Gdy wizyta w toalecie staje się wyzwaniem, czyli duży problem małego brzuszka
Trudności z regularnym wypróżnianiem u najmłodszych mogą pojawić się nagle i budzić duży niepokój. Zaparciu często towarzyszy ból, zmiana zachowania i napięcie w okolicach brzucha. Choć sytuacja bywa stresująca, w wielu przypadkach ma związek z codziennymi nawykami i etapem rozwoju dziecka, a odpowiednie działania mogą pomóc przywrócić równowagę pracy jelit.
Problemy z wypróżnianiem to temat, który w wielu domach pojawia się niespodziewanie i potrafi wywrócić życie rodzinne do góry nogami. Nagle spokojne poranki zamieniają się w chwile pełne napięcia, a zwykłe czynności zaczynają budzić opór i duże emocje. Dziecko staje się bardziej drażliwe, mniej chętne do zabawy, a rodzice próbują zrozumieć, co się właściwie dzieje. W takich sytuacjach łatwo o frustrację i poczucie bezradności, zwłaszcza gdy problem się powtarza. Tymczasem zaparcie to doświadczenie, które dotyka wielu dzieci na różnych etapach rozwoju. Często ma związek z dietą, zmianami w codziennym rytmie albo emocjami, które najmłodsi przeżywają intensywniej, niż mogłoby się wydawać. Zrozumienie mechanizmów stojących za tym problemem to pierwszy krok do jego rozwiązania. Dzięki temu łatwiej wprowadzić drobne zmiany w codzienności, które mogą przynieść zauważalną różnicę i poprawić komfort dziecka. Czym jest zaparcie? Zaparcie u dzieci najczęściej oznacza wypróżnienia rzadsze niż dwa-trzy razy w tygodniu lub oddawanie stolca z dużym wysiłkiem i bólem. Charakterystyczne są także twarde, zbite stolce oraz uczucie niepełnego wypróżnienia. Zdarza się również, że dziecko popuszcza stolec lub unika wizyt w toalecie. Pomocna w ocenie sytuacji bywa Bristolska skala stolca. Prawidłowy stolec ma formę miękką i gładką, natomiast twarde grudki lub zbity kształt mogą wskazywać na zaburzenia pracy jelit*. Objawy, które łatwo przeoczyć Nie zawsze problem jest oczywisty. U najmłodszych dzieci mogą pojawić się mniej typowe sygnały, takie jak napięty brzuch, rozdrażnienie, brak energii czy trudności z koncentracją. Część dzieci zaczyna unikać toalety, co dodatkowo nasila problem i prowadzi do błędnego koła. Z czasem zalegające masy kałowe powodują bolesność przy wypróżnianiu, co jeszcze bardziej zniechęca do podejmowania prób. To właśnie dlatego tak ważna jest szybka reakcja i obserwacja codziennych nawyków. Najczęstsze przyczyny zaparcia Zaparcie dzielimy na czynnościowe, czyli związane ze stylem życia, i organiczne, czyli wynikające z konkretnych chorób. Aż 95 procent przypadków stanowią te pierwsze*. Jednym z głównych czynników jest dieta uboga w błonnik. Zbyt mała ilość warzyw, owoców i produktów pełnoziarnistych sprawia, że stolec staje się twardszy i trudniejszy do wydalenia. Nie bez znaczenia pozostaje także nawodnienie. Niedostateczna ilość płynów utrudnia zmiękczenie mas kałowych i sprzyja ich zaleganiu w jelitach. Istotną rolę odgrywają również nawyki. Dzieci często odkładają moment wypróżnienia, bo są np. pochłonięte zabawą albo mają „blokadę” w żłobku czy przedszkolu. Takie zachowania mogą prowadzić do utrwalenia problemu i nasilenia objawów. Trudności z wypróżnianiem często pojawiają się w momentach przełomowych. Rozszerzanie diety, zmiana sposobu żywienia, nauka korzystania z nocnika czy rozpoczęcie przedszkola to sytuacje, które mogą wpływać na rytm pracy jelit. Nie bez znaczenia są także emocje. Stres, wstyd czy poczucie dyskomfortu mogą prowadzić do wstrzymywania wypróżnień. Dlatego tak ważne jest budowanie spokojnej atmosfery i unikanie presji w tym obszarze. Codzienne wsparcie jelit W wielu przypadkach pomocne okazują się proste zmiany w codziennym funkcjonowaniu. Podstawą jest dieta bogata w błonnik oraz odpowiednie nawodnienie. Warto także zadbać o regularną aktywność fizyczną, która wspiera pracę jelit*. Równie istotne jest wprowadzanie spokojnych, regularnych prób wypróżniania, najlepiej po posiłkach. Kluczowe pozostaje zachowanie cierpliwości i unikanie wywierania presji, ponieważ napięcie emocjonalne może nasilać problem. Kiedy potrzebna jest konsultacja Choć trudności z wypróżnianiem często mają łagodny przebieg, są sytuacje wymagające kontaktu z lekarzem. Należą do nich: brak poprawy mimo wprowadzonych zmian, silne bóle brzucha, wymioty, obecność krwi w stolcu oraz nawracający charakter problemu*. Specjalista na podstawie wywiadu i badania może zaproponować odpowiednie postępowanie, dostosowane do wieku i potrzeb dziecka. W leczeniu zaparć u dzieci stosuje się m.in. makrogole, które należą do najczęściej wybieranych rozwiązań dla osób powyżej 6. miesiąca życia. Substancje te działają poprzez zatrzymywanie wody w stolcu, co wpływa na jego konsystencję i ułatwia wydalanie. Nie wchłaniają się z przewodu pokarmowego i nie powodują uzależnienia*. Jednym z dostępnych wyrobów medycznych jest Forlax® Kids, zawierający makrogol 4000. Preparat ma postać proszku do sporządzania roztworu doustnego i jest przeznaczony do objawowego leczenia zaparć u dzieci od 6. miesiąca życia. Zawiera także sukralozę oraz aromat pomarańczowy. Zgodnie z informacjami producenta może wspomagać perystaltykę jelit i ułatwiać wypróżnienia. Proces, który wymaga czasu Warto pamiętać, że leczenie zaparć nie przynosi natychmiastowych efektów. Jest to proces długotrwały, wymagający systematyczności i cierpliwości. Może trwać miesiące, a nawet lata, a nawroty stanowią naturalny element terapii**. Połączenie odpowiedniej diety, zdrowych nawyków oraz – w razie potrzeby – wsparcia medycznego pozwala stopniowo przywracać prawidłowy rytm pracy jelit. Regularność i konsekwencja odgrywają tu kluczową rolę, pomagając ograniczyć nawracanie problemu i poprawić komfort życia dziecka, a co za tym idzie – również całej rodziny. Wytwórca: Biofarma, Via Castelliere 2, Mereto di Tomba (UD), Włochy. Dystrybutor i podmiot prowadzący reklamę: Mayoly Polska Sp. z o.o., ul. Domaniewska 39B, 02-672 Warszawa. Forlax®Kids to wyrób medyczny w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego, przeznaczony do stosowania w objawowym leczeniu zaparć. Skład: makrogol 4000, sukraloza, aromat pomarańczowy. Dawkowanie: Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12. r.ż.: 2 - 10 płaskich miarek dziennie. Dzieci od 6. miesiąca do 12. r.ż.: od 6–10 kg: 1 płaska miarka dziennie; od 10–15 kg: 1–2 płaskie miarki dziennie; od 16–20 kg: 2–3 płaskie miarki dziennie; od 21–43 kg: 3–4 płaskie miarki dziennie. Zaleca się przyjmowanie produktu rano, jeśli stosowana jest minimalna dawka. W przypadku większych dawek podzielić spożycie na rano i wieczór. Nie stosować: w przypadku uczulenia na makrogol lub którykolwiek z pozostałych składników tego wyrobu; w przypadku niedrożności porażennej jelit; w przypadku perforacji, niedrożności lub zwężenia jelit, w przypadku ciężkich zapalnych chorób jelit (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego; choroba Leśniowskiego-Crohna, toksyczny megakolon). Stosowanie środków przeczyszczających jest przeciwwskazane w przypadku ostrego bólu brzucha lub bólu o nieznanym pochodzeniu, nudności i wymiotów, krwawienia z odbytu o nieznanym pochodzeniu oraz w przypadku ciężkiego odwodnienia. Wytwórca: Biofarma, Via Castelliere 2, Mereto di Tomba (UD), Włochy. Dystrybutor i podmiot prowadzący reklamę: MAYOLY POLSKA Sp. z o.o. ul. Domaniewska 39B 02-672 Warszawa tel.: 22 166 26 26 * dr n. med. E. Orłowska, „Pomoc dla dziecięcego brzuszka. Wszystko, co rodzice powinni wiedzieć o zaparciach”, Mayoly 2026, FLX2026031201. ** Jeżeli zaparcie utrzymuje się dłużej niż 7 dni, należy zgłosić się do lekarza (IFU Forlax kids 2025) Materiał promocyjny marki Mayoly Polska
Oparzenie? Słońce, żelazko, grill... Oto sprawdzone sposoby
Oparzenia zdarzają się nagle i w różnych sytuacjach – podczas gotowania, prasowania, zabawy z dziećmi, na plaży czy działce. Czasem to tylko zaczerwienienie, czasem bolesne pęcherze. Niezależnie od przyczyny, skóra potrzebuje natychmiastowego ukojenia i regeneracji.
Czym jest oparzenie? Oparzenie to uszkodzenie tkanek wywołane działaniem wysokiej temperatury, substancji chemicznych, promieniowania lub prądu elektrycznego. Klasyfikuje się je według głębokości: oparzenia I stopnia obejmują jedynie naskórek i objawiają się zaczerwienieniem oraz pieczeniem; II stopnia penetrują głębiej, prowadząc do powstania bolesnych pęcherzy; III stopnia natomiast sięgają aż do skóry właściwej, a nawet tkanek podskórnych, często wiążąc się z utratą czucia. Kluczowe znaczenie ma szybka interwencja – schłodzenie miejsca oparzenia, zabezpieczenie przed zakażeniem i wsparcie procesu gojenia przy użyciu odpowiednich preparatów o działaniu łagodzącym i regenerującym. Jak radzić sobie w przypadku oparzenia? W przypadku oparzenia kluczowe jest szybkie i właściwe działanie. Pierwszym krokiem powinno być natychmiastowe schłodzenie miejsca urazu – najlepiej pod bieżącą, letnią wodą przez około 10–15 minut. To pomaga zmniejszyć ból, ograniczyć rozprzestrzenianie się uszkodzeń i łagodzi stan zapalny. Należy unikać stosowania lodu, tłuszczów (np. masła) czy domowych mikstur, które mogą pogorszyć stan skóry. Po schłodzeniu warto sięgnąć po preparat o działaniu kojącym i regenerującym – najlepiej bez substancji zapachowych, alkoholu i barwników, by nie podrażniać dodatkowo skóry. W przypadku pojawienia się pęcherzy – nie należy ich przekłuwać. Oparzenia większego stopnia, rozległe, z silnym bólem lub oznakami infekcji (ropienie, gorączka) wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Środki, które mogą pomóc w przypadku oparzenia W łagodzeniu skutków oparzenia pomocne są środki o działaniu chłodzącym, kojącym i regenerującym. Najlepiej sprawdzają się preparaty w postaci lekkich żeli, pianek lub sprayów, które nie wymagają wcierania – dzięki temu nie powodują dodatkowego podrażnienia uszkodzonej skóry. Ważne, by zawierały składniki nawilżające, przyspieszające regenerację naskórka oraz łagodzące ból i zaczerwienienie. Dobrze, gdy mają właściwości antybakteryjne, które chronią przed zakażeniem. Produkty tego typu powinny być delikatne, pozbawione substancji zapachowych i konserwantów, by nie nasilać reakcji alergicznych. Warto mieć je pod ręką – w domowej apteczce, na wakacjach czy w podróży. AKUTOL SPRAY NA OPARZENIA to produkt o wszechstronnej formule – zarówno na oparzenia 1. i 2. stopnia (IIa), jak i oparzenia słoneczne. To jeden produkt o tak wielu zastosowaniach – dzięki połączeniu 7 kluczowych właściwości, pozwala zapewnić kompleksowe działanie pielęgnacyjne i ochronne. Może pomóc w ✔ łagodzeniu bólu (działanie przeciwbólowe) ✔ przyniesieniu ulgi ✔ nawilżeniu suchej i podrażnionej skóry ✔ działaniu przeciwzapalnym ✔ przyspieszeniu gojenia naskórka ✔ ochronie przed infekcją (antyseptyczne) ✔ tworzeniu elastycznego, oddychającego filmu ochronnego Spray działa natychmiastowo – schładza, łagodzi i wspiera proces gojenia. Tworzy cienką warstwę, która jednocześnie chroni i pozwala skórze oddychać. Jego aplikacja jest szybka, wygodna i higieniczna – bez konieczności dotykania uszkodzonego miejsca. Jak go stosować? Po oparzeniu oczyść i schładzaj skórę przez około 15 minut pod bieżącą wodą (8–12°C), a następnie spryskaj ją preparatem z odległości 15–20 cm. Powtarzaj aplikację co najmniej 3 razy dziennie. Odpowiedni dla dzieci od 3. roku życia. Poznaj także pozostałe produkty AKUTOL – proste rozwiązania na codzienne wyzwania AKUTOL OPATRUNEK W AEROZOLU To forma „przezroczystego plastra” w sprayu. Odpowiedni do opatrywania drobnych ran i otarć – szczególnie w miejscach trudnych do zabezpieczenia standardowym plastrem (jak łokcie czy kolana). Jak działa? ✔ zabezpiecza przed zanieczyszczeniami ✔ jest wodoodporny ✔ pozwala skórze swobodnie się poruszać ✔ działa dezynfekująco dzięki zawartości etanolu ✔ odpowiedni dla dzieci od 3 lat i dla diabetyków AKUTOL SPRAY DO BEZBOLESNEGO USUWANIA PLASTRÓW To rozwiązanie dla osób o wrażliwej skórze – pozwala usunąć plaster bez bólu i podrażnień. Sprawdza się w przypadku tradycyjnych plastrów, ale też tych przylepnych na bazie kleju akrylowego (np. plastry nikotynowe, EKG, kinesiotaping). Jak działa? ✔ działa szybko – wystarczy 10–15 sekund ✔ nie podrażnia skóry ✔ testowany dermatologicznie ✔ nawet do 200 aplikacji ✔ usuwa opatrunek, pozostawiając skórę czystą i gotową na kolejny Produkty AKUTOL to rozwiązania, które ułatwiają codzienną pielęgnację skóry w sytuacjach awaryjnych. AKUTOL SPRAY NA OPARZENIA AKUTOL OPATRUNEK W AEROZOLU AKUTOL SPRAY DO BEZBOLESNEGO USUWANIA PLASTRÓW TO WYROBY MEDYCZNE. UŻYWAJ ICH ZGODNIE Z INSTRUKCJĄ UŻYWANIA LUB ETYKIETĄ. Producent: Aveflor a.s., Rep. Czeska Podmiot prowadzący: EFEKT DIGITAL SP. K. Ul. Bobrowiecka 3A/53, 00-728 Warszawa Więcej informacji: www.akutol.com.pl Materiał promocyjny marki AKUTOL
W Polsce żyją 3 gatunki jadowitych pająków. Gdy któryś ugryzie dziecko, musisz zrobić tę 1 rzecz
Ugryzienie pająka w polskich warunkach jest mało prawdopodobne, bo większość pająków nie jest w stanie przebić się przez skórę. Istnieją jedynie 3 groźne, jadowite gatunki, które zostawiają spore ślady po ukąszeniu. Samo odkażenie rany może wówczas nie wystarczyć. Tłumaczymy, jak wygląda ślad po ugryzieniu pająka i czym go smarować.
Choć w Polsce ugryzienie przez pająka jest możliwe, zdarza się niezwykle rzadko. Najczęściej, kiedy podejrzewamy, że ugryzł nas pająk, tak naprawdę zrobił to inny owad, np. mrówka czy pluskwa. Większość pająków występujących w naszym kraju to gatunki zbyt słabe, by móc przebić się przez skórę człowieka. Ich zęby są delikatne i nie są w stanie nas ugryźć, nawet gdyby chciały. Istnieje jedynie kilka gatunków, które są jadowite i które dla osób uczulonych mogą stanowić zagrożenie. To m.in. sidlisz piwniczny, sieciarz jaskiniowy i krzyżak ogrodowy. Pokazujemy, jak wygląda ślad po ugryzieniu pająka i jak udzielać pierwszej pomocy. Pająki jadowite występujące w Polsce Jak wygląda ślad po ugryzieniu pająka? Co robić po ugryzieniu przez jadowitego pająka? Pająki jadowite występujące w Polsce W naszym kraju żyją jedynie trzy gatunki pająków, których ugryzienie może wywołać poważniejsze skutki. Są to: sieciarz jaskiniowy: najbardziej jadowity polski pająk, jego jad porównywalny jest do jadu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/szerszen-w-domu-sprawdz-co-robic-rady-specjalistow-17953-r1/">jadu szerszenia, a ukąszenie może wywołać silny ból; tygrzyk paskowany: jego jad jest podobny do jadu osy, po ukąszeniu może pojawić się zaczerwienienie i świąd skóry w miejscu wkłucia zębów, a niekiedy również ból i opuchlizna; kolczak zbrojny: jedyny pająk żyjący w Polsce, który po ugryzieniu może wywołać zatrucie, a objawy, takie jak piekący ból, osłabienie, dreszcze oraz stan zapalny, mogą trwać nawet dwa tygodnie. Jego jad jest śmiertelny dla owadów, ale dla ludzi nie. Mniej groźne pająki jadowite żyjące w Polsce to: krzyżak ogrodowy (najbardziej popularny, po ugryzieniu może pojawić się opuchlizna); sidlisz piwniczny (ugryzienie wywołuje zaczerwienienie, świąd i lekki ból). Jak wygląda ślad po ugryzieniu przez pająka? (zdjęcia) Czasami po ukąszeniu pająka domowego mogą pojawić się na ciele dwa czerwone małe punkty – są to ślady po jego zębach. Poza tym miejsce ugryzienia może być bolesne, swędzące, zaczerwienione i spuchnięte. Tak wygląda ślad i rumień po ugryzieniu pająka: Co robić po ugryzieniu przez pająka? Pierwszą rzeczą, jaką trzeba zrobić, jest odkażenie miejsca wkłucia pająka, aby nie doszło do obrzęku i stanu zapalnego. W tym celu można popsikać skórę środkiem dezynfekcyjnym oraz posmarować maścią lub balsamem kojącym na ukąszenia. Jeżeli opuchlizna po kilku dniach nie ustępuje, należy udać się do lekarza. Uwaga! Jeżeli doszło do ugryzienia przez groźnego pająka jadowitego, należy natychmiast pojechać do szpitala, aby otrzymać surowicę przeciwjadową. Warto też mieć jakiś dowód na to, jaki pająk nas ukąsił (np. w postaci zdjęcia), aby lekarze mogli od razu podać właściwą surowicę. Do czasu kontaktu z personelem medycznym ważne jest uciskanie danej części ciała powyżej miejsca ukąszenia. Wstrząs anafilaktyczny po ugryzieniu pająka W większości przypadków ukąszenie pająka nie stanowi poważnego zagrożenia dla zdrowia, nawet jeśli pozostawia ślad w postaci opuchlizny, zaczerwienienia i swędzenia. Jednak u osób uczulonych na jad owadów może ono wywołać groźne skutki, łącznie z pojawieniem się wstrząsu anafilaktycznego. Ponieważ jest to stan bezpośrednio zagrażający życiu, należy w takich przypadkach zawsze reagować natychmiast i jak najszybciej udać się do szpitala. Zobacz także: Muszki owocówki w kuchni przenoszą choroby. Jak się ich pozbyć? Meszki wreszcie przestały gryźć moje dzieci. Wystarczyło postawić tę małą buteleczkę przy oknie Co robić, gdy dziecko zostanie ugryzione przez osę?
Po użądleniu osy nie wolno tego robić. Rodzice nagminnie popełniają 1 błąd, a to boli
Użądlenie osy u dziecka może wywołać opuchliznę i silny ból. Na szczęście zwykle dolegliwości mijają po 1-2 dniach, jeśli dziecko nie ma alergii na jad owadów i zastosuje się domowe sposoby na użądlenia. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej może być konieczna pilna pomoc medyczna. Sprawdź, co robić po użądleniu osy.
