Lista 10 zakazanych animacji, które ogłupiają dziecko. Rodzice non stop włączają je na YouTube, bo myślą, że to niewinne bajeczki
Ta lista może zaskoczyć wielu rodziców: znajdują się na niej tytuły uwielbiane przez dzieci. A jednak: oglądane zbyt długo, bez nadzoru i rozmowy albo w nieodpowiednim wieku mogą zaszkodzić rozwojowi dziecka.
Chociaż nie istnieje żadna oficjalna lista bajek uznanych za „szkodliwe”, są tytuły, których lepiej nie włączać małemu dziecku. Problemem bywa tempo montażu, nadmiar bodźców, humor oparty na agresji czy brak realistycznych konsekwencji zachowań. To właśnie na te elementy zwracają uwagę psychologowie dziecięcy, pedagodzy i badacze mediów. Specjaliści podkreślają, że znaczenie mają także: wiek dziecka, długość oglądania, wspólne oglądanie z rodzicem i rozmowa o tym, co dzieje się na ekranie, odpowiedni dobór treści do etapu rozwoju. Nieodpowiednia bajka może niekorzystnie wpływać na rozwój lub zachowanie dziecka. Lista 10 zakazanych bajek dla dzieci Poniżej znajdziesz listę najczęściej wymienianych produkcji, które budzą kontrowersje: 1. Cocomelon (Cocomelon) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? To jedna z najczęściej krytykowanych bajek dla najmłodszych. Charakteryzuje się bardzo szybkim montażem, intensywnymi kolorami i nieustanną stymulacją. Zdaniem części specjalistów może utrudniać wyciszenie oraz koncentrację u małych dzieci. 2. Psi Patrol (PAW Patrol) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka ma szybkie tempo i niemal każdy odcinek opiera się na akcji oraz rozwiązywaniu kolejnych kryzysów. U bardziej wrażliwych dzieci może powodować przebodźcowanie. 3. Masza i Niedźwiedź (Masha and the Bear) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? Główna bohaterka często nie słucha dorosłych, psoci i niszczy przedmioty, a jej zachowanie rzadko spotyka się z realnymi konsekwencjami. Niektóre dzieci mogą naśladować takie wzorce. 4. Świnka Peppa (Peppa Pig) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Niektórzy psychologowie zwracają uwagę, że Peppa często żartuje z taty i bywa wobec niego lekceważąca, co część dzieci może przenosić do codziennych relacji. 5. Tom i Jerry (Tom and Jerry) Gdzie oglądać: Platformy VOD (w zależności od oferty), telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? To klasyczna kreskówka pełna przemocy przedstawionej w humorystyczny sposób. Dzieci mogą nie rozumieć, że takie zachowania w prawdziwym życiu mają konsekwencje. 6. Looney Tunes (Looney Tunes) Gdzie oglądać: Max, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Podobnie jak „Tom i Jerry”, bazuje na komediowej przemocy, wybuchach, pościgach i robieniu sobie krzywdy dla efektu humorystycznego. 7. SpongeBob Kanciastoporty (SpongeBob SquarePants) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka jest bardzo dynamiczna, pełna absurdalnego humoru, krzyków i szybkich dialogów. Część rodziców i specjalistów uważa, że może być zbyt chaotyczna dla młodszych dzieci. 8. Teen Titans Go! (Teen Titans Go!) Gdzie oglądać: Max, Cartoon Network Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się na wygłupach, krzykach i celowo przesadzonych zachowaniach. Bajka jest bardzo szybka i pełna bodźców. 9. Grizzy i Lemingi (Grizzy and the Lemmings) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się głównie na gonitwach, przepychankach i przemocy slapstickowej. Konflikty rzadko są rozwiązywane rozmową. 10. Oggy i karaluchy (Oggy and the Cockroaches) Gdzie oglądać: Netflix (w zależności od kraju), YouTube, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Głównym motywem są niekończące się psikusy, przemoc slapstickowa i wzajemne robienie sobie krzywdy, bez pokazywania realnych konsekwencji. Zobacz także: To najlepsza bajka edukacyjna w historii telewizji. Wyrastają na niej inteligentne i ciekawe świata dzieci
Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
„Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobie wyobraziły, bywa jeszcze płynna. Kształtowanie się rozumienia perspektywy innych osób – maluch odkrywa, że inni ludzie mają własne myśli i przekonania, na które można wpływać słowami. Budowanie poczucia sprawczości i autonomii – dziecko uczy się, że może podejmować decyzje i próbować osiągać swoje cele, np. zdobyć dodatkową porcję jedzenia czy uniknąć przykrych konsekwencji. Stopniowe poznawanie norm moralnych – pełne zrozumienie, czym jest świadome kłamstwo i dlaczego jest niewłaściwe, rozwija się dopiero z wiekiem. Jednocześnie warto pamiętać, że dziecięcych opowieści nie należy z góry bagatelizować. Nawet jeśli maluch jest w wieku, w którym fantazjowanie i „niewinne kłamstewka” są czymś naturalnym, rodzice powinni uważnie go słuchać i dopytywać o szczegóły. Jeśli jakaś historia budzi niepokój, powtarza się lub dotyczy bezpieczeństwa czy dobrostanu dziecka, należy ją potraktować poważnie i wyjaśnić sytuację – na przykład porozmawiać z nauczycielem lub wychowawcą. Uważność i otwartość pomagają budować zaufanie i sprawiają, że dziecko wie, że zawsze może liczyć na wsparcie swoich rodziców. Dodatkowo: uczy się, że zawsze jest słyszane. Czytaj także: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu” To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś zawstydził moje dziecko” Najbardziej boli mnie nie sama sytuacja, ale sposób, w jaki została przedstawiona. Mój syn wszystko słyszał. Od tamtego dnia kilka razy zapytał mnie, czy jest „dzidziusiem”. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle. Mam świadomość, że dyżury wakacyjne są trudniejsze. Dzieci są z różnych przedszkoli, grupy są liczniejsze, nauczycielki nie znają wszystkich maluchów, a pracy jest bardzo dużo. Ale czy to usprawiedliwia takie słowa? Przecież właśnie po to istnieją dyżury, żeby rodzice mogli normalnie pracować, kiedy ich przedszkole jest zamknięte. Nie wiem, czy przesadzam. Wiem tylko, że wyszłam z tej rozmowy z poczuciem, że moje dziecko zostało ocenione nie przez to, jakie jest, ale przez to, że nadal nosi pieluchomajtki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli opisana sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak relacjonuje nasza czytelniczka, trudno ją zaakceptować. Dyżur wakacyjny nie jest „innym rodzajem” przedszkola. To nadal realizacja opieki przedszkolnej – tyle że w placówce wyznaczonej do pełnienia dyżuru. Przedszkola publiczne funkcjonują przez cały rok szkolny, a wakacyjne dyżury organizowane są po to, by zapewnić dzieciom opiekę w czasie przerw w pracy innych placówek. Równie ważna jest kwestia pieluch. Sam fakt, że dziecko korzysta z pieluchomajtek, nie może być podstawą do odmowy objęcia go opieką. Czynności higieniczne, takie jak pomoc przy zmianie pieluchy czy skorzystaniu z toalety, są elementem opieki nad dzieckiem. W praktyce często wykonuje je pomoc nauczyciela lub inny pracownik przedszkola, ale obowiązek zapewnienia dziecku niezbędnej opieki spoczywa na placówce. Warto też pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie. Dla jednych trzy i pół roku to moment pełnej samodzielności, dla innych – etap, na którym trening czystości wciąż trwa. Powinno to spotykać się przede wszystkim ze wsparciem, a nie z zawstydzaniem. Zobacz także: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
Czy odmawianie zjedzenia posiłku przez malucha upoważnia dorosłą wychowawczynię do emocjonalnego wybuchu? Poznaj pełną złości relację zszokowanej mamy, która zderzyła się z kompletnym brakiem profesjonalizmu w przedszkolu i postanowiła głośno opowiedzieć o zachowaniu personelu placówki.
