Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-26T11:34:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
items: Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
items: „Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
items: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
items: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
items: Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
items: Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
items: Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
items: Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
items: Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
items: Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
items: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
items: Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
items: Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
items: One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
items: „Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
items: „Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
items: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
items: Odebrała dziecko i załamała ręce. „To się w głowie nie mieści. Przedszkolanki nie znają granic”
items: „Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
items: Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
items: 5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
items: „Oglądanie ekranów zwija mózg dziecka”. Pedagog wskazuje, co robić zamiast dawania telefonu
items: Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
items: 3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem

Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
type: item
date: 2026-05-26T11:33:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
encoded: Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Plac…

calodobowe-przedszkole-3797b39.png
width: 1600
height: 1200

Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
type: item
date: 2026-05-25T07:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: przedszkole
description: Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
encoded: Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę t…

serduszko-na-dloni-24b37d1.png
width: 1600
height: 1200

„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
type: item
date: 2026-05-25T06:12:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
description: Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
encoded: Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowa…

mloda-mama-pociesza-placzace-dziecko-878d807.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
type: item
date: 2026-05-21T13:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki dziecka
subject: przedszkole
description: Jako matka czuję się głęboko dotknięta i oburzona nowymi porządkami, jakie wprowadziła jedna z opiekunek, bo uważam, że granica między wychowaniem a wysługiwaniem się dziećmi została tutaj drastycznie przekroczona.
encoded: Moja pięcioletnia Zosia to radosna, wrażliwa dziewczynka, którą w domu uczymy szacunku do pracy, ale też poczucia własnej wartości. Kiedy wczoraj zobaczyłam, jak moja córka z małą, brudną ścierką w dłoni próbuje wycierać stół po podwieczorku, podczas gdy pani opiekunka stała nad nią z założonymi rękami, poczułam, jak wzbiera we mnie krew. Moje dziecko to nie jest służba, a przedszkole to nie jest obóz pracy, w którym maluchy mają wyręczać dorosły personel w jego podstawowych obowiązkach. Gdy zwróciłam uwagę, że to nie należy do zadań pięciolatka, usłyszałam tylko z kpiącym uśmiechem, że to nauka samodzielności. Dla mnie to nie jest nauka, to zwykłe lenistwo dorosłych kosztem naszych dzieci. Nauka samodzielności czy darmowa siła robocza w przedszkolu? Rozumiem, że dziecko powinno po sobie posprzątać zabawki albo odnieść talerzyk do okienka, bo to uczy porządku i odpowiedzialności za własne rzeczy. Jednak wycieranie stołów detergentami, mazanie po blacie mokrą szmatą i sprzątanie resztek jedzenia po całej grupie to zupełnie inna bajka. Czy te panie naprawdę uważają, że to jest rozwijające zajęcie dla przedszkolaka? Moja Zosia ma w tym czasie rysować, uczyć się literek albo bawić z rówieśnikami, a nie pełnić funkcję personelu sprzątającego. Co gorsza, nikt nas, rodziców, nie pytał o zdanie, czy zgadzamy się na to, by nasze dzieci wykonywały prace fizyczne w placówce. Czuję się oszukana, bo posłałam córkę do miejsca, które miało dbać o jej rozwój, a nie do miejsca, które szuka oszczędności na sprzątaczkach, zmuszając do tego najmłodszych. Higiena i bezpieczeństwo dzieci przy pracach porządkowych Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to kwestia higieny, o której pani opiekunka najwyraźniej zapomniała w swoim zapale do „wychowywania”. Te ścierki, którymi dzieci wycierają stoły, są często mokre i niedopłukane po posiłkach całej grupy. Czy to jest bezpieczne, żeby pięciolatek miał kontakt z takimi rzeczami, a potem tymi samymi rączkami dotykał swojej twarzy czy zaba…

przedszkole-24-8f7fc4c.png
width: 1600
height: 1200

Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
type: item
date: 2026-05-21T06:12:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: kara dla dziecka
subject: przedszkole
description: Mam już dość bycia ocenianą przez pryzmat „bezstresowego wychowania”, które wyrządza dzieciom ogromną krzywdę. Ostatnio w mojej grupie doszło do sytuacji, która wywołała oburzenie jednej z matek, a ja uważam, że postąpiłam słusznie i rodzice powinni mi dziękować, zamiast słać skargi do dyrekcji.
encoded: Wszystko zaczęło się podczas sprzątania zabawek przed obiadem. Mały Staś, który od początku roku ma problem z jakimkolwiek podporządkowaniem się zasadom, po prostu rzucił klockami o ścianę i oświadczył, że on nie będzie sprzątać, bo od tego jest pani. Gdy inne dzieci pracowicie układały misie na półkach, on biegał między nimi, przeszkadzając i niszcząc ich pracę. Nie mogłam pozwolić na taką anarchię, więc po kilku prośbach i ostrzeżeniach, zastosowałam konkretną konsekwencję: posadziłam Stasia na krzesełku w odosobnieniu, z dala od grupy, dopóki nie zrozumie, że wspólna zabawa oznacza też wspólne obowiązki. Siedział tam dziesięć minut, płakał i krzyczał, ale ja byłam nieugięta, bo moją rolą nie jest bycie służącą, tylko nauczycielem, który przygotowuje te dzieci do życia w społeczeństwie. Przedszkole to nie plac zabaw, ale nauka życia w grupie Wielu rodziców dzisiaj myśli, że przedszkole to miejsce, gdzie ich pociechy mają być tylko szczęśliwe i wiecznie bawić się bez żadnych ograniczeń. Nic bardziej mylnego − to właśnie tutaj dzieci po raz pierwszy zderzają się z rzeczywistością, w której nie są pępkiem świata. Jeśli Staś nie nauczy się teraz, że po zabawie trzeba posprzątać, to co on zrobi w szkole? Co zrobi w pracy? Moja surowa metoda odizolowania go od zabawy miała go nauczyć, że brak współpracy niesie za sobą realne skutki. Nie robię tego złośliwie, robię to z troski o jego przyszłość. Dziecko musi zrozumieć, że grupa to wspólnota, w której każdy ma swoje prawa, ale i obowiązki, a ignorowanie zasad wyklucza z radosnego uczestnictwa w życiu tej wspólnoty. Skoro rodzice nie uczą sprzątania w domu, ja muszę to zrobić Najsmutniejsze w tej całej historii jest to, że Staś przyniósł takie zachowanie z domu. Kiedy rozmawiałam z jego mamą, usłyszałam, że on jest jeszcze mały i w domu wszystko zbierają za niego rodzice, żeby go nie stresować. To jest proszenie się o kłopoty! Jeśli rodzice wyręczają dziecko we wszystkim, hodują małego egoistę, który nie szanuje pracy inny…