Użądlenie osy (a nie − ugryzienie przez osę) powoduje u dziecka natychmiastowy silny ból. To efekt działania jadu wpuszczonego przez owada. W miejscu ugryzienia na skórze pojawia się rumień, czyli zaczerwienienie skóry, oraz obrzęk – czasem opuchlizna po użądleniu osy może być duża i obejmować nie tylko miejsce ukąszenia. Miejsce użądlenia może swędzieć i piec. Na tym zwykle się kończy. Jeśli dziecko nie jest uczulone na jad owadów, objawy powinny ustępować po kilku godzinach od ukąszenia. U niektórych osób może jednak wystąpić silniejsza reakcja, a wraz z nią na skórze pojawia się duża opuchlizna, która może utrzymywać się przez 2-3 dni. W bardzo rzadkich przypadkach organizm może zareagować na użądlenie gwałtownie. Na szczęście u dzieci sytuacje zagrażające życiu należą do wyjątków. Zawsze jednak na wszelki wypadek dziecko należy uważnie obserwować. Spis treści: Dziecko użądliła osa: co robić? Co na użądlenie osy u dziecka: domowe sposoby Kiedy wezwać pogotowie po użądleniu osy u dziecka? Jak uniknąć użądlenia osy? Dziecko użądliła osa: co robić? Przede wszystkim gdy osa użądli dziecko lub dorosłego uczulonych na jad, jak najszybciej wezwij karetkę i podaj adrenalinę, jeśli została już zalecona przez lekarza do stosowania w takich sytuacjach. Uwaga! Nie należy podawać wapna do picia! Co jeszcze robić zaraz po użądleniu osy: Odkaź rankę – umyj miejsce ukąszenia wodą z mydłem, tak pozbędziesz się jadu ze skóry. Schładzaj miejsce użądlenia – to utrudni wchłanianie jadu osy i zadziała przeciwbólowo i przeciwobrzękowo. Posmaruj obrzęk – aby złagodzić swędzenie i opuchliznę użyj kremu z hydrokortyzonem lub ogólnie dostępnego preparatu na ukąszenia owadów (np. Fenistil, Dapis, Ziaja Antybzzzy). Jeśli nie masz preparatu na użądlenia, przyłóż cebulę, plaster cytryny, gazik z roztworem sody oczyszczonej – hamują wydzielanie histaminy i narastanie obrzęku i bólu. Gdy dziecko skarży się na silny ból, podaj mu środek przeciwbólowy i pilnuj, żeby nie drapało miejsca po użądleniu osy – jeśli to trudne, naklej dla ochrony plasterek. Bezpośrednio po użądleniu osy trzeba dziecko obserwować przez ok. 30 minut – w tym czasie może wystąpić silna reakcja alergiczna wymagająca pomocy lekarskiej. Uwaga! Nie należy wysysać ranki po użądleniu osy! Powoduje to rozszerzenie naczyń krwionośnych i szybsze wchłanianie się jadu, co może nasilać ból. Warto też wiedzieć, że ludzie zwykle mają problem z odróżnieniem osy od pszczoły, dlatego najpierw należy upewnić się, czy w miejscu użądlenia nie widać żądła. Zostawiają je pszczoły (żądło trzeba wyciągnąć, aby przerwać wnikanie jadu do organizmu). Co na użądlenie osy u dziecka: domowe sposoby Na rumień i obrzęk po użądleniu osy możesz też zastosować domowe metody: okład z octu, roztworu sody oczyszczonej – namocz gazik w occie i pozostaw na skórze przez kilka minut; zimny kompres – użyj kostek lodu zawiniętych w ściereczkę (aby nie odmrozić skóry) lub ręcznika zmoczonego zimną wodą; ucisk powyżej użądlenia osy – jeśli doszło do użądlenia alergika, albo samopoczucie dziecka lub dorosłej osoby użądlonej pogarsza się, przed udaniem się do lekarza warto zrobić opaskę uciskową (trzeba ją poluzowywać na chwilę co 10 minut) Jeśli u dziecka nie wystąpią żadne niepokojące objawy, nie musisz zabierać go do lekarza. Jad osy nie jest szkodliwy dla człowieka, jeśli nie jest on uczulony na jad owadów. Zagrożenie dla życia powstaje u osoby zdrowej dopiero w wyniku użądlenia kilkuset os naraz. Dla zdrowego dziecka i dorosłego niebezpieczne może być użądlenie osy w okolice twarzy, szyi, ust, wnętrza jamy ustnej, języka lub gardło. Jeśli opuchlizna jest duża i utrzymuje się przez kilka dni, można przypuszczać, że doszło do zakażenia ranki lub dziecko jest <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/odczulanie-na-jad-pszczoly-i-osy-na-czym-polega-20420-r1/">uczulone na jad pszczoły lub osy. W takiej sytuacji konieczny jest kontakt z lekarzem, który przepisze leki antyalergiczne lub maść z antybiotykiem (czasem konieczne jest leczenie obydwoma preparatami). Dziecko powinno otrzymać również skierowanie do alergologa. Silny odczyn świadczy o tym, że w przyszłości reakcja na ugryzienie owada może być jeszcze silniejsza, dlatego lekarz po wykonaniu badań przepisze adrenalinę (epinefrynę) w autozastrzyku, którą należy mieć zawsze przy sobie. Kiedy wezwać pogotowie po użądleniu osy u dziecka? Ze względu na ryzyko wystąpienia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wstrzas-anafilaktyczny-jak-szybko-pomoc-alergicznemu-dziecku-14842-r1/">wstrząsu anafilaktycznego użądlone przez osę dziecko należy obserwować. Silna reakcja, która może zagrażać życiu, pojawia się w ciągu pół godziny od użądlenia osy, może bardzo szybko narastać i wymaga natychmiastowej pomocy. Objawy są widoczne nie tylko w miejscu użądlenia osy. U dziecka mogą wystąpić: obrzęk twarzy, ust, gardła; trudności z oddychaniem; przyspieszone bicie serca; zawroty głowy, omdlenie; świąd ciała; nudności i wymioty. Reakcja na użądlenie osy jest silna? Wzywaj pogotowie lub jak najszybciej jedź z dzieckiem do szpitala. Jeśli maluch ma stwierdzoną alergię na jad owadów i masz przy sobie adrenalinę w zastrzyku, podaj ją natychmiast po ukąszeniu. To zapobiegnie wystąpieniu anafilaksji. Jeśli dziecko użądliło kilka os lub jedna osa ugryzła je w szyję, twarz lub język, konieczna jest szybka pomoc lekarska. Jak uniknąć użądlenia osy? Osy najczęściej nie atakują bez powodu, choć zdarza im się użądlić pozornie bez przyczyny. Osy atakują rojem, gdy wyda im się, że jest zagrożone ich gniazdo, które wygląda jak papierowa kula zrobiona z szarawego papieru (na zdjęciu poniżej). Dlatego gniazda os lepiej omijać z daleka.: Gniazdo os. fot. Adobe Stock Najczęściej osy ulegają rozdrażnieniu, gdy człowiek gwałtownie się rusza w ich pobliżu, intensywnie pachnie perfumami lub innymi kosmetykami. Zdarza im się także atakować osoby ubrane w ciemne lub jaskrawe barwy. Dlatego, aby zmniejszyć ryzyko użądlenia osy: nie ubieraj się w ciemne lub jaskrawe ubrania; gdy pojawi się obok ciebie osa, nie oganiaj się od niej bardzo gwałtownymi ruchami; przed wyjściem z domu unikaj używania silnie pachnących kosmetyków; zawsze podczas jedzenia na świeżym powietrzu patrz, czy do ust wkładasz tylko jedzenie; nie zostawiaj napoju na dworze w otwartej puszce – zawsze przelewaj napój do przezroczystej szklanki, aby widzieć, czy nie ma w nim osy. Do użądleń os dochodzi najczęściej w sytuacji, gdy zostaną one rozdrażnione lub przyciśnięte, np. nadepnięte. Osy zbliżają się do jedzenia, nie tylko słodkiego. Mogą usiąść na lodach, owocach, kawałku mięsa albo wpaść do szklanki z napojem. Gdy w ten sposób znajdą się przez przypadek w ustach człowieka, stwarzają największe zagrożenie dla jego zdrowia i życia – szybko narastająca opuchlizna może uniemożliwić oddychanie. Zobacz też: Szerszeń w domu to nie przelewki. Użyłam patentu ze szklanką i tak uratowałam dziecko Muszki owocówki w kuchni przenoszą choroby. Jak się ich pozbyć? Ugryzienie pająka zdarza się rzadko, ale może być niebezpieczne
Jak nauczyć dziecko dmuchać nos? Ten trik z piórkiem działa cuda
Zastanawiasz się, jak nauczyć dziecko dmuchać nos? To ważna umiejętność, która pomaga zapobiegać nawracającym infekcjom i poprawia komfort dziecka podczas kataru. W tym artykule poznasz proste i skuteczne sposoby, jak nauczyć malucha smarkać – bez stresu i przez zabawę!
Rodzice często nie wiedzą, jak nauczyć dziecko dmuchać nos. To trudne zadanie, które stresuje i rodziców, i dziecko. Nieumiejętność prawidłowego czyszczenia nosa może prowadzić do problemów zdrowotnych, dlatego warto jak najszybciej nauczyć malucha tej czynności. Nauka powinna zacząć się wtedy, gdy nosek jest drożny, aby dziecko mogło poczuć, jak prawidłowo wydmuchiwać powietrze. Dzięki temu maluch łatwiej poradzi sobie z katarem, a rodzic zyska spokój i pewność, że dziecko potrafi zadbać o swoją higienę np. w przedszkolu. Spis treści: Kiedy dziecko powinno umieć wydmuchać nos bez pomocy? Jak nauczyć dziecko dmuchać nos? Proste zabawy Tak szybko nauczysz malucha, jak dmuchać nos. Krótki film Dlaczego smarkanie nosa to ważna umiejętność dla dziecka? Groźne konsekwencje dla niedrożnego noska Kiedy dziecko powinno umieć wydmuchać nos bez pomocy? Gdy twoje dziecko było niemowlęciem, oczyszczałaś mu nos przy pomocy wody morskiej i aspiratora. Starszy malec powinien wydmuchiwać nos samodzielnie. Im wcześniej zacznie to robić, tym lepiej dla niego. Zacznij naukę, gdy dziecko ma mniej więcej 1,5 roku i można się z nim już dość dobrze porozumieć. Bądź jednak cierpliwa. Bywa, że z samodzielnym wydmuchiwaniem noska mają kłopot nawet 3-, 4-latki – należy dać dziecku czas na przyswojenie tej trudnej umiejętności! Jak nauczyć dziecko dmuchać nos? Proste zabawy Przede wszystkim dziecko musi wiedzieć, jak się dmucha buzią – bez tego nie ma szans, by zrozumiało, że ma dmuchać noskiem. Oto sprawdzone sposoby, które pomogą malcowi opanować tę sztukę! Latające piórko lub watka Na dłoni lub stole ułóż kolorowe piórka, kawałki bibułki lub kuleczki z waty. Poproś dziecko, aby zdmuchnęło piórko lub kuleczkę waty ustami – to prostsze i bardziej naturalne. Gdy opanuje tę czynność, zachęć je, by spróbowało zrobić to samo noskiem, przy zamkniętej buzi. To zabawa, która uczy różnicy między wydechem przez usta a przez nos i rozwija kontrolę oddechu. Zabawy z bańkami mydlanymi także wspierają rozwój tych umiejętności. Zdmuchiwanie świeczki noskiem Zapal świeczkę (najlepiej sojową) i ustaw ją w bezpiecznej odległości. Pokaż dziecku, jak delikatnie dmuchnąć nosem, by ją zgasić. Przed rozpoczęciem zabawy upewnij się, że dziecko nie ma kataru. Zabawa w „smoczy ogień” Zabawa w smoki zachęci malucha do dalszej nauki. Powiedz dziecku, że jest smokiem, a jego „ogień” to powietrze z nosa. Możecie użyć kolorowych pasków bibuły lub wstążek, które poruszają się pod wpływem wydmuchiwanego powietrza. To rozwija świadomość oddechu i koordynację. Zabawa przy lusterku Do tej zabawy użyjcie małego lusterka. Podstaw je pod nosek dziecka, a następnie poproś, by paluszkiem zatkało jedno skrzydełko nosa i wydmuchało powietrze drugą dziurką. Mgiełka, która pojawi się na lustrze, będzie miłym zaskoczeniem i zachętą do dalszej zabawy. Zanim poprosisz dziecko o wykonanie zadania, pokaż mu tę czynność na sobie. Zabawa tylko z jedną chusteczką To jedna z najprostszych i jednocześnie bardzo skutecznych zabaw! Trzymaj chusteczkę przy nosie dziecka i razem obserwujcie, jak się porusza, gdy dziecko dmucha. Możesz zachęcić je słowami: „Zobaczymy, czy chusteczka zatańczy!”. Dmuchanie nosa możecie też ćwiczyć w wannie — wydmuchując powietrze raz z jednej, raz z drugiej dziurki nosa, dziecko może tworzyć fale na powierzchni wody. Pamiętaj, nie wolno dmuchać przez obydwie dziurki na raz! Zawsze przypominaj dziecku, żeby dmuchało na przemian – to ważne dla prawidłowej higieny nosa. Dmuchanie obydwu dziurek jednocześnie powoduje wzrost ciśnienia w nosie i przez to wydzielina może trafić do zatok, w których wywoła stan zapalny. Dlatego zawsze zwracaj uwagę, żeby malec paluszkiem zatykał jedną z nich. Tak szybko nauczysz malucha, jak dmuchać nos. Krótki film Specjaliści starają się ułatwić rodzicom naukę i wsparcie dzieci w codziennych wyzwaniach. Dzięki nim zrozumiesz, jak krok po kroku nauczyć dziecko dmuchać nos. Oto kilka przydatnych filmików z inspiracjami: Aby osiągnąć zadowalający efekt, przede wszystkim pokazuj dziecku, jak prawidłowo dmuchać nos. Nie jest tajemnicą, że dzieci najlepiej uczą się, obserwując starszych. Zachęcaj malucha do samodzielności. Chwal i doceniaj wysiłki. Mogą się także przydać chusteczki z bajkowymi wzorami. Dlaczego smarkanie nosa to ważna umiejętność dla dziecka? Gdy dziecko złapie katar, regularnie przypominaj mu o oczyszczaniu noska – samo nie będzie o tym pamiętać. Jeśli oczyszczanie nosa idzie kiepsko (np. dlatego, że nos jest mocno zatkany i nic się z niego nie wydostaje), skorzystaj z wody morskiej w sprayu lub w atomizerze. Przy okazji oczyszczania nosa ucz dziecko, że zużyte chusteczki trzeba wyrzucać do kosza i że gdy się ma katar, trzeba często myć ręce, żeby nie roznosić zarazków. Groźne konsekwencje dla niedrożnego noska Zatkany nos nie może pełnić swojej funkcji, to znaczy oczyszczać, ogrzewać i nawilżać przepływającego przezeń powietrza. Efekt? Zimne powietrze trafia przez otwartą buzię prosto do gardła, co może prowadzić do zapalenia górnych (gardło) albo nawet dolnych (krtań, tchawica, oskrzela) dróg oddechowych. To nie koniec problemów: w następstwie powtarzających się infekcji nosa i nosogardła może dojść do rozrostu trzeciego migdałka, a to prowadzi do kolejnych problemów, np. powtarzających się zapaleń ucha. Sposobem na uniknięcie kłopotów jest m.in. dokładne oczyszczanie nosa, a także przypominanie o higienie na co dzień. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz także: Banalne uderzenie w głowę może się źle skończyć. Te 3 objawy u dziecka to alarm dla rodziców Meszki wreszcie przestały gryźć moje dzieci. Wystarczyło postawić tę małą buteleczkę przy oknie Nie muszę już kupować dziecku kremów za 80 zł. Na suchą skórę córki patent zdradziła mi babcia
Banalne uderzenie w głowę może się źle skończyć. Te 3 objawy u dziecka to alarm dla rodziców
Wstrząs mózgu u dziecka to krótkotrwałe zaburzenie pracy mózgu w wyniku uderzenia w głowę. Jego najbardziej charakterystycznym objawem jest utrata przytomności, ale ten symptom pojawia się stosunkowo rzadko. Dlatego koniecznie trzeba być czujnym także na inne objawy wstrząsu mózgu, jak np. ból głowy, nadwrażliwość na światło i dźwięk lub nudności.
Wstrząs mózgu u dziecka powstaje wskutek urazu głowy. Jego pierwsze objawy często są delikatne i mogą uśpić czujność rodzica. Nawet z pozoru banalne uderzenie w głowę może skończyć się przykrymi konsekwencjami. Dlatego, jeżeli maluch uderzy się w głowę, koniecznie musimy zachować czujność i go obserwować. Jeżeli mamy podejrzenie wstrząśnienia mózgu, konieczna jest konsultacja z lekarzem. Opisujemy, na co zwrócić uwagę i jak pomóc dziecku ze wstrząsem mózgu. Spis treści: Co to jest wstrząs mózgu u dziecka? Objawy wstrząsu mózgu u dziecka Wstrząs mózgu u dziecka a sen Przyczyny wstrząsu mózgu u dzieci Pierwsza pomoc przy wstrząsie mózgu Leczenie wstrząsu mózgu u dzieci Powikłania i skutki wstrząsu mózgu u dziecka Na czym polega wstrząs mózgu u dziecka? Wstrząs mózgu to potoczna nazwa dla wstrząśnienia mózgu (z łac. commotio cerebri). Polega on na krótkotrwałym zaburzeniu pracy mózgu, w tym przypadku uszkodzenia struktur pnia mózgu lub przejściowego zaburzenia funkcji kory mózgowej. Są trzy stopnie wstrząśnienia mózgu: I stopień – nie ma utraty przytomności, a inne objawy, jak spowolnienie ruchowe dziecka, problem z wysłowieniem się, ustępują w ciągu 15 minut, II stopień – dziecko jest przytomne, ale inne objawy wstrząśnienia mózgu trwają dłużej niż 15 minut, III stopień – doszło do utraty przytomności. Najczęściej wstrząs mózgu jest lekki, nie powoduje uszkodzeń układu nerwowego, a jego symptomy ustępują po kilku godzinach, nie pozostawiając po sobie śladu. Objawy wstrząsu mózgu u dziecka Najbardziej charakterystycznymi objawami wstrząsu mózgu są: utrata przytomności – trwa zwykle nie dłużej niż 15 minut do 1 godziny, nie może przekraczać 6 godzin, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/wymioty-u-niemowlaka-1492-r1/">wymioty, nagła senność dziecka, luki w pamięci – dziecko nie pamięta okoliczności wypadku (tzw. niepamięć wsteczna), przejściowe ograniczenie świadomości (splątanie), nudności, silny ból głowy, zawroty głowy, nadwrażliwość na dźwięk i światło, dziecko jest zdezorientowane, ma problem z wysłowieniem się, trudności z utrzymaniem równowagi i koordynacją ruchową, spowolnione ruchy. Nie zawsze objawy wstrząsu mózgu są wyraźne, stąd konieczność obserwowania dziecka, które uderzyło się w głowę. Po jakim czasie pojawiają się objawy? Stan dziecka po urazie może być na początku dobry i dopiero po upływie doby lub dwóch następuje pogorszenie samopoczucia. Objawy wstrząsu mózgu u niemowlaka U tak małych dzieci do wstrząsu mózgu może dojść wskutek upadku z przewijaka lub z łóżka, a jego objawy mogą być mniej charakterystyczne. Najczęściej są nimi: wymioty, zwiększona senność, problem z wybudzeniem dziecka, bladość skóry, rozdrażnienie, płacz, drgawki. Wstrząs mózgu u dziecka a sen Wstrząs mózgu u dziecka może mieć wpływ na jego sen, choć skutki te mogą się różnić w zależności od indywidualnego przypadku i ciężkości urazu. Po wstrząsie mózgu u dziecka mogą wystąpić następujące zmiany związane ze snem: Trudności z zasypianiem – dziecko może mieć trudności z zaśnięciem lub odczuwać większą potrzebę drzemek w ciągu dnia. Nienormatywna jakość snu – może dochodzić do fragmentacji snu, częstszych przebudzeń w nocy oraz niepokoju podczas snu. Zmiany w rytmie dobowym – uraz może wpłynąć na naturalny rytm snu i czuwania, powodując np. przesunięcia w porze spania lub budzenia się. Senność i zmęczenie – po urazie dzieci mogą odczuwać nadmierną senność, co jest reakcją organizmu na uraz i proces gojenia. Koszmary i lęki nocne – u niektórych dzieci mogą pojawić się koszmary, lęki nocne lub inne zaburzenia snu związane z traumą i jej skutkami emocjonalnymi. Ważne jest, aby po wstrząsie mózgu u dziecka zwrócić uwagę na jego wzorce snu i w razie występowania poważniejszych lub utrzymujących się problemów skonsultować się z lekarzem lub specjalistą ds. snu. Należy również zapewnić dziecku odpowiednie warunki do odpoczynku i unikać czynników mogących pogorszyć stan, takich jak nadmierne korzystanie z ekranów przed snem czy nadmierny stres. Przyczyny wstrząsu mózgu u dziecka Przyczyną wstrząsu mózgu jest uraz głowy, powstały wskutek: upadku dziecka podczas zabaw, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/jazda-na-rowerze-jak-nauczyc-dziecko-jezdzicna-rowerze-3756-r1/">jazdy na rowerze, uprawiania sportu, uderzenia o twardą powierzchnię, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/atak-padaczki-pierwsza-pomoc-co-robic-zeby-pomoc-28197-r1/">napadu padaczkowego, gwałtownego szarpnięcia głową. W wyniku upadku dochodzi do chwilowego wyłączenie dróg nerwowych odpowiadających za pobudzanie wzgórza i kory mózgowej oraz utrzymywanie świadomości. Pierwsza pomoc przy wstrząsie mózgu u dziecka W przypadku utraty przytomności dziecka trzeba wezwać pogotowie. Do czasu jego przyjazdu należy dziecko ułożyć w pozycji bocznej ustalonej: położyć dziecko na plecach, rękę bliżej nas zgiąć pod kątem prostym i ułożyć dłonią do góry, dalszą nogę ugiąć i złapać za kolano, z kolei dalszą rękę złapać przeplatając nasze palce przez palce dziecka, delikatnym ruchem pociągnąć za rękę i nogę przekładając dziecko na bok, rękę ułożyć przy policzku dziecka, kolano zgiętej nogi oprzeć na podłożu, głowę dziecka skręcić delikatnie na bok. Jeżeli jednak wskutek upadku i uderzenia w głowę nie doszło do wystąpienia u dziecka niepokojących objawów, trzeba je dalej obserwować. Na miejsce stłuczenia położyć zimny kompres. Jeżeli dziecko jest zmęczone, położyć je do łóżka. Nie ma przeciwwskazań, aby dziecko poszło spać, jeżeli jest senne, a jego zmęczeniu nie towarzyszą trudności z utrzymaniem kontaktu i osłabieniem lub żadne inne zdradzające wstrząśnienie mózgu. Leczenie wstrząsu mózgu u dziecka W celu ustalenia na ile poważny jest uraz, czy nie ma złamania kości czaszki, krwawienia wewnątrzczaszkowego lub krwiaka mózgu oraz czy dziecko powinno zostać w szpitalu, lekarz musi wykonać badanie: tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego, rentgen czaszki, przeprowadzić wywiad lekarski – chodzi o ustalenie, czy dziecko nie ma m.in. ADHD, migrenowych bólów głowy, czy nie było wcześniej urazów głowy, co może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia urazu mózgu, wykonać badania neurologiczne np. próbę palec-nos – dziecko musi palcem wskazującym wyciągniętej przed siebie ręki dotknąć nosa; jeżeli pojawi się drżenie, może być ono oznaką niezborności ruchów. Jeżeli badanie potwierdzi wstrząs mózgu, dziecko, w zależności od jego samopoczucia, będzie musiało przez kilka dni być pod opieką medyczną w szpitalu lub też dochodzić do zdrowia w domu. Jego leczenie będzie polegało na: odpoczynku w pozycji leżącej, podawaniu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/jaki-lek-na-goraczke-u-dziecka-paracetamol-czy-ibuprofen-558-r22/">leków przeciwbólowych i przeciwwymiotnych, unikaniu aktywności umysłowej – nie może oglądać telewizji, grać na komputerze, korzystać z telefonu komórkowego. Dopiero po upływie doby od ustąpienia objawów maluch może powoli wracać do aktywności fizycznej i intelektualnej. Najpierw będzie to spacer, następnie lekkie ćwiczenia fizyczne, aż do swobodnej zabawy i gier. Cały proces zajmuje około 4-6 tygodni. Powikłania wstrząsu mózgu u dziecka Zaniedbanie leczenia wstrząsu mózgu u dziecka może skutkować: nawracającymi bólami i zawrotami głowy – zespół powstrząsieniowy, nudnościami, problemami z koncentracją, wahaniami nastroju, a nawet długotrwałą utratą pamięci. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/pierwsza-pomoc-schemat-udzielania-pomocy-dziecku-15848-r1/">Reanimacja dziecka – te zasady musisz znać! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/zespol-dziecka-potrzasanego-potrzasanie-moze-uszkodzic-jego-mozg-24951-r1/">Zespół dziecka potrząsanego: przyczyny, objawy i powikłania Wstrząs anafilaktyczny może być bardzo niebezpieczny. Na co uważać i jak pomóc dziecku?
Meszki wreszcie przestały gryźć moje dzieci. Wystarczyło postawić tę małą buteleczkę przy oknie
Zioła i olejki eteryczne to skuteczny sposób na meszki – dzięki temu pozbędziecie się tych bardzo uciążliwych owadów z domu. Ciepłe wiosenne dni to ulubiony czas ich aktywności, a na ugryzienia meszek szczególnie narażone są małe dzieci.
