Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-21T08:34:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
items: Toksyczna matka obsesyjnie powtarza te 3 pytania. Brzmią jak oskarżenia i bolą przez całe życie
items: „Współczesny rodzic ma jedną religię: żeby dziecku było wygodnie”. Influencer wylicza grzechy rodziców. Młodzi drogo za nie zapłacą
items: 5 filmów, które wzmacniają więź z dzieckiem. Psycholog: „Budują wspólne wspomnienia i uczą wartości”
items: Współczesne matki nie umieją stawiać granic. Scena z kawiarni to dowód, że łagodne rodzicielstwo nie działa
items: Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
items: To 1 zdanie podcina dziecku skrzydła i ciągnie w dół przez całe życie. „Odbiera akceptację rodziców”
items: Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
items: Rodzice zmęczeni łagodnym rodzicielstwem i wiecznymi negocjacjami z dzieckiem. Co zamiast gentle parenting?
items: Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
items: 3-letnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. „Szepnęła słowa, po których pękło mi serce”
items: To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
items: 5 kroków, by postawić dziecku granice. Psycholożka: Współcześni rodzice boją się mówić dzieciom „nie”
items: Niemowlę je pałeczkami i nie pluje warzywami. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto
items: Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkoły. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców?
items: Grzecznie pouczyła obcą matkę w galerii. „Paskudnie mi się dostało. Nie mam dziecka, to nie mogę się wtrącać?”
items: Wstyd w pijalni wód w słynnym uzdrowisku. „Ludzie nie mogli uwierzyć, na co rodzice pozwalają 3-letniej córce”
items: Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
items: Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia
items: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
items: Twoje dziecko wie, kim jest. Czy ty też to wiesz?
items: Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
items: Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
items: Jeśli chcesz wychować pewne siebie dziecko, zastosuj formułę ABC. Psycholożka: „To zostanie z nim na lata”
items: „Szlag by mnie trafił, jakbym stała w kolejce, a dziecko przede mną kasowałoby zakupy”. Rodzice nazywają to lekcją życia

Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
type: item
date: 2026-08-21T06:12:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Mój mąż powtarza, żebym odpuściła, wypiła ciepłą herbatę i przestała tak bardzo przeżywać zachowanie obcych ludzi, ale dla mnie ta sytuacja była jawnym i bolesnym dowodem na potężny kryzys w dzisiejszym wychowaniu.
encoded: Szanowna Redakcjo! Piszę do Was te słowa wieczorem, siedząc przed namiotem na jednym z kempingów na Mazurach i patrząc na dogasające ognisko. Wokół panuje cisza, komary trochę dają się we znaki, a ja wciąż jestem przybita po tym, co zobaczyłam zaledwie kilka godzin temu nad samym brzegiem jeziora. Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie, gdy słońce zaczęło powoli schodzić w dół, a woda w jeziorze była idealnie spokojna. Wakacyjny relaks nad wodą. Jak proste zadanie przerosło dorastające rodzeństwo Na kempingu obok naszego namiotu rozbiła się rodzina z dwójką dzieci − chłopcem i dziewczyną, na oko w wieku trzynastu i piętnastu lat. Rodzice tych nastolatków, zmęczeni rozbijaniem obozowiska, poprosili swoje pociechy o zrobienie jednej, banalne prostej rzeczy: mieli pójść na pobliski pomost, przywiązać mocno do barierki małą łódkę wiosłową i przynieść z niej do namiotu kapoki oraz plastikowe wiosła. Chodziło o to, żeby sprzęt nie odpłynął w nocy i był bezpieczny na brzegu. Dzieciaki ruszyły w stronę wody z fochem na twarzach, ostentacyjnie wzdychając i nie odrywając oczu od ekranów swoich smartfonów. Obserwowaliśmy ich z lekkim uśmiechem, myśląc, że to po prostu klasyczny, nastoletni bunt przeciwko pomocy rodzicom. Jednak to, co wydarzyło się na samym pomoście, w ułamku sekundy zamieniło ten uroczy, wakacyjny obrazek w festiwal kompletnej bezradności życiowej młodego pokolenia. Totalna kapitulacja przy linie. Szokujące słowa nastolatka o braku instrukcji Gdy rodzeństwo dotarło na koniec pomostu, okazało się, że zawiązanie prostego supła na drewnianym palu całkowicie przekracza ich możliwości intelektualne i manualne. Piętnastolatek chwycił grubą linę, zakręcił nią dwa razy wokół barierki i zaczął krzyczeć na całe jezioro, że sznur jest za twardy, brudzi mu ręce i on nie wie, jak ma to zrobić. Jego siostra zamiast mu pomóc, usiadła na deskach, zaczęła nagrywać jego niezdarność na telefon i fukać, że ona nie zamierza dotykać mokrej liny. Najbardziej przerażające słowa padły…

scena-na-pomoscie-e81d7bd.png
width: 1600
height: 1200

Toksyczna matka obsesyjnie powtarza te 3 pytania. Brzmią jak oskarżenia i bolą przez całe życie
type: item
date: 2026-08-19T10:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Większość z nas w chwilach bezsilności czy zmęczenia rzuca w stronę dziecka słowa, które mają tylko nakłonić je do porządku. Okazuje się jednak, że konkretne, powtarzane automatycznie zdania działają na kruchą psychikę malucha destrukcyjnie. Zobacz, wokół jakich trzech codziennych komunikatów buduje się toksyczna relacja w domu i jak nieświadomie programujemy w głowie dziecka lęki na całe dorosłe życie.
encoded: W świecie współczesnej psychologii coraz głośniej mówi się o tym, że największe krzywdy wcale nie muszą wynikać z wielkich, dramatycznych awantur, ale z cichej manipulacji i toksycznych słów powtarzanych dzień po dniu. Często nie zdajemy sobie sprawy, że konkretne, utarte zwroty, które powielamy po naszych własnych rodzicach, niosą w sobie potężny ładunek krytyki i braku akceptacji. Choć z pozoru poniższe pytania mogą brzmieć jak zwykła, rodzicielska dociekliwość, dla dziecka są niczym niesprawiedliwe oskarżenia, które bolą i blokują mu drogę do budowania zdrowego poczucia własnej wartości. Warto bardzo trzeźwo przyjrzeć się tym słowom, ponieważ granica między mądrym wsparciem a emocjonalną przemocą bywa niezwykle cienka. Dlaczego ty zawsze musisz wszystko zepsuć? Ukryty komunikat, który programuje życiową porażkę Pierwszym i niezwykle niszczycielskim pytaniem, które w wielu domach pada z niemal mechaniczną regularnością, jest dociekanie intencji dziecka w momentach potknięć i porażek. Wyobraźmy sobie zwykłą sytuację, w której kilkulatek przez przypadek wyleje kompot na świeżo wyprany obrus albo starsze dziecko przyniesie gorszą ocenę ze sprawdzianu. Niedojrzały, obciążony własnymi frustracjami rodzic, zamiast skupić się na rozwiązaniu problemu, reaguje natychmiastową agresją słowną i pyta z wściekłością w głosie, dlaczego dziecko zawsze musi wszystko zepsuć i zniszczyć. To pytanie to w rzeczywistości oskarżenie, które zrzuca ciężar winy na małego człowieka. Poprzez użycie słowa „zawsze” wysyłamy dziecku jasny komunikat, że jest beznadziejne, wadliwe z natury i cokolwiek zrobi, na pewno skończy się to porażką. Maluch, słysząc to, podświadomie koduje w swojej głowie wniosek, że nie ma prawa popełniać błędów, a jego starania są nic niewarte. W dorosłym życiu tacy ludzie panicznie boją się podejmowania jakichkolwiek wyzwań zawodowych czy osobistych, żyją w wiecznym lęku przed oceną otoczenia i rezygnują z marzeń, bo ich wewnętrzny krytyk bez przerwy powtarza, że i tak …

toksyczna-matka-6-7e552f0.png
width: 1600
height: 1200

„Współczesny rodzic ma jedną religię: żeby dziecku było wygodnie”. Influencer wylicza grzechy rodziców. Młodzi drogo za nie zapłacą
type: item
date: 2026-08-18T13:15:35.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: W sieci wybuchła burza po opublikowaniu przez Dawida Pałkę relacji z męskiego wyjazdu z synami, na którym celowo zrezygnował z jakichkolwiek luksusów. Znany influencer w mocnych słowach podsumował tam błędy współczesnego rodzicielstwa i pokazał, jak fundowanie dzieciom wiecznego komfortu niszczy ich odporność na dorosłe życie.
encoded: Większość z nas na co dzień robi wszystko, by ułatwić swoim pociechom start w dorosłość. Kupujemy najlepsze gadżety, opłacamy prywatne lekcje, wozimy pod same drzwi szkoły i rezerwujemy wakacje w luksusowych hotelach, wmawiając sobie, że dajemy im to, co najlepsze na rynku. W sieci wybuchła właśnie potężna dyskusja po opublikowaniu niezwykle mocnego, szczerego i bezkompromisowego wpisu przez influencera Dawida Pałkę. Mężczyzna w ostrych słowach podsumował obecny model wychowania, w którym współczesny rodzic ma tylko jedną zasadę: żeby dziecku było wygodnie. Jego zdaniem ta chora pogoń za sterylnym, bezstresowym życiem to w rzeczywistości zabieranie młodym ludziom szansy na normalną przyszłość, za co drogo zapłacą w dorosłym życiu. Trudno nie zgodzić się z tymi trzeźwymi, choć bolesnymi wnioskami, które powinny stać się ważnym rachunkiem sumienia dla każdego z nas. Wakacje bez luksusów jako lekcja przetrwania. Dlaczego pięć gwiazdek niszczy odporność dzieci? Dawid Pałka postanowił zafundować swoim synom prezent zupełnie odwrotny niż większość zamożnych rodziców w dzisiejszych czasach. Zamiast luksusowego hotelu z opcją all inclusive plus, zabrał ich na trzydniowy wyjazd bez żadnych wygód. Chłopcy spali w aucie i pod namiotem, jedli najzwyklejszą mielonkę z puszki, a zamiast konsoli i pada dostali do ręki scyzoryk, eksplorując bunkry. Ojciec celowo pozwolił im na brud za paznokciami i kąpiele w jeziorze, zaznaczając przy tym bardzo ważną rzecz − stać go na pięciogwiazdkowy hotel i właśnie dlatego z niego zrezygnował. Fundowanie dzieciom ciągłej, cieplarnianej wygody w domu, w aucie i na wakacjach sprawia, że całkowicie tracą one skalę porównawczą i radość z małych rzeczy. Dziecko, które zna wyłącznie luksusowe kurorty, nie ma pojęcia, że to nagroda i wyjątkowa sytuacja − ono po prostu myśli, że tak działa cały świat. Kiedy po latach ten młody człowiek wkracza w dorosłość, a rzeczywistość nie chce dostosować się do jego oczekiwań, pojawiają się poważne problemy z nerwi…