kara-w-przedszkolu-3-0ca3db7.png
width: 1600
height: 1200

Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
type: item
date: 2026-05-16T07:15:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Nie sądziłam, że oddając moje dziecko pod opiekę wykwalifikowanej kadry, będę musiała drżeć o jego stan emocjonalny przez „metody”, które kojarzą się z najgorszymi filmami o surowych zakładach karnych. To, co zobaczyłam przez uchylone drzwi sali, odebrało mi mowę i sprawiło, że po raz pierwszy poczułam taką wściekłość na osobę, której powierzyłam to, co mam najcenniejsze.
encoded: Dzień dobry, Redakcjo. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie. Mój syn, Ignaś, ma cztery lata. To żywe, radosne dziecko, ale jak każdy czterolatek, czasem ma gorszy dzień, nie chce zjeść zupy albo za głośno śmieje się przy zabawie. Od jakiegoś tygodnia Ignaś stał się wycofany, wieczorami płakał, że nie chce iść do cioci Agnieszki. Myślałam: ot, kryzys przedszkolaka. Ale wczoraj przyszłam po niego wcześniej, by zrobić mu niespodziankę. To, co zastałam, sprawiło, że ta niespodzianka zamieniła się w mój najgorszy koszmar. Krzesło wstydu w rogu sali − to ma być nowoczesna metoda? Weszłam do przedszkola po cichu. Drzwi do sali były lekko uchylone. Zamiast gwaru zabawy, usłyszałam nienaturalną, grobową ciszę. Wyjrzałam zza framugi i zobaczyłam mojego syna. Siedział sam, na małym taborecie, tyłem do dzieci, twarzą do samej ściany w kącie sali. Inne dzieci bawiły się klockami, a on siedział tam jak posąg, z opuszczoną głową i zaciśniętymi piąstkami. Pani Agnieszka siedziała przy stoliku, pijąc herbatę i przeglądając telefon. Kiedy weszłam i zapytałam, co się dzieje, usłyszałam z lodowatym spokojem: „Ignaś był niegrzeczny, więc odbywa teraz 20 minut izolacji w ciszy”. Dziecko siedziało tam dwadzieścia minut! Bez słowa, bez kontaktu, odcięte od grupy jak jakiś przestępca. Pani opiekunka stwierdziła, że to metoda wyciszająca, bo syn nie chciał sprzątać autek. Czy my naprawdę żyjemy w czasach, gdzie czterolatka karze się publicznym upokorzeniem i całkowitą ignorancją? Jak ta kobieta sobie nie radzi z jednym nieposłusznym dzieckiem bez uciekania się do takich metod, to niech po prostu zmieni zawód na taki, gdzie nie trzeba mieć serca do ludzi! Brak empatii i ukrywanie prawdy przed rodzicami Najgorsze w tym wszystkim jest to, że pani Agnieszka na każdym zebraniu mówi o pozytywnej dyscyplinie i budowaniu relacji. To czysta hipokryzja! Przez tydzień mój syn był poddawany takim staroświeckim metodom, a ja nic nie wiedziałam, bo przy odbiorze zawsze słyszałam: „Wszystko w po…

kara-w-przedszkolu-2-0140411.png
width: 1600
height: 1200

Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
type: item
date: 2026-05-15T13:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: przedszkole
description: Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę „tą krzyczącą panią”, brutalna rzeczywistość i całkowity brak wychowania u dzieci zmusiły mnie do stosowania takich, a nie innych metod. Niestety, rodzice sami są sobie winni.
encoded: Droga Redakcjo. Piszę do Was, bo czuję, że pękam. Od dziesięciu lat pracuję jako nauczycielka w przedszkolu i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Kiedyś nauczycielka była autorytetem, a dziś dla wielu dzieci jestem tylko kolejną osobą do bicia, opluwania i ignorowania. Wiem, że wyleje się na mnie fala hejtu, ale powiem to głośno: tak, zdarza mi się krzyknąć na dzieci. Nie dlatego, że jestem sadystką, ale dlatego, że są kompletnie niewychowane i jest to bezpośrednia wina ich rodziców, którzy abdykowali ze swojej roli dla świętego spokoju. Zwykłe prośby już dawno przestały działać Przychodzę do pracy z misją, z głową pełną pomysłów na kreatywne zabawy, ale większość mojego dnia to rozdzielanie bijących się trzylatków i próba przekrzyczenia wrzasku, który nie wynika z radości, a z furii, że coś nie jest na już. Dzieci trafiają do nas bez znajomości słowa „nie” oraz „poczekaj”. Kiedy w grupie mam dwadzieścioro pięcioro maluchów, z których każde uważa się za pępek świata, atmosfera staje się nie do zniesienia. Gdy pięć razy proszę spokojnym głosem: „Zostaw klocki, idziemy na obiad”, a grupa ignoruje mnie, rzucając zabawkami w ściany, w końcu puszczają mi nerwy. Krzyk staje się jedynym sygnałem, który przebija się przez ich barierę roszczeniowości. To straszne, że dopiero podniesiony ton sprawia, że dziecko w ogóle zauważa obecność dorosłego. Rodzice w domach nie stawiają granic, więc my w przedszkolu stajemy pod ścianą − albo damy wejść sobie na głowę, albo będziemy tymi złymi ciociami, które krzyczą. Abdykacja rodziców, czyli wychowanie przerzucone na barki cioć Najgorsze są rozmowy z rodzicami. Kiedy zgłaszam, że dziecko bije kolegów albo niszczy prace innych, słyszę: „On taki jest, ma silny charakter” albo „W domu tak nie robi”. To kłamstwo. Dzieci są lustrem tego, co dzieje się w domu. Dzisiejsi rodzice boją się własnych dzieci. Wolą dać tablet do obiadu, niż nauczyć siedzenia przy stole. Wolą ustąpić przy każdym wymuszonym płaczu, niż zmierzyć się z histerią. Potem t…