Gdy tylko na dworze robi się ciepło, w naszych domach pojawiają się meszki i aż do końca lata potrafią mocno uprzykrzyć życie. Owady są bardzo aktywne i zajadłe, atakują gromadnie i szczególnie małe dzieci, niepotrafiące się bronić, są narażone na <a class="seo kody_rabatowe_wizaz clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/ugryzienie-meszki-jak-wyglada-opuchlizna-po-ugryzieniu-25176-r1/">ugryzienia meszek. A te mogą być bardzo dotkliwe, pozostawiają po sobie krwawiący i bolesny ślad, który trudno się goi. U dziecka, zwłaszcza mającego alergię, może powstać obrzęk, a nawet wystąpić gorączka. Tym bardziej więc warto znać skuteczny sposób na meszki – mamy dla was kilka sprawdzonych metod, aby skutecznie odstraszyć owady i wypędzić meszki z domu. Sposób na meszki: Co odstrasza meszki? Domowy sposób na meszki w domu Czy meszki są groźne i przenoszą choroby? Co odstrasza meszki? Meszki lubią wilgoć (tam wylęgają się ich larwy), dlatego najczęściej można je spotkać przy jeziorach, rzekach, ma łąkach i w lasach. W zamkniętych pomieszczeniach są jednak bardziej natrętne i agresywne. Wybrałyśmy dla was kilka sposobów na meszki w domu. Są wśród nich zarówno najprostsze sposoby, takie jak niewychodzenie z domu z odkrytymi częściami ciała, w porze największej aktywności meszek (czyli od południa do wieczora), zakładanie w domu moskitier, spryskiwanie ciała dziecka specjalnym repelentem, czyli preparatem na meszki odstraszającym owady. Mamy też kilka oryginalnych propozycji, które mogą być skuteczną pułapką na meszki, w tym naturalne metody (na komary niektóre z nich też działają!). Domowe sposoby na meszki w domu Oto kilka propozycji na pozbycie się meszek z domu: zioła w doniczkach umieszczone na parapecie okiennym, balkonie lub tarasie – aromatyczne zapachy to skuteczny sposób na te owady, szczególnie polecane są werbena, szałwia, tymianek lub mięta, eteryczne olejki – meszki nie znoszą zapachu goździków, lawendy, wanilii lub migdałów, czosnek – meszki nie lubią jego zapachu, miseczki i butelki z octem i cukrem rozstawione na parapetach – zapach octu zwabia owady, które wchodzą do naczyń i w ten sposób topią się, To także dobry sposób na muszki owocówki. gotowa pułapka na meszki ze specjalnym aromatycznym płynem – trzeba umieścić ją poza zasięgiem rączek dziecka i z dala od jedzenia, ultradźwiękowy odstraszacz meszek – odstrasza owady w promieniu 100-200 metrów, chociaż dla człowieka jest niesłyszalny, częste kąpiele w upalne dni – ludzki pot zwabia meszki, zakładanie na spacery dziecku ubranek z długim rękawem i spodni zakrywających ciało, zainstalowanie w oknach siatek (moskitier) zabezpieczających przed dostaniem się owadów do pomieszczeń, stosowanie środków odstraszających meszki – w aptekach są preparaty na owady, które można stosować u dzieci, udrażnianie rynien przy domu – wilgoć pozostała w nich to idealne miejsce na składanie jaj przez meszki. Pamiętajmy o zrezygnowaniu z wieczornych spacerów z dzieckiem, zwłaszcza w okolicach jeziora lub rzeki, a kiedy już wychodzimy – o zakładaniu ubrań z długimi rękawami i nogawkami, w jasnych kolorach, które tak nie przyciągają meszek. Czy meszki są groźne i przenoszą choroby? Meszki są małymi owadami, które mogą być uciążliwe, ale zwykle nie są niebezpieczne dla ludzi. Ich ugryzienia mogą powodować swędzenie, podrażnienie skóry i dyskomfort. W niektórych przypadkach, u osób z alergią, reakcje mogą być bardziej intensywne, wywoływać obrzęk czy wysypkę. Warto jednak zaznaczyć, że meszki nie przenoszą poważnych chorób jak niektóre inne owady, np. komary czy kleszcze. Jeśli mimo to po ukąszeniu pojawia się silna reakcja, warto skonsultować się z lekarzem. Zobacz także: Larwa kleszcza może być niebezpieczna, a łatwo ją przeoczyć. Sprawdź, jak wygląda u dziecka Tak wygląda gniazdo kleszczy. Widzisz je? Uciekaj! Atakują chmarami, wchodzą do nosa i uszu. Chrońcie dzieci!
Tylko tak bezpiecznie wyciągniesz dziecku kleszcza. Rodzice ciągle zapominają o tej jednej rzeczy!
Nie wiesz, jak bezpiecznie wyciągnąć kleszcza? Sprawdź porady eksperta! Skuteczne usunięcie pasożyta w całości zmniejsza ryzyko zarażenia dziecka boreliozą. Pediatra, dr Wojciech Ozimek, tłumaczy krok po kroku, jak i czym usunąć kleszcza, by jak najmniej zaszkodzić maluchowi.
Kleszcz u dziecka to dla rodziców powód do stresu – zarówno ze względu na ryzyko boreliozy, jak i trudności z jego prawidłowym usunięciem. Jak wyciągnąć kleszcza, żeby nie zaszkodzić maluchowi? Jeśli zauważycie, że kleszcz wbił się w skórę dziecka, musicie go usunąć – najlepiej w ciągu 12 godzin. Dr Wojciech Ozimek, doświadczony pediatra, wyjaśnia, jak wyjąć kleszcza i czy lepiej go wykręcić, czy wyjąć szybkim ruchem. Spis treści: Kleszcz u dziecka - jak go wyciągnąć? Czy można wyciągnąć kleszcza bez pęsety? Wyciąganie kleszcza za pomocą pompki – tego nie rób! Opatrywanie ranki po wyjęciu kleszcza Kleszcz u dziecka - jak go wyciągnąć? Po spacerze w lesie czy parku koniecznie sprawdźcie, czy na ciele dziecka nie ma śladów po ukąszeniu. Jeśli znajdziecie kleszcza, nie panikujcie. Jeśli zapamiętacie te zasady i zachowacie spokój, uda wam się bezpiecznie pozbyć pasożyta. Aby wyciągnąć kleszcza dziecku, najlepiej zaopatrzyć się w specjalne urządzenie do usuwania kleszczy, które można kupić w aptece. Na rynku dostępnych jest kilka rodzajów takich przyborów, a każdy z nich dobrze spełnia swoją funkcję, np.: pęseta (koniecznie plastikowa, bo metalową łatwo uciąć kleszcza), lasso (szczególnie polecane dla ruchliwych dzieci), specjalne długopisy, zestawy ze sprayem zamrażającym (dozwolone także dla dzieci, bez szkodliwego DEET). Aby skutecznie wyciągnąć kleszcza: złap pajęczaka jak najbliżej skóry, chwyć go za głowę, nie za odwłok, nie ściskaj zbyt mocno, pociągnij zdecydowanym ruchem do góry. Wiele osób zastanawia się, czy kleszcza bezpieczniej wyjąć, wykręcając go, czy po prostu wyciągając. Zdaniem eksperta nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Obie szkoły mają wielu zwolenników wśród lekarzy i obie są skuteczne, jeśli są wykonane prawidłowo. Aby jednak wyciąganie kleszcza, nawet małego, było skuteczne, najlepiej usuwać go płynnym i stanowczym ruchem wzdłuż osi wkłucia. Czy można wyciągnąć kleszcza bez pęsety? Tak! Specjalistyczne urządzenie do wyciągania kleszczy będzie nawet lepszym rozwiązaniem niż tradycyjna pęseta. Dr Ozimek twierdzi, że pęseta do wyciągania kleszcza niekoniecznie się sprawdza, ponieważ za jej pomocą trudno chwycić całego pajęczaka. Może się zdarzyć, że pęsetą wyrwiesz jedynie część kleszcza, zamiast wyjąć go w całości, razem z głową. A wyciąganie urwanego kleszcza może wymagać pomocy specjalisty. Kawałek kleszcze został w skórze dziecka - co robić? Ważne! Nie zawsze udaje się usunąć kleszcza w całości. Aby bezpiecznie wyciągnąć głowę kleszcza pozostałą w skórze, spróbuj uchwycić ją pęsetą i wyciągnąć tak samo jak samego kleszcza. W razie problemów trzeba zgłosić się do lekarza, bo głowa lub inna duża część kleszcza stanowi źródło potencjalnego zakażenia. Podczas wyciągania kleszcza nie używaj substancji natłuszczających, zmywacza do paznokci ani alkoholu! Środek dezynfekujący zastosuj dopiero po usunięciu kleszcza. Wyciąganie kleszcza za pomocą pompki – tego nie rób! Użycie pompki do wyciągania kleszcza nie jest zbyt dobrym pomysłem. Pompka, zasysając kleszcza, niepokoi go i denerwuje. Wówczas kleszcz wymiotuje do jamy ugryzienia, czyli wpuszcza bakterie i zarazki. W ten sposób bardzo łatwo spowodować, że choroba, którą przenosi kleszcz, np. borelioza lub odkleszczowe zapalenie mózgu, przedostanie się do organizmu dziecka. Opatrywanie ranki po wyjęciu kleszcza Zdaniem dra Wojciecha Ozimka samo usunięcie kleszcza i zdezynfekowanie rany to zdecydowanie za mało. Jeśli wyciąganie kleszcza u dziecka powiodło się, warto stosować się do następujących zaleceń: odessać „bajorko”, czyli jamę między naczyniem krwionośnym a skórą, do którego kleszcz wpuszcza enzymy umożliwiające mu ssanie krwi (kleszcz może zarazić chorobą, nawet jeśli nie zwymiotuje, wpuszczając do rany patogeny i bakterie); naświetlić ranę lampką z niebieskim światłem, zbliżonym do ultrafioletu (to światło ma właściwości bardzo silnie dezynfekujące). Potem stosuje się obróbkę termiczną rany – nagrzewa się ją specjalnym urządzeniem (wówczas ścina się białko, czyli te bakterie i patogeny, które kleszcz wpuścił do organizmu, a skóra pozostaje nienaruszona); zdezynfekować ranę, która wytworzyła się w miejscu po ugryzieniu kleszcza. Po wyjęciu kleszcza trzeba obserwować dziecko. Jeśli wystąpi rumień wędrujący albo pojawią się objawy boreliozy, koniecznie trzeba zgłosić się do lekarza. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz także: Szczepionka na kleszcze: bardzo ważna dla dzieci przed wakacjami! Może uratować życie Tak wygląda gniazdo kleszczy. Widzisz je? Uciekaj, dziecko mogą zaatakować larwy! Muszki owocówki truły moje dziecko. Patent z odkurzaczem zadziałał błyskawicznie
Rodzice pytają o dziwny objaw na oczach dzieci. Są w szoku, gdy poznają przyczynę
Czerwone oko u dziecka może mieć różne przyczyny, a wśród nich poważne urazy i choroby. Jeśli maluch ma zaczerwienione białko oka lub czerwone oko w kąciku, na początek wypróbuj domowe sposoby. Gdy stan dziecka się nie poprawia i nie wiesz, co robić, koniecznie skontaktuj się z lekarzem, który ustali odpowiednie leczenie.
Zaczerwienione oko u dziecka budzi słuszny niepokój rodziców. Szukając przyczyny, myślimy zwykle o zatarciu oka albo infekcji, tymczasem czerwone białko oka może być objawem wielu chorób, alergii, czasem to także efekt podrażnienia przez ciało obce w oku. Podpowiadamy, co robić, gdy dziecko ma zaczerwienioną gałkę oczną, kiedy jechać do lekarza i jak przebiega leczenie. Wyjaśniamy też, jaka jest częsta przyczyna czerwonych oczu u dziecka, którą rodzice zwykle bagatelizują. Zaczerwienione oko u dziecka: przyczyny Jeśli gałka oczna dziecka robi się czerwona, to znaczy, że doszło do poszerzenia i przekrwienia naczyń krwionośnych w spojówce lub w białej twardówce. Zaczerwienione oko, inaczej „czerwone oko” lub „zespół czerwonego oka”, to jedynie objaw towarzyszący wielu chorobom. Najczęstszą przyczyną zaczerwienienia oka u dziecka jest podrażnienie oka przez częste pocieranie lub przez ciało obce. Zdarza się także zapalenie spojówek u dzieci. Ale nie tylko. Aby lepiej rozeznać się w sytuacji, przyjrzyj się dokładnie gałce oka dziecka i określ miejsce zaczerwienienia. Zaczerwienienie powierzchniowe oznacza, że stan zapalny toczy się na powierzchni gałki ocznej (zaczerwieniona jest obwodowa część worka spojówkowego). Zaczerwienienie głębokie oznacza, że stan zapalny znajduje się wewnątrz gałki ocznej (zaczerwienienie widoczne jest dookoła rąbka rogówki) – to stan wymagający pilnej konsultacji z lekarzem. Zaczerwienienie mieszane to zaczerwienienie zarówno worka spojówkowego, jak i rąbka rogówki. W tym wypadku także szybko jedźcie do lekarza. Jak rozpoznać przyczynę zaczerwienienia oka? W oku pojawia się wydzielina – to prawdopodobnie zakażenie, Dziecku dokucza swędzenie oka – wskazuje to na choroby alergiczne. Zaczerwienieniu oka towarzyszy obrzęk powieki – to może być stan zapalny powieki (np. jęczmień). Możliwe przyczyny zaczerwienienia oka u dziecka: zapalenie spojówek (wywołane przez wirusy, bakterie lub niezakaźne alergiczne zapalenie spojówek), zapalenie rogówki, zapalenie twardówki, urazy gałki ocznej, choroby powiek (np. jęczmień). Jak leczyć zaczerwienione oko u dziecka? Domowe sposoby na zaczerwienione oko u dziecka to przede wszystkim dbanie o higienę, niedotykanie i niepocieranie czerwonego oka rękami. Dziecko powinno mieć nawyk częstego mycia rąk i używać tylko swojego ręcznika. Poza tym: przemyj dziecku czerwone oko roztworem soli fizjologicznej albo letnią, przegotowaną wodą; zadbaj, by dziecko nie oglądało telewizji ani nie wpatrywało się w ekran komputera czy telefonu; zapewnij dziecku odpowiednio dużą ilość snu. Koniecznie zwróć uwagę, czy zaczerwienione białko oka to jedyny objaw, czy może dziecku dokuczają także inne dolegliwości. Zaczerwienione oko u dziecka – w tych sytuacjach szybko jedź do lekarza: dziecko gorzej widzi albo chwilowo traci wzrok, dziecko jest nadwrażliwe na światło, maluch widzi tęczowe koła wokół źródeł światła, dziecko widzi podwójnie, zaczerwienieniu białka oka towarzyszy ból oka lub ból głowy. Uwaga, jeśli zauważysz zaczerwienione białko oka lub zaczerwienienie w kąciku oka u dziecka, a objawy nie ustępują po 1-2 dniach, udaj się do lekarza pediatry lub okulisty, który postawi diagnozę i wdroży leczenie. Zaczerwienione oko u dziecka: co robić, by zapobiegać infekcji? Jeśli przyczyną zaczerwienienia oka u dziecka jest choroba zakaźna, możesz wiele zrobić, by w przyszłości do niej nie dopuścić. Najważniejsze zasady to: niedotykanie okolic oczu, częste mycie rąk, zapewnienie dziecku osobistego ręcznika, którego nikt inny nie będzie używał, niestosowanie u dziecka maści i kropel do oczu, które były już używane przez innego domownika. Uwaga: czerwone oczy u dziecka mogą też być efektem nadużywania ekranów − lepiej tego nie lekceważyć. Jeśli maluch spędza przed telewizorem bądź ze smartfonem w ręku więcej niż 1 godzinę dziennie, spróbujcie ograniczyć ten czas i zadbać o inne rozrywki. Do 2. roku życia dziecko nie powinno mieć dostępu do żadnych ekranów. Jeśli zaś twoje starsze dziecko wykorzystuje komputer do nauki, pamiętaj, że: odległość monitora od głowy powinna wynosić ok. 50-70 cm i 10-20 stopni poniżej poziomu oczu; monitor powinien mieć odpowiednio dużą przekątną (minimum 14 cali); stanowisko pracy nie powinno być ustawione przodem do okna; czcionka na ekranie powinna być odpowiednio duża; jeśli dziecko nosi okulary, powinny one mieć ochronę antyrefleksyjną. Bibliografia: A. Grzybowski, „Okulistyka”, Wydawnictwo Edra Urban & Partner, Wrocław 2020 Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz też: Krótkowzroczność u dzieci: objawy, rodzaje i leczenie. Czy krótkowzroczność może się cofnąć? Choroby oczu u dzieci: jęczmień, gradówka, zatkany kanalik. Objawy i leczenie 10 powodów, dla których dziecko ciągle mruga oczami
Tylko ci się zdaje, że dziecko tyje bez powodu. Oto zaskakujące przyczyny otyłości u dzieci
Otyłość u dziecka to choroba. Nieleczona może w dorosłości spowodować cukrzycę, miażdżycę, chorobę wieńcową, a nawet nowotwór. Nie zawsze jest skutkiem przejadania się, czasami otyłość u dzieci powodują inne choroby, takie jak niedoczynność tarczycy czy wrodzony przerost nadnerczy.
Choroby powodujące tycie u dzieci to np. niedoczynność tarczycy i zespół Cushinga. Ale nie tylko. Poniżej obszernie wyjaśniamy, dlaczego dziecko tyje mimo zdrowej diety, jakie badania zrobić i jak temu zapobiegać. Warto zacząć działać od razu, bo skutki otyłości u dzieci są katastrofalne. Pamiętaj, że o otyłości u dziecka mówimy wtedy, gdy wartość wskaźnika BMI przekracza na siatce centylowej 95. centyl. Spis treści: Otyłość u dzieci: prosta i wtórna Choroby powodujące otyłość u dzieci Problemy z tarczycą u dzieci a otyłość Skutki i powikłania otyłości u dzieci Leczenie otyłości u dzieci Jak zapobiegać otyłości u dzieci: profilaktyka Otyłość u dzieci: prosta i wtórna W 90 proc. przypadków u dzieci mamy do czynienia z otyłością prostą, czyli taką, która utrzymuje się przez długi czas. Pozostałe 20 proc. to otyłość wtórna - wywołana przez chorobę lub przyjmowanie niektórych leków. Otyłość prosta u dzieci może być spowodowana: czynnikami środowiskowymi - nieprawidłowym odżywianiem, brakiem aktywności fizycznej, niedoborem snu, stresem czynnikami genetycznymi - zaburzeniami łaknienia i metabolizmu. Otyłość wtórna u dzieci ma inne przyczyny, np.: przyczyny genetyczne - np. mutacje genów, zespół Downa, zespół Turnera przyczyny hormonalne - np. hiperkortyzolemia, niedoczynność tarczycy uszkodzenie podwzgórza - np. guzy, zabieg neurochirurgiczny zażywane leki - np. glikokortykosteroidy, estrogeny, progesteron, leki antydepresyjne, neuroleptyki i leki przeciwalergiczne starej generacji. Choroby powodujące otyłość u dzieci Zazwyczaj zwracamy uwagę na to, do jakich chorób prowadzi nadwaga. Czasami jednak jest tak, że to choroby powodują otyłość u dzieci. Często winne są zaburzenia hormonalne. Należy wtedy wdrożyć odpowiednie leczenie, by wyeliminować lub złagodzić przebieg choroby oraz jej skutki. Chorobowe przyczyny otyłości u dzieci to m.in.: zespół Cushinga (ZC) jest to zespół objawów klinicznych, który wynika z nadmiaru glikokortykosteroidów we krwi, które są produkowane endogennie w nadnerczach (endogenny ZC) lub podawane egzogennie (jatrogenny ZC). U dzieci i młodzieży charakteryzuje się on zwolnieniem szybkości wzrastania przy jednoczesnym przyroście masy ciała, a także zaokrągleniem twarzy, niedoczynność tarczycy - jest to choroba przewlekła, która może utrzymywać się przez całe życie. Wdrożenie leczenia w odpowiednim czasie jednak pozwala całkowicie wyeliminować objawy. Charakterystyczne objawy u dzieci to zahamowanie wzrastania, senność, zaburzenia koncentracji, suchość skóry, zła tolerancja zimna, przyrost masy ciała (mimo zmniejszonego łaknienia), somatotropinowa niedoczynność przysadki - u dzieci objawia się zahamowaniem wzrostu, zazwyczaj diagnozuje się ją w 3. lub 4. roku życia dziecka. Głównym objawem jest niskorosłość. Leczenie hormonem wzrostu pozwala jednak wyrównać niedobory lub zminimalizować je, wrodzony przerost nadnerczy - jest to choroba, której przyczynę stanowią zaburzenia genetyczne, prowadzą one do nieprawidłowej funkcji nadnerczy. Objawy to między innymi: niedostateczny przyrost lub utrata masy ciała, wczesny rozwój owłosienia łonowego i pachowego. Problemy z tarczycą u dzieci a otyłość Otyłość może być powiązana z zaburzeniami pracy tarczycy. Eksperci wykazali, że wzrost TSH (hormon produkowany przez przysadkę mózgową, stymuluje tarczycę do produkowania oraz wydzielania hormonów tarczycy: T3 i T4) ma wpływ na przybieranie na wadze. Choroby tarczycy często bywają przyczyną problemów z masą ciała. Nadmiar hormonów tarczycy powoduje chudnięcie, natomiast niedoczynność tarczycy (np. choroba Hashimoto) związana jest z przyrostem masy ciała. Przyczyny przybierania na wadze związane z niedoczynnością tarczycy to: zatrzymanie wody w organizmie, spowolnienie metabolizmu, mniejsze zapotrzebowanie kaloryczne (przy jednoczesnym przyjmowaniu tylu kalorii co wcześniej), osłabienie i ospałość (powodują mniejszą aktywność fizyczną). Skutki i powikłania z powodu otyłości u dzieci Otyłość może mieć fatalne skutki i prowadzić do wielu nieprawidłowości już w okresie dziecięcym. Do takich powikłań zaliczamy: Powikłania wynikające z zaburzeń metabolicznych, a szczególnie insulinooporności: zaburzenia gospodarki węglowodanowej, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia gospodarki lipidowej, zespół metaboliczny, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, kamica pęcherzykowa, szkliwienie kłębuszków nerkowych, wczesne dojrzewanie płciowe, hiperandrogenizm, obturacyjny bezdech senny (jest on czynnikiem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych i nadciśnienia tętniczego). Powikłania ze strony układu kostno-stawowego: koślawość kolan, choroba Blounta (szpotawość piszczeli), złuszczenie głowy kości udowej, płaskostopie, skolioza, ból kręgosłupa, zapalenie kości i stawów. Otyłość u dzieci powoduje ryzyko pojawienia się otyłości również w wieku dorosłym, a także powikłań z tym związanych. Według badań otyłe dzieci wyrastają na otyłych dorosłych, a w konsekwencji mogą u nich wystąpić między innymi: choroby układu krążenia, cukrzyca, osteoporoza, nadmiar masy ciała, nowotwory przewodu pokarmowego, niedokrwistość żywieniowa z niedoboru żelaza, próchnica zębów. Leczenie otyłości u dzieci Leczenie otyłości u dzieci jest trudniejsze niż u osób dorosłych. Stosuje się odpowiednie leczenie dietetyczne, pracuje nad wykształceniem prawidłowych nawyków żywieniowych (u całej rodziny!) oraz przywiązuje się dużą wagę do aktywności fizycznej. Ograniczenia kaloryczne nie mogą być jednak tak drastyczne, jak u dorosłych, musimy pamiętać o tym, że organizm dziecka ciągle się rozwija. Podczas leczenia dzieci w większości przypadków nie stosuje się farmakologii. W niektórych przypadkach dziecko może korzystać ze wsparcia psychologa. Jeżeli zaś otyłość nie jest spowodowana złymi nawykami żywieniowymi lub nieodpowiednim stylem życia - należy poszukać pomocy u specjalisty. Jeśli przyczyną są zaburzenia hormonalne, pomoże endokrynolog dziecięcy, który zleci odpowiednie badania i jeśli zajdzie taka potrzeba – wdroży leczenie farmakologiczne. Jak zapobiegać otyłości u dziecka: profilaktyka Otyłość niesie za sobą wiele zagrożeń dla zdrowia dziecka. Istnieją jednak sposoby, by z nią walczyć. Oto niektóre z nich: 1. Nie przekarmiaj niemowlaka, a uniknie otyłości Lekarze twierdzą, że ryzyko nadwagi i otyłości zmniejszają: kształtowanie odpowiednich nawyków żywieniowych już od dzieciństwa, odpowiedni sposób odżywiania matki w czasie ciąży, karmienie piersią. Jeśli karmisz dziecko piersią, rób to na żądanie. Pamiętaj przy tym, że nie każdy płacz dziecka oznacza, że jest ono głodne. Czasami wystarczy malucha przytulić, wziąć na ręce – on najczęściej pragnie bliskości z rodzicem, a nie jedzenia. Gdy podajesz butelkę, nie wsypuj do niej więcej mieszanki, niż zaleca producent. 2. Ucz dziecko dokładnie gryźć jedzenie Dziecko powinno jak najszybciej nauczyć się wolnego i dokładnego przeżuwania pokarmów. Dzięki temu jedzenie trafiające do żołądka będzie lepiej rozdrobnione, z większą zawartością śliny, która wstępnie przygotowuje pokarmy do trawienia. Takie jedzenie łatwiej i szybciej zostaje przez organizm spalone. A to przeciwdziała otyłości. 3. Podawaj 5 małych posiłków dziennie Dziecku już w drugim półroczu życia dawaj 5 posiłków dziennie. Duże porcje rozciągają żołądek, a im jest on większy, tym większe jest również łaknienie. Częstsze jedzenie niewielkich porcji pozwala organizmowi na łatwiejsze przyswojenie wartościowych substancji i szybsze spalenie kalorii. 4. Nie pozwól maluchowi podjadać Między posiłkami dziecko nie powinno dostawać przekąsek ani słodzonych gazowanych napojów. Jeśli maluch twierdzi, że nie dotrwa do obiadu czy kolacji (co przy pięciu posiłkach jest raczej mało prawdopodobne), zaproponuj coś na oszukanie głodu: kilka suszonych owoców czy mały jogurt. 5. Do każdego posiłku dodawaj warzywa lub owoce Warzywa zawierają mało kalorii, za to dużo błonnika, który poprawia trawienie. Szybko wypełniają żołądek, więc dziecko nie chodzi głodne. Owoce mają sporo cukru, ale także mnóstwo witamin, więc doskonale zastępują niezdrowe dla dziecka słodycze – warunek: dziecko musi się nauczyć je jeść zamiast batoników czy słodkich ciast. 6. Ucz dziecko picia wody Podając malcowi szklankę słodkiej herbaty, zazwyczaj nie wliczasz jej do całodziennego menu. A przecież znajduje się w niej mnóstwo cukru! Najlepiej zaspokoi pragnienie dziecka niegazowana woda mineralna. Jeśli malec ma ochotę na sok – rozcieńczaj go wodą. Pamiętaj, że otyłe dzieci piją duże ilości słodkich napojów gazowanych. Nie popełniaj błędów ich rodziców i nie kupuj dziecku oranżad, napojów typu coca-cola itp. Dobrze też, by maluch nie pił w czasie posiłku. Picie powoduje wypełnienie żołądka i chwilowe zmniejszenie apetytu, ale już po kilkunastu minutach dziecko ponownie robi się głodne. 7. Ustal jeden dzień w tygodniu na słodycze Nawet jeśli powiesz dziecku, że słodyczy nie powinno jeść często, to ono tak naprawdę nie wie, co to oznacza (czy jeden cukierek dziennie, czy może pół paczki ptasiego mleczka?). A taki wyznaczony dzień pozwoli sprecyzować zasady. Bo słodycze są dla dzieci! Nie oznacza to jednak jedzenia od rana do wieczora wyłącznie czekoladek i batoników. 8. Unikaj podawania dziecku dań smażonych Takie potrawy szybko powodują otyłość, bo są bardzo kaloryczne. Unikaj także zasmażek i panierowania kotletów (do panierki wsiąka mnóstwo tłuszczu!). Jest naprawdę wiele wersji przygotowania mięsa na obiad: gotowane pulpety, duszona cielęcina z warzywami czy grillowane mięso drobiowe z pewnością skuszą małego smakosza. 9. Zachęcaj dziecko do ruchu i aktywności Nawet najlepsza dieta nie zastąpi dziecku biegania czy jazdy na rowerze. Pamiętaj, że maluch ma naturalną potrzebę ruchu. Wykorzystaj to i przyzwyczaj go do aktywności. Dzięki temu otyłość mu nie zagrozi, a jego waga będzie się utrzymywać na odpowiednim poziomie. Czy waga twojego dziecka jest prawidłowa, sprawdzisz, nanosząc ją na siatki centylowe. W razie wyraźnej nadwagi udaj się z dzieckiem do specjalisty – pediatry zajmującego się leczeniem nadwagi i otyłości u dzieci lub dietetyka. Bibliografia: Pycińskia M., Albrecht P., Otyłość u dzieci w: Gastroenterologia dziecięca, pod red. Piotra Albrechta, Wydawnictwo Czelej 2014 Zobacz także: BMI dziecka: obliczanie i interpretacja wyników Ospa wietrzna: kiedy i jak długo chory zaraża? 32 pomysły na szybkie i zdrowe obiady dla dzieci
Alergia skórna: zdjęcia wysypki nie tylko na twarzy. Jak wygląda alergia na proszek, kota, pieluchy?