luksusowe-dzieci-6ad7cd1.png
width: 1600
height: 1200

5 filmów, które wzmacniają więź z dzieckiem. Psycholog: „Budują wspólne wspomnienia i uczą wartości”
type: item
date: 2026-08-15T19:08:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: bajki dla dzieci
subject: filmy dla dzieci
description: Wszyscy wiemy, jak trudno dziś znaleźć w sieci bajkę, która nie krzyczy i nie mruga z ekranu co sekundę. Jeśli masz już dość głośnych kreskówek i szukasz czegoś, co naprawdę poruszy serce dziecka, mamy coś wyjątkowego. Tych pięć krótkich filmów polecanych przez psychologa to idealny przepis na przytulny, rodzinny wieczór, który zostanie w waszej pamięci na długo.
encoded: Zamiast bezrefleksyjnego włączania losowych propozycji na platformach streamingowych, warto postawić na kino, które potrafi poruszyć najczulsze struny w duszy małego człowieka. Znana i ceniona psycholożka Karolina Gunia opublikowała na swoim profilu w mediach społecznościowych listę pięciu genialnych filmów krótkometrażowych, które przekazują dzieciom więcej mądrości niż niejedna gruba książka czy nudny wykład dorosłego. Te starannie wyselekcjonowane, głębokie i pełne humoru animacje budują wspólne wspomnienia i uczą wartości, stanowiąc jednocześnie idealny pretekst do tego, by po seansie przytulić malucha i zapytać go o jego własne odczucia. Wartościowe animacje krótkometrażowe − lista polecana przez psychologa Wieczór z mądrym kinem to świetny sposób na naukę przez zabawę. Zamiast szukać po omacku, warto skorzystać z gotowego zestawienia, które psycholożka Karolina Gunia opisała jako inspirujące i wzmacniające rodzinną więź. Oto pięć konkretnych tytułów, które warto obejrzeć wspólnie z dzieckiem: „Ptasie sprawki” (For the Birds). Ta kultowa, zabawna animacja skupia się na grupie małych, złośliwych ptaszków siedzących na drucie telegraficznym, które próbują wyśmiać i odepchnąć dużego, nietypowego ptaka. To genialna lekcja dla najmłodszych o tym, jak radzić sobie z lękiem przed odrzuceniem, jak stawiać czoła presji rówieśniczej i budować stabilną pewność siebie bez oglądania się na złośliwości grupy. View oEmbed on the source website „Piper”. Przepiękna wizualnie opowieść o malutkim ptaszku, który musi przełamać paniczny strach przed morskimi falami, by zdobyć pożywienie. Animacja w urzekający sposób wyjaśnia najmłodszym, dlaczego życzliwość wobec innych zmienia świat na lepsze i pokazuje, że prawdziwą odwagę odkrywamy wtedy, gdy potrafimy z zaufaniem przyjąć pomocną dłoń. View oEmbed on the source website „Bao”. Poruszająca, wielokrotnie nagradzana historia mamy, która przeżywa syndrom opuszczonego gniazda i przelewa swoje macierzyńskie uczucia na małego, ożywioneg…

filmy-dla-dzieci-2-bbeb2bb.png
width: 1600
height: 1200

Współczesne matki nie umieją stawiać granic. Scena z kawiarni to dowód, że łagodne rodzicielstwo nie działa
type: item
date: 2026-08-15T08:35:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Rodzice przez lata słyszeli, że powinni więcej słuchać dzieci i mniej karać. Dziś coraz częściej pojawia się pytanie, czy nie poszliśmy o krok za daleko.
encoded: Rodzice z takim entuzjazmem odchodzili od surowego wychowania i odkrywali rodzicielstwo bliskości czy łagodne rodzicielstwo, że niektórzy całkowicie zapomnieli o stawianiu dzieciom granic. Krótka rolka amerykańskiej komiczki Olivii E. Herman wywołała dyskusję, która w kilka dni zgromadziła tysiące komentarzy. „Nie chcę oceniać, bo sama nie mam dzieci, ale...” Amerykańska komiczka i instagramerka Olivia E. Herman opublikowała krótkie nagranie, które błyskawicznie stało się viralem. W ciągu kilku dni rolkę obejrzano ponad 2 miliony razy. Już na początku instagramerka zaznaczyła, że sama nie jest mamą i nie chce pouczać rodziców. Zadała jednak pytanie, które – sądząc po liczbie komentarzy – chodzi po głowie wielu osobom: „Nie chcę oceniać, bo sama nie mam dzieci, ale do wszystkich rodziców... Nie sądzimy przypadkiem, że łagodne rodzicielstwo... nie działa?”. Później opowiedziała o sytuacji, której była świadkiem w kawiarni: „Byłam w kawiarni i zobaczyłam, jak w kąciku zabaw dla dzieci jedno z dzieci policzkuje inne dziecko”. Jak relacjonuje, matka chłopca podeszła do syna i powiedziała jedynie: „Przecież tak nie robimy, prawda?”. Komiczka żartobliwie podsumowała tę scenę: „Któregoś dnia on trafi do więzienia”. Herman podkreśla, że nie marzy o powrocie metod wychowawczych z lat 90., które wielu dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków wspomina jako pełne krzyku, kar i zawstydzania. Jej zdaniem problem polega na czymś innym. Coraz częściej odnosimy wrażenie, że wahadło wychowania wychyliło się w drugą stronę. Między autorytarnym rodzicielstwem a wychowaniem, w którym dziecko decyduje niemal o wszystkim, powinno przecież istnieć miejsce na spokojne, ale konsekwentne stawianie granic. „Wszystko wydaje im się negocjacją” Pod rolką pojawiło się blisko cztery tysiące komentarzy. Wielu internautów przyznało, że obserwuje podobne zjawisko. Jedna z internautek napisała: „A potem takie dzieci trafiają do szkoły. Jest jedna nauczycielka i trzydzieścioro uczniów, a one myślą,…

matka-tlumaczy-cos-dziecku-75359de.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko wybucha złością, stosuję metodę 3-3-3. Nie muszę nawet podnosić głosu
type: item
date: 2026-08-13T19:08:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy dziecko wpada w złość, łatwo wpaść w pułapkę podnoszenia głosu, tłumaczenia i powtarzania jak mantrę „uspokój się”. Problem w tym, że w największych emocjach maluch często nie jest gotowy na rozmowę. Właśnie wtedy warto wypróbować metodę 3-3-3, która pomaga przekierować uwagę dziecka.
encoded: Każdy rodzic zna ten moment. Dziecko czegoś chce, słyszy „nie”, nagle zaczyna krzyczeć, płakać albo z impetem rzuca przedmiotem. Im bardziej próbujemy je przekonać, że „nie ma o co się złościć”, tym większe emocje nim targają. W takiej chwili trudno oczekiwać od kilkulatka, że po prostu się uspokoi. Dlatego, zamiast kolejny raz powtarzać „przestań krzyczeć” albo „nic się nie stało”, można spróbować metody 3-3-3. To krótkie ćwiczenie opiera się na skierowaniu uwagi dziecka na trzy obszary: wzrok, słuch i ruch. Metoda 3-3-3 krok po kroku. Nr 1: trzy rzeczy Kiedy dziecko jest bardzo zdenerwowane, poproś je, żeby rozejrzało się dookoła. Zadanie jest proste: ma wskazać trzy rzeczy, które widzi. Możesz zapytać: „Co widzisz przed sobą?”. Dziecko może odpowiedzieć: „Lampę, kubek i but”. Nie chodzi o to, żeby były to jakieś konkretne przedmioty. Ważne jest samo świadome przyjrzenie się otoczeniu. Jeśli dziecko ma trudność z odpowiedzią, można mu delikatnie pomóc: „Popatrz. Widzisz tę niebieską poduszkę? A co jest obok niej?”. Nie trzeba przy tym mówić podniesionym głosem ani prowadzić długiego wykładu. Krok nr 2: trzy dźwięki Drugi krok polega na skupieniu się na słuchu. Poproś dziecko, żeby na chwilę się zatrzymało i powiedziało, jakie trzy dźwięki słyszy. Może usłyszeć samochód za oknem, szum lodówki, szczekanie psa, głos drugiego dziecka albo odgłos wody lecącej z kranu. Jeśli w pomieszczeniu jest bardzo cicho, można posłuchać przez kilka sekund i spróbować wychwycić nawet najdelikatniejsze dźwięki. To kolejny sposób na odciągnięcie uwagi od tego, co przed chwilą wywołało wybuch złości. Zamiast skupiać się wyłącznie na konflikcie, dziecko zaczyna świadomie obserwować to, co dzieje się wokół niego. Krok nr 3: trzy części ciała Ostatni element metody 3-3-3 angażuje ciało. Poproś dziecko, żeby poruszyło trzema jego częściami. Może pomachać palcami, poruszać palcami u stóp i unieść ramiona. Można też zrobić trzy ruchy ramionami, zacisnąć i rozluźnić dłonie albo poruszyć stopa…