Szanowna Redakcjo! Mój trzyletni Oliwier chodzi do tej placówki od września i do tej pory adaptacja przebiegała w miarę spokojnie, choć synek jest z natury niejadkiem i potrzebuje czasu, by przekonać się do nowych smaków. Wczoraj, kiedy przyszłam odebrać go po pracy, zamiast uśmiechniętej i życzliwej wychowawczyni zastałam w sali atmosferę lodowatej wrogości. Przedszkolanka oddała mi dziecko bez słowa wyjaśnienia, z kamienną twarzą, ostentacyjnie mnie ignorując i odmawiając tradycyjnego przekazania informacji o tym, jak maluch spędził dzisiejszy dzień. Gdy zaniepokojona zapytałam, czy wydarzyło się coś złego, pani fuknęła pod nosem i stwierdziła, że Oliwier doskonale wie, co zrobił, i ona nie ma zamiaru z nami dzisiaj rozmawiać. Powód, który ostatecznie usłyszałam po długich naciskach, po prostu zwalił mnie z nóg i do teraz nie potrafię uwierzyć w to, co się stało. Okazało się, że dorosła, wykształcona kobieta najzwyczajniej w świecie obraziła się na trzyletnie dziecko, ponieważ mój syn podczas obiadu odmówił zjedzenia zupy jarzynowej i nie pomogły żadne prośby ani groźby. Cała ta sytuacja to jest jakaś koszmarna dziecinada i kompletna porażka pedagogiczna ze strony osoby, której powierzamy pod opiekę nasze największe skarby. Konflikt o talerz zupy w przedszkolu, czyli dorosła kobieta kontra trzylatek Kiedy Oliwier opowiedział mi w domu swoją wersję wydarzeń, po prostu zalałam się łzami ze złości i bezsilności, słysząc, jak został potraktowany przy rówieśnikach. Mój syn z powodu niechęci do ciepłych warzyw nie chciał zjeść na obiad zupy, co w wieku trzech lat jest absolutnie normalnym zachowaniem. Przedszkolanka postanowiła jednak za wszelką cenę złamać jego opór i zastosować popularną, choć niezwykle krzywdzącą zasadę zupa albo nic. Kiedy Oliwier twardo odmawiał przełknięcia choćby jednej łyżki, pani wychowawczyni zabrała mu talerz z drugim daniem i ogłosiła przy całej grupie, że od teraz z nim nie rozmawia, bo jest niegrzeczny i robi jej na złość. Przez całe popołudnie kobieta ignorowała pytania mojego syna, nie reagowała, gdy prosił o podanie zabawki, i ostentacyjnie pomijała go przy rozdzielaniu ról w popołudniowych grach zespołowych. To jest dla mnie absolutnie niedopuszczalne niedopełnienie podstawowych obowiązków wychowawczych i zwyczajne znęcanie się psychiczne nad małym dzieckiem, które nie potrafi jeszcze samo obronić się przed agresją dorosłego. W publicznej czy prywatnej placówce takie zachowanie powinno być natychmiast karane dyscyplinarnie, ponieważ nauczyciel ma obowiązek uczyć dzieci radzenia sobie z emocjami, a nie karać ciszą. Obrażanie się na dziecko? To brak profesjonalizmu kadry pedagogicznej Najbardziej przeraża mnie fakt, jak łatwo kadra w przedszkolach sięga po metody manipulacyjne, które niszczą poczucie bezpieczeństwa u najmłodszych. Mój syn po powrocie do domu był bardzo zdezorientowany, bał się, że pani już nigdy go nie polubi i że przez niezjedzoną zupę jest złym dzieckiem, które zasłużyło na odrzucenie. Toksyczna atmosfera, jaką stworzyła ta kobieta wokół jednego talerza zupy, to jawny dowód na brak jakichkolwiek kompetencji psychologicznych i pedagogicznych do pracy z maluchami. Trzylatek nie odmawia jedzenia po to, by zrobić na złość pani przedszkolance, tylko dlatego, że czuje lęk przed nowym smakiem lub po prostu nie jest w danym momencie głodny. Stosowanie takiej kary wobec tak małego dziecka to czysty narcyzm dorosłego człowieka, który nie potrafi znieść faktu, że trzyletni maluch ma własną wolę. Zadaniem wykształconego pedagoga jest wykazanie się czujnością, empatią i cierpliwością, a nie zachowywanie się jak obrażona nastolatka na szkolnym korytarzu. Od razu naskarżyłam do dyrektorki Dzisiaj rano natychmiast złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia natychmiastowych konsekwencji wobec tej pani. Nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył poczucie wartości mojego syna. Proszę rodziców dzieci przedszkolnych: stawiajcie twarde warunki personelowi placówek. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by w XXI wieku panie stosowały wobec naszych dzieci metody z poprzedniego stulecia, oparte na zawstydzaniu, ignorowaniu i zmuszaniu do jedzenia. Mamy pełne prawo wymagać absolutnego szacunku dla podmiotowości naszych dzieci, a każda sytuacja, w której dorosły pedagog obraża się na malucha, powinna być powodem do natychmiastowej interwencji rodziców. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę”
Czy widok zniszczonego ubrania u przedszkolaka zawsze musi świadczyć o trudnej sytuacji materialnej lub rażącym braku opieki ze strony najbliższych? Poznaj pełną emocji opowieść nauczycielki, która po szczerej rozmowie z maluchem zrozumiała, jak bardzo pozory potrafią mylić i jak łatwo niesprawiedliwie ocenić drugiego człowieka.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo wczoraj w mojej grupie trzylatków wydarzyło się coś, co kompletnie przewartościowało moje spojrzenie na codzienną pracę i pokazało mi, jak bardzo my, dorośli, potrafimy być zaślepieni własnymi, surowymi ocenami. Pracuję jako wychowawczyni w przedszkolu publicznym od dobrych kilku lat. Wczoraj rano, podczas zbiórki w sali, moją uwagę natychmiast przykuł mały Tymek, który usiadł na dywanie w potwornie zniszczonych, wręcz poszarpanych na kolanach spodenkach. Materiał dosłownie zwisał w strzępach, a ja w pierwszej sekundzie poczułam potężne oburzenie i złość na jego rodziców, bo pomyślałam sobie, że wysłanie malucha w takim stanie do ludzi to już jest gruba przesada i jawne lekceważenie dziecka. Kiedy po zajęciach kucnęłam przy nim i zapytałam, dlaczego chodzi w porwanych spodniach, odpowiedź odebrała mi mowę, a w gardle poczułam potworną gulę ze wzruszenia i wstydu, że w ogóle mogłam posądzić tę rodzinę o cokolwiek złego. Okazało się, że za tymi nieszczęsnymi dziurami stoi urocza, dziecięca miłość do starszego brata i wielkie marzenie o byciu dorosłym, które totalnie rozłożyło mnie na łopatki. Zaniedbanie dziecka w przedszkolu czy nietypowy pomysł trzylatka Muszę się Państwu szczerze przyznać, że zanim w ogóle odezwałam się do Tymka, w mojej głowie ułożył się już czarny scenariusz, a palce same rwały się do pisania uciążliwej wiadomości w systemie do jego mamy. Rodzina chłopca jest raczej skromna, nigdy się nie afiszują, więc mój mózg błyskawicznie połączył kropki i wrzucił ich do szufladki pod tytułem „bieda i brak kontroli nad garderobą dziecka”. Jakże potwornie się pomyliłam i jak bardzo mi teraz głupio za te moje pochopne wnioski, które wyciągnęłam na podstawie jednej pary spodni! Tymek spojrzał na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i z dumą ogłosił, że sam pociął sobie te spodnie rano nożyczkami, bo jego nastoletni brat Kacper nosi dokładnie takie same ubrania z dziurami i jest najfajniejszym gościem na świecie. Maluch po prostu chciał za wszelką cenę wyglądać tak samo modnie i dumnie jak jego starszy brat, którego uważa za swojego absolutnego bohatera, i dlatego w tajemnicy przed mamą urządził w pokoju mały salon krawiecki. Mały chłopczyk zakochany w starszym bracie Kiedy stałam tak na dywanie, słuchając tej radosnej, niewinnej opowieści, czułam, jak całe moje wcześniejsze oburzenie topnieje w sekundę, ustępując miejsca ogromnemu wzruszeniu. Mały Tymek nie miał pojęcia, że zrobił coś złego − dla niego te wielkie strzępy na kolanach były symbolem dorosłości, braterskiej więzi i najgłębszej miłości, jaką nosi w swoim małym serduszku. Ta sytuacja uświadomiła mi, jak ważne