pani-w-przedszkolu-krzyczy-6af077b.png
width: 1600
height: 1200

Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
type: item
date: 2026-05-14T10:15:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Czy dzieci w przedszkolu powinny być odpieluchowane? Mail od naszej czytelniczki pokazuje, jak szybko z pozoru błahy problem może zamienić się w emocjonalną wojnę między rodzicem a przedszkolem.
encoded: Napisała do nas mama 3,5-letniego chłopca, która nie kryje oburzenia zachowaniem nauczycielki przedszkolnej. Anna wyjaśnia, że jej syn już dawno nauczył się korzystać z toalety, jednak kilka tygodni temu coś się zmieniło. Coraz częściej nie zdążał do łazienki, dlatego mama zdecydowała się zakładać mu do przedszkola pieluchomajtki. Anna podejrzewa, że to regres spowodowany dużymi zmianami w życiu chłopca: jego problemy zaczęły się, gdy dowiedział się, że jego mama jest w ciąży i już za kilka miesięcy będzie starszym bratem. Jak twierdzi nasza czytelniczka, na początku nauczycielki wydawały się wyrozumiałe, tym bardziej że wyjaśniła im, że to musi być zmiana na tle emocjonalnym. Problem pojawił się po miesiącu, gdy chłopiec zaczął codziennie mieć „wpadki”, a panie coraz wyraźniej okazywały frustrację. Punktem zapalnym miały być słowa jednej z nauczycielek: „Skoro jest dzidziusiem w pieluszce, to powinien siedzieć w domu”. „Mam wrażenie, że oni oczekują od dzieci perfekcji” „Naprawdę nie rozumiem, o co tyle pretensji. Mój syn nie robi tego specjalnie. Ma dopiero 3,5 roku (w październiku skończy 4 lata), jest bardzo wrażliwy i po prostu ostatnio gorzej znosi stres. Mąż dużo pracuje, ja też mam swoje obowiązki, a teraz, kiedy jestem w ciąży, jestem trochę bardziej nerwowa, dużo mamy na głowie. On na pewno to wyczuwa, ale czy to powód, żeby robić z niego jakiegoś problemowego dzieciaka? Na początku wszystko było okej. Powiedziałam paniom wprost, że przez jakiś czas będzie chodził w pieluchomajtkach, bo czasem nie zdąży. Kiwały głowami, mówiły, że rozumieją, że każde dziecko rozwija się inaczej. No to uznałam, że temat jest załatwiony. Tylko że po kilku tygodniach zaczęły się dziwne komentarze. A to, że ‘warto poćwiczyć w domu’, a to, że ‘grupa idzie dalej’. Przepraszam bardzo, ale to jest przedszkole, a nie wojsko. Dzieci mają trzy lata, nie trzydzieści. Najbardziej wkurzyło mnie to, co usłyszałam ostatnio. Jedna z pań powiedziała przy innych rodzicach w szatni, że skoro …

dziecko-bawi-sie-w-przedszkolu-rolkami-po-papierze-cd82805.jpg
width: 1600
height: 1200

Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
type: item
date: 2026-05-12T13:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: nauka jedzenia
subject: przedszkole
description: Chcę opowiedzieć historię, która wydarzyła się zaledwie kilka dni temu w przedszkolu mojego 3-letniego synka, Leosia, bo uważam, że o takich rzeczach powinno się mówić głośno wszystkim rodzicom.
encoded: Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy przyszłam odebrać Leosia trochę wcześniej niż zwykle, tuż po obiedzie. Kiedy weszłam na korytarz, uderzyła mnie dziwna cisza, a gdy zajrzałam przez szybę w drzwiach sali, serce mi stanęło. Wszystkie dzieci bawiły się na dywanie, a mój malutki, przestraszony synek siedział sam, na małym krzesełku, odwrócony twarzą do ściany w najdalszym, ciemnym kącie pokoju. Miał czerwone od płaczu oczy, cicho szlochał i nerwowo miętosił w rączkach rękaw bluzki. Gwałtownie otworzyłam drzwi i podbiegłam do niego, pytając panią wychowawczynię, co tutaj się dzieje i dlaczego moje dziecko jest izolowane od rówieśników. Opiekunka spojrzała na mnie z lodowatym spokojem, jakby sytuacja była czymś zupełnie naturalnym, i oznajmiła, że Leon odbywa właśnie swoją karę, ponieważ wykazał się ogromnym brakiem szacunku do jedzenia i pracy pań kucharek. Okazało się, że mój 3-letni syn po prostu nie chciał zjeść zupy jarzynowej, która tego dnia była w jadłospisie, a ponieważ płakał i odpychał talerz, został natychmiast usadzony w kącie, żeby przemyślał swoje zachowanie. Szokujące tłumaczenia nauczycielki po ukaraniu 3-latka Kiedy usłyszałam te słowa, krew w żyłach dosłownie mi zamarzła, a potem poczułam potężną falę czystej, rodzicielskiej wściekłości. Zabrałam zapłakanego Leosia na ręce, przytuliłam go najmocniej, jak potrafiłam, i zażądałam natychmiastowych wyjaśnień, dlaczego wobec trzylatka stosuje się metody rodem z poprzedniego stulecia. Tłumaczenia pani nauczycielki to był po prostu absolutny skandal, który do teraz nie mieści mi się w głowie. Kobieta z całkowitym przekonaniem zaczęła mnie pouczać, że w przedszkolu panują zasady, których dzieci muszą się bezwzględnie słuchać, a brak apetytu to zwykłe wymuszanie i fochy, na które ona nie może sobie pozwolić przy dwudziestoosobowej grupie. Powiedziała mi prosto w twarz, że jeśli nie nauczy Leona dyscypliny teraz, to chłopak wejdzie mi na głowę, a usadzenie w kącie to przecież żadna krzywda, tylko sprawdzona…

posilek-w-przedszkolu-8e2ebd7.png
width: 1600
height: 1200

Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
type: item
date: 2026-05-10T07:15:44.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki domowe
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: „Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
encoded: Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wy…

male-dziecko-i-obowiazki-domowe-a6dfa70.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
type: item
date: 2026-05-09T10:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
encoded: Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drże…

przedszkole-23-3eb0fc5.png
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
type: item
date: 2026-05-07T14:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
encoded: Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W m…