metoda-3-3-3-na-zlosc-3a6148c.jpg
width: 1600
height: 1200

To 1 zdanie podcina dziecku skrzydła i ciągnie w dół przez całe życie. „Odbiera akceptację rodziców”
type: item
date: 2026-08-12T19:08:01.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Większość z nas w chwilach bezsilności i złości sięga po zwroty, które pamięta z własnego dzieciństwa. Okazuje się jednak, że jedno z najpopularniejszych pytań rzucanych na placach zabaw ma niszczycielską siłę, która potrafi uderzyć w tożsamość malucha. Zobacz, jaki krótki komunikat odcina dziecko od poczucia bezpieczeństwa i dlaczego znana influencerka uznała go za absolutny koszmar z przeszłości.
encoded: W kryzysowych momentach, gdy poziom stresu gwałtownie szybuje w górę, niezwykle łatwo jest stracić zimną krew i rzucić w stronę dziecka słowa, które wydają się nam szybkim i skutecznym sposobem na zaprowadzenie porządku. Niestety, rzadko kiedy zastanawiamy się nad tym, że bezwiednie powielane zdania, które sami pamiętamy z własnego dzieciństwa, często niosą ze sobą potężny, niszczycielski ładunek psychologiczny. W sieci wybuchła niezwykle ważna i poruszająca dyskusja po opublikowaniu intrygującego nagrania przez influencerkę prowadzącą profil Migatomama na Instagramie. Kobieta wskazała jedno, niezwykle popularne w polskich domach zdanie, które dla niej samej jest absolutnym koszmarem i którego solennie obiecała nigdy nie wypowiedzieć do własnej pociechy. Słowa te, choć pozornie brzmią jak zwykła wychowawcza reprymenda, mają ogromną siłę rażenia, która potrafi skutecznie podciąć dziecku skrzydła na całe dorosłe życie. „Nie wstyd ci?”. To popularne pytanie niszczy poczucie wartości Tym toksycznym, powtarzanym z pokolenia na pokolenie zwrotem, przed którym tak mocno przestrzega influencerka, jest krótkie, rzucone z pogardą pytanie: „Nie wstyd ci?”. Każdy z nas prawdopodobnie słyszał je w dzieciństwie przynajmniej kilka razy, gdy zmalował coś grubszego albo nie potrafił dostosować się do sztywnych wymagań dorosłych. Kiedy współczesna mama czy tata bezrefleksyjnie sięgają po to zdanie na placu zabaw czy w domu, rzadko zdają sobie sprawę, że uderzają bezpośrednio w najważniejszy fundament rozwoju małego człowieka − w jego poczucie bezpieczeństwa. Zamiast pomóc maluchowi zrozumieć popełniony błąd, komunikat ten kruszy kruchą strukturę dziecięcej samooceny. Wpajanie dziecku poczucia wstydu to jedna z najbardziej skutecznych, ale też najbardziej destrukcyjnych metod manipulacji emocjonalnej. Kiedy dorosły pyta kilkulatka, czy nie jest mu wstyd, nie krytykuje jego konkretnego zachowania, ale uderza bezpośrednio w jego tożsamość. Dziecko nie dostaje informacji, że zrobiło coś …

zdanie-ktore-podcina-skrzydla-b72f223.png
width: 1600
height: 1200

Wstydliwe sceny nad Morskim Okiem: rodzice pozwolili na to dzieciom. Nie wiedzieli, że ludzie patrzą? „Kariny i Brajanki robią to od dawna”
type: item
date: 2026-08-09T10:15:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Urokliwe szlaki coraz częściej zamieniają się w arenę zachowań, które u innych turystów budzą jedynie niesmak, złość i kompletne poczucie bezsilności. Kiedy jedni starają się zaszczepić w maluchach miłość do przyrody, inni traktują tatrzańskie rezerwaty jak darmowy plac zabaw, gdzie nie obowiązują żadne reguły.
encoded: W sieci wybuchła burza po opublikowaniu zdjęć na popularnej grupie zrzeszającej miłośników górskich wędrówek − Tatromaniacy. Autorka wpisu uwieczniła moment, w którym grupa rodziców pozwoliła swoim dzieciom na brodzenie bezpośrednio w wodzie Morskiego Oka. Fotografie lotem błyskawicy obiegły internet. To, co dla rozbawionych dorosłych było prawdopodobnie niewinną ochłodą w upalny dzień, dla reszty stało się jawnym dowodem na postępujący kryzys wychowawczy. Kąpiel w Morskim Oku − dlaczego wchodzenie do tatrzańskich jezior jest zakazane? Z relacji autorki poruszającego wpisu wyłania się obraz totalnej bezmyślności, która regularnie powtarza się na najpopularniejszych szlakach w Polsce. Na zdjęciach widać dzieci, które za pozwoleniem opiekunów wchodzą do krystalicznie czystej wody chronionego jeziora. Kobieta, która zdecydowała się nagłośnić sprawę, nie kryła swojego poruszenia i napisała prosto z mostu: „Brak słów. Kilku osobom zwracałam uwagę, ale wszystkim nie jestem w stanie, to skutek braku mandatów i bezmyślności”. Morskie Oko to nie jest przecież miejski basen, darmowy aquapark ani podwórkowy brodzik. To ściśle chroniony rezerwat przyrody w sercu Tatrzańskiego Parku Narodowego, w którym obowiązuje bezwzględny zakaz kąpieli czy moczenia nóg. Wchodzenie do wody narusza naturalne środowisko rzadkich gatunków zwierząt, a chemia z filtrów ochronnych i kosmetyków po prostu zatruwa zbiornik. Niestety, dla wielu współczesnych turystów tablice informacyjne i apele strażników parku zdają się być całkowicie niewidoczne. Szacunek do przepisów od najmłodszych lat − ostra reakcja internautów Wpis na grupie Tatromaniacy momentalnie wywołał setki komentarzy, obnażając skrajnie różne podejścia do wychowania. Część internautów była autentycznie wstrząśnięta tym, że dorośli dają dzieciom najgorszy możliwy przykład, traktując zakazy jak luźne i niezobowiązujące sugestie. Jeden z komentujących napisał dosadnie: „Wy tak poważnie? Tylu z Was to śmieszy? Zakaz to zakaz, szacunku do prz…

Morskie-Oko-2-54ec6a2.png
width: 1600
height: 1200

Rodzice zmęczeni łagodnym rodzicielstwem i wiecznymi negocjacjami z dzieckiem. Co zamiast gentle parenting?
type: item
date: 2026-08-06T13:15:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Wychowanie dzieci w dzisiejszych czasach to spore wyzwanie. Wielu rodziców stara się być ideałami i niemal całkowicie rezygnuje ze swoich potrzeb, żeby tylko ich maluch był szczęśliwy. Choć od lat modne były teorie oparte na ciągłym odpuszczaniu, wiecznych negocjacjach z dzieckiem i unikaniu zakazów, w wielu domach widać już spore zmęczenie tym stylem życia.
encoded: Coraz więcej matek i ojców czuje, że codzienne życie zmieniło się w niekończący się maraton dyskusji i negocjacji, w których to kilkulatek rozdaje karty. Teoria znana jako gentle parenting miała być przepisem na wychowanie pewnego siebie człowieka. W praktyce jednak ta wizja często przegrywa z szarą rzeczywistością i przynosi problemy, o których nie przeczytamy w kolorowych poradnikach. Warto uczciwie przyjrzeć się wadom tego systemu i poznać nową metodę, która pozwala rodzicom odzyskać utracony spokój. Czym jest gentle parenting? Główne założenia łagodnego rodzicielstwa Koncepcja łagodnego rodzicielstwa opiera się na empatii, szacunku do dziecka oraz całkowitym odrzuceniu kar, krzyków i rozkazów. Według tych zasad rodzic ma stale wspierać malucha w trudnych chwilach, nazywać jego emocje i, w skrajnej wersji, traktować go jak równego sobie partnera w każdej sytuacji. W tym modelu raczej nie ma miejsca na krótkie, stanowcze „nie”. Każdy zakaz trzeba dziecku długo i spokojnie tłumaczyć, najlepiej kucając przy nim, żeby maluch nie czuł nad sobą przewagi dorosłego. Choć brzmi to pięknie, takie podejście wymaga od rodziców anielskiej cierpliwości i mnóstwa czasu. Wiele osób, próbując stosować te zasady, niechcący przestaje stawiać dziecku jakiekolwiek granice. Ten system zakłada bowiem, że maluch sam z siebie zacznie współpracować i szanować innych pod wpływem samych łagodnych rozmów. Niestety, niedojrzały układ nerwowy przedszkolaka często potrzebuje czegoś zupełnie innego. Wady i trudności łagodnego wychowania − z czym naprawdę mierzą się rodzice? Stosowanie tej metody na co dzień bywa bardzo wycieńczające, o czym zmęczeni rodzice coraz częściej piszą w internecie. Największą wadą tego systemu jest potężne zmęczenie i wypalenie u dorosłych. Mama, która zamiast po prostu kazać dziecku włożyć buty, musi za każdym razem negocjować przez dwadzieścia minut, bardzo szybko traci siły i spokój. Łatwo wymienić trzy główne trudności, z którymi mierzą się rodzice stosujący gentle…

