Porzuciłam chorego męża dla dobra dziecka
fot. Adobe Stock, Кирилл Рыжов

„Porzuciłam chorego męża dla dobra dziecka. Jego stany depresji i manii sprawiały, że bałam się o syna”

​„Izolowałam ich od siebie, bo czułam, że tak jest dla syna najlepiej. Jednocześnie wiedziałam, że w ten sposób jeszcze bardziej pogrążam Marka. Dzisiaj nie wiem, czy na pewno postąpiłam dobrze”.
Porzuciłam chorego męża dla dobra dziecka
fot. Adobe Stock, Кирилл Рыжов
Musiałam to zrobić. Musiałam zabrać Markowi naszego syna. Dziś wiem, że to był dla męża początek końca. Muszę opowiedzieć tę historię, bo szukam rozgrzeszenia. Sama nie potrafię sobie wybaczyć, choć pewnie postąpiłam słusznie.

Wybrałam dobro dziecka, a nie jego ojca

Decyzja ta pociągnęła za sobą jednak konsekwencje, które do dziś odbierają mi spokojny sen.

Marek zauroczył mnie od pierwszego wejrzenia. Energiczny, pewny siebie, z głową pełną fantastycznych planów. Nigdy nie spotkałam kogoś takiego jak on – człowieka tak optymistycznie nastawionego do życia. Chodząca euforia, radość i energia. Po dwóch tygodniach znajomości zakochałam się w nim bez reszty, po sześciu miesiącach byliśmy zaręczeni, a po roku zostałam jego żoną.

Niestety, tuż po ślubie Marek zaczął się zmieniać. Gdzieś zniknęła ta energia i wigor, a jego samopoczucie pogarszało się z tygodnia na tydzień. Po dwóch miesiącach był już w depresji. Zdarzało mu się przeleżeć pół dnia w łóżku twarzą do ściany.

Miewał napady lęku, w trakcie których bez słowa wybiegał z domu. Płakał bez powodu. Po wielu namowach, poszedł do lekarza. Dostał leki, zwolnienie z pracy i skierowanie na terapię. Leczył się prawie pół roku i w końcu z tego wyszedł. Dochodził do siebie powoli. Przez kilka miesięcy zachowywał się bardzo powściągliwie.

Wyleczył się z depresji, ale ciągle jeszcze nie przypominał człowieka, którym był przed naszym ślubem. Cieszyłam się więc jak głupia, gdy w końcu po kolejnych tygodniach odzyskał tę dawną, szaloną energię.

Znów był cudowny

Wstawał dwie godziny przede mną, żeby poćwiczyć, poczytać o wspinaczce, którą się pasjonował. Gdy podnosiłam się z łóżka, na stole stało już śniadanie. A kiedy ja po całym dniu kładłam się spać, to on jeszcze słuchał muzyki, robił pompki albo coś na następny dzień gotował. Staraliśmy się wtedy o dziecko i dość szybko nam się udało.

Kiedy powiedziałam Markowi, że zaszłam w ciążę, skakał z radości. Do swoich dotychczasowych zajęć dodał lekturę książek o wychowywaniu dzieci i wielogodzinne poszukiwania stron internetowych związanych z tym tematem. Uśmiechałam się wtedy i powtarzałam sobie pod nosem: „Cały Marek…”.

To był ostatni raz, kiedy mówiłam to z rozrzewnieniem. Dokładnie trzy miesiące po narodzinach syna mąż znów wpadł w depresję. Tylko że teraz mieliśmy w domu dziecko.

Był mi bardzo potrzebny, a nie nadawał się do niczego

Znów leżał godzinami w łóżku. Z kolei w nocy nie wstawał do Piotrusia, bo był zbyt roztrzęsiony, żeby cokolwiek przy nim robić. Gdy brał małego na ręce, natychmiast dopadał go lęk. Tłumaczył, że przytłacza go poczucie obowiązku. Zdarzało mu się postawić pełny czajnik na kuchenkę bez podpalania gazu, a potem tę nieprzegotowaną, zimną wodę dawać do picia małemu.

Kiedyś też w tym depresyjnym rozkojarzeniu zostawił otwarte drzwi wejściowe, a raczkujący już Piotrek wyszedł na korytarz. Złapałam syna tuż przy schodach. Takich sytuacji było mnóstwo, więc Marek znów zaczął się leczyć na depresję. Szybko okazało się, że problem jest bardziej złożony.

Mąż cierpiał na tak zwaną chorobę dwubiegunową. Z jednej strony była więc depresja, a z drugiej stan maniakalny. Objawiał się on nadmiernym pobudzeniem, przesadną wiarą w siebie i wyniszczającym apetytem na życie. Uświadomiłam sobie wtedy, że to, co brałam za jego szaloną radość życia, było przejawem choroby.

Marek wyszedł z depresji i pod opieką lekarzy żył bez objawów choroby przez dwa lata. Był normalny – czasem weselszy, czasem czymś przygnębiony, ale bez skrajności. Powoli wrócił też do wspinaczki. Znów zaczął się nią ekscytować, a ja straciłam czujność i nie dostrzegłam, że planowanie kolejnych wypraw staje się coraz bardziej obsesyjne.

W końcu Marek znów poddał się szaleństwu

Przepadł w planach wspinaczkowych i stracił pracę, bo regularnie ją zaniedbywał. Niedługo potem zaczęły się zdrady, bo ludzie cierpiący na tę chorobę często szukają ujścia swojej energii w seksie. Nie chcę już nawet opowiadać, ile razy i w jakich okolicznościach Marek mnie zdradził.