Alergia skórna sprawia, że skóra staje się sucha, zaczerwieniona i pojawiają się na niej plamy i krostki. Aby leczenie było skuteczne, najpierw trzeba wyeliminować alergen z otoczenia dziecka. To może być proszek do prania, pieluchy, a nawet kot. Jak wygląda alergia na skórze? Co robić? Zapytałyśmy pediatrę.
Alergia skórna to potoczne określenie postaci skórnej alergii. Wysypka alergiczna może pojawić się zarówno po spożyciu alergenu drogą pokarmową (alergia pokarmowa), na skutek zainhalowania alergenu drogą wziewną (alergia wziewna) ale także na skutek bezpośredniego kontaktu z alergenem (alergia kontaktowa). Aby leczenie było skuteczne, najpierw trzeba wyeliminować alergen z otoczenia dziecka. Alergia skórna może sprawić, że na twarzy dziecka pojawią się czerwone, łuszczące się grudki albo skóra pokryje się suchymi, czerwonymi plamami, czyli liszajami. Ale nie tylko! Alergia skórna często idzie w parze z suchą, swędzącą skórą, może też powodować obrzęk skóry. Jak wyleczyć uczulenie na skórze dziecka? Wątpliwości pomogła nam rozwiać dr med. Izabela Jastrzębska, pediatra. Spis treści: Rodzaje alergii skórnej u dzieci Objawy alergii skórnej u dziecka: zdjęcia Jak wygląda uczulenie na proszek do prania? Jak wygląda uczulenie na kota? Jak wygląda uczulenie na pieluchy? Jak wygląda uczulenie na miód? Jak leczyć alergię skórną u dziecka Rodzaje alergii skórnej u dzieci Alergia skórna może mieć różne podłoże, ale zawsze jest efektem nadwrażliwości skóry, wywołanej przez mechanizmy immunologiczne. Nadwrażliwość ujawnia się, gdy w reakcji na kontakt z alergenem organizm próbuje go zwalczyć. Alergia skórna u dzieci najczęściej występuje jako: pokrzywka - może wystąpić jako postać alergii pokarmowej po spożyciu alergenu albo jako reakcja na leki. Czasem wywołują ją czynniki niespecyficzne, takie jak zimno, ucisk, czy wysiłek fizyczny. Może też towarzyszyć infekcjom bakteryjnym oraz wirusowym. kontaktowe zapalenie skóry - wysypkę powoduje bezpośredni kontakt z alergenem atopowe zapalenie skóry - skóra pozostaje sucha i wrażliwa, nawet gdy ograniczy się kontakt z alergenem. Uważa się, że atopowe zapalenie skóry wynika z uszkodzenia ochronnych właściwości skóry. obrzęk naczynioruchowy skóry – często wysypkom alergicznym towarzyszy obrzęk ust, powiek oraz dłoni lub stóp. Objawy alergii skórnej u dziecka: zdjęcia W zależności od przyczyny alergii na skórze dziecka mogą pojawiać się zmiany i wypryski w różnej postaci, np.: swędzące czerwone bąble, wyglądające jak po poparzeniu pokrzywami (pokrzywka) wysypka grudkowo-pęcherzykowa lub grudkowo-krostkowa czerwone suche plamy, łuszczenie, rumień (najczęściej przy AZS, czyli atopowym zapaleniu skóry) obrzęk Zmiany alergiczne obejmują twarz, zgięcia łokci i kolan lub całe ciało. Jak wygląda uczulenie na proszek do prania? Zdjęcia Alergię kontaktową może powodować np. proszek do prania z dużą ilością detergentów, a także niektóre mydła, szampony, kremy. Zmiany skórne pojawiają się tylko wtedy, gdy dziecko ma długo kontakt z alergenem. Taka alergia kontaktowa mylona jest często z atopowym zapaleniem skóry: w obu przypadkach malec może mieć zaczerwienioną skórę i swędzące krostki. Dlatego np. uczulenie na proszek do prania często pozostaje niezdiagnozowane. Tak mogą wyglądać alergiczne zmiany skórny przy uczuleniu na proszek: Jak wygląda alergia skórna przy uczuleniu na kota? Zdjęcia Objawy alergii na sierść kota są silniejsze niż w przypadku alergii na psa. Należy do nich m.in. całoroczny katar, zapalenie spojówek, kaszel, ale także miejscowe zaczerwienienie i podrażnienie skóry. Objawy nasilają się z wiekiem. Tak mogą wyglądać alergiczne zmiany skórny przy uczuleniu na kota: Jak wygląda alergia na pieluchy? Zdjęcia Niestety niektóre pieluszki mogą wywoływać reakcję alergiczną na skórze dziecka, a to za sprawą substancji zawartych w materiale. Najczęściej uczula: lateks, substancje zapachowe oraz chlor wykorzystywany do bielenia pieluch. Jeśli u dziecka pojawi się uczulenie, warto rozważyć zakup pieluszek ekologicznych i biodegradowalnych lub zdecydować się na pieluchy wielorazowe. Tak mogą wyglądać alergiczne zmiany skórny przy uczuleniu na pieluchy: Jak wygląda alergia skórna przy uczuleniu na miód? Zdjęcia Niemowlęta do ukończenia 12. miesiąca nie powinny w ogóle jeść miodu. Dotyczy to zarówno miodu zwykłego, jak i pasteryzowanego oraz innych produktów zawierających miód, np. ciast pieczonych na miodzie. Miód może uczulać ze względu na obecność w nim pyłków różnych roślin. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku dzieci alergicznych. Tak mogą wyglądać alergiczne zmiany skórny przy uczuleniu na miód: Jak leczyć alergię skórną u dziecka? Istnieje cała lista alergenów, które mogą wywoływać alergię skórną, więc zanim rozpocznie się leczenie, należy wykonać testy na alergię, które wskażą przyczynę reakcji alergicznej. Niezbędne jest odstawienie alergenu - to może być drażniący kosmetyk, proszek do prania albo składnik diety, np. miód. Pielęgnacja skóry alergicznej opiera się na stosowaniu odpowiednich, delikatnych kosmetyków (emolientów) zarówno do mycia, jak i nawilżania i natłuszczania po kąpieli. Wrażliwa skóra nie lubi słońca, gorącej wody ani długich kąpieli. Warto też zwrócić uwagę, czy dziecko nie nosi uciskających ubrań (np. rajstop) ze sztucznych materiałów. View Burdaffi on the source website Polecamy też kosmetyki ze składników organicznych, nawilżające i odżywcze emolienty do delikatnej i wrażliwej skóry, pełne naturalnych antyoksydantów i intensywnie odżywczych kwasów tłuszczowych. View Burdaffi on the source website Alergię, która objawia się zmianami na skórze, leczy się także farmakologicznie - leki na alergię należy przyjmować pod kontrolą lekarza alergologa. W razie potrzeby lekarz przepisze też maść na receptę do smarowania zmienionych miejsc. Zobacz też: Ospa wietrzna: jak długo trzeba siedzieć w domu? Dziecko zaraża dłużej niż myślisz Tak wygląda owsik i jaja owsików: to zobaczysz gołym okiem (dokładne zdjęcia) Mononukleoza zakaźna u dzieci: objawy łatwo pomylić, a to groźne! Tak wygląda wysypka Konsultacja merytoryczna dr n. med. Izabela Jastrzębska Pediatra, lekarz sportowy
Tak wygląda owsik i jaja owsików: to zobaczysz gołym okiem (dokładne zdjęcia)
Owsiki wyglądają jak cienkie białe niteczki. Można je zobaczyć gołym okiem. Zwykle nie przekraczają długości 3-10 milimetrów – to zależy od płci pasożyta. Widoczne bywają w okolicach odbytu dziecka oraz w jego kale.
Jeśli wiesz, jak wygląda owsik w kale, możesz stwierdzić, że dziecko ma te pasożyty, jeszcze zanim oddasz jego kał do badania. Szczególnie łatwo dzieci zarażają się owsikami w przedszkolu. Na owsicę mogą wskazywać różne objawy ogólne, a przede wszystkim silny świąd między pośladkami. Dodatkowo owsiki można niekiedy zobaczyć gołym okiem. Aby potwierdzić zakażenie, trzeba wykonać badania kału dziecka, w którym specjaliści stwierdzają (lub nie) charakterystycznie wyglądające owsiki. Spis treści: Jak wygląda owsik? Dokładne zdjęcia Gdzie można zobaczyć owsiki? Jaja owsików – jak wyglądają? Dodatkowe objawy owsików Zarażenie owsikami Leczenie owsicy Jak wygląda owsik? Dokładne zdjęcia Owsiki u dziecka wyglądają jak białe, cienkie niteczki. Ich długość może wynosić nawet 1 cm w przypadku samic i ok. 3 mm w przypadku samców. Tak wygląda owsik w 40-krotnym powiększeniu pod mikroskopem (zdjęcie): fot. AdobeStock Tak wygląda owsik widoczny gołym okiem (zdjęcie): Gdzie można zobaczyć owsiki? Owsiki można wykryć, sprawdzając miejsca w okolicy odbytu dziecka późnym wieczorem, gdy śpi. Jest to pora, kiedy samice owsików wydostają się na powierzchnię skóry przez odbyt i tam składają jaja. Owsiki mogą być widoczne na skórze dziecka, na bieliźnie, a także na pościeli. Niektórzy doradzają, by założyć dziecku czarne majteczki – na czarnym materiale łatwiej zaobserwować białe pasożyty. Należy jednak pamiętać, że owsiki nie zawsze można zauważyć. Warto zwracać uwagę również na dodatkowe <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/owsiki-u-dziecka-co-trzeba-wiedziec-o-owsicy-1233-r22/">objawy owsicy u dzieci, które powinny wzmóc czujność rodziców (opisujemy je niżej). Jak wyglądają jaja owsików? Jaja owsików są tak maleńkie, że nie można ich zobaczyć gołym okiem (mają wymiary 50–60 x 20– 2 µm). Są za to bardzo lekkie i z łatwością unoszą się w powietrzu, skąd mogą trafić na różne przedmioty, np. zabawki dziecka, bieliznę, pościel i ręczniki. Stają się widoczne dopiero pod mikroskopem – mają owalny kształt, są niesymetryczne, jeden koniec jest bardziej szpiczasty od drugiego. Poniżej można zobaczyć, jak wyglądają jajka owsików w powiększeniu (zdjęcie): fot. Adobe Stock Dodatkowe objawy owsików Poza zaobserwowaniem owsików u dziecka, o ich obecności świadczyć może szereg symptomów. Czasami owsików nie udaje się zobaczyć, a mimo to wiele wskazuje na to, że pasożyt jednak wniknął do ciała. Najczęstsze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/owsiki-u-dziecka-co-trzeba-wiedziec-o-owsicy-1233-r22/">objawy owsików u dzieci to: świąd w okolicy odbytu, podkrążone oczy, zgrzytanie zębami. U części dzieci zarażonych tym pasożytem pojawia się wysypka. Umiejscawia się ona wyłącznie na pośladkach. Są to pojedyncze zaróżowione wypryski, a skóra wokół nich jest blada, bez zaczerwienienia. Leczenie owsicy sprawia, że wraz z pasożytami wysypka ta znika samoistnie. Przy podejrzeniu owsicy, trzeba zgłosić się do lekarza. Zleci on badania kału, w którym specjalista potwierdzi obecność pasożytów. Na tej podstawie lekarz zaleci odpowiedni lek na owsiki, którego działanie warto wspomóc specjalną dietą na owsiki. Ogranicza ona rozmnażanie pasożytów i ułatwia ich wydalanie z organizmu. Czasami, choć rzadko, lekarz decyduje się na podanie dziecku leku bez wykonania badania kału. Może się tak zdarzyć, gdy w przedszkolu, do którego chodzi mały pacjent, stwierdzono owsicę, a rodzicowi uda się u swojego malucha zobaczyć owsiki. W jaki sposób można zarazić się owsikami? Mówi się, że owsica to tzw. choroba brudnych rąk. Faktycznie owsiki przenoszone są w ten sposób, że dziecko dotyka rzeczy, na których znajdują się jaja owsików, a potem nie myje rąk i wkłada je do buzi. Jaja owsików mogą również dostać się do jelit przez drogi oddechowe. Dziecko, oddychając, wciąga powietrze wraz z jajami, które są niezwykle lekkie i pozostawione np. na pościeli unoszą się wraz z powietrzem do nosa dziecka. Owsik to pasożyt, który atakuje wyłącznie ludzi (zwierzęta nie przenoszą owsików). Pasożyt ten żyje w jelitach ludzkich, ale obserwowany jest również w kale dziecka. Tak wygląda cykl życia owsika ludzkiego: Leczenie owsicy u dzieci Rodzice często zastanawiają się, czy istnieje lek na owsiki i co skutecznie zabija owsiki. Jedynym skutecznym sposobem na wyeliminowanie wszystkich owsików z organizmu jest odrobaczanie dziecka. Specjalne leki na owsiki stosuje się dwukrotnie – raz tuż po wykryciu choroby, a drugi raz po około 2-3 tygodniach. Jest to konieczne, by mieć pewność, że zginą wszystkie dorosłe osobniki owsików. Leki na odrobaczanie nie działają bowiem na jaja, dlatego tak ważne jest, by kuracja odbyła się w dwóch etapach. Po pierwszym odrobaczaniu z organizmu zostaną usunięte osobniki dorosłe, ale jaja wciąż pozostaną. Gdy dojrzeją, nowe pasożyty należy usunąć poprzez powtórne odrobaczenie. Ważne jest też, by kuracji poddała się cała rodzina, a nie tylko zarażone dziecko. Owsiki bardzo łatwo się namnażają. Bliski kontakt z osobą zarażoną zwiększa prawdopodobieństwo przeniesienia się owsików na kolejną osobę, np. innego domownika. Należy przy tym zaznaczyć, że dorośli mogą być nosicielami owsików, ale nie zarażają się owsicą, ponieważ ich układ odpornościowy jest już na tyle silny, że potrafi obronić się przed tą chorobą. Dodatkowo oprócz odrobaczania warto jak najszybciej wyeliminować potencjalne siedliska jaj owsików w domu, czyli: odkurzyć dywany, zetrzeć kurze, umyć podłogi, wyczyścić wszystkie zabawki dziecka (pluszaki wyprać); zmienić pościele, ręczniki. Zobacz też: Włosogłówka: objawy i leczenie włosogłówczycy u dzieci Objawy lamblii u dzieci: 10 sygnałów, że dziecko ma pasożyty Te pasożyty dziecko może przynieść z piaskownicy
Pokrzywka u dzieci: ten jeden objaw może zagrażać życiu (zdjęcia)
Pokrzywka u dziecka to swędzące zmiany skórne, które do złudzenia przypominają oparzenia pokrzywą. Choć domowe metody mogą złagodzić wysypkę, zazwyczaj konieczna jest wizyta u lekarza. Pokrzywkę wywołują różne czynniki, takie jak alergie, infekcje wirusowe, bakterie, pasożyty i inne.