gentle-parenting-7fd145c.png
width: 1600
height: 1200

Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
type: item
date: 2026-07-27T19:08:25.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: psychologia
subject: wychowanie dziecka
description: Napad złości w sklepie (albo innym miejscu publicznym!) potrafi wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej cierpliwego rodzica. A gdyby można było przygotować dziecko na taką sytuację... jeszcze zanim do niej dojdzie? Psychologowie przekonują, że właśnie tak działa metoda „na brudno”.
encoded: Napad złości w sklepie, płacz przy wyłączaniu bajki czy awantura przed wyjściem do szkoły – wielu rodziców zna te sytuacje aż za dobrze. Najczęściej próbujemy reagować dopiero wtedy, gdy emocje dziecka sięgają zenitu. Psychologowie przekonują jednak, że istnieje znacznie skuteczniejszy sposób. Roboczo możemy nazwać tę metodę: „na brudno”. Na czym polega? Rozregulowanie emocjonalne to nie „złe zachowanie” Każde dziecko od czasu do czasu wybucha złością. Jednak jeśli napady gniewu, impulsywne reakcje czy trudności z radzeniem sobie z frustracją utrzymują się także u starszego dziecka, mogą świadczyć o problemach z samoregulacją emocjonalną. Samoregulacja to umiejętność panowania nad emocjami i zachowaniem nawet wtedy, gdy sytuacja jest trudna. Dzięki niej dziecko potrafi poradzić sobie z rozczarowaniem, zaakceptować zmianę planów czy wytrzymać frustrację bez wybuchu. Jak wyjaśnia psycholog kliniczny dr Matthew Rouse, jedne dzieci reagują natychmiast – ich emocje eksplodują bez ostrzeżenia. U innych napięcie narasta stopniowo, aż w końcu dochodzi do wybuchu. W obu przypadkach celem nie jest tłumienie emocji, ale nauczenie dziecka, jak przeżywać je w bezpieczny sposób. Metoda „na brudno” uczy emocji bez presji Większość rodziców ćwiczy... dopiero podczas kryzysu. To naturalny odruch. Dziecko zaczyna krzyczeć w sklepie, więc rodzic próbuje je uspokoić. Nie chce wyłączyć konsoli? Rozpoczyna się długa dyskusja. Problem polega na tym, że w chwili silnego pobudzenia mózg dziecka nie jest gotowy do nauki nowych umiejętności. Dlatego psychologowie proponują zupełnie inne rozwiązanie. Eksperci nazywają ją practice runs, czyli próbami generalnymi lub treningiem „na brudno”. Zasada jest prosta: zamiast czekać na prawdziwy kryzys, ćwiczymy trudną sytuację wcześniej, kiedy dziecko jest spokojne. Dr Rouse podaje prosty przykład. Jeśli dziecko regularnie urządza awantury podczas zakupów, nie warto ćwiczyć tego podczas dużych, stresujących zakupów przed świętami. Znacznie lepiej wybra…

dziecko-rozregulowane-emocjonalnie-9370c10.jpg
width: 1600
height: 1200

3-letnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. „Szepnęła słowa, po których pękło mi serce”
type: item
date: 2026-07-26T19:08:10.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: W codziennym pędzie między domowymi obowiązkami, pracą a próbą zapanowania nad rodzicielskim chaosem, często gubimy to, co w relacji z dzieckiem jest absolutnie najważniejsze. Choć z pozoru wydaje nam się, że zabezpieczamy przyszłość naszych pociech, zapewniając im najlepsze zabawki, ubrania czy zajęcia dodatkowe, to brutalna prawda o dziecięcych potrzebach potrafi uderzyć w nas w najmniej oczekiwanym momencie i całkowicie zrewidować dotychczasowe priorytety.
encoded: Każdy z nas doskonale zna ten scenariusz, gdy zegarek nieubłaganie tyka, w głowie wiruje długa lista zadań do zrobienia na wczoraj, a wyjście z domu zamienia się w logistyczny maraton. W dokładnie takim momencie potężnego, dorosłego pośpiechu znalazł się autor poruszającego wpisu na Instagramie z profilu @poprostublisko, którego szczere wyznanie błyskawicznie stało się hitem sieci i wywołało ogromną lawinę komentarzy wzruszonych rodziców. Poruszająca historia ojca i jego trzyletniej córeczki Mężczyzna stał już w przedpokoju, gotowy do wyjścia, z głową pełną zawodowych projektów i terminów, gdy nagle jego trzyletnia córeczka zagrodziła mu drogę i nie wypuszczała z domu. Mała dziewczynka zablokowała swoim drobnym, dziecięcym ciałem drzwi wyjściowe, patrząc tacie prosto w oczy z determinacją, jakiej trudno oczekiwać od tak małego człowieka. Ojciec próbował delikatnie załagodzić sytuację, tłumacząc ze zniecierpliwieniem, że bardzo mu się spieszy i musi już iść, jednak maluch, zamiast odpuścić, mocno wtulił się w jego nogi. Kiedy tata zrezygnowany kucnął przy niej, by ją uspokoić i wreszcie utorować sobie przejście, stało się coś, co całkowicie zatrzymało czas. Dziewczynka zbliżyła się do jego twarzy i szepnęła słowa, po których pękło mu serce. Malutka trzylatka wyszeptała tacie wprost do ucha prośbę: „Tato, nigdy nie puszczaj mnie pierwszy”, obnażając tym samym największy głód emocjonalny współczesnych dzieci. W tamtej jednej, niezwykłej sekundzie cały dorosły pośpiech, stres związany z pracą i spóźnieniem po prostu wyparował, ustępując miejsca ogromnym wyrzutom sumienia, które zna chyba każda współczesna matka i ojciec. Autor wpisu ze smutkiem uświadomił sobie, że w pogoni za zapewnieniem dziecku wszystkiego, co materialne, nieświadomie odmawiał mu tego, czego najbardziej potrzebowało: swojej pełnej, niczym niezakłóconej obecności i uwagi. „Nigdy nie puszczaj mnie pierwszy”. Czego uczy nas ta niezwykła zasada? Wtedy właśnie, na podłodze w przedpokoju, ten młody tata po…

nigdy-nie-puszczaj-mnie-pierwszy-8789314.png
width: 1600
height: 1200

To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
type: item
date: 2026-07-24T07:12:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje z dzieckiem
description: Rodzice lenią się przy hotelowym basenie albo na plaży, a dziecko siedzi obok ze smartfonem w rączkach. Ekran daje chwilę wytchnienia: maluch nie marudzi, nie mówi co pięć minut, że mu się nudzi, nie domaga się uwagi. Jest darmową „nianią”, którą można zabrać ze sobą wszędzie. Tylko czy właśnie tak powinien wyglądać rodzinny odpoczynek?
encoded: Na wstępie zaznaczę: nie chodzi o to, by demonizować tablety i telefony. Każdy rodzic wie, że są sytuacje, w których ekran naprawdę staje się wybawieniem: w przychodni, gdy przestraszone dziecko zanosi się płaczem, podczas długiej podróży, gdy ulubione zabawki, kolorowanki i książeczki zawodzą, gdy trzeba pilnie coś zrobić podczas pracy zdalnej... To się zdarza, w końcu rodzice są tylko ludźmi, nawet jeśli niektórzy próbują z nich zrobić superbohaterów. Problem pojawia się wtedy, gdy urządzenie przestaje być narzędziem wsparcia, a zaczyna zastępować rodzica, z którym dziecko spędza wolny czas. Na wakacjach rodzice często rezygnują z zasad Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii przez biuro podróży Thomas Cook pokazuje, że aż 64 proc. rodziców nie ustala żadnych zasad dotyczących korzystania z urządzeń podczas wakacji. Ograniczenia wprowadza jedynie 36 proc. Dla wielu rodzin jest to zrozumiałe. Wakacje mają być przecież odpoczynkiem od codziennej rutyny, obowiązków i nieustannych negocjacji. Rodzice nie chcą kolejny raz słyszeć: „Jeszcze pięć minut”, a dzieci oczekują większej swobody. Podobny trend widać w Polsce. Z badania przeprowadzonego przez Komputronik wynika, że 46 proc. rodziców na wakacjach całkowicie znosi limity grania albo wyraźnie je zwiększa. Kolejne 27 proc. przyznaje, że zasady są wprawdzie nadal obecne, ale znacznie łagodniejsze. Tylko co piąty rodzic utrzymuje wakacyjne reguły na takim samym poziomie jak w ciągu roku. Jedna z najbardziej niepokojących danych dotyczy czasu spędzonego przed ekranem. Średnio dziecko poniżej 10. roku życia spędza przed ekranem 93 minuty dziennie. Najwięcej czasu korzystają z urządzeń sześciolatki – średnio 104 minuty. Nawet dzieci poniżej pierwszego roku życia spędzają przed ekranami około godziny dziennie. Problemem nie zawsze jest liczba minut Łatwo powiedzieć: „Moje dziecko korzysta z tabletu tylko godzinę dziennie”. Trudniej odpowiedzieć na pytanie, co w tym czasie zostało przez ekran zastąpione. Specjaliści z C…