w pracy pedagoga jest powściąganie własnego języka i nieocenianie rodziców przez pryzmat wyglądu malucha, bo czasem za nietypowym zachowaniem czy zniszczoną rzeczą stoi niesamowita, domowa historia. Gdy po południu przyszła po niego mama, zmęczona po całym dniu pracy, od razu zaczęła się tłumaczyć, że rano miała totalny młyn i nie zauważyła, kiedy mały dorwał się do spodni przed wyjściem z domu. Zaśmiałam się tylko cicho i powiedziałam, że ma w domu najwspanialszego, najbardziej zakochanego w bracie chłopca, a te spodnie to najpiękniejsza pamiątka z dzieciństwa, jaką można sobie wyobrazić. Wielka lekcja empatii dla dorosłych Myślę, że my, dorośli, staliśmy się powierzchowni, podejrzliwi i łatwo przychodzi nam rzucanie oskarżeń pod adresem innych matek. Zamiast widzieć w dzieciach ich naturalną beztroskę, kreatywność i czyste emocje, bez przerwy szukamy patologii i zaniedbań. Apeluję do wszystkich koleżanek po fachu, do nauczycielek i wychowawczyń: zanim zrobicie rodzicom awanturę o brudną koszulkę, porwane spodnie czy brak kapci, najpierw kucnijcie przy dziecku i po prostu z nim porozmawiajcie z otwartym sercem. Dzieciaki potrafią nas uczyć prawdziwego życia o wiele lepiej niż grube podręczniki do psychologii, a ten jeden dzień z Tymkiem zapamiętam do końca mojej kariery zawodowej jako najważniejszą lekcję pokory i miłości. Przestańmy wiecznie kontrolować i oceniać, dajmy maluchom trochę przestrzeni na ich własne, urocze błędy i pamiętajmy, że pod podartym ubraniem bije często najwspanialsze, najczystsze serduszko, które nie wie jeszcze, co to jest dorosły snobizm i ludzka złośliwość. Z poważaniem, wzruszona nauczycielka z grupy Sówek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie, że od dzieci wymaga się za dużo i za wcześnie. Kiedyś nikogo nie dziwiło, że maluch rozwija się we własnym tempie. Dzisiaj wszyscy oczekują, że trzylatek będzie samodzielny niemal pod każdym względem. Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka. Jeśli zdarzają mu się wypadki, to potrzebuje wsparcia, a nie oceniania. Nadal uważam, że personel przedszkola powinien pomagać w takich sytuacjach, zamiast umywać ręce i tłumaczyć się procedurami. Komentarz redakcji Temat samodzielności przedszkolaków regularnie budzi emocje. Warto jednak pamiętać, że polskie przepisy nie nakładają na nauczycieli przedszkola obowiązku przewijania zdrowych, kilkuletnich dzieci. Od dziecka przyjmowanego do przedszkola oczekuje się podstawowej samodzielności w zakresie czynności higienicznych, choć oczywiście personel powinien reagować w sytuacjach losowych i zapewniać dziecku bezpieczeństwo oraz godne traktowanie. Trudno nie współczuć dziecku, które zmaga się z problemem moczenia się. Jednocześnie warto zastanowić się, czy utrwalanie korzystania z pieluszki u zdrowego czterolatka rzeczywiście służy jego rozwojowi. Specjaliści podkreślają, że przedłużające się pieluchowanie może utrudniać naukę samodzielności i obniżać motywację do opanowania ważnych umiejętności. Każdemu dziecku należy się szacunek i wsparcie. Jeśli jednak nie występują zaburzenia rozwojowe, problemy zdrowotne lub inne szczególne okoliczności, odpowiedzialność za proces odpieluchowania spoczywa przede wszystkim na rodzicach. Trudno oczekiwać, by nauczycielki opiekujące się jednocześnie kilkunastoma lub kilkudziesięcioma dziećmi przejmowały obowiązki, które powinny zostać wypracowane wcześniej w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
Dlaczego dzieci w Finlandii i Danii uchodzą za jedne z najszczęśliwszych na świecie? To nie tylko kwestia systemu edukacji, wysokiego poziomu życia czy skandynawskiego podejścia do wychowania. Eksperci zwracają uwagę na coś znacznie prostszego – codzienny język, którym posługują się rodzice.
