwarantuję, że po przeczytaniu tego listu wiele mam złapie się za głowę. Nadopiekuńczość rodziców potrafi zrobić z dziecka życiową niedojdę Wszystko zaczęło się rano w hotelowej restauracji, kiedy umówiliśmy się przy wspólnym stole na posiłek. Mój syn biegał jak szalony od stolika do szwedzkiego stołu, sam nakładał sobie płatki z mlekiem i dumnie niósł talerz, mimo że połowę mleka rozlał po drodze na podłogę. Ot, normalna sprawa u siedmiolatka, który uczy się samodzielności. Tymczasem Igor siedział naprzeciwko rozwalony na krześle, podpierając się łokciami o stół, i od niechcenia dłubał widelcem w talerzu. Kaśka z Markiem krążyli wokół niego jak osobista służba, pozwalając mu dosłownie na wszystko i tolerując kompletny brak jakichkolwiek manier w imię źle pojętej miłości. Igor bezczelnie rozmazywał jedzenie po obrusie i grzebał palcami w jajecznicy, a jego rodzice patrzyli na to z zachwytem, jakby dokonywał jakiegoś odkrycia naukowego. Totalny szok przeżyłam jednak chwilę później, gdy chłopak skrzywił się i rzucił w stronę matki rozkazującym tonem: „Za gorące, nakarm mnie!”. I Kaśka, zamiast zwrócić mu uwagę, wzięła małą łyżeczkę, nabrała porcję i zaczęła karmić swojego siedmioletniego, w pełni zdrowego syna prosto do buzi. Myślałam, że mi gałki oczne wyjdą na wierzch z wrażenia, ale najgorsza, najbardziej absurdalna scena była dopiero przed nami. Tresura rodziców trwała w najlepsze! Marek przyniósł ze szwedzkiego stołu talerz z dwiema klasycznymi, ugotowanymi parówkami. Igor skrzywił się na ich widok, popchnął talerz i fuknął: „Nie będę gryzł, pokrój mi!”. W tym samym ułamku sekundy Kaśka i Marek rzucili się do pomocy, jakby chłopak wydał im jakąś pilną komendę. Marek chwycił za nóż i zaczął kroić tę parówkę na mikroskopijne kawałeczki, a Kaśka w tym czasie rozgniatała widelcem resztę jedzenia na jednolitą papkę, żeby…

dzieci-na-wakacjach-626fff9.png
width: 1600
height: 1200

Oburzająca scena na plaży w Ustroniu. „Rodzice tej dziewczynki chyba myśleli, że nikt nie patrzy”
type: item
date: 2026-07-03T13:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dziećmi
description: Brak kultury i podstawowej higieny u niektórych po prostu przechodzi ludzkie pojęcie. Wczoraj byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi apetyt na resztę wyjazdu. Rodzice tamtej dziewczynki chyba myśleli, że nikt nie widzi, albo po prostu mają za nic jakiekolwiek zasady.
encoded: Wszystko wydarzyło się wczoraj około południa, kiedy na plaży panował gigantyczny ścisk. Parawan stał przy parawanie, wokół biegały dziesiątki dzieciaków, a dorośli relaksowali się w pełnym słońcu. Tuż obok nas rozłożyło się małżeństwo na oko przed czterdziestką z córeczką, małą dziewczynką w wieku około czterech lat. Kultura na plaży i higiena dzieci nad Bałtykiem to totalna fikcja Od samego początku rzuciło mi się w oczy, że rodzice małej są potwornie wygodni − leżeli plackiem na kocyku, sączyli zimne napoje i rozmawiali w najlepsze, kompletnie nie przejmując się otoczeniem. W pewnym momencie mała podeszła do matki i zaczęła pociągać ją za rękę, mówiąc głośno, że bardzo chce jej się siusiu. Byłam pewna, że matka wstanie, założy dziecku klapki i pójdzie z nią do publicznej toalety, która znajdowała się tuż przy zejściu z plaży, jakieś pięćdziesiąt metrów od naszych parawanów. To, co wydarzyło się chwilę później, całkowicie mnie jednak zszokowało. Kultura na plaży w wykonaniu tych ludzi okazała się totalną fikcją. Kobieta nawet nie podniosła się z ręcznika. Machnęła tylko ręką w stronę brzegu i powiedziała do małej na cały głos, żeby poszła do wody i tam zrobiła siusiu, bo morze jest wielkie i nikt nie zauważy. Dlaczego rodzice pozwalają dzieciom sikać do morza i do piasku? Słuchałam tego z szeroko otwartymi ustami, nie wierząc własnym uszom. Dziewczynka, posłuszna poleceniu matki, pogoniła do brzegu, weszła do wody po kolana, tuż obok grupy innych maluchów, które radosne pluskały się w falach, i po prostu załatwiła swoją potrzebę fizjologiczną. I jeszcze ojciec małej patrzył na całą sytuację z głupkowatym uśmieszkiem, jakby to było najnormalniejsze zachowanie pod słońcem. Dlaczego rodzice pozwalają dzieciom sikać do morza i udają, że problemu nie ma? Przecież to jest szczyt bezczelności i kompletny brak szacunku do innych plażowiczów. Kilka metrów dalej bawił się mój syn, który co chwilę nurkował w wodzie i głośno się śmiał. Na samą myśl o tym, co pływa w tej wodzi…