dziewczynka-spedza-wakacje-z-telefonem-b285472.jpg
width: 1600
height: 1200

5 kroków, by postawić dziecku granice. Psycholożka: Współcześni rodzice boją się mówić dzieciom „nie”
type: item
date: 2026-07-22T11:33:44.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie
description: „Jeszcze pięć minut!” – krzyczy dziecko, gdy prosisz je o wyłączenie bajki. Za chwilę pojawiają się łzy, złość, a może nawet rzucanie się na podłogę. W takich momentach wielu rodziców zaczyna się zastanawiać: odpuścić, żeby uniknąć awantury, czy postawić na swoim? Choć pokusa, by dla świętego spokoju powiedzieć „dobrze”, bywa ogromna, psychologowie przekonują, że właśnie wtedy dziecko najbardziej potrzebuje jasnych granic.
encoded: „Stawianie dzieciom granic wydaje się czymś oczywistym – w końcu to my jesteśmy dorosłymi, nieprawdaż? Każdy rodzic wie jednak, że w praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Wychowujemy dzieci w czasach, gdy z każdej strony słyszymy, jak powinniśmy postępować. Media społecznościowe i książki dla rodziców pełne są porad, przez które wielu z nas zaczyna wierzyć, że powiedzenie 'nie' może zaszkodzić naszym dzieciom” – pisze kanadyjska psycholożka kliniczna dr Zia Lakdawalla. Paradoks polega jednak na tym, jak wyjaśnia ekspertka, że dzieci potrzebują granic, wręcz o nie błagają – nawet jeśli wydaje nam się, że się im sprzeciwiają. Przecież to granice dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa i pomagają im zrozumieć świat. Granica to nie kara. To decyzja rodzica Jednym z najczęstszych błędów jest mylenie granic z karami albo konsekwencjami. Dr Lakdawalla podkreśla, że granica nie polega na wymyślaniu sankcji dla dziecka. To przede wszystkim jasna decyzja rodzica dotycząca własnego działania. To subtelna, ale bardzo ważna różnica. Zamiast mówić: „Jeśli tego nie zrobisz, zabiorę ci tablet”, warto skupić się na tym, co zależy od dorosłego. Na przykład: „Nie ruszę samochodem, dopóki wszyscy nie zapną pasów”. Albo: „Po kolacji nie podaję już słodyczy” zamiast „Po kolacji nie dostaniesz słodyczy”. Takie granice są przewidywalne. Nie zmieniają się pod wpływem płaczu czy negocjacji, dzięki czemu dziecko wie, czego może się spodziewać. Dlaczego dziecko testuje granice? Wielu rodziców odbiera sprzeciw dziecka jako złośliwość albo próbę przejęcia kontroli. Tymczasem psycholożka uspokaja – testowanie granic jest naturalnym etapem rozwoju. Każde dziecko musi nauczyć się, że nie zawsze dostanie to, czego chce i dokładnie wtedy, kiedy chce. To trudna lekcja, dlatego często towarzyszą jej silne emocje. Płacz, złość czy frustracja nie oznaczają, że rodzic zrobił coś źle. Wręcz przeciwnie. To właśnie w takich momentach dziecko uczy się radzić sobie z rozczarowaniem, regulować emocje i stopniowo …

mama-zabiera-dziecku-tablet-c8eec26.jpg
width: 1600
height: 1200

Niemowlę je pałeczkami i nie pluje warzywami. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto
type: item
date: 2026-07-19T08:35:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: nauka jedzenia
subject: sposób na niejadka
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy polskie mamy zmagają się z wiecznym wypluwaniem brokułów, na drugim końcu świata istnieje kultura, w której problem niejadków praktycznie nie istnieje. Tamtejsze podejście do rozszerzania diety niemowląt opiera się na rytuałach, które zakorzeniają w małym człowieku miłość do jedzenia od pierwszych miesięcy życia.
encoded: Kultura jedzenia w Japonii to nie jest kwestia genów, ale genialnego systemu edukacji, który sprawia, że warzywa i owoce stają się dla dziecka najbardziej naturalnym wyborem. Ten azjatycki sposób na wychowanie małego smakosza to prawdziwe złoto i warto przenieść te nawyki do własnego domu. Rozszerzanie diety niemowlaka po japońsku − sekret tkwi w celebracji W Japonii moment, w którym niemowlę zaczyna swoją przygodę ze stałym pokarmem, nie jest zwykłym, technicznym etapem zapisanym w kalendarzu przez pediatrę. To wielkie święto rodzinne nazywane Okuziome, celebrowane zazwyczaj około setnego dnia życia dziecka. Choć maluch nie potrafi jeszcze wtedy samodzielnie gryźć, rytuał polega na symbolicznym podsuwaniu pod jego rączki i usta tradycyjnych potraw, takich jak ryż, ryba czy zupa miso. Ta wczesna celebracja ma zakodować w podświadomości dziecka, że jedzenie to radość, święto i element budowania bliskości z całą rodziną, a nie przykry obowiązek wciśnięcia w siebie kilku łyżek papki. Prawdziwa rewolucja zaczyna się jednak kilka miesięcy później, kiedy następuje realne rozszerzanie diety niemowlaka. Japońskie mamy całkowicie rezygnują z mdłych, słoiczkowych przecierów o trudnym do zidentyfikowania smaku i kolorze. Zamiast tego stawiają na różnorodność i tak zwaną zasadę pięciu kolorów, w której na talerzu dziecka muszą pojawić się produkty białe, czarne, czerwone, żółte i zielone. Każdy posiłek to małe dzieło sztuki, podane w pięknych, miniaturowych naczyniach. Dziecko od samego początku uczy się jeść oczami, a warzywa nie są przemycane w sosie, tylko eksponowane jako najatrakcyjniejszy element posiłku, co budzi w małym człowieku naturalną ciekawość. Pierwsze sztućce dla dziecka − dlaczego pałeczki treningowe robią furorę Widok rocznego malucha, który w miarę sprawnie operuje pałeczkami i zjada kawałki gotowanej marchewki, potrafi wprawić w osłupienie niejednego europejskiego turystę. W azjatyckiej kulturze nauka samodzielnego jedzenia idzie w parze z genialnym treningi…

karmienie-w-Japonii-fc71d3c.png
width: 1600
height: 1200

Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkoły. Dlaczego w Tokio nie ma helikopterowych rodziców?
type: item
date: 2026-07-18T13:15:33.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Podczas gdy większość z nas drży na samą myśl o wypuszczeniu siedmiolatka po bułki do osiedlowego sklepiku, na drugim końcu świata rozgrywa się rodzicielska rzeczywistość, która w europejskich warunkach mogłaby uchodzić za totalne szaleństwo. Choć na pierwszy rzut oka te metody mogą budzić sprzeciw, to kryje się za nimi genialnie przemyślany system budowania odpowiedzialności i niezależności od najmłodszych lat.
encoded: Wyobraźcie sobie gigantyczne, tętniące życiem Tokio, wielomilionową aglomerację, w której dorosły człowiek bez nawigacji potrafi zgubić się w trzy minuty. To właśnie tam, pośród rzeki spieszących się urzędników, każdego poranka można dostrzec niezwykły widok: maleńkie dzieci w charakterystycznych, kolorowych czapkach i z wielkimi plecakami, które zupełnie same maszerują chodnikami, wsiadają do wagonów metra i bez cienia strachu przemierzają miasto w drodze do szkoły. Niezwykła samodzielność dzieci na ulicach Tokio Japońskie 6-latki same jeżdżą metrem i sprzątają szkolne korytarze, co dla przeciętnego rodzica w Polsce brzmi jak gotowy scenariusz na film grozy lub interwencję opieki społecznej. U nas normą stało się podwożenie pociech pod same drzwi placówki, niemalże pod samą ławkę, i niesienie za nie plecaka, który rzekomo jest zbyt ciężki dla młodego kręgosłupa. Tymczasem w Kraju Kwitnącej Wiśni nikogo nie dziwi widok pierwszoklasisty, który z pełną powagą kasuje bilet, pilnuje swojej stacji docelowej i ze spokojem radzi sobie w miejskiej dżungli. To nie jest kwestia braku serca czy rodzicielskiej obojętności, lecz głęboko zakorzeniona filozofia oparta na zaufaniu do młodego człowieka oraz do całego otaczającego go społeczeństwa. Ta niesamowita samodzielność nie ogranicza się jednak wyłącznie do bezpiecznego pokonania drogi z punktu A do punktu B, ponieważ prawdziwy sprawdzian dojrzałości zaczyna się po przekroczeniu progu szkolnej klasy. W japońskich szkołach na próżno szukać tradycyjnych firm sprzątających czy pań woźnych, które z mopem w ręku biegają po korytarzach i zacierają ślady dziecięcej beztroski. Od czyszczenia podłóg, przez mycie okien, aż po szorowanie toalet i serwowanie codziennych posiłków w porze lunchu odpowiedzialni są wyłącznie uczniowie, nawet ci najmłodsi. Dzieci dzielą się na grupy, zakładają białe fartuchy oraz chustki na głowy i z ogromnym zaangażowaniem dbają o swoją wspólną przestrzeń, ucząc się przy tym szacunku do pracy własnej oraz cud…