lozeczka-dla-dzieci-w-przedszkolu-8178e3d.jpg
width: 1600
height: 1200

Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
type: item
date: 2026-05-07T08:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: poczucie bezpieczeństwa
subject: przedszkole
description: To miał być kolejny zwyczajny dzień, pełen nadziei, że moja mała córeczka wreszcie polubi swoje przedszkole i koleżanki. Zamiast uśmiechu na powitanie zobaczyłam jednak w jej oczach czysty strach, który na zawsze zmienił moje zaufanie do instytucji, której powierzyłam swój największy skarb.
encoded: Drogie Mamy, piszę ten list w wielkich emocjach, wciąż ocierając łzy, które same płyną mi po policzkach. Moja córeczka, Amelka, ma trzy latka. Jest radosnym, choć wrażliwym dzieckiem, dla którego pójście do przedszkola było ogromnym wyzwaniem. Przez ostatnie miesiące dzielnie walczyłyśmy z porannym płaczem. Wiedziałam, że to trudne, ale panie opiekunki zapewniały mnie, że zaraz po moim wyjściu dziecko się uspokaja i świetnie bawi. Wierzyłam im. Do dzisiaj. Kiedy weszłam do sali po obiedzie, Amelka nie podbiegła do mnie jak zwykle. Siedziała sztywno na krzesełku, kurczowo ściskając swojego pluszowego króliczka. Gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła zanosić się szlochem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. To nie był płacz z radości, że mama już jest. To był płacz ulgi zmieszany z niedowierzaniem. Gdy tylko usiadłyśmy w samochodzie, wtuliła się we mnie i wyszeptała słowa, które sprawiły, że mnie zmroziło: „Pani powiedziała, że jak będę płakać, to ty mnie tu zostawisz i nigdy nie przyjdziesz”. Przemoc emocjonalna w białych rękawiczkach Słysząc to, zamarłam. Nie mogłam uwierzyć, że dorosła kobieta, pedagog, osoba, która ma budować w dzieciach poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, mogła użyć tak podłej broni wobec bezbronnego trzylatka. Przecież to jest najgorszy lęk każdego dziecka − lęk przed porzuceniem przez mamę. To jest fundament, na którym opiera się cały świat takiego malucha. Wyobraziłam sobie moją córeczkę, która przez kilka godzin siedziała w przedszkolu, myśląc, że każda kolejna łza oddala ją od powrotu do domu. Że ja, jej mama, mogę ją po prostu zostawić, bo źle się zachowuje. Moim zdaniem opiekunki nie miały prawa użyć takich słów. To nie jest metoda wychowawcza, to jest czysta przemoc emocjonalna i szantaż, który zostawia ślady w psychice na lata. Jak mam teraz wytłumaczyć Amelce, że przedszkole to dobre miejsce? Jak mam sprawić, by znów mi uwierzyła, gdy rano mówię: „Kochanie, wrócę po ciebie po zupce”? Dla niej te słowa straciły znaczenie, bo…

mama-w-przedszkolu-f61c31e.png
width: 1600
height: 1200

Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
type: item
date: 2026-05-02T10:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Krzyk, płacz, trzaskanie drzwiami albo rzucanie się na podłogę. W takich momentach łatwo powiedzieć o jedno słowo za dużo. A jednak odkryłam dwa zdania, które zamiast dolewać oliwy do ognia, naprawdę pomagają dziecku się wyciszyć.
encoded: Kiedy emocje buzują, nie próbuję ich już uciszać. Zamiast tego mówię spokojnie: „Widzę, że jest ci trudno” i po chwili dodaję: „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą”. To brzmi prosto – może nawet banalnie. Ale w praktyce robi ogromną różnicę. „Widzę, że jest ci trudno” i „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą” Pierwsze zdanie daje dziecku poczucie bycia zauważonym. Pokazuje, że jego emocje nie są ignorowane ani bagatelizowane. Drugie – buduje coś jeszcze ważniejszego: bezwarunkowe bezpieczeństwo. Komunikat „możesz być sobą” to dla dziecka sygnał, że nie musi ukrywać swoich emocji, nawet tych trudnych. A przecież właśnie tego najbardziej potrzebuje w chwili złości. Dlaczego to działa lepiej niż „uspokój się”? Wielu z nas reaguje automatycznie: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Problem w tym, że dziecko w trakcie silnych emocji nie potrafi tak po prostu się zatrzymać. Zamiast wsparcia dostaje wtedy komunikat: „To, co czujesz, jest niewłaściwe”. A to tylko podkręca napięcie. „Widzę, że jest ci trudno” działa odwrotnie – obniża poziom stresu. Dziecko nie musi już walczyć o uwagę, bo ktoś je właśnie zobaczył. Z kolei „przy mnie możesz być sobą” zamyka tę spiralę – daje zgodę na przeżywanie emocji bez lęku przed odrzuceniem. I właśnie wtedy zaczyna się wyciszenie. Najtrudniejszy element? Spokój dorosłego Nie ma co udawać – powiedzenie tych zdań spokojnym tonem, kiedy w środku wszystko się w nas gotuje, to ogromne wyzwanie. Zwłaszcza gdy jesteśmy zmęczeni, w pośpiechu albo w miejscu publicznym. Ale to właśnie nasza reakcja jest dla dziecka największą lekcją. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z książek ani poleceń. Uczą się, patrząc na nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą opanowanie i akceptację, zaczną stopniowo budować własne sposoby radzenia sobie. To nie znaczy, że mamy być perfekcyjni. Każdemu zdarza się podnieść głos. Ważne jest coś innego – żeby mieć do czego wracać. Dla mnie tym powrotem są te dwa zdania. Proste, ale mocne. Takie, które nie uci…

dziecko-podczas-ataku-zlosci-93108ae.jpg
width: 1600
height: 1200

One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
type: item
date: 2026-05-01T13:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: inteligencja dziecka
description: Na pierwszy rzut oka to tylko upór, marudzenie albo „trudny charakter”. Czasem za tym zachowaniem kryje się coś zupełnie innego. Oto 3 wyraźne sygnały, że Twój maluch wyprzedza rówieśników.
encoded: Nie słuchają, dyskutują, zadają setki pytań i łatwo się frustrują. Takiemu dziecku łatwo przypiąć krzywdzącą łatkę: „niegrzeczne”. Za tą „niegrzecznością” kryją się jednak silne emocje, potrzeba sprawiedliwości, chęć zrozumienia otaczającego świata, a to mogą być oznaki wysokiego IQ. Dzieci, które rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy albo są wyjątkowo bystre, częściej używają pewnych charakterystycznych zwrotów. Oto 3 z nich. „Mamooo, a dlaczego...?” – pytania bez końca Jeśli masz wrażenie, że dziecko zamienia każdy dzień w niekończący się quiz, a Twoje odpowiedzi nigdy nie są w pełni satysfakcjonujące, coś w tym jest. Dzieci o wysokim potencjale intelektualnym zadają pytania niemal bez przerwy. I nie chodzi o zwykłą ciekawość. One naprawdę chcą zrozumieć związki przyczynowo-skutkowe między A a B. „Dlaczego pada deszcz?”, „Dlaczego samolot nie spada?”, „Dlaczego muszę iść spać?” – a po każdej odpowiedzi pojawia się kolejne, jeszcze bardziej szczegółowe pytanie. To potrafi być męczące, ale świadczy o intensywnym myśleniu i potrzebie głębokiego poznania świata. „To niesprawiedliwe!” – silne poczucie zasad Dla wielu rodziców to po prostu marudzenie. Tymczasem dzieci o wysokim IQ często dość wcześnie rozwijają wyraźne poczucie sprawiedliwości, a każde odstępstwo bardzo przeżywają. „To niesprawiedliwe!” może pojawić się w sytuacjach, które dorosłym wydają się błahe: ktoś dostał większy kawałek ciasta, ktoś inny wybrał zabawkę pierwszy. Ale dla dziecka to realny problem – bo ono analizuje zasady, porównuje i wyciąga wnioski. Co ważne, takie dzieci często przeżywają emocje intensywniej niż rówieśnicy. Ich reakcje są silniejsze, ale stoją za nimi konkretne przemyślenia. „Ja sam!” – potrzeba niezależności Znane każdemu rodzicowi „ja sam!” u niektórych dzieci przybiera wyjątkowo silną formę. To nie tylko etap rozwojowy, ale też wyraźna potrzeba samodzielności. Dziecko chce decydować, próbować, doświadczać. Gdy ktoś mu to odbiera – pojawia się złość i frustracja. To nieko…