scena-na-plazy-722e87e.png
width: 1600
height: 1200

Metoda „niksen” to nowy trend z Holandii. Tamtejsi rodzice odkryli sekret wiecznie szczęśliwych dzieci
type: item
date: 2026-06-21T10:15:16.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Współczesna codzienność dorastających maluchów i nastolatków coraz częściej przypomina grafik menedżera wysokiego szczebla, w którym brakuje wolnego miejsca na oddech. Na szczęście z Europy Zachodniej nadchodzi fascynujący, niezwykle odświeżający trend wychowawczy, który wywraca do góry nogami dotychczasowe myślenie o idealnym rozwoju najmłodszych.
encoded: Żyjemy w kulturze, która niemal od narodzin dziecka programuje nas na permanentną produktywność, nieustanny rozwój i bezwzględne zdobywanie kolejnych, unikalnych kompetencji. Jako nowoczesne, niezwykle ambitne mamy chcemy dać swoim pociechom absolutnie wszystko, co najlepsze, przez co z ogromnym zaangażowaniem zapisujemy je na kolejne lekcje języków obcych, warsztaty z programowania, zajęcia sportowe czy rozwijające pasje artystyczne. W tym całym rodzicielskim maratonie, napędzanym lękiem o przyszłość maluchów, bardzo często zapominamy jednak o jednej, fundamentalnej prawdzie dotyczącej ludzkiej psychiki i fizjologii. Młody, intensywnie rozwijający się mózg nie potrafi funkcjonować w stanie wiecznego przebodźcowania, a nadmiar zorganizowanych aktywności rodzi w dzieciach frustrację, zmęczenie i narastające stany lękowe. Na szczęście w sercu Europy, a dokładniej w malowniczej i spokojnej Holandii, tamtejsi rodzice odnaleźli genialny, a zarazem banalnie prosty lek na tę cywilizacyjną przypadłość współczesnego pokolenia. Ich unikalna filozofia życia, ukryta pod tajemniczo brzmiącą nazwą niksen, błyskawicznie podbija serca zagranicznych psychologów i staje się absolutnym hitem na parentingowych blogach oraz forach dyskusyjnych. Słowo niksen w dosłownym tłumaczeniu z języka holenderskiego oznacza po prostu robienie niczego i polega na świadomym, regularnym pozwalaniu sobie na chwile całkowitej bierności bez żadnego poczucia winy. W świecie rządzonym przez presję sukcesu ta koncepcja brzmi niemal rewolucyjnie, a wdrożenie jej do codziennego grafiku polskiej rodziny może przynieść spektakularne, niezwykle uzdrawiające rezultaty dla dzieci, jak i ich przemęczonych opiekunów. Czym jest filozofia niksen i jak wdrożyć ją do dziecięcej codzienności? Aby prawidłowo zrozumieć fenomen tego holenderskiego trendu, musimy wyraźnie oddzielić go od tradycyjnego nudzenia się, które u dzieci często kończy się marudzeniem, domaganiem się uwagi rodziców lub natychmiastowym sięganiem po sma…