Jeśli zauważysz u dziecka wysypkę przypominającą oparzenie pokrzywą, nie martw się. Sprawdź, co wywołuje pokrzywkę przy alergii kontaktowej i pokarmowej, i co należy zrobić, jeśli podejrzewasz u dziecka pokrzywkę. Poniżej znajdziesz też opis, jak wygląda pokrzywka na skórze, oraz zdjęcia pokrzywki. Spis treści: Jak wygląda pokrzywka alergiczna u dziecka (zdjęcia) Rodzaje pokrzywki u dzieci: pokrzywka alergiczna, kontaktowa, pokarmowa Objawy przy pokrzywce u dziecka Pokrzywka u dziecka: czy jest niebezpieczna Co robić, kiedy dziecko ma pokrzywkę? Leczenie pokrzywki Jak wygląda pokrzywka alergiczna u dziecka (zdjęcia) Pokrzywka to choroba, która objawia się pojawieniem się na skórze dziecka bąbli przypominających te po oparzeniu pokrzywą – nieco wypukłe i swędzące zmiany występujące dość licznie na danym obszarze. Zmiany skórne mogą mieć średnicę od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów. Pokrzywka na skórze dziecka może mieć kolor: różowy, czerwony, porcelanowy. Pokrzywka u dziecka może pojawić się na dowolnej części ciała albo na całym ciele. Zdarza się, że wysypka znika i wraca znów po kilku godzinach, ale w innym miejscu. Zazwyczaj jednak szybko ustępuje. Najczęściej w ciągu kilku minut do kilku godzin nie ma po niej żadnego śladu. Tak może wyglądać dziecko z ostrą pokrzywką alergiczną (reakcja na składnik diety, leki lub atopowe zapalenie skóry): Zdjęcie dziecka z pokrzywką alergiczną (reakcja na leki, alergeny powietrzopochodne lub jad owadów): Rodzaje pokrzywki u dzieci: zdjęcia wysypki Każda wysypka na twarzy dziecka lub tułowiu wywołuje niepokój u rodziców. Zaniepokojeni opiekunowie stają się wtedy detektywami, próbując znaleźć przyczynę czerwonych i swędzących zmian skórnych. Niestety, czynnik wywołujący pokrzywkę jest trudny do wykrycia, a podejrzanych jest wielu. Wyróżniamy kilka rodzajów pokrzywki, w zależności od czynnika, który ją wywołał. Alergiczna pokrzywka u dziecka to zmiany skórne tego typu to zwykle silna reakcja na kontakt z alergenem. Dziecko mogło go zjeść, dotknąć lub wchłonąć z powietrza. Najczęściej przyczyną pojawienia się pokrzywki alergicznej na skórze dziecka jest: alergia pokarmowa, alergia wziewna, alergia kontaktowa. Czynnikami wywołującymi uczulenie i pokrzywkę u dziecka mogą być: składnik diety, np. mleko, białko, gluten, ryby, owoc, warzywo, konserwant, przyprawa; kurz (i ukryte w nim roztocza); sierść zwierząt, np. kota, psa; kosmetyk dziecka lub rodziców, np. zawarty w nim konserwant lub składnik ziołowy; detergent, np. pasta do zębów, proszek do prania, płyn do mycia wanienki; pyłki roślin, np. brzozy, dębu, topoli, traw (zobacz kalendarz pylenia); leki, np. penicylina. Alergia pokarmowa: tak wygląda pokrzywka na skórze dziecka: Alergia kontaktowa: tak wygląda pokrzywka − wysypka u dziecka: Pokrzywka u dziecka z powodu infekcji U dzieci pokrzywka często wynika z infekcji, w tym z ukrytych ognisk siejących. Warto zatem skonsultować się z laryngologiem, aby sprawdzić migdałki pod kątem przewlekłego zapalenia, oraz stomatologiem, aby wykluczyć próchnicę. Czasami przyczyną pokrzywki u dziecka może być również zakażenie układu moczowego. Pasożytnicza pokrzywka u dziecka Nie zdziw się, gdy u dziecka z pokrzywką lekarz zleci wykonanie badania krwi i kału. Pokrzywka na skórze dziecka to może być objaw obecności pasożytów: owsików, lamblii, tasiemca, glisty. Pasożyty nie tylko żywią się pokarmem przeznaczonym dla człowieka, ale również wydzielają toksyczne substancje, zatruwające organizm. Efekty tego widać na skórze w postaci pokrzywki. Tak może wyglądać skóra dziecka z pokrzywką ostrą wywołaną infekcją (wirusową, bakteryjną) lub obecnością pasożytów: Pokrzywka jako niepożądany odczyn poszczepienny (NOP) Rodzic przed szczepieniem powinien zostać poinformowany przez lekarza o możliwości wystąpienia reakcji po szczepieniu (najczęściej to gorączka i obrzęk w miejscu podania szczepionki) i o tym, jak jej zapobiec. Zwykle wystarczy: przykładać okłady w miejscu szczepienia, podać środek przeciwgorączkowy. Zgodnie z definicją za niepożądany odczyn poszczepienny może być uznana każda niepożądana reakcja, która pojawi się w 4 tygodnie po podaniu szczepionki, a przypadku szczepionki przeciw BCG – w ciągu 12 miesięcy od podania. Gdy po szczepieniu u dziecka pojawi się pokrzywka, należy jak najszybciej powiadomić o tym lekarza. Jeśli będzie on podejrzewać NOP, konieczne będzie wypełnienie formularza zgłoszenia NOP i przekazanie go Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Zgłoszenia NOP są przesyłane do NIZP-PZH. Jeśli się potwierdzą, PZH występuje o wycofanie z obrotu danej serii szczepionki. Tak może wyglądać pokrzywka po szczepieniu u dziecka (NOP): Pokrzywka u dziecka po ugryzieniu przez owady Pokrzywka na skórze dziecka może się pojawić po spotkaniu z owadami: osą, mrówką, trzmielem, pszczołą, szerszeniem. Alergia na jad pszczoły może jednak wywołać nie tylko pokrzywkę, ale również zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny. Jednymi z mniej niebezpiecznych owadów są mrówki, ale to właśnie ich inwazję możesz przegapić, gdy dziecko bawi się w trawie lub na kocu. Mrówki mogą boleśnie pogryźć i zazwyczaj kończy się to pokrzywką. Samice mrówki mają silnie drażniący jad (kwas mrówkowy), który powoduje bolesne podrażnienie. Jego działanie jest miejscowe – nie wywołuje reakcji ogólnej organizmu. Jeśli dziecko zostało pogryzione przez mrówki, do jego skóry przyłóż zimny kompres. Tak może wyglądać pokrzywka po ugryzieniu owada: Barwnikowa pokrzywka u dziecka Barwnikowa pokrzywka u dziecka należy do grupy schorzeń zwanych mastocytozami. Ten rodzaj pokrzywki charakteryzuje się występowaniem: wykwitów plamkowych i grudkowych, nacieków w skórze lub innych tkankach (np. błonach śluzowych). Pokrzywka barwnikowa zwykle pojawia się w pierwszych 6 miesiącach życia dziecka, rzadziej do 3. r.ż, jednakowo często u obu płci. W leczeniu pokrzywki barwnikowej w zależności od zaawansowania choroby stosuje się leki miejscowe (blokery kalcyneuryny, steroidy) lub ogólne (leki przeciwhistaminowe). Ważne jest, by w miarę możliwości eliminować czynnik sprzyjający uwalnianiu histaminy z mastocytów – to może być: składnik diety, stres, zimna woda. Pokrzywka od słońca, zimna lub ciepła Wystąpienie pokrzywki na skórze dziecka może być reakcją na słońce, a dokładniej na różne długości fal widma słonecznego: UVA, UVB, UVC, światło widzialne. Ten rodzaj pokrzywki nazywa się fizykalną. Pamiętaj, żeby zawsze chronić niemowlę przed słońcem. Starsze dziecko i siebie też! Czynniki, które mogą wywołać pokrzywkę fizykalną, to: światło, ucisk, wibracje, nagła zmiana temperatury, ciepło – fizykalna reakcja pokrzywkowa następuje po ogrzaniu określonej powierzchni ciała do ponad 40°C przez co najmniej 5 minut, wysiłek fizyczny, kontakt z wodą – bąble są małe, silnie swędzące, pojawiają się po kilku minutach od kontaktu z wodą i utrzymują się do 2 godzin. Bardzo często atopowe zapalenie skóry, czyli AZS, objawia się pokrzywką. Przykładowe zdjęcie wysypki: Objawy przy pokrzywce u dziecka Pokrzywka może występować z innymi objawami, które różnią się w zależności od przyczyny i nasilenia reakcji. Najczęściej spotykane to: Zmęczenie – Dziecko może czuć się osłabione i pozbawione energii, co może być wynikiem reakcji organizmu na alergeny lub trwająca infekcję wirusową; Złe samopoczucie – Pokrzywce może towarzyszyć uczucie silnego dyskomfortu, które objawia się osłabieniem, drażliwością oraz obniżoną aktywnością malucha. Rodzic może zauważyć, że dziecko jest bardziej płaczliwe niż zwykle; Gorączka – W przypadku, gdy pokrzywka jest wywołana infekcją wirusową lub bakteryjną, dziecko może gorączkować; Bóle głowy – W wyniku stanu zapalnego lub ogólnego osłabienia organizmu dziecko może skarżyć się na bóle głowy, które często występują w połączeniu z innymi objawami infekcji np. z wysoką gorączką; Bóle i obrzęki stawów – Czasem, zwłaszcza przy przewlekłych lub bardziej zaawansowanych postaciach pokrzywki, dziecko będzie skarżyć się na bóle i obrzęk stawów; Trudności z przełykaniem – W rzadkich przypadkach, gdy pokrzywka jest częścią silnej reakcji alergicznej, mogą pojawić się problemy z przełykaniem lub uczucie, że gardło jest opuchnięte. W takich przypadkach konieczne może być leczenie w szpitalu. Wszystkie te dolegliwości mogą występować razem lub pojedynczo, jednak w większości przypadków u dzieci pojawiają się głównie uciążliwe zmiany skórne. W tym czasie maluch może być zmęczony lub rozdrażniony. Czy pokrzywka u dziecka jest niebezpieczna? Pokrzywka u dziecka może być wynikiem alergii, zakażenia wirusem, pasożytem lub grzybem. Czasami pojawia się także jako reakcja na szczepienie lub na skutek bakteryjnego zakażenia skóry. Zmiany skórne mają postać bąbli, które czasem przypominają ukąszenie owada lub oparzenie pokrzywą. Nie martw się, jeśli lekarz na wizycie użyje bardziej medycznego terminu. W gabinecie możecie usłyszeć, że dziecko ma wysiew swędzących rumieniowo-obrzękowych zmian skórnych lub bąbli pokrzywkowych. Pokrzywka może być groźna. Rodzic musi znać te objawy! Sama pokrzywka, jako zmiana skórna, nie jest niebezpieczna dla dziecka. Niekiedy jednak może mieć charakter ostry. Dochodzi wtedy do wystąpienia dodatkowych objawów: obrzęku gardła, języka, czy krtani, co może prowadzić do problemów z oddychaniem – konieczne może być udzielenie dziecku pomocy w szpitalu. Jednak nie każda pokrzywka kończy się leczeniem szpitalnym. Wszystko zależy od wieku pacjenta, stopnia nasilenia choroby, a także wystąpienia innych objawów. WAŻNE: Jeżeli objawom towarzyszy obrzęk naczynioruchowy (na języku, w krtani), należy natychmiast udać się do lekarza, który przepisze dziecku leki przeciwobrzękowe i przeciwzapalne. Akademia Młodych Rodziców Skóra maluszka wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Wiemy, jak robić to najlepiej! Czytaj więcej Pokrzywka u dzieci nie jest zaraźliwa. Żadna z jej form – ani ostra (która utrzymuje się do 6 tygodni), ani przewlekła (powyżej 6 tygodni), ani nawracająca (utrzymuje się ponad 6 tygodni, a po jakimś czasie powraca) – nie zagraża innym dzieciom i osobom dorosłym, z którymi dziecko ma kontakt. Co robić, gdy dziecko ma pokrzywkę? Leczenie pokrzywki Leczenie pokrzywki u dziecka zależy od jej przyczyny. Wysypka trwająca kilka godzin zazwyczaj ma charakter alergiczny. Leczenie ostrej lub przewlekłej formy pokrzywki jest bardziej skomplikowane i domowe metody nie będą wystarczające. Leczenie takiej wysypki u dziecka polega na unikaniu kontaktu z alergenami, a lekarz przepisuje leki doustne lub maści antyhistaminowe, a czasami również glikokortykosteroidy. W trudniejszych przypadkach konieczna jest konsultacja z alergologiem, a w przyszłości rozpoczęcie odczulania. Wiele alergii można wykryć za pomocą testów, które identyfikują przeciwciała IgE w organizmie dziecka, ale oczywiście nie uda nam się sprawdzić wszystkiego, z czym maluch miał kontakt przed wystąpieniem zmian skórnych. Zanim udasz się do specjalisty, pomyśl, czy niedawno wprowadziłaś coś nowego do diety dziecka lub zmieniłaś jego kosmetyki, a może nawet płyn do prania. Zobacz też: Ospa wietrzna: jak długo trzeba siedzieć w domu? Dziecko zaraża dłużej niż myślisz Mononukleoza zakaźna u dzieci: objawy łatwo pomylić, a to groźne! Tak wygląda wysypka Objawy RSV mogą zmylić rodzica. RSV u dzieci łatwo pomylić z niegroźną chorobą Konsultacja merytoryczna dr Bartosz Pawlikowski Dermatolog, wenerolog, specjalista medycyny estetycznej, prowadzi w Łodzi Klinikę Pawlikowski
Objawy COVID u dzieci 2025. Najnowsze objawy są podobne, ale doszedł jeden nieznośny
Objawy COVID u dzieci mogą być inne niż u dorosłych. Najbardziej charakterystyczne oznaki koronawirusa: gorączka i osłabienie mogą nie wystąpić u dzieci. Pojawiają się za to nowe symptomy, których nie notowano wcześniej. Wyjaśniamy, jak przebiega zakażenie koronawirusem u dzieci. Wyliczamy najnowsze objawy COVID 2025.
Objawy COVID u dzieci nie są typowe tylko dla zakażenia SARS-CoV-2, łatwo je więc pomylić z objawami innych chorób, a nawet ze zwykłym przeziębieniem. Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) informują, że objawy COVID są podobne, niezależnie od mutacji wirusa. Większość dzieci łagodnie przechodzi zakażenie, wykazując objawy takie jak katar i lekki kaszel. Część jednak choruje ciężej. Poniżej podajemy objawy COVID u dzieci 2025. Wyjaśniamy też, jak je odróżnić od objawów grypy i RSV, ponieważ w obliczu tridemii wszystkie te choroby trudniej rozpoznać. Spis treści: Objawy COVID u dzieci 2025 Kiedy pojawiają się objawy COVID u dzieci? Objawy po COVID u dzieci Test na COVID u dzieci Objawy COVID u dzieci 2025 Lekarze apelują, by nie bagatelizować u dzieci nawet zwykłego kataru czy innych pozornie błahych objawów podobnych do zwykłego przeziębienia. Typowe objawy COVID u dzieci w 2025 to: stan podgorączkowy lub gorączka, kaszel, ból gardła, katar, ból brzucha, biegunka, ból mięśni, zaburzenia węchu i smaku (rzadko), zmiany skórne. Objawy COVID u dziecka mogą występować pojedynczo lub zbiorczo. Bywa i tak, że dzieci nie mają żadnych objawów zakażenia koronawirusem. O tym, że je przechodziły, lekarze dowiadują się podczas badania rodziców i dochodzenia, w jaki sposób mogli zarazić się SARS-CoV-2. Uwaga! Lekarze wyodrębnili nowy objaw COVID: chodzi o ból pleców powiązany z tzw. mialgią. Mialgia to ból mięśni charakterystyczny dla infekcji wirusowych, w tym COVID. Ból może być odczuwany w górnej części pleców (może mieć związek z przewlekłym kaszlem) lub w dolnej części pleców. Ból pleców przy COVID często utrzymuje się jeszcze długo po wyzdrowieniu. COVID: objawy wariantu Omikron u dzieci Omikron najczęściej wywołuje objawy typowe dla COVID. Ale poza nimi u dzieci mogą pojawiać się również nietypowe objawy charakterystyczne dla Omikronu w wariantach BA.4 i BA.5. Są to: cieknący katar, nudności, zasinienie okolicy ust, uczucie zimna, ból zatok, nadwrażliwość na światło. Lekarze zwracają też uwagę na objaw COVID u dzieci, jakim jest świszczący kaszel przypominający „szczekanie”. To kaszel podobny do tego, który występuje przy ostrym podgłośniowym zapaleniu krtani (tzw. krupie). Trzeba pamiętać, że taki kaszel brzmi zupełnie inaczej niż typowy kaszel u dorosłych. Jak wynika z analizy naukowej, w przebiegu Omikronu u dzieci lekarze obserwują także różne niespecyficzne objawy, takie jak: świszczący oddech, niewydolność oddechową, odwodnienie, zapalenie spojówek wysypkę. Wysypka może przyjmować postać zmian plamkowo-grudkowych, pokrzywki, zmian w postaci pęcherzyków lub tzw. „palców covidowych”, czyli czerwonego zabarwienia placów, zwłaszcza u nóg. Rzadziej lekarze zgłaszają takie objawy COVID u dzieci jak: drgawki gorączkowe, zapalenie mózgu, nieprawidłowości sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, wstrząs kardiogenny). Objawy Delty u dzieci Dominującym wariantem koronawirusa w Polsce jeszcze niedawno był wariant Delta. Opublikowano już badania [6], w których dokonano porównania między objawami poprzednich wariantów koronawirusa a objawami spowodowanymi Deltą, czyli mutacją koronawirusa pochodząca z Indii. Wynika z nich, że u młodszych dzieci wszystkie warianty koronawirusa przebiegają podobnie. U starszych dzieci pierwotny wariant koronawirusa wywoływał głównie: bóle głowy, zmęczenie i katar. Objawów Delty może być więcej. COVID wariant Delta częściej powoduje: bóle głowy, bóle gardła, zmęczenie. W przypadku Delty mogą występować również: gorączka, zawroty głowy, dreszcze, ból oczu, ochrypły głos. W przypadku brytyjskiej odmiany koronawirusa, która dominowała wiosną 2021, częściej występowały: bóle mięśni, bóle gardła, ból głowy, dolegliwości ze strony układu pokarmowego, wysoka gorączka, zaburzenia smaku i węchu (rzadko). Objawy COVID u dziecka: wysypka W przebiegu koronawirusa u dzieci (także podczas zakażenia Omikronem) może pojawić się również wysypka (patrz: wysypka przy COVID u dzieci). Włoscy, francuscy i hiszpańscy lekarze zaobserwowali, że u dzieci i nastolatków zakażonych koronawirusem choroba COVID-19 może zaczynać się od nietypowych i rzadkich zmian covidowych na stopach, takich jak: zaczerwienienie lub zasinienie, lekki obrzęk, wysypka pęcherzykowa lub plamista. Skórne objawy COVID-19 są wynikiem stanu zapalnego, jaki obejmuje drobne naczynia krwionośne w skórze. Następnie zmiana nabrzmiewa, pęka i swędzi. Potem dochodzą typowe objawy zakażenia koronawirusem w postaci bólów głowy, mięśni i gorączki. Kiedy pojawiają się objawy COVID u dzieci? Okres inkubacji koronawirusa u dzieci trwa dłużej niż u dorosłych. W przypadku osób dorosłych wynosi średnio 5-7 dni, u dzieci – nawet około 2 tygodni. Okres inkubacji to czas od momentu zakażenia dziecka do wystąpienia objawów. Ze względu na dłuższy okres inkubacji dzieci są dłużej nosicielami koronawirusa. Chorzy zarażają koronawirusem na 2-3 dni przed wystąpieniem objawów oraz przez cały okres trwania infekcji. Jak dzieci zarażają się koronawirusem? 89 proc. dzieci zakaża się poprzez bliski kontakt z zainfekowanym członkiem rodziny, 33 proc. nabywa wirusa, przebywając na terenie, gdzie występowała epidemia, 22 proc. chorych dzieci narażonych jest na oba czynniki ryzyka. Objawy po COVID u dzieci Zespół PIMS-TS nazywa się też zespołem pocovidowym. Jest to zespół objawów występujących u niektórych dzieci, które chorowały na COVID-19 lub były zakażone wirusem SARS-CoV-2. Podejrzewa się, że PIMS-TS jest nadmiernie intensywną odpowiedzią układu immunologicznego dziecka związaną z wcześniejszym zakażeniem koronawirusem. PIMS-TS to poważne zagrożenie życia dziecka, które wiąże się z powstaniem wielonarządowego stanu zapalnego, który może objąć serce, płuca, naczynia krwionośne, mózg czy układ pokarmowy. Przy podejrzeniu wystąpienia objawów, które mogą sugerować PIMS-TS, trzeba koniecznie skonsultować się z lekarzem, a w przypadku pogarszającego się stanu dziecka jak najszybciej wezwać karetkę. Inne groźne powikłania po COVID-19 u dzieci to: udar mózgu, tzw. długi COVID, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wielonerwowe Guillain-Barre, choroby autoimmunologiczne w przyszłości. Test na COVID u dzieci Jeśli u dziecka wystąpią objawy infekcji (zwłaszcza gorączka, kaszel), warto wykonać test combo, czyli test na COVID, RSV i grypę. To znacznie ułatwi i przyspieszy postawienie właściwej diagnozy i wdrożenie odpowiedniego leczenia, np. w przypadku grypy warto zastosować odpowiedni lek, który zmniejszy ryzyko powikłań. Wiedza o przebytym zakażeniu koronawirusem pomoże też w przyszłości szybko reagować na ewentualne powikłania po COVID-19. Ważne! Zrób dziecku test na COVID, by w razie pozytywnego wyniku izolować chore dziecko od innych osób, dla których zarażenie COVID-19 mogłoby być niebezpieczne dla zdrowia i życia. Bibliografia: 1. Chris Gale, Maria A Quigley, Anna Placzek, Marian Knight, Shamez Ladhani, Elizabeth S Draper, Don Sharkey, Cora Doherty, Helen Mactier, Jennifer J Kurinczuk. Characteristics and outcomes of neonatal SARS-CoV-2 infection in the UK: a prospective national cohort study using active surveillance. The Lancet Child & Adolescent Health, 2020; DOI: 10.1016/S2352-4642(20)30342-4 2. Dani Dumitriu, et al. Outcomes of Neonates Born to Mothers With Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus 2 Infection at a Large Medical Center in New York City. JAMA Pediatrics, Oct. 12, 2020; DOI: 10.1001/jamapediatrics.2020.4298 3. Jeffrey M. Kubiak, Elisabeth A. Murphy, Jim Yee, Kristen A. Cagino, Rachel L. Friedlander, Shannon M. Glynn, Kathy C. Matthews, Magdalena Jurkiewicz, Ashley C. Sukhu, Zhen Zhao, Malavika Prabhu, Laura E. Riley, Yawei J. Yang. Severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 serology levels in pregnant women and their neonates. American Journal of Obstetrics and Gynecology, 2021; DOI: 10.1016/j.ajog.2021.01.016 4. mayoclinic.org 5. healthychldren.org 6. Molteni E, et al. Illness characteristics of COVID-19 in children infected with the SARS-CoV-2 Delta variant. medRxiv, 2021. Doi: https://doi.org/10.1101/2021.10.06.21264467, https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2021.10.06.21264467v1 7. COVID-10 Desease in Children, lipiec 2022 8. Duration of effectiveness of vaccination against COVID-19 caused by the omicron variant 9. Raport ECDC Zobacz też: Jak wygląda wysypka przy COVID-19 u dziecka? Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Mononukleoza zakaźna u dzieci: objawy łatwo pomylić, a to groźne! Tak wygląda wysypka
Mononukleoza u dzieci wywoływana jest przez wirus Epsteina-Barra. Najczęściej powoduje ostrą infekcję u dzieci miedzy 3. a 5. rokiem życia. Objawy mononukleozy, czyli tzw. choroby pocałunków, to zmęczenie, brak apetytu oraz charakterystyczna wysypka. Wyjaśniamy, jak wygląda leczenie mononukleozy u dzieci oraz jakie są możliwe powikłania po chorobie.
Mononukleoza u dzieci to ostra infekcja wirusowa, której objawy mogą przypominać anginę bakteryjną. Mononukleoza zakaźna charakteryzuje się wysoką gorączką i powiększonymi węzłami chłonnymi. U niemowląt choroba często przebiega niezauważalnie. Choć leczenie mononukleozy u dzieci jest głównie objawowe, okres rekonwalescencji może trwać nawet miesiąc po ustaniu najpoważniejszych symptomów. Wyjaśniamy, co to jest mononukleoza, jakie daje objawy u dzieci, i jak podczas choroby wygląda wysypka i gardło. Sprawdź powikłania po mononukleozie u dzieci. Spis treści: Co to jest mononukleoza u dzieci? Mononukleoza u dzieci: najczęstsze objawy Mononukleoza: wysypka (zdjęcia) Mononukleoza u dzieci: diagnoza Leczenie mononukleozy u dzieci Mononukleoza u dzieci: powikłania Czy można się zaszczepić na mononukleozę? Co to jest mononukleoza u dzieci? Mononukleoza u dzieci (z łaciny Mononucleosis infectiosa) to choroba zakaźna. Inne jej nazwy to gorączka gruczołowa, angina monocytowa, choroba Pfeiffera, choroba pocałunków. Mononukleozę powoduje wirus Epsteina-Barra należący do grupy wirusów opryszczkowych. Ten drobnoustrój przenosi się drogą kropelkową lub przez ślinę – łatwo więc zarazić się nim przez pocałunek lub poprzez dzielenie jednej butelki czy szklanki napoju. Mononukleoza u dzieci atakuje głównie migdałki, węzły chłonne i śledzionę, która podczas choroby może się powiększyć do znacznych rozmiarów. Najczęściej wirusem mononukleozy zakażają się dzieci w wieku przedszkolnym, które mają kontakt z dużą grupą rówieśników. Mononukleoza u dzieci: najczęstsze objawy Objawy mononukleozy zakaźnej są różne, ale żaden nie jest typowy tylko dla tej choroby. Początkowo mononukleoza u dzieci przypomina zwykłe przeziębienie lub grypę. Dziecko może być senne, mieć duży katar, gorączkę i ból głowy. Gardło przy mononukleozie może boleć, a na migdałkach mogą pojawić się białe naloty jak przy anginie. Na początku choroby ogólne osłabienie i zmęczenie często prowadzi do zmniejszonej aktywności i chęci do zabawy. W miarę postępu infekcji pojawiają się bóle gardła, które mogą być intensywne i utrudniać jedzenie oraz picie. Zazwyczaj towarzyszy im powiększenie migdałków, które mogą być pokryte białawym nalotem. Wśród objawów ogólnych mononukleozy występuje także gorączka, która może być umiarkowana lub wysoka. Dzieci mogą skarżyć się na bóle głowy i bóle mięśni, co dodatkowo potęguje uczucie dyskomfortu. W miarę rozwijania się mononukleozy powiększeniu mogą ulegać węzły chłonne, szczególnie te znajdujące się w okolicy szyi, co może powodować ból przy dotyku. Inne objawy mononukleozy to powiększenie śledziony i wątroby, co czasami objawia się bólem w lewym lub prawym podżebrzu. Niektóre dzieci mogą doświadczać wysypki skórnej, a także dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takich jak nudności czy brak apetytu. Warto zauważyć, że nie każde dziecko będzie miało wszystkie z tych objawów, a ich nasilenie może się różnić. Objawy mononukleozy mogą utrzymywać się przez kilka tygodni, a w niektórych przypadkach nawet dłużej. Nie wolno ich lekceważyć. Należy zgłosić się z dzieckiem do lekarza, zwłaszcza przy długo utrzymującej się gorączce. Podsumowując, częste objawy mononukleozy u dzieci na początku choroby to: brak apetytu, ból brzucha u dziecka, zmęczenie, senność, ból głowy. Potem dochodzą kolejne objawy mononukleozy u dziecka: ból gardła, katar z obfitą ropną wydzieliną, gorączka u dziecka lub stan podgorączkowy, powiększenie węzłów chłonnych, naloty ropne na migdałkach, wysypka, obrzęki powiek. Mononukleoza: wysypka (zdjęcia) Wysypka pojawiająca się przy mononukleozie u dzieci przypomina tę, która jest charakterystyczna dla różyczki czy odry. Są to drobne, czerwone plamki, którym nie towarzyszy swędzenie. Wysypka pojawia się na tułowiu, rękach i nogach, zwykle ustępuje po kilku dniach. fot. Adobe Stock Czasami, gdy dziecko choruje na mononukleozę, a zostanie postawiona zła diagnoza i maluch zacznie przyjmować antybiotyk, może pojawić się wysypka będąca reakcją na lek, np. po przyjęciu amoksycykliny. Mononukleoza: objawy u niemowlaka U niemowląt z mononukleozą mogą wystąpić podobne objawy jak u starszych dzieci. Maluszek staje się marudny, gorączkuje, ma powiększone węzły chłonne i nalot na migdałkach. Objawy u niemowląt ustępują szybciej niż u starszych dzieci, jednak częściej pojawia się u nich: obrzęk wątroby, śledziony i powiek, wysypka. Mononukleoza u dzieci: diagnoza Objawy mononukleozy mogą być mylone z wieloma innymi chorobami. Zdarza się, że niektóre symptomy mononukleozy rozpoznawane są jako objawy choroby nerek lub anginy. Mononukleoza zakaźna czy chore nerki? Choroba niekiedy rozpoczyna się obrzękiem na górnych powiekach, który powoduje, że dziecko wygląda na senne. Zdarza się tak zwłaszcza u starszych kilkuletnich dzieci. Lekarz może wtedy podejrzewać zapalenie kłębków nerkowych. Wątpliwości rozwiewa zwykłe badanie moczu u dziecka, które pozwala wykluczyć chorobę nerek. Przy mononukleozie w jego wynikach nie ma zmian. Mononukleoza zakaźna czy angina? Pediatra na początku może rozpoznać anginę u dziecka, która mimo leczenia antybiotykami nie ustępuje. W rozpoznaniu mononukleozy pomaga badanie krwi: charakterystyczne są zmiany w postaci tzw. wirocytów, czyli limfocytów o nieprawidłowej budowie, podwyższone mogą być też transaminazy, co świadczy o tym, że wirus zaatakował wątrobę. Uwaga! Objawy mononukleozy u dzieci w pewnej fazie mogą przypominać białaczkę. Rozpoznanie mononukleozy udaje się potwierdzić specjalnym testem serologicznym wykrywającym odpowiedź układu immunologicznego dziecka na zakażenie wirusem mononukleozy zakaźnej (test Paula-Bunnella-Davidsohna). Leczenie mononukleozy u dzieci Leczenie mononukleozy zakaźnej polega na podaniu odpowiednich leków łagodzących objawy: obniżających gorączkę i niwelujących uporczywy kaszel. Poza tym: nie stosuje się antybiotyków, podczas choroby dziecko powinno leżeć w łóżku. Jak długo trwa mononukleoza u dzieci? Ostra faza choroby nie powinna przekroczyć 14 dni, jednak kiedy już minie, dziecko powinno pozostać w domu przez co najmniej miesiąc. Po przechorowaniu mononukleozy u dziecka często utrzymuje się tzw. zespół przewlekłego zmęczenia. Konieczny jest wtedy oszczędzający tryb życia. Mononukleoza u dzieci: powikłania Czy mononukleoza u dzieci jest groźna? Na pewno jest to uciążliwa choroba, ale zwykle nie zagraża ona życiu dziecka. Groźne powikłania po mononukleozie zdarzają się rzadko. W wyniku mononukleozy u dziecka może dojść do następujących powikłań: U około 10 proc. dzieci bakterie usadawiają się na uprzednio uszkodzonych przez wirusa migdałkach i wywołują dodatkowo anginę bakteryjną. Największym zagrożeniem jest pęknięcie śledziony, która w przebiegu choroby jest mocno powiększona – ale na szczęście zdarza się to tylko w skrajnych przypadkach. Uwaga! Jeśli dziecko ma silne bóle w lewym górnym kwadracie brzucha, konieczna jest szybka wizyta u lekarza. Czy można się zaszczepić na mononukleozę? Na mononukleozę niestety nie ma szczepienia. Nie jest też możliwe zapobieganie chorobie w żaden inny sposób, gdyż zarazki są właściwie wszędzie (ponad połowa ludzi po 40. roku życia jest ich nosicielem). Jednak jest i dobra wiadomość: jednorazowe jej przechorowanie pozostawia trwałą odporność. Zobacz też: Przeziębienie, grypa, koronawirus – jak rozpoznać, co dolega dziecku? Wirus RSV: objawy zakażenia, przyczyny, leczenie Choroba Heinego-Medina (polio): objawy, skutki, leczenie nagminnego porażenia dziecięcego Konsultacja merytoryczna prof. Maria Korzon Pediatra, onkolożka, gastrolożka. Jest m.in. Konsultantem Wojewódzkim Pediatrii, członkinią Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, członkinią Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci, Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej, prezeską oddziału gdańskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego
Ospa wietrzna: jak długo trzeba siedzieć w domu? Dziecko zaraża dłużej niż myślisz
Ospa u dziecka to powód, by odłożyć w czasie wychodzenie na dwór. Jeśli zastanawiasz się, jak długo posiedzicie w domu, odpowiedź jest jednoznaczna: dopiero po chorobie. Dziecko z ospą nie może wychodzić na dwór, nawet jeśli czuje się dobrze, a pogoda sprzyja zabawom na powietrzu. Sprawdź, jak długo dziecko zaraża i ile czasu po ospie można wyjść na dwór.