dzieci-o-wysokim-IQ-dc6f104.jpg
width: 1600
height: 1200

„Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
type: item
date: 2026-04-29T10:15:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
description: Piszę do Was, bo serce mi pęka, gdy codziennie o trzynastej widzę te same, smutne oczy dzieci czekających na rodziców. Nie rozumiem, jak można świadomie skazywać własne dziecko na dziesięć godzin w hałasie i obcych rękach, kiedy w domu czeka spokój i miłość.
encoded: Nazywam się Anna i jestem mamą czteroletniego Antosia. Piszę ten list pod wpływem impulsu, a właściwie pod wpływem ścisku w gardle, który towarzyszy mi każdego dnia, gdy parkuję pod przedszkolem mojego syna. Jest godzina 13:00, czas zaraz po obiadku. Mój synek wybiega do mnie z uśmiechem, szczęśliwy, że teraz mamy czas dla siebie. Ale obok niego widzę inne dzieci. Widzę Zuzię, widzę Krzysia, widzę małą Majeczkę. One nie wychodzą. One zostają. Zostają na kolejne cztery, czasem pięć godzin. I to o nich, a raczej o ich rodzicach, chcę dziś napisać kilka gorzkich słów. Przedszkole to nie przechowalnia na cały dzień Zastanawiam się często, po co niektórzy ludzie decydują się na dzieci. Czy po to, żeby odfajkować rolę rodzica rano przy śniadaniu, a potem odebrać wieczorem zmęczone, przebodźcowane i zapłakane dziecko, które marzy tylko o kąpieli i spaniu? Ja nie po to mam dziecko, żeby podrzucać je na przechowanie do placówki na cały dzień. Dla mnie bycie mamą to obecność. Kiedy planowałam macierzyństwo, wiedziałam, że to ja chcę wychowywać Antosia, a nie panie przedszkolanki, choćby były najmilsze na świecie. Wielu z Was powie pewnie: „Aniu, musimy pracować”. Ale czy na pewno? Czy to zawsze jest kwestia przetrwania, czy może po prostu wygody i chęci odpoczynku od własnego dziecka? Kiedy z Antosiem wracamy z placu zabaw i mijamy przedszkole koło 18, widzę te mamy, które odbierają pociechy z idealnym makijażem, po kawie z koleżanką albo po spokojnych zakupach. W tym czasie ich dzieci snują się po opustoszałej sali, co chwilę pytając panią: „Czy moja mama już idzie?”. Czy Wam, drodzy rodzice, naprawdę nie jest wstyd? Jak możecie spokojnie siedzieć w biurze czy w kawiarni, wiedząc, że Wasz skarb jest ostatnim dzieckiem w grupie? Samotność za zamkniętymi drzwiami placówki Dziecko do godziny 13:00 ma za sobą mnóstwo atrakcji − zajęcia, zabawę, posiłki. To jest czas intensywnej pracy dla małego mózgu. Po obiedzie następuje kryzys. Każdy psycholog powie, że maluch potrzebuje wted…

smutne-dziecko-w-przedszkolu-1cfd16a.png
width: 1600
height: 1200

„Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
type: item
date: 2026-04-28T06:12:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: smartfon dla dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Tak, moja 5-letnia córka ma już własnego smartfona. Nie po to, żeby siedzieć w internecie, ale dla bezpieczeństwa. To, co wydarzyło się w przedszkolu, przekroczyło wszelkie granice.
encoded: Jestem mamą 5-latki i tak – daję jej telefon do przedszkola. Nie zamierzam się z tego jakoś tłumaczyć, bo robię to świadomie. W dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja po prostu wolę dmuchać na zimne. Inni rodzice ślepo ufają przedszkolankom – ja wolę mieć kontakt z własnym dzieckiem, żeby potem pluć sobie w brodę. Z córką miałyśmy jasną umowę: telefon zostaje w plecaczku, w szatni, i „udajemy, że go nie ma”. Wiem, że w regulaminie przedszkola jest zakaz przynoszenia różnych rzeczy i że dzieci mogą mieć zabawki tylko w piątki. Ale umówmy się – to dotyczy pluszaków czy lalek, a nie kwestii bezpieczeństwa. Najwyraźniej jednak coś poszło nie tak. Może córka zapomniała, może chciała pokazać koleżance jakąś grę. Nie wiem – tego dnia zaprowadzał ją mąż, ja ją odbierałam. Dlatego dowiedziałam się o tym wszystkim. Zabrała telefon jakby to była jej własność Kiedy poszłam odebrać Zosię, pani wzięła mnie na bok i oznajmiła, że złamałam regulamin, a ona była zmuszona skonfiskować telefon. Słucham i nie wierzę. Skonfiskować? Czy my żyjemy w jakiejś instytucji zamkniętej? Według mnie to jest absolutne przekroczenie kompetencji. Nauczycielka nie miała żadnego prawa zabierać mojemu dziecku jego własności. To nie był niebezpieczny przedmiot, tylko telefon należący do naszej rodziny. Dla mnie to jest po prostu forma przywłaszczenia. Owszem, oddała mi ten telefon, ale to nie zmienia faktu, że wcześniej go zabrała. Bez mojej zgody, bez uprzedzenia, bez żadnej próby rozwiązania sytuacji inaczej. To ja powinnam zgłosić tę sprawę Najbardziej oburza mnie to, że pani uznała, że ma rację i jeszcze zgłosiła sprawę do dyrektorki. Przepraszam bardzo, ale to ja powinnam iść do dyrekcji i zapytać, na jakiej podstawie nauczycielka zarządza własnością mojego dziecka. Rozumiem zasady, rozumiem regulaminy – ale one nie mogą być ważniejsze niż zdrowy rozsądek i prawa rodzica. Telefon nie był używany podczas zajęć (a przynajmniej nie powinien być),…