Nie ma sensu tego wspominać, tym bardziej, że rozwiodłam się z nim z innego powodu. Zdrady mogłabym mu jeszcze wybaczyć, bo przecież popychała go do nich choroba. Bałam się o dziecko. Piotrek powoli dorastał i coraz więcej rozumiał.

Rozchwianie emocjonalne ojca bardzo źle na niego wpływało. Wzbudzało lęk, wytrącało z równowagi. Ojciec, który albo płacze bez przyczyny, albo biega po domu w dzikim szale, nie jest solidnym filarem rodziny. Ostatecznie do wyprowadzki z domu i wystąpienia o rozwód skłoniła mnie sytuacja, która zmroziła mi krew w żyłach.

Byłam w pracy, gdy zadzwoniła do mnie sąsiadka

– Aga, czy ty wiesz, że twój mąż z synem chodzą po dachu naszego bloku?
– Jak to po dachu? O czym ty mówisz? – przeraziłam się.
– Przepraszam, że się wtrącam, ale stoję teraz pod klatką i właśnie ich widzę. Wychylają się znad krawędzi domu…
– Nie wygłupiaj się, Ewka! Żarty sobie stroisz?
– No nie.

Poprosiłam ją, żeby poszła na dach i kazała mojemu mężowi wracać z Piotrkiem do domu. Rzuciłam robotę i pojechałam do nich. Po drodze modliłam się, żeby nic się nie stało. Na szczęście po kilku minutach zadzwoniła sąsiadka. Powiedziała, że jej posłuchał i zabrał małego.

Marek tłumaczył mi wtedy, że chciał chłopaka przyzwyczajać do wysokości, żeby poszedł w jego ślady i zajął się wspinaczką.

– Nasz blok ma tylko cztery piętra, więc to żadne wyzwanie – uśmiechał się głupkowato.

Spakowałam Piotrka i pojechaliśmy do moich rodziców

Wtedy właśnie podjęłam ostateczną decyzję o rozstaniu z mężem. Pół roku później byliśmy już po rozwodzie. Marek walczył o Piotrka, ale potem znów wpadł w depresję. Choroba kolejny raz odebrała mu chęć do życia.

Gdy zobaczyłam, jak szybko zmieniają się jego nastroje, postanowiłam odebrać mu prawa rodzicielskie. Nie mogłam dopuścić, by miał jakąkolwiek kontrolę nad synem. Martwiłam się, że kiedyś zrobi mu krzywdę. Wygrałam sprawę. Sąd się nie wahał.

Historia choroby i stan mojego męża działały na moją korzyść. Nie cieszyłam się, ale poczułam ulgę, gdy usłyszałam wyrok. Szybko jednak zastąpiły ją wyrzuty sumienia, gdy jeszcze na sali sądowej spojrzałam w oczy Marka. Był przerażony. Dlatego po rozprawie dzwoniłam do niego codziennie i odwiedzałam go tak często, jak tylko mogłam.

Rzadko jednak zabierałam ze sobą syna.

Mąż był w fatalnym stanie

Uważałam, że Piotrek nie powinien być świadkiem jego udręki. Byłam przekonana, że spotkania z Markiem pogrążonym w depresji odbiłyby się na jego zdrowiu psychicznym. Trudnych sytuacji było wiele. Pamiętam, jak któregoś dnia wychodziliśmy od Marka, a on nagle upadł na kolana przed synem i wtulił się w niego z całej siły.

Trzymał go tak mocno i rozpaczliwie, że po chwili zobaczyłam w oczach Piotrka strach. Nie wiedział, co się dzieje, i jak ma zareagować.

– No dobra, idziemy – złapałam syna za rękę. – Chłopaki, dosyć już tych czułości – dodałam najbardziej swobodnym tonem, na jaki było mnie stać.

Marek spojrzał na syna zapłakanymi oczami i powiedział:

– Mama ma rację, lepiej idźcie.
– Możemy zostać… – odparł syn.
– Nie, nie. Zostawcie wariata samego – uśmiechnął się gorzko, a my poszliśmy.

Izolowałam ich od siebie, bo czułam, że tak jest dla syna najlepiej. Jednocześnie wiedziałam, że w ten sposób jeszcze bardziej pogrążam Marka.

No i jego stan rzeczywiście się pogarszał. Namawiałam go wiele razy, żeby poszedł do szpitala, ale on bronił się, jak mógł.

– W wariatkowie umrę – mówił.

Spodziewałam się więc najgorszego. Po dwóch miesiącach regularnych rozmów telefonicznych nadszedł dzień, w którym nie odebrał. Poszłam do jego mieszkania po pracy. Zanim przekręciłam klucz w zamku, już przeczuwałam, że Marka z nami nie ma. Została mi tylko potworna formalność. Wejść i sprawdzić, jak to zrobił. Sprawdziłam.

Choroba z nim wygrała. Od jego śmierci minął rok, a ja wciąż zastanawiam się, czy powinnam była postąpić inaczej. Czy nie należało bardziej o Marka walczyć? Może za bardzo skupiłam się na dobru syna? Widzę, że Piotrek też ma do siebie żal. Że zmaga się nie tylko z traumą po stracie ojca, ale i z wyrzutami sumienia. Nie wiem… Po prostu nie wiem, czy dobrze zrobiłam.

Agnieszka, lat 36

Czytaj także:
Redakcja poleca: Dzieci też borykają się z depresją - film
Kiedy dziecko dojrzewa, pogorszenia nastroju wydają się normalne. Może być smutne z powodu słabszej oceny w szkole lub przeżywać pierwszy zawód miłosny. Jednak gdy stan zniechęcenia utrzymuje się dłużej lub się nasila, warto udać się do specjalisty, bo to może być depresja.
Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy