Książki o śmierci dla dzieci – najmądrzejsze i najpiękniejsze
Przedstawiamy książki o śmierci i żałobie, które powstały z myślą o dzieciach w różnym wieku. Wybrane przez nas tytuły pokazują, że przemijanie jest częścią rzeczywistości, ale opowiadają o śmierci w sposób prosty i możliwie delikatny, czyli właśnie tak, jak należy rozmawiać na trudne tematy z dziećmi.
Kiedy zbliża się 1 listopada lub gdy umiera ktoś bliski — dzieci mogą pytać o umieranie. Jak wytłumaczyć dziecku, czym jest śmierć? Jak wyjaśnić zjawisko, które bardzo często nam, dorosłym, wydaje się niepojęte i okrutne? Pomóc mogą w tym książki dla dzieci o śmierci i/lub żałobie. Sprawdziliśmy, które z propozycji wydawniczych (z lat 2018–2022) warto wziąć pod uwagę. Wśród polecanych przez nas książek znajdziesz takie, które o śmierci mówią w sposób pogodny, a także opowieści przy których trudno powstrzymać łzy. Przy każdej propozycji podajemy dolną granicę wieku czytelników. Wybrane książki (zarówno te dla dzieci od 3. czy 5. roku życia) powinny sprawdzić się również w przypadku dzieci w młodszym wieku szkolnym, nastolatków, jak i dorosłych.
Co to jest lęk separacyjny i jak sobie z nim radzić? Kiedy się objawia?
Lęk separacyjny jest zaburzeniem, podczas którego dziecko obawia się rozłąki ze swoimi bliskimi. Ten nieuzasadniony lęk pojawia się wtedy, kiedy ma dojść do rozłąki lub na samą myśl o niej. Lęk separacyjny występuje zarówno u niemowlaka, rocznego dziecka, jak i np. dwulatka. Niekiedy borykają się z nim również dorośli.
Lęk separacyjny to normalne zjawisko, które jest związane z rozwojem emocjonalnym dziecka. W chwili, kiedy się pojawia, dziecko może reagować płaczem, złością, rozdrażnieniem. Wraz z lękiem separacyjnym u dziecka mogą pojawiać się objawy fizyczne, takie jak np. ból brzucha, zaburzenia snu. Przedłużający się lęk separacyjny, który nie jest leczony, może w przyszłości prowadzić do zaburzeń lękowych, które utrudniają normalne funkcjonowanie. Jak sobie radzić z lękiem separacyjnym? Jak przeprowadzić rozstanie, aby ułatwić ten proces dziecku? Spis treści: Lęk separacyjny – co to jest? Lęk separacyjny – objawy Lęk separacyjny u dziecka – kiedy się objawia? Lęk separacyjny u dziecka – ile trwa? Lęk separacyjny u nastolatków Jak przygotować dziecko do rozłąki? Lęk separacyjny – jak powinno wyglądać rozstanie? Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym? Kiedy iść do psychologa z powodu lęku separacyjnego? Lęk separacyjny – co to jest? W psychologii zespół lęku separacyjnego przypisywany jest zaburzeniom lękowym. W niemowlęctwie jest to normalne zjawisko związane bezpośrednio z rozwojem emocjonalnym dziecka. Przyjmuje się, że lęk separacyjny jest normalny wśród dzieci do 5. roku życia. Po tym czasie pojawienie się lęku separacyjnego może wzbudzić obawy – wówczas warto skonsultować się z psychologiem. Lęk separacyjny – objawy Objawy lęku separacyjnego to: płacz, silna, wyolbrzymiona wręcz niechęcią do rozłąki z rodzicem czy inną bliską osobą, w skrajnych przypadkach: histeria, krzyk, panika, rozdrażnienie, objawy psychosomatyczne, takie jak wymioty czy ból brzucha. Lęk separacyjny u starszych dzieci może z kolei przejawiać się wszelkimi działaniami, które mają na celu pozostanie z rodzicem i niedopuszczenie do rozstania. Dziecko może np. skarżyć się na ból brzucha i inne dolegliwości, by nie pójść do szkoły. Lęk separacyjny może powodować problemy ze snem – w nocy maluch może mieć koszmary, które dotyczą rozstania z najbliższymi. Lęk separacyjny – kiedy się objawia? Lęk separacyjny u dzieci pojawia się w okresie od 9. do 11. miesiąca życia. U niemowlaka lęk separacyjny jest naturalnie występującym etapem rozwoju. Dziecko reaguje wtedy płaczem lub złością w sytuacjach, gdy musi rozstać się z bliską osobą, zazwyczaj z mamą. Uwaga! Brak lęku separacyjnego u dziecka w okresie niemowlęcym może (ale nie musi!) być wczesną oznaką autyzmu. Dziecko sprawia wtedy wrażenie, jakby nie potrzebowało uwagi bliskich osób i nie reagowało na rozstanie z mamą. Lęk separacyjny – ile trwa? Objawy lęku separacyjnego zazwyczaj ustępują między 3. a 5. rokiem życia, ale jest to kwestia bardzo indywidualna. Oznacza to, że lęk separacyjny u dwulatka lub czterolatka również nie powinien budzić niepokoju. Zespół lęku separacyjnego epizodycznie może pojawiać się także w wieku przedszkolnym, gdy maluch dotkliwie doświadcza rozstania z rodzicami, rozpoczynając edukację przedszkolną, wracając do przedszkola po wakacjach lub po dłuższej chorobie. Lęk separacyjny może pojawiać się okresowo albo trwać przez jakiś czas w sposób ciągły, wszystko zależne jest od psychiki dziecka. Lęk separacyjny u nastolatków Możliwe jest również, że objawy lęku separacyjnego pojawią się, dopiero gdy dziecko zacznie dojrzewać i wejdzie w wiek nastoletni. Dziecko, mimo tego, że jest coraz starsze, nadal doświadcza nieprzyjemnych objawów rozstania z najbliższymi. Jeżeli lęk separacyjny występuje u nastolatków, należy zgłosić się do psychologa, ponieważ jest to objaw problemów psychicznych. Specjalista rozpozna zaburzenie i zaleci odpowiednią terapię. Jak przygotować dziecko do rozłąki? Lęk separacyjny zarówno u niemowlaka, jak i starszego dziecka (np. przedszkolaka, który nie chce rozstać się z mamą w szatni przedszkolnej), jest trudnym przeżyciem dla rodzica. Możesz odczuwać poczucie winy, zmęczenie, a nawet złość. Jeśli wiesz, że musisz wyjść z domu, już zawczasu przygotuj dziecko do rozstania: Zanim wyjdziesz, postaraj się, by godziny spędzone z dzieckiem przebiegały tak jak każdego dnia. Postaraj się wdrożyć w wasze życie rutynę. Wcześniej przygotuj się do wyjścia. Czas z maluchem powinien przebiegać spokojnie. Nie biegaj zdenerwowana tuż przed rozstaniem, bo takie zachowanie wywołuje u dziecka niepokój. Spokojnie pobaw się z dzieckiem. Jeśli masz czas, zbudujcie z klocków wieżę, układajcie układankę albo przeczytaj mu książkę, najlepiej rymowaną. Powtarzające się sekwencje uspokajają dziecko. Zaproponuj maluchowi coś atrakcyjnego. A także osobie, która z nim zostanie. Wyrabianie ciasta, mycie zabawek, huśtanie na huśtawce umili dziecku czas twojej nieobecności. Zadbaj o odpowiednie pożegnanie z dzieckiem i spraw, by było ono wesołe, na przykład: „Pa, pa, całusów sto dwa”. Pozwól dziecku, by z nianią lub babcią pomachało ci z okna na pożegnanie. Lęk separacyjny – jak powinno wyglądać rozstanie? Rozstania z mamą są łatwiejsze dla tego malucha, który regularnie od czasu do czasu zostawał pod opieką babci lub niani. Jeżeli jednak do tej pory dziecko całe dnie spędzało z mamą, pożegnanie może być głośne i łzawe. Wielu rodziców uważa, że najłatwiej w takiej sytuacji niepostrzeżenie wyjść z domu. Psychologowie mają jednak na ten temat odmienne zdanie. Według ekspertów dziecku, które cierpi na lęk separacyjny, zawsze trzeba powiedzieć, co je czeka, choćby ta wiadomość miała być dla niego przykra. Jeśli mama „ucieka” z domu bez słowa wyjaśnienia, dziecko czuje się oszukane i zdezorientowane, kiedy orientuje się, że jej nie ma. Zaufanie, jakim dotychczas obdarzało matkę, zostanie zachwiane. Lepiej więc powiedzieć: „Mama wychodzi teraz po zakupy, a ty zostaniesz z nianią. Kiedy wrócę, będziemy się bawić w podróż samolotem” albo: „Wychodzę do pracy, wrócę, gdy będziesz po obiadku”. Niezwykle ważne jest, by nie okłamywać dziecka: dokładnie określić czas, w którym się wróci (i się go trzymać!) oraz dotrzymać dziecku złożonej obietnicy. Skoro rozłąka jest konieczna, należy potraktować ją jako trudne, ale naturalne doświadczenie, przez które dziecko musi przejść. Bywa, że to właśnie mamie trudno rozstać się z maluchem. Jeśli jednak pogodzi się z faktem, że ból rozłąki jest czymś naturalnym i za kilka lub kilkanaście dni minie, łatwiej przetrzyma trudny okres. Warto pilnować, aby pożegnania z dzieckiem zbytnio nie przedłużać. Najlepiej ucałować je, zapewnić o rychłym powrocie i wyjść. Dość typowym zachowaniem w przebiegu lęku separacyjnego jest płacz i grymaszenie dziecka po powrocie mamy, choć wcześniej pod opieką niani dziecko ładnie się bawiło. Znany amerykański pediatra i psychoanalityk, Thomas Berry Brazelton, zaobserwował podczas badań w żłobku, że pozostające tam dzieci były spokojne, bawiły się, ale nie tak żywiołowo jak z rodzicami. Jadły i nie pozwalały sobie na żadne grymasy. Wydawać by się mogło, że magazynują energię na powrót rodziców oraz że gromadzą uczucia dla kogoś, komu ufają najbardziej. Gdy tylko pojawiała się mama (ta reakcja nie jest tak widoczna, gdy zjawia się tata), ich zachowanie całkowicie się zmieniało. Dzieci zaczynały marudzić, nie chciały się ubierać, a często nawet wyjść ze żłobka. Gdy rodzice próbowali zostawić je tam na dłużej, emocje jeszcze bardziej brały górę. Jak radzić sobie z lękiem separacyjnym? Dzieci wyczuwają emocje rodziców. Przy lęku separacyjnym, mimo trudnych emocji, zachowaj spokój. Bądź czuła i wyrozumiała dla dziecka. W tym momencie wasze rozstanie to naprawdę trudna rzecz. Przytul dziecko, postaraj się je uspokoić, zapewnij, że zobaczycie się o konkretnej porze. Dobrym pomysłem jest czytanie dziecku książek terapeutycznych, które dotyczą rozstań z rodzicami. Pamiętaj też o tym, aby być słownym i dotrzymywać złożonych obietnic. Kiedy iść do psychologa z powodu lęku separacyjnego? Lęk separacyjny u niemowląt i małych dzieci uważany jest za normalny etap rozwoju. Jeśli jednak przed separacją z rodzicem lęk nie mija, jest wyjątkowo nasilony, powoduje trudności w funkcjonowaniu dziecka (np. niemożność chodzenia do przedszkola, paniczny strach przed obcymi itd.), warto iść z dzieckiem do psychologa dziecięcego. Jak wygląda terapia lęku separacyjnego? Wszystko zależy od dziecka. Specjalista na podstawie rozmowy z rodzicami i obserwacji dziecka będzie mógł stwierdzić, czy dziecko doświadcza lęku wykraczającego poza normę. Wtedy zaleci terapię, która będzie dostosowana do indywidualnych potrzeb malucha. Najczęściej jest to terapia ukierunkowana na leczenie lęku. Do najpopularniejszych rodzajów terapii wykorzystywanych w leczeniu zaburzeń lękowych jest terapia poznawczo-behawioralna, ale podkreślamy: że wszystko zależy od konkretnego przypadku. Dlaczego terapia lęku separacyjnego jest tak ważna? Nieleczony, patologiczny lęk może prowadzić do wielu poważnych i uciążliwych chorób i zaburzeń psychicznych, takich jak wspomniane już zaburzenia lękowe, nerwica i depresja. To niezwykle istotne, aby reagować możliwie szybko – odpowiednio dobrana psychoterapia pomoże dziecku uporać się z lękiem i znowu cieszyć się dzieciństwem. Zobacz także: Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu: jak wyglądają dni adaptacyjne? Przedszkole terapeutyczne: czym jest, jak działa, czym różni się od publicznego przedszkola Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola?