dziecko-w-wieku-przedszkolnym-z-telefonem-62826fb.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
type: item
date: 2026-04-26T13:15:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: nauka dzielenia
subject: wychowanie
description: „Daj Jasiowi, bo Jasiowi będzie smutno” – znasz to? Albo: „Zosia tak ładnie prosi, podziel się z nią”. Rodzice powtarzają tego typu zdania, bo nie chcą, żeby ich dzieci wyrosły na egoistów. A może to błąd?
encoded: Nie, nie zachęcam Was do wychowywania małych egoistów. ;) Jednak sposób komunikacji z dzieckiem, słowa, które do niego kierujemy, ma ogromne znaczenie. Możemy zasugerować dziecku, że może się podzielić, ale nie powinniśmy go do tego zmuszać. Nauka (nie)dzielenia się Ten z pozoru błahy temat podjęła Ula Rodziewicz-Kropiwnicka, która prowadzi na Instagramie profil @trzykropki_story. To ekspertka literatury dziecięcej, która porusza też tematy dotyczące rozwoju i wychowania dzieci. W filmie poświęconym dzieleniu się Rodziewicz-Kropiwnicka mówi: – „Daj koledze, bo koledze będzie smutno”, czyli moje uczucia są mniej ważne niż kolegi. Z takiego dziecka wyrośnie dorosły, który w bardzo łatwy sposób podporządkuje się grupie i nie będzie miał własnego zdania. I pewnie masz teraz przed oczami te wszystkie razy, kiedy prosiłaś dziecko, żeby podzieliło się z koleżanką czy bratem... Następnym razem lepiej inaczej sformułować myśl. Rodziewicz-Kropiwnicka radzi, by powiedzieć dziecku: „To jest Twoje i Ty możesz, ale nie musisz się dzielić”. Dziecko uczy się, że ma prawo do własności, a w dodatku ma wybór i musi przyjąć konsekwencje tego wyboru. Czy dziecko naprawdę musi się dzielić? Nie, dziecko nie ma obowiązku dzielenia się swoimi rzeczami. Tak jak Ty nie musisz pożyczać swojego telefonu czy ulubionej książki każdemu, kto o to poprosi. Dla dziecka zabawka to często coś więcej niż przedmiot – to symbol poczucia bezpieczeństwa, coś znanego, oswojonego. Zmuszanie do dzielenia się, szczególnie pod presją emocji, może wywoływać frustrację, a nawet poczucie niesprawiedliwości. Dziecko uczy się wtedy, że jego potrzeby są mniej ważne niż oczekiwania innych. Zamiast empatii, pojawia się napięcie i opór. Jak dzielenie wpływa na rozwój i emocje dziecka? Dobrowolne dzielenie się ma ogromną wartość – ale tylko wtedy, gdy wynika z decyzji dziecka, a nie przymusu. W takich sytuacjach maluch uczy się prawdziwej empatii, zauważania innych i budowania relacji. Co ważne, robi to bez poczucia, że c…

dzieci-kloca-sie-o-zabawke-7dfd3e5.jpg
width: 1600
height: 1200

Odebrała dziecko i załamała ręce. „To się w głowie nie mieści. Przedszkolanki nie znają granic”
type: item
date: 2026-04-26T07:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Jestem już u kresu wytrzymałości. Wczoraj, po raz trzeci w tym tygodniu, odebrałam mojego Antosia z przedszkola i po prostu usiadłam na ławce w szatni, i zaczęłam płakać.
encoded: Nie, nie stało mu się nic złego w sensie fizycznym, ale widok jego nowych spodni, które kupiłam mu zaledwie dwa tygodnie temu, przelał czarę goryczy. Na obu kolanach ziały wielkie, poszarpane dziury, a bluza była umazana czymś, co chyba nigdy nie zejdzie w praniu. Przedszkole to nie cyrk, a dziecko to nie klaun Kiedy zapytałam panią przedszkolankę, jak to się stało, usłyszałam tylko lekceważące: „Ojej, no wie pani, chłopcy się bawili w berka, a potem trochę poszaleli na placu zabaw, to normalne”. Normalne? Dla kogo to jest normalne? Ja ciężko pracuję na to, żeby moje dziecko wyglądało schludnie i czysto. Kupuję mu ubrania dobrej jakości, bo chcę, żeby czuł się dobrze i wyglądał jak człowiek, a nie jak obdartus. Tymczasem mam wrażenie, że w naszym przedszkolu panuje jakaś totalna samowolka. Panie przedszkolanki chyba zapomniały, że ich rolą jest nie tylko „bycie”, ale przede wszystkim pilnowanie dzieci. Pozwalanie na dzikie gonitwy, szaleństwa i turlanie się po ziemi to dla mnie szczyt niekompetencji. To jest pójście na łatwiznę − wypuścić dzieci na dwór, usiąść na ławce i pozwolić im robić, co chcą, byle tylko mieć spokój. Gdyby panie zorganizowały im mądrą zabawę, zaproponowały coś kreatywnego w kółeczku, to Antoś nie wracałby codziennie w strzępach. Moim zdaniem to się w głowie nie mieści, że nikt nie stawia dzieciom granic i pozwala na takie zachowania. Portfel rodzica nie jest z gumy − kto zapłaci za te szkody? Zastanawiam się, czy te panie zdają sobie sprawę, ile kosztują dzisiaj markowe ubrania dla dzieci. Każda taka para spodni to kilkadziesiąt, a czasem sto złotych. W tym miesiącu wyrzuciłam już cztery pary! To jest kilkaset złotych wyrzuconych prosto w błoto, bo komuś w przedszkolu nie chciało się powiedzieć: „Antosiu, nie biegaj tak szybko, bo się przewrócisz i zniszczysz ubranko”. Dla mnie to nie jest tylko kwestia estetyki, to kwestia szacunku do mojej pracy i moich pieniędzy. Czuję się, jakby przedszkole traktowało moje wydatki jako nieistotny szczegół.…