japonskie-wychowanie-cd3e983.png
width: 1600
height: 1200

Grzecznie pouczyła obcą matkę w galerii. „Paskudnie mi się dostało. Nie mam dziecka, to nie mogę się wtrącać?”
type: item
date: 2026-07-18T06:12:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Jeszcze długo po powrocie do domu nie mogłam się uspokoić. Ręce wciąż lekko mi drżały, a w głowie raz po raz wracał obraz małej dziewczynki stojącej pośrodku galerii. Nie potrafiłam przestać myśleć o jej wielkich, zapłakanych oczach.
encoded: Weekendowe zakupy w centrum handlowym. Szukałam lnianej sukienki na wakacje. Nagle usłyszałam płacz. Głośny, rozpaczliwy, taki, którego nie da się pomylić ze zwykłym dziecięcym marudzeniem. Kilka metrów dalej stała kilkuletnia dziewczynka. Twarz miała czerwoną, niemal purpurową, a po policzkach spływały jej wielkie łzy. O coś prosiła mamę, ale nie wiem o co. Właściwie nie było to najważniejsze. Widziałam przede wszystkim dziecko, które nie radziło sobie z ogromnymi emocjami. Jej mama wyglądała na zmęczoną i rozdrażnioną. Zamiast przytulić córkę lub spróbować ją uspokoić, zaczęła jej grozić. Padły słowa, że jeśli dziewczynka natychmiast się nie uspokoi, „dostanie”. Poczułam niepokój. Pomyślałam, że ta mała potrzebuje teraz przede wszystkim bliskości i poczucia bezpieczeństwa. Nie chciałam pouczać, chciałam zareagować Podeszłam spokojnie. Powiedziałam, że dziewczynka najwyraźniej potrzebuje teraz zrozumienia i empatii. Dodałam też, że straszenie laniem nie pomoże, a podniesienie ręki na dziecko jest po prostu przemocą. Bałam się reagować, ale czułam, że nie mogę postąpić inaczej. Nie liczyłam na podziękowania, ale nie spodziewałam się takiej reakcji. Matka od razu zaatakowała mnie słowami, że nie mam prawa oceniać tego, jak wychowuje córkę, i że powinnam zająć się własnymi dziećmi. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że ich nie mam. To rozwścieczyło ją jeszcze bardziej. Jakby brak własnych dzieci odbierał człowiekowi prawo do troski o cudze. Czy tylko rodzice mogą stanąć po stronie dziecka? Od tamtej chwili często wracam myślami do tej sceny. Zastanawiam się, skąd bierze się przekonanie, że o dzieciach mogą wypowiadać się wyłącznie rodzice. Czy naprawdę trzeba mieć własne potomstwo, by wiedzieć, że przestraszone dziecko potrzebuje wsparcia? Czy trzeba być mamą lub tatą, by rozumieć, że groźby i strach nie uczą szacunku? Nie uważam, że każdy przechodzień powinien komentować każdą decyzję rodzica. Każdy ma prawo do gorszego dnia, zmęczenia czy błędów. Są jednak sytuacje, w…

male-dziecko-w-centrum-handlowym-56a6234.jpg
width: 1600
height: 1200

Wstyd w pijalni wód w słynnym uzdrowisku. „Ludzie nie mogli uwierzyć, na co rodzice pozwalają 3-letniej córce”
type: item
date: 2026-07-17T14:15:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: odpieluchowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Zawsze wydawało mi się, że uzdrowiska takie jak Krynica-Zdrój to oazy świętego spokoju, do których człowiek ucieka, żeby naładować baterie, pospacerować po deptaku i w kulturalnych warunkach podreperować zdrowie. Sama jestem mamą dwójki dzieci, więc doskonale wiem, że podróżowanie z nimi to nie rurki z kremem i trzeba mieć oczy dookoła głowy. Rozumiem pot, łzy i nagłe zwroty akcji, ale to, co zobaczyłam podczas ostatniego weekendu w pijalni wód, po prostu zwaliło mnie z nóg. Do teraz czuję wstyd za to, jak niektórzy współcześni rodzice interpretują wolność i bezstresowe wychowanie. Przekroczono granicę, do której absolutnie nikt o zdrowych zmysłach nie powinien się nawet zbliżać.
encoded: Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Weszliśmy do pijalni, w środku panował ten specyficzny, elegancki klimat. Ludzie w ciszy sączyli wodę leczniczą ze szklanych pijałek, starsze panie rozmawiały półgłosem, a wokół rozchodziła się kojąca muzyka. Obok nas usiadło młode małżeństwo z córeczką, na oko trzyletnią. Dziewczynka od początku była dość żywiołowa, biegała między stolikami, ale umówmy się, to wciąż tylko dziecko. Prawdziwy dramat zaczął się w momencie, gdy mała nagle zastygła i głośno zakomunikowała, że natychmiast musi zrobić siku. Kultura osobista w miejscach publicznych a dzieci Każdy rodzic, który przechodził etap odpieluchowania, wie, że tu liczy się każda sekunda. Spodziewałam się, że matka albo ojciec porwą małą na ręce i popędzą do toalety, która w pijalni jest przecież świetnie oznaczona i ogólnodostępna. To, co wydarzyło się sekundę później, sprawiło, że wszystkim obecnym w pijalni dosłownie opadły szczęki. Matka dziewczynki bez cienia żenady wyciągnęła z wielkiej torby podręcznej plastikowy, rozkładany nocnik turystyczny. Zamiast wziąć małą na bok, pójść do łazienki czy chociaż wyjść na zewnątrz w ustronne miejsce, rozłożyła ten gadżet na samym środku eleganckiej sali, tuż obok stolików, przy których ludzie pili wodę. Ojciec jak gdyby nigdy nic posadził ją na tym plastiku, prosto przed oczami kilkudziesięciu zszokowanych kuracjuszy. Konflikt pokoleń w polskim uzdrowisku W tym momencie w pijalni zapadła taka cisza, że słychać było dosłownie szum kranu z wodą Jan. Starsze panie, które siedziały przy stoliku obok, aż zamarły z pijałkami w dłoniach. Widziałam ich miny, to było totalne niedowierzanie wymieszane z niesmakiem. Ludzie zaczęli ostentacyjnie odwracać wzrok, niektórzy zaczęli nerwowo chrząkać. Najgorsza w tym wszystkim była absolutna obojętność rodziców. Oni zachowywali się tak, jakby korzystanie z nocnika przez ich córkę na środku zabytkowego obiektu uzdrowiskowego było najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Matka z uśmiechem podawała małe…

wstyd-w-uzdrowisku-f84ce6f.png
width: 1600
height: 1200

Miał być raj, jest krzyk na plaży. Jak przetrwać wakacyjną histerię dziecka i nie zwariować?
type: item
date: 2026-07-17T11:26:14.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
description: Słońce, szum fal, zapach gofrów i... nagły, przeszywający krzyk na środku pełnej ludzi plaży lub w restauracji, w której właśnie podano obiad. Scenariusz, który zna niemal każdy rodzic. Zamiast wymarzonych wakacji - nagłe zderzenie z dziecięcą histerią, poczucie bezradności i ten paraliżujący wzrok innych urlopowiczów na plecach. Podpowiadamy, jak w pierwszej minucie wyciszyć wakacyjny wybuch dziecka i skutecznie odciąć się od oceniających spojrzeń gapiów.
encoded: Sezon urlopowy w pełni, a wraz z nim na zamkniętych grupach dla rodziców w mediach społecznościowych rusza lawina postów. Dramatyczne wpisy: „Dziewczyny, pomóżcie. Jesteśmy trzeci dzień we Włoszech, a mój 4-latek urządza takie sceny, że mam ochotę spakować walizki i wracać. Krzyczy o wszystko, kładzie się na chodniku, a ludzie w restauracjach patrzą na nas jak na patologię. Co robię źle?”. Pod takimi postami natychmiast pojawiają się setki komentarzy - od słów otuchy, przez złote rady o „bezkarnym wychowaniu”, aż po chłodne oceny. Wakacje, które miały być nagrodą za miesiące ciężkiej pracy, dla wielu rodzin zamieniają się w emocjonalny poligon. Dlaczego na urlopie, kiedy teoretycznie wszyscy powinniśmy być zrelaksowani, dzieci „wybuchają” częściej? I jak przetrwać ten krytyczny moment bez poczucia, że jako rodzice ponieśliśmy porażkę? Historia Katarzyny: „Czułam na sobie wzrok całej plaży” Katarzyna, mama 5-letniego Tymka, planowała zeszłoroczny urlop w Hiszpanii przez pół roku. Wybrała kameralny hotel, spakowała ulubione zabawki syna i nastawiła się na idealny, rodzinny czas. Rzeczywistość zweryfikowała te plany już drugiego dnia. - Tymek dostał ataku histerii na środku zatłoczonej plaży, bo... piasek za bardzo przykleił mu się do stóp” - wspomina Katarzyna. - Zaczął przeraźliwie krzyczeć, rzucać zabawkami i uciekać w stronę wydm. Próbowałam go uspokoić, brać na ręce, przekupić gofrem - nic nie działało. Wokół nas natychmiast zapadła cisza. Ludzie na leżakach odwracali głowy, starsze małżeństwo obok zaczęło głośno komentować, że dzisiejsze pokolenie rodziców nie ma żadnego autorytetu. Czułam, jak krew napływa mi do twarzy. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię i po prostu zacząć płakać razem z nim. To, co spotkało Katarzynę, to klasyczny scenariusz, w którym zderzają się dwa światy: przeciążony układ nerwowy dziecka i ogromna presja społeczna, jaką czuje rodzic. Pierwsza minuta, czyli gaszenie pożaru Kiedy maluch kładzie się na ziemi w restauracji albo krzyczy wniebo…