Leworęczność: przyczyny, cechy osoby leworęcznej, ciekawostki o leworęczności
Wokół zagadnienia leworęczności narosło wiele mitów. Wyjaśniamy, jakie są przyczyny leworęczności, podajemy cechy osób leworęcznych, a także opisujemy, w jaki sposób działa ich mózg. Oto najciekawsze informacje o leworęcznych.
Osoby leworęczne stanowią od 8 do 15 procent całej populacji. Leworęczność kiedyś była uznawana za wadę, jednak według obecnego stanu wiedzy jest cechą, która niesie za sobą wiele korzyści, a wręcz może świadczyć o nieprzeciętnych zdolnościach. Leworęczność dziecka nie powinna więc być powodem do zmartwień dla rodziców. Leworęczność – przyczyny Co do przyczyny leworęczności zdania są podzielone – niektórzy uważają, że jest zakodowana genetycznie, inni, że dziedziczy się ją po rodzicach, jeszcze inni dowodzą, że mogą ją powodować stres okołoporodowy lub minimalne uszkodzenia w mózgu, do których doszło podczas ciąży. Badania z 2019 roku przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu w Oksfordzie sugerują, że przyczyną leworęczności może być także karmienie dziecka butelką w okresie niemowlęcym. Według badań większą skłonność do tej cechy mają dzieci karmione sztucznym mlekiem. Wnioski takie zostały wysnute na podstawie analizy sposobów karmienia u 60 tys. kobiet i ich dzieci. Wiadomo, że tendencja do leworęczności pojawia się już w okresie niemowlęcym, natomiast utrwala się około drugiego roku życia. Osoby leworęczne – cechy U osób leworęcznych lepiej rozwinięta jest prawa półkula mózgu, w związku z czym sprawniej funkcjonuje ich lewa strona ciała. Leworęczni zatem większość czynności wykonują lewą ręką. Leworęczność ma wiele cech, które śmiało możemy nazwać zaletami. Zalety leworęczności: większa kreatywność, lepiej rozwinięta wyobraźnia, większa skłonność do nieszablonowego myślenia, uzdolnienia manualne, plastyczne i muzyczne, mocniej rozwinięte zdolności matematyczne, szczególne uzdolnienia w zakresie językowym. Leworęczność a inteligencja Mózg leworęcznych różni się od mózgu osób posługujących się prawą ręką. Poza lepiej rozwiniętą prawą półkulą mózgową leworęczni mają również większe ciało modzelowate (spoidło, które łączy dwie półkule mózgu). Dzięki jego większej objętości – osoby leworęczne szybciej przetwarzają zawiłe informacje. Leworęczność wymaga jednak więcej bardziej intensywnej pracy mózgu, niż praworęczność. Badania, które przeprowadził dr Alan Searleman z St. Lawrence University pokazują, że osoby leworęczne: mają bogatsze słownictwo, lepiej radzą sobie z rozwiązaniem skomplikowanych problemów. Średni iloraz inteligencji wśród osób leworęcznych nie jest wyższy niż u innych, jednak wśród osób z tą cechą jest więcej ludzi o ponadprzeciętnej inteligencji (iloraz powyżej 140). Leworęczność – fakty i mity Jeśli dziecko chwyta kredkę lewą rączką, w lewej trzyma łyżeczkę, zwykle osoby z najbliższego otoczenia już mają podstawy do obaw. Lewa ręka nie znaczy gorsza. Sprawdzamy, co jest prawdą, a co mitem w odniesieniu do leworęczności. Leworęczne dziecko może wyćwiczyć sprawne posługiwanie się prawą ręką MIT Gdy okaże się, że dziecko jest leworęczne, opiekunowie dziecka powinni się z tym pogodzić. Nie należy zmuszać osób leworęcznych, by posługiwały się prawą ręką. Być może osiągnęlibyśmy zamierzony cel, ale ze szkodą dla dziecka. Takie postępowanie jest silną ingerencją w struktury mózgu, która może mieć poważne konsekwencje – dziecku trudniej będzie się koncentrować, szybciej będzie męczyło się nauką, mogą pojawić się kłopoty z pamięcią, czytaniem, pisaniem, wymową (zacinanie się, jąkanie) oraz zaburzenia w orientacji przestrzennej. Leworęcznym żyje się trudniej FAKT Jeśli widzisz, że dziecko jest leworęczne, zadbaj, by nie odstawało w swoich umiejętnościach od pozostałych dzieci. To sprawi, że leworęczność nie stanie się dla niego problemem. Pomóż mu usprawniać ręce. Nawlekajcie koraliki, obrysowujcie przedmioty, lepcie z plasteliny lub ugniatajcie razem ciasto na pierogi. Możecie też układać puzzle – im mniejsze, tym większej wymagają precyzji, a dodatkowo rozwijają koordynację ręka–oko. Ćwiczcie też rozpoznawanie kierunków, bo to zwykle sprawia problem dzieciom leworęcznym. Bawcie się w zgaduj-zgadula, w której rączce złota kula i przy okazji proś dziecko, by nazywało rękę, w której jest ukryty przedmiot. Trzylatek, który lewą rączką sięga np. po klocki, na pewno będzie leworęczny FAKT Małe dzieci mogą posługiwać się obiema rękami w takim samym stopniu. Jednego dnia lewą ręką, innego prawą. Choć z naukowego punktu widzenia kwestia lewo- lub praworęczności zostaje przesądzona dużo wcześniej, do około szóstego roku życia nie można mieć całkowitej pewności, która ręka będzie dominująca. W ocenie sprawności rączek pomagają wyniki badań przeprowadzanych przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne w ostatniej grupie przedszkolnej. Łatwiej nauczyć się pisać prawą niż lewą ręką FAKT To wina naszego pisma, które jest przystosowane dla praworęcznych – piszemy od lewej strony do prawej. Leworęczne dzieci na początku mogą pisać wolniej i mniej ładnie. Ale przystosowane dla leworęcznych długopisy pomogą w nauce pisania. Ważna jest też postawa rodziców, którzy rozumieją ograniczenia dziecka i na siłę nie próbują nic ulepszyć. Leworęczne dziecko wymaga więcej uwagi FAKT Leworęczny uczeń, który rozpoczyna naukę pisania, powinien siedzieć z lewej strony ławki – wtedy może swobodnie poruszać lewą ręką (po prawej stronie jego lewa ręka zderza się z łokciem praworęcznego kolegi). Powinien też kłaść kartkę lub zeszyt ukośnie na stole, by mógł widzieć, co napisał. Jeśli w zeszycie ćwiczeń wzór szlaczków znajduje się tylko po lewej stronie, warto prosić nauczycieli, by dopisywali drugi wzór na końcu linii po prawej stronie. Dzięki temu dziecko będzie miało zawsze przed oczami wzór do naśladowania i nie będzie zmuszone do odrywania ręki przy pisaniu. Obsługa nożyczek jest dużym wyzwaniem dla leworęcznych FAKT/MIT Tylko pod warunkiem że są to zwykłe nożyczki. W dzisiejszych czasach bez problemu można kupić przybory dla osób leworęcznych. Są więc nożyczki, które mają odwrotnie złożone ostrze, przystosowane do lewej ręki, a także temperówki, pióra, długopisy albo nakładki na długopisy, które ułatwiają ich trzymanie. Dla dzieci można też znaleźć kolorowanki dla leworęcznych , w których wzorcowy obrazek nie znajduje się po lewej stronie (bo dziecko przykryłoby go lewą ręką), ale jest umieszczony u góry. Leworęcznemu dziecku przydadzą się też szybkoschnące pisaki. Ciekawostki o leworęczności Naukowcy twierdzą, że już w 10. tygodniu ciąży ok. 90 proc. dzieci częściej porusza prawą rączką, a tylko 10 proc. lewą. Tak się składa, że wśród dorosłych proporcje między osobami prawo- i leworęcznymi są podobne. Wśród osób leworęcznych znajduje się między innymi: Barack Obama, Paul McCartney, Phil Collins i Andrzej Wajda. Najmniej osób leworęcznych mieszka w Azji – jest ich tam jedynie 3 proc. 13 sierpnia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Osób Leworęcznych. Leworęczność można też wyćwiczyć, często dzieje się tak np. po wypadkach, gdy prawa ręka jest niesprawna lub unieruchomiona. Zobacz także: Leniwe rączki? Nie! Poznaj przyczyny niechęci dziecka do rysowania i pisania Chcesz, by dziecko szybko nauczyło się czytać i pisać? Kupuj mu puzzle! Jak pomóc leworęcznemu dziecku?
Ćwiczenia logopedyczne dla 4-latka (zabawy i wierszyki)
Ćwiczenia logopedyczne dla 4-latka wcale nie muszą być nudne i żmudne. Najlepiej, by ćwicząc mowę, dziecko dobrze się bawiło. Przedstawiamy propozycje zabaw i wierszyków do ćwiczeń logopedycznych dla przedszkolaków.
Ćwiczenia logopedyczne dla 4-latka opierają się nie tylko na trenowaniu języka, lecz także na ćwiczeniu pamięci wzrokowej czy prawidłowym oddychaniu. Logopeda Małgorzata Stanoch przygotowała zestaw ćwiczeń i zabaw logopedycznych, które pomogą dziecku w wieku przedszkolnym w rozwoju mowy. Spis treści: Ćwiczenia logopedyczne dla 4-latka Wierszyki logopedyczne Ćwiczenia logopedyczne dla 4-latka Zabawy logopedyczne dla przedszkolaków proponowane przez logopedę Małgorzatę Stanoch to: Zabawa na pamięć wzrokową Usiądźcie wygodnie na dywanie naprzeciwko siebie. Pośrodku rozłóż wspólnie z dzieckiem sześć przedmiotów (jeden obok drugiego), np. klocek, misio, lalka, książeczka, kredka, wiaderko. Nazwijcie je. Następnie poproś dziecko o to, aby zapamiętało ich nazwy i zamknęło oczka. Ty w tym czasie schowasz jedną z nich za siebie. Zadanie dla dziecka: dziecko odgaduje, której zabawki brakuje. Pochwal je, gdy mu się uda. Gdy zabawa sprawi mu trudność, pociesz, mówiąc, że za pierwszym razem zawsze jest trudniej i powtórzcie zabawę raz jeszcze. Możecie zamieniać się rolami, wtedy twoje dziecko będzie miało podwójną radość z zabawy. Zabawa na rozwijanie słownictwa Tę zabawę możesz stosować w każdej domowej sytuacji, np. podczas posiłku, kąpieli, porządkowania pokoju, ubierania się dziecka. Zadanie dla dziecka: nazywanie przedmiotów i podawanie ich rozmaitych cech. Ty mówisz np.: „Zobacz, tu leży klocek, to duży klocek, znajdź inny klocek”. Dziecko szuka i znajduje, krzyczy: „Mam mały klocek!”. Ty mówisz: „Brawo! A jaki jeszcze może być klocek?”. Dziecko mówi: „Czerwony”. Zobacz także: Przyczyny opóźnionego rozwoju mowy u dziecka. Wywiad z ekspertem Zabawy logopedyczne na prawidłowe oddychanie Zabawa logopedyczna „Kto strzeli gola?”: Usiądźcie obok siebie przy stole. Poproś dziecko o zbudowanie bramki z klocków. Następnie przygotuj dwie słomki i lekką piłeczkę. Zadanie dla dziecka: „strzelenie” piłką gola do bramki, poprzez dmuchanie w rurkę. Pamiętaj o tym, aby zaprezentować dziecku prawidłowe wykonanie tego ćwiczenia, tzn. wdech nosem a wydech ustami, prosto w piłeczkę, kierując ją do bramki. Zaproponuj dziecku, aby teraz ono spróbowało strzelać gole. Ćwiczenie logopedyczne z bańkami mydlanymi: Pewnie nie raz kupowałaś plastikowy pojemniczek do robienia mydlanych baniek? Jeżeli tak, to wspaniale! Zadanie dla dziecka: puszczanie baniek. Ta prosta zabawa doskonale ćwiczy prawidłowy oddech, wydłuża fazę wydechu, a przy tym dostarcza dziecku wiele radości. Wierszyki logopedyczne W nauce prawidłowego mówienia świetnie sprawdzą się proste wyliczanki i rymowanki, które z pewnością znają też rodzice z własnego dzieciństwa. Polecamy następujące krótkie wierszyki logopedyczne dla dzieci 4-letnich: 1. Ele mele dudki Gospodarz malutki, Gospodyni garbata, A jej córka smarkata. 2. Poszła baba do piwnicy, Napisała na tablicy: Es o es czarny pies 3. Lata osa koło nosa, Koło nosa Stasia. Mały Staś chowa nos, A ucieka Kasia. 4. Dwa malutkie misie chcą potańczyć dzisiaj. Hopsa-hopsa, dana-dana, tańczą misie dziś od rana. 5. Kipi kasza, kipi groch, Lepsza kasza niż ten groch. Bo po grochu brzuszek boli, Za to kasza brzuszek goi. Zobacz także: Zabawy logopedyczne dla pięciolatka Zabawy z pacynkami pomocne w terapii logopedycznej Wady wymowy u dziecka: skąd się biorą, czy to wina rodziców?