plac-zabaw-7c1ba2e.png
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
type: item
date: 2026-04-21T14:15:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Piszę do Państwa, bo czuję się zupełnie bezsilna i, nie boję się tego słowa, oszukana przez system wczesnej edukacji. Moja córka, Tosia, skończyła właśnie trzy latka i dumnie maszeruje do przedszkola, a ja, zamiast cieszyć się jej rozwojem, każdego dnia przeżywam ten sam koszmar związany z pieluchami.
encoded: Kiedy zapisywałam Tosię do placówki, byłam pełna optymizmu, bo przecież tyle się słyszy o tym, jak grupa motywuje dzieci do zmian. Tosia w domu wciąż nosi pieluszkę − próbowaliśmy różnych metod, ale zawsze kończyło się to płaczem, awanturą i zasikanym dywanem, więc w końcu odpuściłam, myśląc: „Spokojnie, w przedszkolu podpatrzy inne dzieci i panie ją nauczą”. Byłam święcie przekonana, że od tego właśnie są profesjonalne przedszkolanki, które mają podejście, cierpliwość i odpowiednie techniki, o których ja, jako zmęczona mama pracująca na pełen etat, nie mam pojęcia. Wielkie nadzieje i bolesne zderzenie z rzeczywistością Niestety, rzeczywistość okazała się brutalna. Już po pierwszym tygodniu usłyszałam od pani wychowawczyni, że powinnam przynieść więcej ubranek na zmianę, bo „Tosia nie woła”. No przecież wiem, że nie woła, dlatego jest w przedszkolu, żeby się tego nauczyć! Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież przedszkole to instytucja edukacyjna, a nauka korzystania z toalety to taka sama część rozwoju jak nauka trzymania kredki czy śpiewania piosenek. Dlaczego ja mam to robić sama w domu, skoro płacę niemałe czesne i oddaję dziecko pod opiekę specjalistów? Czy nauka higieny to nie jest obowiązek nauczyciela? Zaczęłam drążyć temat i dowiedziałam się, że panie w grupie Tosi oczekują, że to rodzic wykona czarną robotę. Ale przepraszam bardzo, gdzie tu logika? Tosia spędza w przedszkolu osiem godzin dziennie, czyli lwią część swojego aktywnego czasu. To tam ma największą szansę na naukę. Kiedy zapytałam wprost, dlaczego panie nie wysadzają jej regularnie na nocnik, usłyszałam, że mają dwudziestkę innych dzieci i nie mogą zajmować się tylko jednym. Dla mnie to brzmi jak zwykłe lenistwo i spychanie odpowiedzialności. Uważam, że odpieluchowanie to część misji przedszkola. To tam dziecko powinno uczyć się samodzielności w każdym wymiarze. Skoro panie potrafią zorganizować teatrzyk, wyjście do teatru i rytmikę, to dlaczego przerasta je przypilnowanie, żeby dziec…

przedszkolanka-2-b4b5463.png
width: 1600
height: 1200

Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
type: item
date: 2026-04-20T14:15:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: rodzice
subject: złość u dziecka
description: Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
encoded: Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast w…

dziecko-podczas-napadu-zlosci-8b44d8b.jpg
width: 1600
height: 1200

5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
type: item
date: 2026-04-19T19:08:32.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: smartfon dla dziecka
subject: tablet dla dziecka
description: Przedszkolak przed ekranem to nie jest tylko „chwila wytchnienia” dla rodzica – to realna zmiana w neurobiologii młodego mózgu, która, jeśli nie zareagujemy teraz, zaowocuje problemami na lata.
encoded: Żyjemy w świecie, który oszalał na punkcie technologii, a algorytmy są projektowane przez najzdolniejszych inżynierów tak, by uzależniać nawet dorosłych, a co dopiero czteroletnie dziecko. Ale to my, rodzice, jesteśmy jedynym hamulcem bezpieczeństwa. Jeśli widzisz, że twój maluch nie potrafi zjeść posiłku bez telefonu, a każda próba wyjścia na spacer kończy się negocjacjami o jeszcze jedną bajkę, czas wdrożyć plan ratunkowy. Nie od jutra, nie od poniedziałku. Od teraz. Bo prawda jest bolesna: im starsze dziecko, tym trudniej będzie zerwać te cyfrowe kajdany. 1. Metoda zimnego prysznica kontra łagodne wygaszanie Wiele z nas popełnia ten sam błąd − próbujemy negocjować z przebodźcowanym dzieckiem. „Jeszcze pięć minut” to dla przedszkolaka pojęcie abstrakcyjne, które tylko przeciąga problem. Pierwszym punktem planu jest wprowadzenie jasnych, sztywnych ram. Jeśli decydujesz się na ten krok, musisz być jak skała. Niektórzy eksperci polecają całkowite odcięcie ekranów na dwa tygodnie, by „zrestartować” układ nagrody w mózgu. To trudne, bo wiąże się z płaczem i krzykiem, ale to jedyny sposób, by dopamina wróciła do naturalnego poziomu. Jeśli jednak totalny zakaz wydaje ci się zbyt radykalny, wprowadź zasadę „ekran tylko w weekendy” lub w ściśle określonych godzinach (np. 15 minut po przedszkolu). Kluczem jest przewidywalność. Dziecko musi wiedzieć, że po sygnale minutnika tablet znika w szafce (tak, szafce, nie na stole pod ręką!). Najgorsze, co możemy zrobić, to ulec „ostatniej minucie” pod wpływem krzyku. Pamiętaj, każda twoja uległość to komunikat dla dziecka: „Twój płacz działa, walcz dalej”. Bądź konsekwentna, nawet jeśli serce ci pęka, bo ratujesz przyszłą zdolność dziecka do koncentracji. 2. Architektura przestrzeni, czyli zniknij z oczu, zniknij z serca Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak trudno przestać podjadać słodycze, gdy leżą w miseczce na stole? Dokładnie tak samo działa telefon czy pilot do telewizora. Drugi punkt planu to audyt waszego mieszkania. Jeśli…

przedszkolak-ekrany-18250ab.png
width: 1600
height: 1200

„Oglądanie ekranów zwija mózg dziecka”. Pedagog wskazuje, co robić zamiast dawania telefonu
type: item
date: 2026-04-18T06:12:02.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: czytanie dziecku
subject: smartfon dla dziecka
subject: tablet dla dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Myślałam, że o higienie cyfrowej wiem już wszystko. Przecież ograniczam czas przed telewizorem i staram się wybierać wartościowe bajki. Jednak po wysłuchaniu rozmowy z prof. Mariuszem Jędrzejko poczułam, jak po plecach przebiega mi dreszcz niepokoju.
encoded: W podcaście Studio Dobrych Praktyk profesor nie bawi się w eufemizmy − mówi wprost o tym, że współczesna technologia potrafi dosłownie „zwijać” mózg dziecka, a my, dając maluchowi smartfona do ręki, nieświadomie fundujemy mu emocjonalny rollercoaster, z którego bardzo trudno jest wysiąść. Pułapka dopaminowa, czyli dlaczego dziecko „odpływa” przy tablecie Zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego wasze dziecko, zwykle radosne i pełne energii, po zabraniu telefonu wpada w furię, której nie powstydziłby się żaden filmowy czarny charakter? Odpowiedź kryje się w układzie nagrody. Profesor Jędrzejko tłumaczy to obrazowo: mózg dziecka wpatrzonego w migoczący ekran dostaje potężny wyrzut dopaminy − hormonu szczęścia, który w tym wydaniu wcale szczęścia nie daje. Dziecko dostaje nagrodę za nic − nie musi się wysilać, nie musi budować z klocków, nie musi rozwiązywać zagadek. Po prostu patrzy, a kolory i dźwięki stymulują jego neurony do granic wytrzymałości. Problem polega na tym, że mózg bardzo szybko przyzwyczaja się do tych nienaturalnie wysokich dawek bodźców. Kiedy wyłączamy ekran, poziom dopaminy drastycznie spada, a dziecko zostaje z pustką, której szara rzeczywistość nie jest w stanie wypełnić. To wtedy zaczyna się wspomniane przez profesora „zwijanie”. Zamiast tworzyć nowe połączenia nerwowe odpowiedzialne za logiczne myślenie, empatię czy cierpliwość, mózg przechodzi w tryb pasywnego odbioru. Staje się leniwy, domagając się jedynie prostych, wizualnych bodźców. Jako rodzice często kupujemy sobie w ten sposób chwilę ciszy, ale cena, jaką płaci za to plastyczny umysł malucha, jest przerażająco wysoka. Czytanie kontra oglądanie: bitwa o wyobraźnię i neurony Wypowiedź profesora rzuca nowe światło na odwieczny spór między książką a bajką na YouTube. Mechanizm jest bezlitosny: oglądanie obrazów to proces gotowy, podany na tacy, który nie wymaga od dziecka żadnego wysiłku intelektualnego. Wyobraźnia zostaje uśpiona, bo wszystko jest już narysowane, pokolorowane i udźwiękowione…