GettyImages-664667121-10a1d21.jpg
width: 2121
height: 1414

Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia
type: item
date: 2026-07-16T13:15:50.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: ADHD
subject: wychowanie dziecka
description: Długie, prawie 20-letnie badanie opisane w „Research in Child and Adolescent Psychopathology”, śledziło losy dzieci od 4. miesiąca życia i wskazało, że u bardzo energicznych dzieci łagodniejsze objawy wiązały się z „dyrektywnym”, wspierającym stylem wychowania.
encoded: W prawie 20-letnim badaniu opublikowanym w czasopiśmie „Research in Child and Adolescent Psychopathology” naukowcy przyjrzeli się temu, jak temperament dziecka i styl wychowania mogą wiązać się z nasileniem objawów ADHD. Obserwacja zaczęła się, gdy dzieci miały 4 miesiące: oceniano ich reakcje na nowość, takie jak nowe dźwięki i obrazy, a później śledzono rozwój aż do 15. roku życia, opierając się m.in. na opisach rodziców i analizie relacji rodzic-dziecko. Temperament to sygnał, nie wyrok W rozmowach rodziców temat wraca regularnie: dziecko jest bardzo aktywne, szybko się ekscytuje, silnie reaguje emocjonalnie i łatwo się rozprasza. Badania pokazują, że taki zestaw cech może korelować z nasileniem objawów ADHD. Ważne jest jednak jedno doprecyzowanie: temperament sam w sobie nie jest jednoznacznym wyznacznikiem ADHD. Na to, jak dziecko funkcjonuje w kolejnych latach, wpływają też czynniki genetyczne i środowiskowe, w tym ich wzajemne oddziaływania. To oznacza, że nawet jeśli niemowlę od początku jest „na wysokich obrotach”, nie da się na tej podstawie przesądzać o rozwoju trudności. Można natomiast uważniej obserwować, w jakich sytuacjach dziecko traci regulację i jakie wsparcie pomaga mu wrócić do równowagi. W opisywanym badaniu szczególną uwagę zwrócono na dzieci z tzw. profilem pełnym energii (określanym też jako „wybujały”) – takie, które mają dużo energii i podekscytowania. Naukowcy analizowali konsekwencje rozwojowe tej wczesnej cechy, zestawiając ją z późniejszymi zachowaniami zgłaszanymi przez rodziców, obserwowanymi interakcjami rodzic–dziecko oraz objawami ADHD (zaznaczanymi w badaniu jako niediagnostyczne). Dyrektywność, która wspiera, a nie kontroluje Najmocniejszy wniosek dotyczył tego, co działo się w dłuższym czasie. U dzieci o wysokiej energii łagodniejsze objawy ADHD w kolejnych latach wiązały się z dyrektywnym stylem wychowania. Brzmi ostro? W tym ujęciu „dyrektywność” nie oznaczała jednak kontroli ani sztywnego reżimu, tylko konkretne, wspierające…

styl-wychowania-a-adhd-f1a8f35.png
width: 1600
height: 1200

„Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-07-15T11:33:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
subject: wychowanie bezstresowe
description: Jak co roku kilka dni wakacji spędziłam nad Bałtykiem, w Trójmieście. Słońce (chociaż czasem za chmurami), szum fal i ten moment, kiedy człowiek w końcu zwalnia. A potem wystarczyło kilkanaście minut, żebym zrozumiała, dlaczego coraz więcej osób mówi, że na wakacjach najbardziej męczą ich... dzieci. Tylko czy to na pewno chodzi o nie?
encoded: Plaża była pełna ludzi. Rodziny z maluchami, seniorzy, młodzi, grupy znajomych. Typowy letni dzień nad morzem. Kilka metrów ode mnie bawiło się rodzeństwo – dzieciaki miały nie więcej niż 7 lat. Początkowo nie zwracałam na nie większej uwagi. Dzieci, jak to dzieci, korzystały z wakacji. Nawet trochę im zazdrościłam tej beztroski! Problem zaczął się chwilę później. Najpierw zaczęły przebiegać przez rozłożone ręczniki, sypiąc ludzi piaskiem. Potem jedno z nich kilka razy prawie nadepnęło na czyjeś rzeczy. Po chwili piłka, którą się bawiły, trafiła w książkę starszej pani na leżaku. Te dzieci były dosłownie wszędzie. Ich mama siedziała kilka metrów dalej. Przeglądała telefon. Od czasu do czasu podnosiła głowę, rzucała krótkie: „Uważajcie” i po sekundzie znowu znikała w wirtualnym świecie. Inni plażowicze zaczęli wymieniać między sobą porozumiewawcze spojrzenia, a ta kobieta zachowywała się tak, jakby nic się nie działo. Jakby naprawdę wierzyła, że nikt nie widzi tego, co robią jej dzieci. A przecież widzieli wszyscy. Dzieci, którym dorośli nie stawiają granic Kiedy słyszę, że „dzisiejsze dzieci są niewychowane”, zawsze mam mieszane uczucia. Bo czy naprawdę kilkuletnie dziecko samo z siebie wie, że nie powinno przebiegać przez cudzy ręcznik? Że piasek wsypany komuś do torby nie jest śmiesznym żartem? Że obca osoba też ma prawo spokojnie odpocząć? Nie. Dziecko dopiero poznaje świat. Uczy się, że nie kręci się on wokół niego. Że jego wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się komfort drugiego człowieka. Ale tego nie nauczy się samo. To zadanie rodzica. Mam wrażenie, że gdzieś po drodze zaczęliśmy mylić bezstresowe wychowanie i szacunek do autonomii i emocji dziecka z całkowitym brakiem granic. Jakby zwrócenie dziecku uwagi było czymś złym. Jakby konkretne powiedzenie: „Nie rób tak” i wyjaśnienie powodu oznaczało odbieranie mu dzieciństwa. A przecież można wychowywać z szacunkiem i jednocześnie uczyć zasad. Jedno drugiego naprawdę nie wyklucza, o czym rodzice zdają się zapo…

dzieci-bawiace-sie-na-plazy-nad-Baltykiem-e6a3684.jpg
width: 1600
height: 1200

Twoje dziecko wie, kim jest. Czy ty też to wiesz?
type: item
date: 2026-07-15T09:09:08.000Z
creator: Redakcja
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: jak wychować geniusza
subject: metody wychowawcze
subject: pasje
description: Mają po dziewięć lat, trenują boks i golf, mówią w trzech językach i nie pytają o pozwolenie na bycie sobą. Generacja Alfa wchodzi w świat z energią, jakiej nie widzieliśmy u poprzednich pokoleń. I właśnie dlatego tak bardzo potrzebuje naszej uwagi - nie kontroli, ale prawdziwego towarzyszenia.
encoded: Wyobraź sobie dziewczynkę stojącą na wybiegu w Monako. Ma na sobie suknię z czarnobiałymi, trójwymiarowymi aplikacjami, które wyglądają jak żywe kwiaty. Wokół niej siedzą dziennikarze, fotografowie, projektanci. Reflektory. Szum. Napięcie. Ona idzie. Spokojnie. Pewnie. Z lekkim uśmiechem, który mówi: wiem, gdzie jestem i wiem, po co tu przyszłam. Ta dziewczynka ma dziewięć lat. Nazywa się Elsa Kołtyś. I nie - nie jest córką żadnego projektanta ani gwiazdą reality show. Jest dzieckiem, które bardzo wcześnie odkryło, kim jest. I to odkrycie zmienia wszystko. Generacja, która nie pyta o pozwolenie Psychologowie nazywają ich Generacją Alfa - dzieci urodzone po 2010 roku, które dorastają w świecie nieprzerwanego dostępu do informacji, globalnych wzorców i mediów społecznościowych. Brzmi jak przepis na katastrofę? Niekoniecznie. Coraz więcej badań pokazuje, że część tej generacji wykształca coś, o czym my - ich rodzice - marzyliśmy przez całe dorosłe życie: głęboko zakorzenioną tożsamość własną. Nie chodzi o arogancję. Chodzi o coś znacznie cenniejszego - o wewnętrzny kompas, który mówi dziecku: wiem, co lubię, wiem, co czuję, wiem, czego chcę. I co równie ważne: wiem, czego nie chcę. Psycholog dziecięcy dr Stuart Ablon z Massachusetts General Hospital podkreśla, że dzieci, które rozwijają silne poczucie tożsamości we wczesnym wieku, są statystycznie bardziej odporne na presję rówieśniczą, mniej podatne na manipulację i lepiej radzą sobie z porażkami. Tożsamość to nie luksus. To fundament zdrowia psychicznego. Elsa Kołtyś jest tego żywym przykładem. Na co dzień mieszka w Marbelli, gdzie uczęszcza do amerykańskiej szkoły. Mówi płynnie po polsku, angielsku i hiszpańsku, a w wolnym czasie uczy się francuskiego i rosyjskiego. Trenuje golf i boks. Regularnie wraca do Warszawy, bo - jak mówią jej bliscy - to miasto jest częścią jej DNA. Bierze udział w pokazach mody promujących niezależnych europejskich projektantów, a jej wizerunek pojawia się w relacjach takich tytułów jak L’…

Pokolenie-Alfa-generacja-ktora-nie-pyta-o-pozwolenie-2-4edf3ed.png
width: 1600
height: 1200

Psycholog wskazuje 8 zakazanych zwrotów do dziecka. Większość rodziców mówi je codziennie
type: item
date: 2026-07-14T11:33:59.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: Choć padają z naszych ust z troski lub bezsilności, mogą wyrządzić w dziecięcej psychice szkody, których konsekwencje będą ciągnąć się latami. Niepozorne zwroty, powtarzane niemal w każdym domu, niosą za sobą ukryty przekaz, który zamiast wspierać, buduje między nami a dziećmi niewidzialny mur.
encoded: Wychowanie to sztuka balansowania między miłością a cierpliwością, jednak w pośpiechu rzadko analizujemy głębsze znaczenie powtarzanych dzieciom komunikatów. Niby zwykłe, codzienne słowa potrafią mocno ranić, dlatego warto przyjrzeć się konkretnym błędom, jakie popełniamy w rozmowach z najmłodszymi. Toksyczne zwroty w codziennej komunikacji z dzieckiem Oto lista zwrotów, które zdaniem ekspertki niszczą dziecięcy świat i powinny jak najszybciej zniknąć z naszego słownika. Uspokój się. Te dwa słowa działają na malucha wprost przeciwnie, wywołując jeszcze większą frustrację. Dziecko nie posiada jeszcze w pełni wykształconego układu nerwowego, by natychmiast wyciszyć burzę emocjonalną na zawołanie dorosłego. Przestań płakać. Łzy są naturalnym wentylem bezpieczeństwa i blokowanie ich sprawia, że najmłodsi zaczynają tłumić w sobie trudne emocje. W przyszłości może to skutkować problemami z wyrażaniem jakichkolwiek uczuć. Nic się nie stało. Dla rodzica rozlana woda czy rozbita zabawka to błahostka, ale dla kilkulatka to prawdziwy koniec świata. Pozbawianie go prawa do smutku buduje mur niezrozumienia oraz poczucie osamotnienia. Nie przesadzaj. Kryje się za tym jasny sygnał, że reakcje młodego człowieka są nieadekwatne, co skutecznie niszczy jego rodzące się poczucie własnej wartości, a także intuicję i wiarę we własne osądy. Bo ja tak powiedziałam. Ten komunikat całkowicie zamyka przestrzeń do dyskusji, nie uczy logicznego myślenia ani wyciągania wniosków, a jedynie ślepego posłuszeństwa opartego na przewadze i sile dorosłego. Zobacz, inne dzieci potrafią. To prosty przepis na zaszczepienie w maluchu permanentnego poczucia bycia gorszym, wywołanie chorobliwej zazdrości oraz zmuszenie do wiecznej, niszczącej rywalizacji z rówieśnikami. Ile razy mam ci to powtarzać. Poza oczywistym wyrazem zniecierpliwienia i złości dorosłego, takie pytanie nie niesie żadnej wartości edukacyjnej ani jasnej instrukcji, jak dziecko ma naprawić swój błąd. Nie ma się czego bać. Choć intencją jes…