Ćwiczenia logopedyczne dla 5-latka i wierszyki logopedyczne
Ćwiczenia logopedyczne wykonywane w formie zabawy doskonale wspomagają naukę prawidłowej wymowy. Przedstawiamy przykłady ćwiczeń logopedycznych dla 5-latka oraz krótkie wierszyki logopedyczne.
Ćwiczenia logopedyczne dla 5-latka mogą być o wiele bardziej zaawansowane niż dla mniejszego dziecka. Warto zadbać nie tylko o prawidłową wymowę, lecz także o ubogacanie słownictwa dziecka. Logopeda Małgorzata Stanoch przedstawia ćwiczenia logopedyczne dla 5-latka usprawniające język, poprawiające pamięć słuchową oraz rozwijające słownictwo. Spis treści: Ćwiczenia logopedyczne dla 5-latka Wierszyki logopedyczne Ćwiczenia logopedyczne dla 5-latka Przedstawiamy kilka przykładów ćwiczeń logopedycznych przygotowanych przez logopedę Małgorzatę Stanoch. Są odpowiednie dla pięciolatków. Te nieskomplikowane i angażujące zabawy pomogą starszemu przedszkolakowi w rozwoju mowy. 1. Zabawa logopedyczna na pamięć słuchową Usiądźcie wygodnie naprzeciwko siebie na dywanie i pobawcie się w „pamięciową wyliczankę”. Zabawa polega na tym, że zaczyna się ją od wspólnego początku, mówiąc: Poszła Ola (możesz podać imię swojego dziecka) do sklepu i kupiła masło. Zadanie dla dziecka: powtórzenie twojego zdania i dodanie swojego słowa, np. Poszła Ola do sklepu i kupiła masło i ser. Zabawę prowadzicie do momentu popełnienia pierwszego błędu. 2. Zabawa na rozwijanie słownictwa Potrzebna będzie piłka. W tę zabawę możecie się bawić w domu, w ogrodzie lub na podwórku. Na początku ustalacie reguły zabawy, czyli na jakie zwierzątko nie wolno złapać piłki, np. na wilka. Zadanie dla dziecka: Rzucając do siebie piłką, podawajcie nazwy różnych zwierząt. Jeżeli któreś z was złapie piłkę właśnie na wilka, musi wykonać zadanie, np. stanąć na jednej nodze i policzyć do 5. Zobacz także: Zabawy z pacynkami pomocne w terapii logopedycznej 3. Ćwiczenie logopedyczne na usprawnianie języka Pamiętaj o tym, aby najpierw samemu zaprezentować dziecku wykonanie tego ćwiczenia, należy je wykonać przy szeroko otwartych ustach. Usiądźcie wygodnie naprzeciwko siebie. Zaproponuj dziecku, że jego język będzie malarzem a podniebienie sufitem. Zadanie dla dziecka: dziecko jest malarzem, a zadaniem malarza jest dokładne pomalowanie czubkiem języka całego sufitu (przesuwając językiem po podniebieniu). Zachęć dziecko także do tego, aby namalowało na suficie kilka plam (czubkiem języka powinno dotknąć kilka razy podniebienia). Wierszyki logopedyczne Rzecze żuk do żuka: „Czego pan tu szuka? Może pożywienia? Rzepy, żołędzi, rzodkiewek, a może jarzębiny czerwonej?” „Nie, ja szukam narzeczonej” * Mysz wsuwa ser w „Samie”, bo w sumie tylko to umie. Ser super smakuje i myszkom pasuje. * Wyszły w pole kurki trzy i gęsiego sobie szły. Pierwsza z przodu, w środku druga, trzecia z tyłu, oczkiem mruga. I tak sznurkiem kurki trzy, raz dwa, raz dwa, w pole szły... * Duża żaba nad kałużą napotkała żuka. Żuk na nóżki włożył buty, obcasami stukał. Nad kałużą podskakiwał, żółte buty pokazywał, aż je usmarował błotem. Oj, co było potem!... * Mój kubeczek z kaczorem chętnie trzymam wieczorem. W nim czekolada czy mleczko, a potem czyste łóżeczko... * Jedna szczypawka drugiej szczypawce, opowiadała bajki na trawce. Obok usiadły dwa małe świerszcze. Mówiły: - Ładnie! Prosiły: - Jeszcze! * Hela ma skakankę, ma skakankę Hanka. Hop, hop! Podskakują od samego ranka. * Oto domek niski. Stoją pod nim miski. Kotki mleko piją, potem miski myją. * Dwa malutkie misie chcą potańczyć dzisiaj. Hopsa-hopsa, dana-dana, tańczą misie dziś od rana. Dwa malutkie misie tańczą z nami tak. * Grymasiło koźlę – i to źle ! I to źle! Woda jest za mokra, słonko za gorące. Za zielona trawa rośnie tam na łące. Aż się koza rozzłościła, koźlę w kącie postawiła. Zobacz także: Wady wymowy u dziecka: skąd się biorą, to wina rodziców? Wady zgryzu u dzieci: 8 błędów, które je powodują Przyczyny opóźnionego rozwoju mowy u dziecka Konsultacja merytoryczna Małgorzata Stanoch Logopedka
Jak nauczyć dziecko wiązać buty? Proste metody na wiązanie sznurowadeł
Nauka wiązania butów nie musi być karkołomna. Dzięki specjalnym metodom, takim jak wierszyk czy szablon o wiązaniu sznurówek, twoje dziecko może opanować umiejętność wiązania butów bardzo szybko. Możesz nauczyć dziecko wiązać buty prosto i przyjemnie.
Sznurowane buty dla małych dzieci ustąpiły w dzisiejszych czasach miejsca butom na rzepy lub wsuwanym. Nic w tym dziwnego, skoro są wygodniejsze w użyciu. Jednak wiązanie sznurówek to przydatna umiejętność. Jeśli zastanawiasz się jak nauczyć dziecko wiązać buty, wiedz, że sznurowanie butów nie musi być trudne i można potraktować je jako super zabawę! Zobacz nasz film i pokaż dziecku, jak się wiąże buty – bez łez i frustracji. Mamy też dla was wyliczankę, która pomaga w nauce, oraz szablon buta – wystarczy wydrukować, zrobić dziurki i można trenować sznurowanie butów. Jak nauczyć dziecko wiązać buty? nauka wiązania sznurówek dla dzieci wierszyk ułatwiający wiązanie butów szablon: jak się wiąże buty? uszy królika – łatwa metoda wiązania butów Nauka wiązania sznurówek dla dzieci Wiązanie butów może być trudne dla dzieci – zwłaszcza gdy trzeba to zrobić szybko, chociażby wtedy, gdy akurat grupa przedszkolna wychodzi na plac zabaw. Próbowałaś nauczyć swoje dziecko wiązać buty, ale ono wciąż nie chce tego robić? Prędzej czy później maluch musi opanować umiejętność ich wiązania, a eksperci rozwojowi są zdania, że jest ona potrzebna dla prawidłowego rozwoju dziecka. Nie jesteś skazana na kupowanie wyłącznie butów na rzepy. Dzięki metodzie z filmu twoje dziecko bardzo szybko opanuje naukę wiązania sznurówek. Podążaj za instrukcjami, a przekonasz się, że nauka wiązania butów może być dla dziecka frajdą. Wierszyk ułatwiający wiązanie butów Dobrym pomysłem jest nauczenie dzieci wiązania butów poprzez zabawę. Poniższy wierszyk pomoże dziecku opanować sztukę sznurowania butów sportowych: Były sobie dwie myszki Miki i Piki. Miały długie ogonki – dziecko trzyma oba sznurowadła; zamieniły się miejscami – malec krzyżuje sznurówki; jedna myszka weszła do norki – wkłada jeden koniec sznurowadła w utworzone oczko; druga ją zamknęła – zaciska supeł; jedna wystawiła uszko – robi z jednego końca sznurowadła małe uszko; druga ja okrążyła i wystawiła swoje – dziecko owija sznurówkę dookoła uszka i przez otwór wypycha drugie sznurowadło; przyszedł kot, złapał myszki za uszy i wyciągnął z norki – łapie palcami obu rąk za oba uszka i zaciska oba sznurowadła. Szablon do nauki wiązania butów Jeszcze jednym sposobem pokazującym, jak się wiąże buty, jest wykorzystanie specjalnego szablonu. Możesz go wydrukować i nakleić na tekturę. Wytnij dziurki w odpowiednich miejscach i pomóż dziecku przewlekać sznurówkę według wzoru. Miłej nauki (i zabawy)! Zapisz obrazek, żeby wydrukować szablon: Łatwa metoda nauki wiązania butów: uszy królika Możesz też pokazać dziecku, jak wiąże się buty, porównując sznurówki do uszu królika: każdy koniec sznurówki złóż w „ucho króliczka”, trzymając sznurówki w obu dłoniach kciukiem a palcem wskazującym; skrzyżuj uszy króliczka, tak by tworzyły literę X; przełóż dolne uszko przez górne, tak by zrobić węzeł pociągnij za oba uszka i gotowe! Miłej nauki i zabawy! Zobacz także: 5-latek pokazuje genialny trik, ułatwiający wiązanie butów! Zobaczcie film! Jak nauczyć dziecko rozpoznawać kolory? Nauka wkładania butów: na którą nogę? I co ze sznurówkami?
Jak nauczyć dziecko czytać? Najlepsza metoda
Zastanawiasz się, jak nauczyć dziecko czytać. Przede wszystkim spraw, by nauka stała się dla dziecka frajdą, a nie katorgą. To najlepsza metoda nauki i to nie tylko czytania.