dziecko-ekran-52d2055.png
width: 1600
height: 1200

Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
type: item
date: 2026-01-01T13:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy mój syn wpada w złość, nie wygłaszam kazań, nie moralizuję i nie pytam, dlaczego „znowu robi scenę”. Zamiast tego powtarzam mu cztery proste słowa – i widzę, jak jego napięcie powoli opada.
encoded: Wydawałoby się, że już nic mnie nie zaskoczy w temacie wychowania dzieci. A jednak – najbardziej przełomowa okazała się najprostsza lekcja. Nie o narzędziach, metodach i „systemach”, ale o słowach, które potrafią otulić emocje dziecka, zamiast je tłumić. Te cztery słowa, które powtarzam mojemu synowi, brzmią: „Masz prawo tak czuć”. To wszystko. Bez dodatku „ale”, bez dopowiedzeń o tym, że „inni mają gorzej”. I – co ważne – bez unieważniania jego emocji. Dlaczego te słowa działają? Kiedyś, gdy mój syn wpadał w złość, automatycznie włączał mi się tryb „dorosłej logiki”. Mówiłam: „Przecież to nic takiego”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Myślałam, że mu pomagam. W praktyce robiłam coś zupełnie odwrotnego – dawałam mu sygnał, że jego emocje są niewłaściwe. Że są problemem. Dzieci nie mają jeszcze dojrzałego układu nerwowego. One nie umieją od razu regulować swoich emocji. A my – dorośli – często oczekujemy od nich rzeczy, z którymi sami mamy trudność. Kiedy więc słyszy ode mnie: „Masz prawo tak czuć”, dzieje się coś ważnego. Jego ciało przestaje walczyć. Nie musi już „udowadniać”, że jego złość jest prawdziwa. Może po prostu być. I wtedy dopiero – kiedy emocja jest nazwana i zaakceptowana – pojawia się przestrzeń na rozmowę. To nie znaczy, że wszystko wolno Akceptacja emocji nie oznacza akceptacji każdego zachowania. Zdarza się, że moje dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, rzuca rzeczami. Wtedy mówię: „Masz prawo tak czuć. Nie masz prawa rzucać zabawkami. Zadbam, żeby było bezpiecznie”. Granica jest jasno postawiona, ale emocja – nadal uznana. Jako społeczeństwo wciąż uczymy się tego, że złość to nie jest „złe” uczucie. To sygnał. Informacja. Wołanie o pomoc, a czasem zwykła frustracja po długim dniu. I wiecie, jaka jest największa zmiana? Kiedy ja uznałam jego emocje, zaczęłam też inaczej patrzeć na swoje. Czego nauczyły mnie te cztery słowa? Po pierwsze – cierpliwości. Bo to nie jest magiczne zaklęcie. Ono nie zawsze od razu ucisza burzę. Ale sprawia, że ta burza n…

4-slowa-na-dziecieca-zlosc-39546b8.jpg
width: 1600
height: 1200

3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
type: item
date: 2025-12-20T15:00:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
description: Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie. Dziecko jest miłe, ułożone, empatyczne. Nauczyciele chwalą, rodzina wzdycha z zachwytu. A jednak coraz częściej takie „bezproblemowe” dzieci dorastają w ogromnym napięciu, którego nikt nie zauważa.
encoded: „People pleaser” to osoba, która przedkłada cudze potrzeby nad własne, bo boi się, że inaczej straci akceptację. To nie cecha charakteru. To strategia przetrwania, której bardzo często uczymy dzieci nieświadomie. 1. Twoje dziecko nie potrafi powiedzieć „nie” Nie dlatego, że nie ma zdania. Dlatego, że boi się konsekwencji. Zgodzi się oddać zabawkę, pożyczyć rzecz, zrobić coś wbrew sobie, byle tylko nie zawieść innych. Mówi: Nieważne, mogę się dostosować. Jak chcecie, mi wszystko jedno. Zrobię tak, jak chcesz. Te zdania brzmią dojrzale, ale u dziecka powinny zapalać lampkę ostrzegawczą. To sygnał, że potrzeby innych są ważniejsze niż jego własne granice. 2. Bardzo przeżywa cudze emocje „People pleaser” czuje się odpowiedzialny za samopoczucie innych. Jeśli ktoś jest smutny, zły albo rozczarowany – dziecko natychmiast bierze to na siebie. Ma wrażenie, że gdyby coś zrobiło inaczej, efekt byłby inny. Takie dzieci szybko uczą się, że miłość i spokój w domu zależą od nich. Starają się więc być ciche, niewidzialne, wygodne. Bo wtedy nikt nie będzie niezadowolony. 3. Jest „grzeczne” za wszelką cenę Nie sprawia problemów. Nie protestuje. Nie stawia granic. Często słyszy, że jest „dojrzałe jak na swój wiek”. Tylko że ta dojrzałość bywa okupiona rezygnacją z siebie. „People pleaser” nie buntuje się, bo bunt może kosztować utratę akceptacji. Zamiast tego uczy się dopasowywać. Zbyt wcześnie. Zbyt mocno. Skąd się biorą dzieci, które chcą zadowolić wszystkich? Najczęściej z domów, w których: miłość była warunkowa chwalono za bycie „łatwym” dzieckiem konflikty były czymś złym emocje dorosłych dominowały nad emocjami dziecka Dziecko szybko rozumie, że żeby było dobrze, musi się dostosować. I zabiera ten schemat w dorosłe życie. Cena, którą płaci się później Dorośli „people pleaserzy” nie wiedzą, czego chcą. Mają problem z asertywnością, decyzjami, stawianiem granic. Często są wyczerpani, pełni poczucia winy i złości na siebie. Bo całe życie uczono ich jednego: twoje potrzeby są mniej…

jak-nie-wychowac-people-pleasera-7cb19fc.jpg
width: 1600
height: 1200