zakazane-slowa-3-f4d8a78.png
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
type: item
date: 2026-07-13T14:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Łapałam rzadkie chwile relaksu, aż nagle ten błogi spokój zrujnował wrzask, od którego wszystkim wokół zjeżyły się włosy na głowie. Parę metrów od nas rozegrała się scena, która dosłownie zamurowała całą plażę.
encoded: W zeszłym tygodniu byłam z moją córką na plaży w Międzyzdrojach. Pogoda niby dopisywała, słońce grzało, ale każdy, kto choć raz był nad naszym polskim morzem, ten wie, jak to jest. Wiatr momentami urywał głowę, a woda w Bałtyku była tak lodowata, że po zanurzeniu stóp człowiek miał ochotę natychmiast uciekać na kocyk. Skandaliczne zachowanie rodziców nad morzem Obok nas rozłożyła się rodzina z małym, może czteroletnim chłopcem. Na początku wszystko wyglądało normalnie, ot, kolejna rodzinka na wakacjach. Problem zaczął się, gdy matka tego malucha uznała, że czas na kąpiel. Chłopczyk podszedł do brzegu, dotknął stopą wody i natychmiast się cofnął, mocno protestując. Zaczął płakać, że woda jest za zimna i on się boi. Normalny rodzic w tym momencie odpuściłby, zaproponował zabawę w zamki z piasku albo chociaż dał dziecku czas na oswojenie się z temperaturą. Ale nie ona. Ta kobieta dostała jakiegoś szału i zaczęła ciągnąć synka za sobą w stronę fal. Maluch potykał się o piach, zanosił się od płaczu, a ona parła przed siebie. Byłam w głębokim szoku, jak można tak traktować własną pociechę, i to na oczach dziesiątek obcych ludzi. Najgorsze były jednak słowa, które ta kobieta kierowała do chłopca. Zamiast go przytulić i uspokoić, zaczęła na niego okropnie wrzeszczeć, żeby przestał się wreszcie mazgaić, że przyszedł nad morze się hartować, a nie histeryzować z powodu odrobiny zimnej wody. Jej mąż w tym czasie stał z boku, gapił się w telefon i kompletnie nie reagował na to, co jego żona funduje jego własnemu synowi. Reakcja świadków nie była wcale lepsza Wokół nas zapadła absolutna cisza. Ludzie na kocach obok po prostu zamarli. Niektórzy ostentacyjnie odwracali wzrok, udając, że nagle bardzo interesuje ich horyzont albo książka, bo czuli potworne zażenowanie i nie wiedzieli, jak się zachować. Inni szeptali między sobą, posyłając kobiecie pełne potępienia spojrzenia. Widziałam, że starsze małżeństwo parę parawanów dalej zaczęło nerwowo pakować swoje rzeczy, jakby nie mogli z…

plaza-6b4c4d7.png
width: 1600
height: 1200

Jeśli chcesz wychować pewne siebie dziecko, zastosuj formułę ABC. Psycholożka: „To zostanie z nim na lata”
type: item
date: 2026-07-13T11:33:13.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie
description: Lęk u dzieci to nie „usterka”, którą rodzic ma natychmiast naprawić. Ceniona amerykańska psycholożka dziecięca dr Kathryn Hecht przekonuje, że dopiero konfrontacja z lękiem, bez wyręczania, daje dziecku odwagę i buduje trwałą pewność siebie.
encoded: Dr Kathryn Hecht, kliniczna psycholog dziecięca z Anxiety Treatment Resources Center w Bloomington (Minnesota w USA), zwraca uwagę na rzecz, która bywa dla rodziców niewygodna: lęk u dzieci nie jest czymś, co da się „wyłączyć” jednym ruchem. To emocja, która pojawia się, gdy dziecko mierzy się z czymś nowym albo staje przed jakimś wyzwaniem. Jeśli celem jest wychowanie pewnego siebie dziecka, kluczowe staje się nie tyle usuwanie lęku, ile stworzenie warunków, w których dziecko może bezpiecznie go poczuć i zrobić mimo niego mały krok. W tym podejściu pojawia się prosta zależność, którą dr Hecht nazywa formułą ABC, czyli: „Anxiety + Bravery = Confidence”, co można przetłumaczyć na polski jako: Lęk + Odwaga = Pewność siebie. Najpierw dziecko zauważa, że się boi. Potem dostaje przestrzeń, żeby spróbować, wykazać się odwagą. A kiedy widzi, że dało radę bez „ratunku” w ostatniej sekundzie, buduje realne przekonanie: potrafię. Wyręczanie daje ulgę na chwilę, a dziecku zabiera sprawczość Gdy dziecko się stresuje, rodzic naturalnie chce działać: dopowiedzieć za nie, podejść do obcej osoby, załatwić sprawę w sklepie, odwołać trudną aktywność. Dr Hecht podkreśla jednak, że takie automatyczne wchodzenie w rolę wybawcy może niechcący odebrać dziecku ważną informację: że sytuacja jest do przeżycia i że dziecko samo może znaleźć sposób, żeby sobie z nią poradzić. W praktyce chodzi o uważne towarzyszenie. Lęk jest odczuwalny, ale bywa też tymczasowy i możliwy do zniesienia. Jeśli dziecko ma szansę go doświadczyć w bezpiecznej ramie, uczy się, że nieprzyjemne emocje nie muszą zatrzymywać działania. To jest fundament odwagi, a dopiero na niej buduje się pewność siebie. Jednocześnie dr Hecht ostrzega przed skrajnością w drugą stronę. Przepychanie dziecka „na siłę” nie wzmacnia, bo odbiera mu poczucie, że to ono podjęło decyzję. Odwaga, która ma budować pewność siebie, powinna wynikać z motywacji dziecka i jego kroku w stronę trudnej rzeczy, nawet jeśli to krok naprawdę mały. Małe „oka…

pewne-siebie-dziecko-41524ae.jpg
width: 1600
height: 1200

„Szlag by mnie trafił, jakbym stała w kolejce, a dziecko przede mną kasowałoby zakupy”. Rodzice nazywają to lekcją życia
type: item
date: 2026-07-13T08:35:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: dziecko w sklepie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Niespełna 2-letnie dziecko stoi przy kasie samoobsługowej i powoli, swoimi małymi, jeszcze nieporadnymi rączkami, kasuje produkty i wkłada je do strefy pakowania. Kolejka się wydłuża, czas mija...
encoded: Polacy dzielą się na dwie grupy: tych, którzy na widok dziecka samodzielnie wykładającego albo pakującego zakupy przy kasie z uśmiechem przyglądają się poczynaniom malca oraz tych, którzy na samą myśl, że będą w domu dwie minuty później, zaczynają przypominać Gniew z animacji „W głowie się nie mieści”. Wiecie: policzki robią się czerwone, na twarzy pojawia się grymas wściekłości, pięści zaczynają się zaciskać... Trening samodzielności w supermarkecie Iza i Patryk Węgierkiewicz, rodzice, którzy prowadzą na Instagramie profil @qualitytestpl, opublikowali fantastyczną rolkę przedstawiającą scenkę, której wielu Polaków szczerze nienawidzi. Zresztą podpis na filmie to właśnie: „Wiemy, że nienawidzisz nas w kolejce do kasy. A on ma 1,5 roku i właśnie uczy się życia”. W ciągu kilku dni film zdobył ponad milion wyświetleń, skomentowano go tysiąc razy. Przyznam szczerze, że choć daleko mi do oazy spokoju, widok Olisia wkładającego rzeczy do „strefy pakowania” uznałam za... uroczy. Być może to dlatego, że ta scenka rozgrywa się jedynie na ekranie mojego telefonu, a nie w prawdziwym życiu. Bo jak pokazują komentarze, Polacy raczej należą do tej drugiej grupy. Tej, która uważa, że sklep czy inne miejsca publiczne, w których panują określone zasady, to nie miejsca na trening samodzielności. Patryk i Iza sami zrobili krótką ankietę i poprosili o głosy, w którym teamie są internauci: team „pełna wyrozumiałość” czy team „litości, spieszę się do domu”. Nauka życia czy robienie z dziecka pępka świata? Rolka wzbudziła aż takie emocje, że jej twórcy musieli doprecyzować: „Zakupy z Olisiem robimy najczęściej w tygodniu rano, kiedy kas jest kilkanaście i większość świeci pustkami, więc nikt za nami nie czeka. Dla nas to nie nauka kasowania, bo to akurat najmniej ważne. Chodzi o to, żeby mógł być uczestnikiem zwykłego rodzinnego dnia i poznawał produkty wcześniej niż dopiero na talerzu. Umiejętności przyjdą same, my po prostu nie chcemy go z tego życia wyłączać i nie zgadzamy się na jego …

mama-z-dzieckiem-w-supermarkecie-e3cc525.jpg
width: 1600
height: 1200