Nauka czytania nie ma dolnej granicy wiekowej. Z powodzeniem możesz poznawać litery z dzieckiem, które ma 2 lub 3 lata. Zdaniem ekspertów łatwiej oswajać z czytaniem trzylatka niż czterolatka, czterolatka niż pięciolatka, zaś pięciolatka niż sześciolatka. Ale nawet starsze dzieci, które z trudem odczytują wyrazy, mogą szybko zacząć płynnie czytać. Wystarczy znaleźć sposób, aby wzbudzić w nich motywację do nauki. Dowiedz się, jaki uczyć dziecko czytać skutecznie i efektywnie. Wyjaśniamy: Jak zacząć naukę czytania - ważne zasady Przydatne pomoce naukowe Nauka czytania - od litery do sylaby Czytanie bez literowania Czytanie globalne Co jeszcze jest istotne? Jak zacząć naukę czytania – ważne zasady Zanim rozpoczniesz naukę czytania, weź pod uwagę kilka spraw. Przede wszystkim musisz odrzucić własne ambicje. Dziecko może szybko nauczyć się czytać, ale czasem ten proces trwa dłużej i wymaga dużo cierpliwości. Umiejętność czytania jest ważna dla dzieci w wieku szkolnym. Młodsze dzieci mogą poznawać literki, jeśli chcą, ale nie należy ich zmuszać do nauki czytania. Pamiętaj również, że: Dzieci najlepiej uczą się poprzez zabawę. Nie licz na to, że kilkulatek będzie długo grzecznie siedzieć nad czytanką. Wykaż się pomysłowością – nie potrzebujesz wyszukanych, drogich rekwizytów. Okazje do nauki czytania podsuwa samo życie. Ty też musisz się dobrze bawić. Dziecko doskonale wyczuwa nastrój rodzica; nawet gdy milczysz, zdradza cię mowa ciała i napięcie mięśni. Twoje niezadowolenie, niecierpliwość, irytacja nie umkną uwadze dziecka i wspólna nauka będzie mu się źle kojarzyć. Potrzebny jest dobry przykład. W domu, w którym się czyta, dzieci same garną się do książek. Mama z książką, tata z gazetą – to dla dziecka dobra motywacja. Nic na siłę. Wybieraj dobry moment na naukę. Czasem wystarczy kilka godzin, a w niektórych przypadkach miesiąc lub pół roku. Gdy nadal nie ma rezultatu, być może masz niezbyt atrakcyjną metodę albo dziecko jeszcze nie jest gotowe do nauki czytania. Jeśli chodzi do szkoły, warto poradzić się nauczyciela lub iść do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Przydatne pomoce naukowe Aby nauczyć dziecko czytać, nie musisz być wyposażona w specjalistyczne książki, zeszyty czy tablicę – te sprawdzą się w szkole. Nie musisz też tkwić z dzieckiem przy biurku. W domu do nauki czytania dziecka możesz wykorzystać wszystko – to, co masz pod ręką i niemal każdą codzienną okazję: Wieczorne czytanie książek – kiedy czytasz dziecku, usiądź tak, aby widziało tekst i ilustracje. Książki dla najmłodszych mają duży druk. Czytając o „Czerwonym Kapturku”, pokaż „w” – jak wilk. Aby ułatwić zapamiętanie litery, porównaj ją do ostrych zębów w wilczej paszczy (dzieci lubią dreszczyk emocji). Możesz narysować „w” na kartce (a także wilka, jeśli potrafisz) i przykleić rysunek np. na lodówce. Maluch będzie kojarzył literę z obrazem. Magnesy na lodówkę – zamiast plastikowych warzywek kup komplet liter. Nawet gdy dziecko nie jest zainteresowane czytaniem, chętnie będzie przyczepiało je do lodówki, gdy ty gotujesz zupę. Możecie bawić się w wyszukiwanie podobnych znaków (w komplecie jest po kilka takich samych liter) i przyklejanie ich obok siebie. Komputer – pod palcami na klawiaturze dziecko ma cały alfabet. Zamiast zastanawiać się, jaka gra edukacyjna jest dla kilkulatka odpowiednia, zachęć dziecko do zabawy literami. W edytorze tekstu ustaw prostą czcionkę (pogrubioną do wielkości około 48 punktów) i zachęć do pisania. Całkiem małe dziecko może stukać jak popadnie albo długo przyciskać jeden klawisz. Podpowiedz wtedy, jaką literę wybrał. Starsze może wypisywać swoje imię i nazwisko, proste zdania, list do taty, przepisać krótki wierszyk. To wszystko oswaja z literami, ze składaniem ich w słowa i urozmaica naukę. Klocki, puzzle, układanki z literami – możesz uczyć dziecko dostrzegania różnic między literami – do jednego pudełka dziecko wrzuca klocki z literą „p” do drugiego z „b”. Dla ułatwienia oznacz pojemniki kartką z literą, która ma się w nim znaleźć. Spacer – to też bardzo dobra okazja do nauki czytania. Napisy na sklepach, znaki drogowe (STOP), reklamy uliczne, też mogą stać się pomocami naukowymi. Idąc codziennie tą samą drogą, macie okazję do powtarzania i utrwalania materiału. Jeśli dziecko zna już kilka liter, proś, by odszukało je na szyldach lub reklamach. Wykorzystaj zainteresowania motoryzacyjne małego chłopca i odczytujcie marki samochodów. Jadąc autem, bawcie się w wymyślanie wyrazów na wybraną literę albo wyszukiwanie rzeczy przy drodze, których nazwa zaczyna się na określoną literę. To skłania do wyobrażania sobie liter, myślenia o nich. Czytanki – może masz w domu swój podręcznik, z którego uczyłaś się czytać, np. książkę „Litery" albo zachowany po pradziadkach słynny elementarz Falskiego (ukazał się niedawno reprint). Wykorzystaj go do pokazywania dziecku liter (w elementarzach są ładnie wyeksponowane). Podstawą nauki jest częste powtarzanie, dziecko nie zapamięta kilku liter naraz. Pokazuj 1–2 i wracaj do nich jak najczęściej. Gdy je zapamięta, przejdź do kolejnych. View Burdaffi on the source website Nauka czytania – od litery do sylaby Dzieci żyją w świecie głosek, a ty w świecie liter. Jaka jest między nimi różnica? Za pomocą liter zapisuje się głoski. Ważne, żeby mieć świadomość tego rozgraniczenia. Poznanie liter to pierwszy i długi etap wczesnej nauki czytania. Nawet jeśli dziecko pozna wszystkie, może jeszcze nie być gotowe do składania ich w wyrazy. Wiąże się to z dojrzałością mózgu do dokonywania syntezy. Do pierwszych prób czytania wystarczy znajomość dwóch liter, np. m i a, żeby odczytać słowo mama. Możesz bawić się też z dzieckiem w dzielenie wyrazów na sylaby. To okazja do łączenia czytania z nauką liczenia, dziecko przy okazji liczy sylaby w wyrazie, np. pomagając sobie paluszkami. Pamiętaj, by litery nazywać krótko (k, g, p, b, t, d, z) bez dodawania -y lub -ie (nie ky, gie albo zet). Dlaczego? Bo kiedy dziecko pozna już litery, łatwiej złoży je w wyraz, na przykład MAMA a nie MY–A–MY–A. Nauka czytania bez literowania Składanie liter w wyraz może ułatwić jego zapisywanie na dziecięcej tablicy lub kartce papieru. Zaczynaj od krótkich słów. Dziecku łatwiej będzie odczytać wyraz, jeśli litery dzieli mały odstęp. Odczytując, łącz je tak, jakbyś ślizgała się po dźwiękach, wolno, ale wyraźnie. Dźwięk jednej głoski powinien przepływać w drugi (pamiętaj o właściwym wymawianiu głosek – nie py, by). Zachęć malucha, by cię naśladował. Umiejętność składania liter w słowa czasem przychodzi nagle. Wyjechaliście na dwa tygodnie w góry, a po powrocie twoje dziecko samo odczytało nazwę sklepu, obok którego właśnie przechodziliście. Być może przyczyniła się do tego porcja ruchu, której zaznało podczas zabaw na śniegu czy jazda na nartach. Podejście globalne do nauki czytania Naukę czytania zamiast od liter można także rozpocząć od całych wyrazów. Na takim założeniu opiera się metoda Domana, czyli czytanie globalne. Metoda jest polecana do nauki czytania dla małych dzieci (nawet niemowląt). Kilka lub kilkanaście razy w ciągu dnia dziecko ogląda karty z wyrazami. Wyraz trzeba dziecku pokazać i głośno odczytać. Warto robić to na tyle intrygująco, żeby dziecko chętnie skupiało na karcie z wyrazem uwagę. Jeśli uczysz czytać przedszkolaka, na każdy dzień tygodnia przygotowuj jedno proste słowo. W kolejnym tygodniu pokazuj ponownie wszystkie plansze (znów tylko jedną dziennie). I tak do końca miesiąca. Kolejny etap to wyrażenia dwuwyrazowe, np. ładna lala, szybkie auto. Wyrazy, które dziecko ogląda, powinny być mu bliskie, wtedy rośnie motywacja do nauki. Istnieje problem wynikający ze specyfiki naszego języka. Polskie wyrazy odmieniają się (dom, domy, domów itp.), co utrudnia naukę, w przeciwieństwie do języka angielskiego (jest nieodmienny). Co jeszcze jest ważne podczas nauki czytania? Jako rodzic, chcesz czy nie chcesz, stajesz się również nauczycielem swojego dziecka. To od ciebie dostaje ono wielką porcję wiedzy o życiu. Na każdym etapie możesz ułatwić jej przyswajanie: Dbaj, aby dziecko miał czas na zabawy ruchowe. Podczas nauki czytania duże znaczenie ma wymiana informacji między prawą a lewą półkulą (lewa najczęściej odpowiada za głoskowanie, a prawa za globalne przetwarzanie informacji, czyli za syntezę). Sprzyja temu aktywność fizyczna dziecka związana z wykonywaniem ruchów naprzemiennych (lewa ręka plus prawa noga i odwrotnie), np. chodzenie po rozłożonej na ziemi linie. Naucz odróżniać lewą stronę od prawej. Mylenie ich może utrudniać naukę czytania (mylenie liter np. „b” i „d”). Poradzi sobie z tym nawet trzylatek, jeśli punktem odniesienia będzie dla niego własne serce. Pokaż mu, gdzie ono jest, jak bije. Dziecko może też nosić przez jakiś czas luźną gumkę na lewej rączce – „dla pamięci”. Pamiętaj o zabawach słuchowych – są wstępem do nauki czytania i pisania, ułatwiają rozpoznawanie głosek w wyrazach. Bawcie się w co słyszę, np. za oknem, co się toczy po podłodze (kasztan, piłka), kto to mówi, ile głosów. Konsultacja: Joanna Kęska, nauczycielka wychowania przedszkolnego, specjalista glottodydaktyk. Zobacz także: Litery do druku z kolorowankami Co czytać dziecku – zestaw obowiązkowy Czytanie dziecku może zdziałać cuda! Czytam sobie - nauka czytania, jakiej jeszcze nie było
Zajęcia dodatkowe wspierające naukę samodzielności przedszkolaka
Patrzysz, jak tuż przed wyjściem z domu nieporadnie wkłada buty (oczywiście, lewy na prawą stopę i odwrotnie), mocuje się z suwakiem od kurtki, naciąga czapkę na oczy. Może i wygląda jak „nieboskie stworzenie”, ale musisz przyznać, że pochwała za samodzielność się należy. Tak, zrobiliście kawał dobrej roboty – Ty i Twoje dziecko.
Macierzyństwo jest pełne rozterek. Z jednej strony chciałybyśmy, aby nasze dzieci jak najszybciej zdobywały nowe umiejętności, a z drugiej – serce nam pęka, że zaraz pomoc mamy stanie się zbyteczna. Niby wiemy, że mądre rodzicielstwo wymaga dystansu, bycia przewodnikiem, a nie wyrocznią, pokazywania świata i rozwiązań, a nie nakazywania i chronienia przed porażkami i trudnościami. Dziś, jak nigdy dotąd, mamy możliwość stymulowania rozwoju dziecka na różnych płaszczyznach. Ale i tu możemy wpaść w pułapkę. Bo czy przedszkolak potrzebuje nauki trzech języków, zajęć z garncarstwa i zumby? I czy zajęcia te mają jedynie uczyć nowych umiejętności, wydobywać talenty i wspierać wrodzone pasje? A gdyby tak spojrzeć na nie szerzej? Zastanowić się, jakie kompetencje dziecko zdobywa przy okazji? Mamo, ja chcę sam! Dziecko jest istotą społeczną, która bardzo szybko chce stanowić sama o sobie. Słowem – chciałoby być samodzielne na tyle na ile może (bo do niezależności jeszcze niestety długa droga…). To niezwykle ważna umiejętność, której rozwój należy wspierać na każdym kroku. Warto pozwolić dziecku samodzielnie się ubrać, otworzyć jogurt, sięgnąć po wodę, odstawić naczynia do zlewu czy ułożyć produkty na kanapce tak, jak chce. To czynności, które na ogół zajmują maluchom sporo czasu i często też wymagają wielu prób, aby w ogóle zakończyły się sukcesem. Ale… praktyka czyni mistrza, czyż nie? Leć, na pewno sobie poradzisz! Niezwykle cenną lekcją samodzielności są zajęcia dodatkowe, w których bierze udział dziecko. My, rodzice na ogół patrzymy na nie przez pryzmat rozwoju umiejętności społecznych, rozwinięcia talentu, formy aktywności fizycznej. Tymczasem piłka nożna, karate, balet, rytmika czy pływanie mogą być okazją do trenowania innych swoich (często po prostu manualnych) umiejętności. Mogą też stawiać dziecko w różnych trudnych sytuacjach (np. konfliktowych czy związanych z potrzebami fizjologicznymi, ale też emocjonalnymi), wymagających od niego radzenia sobie z nimi bez pomocy mamy lub taty. Często przecież jest tak, że rodzic jedynie zawozi i odbiera dziecko z zajęć dodatkowych, sporadycznie rozmawiając z nauczycielem o postępach swojej pociechy. Uczestnictwo w zajęciach dodatkowych niesie więc dla dziecka mnóstwo korzyści: poznaje nowe dziedziny (co może zaowocować odkryciem talentu), nawiązuje znajomości, uczy się nowych umiejętności, rozwija się intelektualne, emocjonalnie i ruchowo, a także uczy się samodzielnego funkcjonowania. Rolą rodzica jest wyposażenie malucha w taki ekwipunek psychiczny, emocjonalny i… materialny, by jak najlepiej podołało zadaniu. Ekwipunek samodzielnego przedszkolaka Do odhaczenia dla rodziców: Ubrania na zmianę i niezbędne akcesoria. W zależności od zajęć, lista może się różnić. Inne ubrania potrzebne są na zajęcia piłki nożnej czy karate, a inne na balet. Trzeba jednak pamiętać, że wypadki się zdarzają, więc potrzebne są dwa komplety. Wybierz takie ubrania, które dziecko będzie potrafiło samo (lub z niewielką pomocą opiekuna) założyć. Sznurowane body może i pięknie prezentuje się na lekcji baletu w połączeniu w tiulową spódniczką, ale może nastręczyć dziecku problemu. Podobnie z butami – jeśli nie potrafi ich sznurować, wybierz wersję na rzepy. Butelka wody. Odpowiednie nawodnienie organizmu jest niezwykle ważne w rozwoju Twojego dziecka. Wspiera skupienie uwagi i zapamiętywanie. Wpływa na samopoczucie. Woda jest nieoceniona również podczas aktywności fizycznej. Dzieci powinny pić wodę źródlaną lub mineralną niskozmineralizowaną, bo taka woda - dzięki odpowiedniej zawartości składników mineralnych - nie obciąża układu pokarmowego ani nerek małego dziecka. Wybierz wodę butelkowaną, która jest przystosowana do małych rączek dziecka. Idealnie sprawdzi się Żywiec Zdrój w wersji dla najmłodszych, czyli Zdrojek. Dzięki dzióbkowi typu sport-cap dziecko nie będzie miało problemu z samodzielnym napiciem się. Zdrowa przekąska. Spakuj domowej roboty ciasteczko owsiane, świeże lub suszone owoce, jogurt naturalny lub gotową przekąskę. Kto wie, czy po zajęciach malucha nie dopadnie wilczy apetyt? Pyszną propozycją dla najmłodszych są musy owocowe w tubkach BoboVita. Świetnie sprawdzą się w domu oraz podczas dużych i małych wycieczek. Są praktyczne w przechowywaniu, wygodne i lekkie, dlatego nadają się do zabrania na spacer czy plac zabaw. To pełne owoców przekąski, które uzupełniają codzienną dietę maluszka. Pewność siebie. To ostatni i jednocześnie najtrudniejszy punkt. Dzieci doskonale odczytują emocje dorosłych i jeśli będziesz przesiąknięta lękiem lub będziesz próbowała na każdym kroku uprzedzić nieprzyjemne doświadczenia czy wyręczyć w czymś dziecko, odbierzesz mu szansę na doskonalenie samodzielności. Zatem, jak w trzech krokach, powinno wyglądać rozstanie: całus w czółko, „kocham cię” i „wierzę w ciebie, na pewno sobie poradzisz”! Artykuł powstał z udziałem marki Żywiec Zdrój
Twoje dziecko ma zaparcia i kaprysi przy jedzeniu? Bądź czujna!
Chroniczne zaparcia mogą być pierwszym sygnałem, że dziecko ma problemy z integracją sensoryczną. Nie bagatelizuj więc tego problemu i bacznie obserwuj swoją pociechę.
Jeśli twój przedszkolak ma częste zatwardzenia, zastanów się chwilę: czy jest kapryśny przy jedzeniu? Czy nie cierpi głośnych dźwięków? A może drażni go jasne światło i ogólnie rzecz biorąc jest bardzo wrażliwy na różne bodźce? Pewnie zastanawiasz się, co ma jedno z drugim wspólnego. Wyjaśniamy. Wrażliwe dzieci okiem naukowców Po raz pierwszy naukowcy dostrzegli związek między nadwrażliwością sensoryczną dzieci a występującymi u nich przewlekłymi zaparciami. Swoje odkrycia ogłosili w kwietniu 2019 r. na łamach Journal of Pediatrics. To o tyle ważne odkrycie, że właśnie chroniczne zaparcie może być pierwszym sygnałem, że dziecko ma problemy z nadwrażliwością na bodźce i że wymaga fachowej pomocy. Nadwrażliwość sensoryczna a problemy w toalecie W USA przebadano 66 przedszkolaków w wieku 3-5 lat, których rodzice zgłaszali, że ich dzieci cierpią na częste zaparcia oraz tak samo liczebną grupę przedszkolaków normalnie się wypróżniających. Sprawdzono, czy "problemy toaletowe" mają jakiś związek z wrażliwością dzieci na bodźce. Okazało się, że związek taki istnieje. Kaprysy przy jedzeniu mogą sugerować problem Naukowcy stwierdzili, że przedszkolaki cierpiące na przewlekłe zaparcia często wykazują podwyższoną wrażliwość na konsystencję i smak jedzenia oraz na zapachy. Objawia się to m.in. kaprysami przy jedzeniu i niechęcią do próbowania nowych potraw. Takie dzieci bardzo często wstrzymują oddawanie stolca i unikają wizyt w toalecie. To może być sygnał, że potrzebują pomocy specjalisty. Potrzeba terapii integracji sensorycznej Nadwrażliwość sensoryczna polega na tym, że dziecko (lub dorosły) ma problem z odbieraniem i przetwarzaniem bodźców zmysłowych: dźwięków, światła, dotyku, smaku, a także bodźców płynących z ciała i ucha wewnętrznego (informujących o położeniu ciała w przestrzeni). Nieleczone zaburzenia tego typu mogą prowadzić do stanów lękowych, fobii i nieadekwatnych do sytuacji zachowań. Do tej pory za symptomy nadwrażliwości sensorycznej, zwane zaburzeniami integracji sensorycznej, uważano następujące zachowania dziecka: częsty niepokój, drażliwość, płaczliwość, unikanie nowych miejsc i ludzi, unikanie kontaktu fizycznego, kaprysy podczas jedzenia nowych produktów i potraw. Sygnały te najwyraźniej pojawiają się między 6-7 rokiem życia. Teraz do tej listy, jako wczesny symptom problemów z odbieraniem zmysłów, należy dołączyć częste zaparcia u dzieci w wieku przedszkolnym. Może to być pierwszy sygnał, że dziecko potrzebuje terapii integracji sensorycznej. Źródło: sciencedaily.com
Najbardziej czułym zmysłem u niemowląt jest dotyk. Już od momentu narodzin doświadczają one świata właśnie poprzez skórę, dlatego bardzo ważne jest, aby stworzyć im komfortowe otoczenie. Świeżo upieczeni rodzice starają się, aby wszystkie rzeczy, z którymi dziecko ma kontakt, były miękkie i delikatne w dotyku.
W jaki sposób dziecko doświadcza świata poprzez zmysły? 1. Dotyk matki. Nic nie może się równać z kojącym poczuciem bezpieczeństwa, gdy dziecko nawiązuje kontakt z mamą poprzez dotyk. 2. Materiały, które mają bezpośredni kontakt ze skórą dziecka. Śpioszki, koce, sukienki dotykające wrażliwej skóry malucha są zwykle wykonane z przyjaznego materiału. Podczas częstego prania o te tkaniny trzeba dbać w szczególny sposób, aby pozostały idealnie miękkie. 3. Zabawa przynosząca dziecku nowe doświadczenia. Dotyk miękkiego, jedwabistego materiału, jak i delikatny masaż, daje maluchowi wiele radości. Innym sposobem poznawania przez niego świata jest wkładanie wszystkiego do ust, upewnij się więc, że zabawki mają odpowiednią wielkość a ich powierzchnia jest gładka. Szczęśliwe dziecko chętnie odkrywa świat, rozwijając się z dnia na dzień i nieustannie ucząc się czegoś nowego – jest to także wyjątkowe doświadczenie dla rodziców. Aby pomóc Twojemu dziecku zdobywać wspaniałe nowe doświadczenia, ubierz je w wygodne ubranko. Odpowiednia odzież dziecięca jest luźna, utrzymuje właściwą temperaturę ciała i powinna być bardzo miękka w dotyku. Miękkość ubrań zależy od gładkości ich włókien. Płyn do płukania tkanin Lenor Sensitive wygładza je, zachowując miękkość tkanin, dzięki czemu delikatnie otulają one dziecko. Testowana dermatologicznie formuła płynu do płukania Lenor jest pierwszą akredytowaną przez niezależną, profesjonalną organizację Skin Health Alliance (SHA). SHA współpracuje z międzynarodowym zespołem dermatologów i naukowców, których wspólnym celem jest utrzymanie zdrowia skóry. Hipoalergiczna formuła Lenor Sensitive wnika głęboko we włókna ubrań, równomiernie je wygładzając. Co więcej, delikatny zapach białych kwiatów zapewnia uczucie komfortu i delikatności podczas noszenia ubrań. Artykuł powstał z udziałem marki Lenor
11 niezawodnych zwrotów, które ukoją płacz dziecka
Rodzice często nie wiedzą, jak reagować, gdy maluch płacze. Tymczasem to okazja do nauki radzenia sobie z trudnymi emocjami. Sprawdź, jak powinieneś reagować, gdy pojawiają się łzy.
Gdy maluszek przychodzi na świat, nikt nie oczekuje, że noworodek powie, co mu dolega lub na co ma ochotę. To oczywiste, że płacząc, próbuje dać znać, że jest głodne, potrzebuje bliskości lub coś mu dolega. Gdy dziecko rośnie i zaczyna się coraz sprawniej się komunikować i oczekujemy, że samo poradzi sobie z emocjami i nie będzie płakać "bez powodu". W pierwszych latach życia dziecko wyraża uczucia całym sobą. Również natężenie reakcji emocjonalnych często jest niewspółmierne do siły bodźca. Przedszkolak w niewielkim stopniu jest zdolny do kontrolowania swoich emocji. Zadaniem rodzica jest nauczenie dziecka panowania nad własnymi emocjami i nie chodzi tu o ich tłumienie, a pomoc w ich zrozumieniu i kształtowaniu skutecznych sposobów ich regulacji. Dlaczego płacze? Warto wiedzieć, że łzy niekoniecznie muszą oznaczać smutek. Płacz może być efektem gniewu, frustracji, strachu, podniecenia, zamieszania, niepokoju, a nawet szczęścia. Najczęściej rodzice zadają pytanie "Co się stało?", tymczasem maluch tego nie wie. Brak wystarczających umiejętności werbalnych sprawia, że nie potrafią wyjaśnić, co czują. Nieistotne, jak trywialny jest według ciebie powód płaczu, brak odpowiedniej reakcji pozbawi cię szansy, by nauczyć dziecko, jak radzić sobie ze wszystkimi emocjami, nawet tymi trudnymi. Najgorsze, co możesz zrobić w takiej sytuacji, to powiedzieć "Nie płacz". To nie tylko nie rozwiąże sytuacji, ale wręcz może zaszkodzić. Dajesz do zrozumienia, że emocje nie są ważne i nie rozumiesz, co czuje. Jak reagować na płacz? Badania wykazały, że mózg rodzica natychmiast reaguje na płacz dziecka. Opiekun staje się bardziej uważny i gotowy do działania. Podwyższone tętno i motywacja do działania, często sprawiają, że zachowanie dziecka nas złości. Tymczasem naszym zadaniem jest wspieranie dziecka w zakresie samoregulacji emocjonalnej. Możemy to robić tylko, gdy podchodzimy do dziecka z empatią i zrozumieniem. Następnym razem, gdy maluch się popłacze, posiwięć mu uwagę i czas. Zastanów się, jak się czujesz. Jeśli sama jesteś spięta i zdenerwowana, nie pomożesz dziecku. Weź dwa oddechy. Gdy będziesz gotowa, zamiast "nie płacz" spróbuj jednego z poniższych zwrotów. "Jestem przy tobie, pomogę ci" - nawet jeśli dziecko nie chce twojej pomocy, daj znać, że jesteś gotowa, by to zrobić. Niech poczuje twoje wsparcie. "Widzę, że to dla ciebie trudne" - pokaż, że widzisz i rozumiesz swoje dziecko, a także emocje, jakie nim targają. "Rozumiem, że jesteś smutny/rozczarowany/przestraszony/niespokojny/szczęśliwy. To, co czujesz, jest ok" - taka wypowiedź wzmacnia przekonanie dziecka, że ma prawo do przeżywania emocji, bez względu na to, jakie one są. "To było smutne/ frustrujące/ rozczarowujące" - chodzi, nie tylko o emocje, ale i o zauważenie sytuacji, która wzbudziła w dziecku takie, a nie inne odczucia. "Kocham cię, jesteś przy mnie bezpieczny" - zachęca to do bliskości. Niektóre dzieci potrzebują przytulenia, trzymania za rękę, by poczuć, że nie są same, gdy targają nimi trudne emocje. "Zróbmy przerwę" - nie zawsze dziecko potrzebuje bliskości. Czasem usunięcie się jest lepszą metodą na wyciszenie. Separacja może pomóc, ale nie może być metodą samą w sobie. "Czy potrzebujesz pomocy/ przerwy/ chcesz spróbować jeszcze raz?" - jeśli płacz wywołała frustracja, twoje dziecko potrzebuje jednej z trzech rzeczy: pomocy w wykonaniu zadania, przerwy w jego wykonywaniu lub podjęcia ponownej próby, być może z pomocą. Pytając dziecko, czego chce, pozwalasz mu poczuć się ważnym. "Słyszę, że płaczesz, ale nie wiem, czego potrzebujesz, czy możesz mi pomóc zrozumieć" - nawet jeśli maluch nie potrafi jeszcze wytłumaczyć, co się dzieje, warto podejmować takie próby, to dobry trening. Jeśli wiesz, co dzieje się z dzieckiem, warto nazywać te emocje, by w przyszłości umiało je samodzielnie nazywać. "Pamiętam kiedy..." - dziecko w silnych emocjach nie jest w stanie słuchać. Odnosząc się do czasu, gdy było spokojne i szczęśliwe pomagasz mu przygotować mózg do racjonalnego myślenia. "Wymyślmy razem rozwiązanie" - ostatecznie chcemy pomóc dziecku w rozwijaniu umiejętności rozwiązywania problemów. Pokazując dziecku różne wyjścia z sytuacji, pomagasz przetwarzać emocje, obiektywnie patrzeć na to, co się wydarzyło, a także docelowo znajdować rozwiązanie. Zachowaj ciszę i otocz miłością - czasem słowa są zbędne. Okaż empatię, bądź wsparciem i ostoją dla swojego dziecka. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Źródło: mother.ly
Nauka czytania – pierwszy krok do sukcesu
Jak sprawić, żeby nasza pociecha chętnie sięgała po książki i budowała swoje poczucie wartości, a przede wszystkim pracowała na przyszły sukces?
Czytanie jest kluczową umiejętnością nie tylko w edukacji dziecka, ale także na drodze do życiowego sukcesu. Jest to sposób na poznawanie świata, uczenie się i zdobywanie wiedzy, na rozwijanie pasji i zainteresowań oraz, co równie ważne, na wejście do fascynującego świata literatury. Jak sprawić, żeby nasza pociecha chętnie sięgała po książki i budowała swoje poczucie wartości, a przede wszystkim pracowała na przyszły sukces? Samodzielna lektura Warto wspomóc dziecko w nauce płynnego czytania, żeby nie sprawiało ono trudności, a wręcz przeciwnie – przynosiło radość i dawało poczucie satysfakcji. Z tą myślą powstały książki z programu „Przygoda z Czytaniem” na poziomie V. „Czytam płynnie” to cztery tytuły, które pomogą dzieciom w nauce płynnego czytania oraz w ćwiczeniu czytania ze zrozumieniem. W książkach poziom trudności jest stopniowany – w pierwszej kolejności dziecko czyta tekst, w którym wyrazy zostały podzielone na wyróżnione kolorem sylaby. W ten sposób przygotowuje się do lektury bardziej zaawansowanych tekstów. Podczas lektury drugiego opowiadania młody czytelnik uczy się, z jakich liter składa się dany wyraz, a następnie składa poszczególne znaki graficzne w całość. Bohaterowie – znani i lubiani Nauka przez zabawę to jedna z najskuteczniejszych metod, dlatego w książkach dzieci spotykają znane im postacie ze świata Disneya. W serii ukazały się dwa tytuły z opowiadaniami i historyjkami o przygodach bohaterów z filmu „Auta”, jeden tytuł z udziałem niezwykłych mieszkańców Arendelle oraz jeden, w którym dzieci spotkają urocze księżniczki ze świata Disneya. Czytanie sylabami W każdej książce pierwszy tekst jest zapisany z podziałem na wyróżnione kolorem sylaby. To bardzo ułatwia lekturę, bo dziecko poznaje budowę wyrazu. Dzięki tej metodzie maluch w intuicyjny sposób eliminuje błędy polegające na wymawianiu spółgłosek z dodatkową samogłoską, np. głoski m jako my. Czytanie sylabowe sprawia, że dziecko czyta mama a nie my-a-my-a, ucząc się i zapamiętując poprawną wymowę. Od wyrazu do litery czyli analiza i synteza W drugim opowiadaniu zastosowana została metoda analityczno-syntetyczna. Mały czytelnik ćwiczy płynne czytanie ze zrozumieniem. Na tym etapie wyodrębnia litery z wyrazu (dokonuje analizy), a następnie składa je w wyraz, dokonując syntezy. Tutaj pomocny jest druk dużą czcionką. Nagradzanie i chwalenie Zwieńczeniem lektury jest zabawa z pytaniami i quizami. Pomogą one sprawdzić, ile dziecko zapamiętało z lektury. Po skończonej pracy rodzic może nagrodzić swoją pociechę dyplomem oraz naklejkami. Ten etap jest równie ważny, bo sprawia radość i daje poczucie satysfakcji. Więcej na temat książek z poziomu V na stronie www.disneyuczy.ameet.pl
Każda chwila, jaką mama może spędzić ze swoim dzieckiem jest niezwykle istotna. Zarówno dla malucha, który codziennie nabywa nowych umiejętności, jak i rodzica, który pomaga mu przejść przez pierwsze etapy rozwoju.
Czas jest jednym z najcenniejszych zasobów, a dla dziecka jest on szczególnie ważny. Każdego dnia nasze maluchy przeżywają niezwykłe przygody, przy okazji ucząc się nowych umiejętności. Wspólne momenty to pamiątka, która zostaje z nami na zawsze. Dlatego w zabieganym świecie nie należy tracić z oczu tego co ważne. Warto rozmawiać ze swoim dzieckiem, nie wpadać w utarte role, ale być dla niego partnerem. Jak dbać o czas spędzany z dzieckiem? Dla naszych dzieci ważny jest każdy dzień – ten spędzony w domu i poza nim. Aby zapewnić dziecku rozrywkę, nie trzeba od razu brać dnia wolnego ani daleko wyjeżdżać. Postarajmy się, żeby czas spędzony z maluchem był jak najbardziej jakościowy. Możemy na przykład wybrać się z dzieckiem na spacer, pograć z nim w piłkę lub wspólnie wymyślić jakąś kreatywną zabawę. Nie zapominajmy, że w ciągu dnia dziecko zużywa bardzo duże ilości energii – najwięcej podczas aktywności fizycznej. Dlatego pamiętajmy również o robieniu przerw i odpoczynku pomiędzy jedną zabawą a drugą Dbajmy o wspólne chwile Świat dziecka potrafi być niesamowity i barwny, dlatego warto go poznać i stać się jego częścią. Tylko od nas i naszych decyzji zależy, jak będziemy uczestniczyć w życiu malucha. Ponieważ żyjemy w ciągłym pośpiechu, często jesteśmy zamyśleni lub zapracowani. Wtedy wydaje nam się, że nie mamy dość czasu, aby móc w pełni poświęcać go naszym dzieciom. Tymczasem okazuje się, że chwile pozornie nieistotne, mogą być tak samo ważne, jak dzień wypełniony mnóstwem atrakcji. Rozmowa z dzieckiem czy wspólnie zjedzony posiłek, to chwile, które budują więź i które najbardziej zapadają w pamięć. Udział w wychowywaniu radosnych dzieci oraz dawa­nie wsparcia rodzicom to wartości, które przyświecają produktom chłodzonym Kinder. Kinder Mleczna Kanapka, Kinder Pingui oraz Kinder Maxi King nie zawierają konser­wantów, polepszaczy smaku, ani sztucznych dodatków. Podobnie jak liczy się jakość spędzania czasu z dzieckiem, równie ważna jest również jakość składni­ków, zawartych w przekąskach dla naszych pociech.
3 pomysły na kreatywne zabawy z dzieckiem
Czy wiesz, że dla Twojego dziecka każdy dzień jest niesamowitą przygodą? Bądź jej częścią! Poznaj 3 zabawy, dzięki którym dobrze wykorzystasz czas spędzony ze swoją pociechą.
W natłoku codziennych obowiązków masz poczucie, że za mało uwagi poświęcasz swojemu dziecku? Nie martw się! Ważniejsze od tego, ile czasu spędzasz ze swoją pociechą, jest to, jak go wykorzystujesz. Czasem wystarczy zwykła rozmowa, wspólnie zjedzony posiłek lub kreatywna zabawa, abyś mogła w pełni uczestniczyć w barwnym świecie dziecka. W co się bawić? Gdy słyszysz zdanie: „Pobaw się ze mną”, wpadasz w panikę, bo masz mało czasu i wyczerpałaś już wszystkie swoje pomysły? Spokojnie! Oto 3 propozycje zabaw dla malucha, dzięki którym oboje świetnie spędzicie czas. 1. Wędkarz. Będziecie potrzebować suchego makaronu typu kolanka lub rurki oraz słomek do napojów, które mają zginaną końcówkę. Makaron wysyp na płaski talerz. Wyobraźcie sobie, że makaron to ryby, słomki są Waszymi wędkami, a talerzyk to staw. Każdy z uczestników zabawy ma za zadanie w jak najkrótszym czasie „wyłowić” jak najwięcej makaronu za pomocą zgiętej słomki. Możecie ustawić stoper i odmierzać czas (np. 1 minuta) lub umówić się, że gracie, dopóki ostatni makaron nie zniknie z talerzyka. 2. Jubiler. Przygotujcie modelinę w różnych kolorach, wykałaczki, kolorowy sznurek lub włóczkę. Z modeliny zróbcie koraliki o kształtach, które podpowie Wam wyobraźnia – kule, sześciany, walce, stożki, a może jeszcze inne formy? Następnie w każdym koraliku za pomocą wykałaczki zróbcie dziurkę na przelot. Wypalcie koraliki zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu modeliny. Gdy ostygną, nawleczcie je na sznurek, tworząc naszyjniki, bransoletki lub kolczyki. Taka własnoręcznie zrobiona biżuteria będzie wspaniałym prezentem dla babci lub cioci. 3. Odkrywcy. Lubicie przygody? To świetnie! Wyobraźcie sobie, że jesteście poszukiwaczami skarbów. Przed rozpoczęciem zabawy przygotuj i ukryj skarb. Może nim być np. ulubiona zabawka dziecka. Następnie narysuj dziecku mapę, na której zaznaczysz, jak trafić do kryjówki. Zadbaj też o to, by mały odkrywca napotkał na swojej drodze różne przygody (np. pokonanie smoka) lub zadania do wykonania (np. rebus, którego rozwiązanie podpowie, gdzie szukać). A gdy Twoja pociecha odnajdzie już skarb, nie zapomnij o zasłużonej nagrodzie. W tej roli proponujemy Kinder Mleczną Kanapkę – sprawdzoną przez mamy, smaczną przekąskę z lodówki. Jest przygotowana ze składników wysokiej jakości. Nie zawiera polepszaczy smaku ani sztucznych dodatków. Dzięki temu masz więcej pewności, że dajesz dziecku to, co najlepsze.
Zabawki i zabawy wspomagające integrację sensoryczną
Klocki, książeczki, mięciutkie kocyki z metkami, a oprócz tego mnóstwo zabaw! Przedstawiamy najlepsze zabawki sensoryczne i sposoby na zabawę by wspierać integrację sensoryczną u dziecka.
Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO]
Jak wspierać emocje dziecka podczas zabawy i codziennych czynności? Radzi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy.
Empatią nazywamy współodczuwanie emocji drugiego człowieka. – Rozwijanie emocji rozpoczyna się już od wieku niemowlęcego – mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. – Widoczne jest to już o kilkumiesięcznego niemowlęcia, które, gdy zostanie umieszczone w jednym pomieszczeniu z innym płaczącym dzieckiem, samo zaczyna płakać. Jest to pierwszy objaw empatii, gdy dziecko nie odróżniając siebie od innych, zaczyna odczuwać emocje od osób z bliskiego otoczenia. Jak rozwijać empatię u dziecka? Zdaniem psychologa należy zwracać uwagę dziecka na emocje innych. Jak to robić? Można opowiadać dziecku, czym są emocje, jak sobie z nimi radzić. Na przykład można wykorzystać naturalne sytuacje z naszego codziennego życia. Dobrze jest opowiadać o tym, jak się czujemy i jak mogą poczuć się inni. Rozwijając empatie, możemy wykorzystywać zabawki bliskie dziecku. – Pamiętajmy o tym, że dzieci mają fantastyczną umiejętność nadawania cech żywych przedmiotom nieożywionym – dodaje psycholog. – Dzieci wierzą, że lalka i miś czują, więc możemy porozmawiać o tym, dlaczego miś jest smutny i co można zrobić, by poprawić mu nastrój. Ważne jest również nazywanie emocji. Dzieci, które wiedzą, czym są emocje, z czego wynikają i jak można sobie z nimi radzić. Będą miały lepiej rozwinięte umiejętności społeczne, a co za tym idzie, lepiej będą sobie radziły w relacjach z innymi dziećmi, rówieśnikami, ale i w kontaktach w życiu późniejszym. Uwrażliwienie dzieci na emocje innych to jest właśnie rozwijanie empatii u dziecka. Niepewność w nowych sytuacjach - jak wspierać dziecko? Pierwsze wyjście do przedszkola jest niezwykle ważnym wydarzeniem w życiu każdego małego dziecka. Aby trochę przygotować dziecko do tego ważnego momentu – zdaniem psychologa – warto poświęcić temu trochę uwagi. – Możemy do tego wykorzystać na przykład klocki tematyczne, które prezentują życie w przedszkolu – podpowiada Dorota Maciejec. – Możemy wcielać się w role i opowiadać jak wygląda życie w przedszkolu, rozwijając różne scenariusze wydarzeń przedszkolnych. Warto również sięgnąć po metodę bajko terapii. Jest wiele dostępnych na rynku książek opisujących pierwszy dzień w przedszkolu dziecka. – Dzięki takim książeczkom dydaktycznym dzieci zapoznają się z typowymi sytuacjami w przedszkolu, coraz więcej wiedzą, jak życie w przedszkolu wygląda i to pozwala im lepiej oswoić się z tą nową dla nich sytuacją – dodaje psycholog. Dlatego warto przybliżyć dziecku uczucia, jakie mogą towarzyszyć podczas pierwszych dni w przedszkolu. Dlaczego tak ważna jest zabawa w role? Zabawa w role pozwala dzieciom nauczyć się różnych sytuacji społecznych. Dzięki tej zabawie, dzieci nie tylko rozwijają się społecznie, ale uczą się zachowań akceptowalnych i tych zachowań, które są niepożądane. – Wielu rodziców martwi się, bo ich dzieci lubią bawić się w czarne charaktery na przykład złodziei, czy złoczyńcy– mówi psycholog. – Wcielają się w rolę złodziei, czy złoczyńcy,. Pamiętajmy jednak, o tym, że to ważna lekcja dla dziecka. Ponieważ dzieci w takich sytuacjach uczą się, że bycie taką złą postacią nie jest niczym dobrym i że za to czeka je kara. Ponadto wcielanie w role uczy dzieci codziennego funkcjonowania w rodzinie. Przyglądając się zabawie przedszkolaków, zobaczymy, że dość często dzieci bawią się w dość stereotypowy sposób. – Dziewczynka wchodzi w rolę mamy, która zajmuje się dzieckiem, wozi lale w wózku, sprząta, robi pranie, gotuje, albo bawi się w panią sprzedawczynię – mówi Dorota Maciejec. – Jeśli synek wchodzi w rolę, to jest często złodziejem, policjantem, albo tatą, który rozmawia przez telefon, albo myje samochód. To jest normalne, typowe i pozwala w ten sposób rozwijać tożsamość płciową. W filmie wykorzystano zdjęcia z wykładu o rozwoju empatii psycholog Doroty Maciejec, podczas warsztatów z rodzicami w Warszawie, którego sponsorem była firma Lego. Polecamy: Jak silna jest inteligencja emocjonalna u dziecka? Zrób test! Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Dlaczego tak ważne jest nazywanie emocji u dziecka? [WIDEO]
Czy twoje dziecko będzie leworęczne? To widać już na USG!
Dlaczego dziecko jest leworęczne lub praworęczne? Naukowcy już wiedzą! W 13. tygodniu w łonie matki płód często pokazuje, którą rękę ma sprawniejszą! Czy leworęczność jest dziedziczna i czy za sprawność ręki odpowiada mózg?
Najnowsze badania naukowców z Holandii, Niemiec i Południowej Afryki opublikowane na łamach czasopisma „eLife” dowodzą, że za sprawność naszych rąk odpowiada rdzeń kręgowy, a nie – jak do tej pory sądzono – mózg. To asymetria w rdzeniu kręgowym, którą widać już w łonie matki, najprawdopodobniej odpowiada za to, czy sprawniej władamy lewą, czy prawą ręką. Do tej pory naukowcy byli przekonani, że to aktywność genowa lewej lub prawej półkuli mózgu może odpowiadać za rękę dominującą. Na podstawie badań USG z lat 80. XX wieku - leworęczność lub praworęczność ujawnia się już w łonie matki od około 8. tygodnia ciąży. Od 13. tygodnia ciąży płody ssą już lewy, albo prawy kciuk. Za ruch rąk i ramion odpowiada kora motoryczna w mózgu. Wysyła konkretny sygnał do rdzenia kręgowego i tam jest on przetwarzany na ruch. Kora mózgowa – jak tłumaczą badacze – nie jest jednak od początku połączona z rdzeniem kręgowym i zanim to połączenie powstanie, już pojawiają się zalążki dominacji jednej z rąk. Tak więc geny, które sterują korą mózgową są odpowiedzialne za lewo- lub praworęczność. Dlaczego to takie rewolucyjne odkrycie w świecie nauki? Może spowodować uprawnienie metod rehabilitacji po uszkodzeniach ciała czy niedowładach i paraliżach. Źródło: businessinsider.com.pl, ciekawe.org Zobacz także: Leworęczność u dziecka i jego skutki Gdy dziecko jest leworęczne... Leworęczność - kwestia genów?
Zabawki sensoryczne dla malucha - 10 typów naszej redakcji
Zabawki sensoryczne rozwijają najważniejsze zmysły dziecka. Może się nimi bawić już całkiem malutkie dziecko. Warto je starannie wybrać - dzięki nim dziecko będzie się nie tylko bawić, ale także świetnie się rozwijać.
Jak pomóc dziecku pamiętać o ważnych datach?
Pojęcie czasu jest trudne do zrozumienia dla małego dziecka, a i starszak może mieć kłopot z konkretnymi datami. Święta, urodziny bliskich i kolegów, rocznice – bardzo chcemy, by maluchy pamiętały o najważniejszych wydarzeniach. Jak im w tym pomóc?
Ćwiczenie pamięci dziecka wspieramy już od pierwszych dni. W jaki sposób? Drobną rutyną, którą wprowadzamy do codzienności malucha: śniadaniem, zabawą, spacerem, obiadem, drzemką, wieczorną kąpielą – wykonywanymi każdego dnia o tej samej porze. Dają one dziecku nie tylko poczucie bezpieczeństwa, lecz także ćwiczą jego spostrzegawczość i trenują pamięć. Dziecko zaczyna rejestrować dużo więcej niż powtarzane dzień po dniu czynności około drugiego roku życia. W tym wieku maluch potrafi już opowiadać o zdarzeniach, które miały miejsce tylko jeden raz. Ze wspólnych wakacji nad morzem przywozimy więc muszelki, z gór – rzeźbione ciupagi, owieczki lub wełniane skarpety. Z każdego wyjazdu, lotu, każdej bliższej lub dalszej podróży zabieramy namacalny ślad po to, by nauczyć maluszka pamiętać. Dwuletnie dziecko rozumie też, że urodziny to coś ważnego, choć może nie do końca pojmuje dlaczego. Zauważa, że święta to czas bardziej uroczysty. I choć pojęcie czasu nadal jest dla niego czymś abstrakcyjnym, wie, że niektóre dni w roku powtarzają się i że są istotne. Fotokalendarz – osobisty kontroler czasu Wiedza o tym, że tata ma urodziny latem różni się od odliczania dni spędzanych na przygotowywaniu niespodzianki. Oprócz zrozumienia, że rok dzieli się na pory roku, w czasie których obchodzimy wyjątkowe święta, dziecko musi nauczyć się również kontrolować czas. Jak mu to ułatwić? Fantastycznym rozwiązaniem jest fotokalendarz, np. CEWE. Tworząc terminarz ścienny, osobiście dobieramy ozdobną grafikę i zyskujemy pełny wpływ na jego zawartość. Do ważnych dni możemy dołączyć zdjęcie lub rysunek tematyczny, który pomoże dziecku zrozumieć, z jaką okazją wiążą się nadchodzące miesiące. Codzienne wykreślanie mijającego dnia uzmysłowi maluchowi, ile czasu zostało do konkretnej uroczystości. Jak przygotować fotokalendarz? Osobiste projektowanie kalendarza to bardzo przyjemne zajęcie. Sami wybieramy format, układ i sekwencję fotografii oraz uzupełniający je tekst. Co bardzo istotne, CEWE daje możliwość stworzenia zarówno klasycznego kalendarza ściennego, na przykład panoramicznego, jak i terminarza. Przygotowując fotokalendarz mający pomóc maluszkowi w zapamiętywaniu ważnych dat, warto zdecydować się na drugi wariant. Co lepiej zobrazuje urodziny mamy niż jej miniaturowe zdjęcie z tortem tuż obok daty jej święta? Włączając dziecko w projektowanie fotokalendarza i pozwalając mu współdecydować o tym, które zdjęcia lub własnoręcznie wykonane rysunki w nim umieścić, damy mu odczuć, jak ważne jest pamiętanie o tych wszystkich – mniejszych lub większych – okazjach.
Pod jaki adres wysłać list do Świętego Mikołaja i dlaczego warto to zrobić?
Pisanie (lub rysowanie) listu do Świętego Mikołaja to dla dzieci wielka frajda, a dla Mikołaja (i rodziców, oczywiście) bezcenna pomoc - hojny święty doskonale wie, które dziecko było grzeczne, a które nie, ale warto mu podpowiedzieć, co chciałoby dostać w prezencie. A kto może to lepiej wiedzieć niż sam maluch? Adres Świętego Mikołaja Święty Mikołaj ma wiele adresów, bo mnóstwo miejscowości utrzymuje, że to właśnie w nich mieści się jego główna siedziba. Najbardziej znaną z nich jest Rovaniemi. List, który ma tam trafić, adresujemy tak: Santa Claus Main Post Office FI-96930 Arctic Circle Rovaniemi Finland Polecamy: List do Świętego Mikołaja - do druku Rovaniemi to stolica fińskiej części Laponii. 8 kilometrów dalej (oczywiście na północ, w stronę Koła Podbiegunowego) jest wioska Świętego Mikołaja, a w niej jego biuro, urząd pocztowy, różne atrakcje oraz… siedziba mikołajowej telewizji, dzięki której można zobaczyć wywiady z Mikołajem, a także filmy o elfach, zorzy polarnej i reniferach. Oto jeden z nich: View oEmbed on the source website List z parapetu też dojdzie! By Mikołaj dowiedział się, co dziecko chciałoby dostać w prezencie, nie trzeba koniecznie naklejać na kopertę znaczka ani wrzucać listu do skrzynki pocztowej. Można też położyć list na parapecie. Na pewno dotrze do adresata, tylko nie zapomnijmy go zabrać, gdy dziecko już zaśnie! My też chcielibyśmy zobaczyć listy Waszych dzieci! Czy Twoje dziecko napisało/narysowało już list do Świętego Mikołaja? Jeśli tak, i jeśli ani ono, ani Ty nie macie nic przeciwko temu, przyślijcie do nas jego zdjęcie - chętnie je pokażemy na stronie babyonline.pl i na profilu "Mamo, to ja" na Facebooku. Zdjęcia listów można wysyłać na adres bturska@burdamedia.pl. Prosimy o dopisek "List do Mikołaja" Polecamy także: Święty Mikołaj w oczach dzieci
Pokój zabaw dla chłopca - najfajniejszy, jaki dotąd widzieliśmy!
Nie trzeba mieć góry pieniędzy ani wsparcia projektanta wnętrz, by pokój dziecka wyglądał jak z bajki. Obejrzyjcie pokój Kuby. Zrobili go jego najbliżsi: mama, tata i dziadek!
Gotowanie z dzieckiem - 8 kuchennych lekcji
Gotowanie z dzieckiem to nie tylko bałagan. Kilkulatek uczy się w kuchni o wiele więcej, niż się spodziewasz!
Gotowanie z dzieckiem przynosi mnóstwo korzyści. Malec spędza z nami czas (a właśnie to jest mu potrzebne najbardziej), robi coś konkretnego, nabiera apetytu i wiary w siebie. Ale to nie wszystko, bo kuchnia to fantastyczna szkoła, w której odbywa się mnóstwo ciekawych "lekcji". Oto one: 1. Kuchenna godzina wychowawcza W kuchni dziecko uczy się współpracy pomagania innym przestrzegania reguł („Jeżeli zbliżysz się do piekarnika, koniec zabawy”) cierpliwości odpowiedzialności za to, co robi („Jeśli posmaruję chleb byle jak masłem, będę miał byle jaką kanapkę”) zasad bezpieczeństwa tego, że fakt, czy miło spędzimy czas, zależy od nas, a nie od tego, czy obok jest Aquapark albo sklep z zabawkami. 2. Język polski od kuchni Podczas gotowania dziecko poznaje i zapamiętuje nowe słowa: nazwy produktów, potraw, czynności. I nie tylko te, bo przecież przygotowywanie kolacji czy obiadu to okazja, by pogadać o wszystkim. 3. Matematyka z piekarnika Podczas wspólnego przyrządzania posiłków kilkulatek poznaje kształty (okrągłe plasterki pomidora, kwadratowe kromki razowca), uczy się liczyć („Daj trzy ogórki”), dowiaduje się, że jest coś takiego jak litr, kilogram, połowa, ćwierć. 4. Fizyka i chemia W kuchni można przeprowadzać z dzieckiem proste eksperymenty. Co się szybciej rozpuszcza? Sól czy cukier? Czy barwnikami spożywczymi uda się zafarbować mleko? Surowy makaron da się połamać. A ugotowany? Zresztą samo gotowanie dostarcza wiedzy. No bo jak to jest, że z jajek, masła i kilku innyvchskładników powstaje pyszne ciasto? 5. Przyroda Szykując posiłek, można pogadać o tym, że marchewka rośnie pod ziemią, a czereśnie na drzewach. Że rośliny potrzebują światła oraz wody. I o tym, skąd się bierze cukier lub sól. Dzięki temu dziecko zdobywa wiedzę o świecie i zaczyna rozumieć, że to, co jada, nie wzięło się znikąd. Przy okazji: warto zasiać z dzieckiem rzeżuchę na talerzyku i podglądać, jak rośnie. 6. Geografia dla dociekliwych Mały kuchcik ma okazję dowiedzieć się na przykład tego, że truskawki i buraki są hodowane w Polsce, a banany nie. Można pogadać z nim o tym, co to znaczy „tam, gdzie pieprz rośnie”, i o tym, że nie wszędzie jada się tak samo, bo na przykład Chińczycy wolą ryż od chleba. 7. Historia z piratami i kapustą Warto opowiedzieć przedszkolakowi o tym, że zanim pewna królowa przywiozła do Polski ziemniaki (podobno na początku hodowano je głównie dla… kwiatów), jadało się dużo kasz. I że kiedyś marynarze (piraci też!) zabierali na statki beczki z kiszoną kapustą, by w ten sposób uchronić się przed szkorbutem. 8. Zajęcia plastyczne Podczas pracy w kuchni dziecko poznaje kolory, uczy się komponować, może nawet tworzyć obrazki na kanapkach lub pizzy. Ćwiczy paluszki nie gorzej niż wówczas, gdy lepi coś z plasteliny albo wycina. Polecamy także: Czego powinno doświadczyć dziecko zanim pójdzie do szkoły?
Dziecko to nie mały dorosły. Czego możesz od niego wymagać?
Czy możemy oczekiwać, że przedszkolak nie będzie wiercił się przy stole i jadł elegancko jak księżna Middleton albo zarzucać mu kłamstwo, gdy opowiada niestworzone historie o rekinach i dinozaurach? Sprawdź, co sądzi na ten temat psycholog.
Chcemy by nasze dzieci były grzeczne i mądre. Wymagamy od nich, by zachowywały się przyzwoicie i odpowiednio do sytuacji. I bardzo dobrze, bo od kogo się tego wszystkiego nauczą, jeśli nie od nas? Wychowując je, ucząc nowych rzeczy i rozmawiając z nimi, musimy jednak pamiętać, że dzieci nie są małymi dorosłymi. Dziecko w wieku przedszkolnym to nie mały dorosły, dlatego ma prawo się guzdrać... – 3-4 latek nie ma takiej koordynacji jak my, dorośli. Ma prawo nie radzić sobie z ubieraniem i strącać łokciem kubek, bo dopiero się uczy planować ruchy – tłumaczy Beata Płażewska, psycholożka. ... może inaczej odbierać bodźce Na niektóre z nich (np. głośne albo niespodziewane dźwięki) może reagować nadmiernie, a inne – ignorować (np. nie przeszkadza mu, że ma buzię upapraną dżemem i okruszkami). ... nie zawsze wszystko zapamiętuje Nie możemy wymagać od dziecka, by zapamiętywało tak szybko jak my, bo zwyczajnie nie jest w stanie tego zrobić. Jego pamięć dopiero się rozwija. Dziecko ma swoje sposoby na to, by się z czymś dobrze zapoznać, właśnie dlatego prosi, by czytać mu wciąż tę samą bajkę. ... jest egocentryczne Nawet 5-6-latek uważa jeszcze, że wiele rzeczy dzieje się specjalnie dla niego lub jemu na złość. – Uważa na przykład, ż słońce świeci po to, żeby mógł wyjść na plac zabaw, a deszcz pada, by zepsuć mu humor – tłumaczy psycholog. – Trudno mu zrozumieć cudzy punkt widzenia oraz to, że inni ludzie mogą widzieć lub czuć inaczej lub nie wiedzieć tego, co on. Jeśli posadzisz naprzeciw 3-4 latka misia i zapytasz, co ten miś widzi, maluch opowie o tym, co sam może dostrzec! Kilkulatkowi trudno zrozumieć, że ktoś lubi to, czego on nie cierpi i odwrotnie. Uważa też, że coś się wydarzyło dlatego, że ono tego chciało. – To może rodzić kłopoty, bo jeśli np. młodsza siostra złamie rękę, może myśleć, że to przez niego, bo był na siostrę zły – uprzedza Beata Płażewska. Uwaga! Dziecięcy egocentryzm jest etapem w rozwoju, nie ma nic wspólnego z egoizmem. ... żyje w świecie, w którym fikcja miesza się z rzeczywistością Gdy 3-4-latek opowiada, jak z jamnikiem tropił złodziei wycieraczek, święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał np. z bajek. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska. ... ma własne wyobrażenia na temat otoczenia Uważa na przykład, że ludzie, których widzimy w telewizji, widzą także nas. Jeśli czegoś nie rozumie albo nie dosłyszy, może „dośpiewać” sobie własną wersję i trudno je przekonać, że nie ma racji. Np. zastanawia się, kim jest Znut („Kłamiesz jak z nut”). Polecamy: Świat według dziecka.Tego się na pewno nie spodziewałaś! ... może się bać dziwnych rzeczy Wiele dzieci boi się na przykład odpływu w wannie i trudno je przekonać, że się w nim nie zmieszczą (a więc, że nie jest dla nich zagrożeniem). Lista dziecięcych strachów jest długa i mogą się na niej znaleźć naprawdę dziwne rzeczy, włącznie ze słowem „ogromna” w wierszu o lokomotywie. ... jest łatwowierne i traktuje przekaz dorosłych dosłownie Dlatego nie wolno mówić dziecku w złości rzeczy w rodzaju: „Jesteś niegrzeczny, nie kocham cię już”, bo uwierzy. ...wyciąga własne wnioski Dziecięca logika bywa bardzo interesująca. – Pewna dziewczynka powiedziała mi, że mama jest większa od taty, bo jest od niego starsza – opowiada Beata Płażewska – Uznała, że bycie starszym z definicji oznacza wyższy wzrost. ... nie rozumie, o co chodzi z czasem i pieniędzmi Słowa: „Przyjdę po ciebie o godz. 13” nic dla przedszkolaka nie znaczą. Lepiej powiedzieć „Będę po obiedzie”. Rozumuje na zasadzie: „Więcej monet równa się więcej pieniędzy”. – Gdy zamiast dziesięciu złotówek damy dziecku dziesięciozłotowy banknot, zdenerwuje się, że ma teraz mniej pieniędzy niż wcześniej – opowiada Beata Płażewska. ... nie rozumie skomplikowanego świata dorosłych Dla niego niełatwe czasem relacje między dorosłymi to czarna magia. – Rozmawiałam kiedyś z 6-letnią dziewczynką, której rodzice się rozwiedli. Uważała, że najlepiej by było, gdyby wszyscy – tata, mama i nowy partner mamy – zamieszkali razem. Jedynym problemem, jaki była w stanie dostrzec, był fakt, że stół w jej domu jest za mały – opowiada psycholożka. ...jest niedojrzałe emocjonalnie A to oznacza, że w mgnieniu oka może zmieniać mu się nastrój. Może wpaść z euforii w rozpacz i odwrotnie. – To dlatego, że u dzieci brak jeszcze równowagi między procesami pobudzania i hamowania. Trudniej im niż nam, dorosłym, samodzielnie się uspokoić, wyciszyć przed snem itd. ... dopiero uczy się reguł Nie wiedzą na przykład, że są pytania, których nie wypada zadawać publicznie. Stąd liczne gafy i zachowania, które sprawiają, że mamy ochotę zapaść się ze wstydu pod ziemię. ... ma wyższy poziom energii Nie jest w stanie spokojnie usiedzieć w miejscu, bo energia dosłownie je rozsadza. Nie możemy więc wymagać od niego, by grzecznie szło przy nas podczas spaceru albo siedziało przy stole, nie wiercąc się i nie machając nogami. Nie jest w stanie! Różnic między dorosłym i dzieckiem jest oczywiście znacznie więcej, jednak wniosek jest jeden: zanim zaczniemy wymagać od dziecka, by coś robiło lub czegoś nie robiło, zastanówmy się, czy na tym etapie rozwoju jest w ogóle zdolne sprostać naszym wymaganiom. Polecamy także: O co pytają przedszkolaki?
Dzieci mówią o miłości. Są mądrzejsze niż nam się zdaje!
"Miłość to coś, co sprawia, że się uśmiechasz, gdy jesteś zmęczony" – powiedziała 4-letnia Terri. Co jeszcze mówią o miłości przedszkolaki i nieco starsze dzieci?
Grupa badaczy zapytała dzieci w wieku od 4 do 8 lat, co oznacza słowo „miłość”. Odpowiedzi, które uzyskali były głębsze, niż można się było spodziewać! Oto niektóre z nich: Co dzieci mówią o miłości? „Gdy ktoś Cię kocha, sposób w jaki wypowiada Twoje imię jest inny. Po prostu wiesz, że Twoje imię jest w jego ustach bezpieczne.” Billy, 4 lata „Miłość jest wtedy, gdy Twój piesek liże Cię po twarzy nawet jeśli zostawiłeś go na cały dzień samego w domu.” Mary Ann, 4 lata „Miłość jest wtedy, gdy wychodzicie razem na kolację i oddajesz temu komuś większość swoich frytek nie żądając, by oddał Ci swoje.” Chrissy, lat 6 „Miłość jest wtedy, gdy moja mama robi kawę dla mojego taty i bierze łyka zanim mu ją da, by sprawdzić czy dobrze smakuje." Danny, lat 7 „Miłość jest, gdy mówisz facetowi, że podoba Ci się jego koszulka, a on nosi ją potem codziennie.” Noelle, lat 7 „Miłość jest wtedy, gdy mama widzi tatę śmierdzącego i spoconego, i wciąż mówi, że jest przystojniejszy niż Brad Pitt.” Chris, lat 7 „W czasie mojego koncertu na pianinie byłam na scenie i bardzo się bałam. Spojrzałam na wszystkich tych ludzi patrzących na mnie i zobaczyłam mojego tatusia machającego mi i uśmiechającego się do mnie. Tylko on tak robił. Już więcej się nie bałam.” Cindy, lat 8 „Gdy moja babcia dostała zapalenia stawów, nie mogła więcej się schylać i malować sobie paznokci u nóg. Więc mój dziadek robi to za nią przez cały czas, nawet gdy jego ręce też dostały zapalenia stawów… To jest miłość.” Rebecca, 8 lat „Po prostu pomogłem mu płakać” Badaczy i komentatorów najbardziej wzruszyło 4-letnie dziecko, który pocieszało owdowiałego sąsiada. Widząc jak straszy pan płacze, wspięło się na jego kolana, i po prostu tam siedziało. zapytane przez mamę, co powiedziało sąsiadowi, odparło. "Nic. Po prostu pomogłem mu płakać." Dzieci widzą miłość w zwykłych, drobnych rzeczach... Te wzruszające wypowiedzi krążą w Sieci od lat. Są prawdziwym hitem, internetu. Niedawno przypomniała je na Facebooku strona "Intymność". I dobrze, bo są wspaniałe. "Piękne!", "Chwytają za serce", "Trafią w sedno" – zachwycają się internauci. – "Dzieci powiedziały to, o czym my, dorośli, zapominamy. Widzą miłość w tylu drobnych, zwykłych rzeczach, a my szukamy dowodów jak z filmu, bo tych zwykłych nie umiemy docenić." Dzieci wiedzą lepiej! ... i są mądrzejsze niż sądzimy Nie wszyscy wierzą, że te wszystkie głębokie, mądre słowa wypowiedziały dzieci. Ich zdaniem mali ludzie nie są w stanie tak rozumować i ani w taki sposób się wysławiać. Ja – choć nie mam jak tego sprawdzić, bo nie podano źródła cytowanych wypowiedzi – wierzę, że są prawdziwe. Wierzę, bo mam dziecko i jak każda mama nie zliczę, ile razy zaskoczyło mnie celnością swoich obserwacji i pytań, ani na ile sposobów potrafiło i nadal potrafi wyrazić swoją miłość. A co Wasze dzieci mówią i miłości? Jak ją wyrażają? Czekamy na Wasze komentarze. Zobacz także: Każda mama powinna to usłyszeć od dziecka. Wzruszający film Skąd dziecko wie, że je kochasz?
Przegląd najlepszych metod nauki czytania dla przedszkolaków
Chcesz, żeby twoje dziecko umiało czytać, zanim pójdzie do szkoły? To dobry pomysł - pedagodzy przekonują, że nauka czytania przychodzi dziecku łatwiej, gdy jest małe. Jeżeli tylko jest prowadzona w formie zabawy, przyniesie świetne rezultaty. Zobacz, które metody cieszą się największym powodzeniem!