Rodzice często nie wiedzą, czy z ospą można wychodzić na dwór. Wielu zadaje sobie pytanie: jak długo zostać w domu. Niestety, ospa u dziecka to jedna z tych chorób, której przebieg może być bardzo różny. Zdarza się, że dzieci przechodzą ją niezwykle łagodnie, mają jedynie kilka krost na ciele i choroba szybko mija. Zdarzają się też o wiele poważniejsze przypadki ospy, które kończą się powikłaniami. Dlatego choroby nigdy nie można lekceważyć, a podczas ospy nie wolno wychodzić. Odpowiadamy na wątpliwości, ile dokładnie czasu po ospie można wyjść na dwór, jak długo trwa ospa, jak długo dziecko zaraża i skąd wiedzieć, że choroba się skończyła. Spis treści: Ospa wietrzna: jak długo siedzieć w domu? Ospa u dziecka: kiedy można wyjść na dwór? Jak długo wyskakują krosty przy ospie? Ospa: jak długo dziecko zaraża? Ile czasu po ospie można wyjść na dwór? Ospa a wychodzenie na dwór: krostek nie można wystawiać na słońce Ospa wietrzna: jak długo siedzieć w domu? Jak długo zostać w domu z dzieckiem chorym na ospę? Ospa u dziecka uniemożliwia wychodzenie na dwór. Ospa wietrzna to choroba wysoce zaraźliwa, więc nie można wychodzić na spacery przez cały okres jej trwania. Wystarczy przebywać w tym samym pomieszczeniu z osobą zarażoną przez godzinę, by również zachorować. Nie powinno się zatem zabierać na dwór dziecka podczas ospy (czyli gdy wciąż pojawiają się nowe wykwity), ponieważ w ten sposób naraża się zdrowie innych osób. Ospa u dziecka: kiedy można wyjść na dwór? Ospa u dzieci trwa dość długo, dlatego w domu trzeba czasem spędzić mnóstwo czasu. Nieprawdą jest, że gdy krostki ospowe przestają wyskakiwać, wystarczy tylko czekać na ich przyschnięcie, a dziecko jest już właściwie zdrowe. Wykwity pojawiają się bowiem na ciele zwykle w kilku rzutach. Trzeba pamiętać, że przez cały okres trwania ospy u dziecka wychodzenie na dwór jest zabronione. Chodzenie z ospą po dworze to zły pomysł. Ze względu na ryzyko zarażenia maluch nie powinien mieć wtedy kontaktu z innymi dziećmi i dorosłymi, którzy nie chorowali na ospę. Na dwór można wyjść dopiero po zakończeniu choroby, czyli zwykle po ok. dwóch-trzech tygodniach. Jak długo wyskakują krosty przy ospie? Wysypka przy ospie ma kilka etapów: U chorego na ospę najpierw pojawiają się czerwone plamki oraz pęcherzyki wypełnione płynem, które pękają same albo przy najmniejszym urazie. Gdy z wysypki pierwszego wysiewu robią się strupy, następuje kolejny wysiew. Takich wysiewów łącznie będzie 3-4. U chorego można zwykle obserwować wysypkę w różnych stadiach jednocześnie. Z czasem pęcherzyki przysychają i w miejscu krost pojawiają się strupki. Trwa to 1-3 tygodnie, po tym czasie strupki odpadają, pozostawiając na skórze jasne przebarwienia, które stopniowo znikają. Ospa: jak długo dziecko zaraża? Ospa wietrzna to choroba bardzo zakaźna. Już na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych krostek zainfekowana osoba zaczyna zarażać i dzieje się tak aż do momentu, gdy wszystkie pęcherzyki przykryją się strupkami. Chory zaraża przeciętnie około 7–8 dni. Uważa się, że największa zaraźliwość występuje w pierwszym dniu pojawienia się nowych pęcherzyków. Dzieci najczęściej chorują na wiosnę, zarażając się jedno od drugiego, bo wirus ospy wietrznej jest przenoszony drogą kropelkową, a także rozsiewany przez wiatr. Ile czasu po ospie można wyjść na dwór? To ważne, aby nie wychodzić z domu podczas ospy u dziecka, ale także wtedy, gdy rodzice nie są pewni, czy choroba się skończyła. Warto wiedzieć, że ospa rozprzestrzenia się już na dwa dni przed pojawieniem się pierwszych objawów i trwa aż do czasu przyschnięcia wszystkich, ostatnich już pęcherzyków. Dopiero wtedy można wyjść z dzieckiem na dwór. Ospa a wychodzenie na dwór: krostek nie wolno wystawiać na słońce Czy z ospą można wychodzić na dwór latem lub zimą? Rodzice często myślą, że przy ładnej bądź słonecznej pogodzie można wyjść na dwór z dzieckiem chorym na ospę, bo warto, żeby się dotleniło. Tymczasem wystawianie krostek ospowych na promienie słoneczne może skutkować tym, że na ciele dziecka pozostaną blizny. Nawet jeśli maluch nie ma już nowych wykwitów i dobrze się czuje, a na zewnątrz jest słonecznie, lepiej zakrywać miejsca z pęcherzami, żeby uniknąć tego typu nieprzyjemnej pamiątki po chorobie. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Zobacz też: Ospa party - idziemy z dzieckiem czy nie? Choroba bostońska - czy to groźne? Po tych objawach rozpoznasz ospę wietrzną
Wyniki badania dotyczącego stanu wiedzy rodziców o opatrywaniu ran
Razem z marką octenisept® postanowiliśmy przeprowadzić badanie wśród rodziców dzieci od szóstego miesiąca życia. Sprawdziliśmy, jaki jest poziom wiedzy na temat prawidłowej opieki nad ranami.
Zranienia i zadrapania to częste problemy wielu dzieci i ich rodziców. Ból, dyskomfort i stres sprawiają, że wiele mam i ojców nie do końca wie, w jaki sposób zająć się raną. Od czego zacząć, jak opatrzeć zranione miejsce i jakich produktów użyć? To częste dylematy. Podobne pytania zadaliśmy rodzicom, by sprawdzić, jaki jest ich poziom wiedzy o ranach. Czym jest rana? To nic innego jak uszkodzenie i przerwanie ciągłości skóry. Rana najczęściej powstaje w wyniku urazów mechanicznych, chemicznych, elektrycznych lub termicznych. Wyróżniamy kilka rodzajów ran. To m.in. otarcie naskórka, rany tłuczone, cięte, kłute, szarpane i wiele innych. Każda rana powinna zostać odpowiednio opatrzona, by nie doszło do zakażenia, a także po to, by zminimalizować ból i przyspieszyć gojenie. Jak to zrobić prawidłowo? Czy rodzice wiedzą, na czym polega pierwsza pomoc w przypadku gojenia ran? Sprawdźcie wyniki badania, które przeprowadziliśmy w ramach współpracy z marką octenisept® w październiku 2024 roku. Rany u dzieci: częstotliwość występowania Drobne rany i otarcia zdarzają się bardzo często. Raczkowanie, pierwsze kroki, nauka jazdy na rowerze czy hulajnodze. O ranę nie jest trudno. Potwierdzili to rodzice, biorący udział w badaniu. Aż 99% z nich przyznało, że ich dziecko chociaż raz zraniło się lub miało otarcie. Czy rodzice wiedzą, jak poradzić sobie z raną u dziecka? 95% rodziców deklaruje, że wie, w jaki sposób postępować, by prawidłowo opatrzeć ranę. 5% rodziców przyznało, że nie wiedziało, co zrobić, gdy dziecko się zraniło. Skąd rodzice mają wiedzę na temat właściwych metod postępowania z ranami? Postanowiliśmy zapytać też rodziców o źródło wiedzy dotyczącej opatrywania ran. Jak się okazuje, głównie doświadczenie życiowe oraz wiedza z internetu okazały się przydatne. Źródła wiedzy rodziców o właściwych metodach postępowania z ranami*: 87% – wcześniejsze doświadczenia 36% – sieć 24% – szkoła 13% – książki 11% – szkoła rodzenia Rodzice wymieniali też wśród odpowiedzi rady od innych rodziców, teściów oraz porady z telewizji. Postępowanie z ranami – czy rodzice znają proces opatrywania ran? Zdecydowanie tak. Jak się okazuje, stan wiedzy rodziców na temat ran jest bardzo dobry. 98% z nich prawidłowo wskazało, że opatrywanie rany należy zacząć od jej umycia/dezynfekcji. Żeby dokładnie sprawdzić, czy rodzice wiedzą, jakie kroki należy wykonać, by zająć się raną, zadaliśmy im pytanie otwarte z prośbą o opisanie tego, co by zrobili, żeby opatrzeć ranę. Większość odpowiedzi zakładała następujący i – co warto podkreślić – prawidłowy proces: oczyszczenie rany przemycie/odkażenia rany zabezpieczenie rany, np. przez nałożenie plastra obserwacja procesu gojenia Czym rodzice dezynfekują/odkażają ranę? Dezynfekcja to zdecydowanie najważniejszy krok w opatrywaniu rany. Przeciwdziała zakażeniom przez bakterie, wirusy i grzyby, które mogą wniknąć do organizmu przez uszkodzoną skórę. Warto wybrać preparat, który jest zarówno skuteczny, jak i bezpieczny dla skóry dziecka. Oktenidyna jest jedną z najbardziej rekomendowanych substancji do dezynfekcji ran. Działa szybko, skutecznie niszcząc bakterie, wirusy i grzyby, a jednocześnie nie podrażnia ani nie wywołuje pieczenia. Czego używają rodzice do odkażenia rany*? 87% – leku octenisept® spray 44% – bieżącej wody 31% – wody utlenionej Środki do odkażania ran: czego oczekują od nich rodzice? Aż 96% rodziców potwierdziło, że w ich domowej apteczce znajduje się środek do dezynfekcji ran. Czego rodzice oczekują od tego typu produktów*? właściwości bakteriobójczych – 93% by lek nie powodował uczucia podrażnienia rany („szczypania”) – 72% właściwości wirusobójczych – 65% szybkiego działania – 62% właściwości grzybobójczych – 56% kompaktowego opakowania (np. do torebki) – 31% Co ważne, aż 93% rodziców przyznało, że wyjeżdżając z dzieckiem, pakuje środek do dezynfekcji ran. 40% zabiera go również, wychodząc z dzieckiem na spacer. 94% rodziców tłumaczy dziecku, dlaczego dezynfekuje ranę, by oswoić je z sytuacją i edukować. Jak rodzice reagują na pojawienie się rany u dziecka? Szybka reakcja ze strony rodzica lub opiekuna dziecka jest niezwykle ważna. Poza techniką opatrywania ran ważne jest też zachowanie spokoju. Z naszego badania wynika, że 66% rodziców nie odczuwa stresu z powodu wystąpienia drobnej rany u dziecka. Jeśli zaś pojawia się poczucie niepokoju*, to jest ono związane z: bólem, które czuje dziecko – 56% poczuciem niedopilnowania dziecka – 25% obawami przed powikłaniami – 19% Rany i otarcia to poniekąd codzienność rodziców i małych dzieci. Odpowiednia reakcja, prawidłowa technika opatrywania ran i wybór dobrego produktu, który pomoże w dezynfekcji, znacznie ułatwią proces gojenia. Wyniki zostały przygotowane na podstawie badania w serwisie mamotoja.pl na grupie 271 osób w okresie wrzesień- październik 2024r. * odpowiedzi na pytanie wielokrotnego wyboru Materiał promocyjny marki octenisept®
Małe dziecko i jesień. Odpowiedzi specjalistów na pytania rodziców
Czy małe dziecko może mieć jesienną chandrę? Co zrobić jeśli maluch przemoczy nóżki? Czy katar to powód, by zostać w domu? Jak karmić dziecko jesienią? Specjaliści z różnych dziedzin mówią o zdrowiu, pielęgnacji, diecie i nastroju dziecka jesienią.
Zapytaliśmy specjalistów z różnych dziedzin o to, co trzeba wiedzieć o zdrowiu, pielęgnacji i nastroju małego dziecka jesienią. Czy małe dziecko może być meteopatą? Oczywiście – mówi dr hab. Agnieszka Maryniak, neuropsycholog z Uniwersytetu Warszawskiego. – Wrażliwość na zmiany ciśnienia czy wiatr jest sprawą indywidualną i nie zależy od wieku. Niektórzy ludzie są jak barometry: odczuwają spadek ciśnienia atmosferycznego, ponieważ im samym również spada ciśnienie, a to powoduje gorsze samopoczucie. Czy u dzieci zdarzają się jesienne chandry? – U niektórych tak – twierdzi dr Maryniak. – Jesienna melancholia wiąże się z coraz krótszym dniem. Wrażliwość na brak światła to również sprawa indywidualna. Niektóre dzieci robią się jesienią nieco ospałe, trudno je rano dobudzić, snują się po mieszkaniu, ziewają, są rozkojarzone. Inne przeciwnie – stają się nadpobudliwe i rozdrażnione. Nie można ich za to winić. Za pogorszenie nastroju odpowiedzialne są hormony. Gdy dzień robi się krótszy, organizm produkuje więcej melatoniny, stąd senność. Polecamy: Kolorowanki jesienne dla dzieci do druku Co zrobić, jeśli na spacerze dziecko przemoczy nóżki? – Zrób dziecku ciepłą kąpiel – radzi dr Lilianna Baran, pediatra z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. – Potem daj dziecku coś ciepłego do picia (herbatę z miodem albo cytryną, kakao), załóż mu dwie pary ciepłych skarpet, możesz też na wszelki wypadek podać preparat z witaminą C. Jeśli maluch, który skończył rok, zmarzł wyjątkowo mocno (np. zmókł od stóp do głów) i czujesz, że lada moment się rozchoruje, podaj mu ibuprofen. Działa m.in. przeciwzapalnie. Spacer w deszczu to dobry pomysł? – Tak, bo dzieci potrzebują świeżego powietrza niezależnie od pogody – mówi dr Lilianna Baran. Ale natychmiast dodaje: – Dziecko powinno być odpowiednio ubrane i nie moknąć. Na wózek trzeba założyć folię przeciwdeszczową, a starsze dziecko ubrać w nieprzemakalny sztormiak i kalosze. Sprawdź także: 6 rad na jesienny spacer Czy można wyjść na dwór, gdy wieje wiatr? - Oczywiście – uśmiecha się dr Baran. – Lęk przed wiatrem to nasza narodowa fobia. Dziecko nosi przecież czapkę i nie musi obawiać się podmuchów. Oczywiście myślę tu o zwykłym, niezbyt silnym wietrze, a nie o łamiącej drzewa wichurze. Groźniejsze niż wiatr jest przegrzewanie dzieci i narażanie ich na nagłe zmiany temperatury. Malec, który wychodzi na spacer opatulony jak Eskimos, poci się, a potem przeziębia. Lepiej więc nie ubierać go zbyt ciepło. Trzeba także pamiętać, by wchodząc z dzieckiem do sklepu albo innego ciepłego pomieszczenia, rozpiąć mu kurtkę. Czy katar to powód, by zostać w domu? – Nie – przekonuje dr Lilianna Baran – Jeśli maluch nie ma gorączki, nie boli go gardło, nie ma innych dolegliwości, może bawić się na podwórku. Chłodne powietrze udrożnia nos i sprawia, że dziecko czuje się lepiej. Czy jesienią trzeba chronić skórę dziecka? – Tak – mówi dr Małgorzata Dymecka-Hanusiak, specjalista dermatolog z DCDM Dolmed we Wrocławiu. – Skóra małych dzieci jest niezwykle delikatna, dlatego trzeba ją chronić nie tylko przed mrozem, ale także przed chłodnym wiatrem. Najlepsze zabezpieczenie to natłuszczający krem na każdą pogodę. W co ubierać malca, gdy pogoda jest w kratkę? – Najlepiej na cebulkę – radzi pediatra. – W razie potrzeby będzie można bez trudu zdjąć lub dołożyć warstwę albo dwie. Mówi się, że maluch powinien mieć na sobie o jedną warstwę ubrań więcej niż rodzice. To nie do końca prawda, ponieważ ubrania mają przecież różną grubość. Góralski sweter taty chroni przed zimnem lepiej niż dziecięca bluza z bawełny. A "zapotrzebowanie" na ciepło jest sprawą indywidualną – jeden człowiek jest zmarzluchem, innemu stale gorąco. Dziecko jadące w spacerówce marznie szybciej niż wówczas, gdy biega. Zamiast trzymać się sztywnych reguł, lepiej dostosowywać do sytuacji. By sprawdzić, czy dziecko jest odpowiednio ubrane, wystarczy dotknąć karczku. Jeśli skóra będzie ciepła i sucha, wszystko w porządku. Przeczytaj także: Buty na jesień Czy dziecko trzeba karmić jesienią inaczej niż latem? – Nie – odpowiada mgr Aleksandra Cichocka, dietetyk z Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. – Maluch powinien jeść to co zwykle i tyle samo co zwykle. Warto jednak zwrócić szczególną uwagę na owoce i warzywa. Jesienią, gdy wybór jest mniejszy niż w środku lata, łatwiej o nich zapomnieć. Dziecku można podawać także soczki, koktajle z mrożonych owoców, cytrusy itd. Ze względu na to, że witamina C wzmacnia i chroni przed przeziębieniem, warto założyć w domu miniogródek. Wystarczy włożyć do doniczki korzeń pietruszki, by mieć zawsze świeżą natkę do zupy czy do surówki. Polecamy także: Witaminowa bomba na jesień - 4 przepisy na surówki
Co na oparzenia u dzieci: pierwsza pomoc, gdy dziecko się oparzy
Czy na oparzenia u dzieci zawsze niezawodnym sposobem jest polewanie zimną wodą lub smarowanie białkiem z jajka? Niekoniecznie. Jedno jest pewne: prawidłowa przeprowadzona pierwsza pomoc przy oparzeniu może nie tylko przynieść ulgę, ale i zapobiec powstawaniu blizn.