Niektóre zdania słyszane regularnie w domu stają się dla dzieci życiowym drogowskazem. Uczą odporności psychicznej, pomagają radzić sobie z porażkami i pokazują, jak patrzeć na świat z większym spokojem. Finowie i Duńczycy mają kilka takich fraz, które powtarzają niemal jak mantrę. Zdaniem ekspertów to właśnie one pomagają budować szczęśliwsze i bardziej pewne siebie dzieci. „Cokolwiek zostawisz za sobą, znajdziesz na swojej drodze” To jedno z najpopularniejszych powiedzeń w Finlandii. Na pierwszy rzut oka brzmi zagadkowo, ale jego przesłanie jest bardzo proste: problemów nie warto zamiatać pod dywan. Jeśli dziecko pokłóci się z kolegą, otrzyma słabą ocenę albo przeżywa trudne emocje, fińscy rodzice nie zachęcają go do udawania, że nic się nie stało. Wręcz przeciwnie. Uczą, że nierozwiązane sprawy mają tendencję do powracania. Takie podejście pomaga dzieciom rozwijać odpowiedzialność i odwagę. Zamiast uciekać przed trudnościami, uczą się je nazywać i szukać rozwiązań. To ważna lekcja również dla dorosłych. W końcu nieprzeprowadzona rozmowa, nierozwiązany konflikt czy odkładany problem rzadko znikają same. W polskich domach często można usłyszeć: „Nie przejmuj się”, „Zapomnij o tym” albo „Jakoś to będzie”. Tymczasem Finowie pokazują dzieciom, że szczęście nie polega na unikaniu problemów, ale na umiejętności mierzenia się z nimi. Zobacz także: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć „Pyt med det”, czyli „Nie martw się” To prawdopodobnie jedno z najbardziej charakterystycznych duńskich powiedzeń. Trudno znaleźć jego idealne tłumaczenie, ale najbliżej mu do zwrotów „daj spokój”, „odpuść sobie” albo po prostu „nie martw się”. Duńczycy używają go każdego dnia. Kiedy coś się nie uda, gdy ktoś popełni drobny błąd albo gdy sprawy nie idą zgodnie z planem. Zamiast wpadać w spiralę frustracji, przypominają sobie: „Pyt med det”. Dla dzieci to niezwykle cenna lekcja. W świecie pełnym presji, ocen i oczekiwań łatwo uwierzyć, że każda porażka jest katastrofą. Tymczasem duńscy rodzice pokazują, że nie wszystko wymaga dramatycznej reakcji. Rozlane mleko? Pyt med det. Przegrany mecz? Pyt med det. Źle napisany sprawdzian? Pyt med det. Nie oznacza to ignorowania problemów. Chodzi raczej o odróżnianie rzeczy naprawdę ważnych od tych, które nie są warte niepotrzebnego stresu. To właśnie dlatego dzieci wychowywane w takim duchu często lepiej radzą sobie z niepowodzeniami. Wiedzą, że jeden błąd nie definiuje ich wartości. „Niektórzy mają szczęście, wszyscy mają lato” To powiedzenie jest powtarzane w Finlandii od ponad stu lat. Kryje się za nim niezwykle optymistyczna myśl: nawet jeśli dziś jest trudno, lepsze dni w końcu nadejdą. W czasach mediów społecznościowych dzieci nieustannie porównują się z innymi. Widzą idealne wakacje, sukcesy kolegów i pozornie perfekcyjne życie influencerów. Łatwo wtedy dojść do wniosku, że inni mają więcej szczęścia. Fińscy rodzice starają się przekazać dzieciom inną perspektywę. Przypominają, że każdy człowiek przechodzi przez lepsze i gorsze okresy. Dziś komuś się powodzi, jutro może mieć trudniejszy czas. A osoba, która dziś zmaga się z problemami, za kilka miesięcy może przeżywać najpiękniejszy okres w swoim życiu. „Niektórzy mają szczęście, wszyscy mają lato” uczy cierpliwości i nadziei. Pokazuje dzieciom, że nie warto oceniać własnego życia przez pryzmat chwilowych niepowodzeń. To zdanie niesie też ważny komunikat: nie musisz wygrywać każdego dnia, żeby być szczęśliwym. Sekret szczęśliwych dzieci może być prostszy, niż myślimy Finlandia i Dania od lat zajmują czołowe miejsca w rankingach najszczęśliwszych