holenderskie-dzieci-3eefd1f.png
width: 1280
height: 720

Matka pozwoliła dziecku robić miny w kościele, a babcia się wściekła: „Niunianie zamiast wychowania”
type: item
date: 2026-06-21T07:15:47.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: Nowoczesne metody wychowania coraz częściej wywołują ostry konflikt pokoleniowy z dziadkami. Jedna z babć napisała do nas pełen żalu list o tym, jak zachowanie wnuka podczas niedzielnej mszy obnażyło całkowity brak granic i zasad.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Teresa, babcia sześcioletniego Kacperka, która po ostatniej niedzielnej mszy świętej przeżyła prawdziwy kryzys i postanowiła podzielić się swoim głębokim rozgoryczeniem. W swoim poruszającym liście opisuje, jak zachowanie jej własnej córki doprowadziło ją na skraj wytrzymałości psychicznej. Sytuacja z kościoła stała się dla niej bolesnym symbolem tego, jak współcześni rodzice rezygnują z realnego wychowania na rzecz bezmyślnego „niuniania” i pobłażania każdemu, nawet najbardziej nieodpowiedniemu kaprysowi kilkulatka. Pani Teresa opisuje sytuację, która dla wielu nowoczesnych matek mogłaby wydać się błaha, jednak z perspektywy starszego pokolenia jest sygnałem alarmowym. Podczas gdy cała rodzina stała w ławce, sześcioletni chłopiec zaczął ostentacyjnie nudzić się, kucać na podłodze, a w kulminacyjnym momencie odwrócił się tyłem do ołtarza i zaczął robić obraźliwe miny do siedzących z tyłu starszych ludzi. Najbardziej bolesna dla autorki listu okazała się jednak totalna bierność jej córki, która zamiast natychmiast przywołać dziecko do porządku, jedynie uśmiechała się pobłażliwie i głaskała syna po głowie. To zderzenie dwóch skrajnie różnych światów wartości pokazuje, jak trudna bywa dziś komunikacja między matkami a babciami, które zupełnie inaczej definiują szacunek dla miejsc publicznych oraz granice dziecięcej swobody. Konflikt pokoleniowy w ławce kościelnej, czyli zderzenie dwóch światów W swoim liście pani Teresa bez ogródek opisuje moment, w którym poczuła, że zalewa ją fala potężnego wstydu za zachowanie własnej rodziny na oczach całej parafii. Starsza pani pisze, że przez całe życie uczyła swoje dzieci, iż w kościele obowiązuje powaga, skupienie i szacunek dla innych modlących się ludzi. Tymczasem jej wnuczek traktował świętą przestrzeń jak plac zabaw, na którym mógł bezkarnie testować cierpliwość otoczenia. Autorka listu ze szczegółami wspomina bolesne chwile: „Kacper zaczął głośno tupać, a potem odwrócił się i zaczął wystawi…

niunianie-fb772b8.png
width: 1280
height: 720

„Żadnych nocowanek u koleżanek i wielogodzinna nauka”. Czy rygorystyczna metoda „Tiger Mom” z Azji to przepis na sukces dziecka?
type: item
date: 2026-06-20T10:15:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie dziecka
description: Współczesny świat stawia przed młodym pokoleniem ogromne wymagania, zmuszając rodziców do ciągłego poszukiwania idealnej strategii na przyszłość dla swoich pociech. Okazuje się jednak, że zderzenie zachodniej swobody z bezwzględną, azjatycką dyscypliną rodzi pytania o realną cenę, jaką dzieci płacą za dorosły sukces.
encoded: W dobie wszechobecnego rodzicielstwa bliskości, w którym skupiamy się na emocjach, unikalnej wrażliwości i dawaniu dziecku maksymalnej przestrzeni, z drugiej strony globu docierają do nas zupełnie inne sygnały. Każda z nas marzy, by jej pociecha odniosła w dorosłym życiu spektakularny sukces. Jednak metody, jakimi próbujemy ten cel osiągnąć, różnią się drastycznie w zależności od szerokości geograficznej. Podczas gdy na zachodnich placach zabaw króluje wolność i unikanie jakiejkolwiek presji, w krajach azjatyckich od pokoleń triumfy święci model wychowawczy Tiger Mom (Tygrysia Mama). Stawia on przed kilkulatkami wymagania, które dla przeciętnego ucznia brzmią jak scenariusz z filmu grozy, a nie normalne, szczęśliwe dzieciństwo. Zasady rządzące tym skrajnie wymagającym systemem są proste, jasne i pozbawione sentymentów. Tygrysia mama nie bawi się w negocjacje z kilkulatkiem, nie pyta go o zdanie i nie rozczula się nad jego chwilowym zmęczeniem. W tym świecie nie ma miejsca na bezcelowe zbijanie bąków, wielogodzinne oglądanie bajek czy bezproduktywne błąkanie się z rówieśnikami po podwórkach. Każda minuta dnia jest zoptymalizowana i nastawiona na jeden nadrzędny cel − bycie absolutnym numerem jeden w każdej możliwej dziedzinie. Bezwzględne przykazania tygrysiej mamy, czyli zakazy, które budzą kontrowersje Metoda ta, spopularyzowana na całym świecie przez Amy Chua − autorkę głośnej książki „Bojowa pieśń Tygrysicy. Dlaczego chińskie matki są lepsze?” (oryg. „Battle Hymn of the Tiger Mother”), opiera się na żelaznej dyscyplinie i całkowitym odrzuceniu zachodnich standardów swobody. Tygrysia mama uważa, że tradycyjne dzieciństwo pełne zabawy to marnowanie cennego potencjału, który należy przekuć w życiowy sukces. W tym systemie wychowawczym obowiązują rygorystyczne wytyczne, z których rodzice nigdy nie rezygnują: Zakaz nocowanek oraz jakichkolwiek innych spotkań towarzyskich z rówieśnikami po lekcjach. Wielogodzinna nauka i wyśrubowane wymagania dotyczące ocen, gdzie każd…

metoda-tiger-mom-216ee7c.png
width: 1280
height: 720