Co stosować na oparzenia u dzieci? Przede wszystkim ważne jest schłodzenie oparzonego miejsca. I zachowanie zimnej krwi, w czasie gdy dziecko cierpi z powodu bolesnego oparzenia. Wiele zależy też od stopnia oparzenia. Sprawdź co robić, gdy dziecko oparzy się w palec czy inną niewielką powierznię ciała, a co — gdy w grę wchodzi bardziej rozległe oparzenie skóry lub poparzenie chemiczne Spis treści: Co na lekkie oparzenia u dziecka? Poparzenie dziecka: kiedy do lekarza Poważne poparzenie: co robić, by pomóc Co na lekkie oparzenia u dziecka? Każde oparzenie (również słoneczne) u dziecka to poważna sprawa, ponieważ dziecięca skóra jest wyjątkowo delikatna. Gdy dziecko się oparzy, należy pamiętać o tych podstawowych zasadach: zanurz poparzoną część ciała w zimnej wodzie na minimum kilkanaście minut (nawet do pół godziny). Krótkie, jedno- lub dwuminutowe polewanie wodą przyniesie ulgę jedynie na chwilę i na dłuższą metę niewiele. Wystarczy, że woda będzie chłodna (nie musi być lodowato zimna); podobnie postępuj w przypadku oparzenia słonecznego; poparzone miejsce możesz schładzać również opatrunkiem hydrożelowym, jeśli miejsce po oparzeniu jest tylko zaczerwienione, przykryj ranę jałowym opatrunkiem; zaczerwienienie po oparzeniu możesz popsikać pianką Panthenol lub posmarować np. kremem Bepanthen Derm. nie smaruj uszkodzonej skóry białkiem kurzym ani żadnym tłuszczem — w ten sposób możesz doprowadzić do zakażenia. Kiedy do lekarza z oparzeniem? W przypadku poważniejszego oparzenia konieczna jest jak najszybsza interwencja lekarska! Jeśli na skórze pojawiły się pęcherze to znak, że dziecko musi zobaczyć lekarz. Zaleca się, by w przypadku gdy poparzenie dotyczy niemowlęcia lub dziecka, które nie ukończyło jeszcze 2 roku życia — za każdym razem udać się z maluchem do pediatry. Jeśli dziecko doznało oparzenia chemicznego (np. detergentami do sprzątania), zabierz do lekarza opakowanie środka, które je oparzyło. Poniżej, krótka ściągawka dotycząca stopni poparzeń. Stopnie oparzenia: I stopień oparzenia — oparzenie obejmuje wyłącznie naskórek, miejsce oparzenia jest zaczerwienione, występuje obrzęk, czas gojenia - do 3 dni; II stopień oparzenia — tego typu oparzenia mogą być powierzchowne (obejmują naskórek i część skóry właściwej, towarzyszą im pęcherze z białym płynem, czas gojenia - do 3 tygodnia) i głębokie (obejmują naskórek i całą skórę właściwą, skóra zmienia kolor na biały i pojawiają się na niej czerwone punkty, czas gojenia - kilka tygodni); III stopień oparzenia — obejmuje skórę właściwą, wraz z nerwami i tkanką tłuszczową znajdującą się pod skórą; skóra przyjmuje brunatną lub perłowo-białą barwę, staje się twarda i sucha, czas gojenia - bardzo długo, często potrzebny jest przeszczep skóry); IV stopień oparzenia — sięga do ścięgien, mięśni lub nawet kości, dochodzi do zwęglenia poparzonego obszaru ciała. Pierwsza pomoc przy poważnym oparzeniu Jeśli na skórze pojawiają się pęcherze lub dziecko oparzyło dużą powierzchnię ciała, pojedź z nim od razu do szpitala lub wezwij pogotowie. Oczekując na pomoc lekarską, w ramach pierwszej pomocy oparzonemu dziecku: rozbierz dziecko, by odsłonić oparzoną powierzchnię skóry. Nie zdzieraj na siłę ubrania, jeśli nie da się go zdjąć. Delikatnie zanurz oparzone miejsce w zimnej wodzie lub przemywaj je pod kranem lub prysznicem. Owiń dziecko w czyste prześcieradło lub ręcznik. Zawiń w koce, żeby nie traciło już więcej ciepła. Nie polewaj rany spirytusem, nie smaruj jej oliwką, dermosanem, gencjaną, nie wiesz, co na oparzenie danego typu będzie najlepsze. Przeszkodzi to też lekarzowi w ocenie głębokości rany. Zobacz też: Reanimacja u dziecka - te zasady musisz znać Oparzenia u dziecka - pierwsza pomoc Oparzenia chemiczne u dziecka
Nagła, niewyjaśniona śmierć w dzieciństwie: przyczyny i ryzyko SUDC
Nagła, niewyjaśniona śmierć dziecka to tajemnicze zjawisko, które wciąż może budzić niepokój. I nie chodzi o dzieci, których przyczyn śmierci nie potrafią wyjaśnić policjanci i prokuratorzy, a... lekarze. O SUDC mówimy, gdy dziecko umiera, mimo że nic wcześniej nie wskazywało na problemy zdrowotne. Wiadomo, że zjawisko częściej dotyczy chłopców niż dziewczynek. I że najczęściej zdarza się to podczas snu.
Nagła, niewyjaśniona śmierć w dzieciństwie (SUDC) to piąta przyczyna zgonów dzieci na świecie. To zupełnie coś innego niż śmierć łóżeczkowa, która jest przyczyną zgonu niemowląt. Z powodu SUDC najczęściej umierają dzieci pomiędzy 1. a 3. rokiem życia. Ale do ofiar zjawiska eksperci zaliczają dzieci od 1. do 18. roku życia (po ukończeniu wieku niemowlęcego a przed osiągnięciem pełnoletności). Spis treści: SUDC: co to jest? SUDC a SIDS SUDS: statystyki SUDC: co to jest? Nagła, niewyjaśniona śmierć w dzieciństwie to zgon, którego przyczyny pozostają tajemnicą. Nawet wyniki sekcji zwłok nie przynoszą odpowiedzi na pytanie o to, co było powodem śmierci dziecka. Eksperci nie wykluczają, że SUDS może (choć nie musi) mieć podłoże genetyczne. Gdy w rodzinie wcześniej zmarło zdrowe dziecko, a przyczyny zgonu pozostały niewyjaśnione – jest większe prawdopodobieństwo, że w rodzinie wystąpi kolejny tego typy przypadek. Wiadomo, że najczęściej do SUDC dochodzi podczas snu. Zdrowe dziecko wieczorem zasypia, a rano rodzice z przerażeniem stwierdzają, że nie żyje. Choć eksperci wciąż zbierają dane na temat SUDC, statystyki nie mówią nic na temat ryzyka wystąpienia tego rodzaju śmierci. Nikt też nie wie, czy i jak można zapobiegać temu zjawisku. SUDC a SIDS SUDC nie należy łączyć z SIDS, czyli śmiercią łóżeczkową. Owszem, oba te zjawiska dotyczą dzieci, lecz SIDS wyłącznie niemowląt (czyli maluszków, które nie ukończyły jeszcze 1. roku życia). Najczęściej ofiarami śmierci łóżeczkowej są niemowlęta pomiędzy 2. a 4. miesiącem życia. Według statystyk, do SIDS dochodzi dużo częściej niż do SUDC. Mimo że – paradoksalnie – o czynnikach ryzyka i zapobieganiu śmierci łóżeczkowej wiemy dużo więcej. W Polsce większość mam opuszczających szpital po porodzie dostaje od lekarzy wytyczne mające na celu ochronę niemowlęcia przed śmiercią łóżeczkową. SUDS: statystyki Mimo że w XXI wieku możemy liczyć na dużo dokładniejszą i pogłębioną diagnostykę – wciąż odnotowywane są przypadki SUDC. Szacuje się, że nagła, niewyjaśniona śmierć dotyka 1 na 100 tys. dzieci. Na przykład w USA w wyniku SUDS umiera rocznie 400 dzieci. Według wyników badań, które polegały na analizie okoliczności śmierci 622 dzieci zmarłych między 2011 a 2017 r. z 18 różnych krajów na świecie: 59 proc. dzieci, które zmarły nagle z niewyjaśnionych przyczyn, to chłopcy, u 26 proc. w przeszłości występowały drgawki spowodowane gorączką, najczęściej do SUDS dochodzi między 1. a 3. rokiem życia. Źródło: sudc.org Zobacz także: 2-letnia dziewczynka odeszła nagle, we śnie. Rodzice nigdy nie dowiedzą się, dlaczego więcej jej nie zobaczą Choroba Kawasaki u dzieci: objawy i przyczyny. Czy zespół Kawasaki jest wyleczalny? Maść majerankowa dla dzieci: kiedy i na co ją stosować?
Szczepionki HPV: czy są szkodliwe? Od ilu lat? Bezpieczeństwo i skuteczność szczepienia na HPV
Szczepionki HPV już w wielu krajach spowodowały, że wirus brodawczaka ludzkiego przestał zagrażać życiu kobiet i... mężczyzn. Wiadomo też, że szczepionki nie powodują ani obniżenia płodności, ani żadnych innych powikłań. Jest dokładnie odwrotnie – wszystkie doniesienia naukowe potwierdzają skuteczność i bezpieczeństwo stosowania szczepionki HPV.
Szczepionki przeciw HPV zalecane są dziewczynkom i chłopcom. Groźny wirus u kobiet powoduje raka szyjki macicy oraz raka sromu i pochwy. U mężczyzn — raka prącia i odbytu. Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn zarażonych wirusem może on powodować też nowotwory umiejscowione w okolicach szyi i głowy. Czy wiesz, że w Polsce nosicielami wirusa HPV może być nawet 80 proc. osób, podczas gdy w wielu krajach właśnie dzięki szczepionkom udało się niemal całkowicie wyeliminować wirusa brodawczaka ludzkiego? Spis treści: Szczepionki HPV w szkołach i aptekach: od kiedy? Szczepionka HPV: czy jest szkodliwa? 1. Szczepienie na HPV a choroby autoimmunologiczne 2. Duński dokument o szczepionkach HPV 3. Szczepienie HPV a płodność HPV – szczepić czy nie? Powikłania po szczepieniu HPV Szczepionka na raka szyjki macicy – skuteczność Kto i kiedy powinien się zaszczepić przeciw HPV Szczepionki HPV w szkołach i aptekach: od kiedy? Przypominamy, że w Polsce można szczepić dzieci przeciwko HPV za darmo. Program zakłada bezpłatne szczepionki dla chłopców i dziewczynek, w wieku od 9. do 18. roku życia. Warunkiem skuteczności szczepionki przeciw HPV jest podanie jej przed rozpoczęciem życia seksualnego. Wirus brodawczaka ludzkiego przenoszony jest bowiem drogą płciową. Na szczepionkę nie trzeba mieć skierowania, wystarczy zarejestrować się na szczepienie: w przychodni POZ, przez IKP (Internetowe Konto Pacjenta) lub przez infolinię +48 800 100 101. Jak zapowiada ministerstwo zdrowia, szczepionka przeciw HPV będzie dostępna w szkołach i aptekach od września 2024 roku. „Jestem pewna, że od września będziemy mogli szczepić dziewczęta i chłopców przeciwko HPV w szkołach. Zaawansowane są też rozmowy z farmaceutami, w aptekach też będziemy szczepić” – powiedziała na antenie radia RMF24 min. Izabela Leszczyna. Szczepionka HPV: czy jest szkodliwa? Bezpieczeństwo szczepionek przeciwko HPV jest poddawane w wątpliwość m.in. ze względu na obecność w nich wodorotlenku glinu (aluminium), posądzanego o wywoływanie syndromu ASIA (chorób autoimmunologicznych wywołanych przez szczepienia) oraz powodowania innych niepożądanych reakcji poszczepiennych u młodych kobiet: kompleksowego zespołu bólu regionalnego (CRPS), zespołu posturalnej tachykardii ortostatycznej, związanego z nieprawidłowym przyspieszeniem pracy serca podczas siadania lub wstawania (POTS), przedwczesnego wygasania czynności jajników (POF), wywoływanie chorób autoimmunologicznych. Naukowcy ponad wszelką wątpliwość obalili tezy antyszczepionkowców i udowodnili, że szczepienie przeciw HPV jest bezpieczne: Szczepienie na HPV a choroby autoimmunologiczne ​Eksperci Europejskiej Agencji Leków (EMA), po przeanalizowaniu wszystkich zgłoszeń działań niepożądanych nie potwierdzili związku między podaniem szczepionki przeciw HPV a pojawieniem się zespołów chorobowych (CRPS i POTS). Dodatkowo stwierdzono, że obydwa schorzenia mogą występować również u osób niezaszczepionych. Tezę o syndromie ASIA również obalono w rozlicznych badaniach, m.in. przeprowadzonych przez WHO. Duński film o szczepieniach przeciw HPV Między bajki należy włożyć informacje z filmu o duńskich dziewczynkach cierpiących na powikłania po podaniu szczepionki przeciw HPV. Insynuacje te obaliły badania (Arnheim-Dahlström, BMJ 2013 – 997 585 badanych), które nie wykazały sugerowanego związku między podaniem szczepionki HPV a migrenami, omdleniami, powikłaniami neurologicznymi i zakrzepowo-zatorowymi oraz chorobami autoimmunologicznymi (Grimaldi-Bensouda L, J Autoimmun. 2017; Skufca, Vaccine 2018). ​Szczepienie HPV a płodność Jednoznacznie obalono też zarzuty, jakoby szczepionka HPV obniżała płodność (McInerney, Paediatr Perinat Epidemiol. 2017), a zarzut ten często używany jest przez antyszczepionkowców wierzących, że szczepionki mają służyć depopulacji Ziemi. Także doniesienia z Australii o trzech dziewczynkach, które rzekomo przestały miesiączkować wskutek podania szczepionki, obaliły badania naukowe (Naleway, Pediatrics. 2018). HPV – szczepić czy nie? Szacuje się, że w ciągu życia wirusem HPV zarazi się 80 proc. aktywnych seksualnie dorosłych. Istnieje ponad sto wariantów wirusa brodawczaka ludzkiego, ale na szczęście nie każdy z nich jest groźny. Najgroźniejsze są typy HPV 16, 18, 31 i 45, które odpowiadają za rozwój raka szyjki macicy (typ 16 i 18 odpowiada za 70 proc. jego przypadków!). Z kolei typy 6 i 11 wirusa HPV odpowiadają za około 90 proc. przypadków brodawek narządów moczowo-płciowych, tzw. kłykcin kończystych. Zatem na pytanie: czy szczepić na HPV, czy nie, odpowiedź może być tylko jedna: szczepić! „Bezpieczeństwo szczepionki przeciw HPV jest śledzone od 2006 roku, także u kobiet ciężarnych czy chorych z innymi ciężkimi obciążeniami. Niestety, z roku na rok zainteresowanie nimi spada, a coraz więcej rodziców nie decyduje się zaszczepić swoich córek, pomimo tego, że na raka szyjki macicy umiera w Polsce każdego roku ponad 1700 kobiet. A przecież wirus HPV wywołuje nie tylko raka szyjki macicy, ale także kłykciny kończyste czy złośliwe zmiany w obrębie jamy ustnej” – przekonuje prof. dr hab. n. med. Ewa Bernatowska, Kierownik Kliniki Immunologii Instytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka’’. Powikłania po szczepieniu HPV Do tej pory na świecie podano już ponad 270 milionów dawek szczepionki HPV. Na tej podstawie oraz na bazie zgłaszanych niepożądanych odczynów można już powiedzieć z całą pewnością, że preparat jest dobrze tolerowany i bezpieczny. W USA szczepionka HPV (9-walentna) podawana jest od 2014 roku wszystkim kobietom i mężczyznom w przedziale wieku 9-26 lat. Do chwili obecnej podano tam ponad 28 milionów dawek preparatu. W tym czasie zanotowano 259 zgłoszeń <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-szczepieniach/niepozadane-odczyny-poszczepienne-czy-twoje-dziecko-je-ma-14920-r1/">niepożądanych odczynów poszczepiennych na każdy milion dawek w tym 7 poważnych NOP na każdy milion dawek. 97,4 proc. zgłoszeń obejmowało odczyny łagodne (zawroty głowy, omdlenia, ból głowy i reakcje w miejscu wstrzyknięcia). Najczęściej występującymi odczynami były: odczyny miejscowe: bolesność, zaczerwienienie, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, NOP ogólne: gorączka, ból głowy i mięśni, zawroty głowy. Rzadziej występowały: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha. Objawy ustępowały w ciągu 2-3 dni po szczepieniu. Nie wykazano związku między podaniem szczepionki a ciężkimi powikłaniami. Nie wykazano też związku między podaniem preparatu a: zespołem bólu regionalnego (CRPS), zespołem posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS), chorobami autoimmunizacyjnymi, przedwczesnym wygasaniem czynności jajników (POF). Szczepionka na raka szyjki macicy – skuteczność Skuteczność szczepionki HPV oceniono po 10 latach jej stosowania w krajach prowadzących to szczepienie. Zaobserwowano obniżenie infekcji wirusem HPV typu 6, 11, 16 i 18 oraz zmniejszenie zachorowalności na brodawki narządów płciowych – w obu przypadkach o 90 proc! Zmniejszenie patologii wysokiego stopnia ryzyka szyjki macicy oceniono na 85 proc. Zarzut antyszczepionkowców, że szczepionka HPV nie daje długotrwałej ochrony, jest nieprawdziwy. Preparat stosowany jest na świecie od 13 lat. W 2019 roku opublikowano wyniki badań, które wykazały, że po 12 latach w organizmie szczepionych osób poziom przeciwciał nadal utrzymuje się na stałym wysokim poziomie (Artemchuk, J Infect Dis. 2019). Czy tak będzie za kolejne 10, 20, 30 lat? O tym dopiero się przekonamy, jednak nie można twierdzić, że szczepionka HPV nie daje długotrwałej ochrony. Kto i kiedy powinien się zaszczepić przeciw HPV? Szczepienia przeciw HPV są zalecane przez Polskie Towarzystwo Ginekologiczne dziewczynkom w wieku 11-12 lat, dziewczętom w wieku 13-18 lat, które nie zostały wcześniej zaszczepione, oraz chłopcom powyżej 11-12 lat. Dostępne w Polsce szczepionki przeciw HPV: szczepionka dwuwalentna przeciw typom HPV 16 i HPV 18. Można nią szczepić kobiety oraz dziewczynki w wieku powyżej 9 lat. szczepionka czterowalentna przeciw typom HPV 16, HPV 18, HPV 6 i HPV 11. Można nią szczepić kobiety oraz dziewczynki w wieku powyżej 9 lat oraz mężczyzn i chłopców w wieku powyżej 9. roku życia. szczepionka dziewięciowalentna przeciw typom HPV 16, 18, 31, 33, 45, 52, 58 oraz HPV 6 i 11. Można nią szczepić kobiety oraz dziewczynki w wieku powyżej 9 lat oraz mężczyzn i chłopców powyżej 9. roku życia. Szczepionkę najlepiej podać, zanim organizm zetknie się z wirusem, czyli przed rozpoczęciem współżycia. To dlatego szczepienie przeciw wirusowi HPV jest wpisane do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/kalendarz-szczepien-szczepienia-obowiazkowe-2021-program-szczepien-ochronnych-31011-r1/">Kalendarza Szczepień Ochronnych (szczepienie zalecane). Szczepi się chłopców i dziewczynki, jeszcze zanim rozpoczną aktywność seksualną. Jednak zaszczepić warto się w każdym momencie – zachęcają lekarze. Jeśli jako dorosła kobieta dotąd nie zetknęłaś się z wirusem, nie można wykluczyć, że nie stanie się tak w przyszłości. Szczepienie to najlepsza ochrona przed zakażeniem najgroźniejszymi typami wirusa HPV (typ 16 i 18), które odpowiadają za większość przypadków <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/rak-szyjki-macicy-1915-r1/">raka szyjki macicy. Szczepić mogą się także mężczyźni, bo wirus HPV dotyczy także ich (może wywoływać raka prącia, gardła, jamy ustnej). Warto pamiętać, że gdy doszło już do zakażenia wirusem, szczepionka go nie zwalczy. Pobudzi jednak siły odpornościowe organizmu, dzięki czemu będzie mógł on łatwiej uporać się z infekcją. Uwaga! Nawet gdy się zaszczepiłaś, regularnie wykonuj <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/jak-sie-przygotowac-do-cytologii-jak-czytac-wyniki-8872-r1/">cytologię. Zobacz też: Czy warto szczepić dzieci przeciw HPV? Wyjaśnia ekspert <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wirus-hpv-atakuje-tez-chlopcow-dlatego-ich-takze-szczepic-26636-r1/">Po co szczepić chłopców przeciwko HPV Wywołane HPV kłykciny kończyste szybko rosną w ciąży
Wraz z nadejściem jesieni, jak co roku wraca sezon infekcyjny. To czas, kiedy układ immunologiczny naszych dzieci potrzebuje szczególnego wsparcia.
Zmienna aura pogodowa, trudności z dopasowaniem odpowiedniego ubrania do temperatury, przebywanie w przegrzanych pomieszczeniach i uboższa w składniki odżywcze dieta, sprawiają, że odporność dzieci znacząco spada i częściej chorują. Poznaj kilka złotych zasad, których codzienne stosowanie pomoże wzmocnić odporność całej rodziny i w zdrowiu przetrwać sezon jesienno-zimowy. Ruch to zdrowie, szczególnie ten na świeżym powietrzu. Bez względu na pogodę powinniśmy zapewnić naszym dzieciom odpowiednią porcję aktywności. Ruch na świeżym powietrzu sprawia, że organizm jest lepiej dotleniony, prawidłowo się rozwija, szybciej regeneruje. Dzięki regularnej aktywności fizycznej wzmacnia się układ krwionośny, mięśniowy, odpornościowy, organizm hartuje się i przyzwyczaja do zmiennych warunków pogodowych. Dlatego bez względu na porę roku czy pogodę powinniśmy ćwiczyć odporność naszych dzieci, zachęcające je do codziennego spędzania czasu w plenerze. Zadbaj o odpowiedni ubiór. Zwiększenie zachorowalności na infekcje wirusowe w okresie jesienno-zimowym bierze się m.in. z większego ryzyka przegrzania lub przeziębienia organizmu. Przy wyborze ubioru ważne, jest dostosowanie się do aktualnych warunków pogodowych, a nie do kalendarza czy przyzwyczajeń. Szczególnie, że w ostatnich latach anomalia pogodowe zaczynają być normą i kilkanaście stopni w grudniu przestaje dziwić. Jeśli więc listopad jest relatywnie ciepły, nie ma sensu wyciągać z szaf grubych kurtek lub czapki-uszatki. Analogicznie w maju nie zawsze można pozwolić sobie na chodzenie w krótkich spodenkach. Ubranie się odpowiednio do warunków pogodowych ułatwia stosowanie zasady „na cebulkę”, czyli ubieranie kilku warstw, aby można było którąś z nich zdjąć lub założyć w zależności od potrzeb. Odpowiednia ilość i jakość snu to absolutna podstawa w walce o dobrą odporność organizmu. Dzieci w wieku do 4 latach zazwyczaj potrzebują dodatkowej drzemki w ciągu dnia, a nastolatkowie, podobnie jak dorośli powinni przesypiać ok. 8 godzin. Średnia zawsze pozostanie średnią i w każdym przypadku kluczowe będą różnice indywidualne. Najważniejsze jednak jest to, aby czasu na sen nie zabrakło, by traktować go z taką samą uwagą jak inne aktywności i próbować przekazać dzieciom, że ważne są zarówno ilość jak i jakość snu. W praktyce oznacza to także wyrobienie odpowiednich nawyków, które pomogą wyciszyć się i odpowiednio przygotować do snu. Głęboki i nieprzerwany sen sprzyja regeneracji i odbudowie organizmu. Wzrasta wtedy ilość leukocytów we krwi, co sprawia, że układ odpornościowy jest zdecydowanie skuteczniejszy w walce z infekcjami. Zdrowa dieta to podstawa. Sporo warzyw i owoców, najświeższych jak się da ( poza sezonem, wzorem naszych babć – przetwory), produkty zbożowe, ryby, jaja, nabiał, mięso i wystrzeganie się fast-foodów oraz żywności przetworzonej to już solidne podstawy. Warto jednak w okresach zwiększonej zachorowalności na grypę lub przeziębienie postawić na takie składniki diety, które mają właściwości wspierające odporność. Obok takich produktów jak miód, czosnek czy maliny, na szczególną uwagę zasługuje czarny bez. Owoce czarnego bzu są źródłem antocyjanów, które działają antyoksydacyjnie, wzmacniając układ odpornościowy w naturalny sposób. Skuteczność owoców czarnego bzu jest wykorzystywana do budowania odporności u dzieci, dzięki takim produktom jak Sambucus Kids. Syrop SAMBUCUS KIDS to suplement diety zawierający kompozycję dwóch starannie dobranych ekstraktów z owoców czarnego bzu, o gwarantowanej ilości polifenoli i antocyjanów w każdej porcji. Dzięki temu możemy być pewni, że każda porcja syropu wykazuje korzystny wpływ na odporność organizmu. Sambucus kids nie zawiera dodatku cukru, sztucznych barwników i syropu glukozowo-fruktozowego. Słodzony jest organicznym syropem z agawy. Naturalny skład Sambucus Kids pozwala na bezpieczne jego stosowanie od 1. roku życia, a pyszny, malinowy smak ułatwia jego podawanie nawet bardzo małym dzieciom. Po więcej porad o tym jak wspierać odporność dzieci zapraszamy na sambucuskids.pl
Bostonka: objawy, leczenie, czas trwania, jak wygląda bostonka u dzieci [ZDJĘCIA]
Bostonka to choroba, która co pewien czas wybucha w przedszkolach i szkołach. Choć wyjątkowo zakaźna, na szczęście najczęściej ma łagodny przebieg. Bostonka u dzieci objawia się przede wszystkim wysoką gorączką, której towarzyszy wysypka. W początkowym stadium bywa mylona ze zwykłym przeziębieniem.
Bostonka to bardzo zaraźliwa choroba wirusowa, która najczęściej atakuje późnym latem i wczesną jesienią. Swą nazwę zawdzięcza epidemii, którą zaobserwowano w amerykańskim mieście – Bostonie. Powodującego ją wirusa pierwszy raz opisano w 1958 roku. Dokonali tego Rhodes i Robinson, którym udało się wyizolować wirusa od chorych w Toronto w Kanadzie. Sprawdź, co trzeba wiedzieć o bostonce. Spis treści: Co to jest bostonka i czy to groźna choroba? Objawy bostonki u dzieci Jak wygląda bostonka u dzieci? [ZDJĘCIA] Przebieg bostonki u dzieci Jak można się zarazić chorobą bostońską? Bostonka u dzieci – jak leczyć? Dziecko chore na bostonkę a spacer Jak chronić dziecko przed bostonką? Co to jest bostonka? Czy bostonka to groźna choroba? Bostonka jest chorobą zakaźną wywoływaną najczęściej przez wirusy Coxsackie (A5, A9, A10, A16, B1, B3) i enterowirus 71. Bostonka znana jest także jako: wysypka bostońska, grypa bostońska, ospa bostońska, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej w skrócie HFMD (od angielskiego: Hand, Foot and Mouth Disease). O bostonce mówi się też, że jest chorobą brudnych rąk. Do zakażenia dochodzi wskutek niedostatecznej higieny dłoni (po skorzystaniu z toalety, po zmianie pieluszki), a następnie przeniesieniu wirusów do jamy ustnej z przedmiotów wspólnego użytku, zabawek, czy jedzenia. Choć bostonka szybko się rozprzestrzenia, najczęściej ma ona łagodny przebieg i nie powoduje powikłań zdrowotnych. Bostonka: powikłania W naszej szerokości geograficznej dochodzi do bostonki w wyniku zakażenia wirusem Coxsackie, który nie powoduje poważniejszych powikłań – najczęściej dochodzi jedynie do odwodnienia, które stanowi poważne zagrożenie zwłaszcza w przypadku niemowląt i małych dzieci. Przy drażnieniu skóry w miejscach wysypki może dojść do zakażenia bakteryjnego skóry, które wymagać będzie antybiotykoterapii. W innych rejonach świata, np. w Azji, bostonkę często wywołuje enterowirus 71. Spowodowana nim choroba może prowadzić nie tylko do odwodnienia, ale także do powikłań neurologicznych (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy porażenie wiotkie) lub kardiologicznych (np. zapalenie mięśnia sercowego). Objawy bostonki u dzieci Na początku choroba może być mylona ze zwykłym przeziębieniem, zapaleniem gardła, anginą. Nawet dobry lekarz nie od razu jest w stanie zdiagnozować bostonkę. Jej charakterystyczne objawy pojawiają się jakiś czas po pierwszych symptomach. Pierwszymi objawami bostonki u dzieci są: złe samopoczucie, utrata apetytu, ból gardła. Kolejne objawy bostonki to: gorączka – temperatura rośnie do 38-39 stopni Celsjusza, wysypka – pojawia się w ciągu 2 dni od zachorowania. Przypomina małe czerwone lub łososiowe plamki, które przekształcają się w wypełnione surowiczym płynem pęcherzyki. Wysypka nie swędzi, ale może powodować ból lub pieczenie. Jak wygląda bostonka u dzieci? [ZDJĘCIA] Krostki pojawiające się przy bostonce przypominają ospę wietrzną. Jednak w przypadku choroby bostońskiej wysypka pojawia się zwykle na dłoniach, stopach i w jamie ustnej (czasem też na pupie, jeśli dziecko ma biegunkę). W przebiegu bostonki u dzieci, a także przez pewien czas po jej przebyciu, u może występować nadmierne złuszczanie się naskórka, a także oddzielanie się paznokci od macierzy. Przebieg bostonki u dzieci Choroba bostońska u dzieci dzieli się na 3 etapy: okres wylęgania się wirusa bostońskiego w organizmie, faza prodromalna, pojawiają się pierwsze dolegliwości (można ją pomylić z grypą, anginą czy przeziębieniem), w ostatnich dniach tej fazy występuje wysypka, faza wysypkowo-osutkowa, czyli właściwa choroba. Ile trwa bostonka u dzieci? Cała choroba trwa ok. 2 tygodni: Okres pierwszy, czyli okres wylęgania, trwa 3-5 dni. Pojawianie się pierwszych dolegliwości, czyli drugi okres choroby, trwa 2-3 dni. Właściwa choroba, od momentu wystąpienia wysypki, trwa 7-10 dni. Jak długo dziecko chore na bostonkę może zakażać? Wirus bostoński utrzymuje się w organizmie jeszcze przez pewien czas po ustąpieniu objawów – drogą kropelkową może przenosić się do miesiąca, w kale utrzymuje się nawet do 6-11 tygodni. Zdolność zarażania jest największa tylko w momencie występowania najbardziej uciążliwych objawów, takich jak gorączka i wysypka. Bostonka nie różni się od większości dziecięcych chorób wirusowych – większość lekarzy zgadza się, że po ustąpieniu objawów dziecko nie zaraża na tyle, aby stanowić znaczące zagrożenie dla otoczenia. Jeśli dziecko od ponad doby nie zgłasza złego samopoczucia, a bolesna wysypka i gorączka ustąpiły – może wrócić do żłobka, szkoły lub przedszkola. Jak można zarazić się chorobą bostońską? Do zakażenia bostonką dochodzi poprzez kontakt z wydzielinami i wydalinami osoby zakażonej. Najbardziej podatne na bostonkę są dzieci do 10. roku życia. Ale chorobą zarażają się również dorośli (zwłaszcza osoby o obniżonej odporności i starsze). Infekcja ma u nich jednak łagodniejszy przebieg. Przed zarażeniem powinny chronić się przyszłe mamy – bostonka w ciąży czasem może wiązać się z przykrymi powikłaniami. Co sprzyja zarażeniu się bostonką: Pora roku – największe żniwo bostonka zbiera późnym latem i jesienią. Bezpośredni kontakt – wirus przenosi się przez mocz, kał i ślinę. Do zakażenia może np. dojść, gdy chore dziecko włoży zabawkę do buzi, a potem będzie się nią bawić inne dziecko. Źródłem zakażeń mogą też być kąpieliska i baseny. Brak higieny – jeśli zakażony maluch nie umyje po skorzystaniu z toalety rąk, szybko zarazi innych. Bostonka u dzieci – jak leczyć? Przy podejrzeniu bostonki należy iść z dzieckiem do lekarza. Pediatra wykluczy inne, groźniejsze choroby przebiegające z wysypką (podobnie może objawiać się różyczka, ospa wietrzna lub odra). Przepisze też odpowiedni lek na wysypkę. Choroba bostońska na szczęście rzadko powoduje powikłania, a jej objawy ustępują same w ciągu 7-10 dni i to niezależnie od tego, czy leczenie zostało wdrożone, czy nie. Nie istnieje leczenie pozwalające zwalczyć wirusa. Organizm musi poradzić sobie z nim sam, można natomiast podejmować działanie objawowe, czyli łagodzące objawy bostonki u dzieci. Najczęściej stosuje się leki obniżające gorączkę, działające przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Dzieciom podaje się w tym celu leki z paracetamolem. Warto także stosować preparaty odkażające zmienioną skórę, np. wodny roztwór pioktaniny, lub leki z oktenidyną. Przy nasilającym się swędzeniu skóry, można łagodzić tę dolegliwość preparatami przeciwświądowymi, np. leki przeciwhistaminowe czy działające miejscowo pianki czy pudry o działaniu znieczulającym. Pęcherzyki na skórze smaruj preparatem przepisanym przez lekarza. Nie przekłuwaj ich i nie zdrapuj – możesz je w ten sposób zainfekować bakteriami (a wtedy konieczne będzie leczenie antybiotykiem). W leczeniu bostonki nie należy stosować glikokortykosteroidów. Zastosowane na wczesnym etapie choroby znacząco zwiększają ryzyko ciężkiego jej przebiegu. Jak pomóc dziecku z bostonką: Pamiętaj, że dziecko musi dużo pić – najlepsza jest woda, soki podrażnią chore gardło. Podawaj lekkostrawne dania – z powodu pęcherzyków w gardle dziecko może mieć problemy z jedzeniem. Proponuj letnie, delikatne, niekwaśne potrawy, np. kisiel, zupy kremy, kaszki. Nie zmuszaj do jedzenia. Gdy dziecko źle się czuje, zatrzymaj je w domu i pozwól poleniuchować. View oEmbed on the source website Czy wychodzić na dwór z dzieckiem chorym na bostonkę? Wielu rodziców zastanawia się, czy można wychodzić na dwór podczas bostonki. Jeśli dziecko nie gorączkuje, wskazane jest, by mogło się przewietrzyć. Dopóki utrzymują się objawy charakterystyczne dla bostonki, należy jednak unikać wyjść w miejsca powszechnie dostępne, aby dziecko nie roznosiło wirusa (chory maluch nie powinien zbliżać się do innych dzieci bliżej niż na odległość 2 metrów, musi też unikać dużych zbiorowisk ludzi i placów zabaw). Jak chronić dziecko przed zachorowaniem na bostonkę? Bostonka jest wyjątkowo zakaźna. Można jednak próbować uchronić przed nią dziecko. Dbaj o higienę – często myj dziecku ręce, przebieraj je od razu po powrocie ze żłobka czy przedszkola, a także czyść środkiem antybakteryjnym jego zabawki. Przypominaj również, aby nie korzystało z cudzych sztućców, nie piło z czyjegoś kubeczka i nie jadło ze wspólnych naczyń. Unikaj tłumów – jeśli w twojej okolicy pojawiła się bostonka, nie zabieraj dziecka do kina, supermarketu. Jeżeli masz taką możliwość, nie posyłaj go też do żłobka czy przedszkola, w którym pojawił się wirus bostoński. Zobacz także: Rodzaje wysypki u dziecka Bostonka u dorosłych - jak to się objawia? Odra: jak wygląda ta choroba u dziecka?
Rumień zakaźny u dzieci i dorosłych: objawy, leczenie, jak wygląda
Rumień zakaźny to choroba zakaźna, przed którą bardzo trudno się uchronić. Jednym z jej objawów jest charakterystyczna wysypka. Sprawdź, jak leczyć rumień zakaźny u dziecka i czym grozi zachorowanie na rumień u dorosłego.
​Wirus, który wywołuje rumień zakaźny, szczególnie lubi wiosnę. Nie jest groźny dla dzieci, jednak dorośli (zwłaszcza przyszłe mamy i osoby ciężko chore) powinni na niego uważać, bo może prowadzić do poważnych powikłań. Na rumień zakaźny najczęściej chorują dzieci, które chodzą do żłobka lub przedszkola. To wysypkowa choroba wieku dziecięcego. Sprawdź, jak wygląda rumień zakaźny i dowiedz się, po jakich objawach rozpoznasz chorobę i co trzeba zrobić, by ją wyleczyć. Spis treści: Co to jest rumień zakaźny? Rumień zakaźny: kiedy i jak zaraża Jak wygląda rumień zakaźny u dzieci? Rumień zakaźny u dzieci: objawy Rumień zakaźny u dzieci: diagnoza i leczenie Rumień zakaźny u dorosłych Co to jest rumień zakaźny? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Przychodzi bobas do lekarza Czytaj więcej Na rumień zakaźny chorują dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Wywołuje go parwowirus B19, który rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Rumieniem zakaźnym, jaka sama nazwa wskazuje, bardzo łatwo się zarazić. Bywa, że pustoszy całe przedszkola i szkoły. Niestety, nie można zaszczepić dziecka przeciwko rumieniowi zakaźnemu, ale z drugiej strony – nie ma takiej potrzeby. W przeciwieństwie do rumienia wędrującego po ugryzieniu kleszcza, rumień zakaźny nie jest niebezpieczny dla dziecka. Przebieg choroby u dzieci na ogół jest łagodny. Jednokrotne zachorowanie na rumień zakaźny daje odporność na całe życie. Rumień zakaźny nazywany jest też piątą chorobą, ze względu na to, że jest to piąta z sześciu typowych wysypek wieku dziecięcego. Rumień zakaźny: kiedy i jak zaraża Choroba czerwonych policzków jest chorobą wirusową, czyli przenosi się drogą kropelkową. A to oznacza, że można się nią zakazić poprzez kontakt z chorą osobą. Gdy u chorego dziecka pojawi się wysypka — maluch już właściwie nie zaraża innych. Właśnie dlatego, że zarażają dzieci chore, lecz nie mające jeszcze objawów, tak trudno uchronić się przed zakażeniem. Dobra wiadomość jest taka, że rumień jest trudniejszy do „złapania” niż np. ospa wietrzna. Ile trwa rumień zakaźny Choroba ma długi czas wylęgania — od zarażenia się do momentu pojawienia się pierwszych objawów może minąć tydzień lub dwa. Potem pojawia się wysypka, która może nie znikać przez tydzień lub nawet przez 3 tygodnie. Zakażenie parwowirusem nie powoduje bakteryjnego zapalenia skóry, nie niesie też ryzyka nadkażeń. Jak wygląda rumień zakaźny u dzieci? Choroba czerwonych policzków, tak nazywany jest również rumień zakaźny, to przede wszystkim charakterystyczna wysypka, której raczej nie pomylisz z innymi rodzajami wysypek. Zdjęcie dziecka chorego na rumień: Rumień zakaźny u dzieci: objawy Najbardziej charakterystycznym objawem rumienia zakaźnego jest wysypka. Pojawia się na raty. Oto najczęstsze kolejne etapy pojawiania się wysypki na ciele chorego na rumień: Wysypka pojawia się na twarzy. Różowe plamki szybko zlewają się w rumieniec – zarażone dziecko wygląda tak, jakby ktoś wymierzył mu dwa siarczyste policzki, ma na buzi symetryczne plamy, które wyglądają jak skrzydła motyla. Wysypka obejmuje ramiona, tułów, pośladki, ręce i nogi. Potem blednie w części centralnej, przez co zmiany tworzą misterne siateczki i koronki. Po około 11 dniach wysypka ustępuje. Znika bez złuszczania skóry, od dołu do góry, czyli najpierw z nóg, potem z tułowia i rąk, a na końcu z twarzy, nie zostawiając żadnych śladów. Wysypka może pojawić się na nowo — zdarza się to krótko po zniknięciu rumienia. Najczęściej po kąpieli albo po wysiłku (a niekiedy pod wpływem stresu lub zmiany temperatury otoczenia). Potem znów blednie.​ W zależności od przebiegu — infekcja może zakończyć się na etapie wysypki na twarzy dziecka lub rozpocząć się wysypką od krostek np. na nogach. Rumień zakaźny a szkarlatyna Na widok drobnych krostek, w pierwszej chwili rumień zakaźny u dziecka można pomylić ze szkarlatyną. Jednak warto pamiętać, że to dwie zupełnie różne jednostki chorobowe i wysypka w przypadku szkarlatyny najpierw najczęściej pojawia się w pachwinach i pod pachami (a nie na policzkach czy innych częściach ciała dziecka). Inne objawy rumienia zakaźnego Wysypka może, lecz nie musi być jedynym objawem choroby. Rumieniowi zakaźnemu u dzieci towarzyszyć może również: Niewysoka gorączka — temperatura nie przekracza 38°C i trwa jeden, dwa dni, ból gardła i stawów — przydarza się raczej starszym dzieciom, Bóle głowy nieżyt gardła i nosa, bóle mięśniowo-stawowe, zapalenie stawów, zaburzenia żołądkowo-jelitowe Zaburzenia żołądkowo-jelitowe mogą towarzyszyć chorobie, ale dotyczy to raczej dorosłych, a nie dzieci. Bóle stawów mogą być dość dotkliwe, jednak na ogół mijają bez powikłań. Rumień zakaźny u dzieci: diagnoza i leczenie Choć choroba przebiega na ogół łagodnie, dziecko powinien zbadać pediatra – choćby po to, by postawić diagnozę i wykluczyć inne choroby. Dziecko powinno zostać w domu, by nie zarażać innych. Leki nie są na ogół potrzebne, bo rumień mija sam. Jeśli to konieczne, można podać dziecku leki łagodzące świąd (np. Fenistil) oraz lek obniżający gorączkę (np. Paracetamol), ale na jednak ogół nie ma takiej potrzeby. Jeśli wysypce towarzyszy zapalenie stawów, podaje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Rumień zakaźny u dorosłych Jeśli masz pewność, że twoje dziecko choruje na rumień zakaźny, szybko odizoluj je od osób, dla których wirus mógłby być niebezpieczny. Kontaktu z parwowirusem B19 szczególnie powinny się wystrzegać kobiety w ciąży. Zakażenie rumieniem w ciąży, zwłaszcza w dwóch pierwszych trymestrach, może (ale nie musi) być bardzo niebezpieczne dla przyszłych mam: zdarza się, że powoduje groźne komplikacje, m.in. niedokrwistość, zapalenie mięśnia sercowego i obrzęk płodu, a nawet jego obumarcie. Na szczęście ogromna większość kobiet (60–80%), które planują zajść w ciążę, miała już kontakt z wirusem, a więc jest uodporniona i nie może się zarazić. Badania dowodzą również, że większość kobiet (ok. 75%), która zaraziła się w czasie ciąży, rodzi zdrowe dzieci. Mimo wszystko lepiej dmuchać na zimne (bo istnieje ryzyko poważnych powikłań) i nie narażać się na kontakt z chorymi. UWAGA! Jeśli jesteś w ciąży i podejrzewasz, że mogłaś się zarazić, np. od swojego starszego dziecka, koniecznie zgłoś to lekarzowi, który prowadzi ciążę. Skieruje cię na badania krwi, by sprawdzić, czy są w niej przeciwciała przeciwko wirusowi, którego się obawiasz. Jeśli tak, czekają cię jeszcze inne badania, m.in. USG. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Skaza białkowa: wysypka i objawy u dzieci [zdjęcia] Wysypka przy ząbkowaniu na twarzy, brzuchu: jak wygląda i jak ją leczyć? Wysypka w ciąży: kiedy krostki i pokrzywka to uczulenie, a kiedy choroba Konsultacja merytoryczna dr n. med. Lilianna Baran Pediatra, neonatolożka, Klinika Ginekologii i Położnictwa, Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza we Wrocławiu
Jak oklepywać dziecko: prawidłowe oklepywanie przy kaszlu, po inhalacji [INSTRUKCJA]
Jak oklepywać niemowlę i starsze dziecko, by mieć pewność, że to bezpieczny sposób na katar i kaszel? Co prawda samo oklepywanie nie zlikwiduje wirusów czy bakterii, ale za to bardzo ułatwi pozbycie się zalegającej w oskrzelach wydzieliny, a tym samym utrudni rozwój infekcji. Dlatego sprawdź, jak prawidłowo oklepuje się dziecko i jak długo musisz to robić.
Jak oklepywać dziecko, by przynieść maluchowi ulgę? Okazuje się, że to naprawdę skuteczny sposób przy kaszlu. Niemowlęta i małe dzieci mają trudności z odkrztuszaniem, gdyż odruch ten jest u nich słabo rozwinięty, a mięśnie klatki piersiowej i przepony nie są wystarczająco sprawne. Zalegająca w oskrzelach wydzielina może przyczyniać się do rozwoju bakterii i wirusów, sprzyjając powstawaniu zapalenia oskrzeli i płuc. Dlatego skuteczne pozbywanie się jej jest tak ważne, a oklepywanie dziecka może w tym pomóc. Wykonuje się je bez wcześniejszego podawania syropów na kaszel lub po ich podaniu – połączenie podawania syropu i oklepywania jest skuteczniejsze, gdyż farmaceutyk rozrzedza wydzielinę, a oklepywanie pomaga dziecku się jej pozbyć. Spis treści: Jak prawidłowo oklepywać dziecko Oklepywanie niemowląt przy kaszlu Jak długo i często oklepywać dziecko Jak prawidłowo oklepywać dziecko Oklepywanie dziecka ułatwia odrywanie się wydzieliny od ścian oskrzeli, co prowokuje malucha do kaszlu. Wykonuje się je w różnych pozycjach dziecka: na siedząco i na leżąco (na brzuszku i na plecach, można także oklepywać malucha w pozycji leżenia bokiem). Dzięki temu wydzielina z różnych zakamarków oskrzeli ma szansę spłynąć i zostać odkrztuszona. Jak oklepywać dziecko? Oklepywanie wykonuje się dłońmi złożonymi w łódeczki. Chodzi o to, by nie „obijać’’ dziecka pełną dłonią, ale żeby na jego ciało zadziałała poduszka powietrzna powstająca między złożoną w łódkę dłonią a skórą malucha – jest to przyjemniejsze i łagodniejsze. Zabieg trzeba wykonać z wyczuciem – ani zbyt mocno, ani za słabo. Do oklepywania dziecka nie trzeba rozbierać, może pozostać w bluzce czy piżamce. Podczas oklepywania omija się kręgosłup oraz okolice nerek; dłonie osoby oklepującej powinny mieć kontakt z klatką piersiową dziecka, czyli tam, gdzie znajdują się żebra. Dolną i środkową część klatki piersiowej po jej przedniej i tylnej stronie najlepiej oklepywać w pozycji leżącej dziecka (na brzuchu i na plecach). Idealnie jest wtedy, gdy maluch leży z głową skierowaną nieco głową w dół. Zabieg zaczyna się od dolnej części klatki piersiowej, czyli mniej więcej w połowie tułowia, a następnie oklepywanie postępuje w górę klatki, mniej więcej na wysokość mostka. W pozycji siedzącej dziecka można oklepać górną część klatki piersiowej po jej przedniej i tylnej stronie. Po każdych 6-8 uderzeniach warto zrobić krótką przerwę (kilka sekund). Mniejsze dzieci oklepuje się jedną ręką, większe można oklepywać obiema dłońmi. Oklepywanie przerywa się na czas, gdy dziecko odkrztusza, czyli wtedy, gdy zaczyna kaszleć. Oklepywanie niemowląt przy kaszlu Jak oklepywać malutkie dziecko? Należy używać jednej dłoni złożonej w łódeczkę. Maluszka można położyć sobie na nogach, ustawiając go tak, aby spoczywał głową lekko do dołu. W przypadku tak małego dziecka wystarczy oklepywanie w pozycji leżenia na brzuchu – oklepuje się plecy dziecka. Do zabiegu niemowlę powinno mieć na sobie nie więcej niż jedną warstwę ubrań, np. tylko body. Oklepywanie niemowlęcia zaczyna się od środkowej części plecków, nieco z boku – chodzi o to, aby ominąć kręgosłup i nie uderzać poniżej linii dolnych żeber. Wykonuje się 3-4 uderzenia i robi przerwę. Kontynuując oklepywanie, należy przemieszczać dłoń w górę tułowia. Oklepywanie robi się po obu stronach kręgosłupa i kończy na górnej części łopatek maluszka. Jak długo i często oklepywać dziecko Jak długo należy oklepywać dziecko? Oklepywanie dziecka powinno trwać kilka minut za każdym razem. W ten czas wlicza się oczywiście przerwy między seriami uderzeń. Oklepywanie może wywołać nie tylko kaszel, ale i wymioty. Zwykle jest to jeden epizod i nie ma się czym martwić – to także sposób dziecka na pozbycie się śluzu. Ile razy dziennie powinno się oklepywać dziecko, by przyniosło to jak najlepsze efekty? Najlepiej, gdy będziemy powtarzać je 3-4 razy dziennie, a w przypadku starszych dzieci można to robić nawet pięć razy dziennie. Pierwszy zabieg warto wykonać wkrótce po obudzeniu się dziecka, bo po nocy w jego oskrzelach zalega sporo wydzieliny. Jeśli dziecku podaje się syropy na kaszel, oklepywanie można zacząć już po kilkunastu minutach od podania – po tym czasie zaczynają działać. Najważniejsze jest, aby oklepać malucha w ciągu pół godziny od ostatniej dawki leku. Oklepywanie można stosować także po inhalacjach na kaszel. Podobnie jak syropy, powodują one rozrzedzenie śluzu, więc oklepywanie wykonane po inhalacji ma szansę skutecznie pomóc dziecku wykrztusić zalegający śluz. View Burdaffi on the source website Sprawdź także: Co to jest szczekający kaszel u dziecka Domowe sposoby na kaszel u dziecka Nie lekceważ przewlekłego kaszlu u dziecka