krajów świata. Oczywiście wpływa na to wiele czynników, ale eksperci zwracają uwagę, że ogromne znaczenie mają również codzienne rozmowy prowadzone w domu. „Cokolwiek zostawisz za sobą, znajdziesz na swojej drodze”, „Pyt med det” i „Niektórzy mają szczęście, wszyscy mają lato” to nie tylko powiedzenia. To życiowe lekcje, które pomagają dzieciom budować odporność psychiczną, uczyć się odpowiedzialności i zachowywać nadzieję nawet w trudnych momentach. Być może właśnie dlatego skandynawskie dzieci dorastają z przekonaniem, że nie muszą być idealne, aby czuć się szczęśliwe. A to jedna z najcenniejszych lekcji, jakie można wynieść z domu. Źródło: cnbc.com Zobacz także: Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
Piszę do Państwa zapłakana, siedząc na podłodze w pokoju mojego pięcioletniego synka, który wreszcie zasnął po dwóch godzinach szlochu i tulenia się do mojej piersi. Wybaczcie mi, jeśli ten tekst będzie chaotyczny, ale emocje aż ze mnie parują i po prostu muszę wyrzucić z siebie ten potworny żal, jaki noszę w sercu od dzisiejszego poranka.
Zbliża się koniec roku w przedszkolu i z tej okazji grupa mojego Gucia od ponad miesiąca przygotowywała uroczyste przedstawienie dla rodziców, na które wszyscy czekaliśmy z ogromnymi wypiekami na twarzach. Mój synek codziennie w domu ćwiczył piosenki, dumnie maszerował po dywanie i opowiadał, że będzie tańczył w pierwszej parze specjalny, uroczysty taniec. Niestety, dzisiaj rano podczas przyprowadzania go do grupy przeżyłam najgorsze upokorzenie w moim całym dotychczasowym macierzyństwie, gdy nauczycielka z zimnym uśmiechem oznajmiła mi na korytarzu, że Gucio jednak nie weźmie udziału w głównej części artystycznej. Kobieta bez jakichkolwiek skrupułów powiedziała mi prosto w oczy, że odebrała mojemu dziecku rolę, bo syn nie nadążał za innymi i po prostu psuł cały układ taneczny, na który tak bardzo liczyła dyrekcja placówki. Przygotowania do akademii przedszkolnej i nagły wyrok nauczycielki Gucio nie jest dzieckiem, które uczy się wszystkiego w mgnieniu oka − potrzebuje trochę więcej czasu, skupienia i cierpliwości, by zapamiętać sekwencję kroków czy skomplikowane ruchy rąk. Ma lekkie problemy z koordynacją ruchową, o czym wychowawczyni doskonale wiedziała od samego początku roku, bo wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym podczas indywidualnych konsultacji. Mimo to synek przez tygodnie wkładał całe swoje małe serduszko w te próby, był dumny, że jest częścią zespołu i czuł się ważny. Nauczycielka uznała jednak, że perfekcyjny, idealnie zsynchronizowany szoł pod publiczkę i zachwyty dyrekcji są ważniejsze niż psychika małego, bezbronnego człowieka. Zamiast pomóc mu, poświęcić te dodatkowe trzy minuty albo po prostu pozwolić mu tańczyć z tyłu, gdzie jego drobne pomyłki nikomu by nie przeszkadzały, pani wybrała najprostsze i najbardziej bezduszne rozwiązanie. Odstawiła mojego syna na boczny tor, zostawiając mu jedynie rolę biernego widza, który ma klaskać swoim zdolniejszym kolegom. To jest dla mnie absolutna definicja pedagogicznej porażki i sytuacja, która bezlitośnie obnaża, jak bardzo polski system opieki przedszkolnej potrafi być okrutny dla dzieci odbiegających od idealnego szablonu. Emocje dziecka po odrzuceniu przez rówieśników i kadrę Najgorszy moment nastąpił po powrocie do domu, gdy mój mały, dotąd radosny chłopiec usiadł w przedpokoju i ze łzami w oczach zapytał mnie, dlaczego on jest gorszy od innych dzieci i dlaczego pani nie chce, żeby tańczył na scenie. Serce pękło mi na milion kawałków, bo nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć takiemu maluchowi, by nie zniszczyć w nim resztek poczucia własnej wartości. Jak mam wytłumaczyć pięciolatkowi, że dorosła osoba, która miała być jego przewodnikiem i wsparciem, oceniła go przez pryzmat jednej pomyłki w tańcu i skazała na publiczne wykluczenie? Gucio czuje się teraz potwornie zawstydzony, nie chce jutro iść do przedszkola, a na sam dźwięk piosenki z przedstawienia zaczyna panicznie szlochać i chować się pod kołdrę. Ta bezmyślna decyzja jednej sfrustrowanej nauczycielki zdemolowała psychiczną pewność siebie mojego dziecka, którą budowałam w nim przez lata z tak ogromnym trudem. Wychowanie przedszkolne powinno opierać się na włączaniu każdego malucha do wspólnej zabawy, na budowaniu empatii i integracji, tymczasem w naszej placówce zrobiono dziecku potworną krzywdę w imię idealnego wizerunku na czerwcowym apelu. Brak empatii w przedszkolu i protest matki Oczywiście nie zostawiłam tej sprawy bez reakcji i natychmiast zażądałam oficjalnego spotkania z dyrektorką przedszkola oraz samą wychowawczynią, która dopuściła się tego skandalicznego zachowania. Niestety, na miejscu zderzyłam się z potężnym murem niezrozumienia, obojętności i klasycznego bagatelizowania problemu. Usłyszałam, że przesadzam, a pani nauczycielka musiała podjąć taką decyzję, ponieważ czas goni, a inne dzieci denerwowały się, gdy Gustaw mylił kierunki w trakcie tańca. Żadna z tych dorosłych, wykształconych kobiet nie dostrzegła dramatu małego chłopca, który został upokorzony na oczach całej swojej grupy. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu wykrzyczeć swój bunt i zapytać inne mamy: czy my naprawdę zgadzamy się na to, by w przedszkolach tworzyć wyścig szczurów już dla kilkulatków? Przestańmy robić z czerwcowych przedstawień idealne pokazy dla poklasku dorosłych, w których nie ma miejsca na naturalne potknięcia małych dzieci. Błagam Was, drodzy rodzice i nauczyciele, patrzcie przede wszystkim na serce malucha, a nie na to, czy idealnie prosto stawia kroki w rytm muzyki, bo te małe rany w psychice zostają z dziećmi na całe życie. Z poważaniem, Malwina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Problem spóźniających się rodziców to zmora wielu publicznych i prywatnych placówek opiekuńczych w całym kraju. Przeczytaj niezwykle poruszający list doświadczonej nauczycielki, która po kolejnym piątkowym wieczorze spędzonym w pustej sali z zapłakanym dzieckiem postanowiła głośno powiedzieć to, o czym milczy całe środowisko oświatowe.
Piszę do Państwa w piątek wieczorem, zaledwie godzinę po tym, jak wreszcie udało mi się zamknąć drzwi mojej grupy i wyjść do domu. Zamiast cieszyć się weekendem i odpoczywać po ciężkim tygodniu pracy z dwudziestką pięciolatków, siedzę w kuchni i trzęsą mi się ręce z emocji oraz totalnego poczucia niesprawiedliwości. Jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego od prawie dziesięciu lat, kocham te dzieciaki nad życie i oddaję im całe swoje serce, ale dzisiaj pękła we mnie pewna granica. Kolejny raz w tym miesiącu jedna z matek spóźniła się po swoje dziecko ponad czterdzieści minut, nie racząc nawet zadzwonić, napisać SMS-a czy przeprosić, gdy weszła wreszcie do szatni. Muszę to wreszcie napisać głośno, bo całe nasze środowisko ma już tego serdecznie dość: rodzice robią z nas darmowe nianie i kompletnie nie szanują naszego życia prywatnego. Odbieranie dzieci z przedszkola po godzinach jako smutna norma Nasza placówka jest otwarta od godziny siódmej rano do siedemnastej i te zasady są jasno określone w regulaminie, który każdy rodzic podpisuje na początku września. Niestety, dla wielu osób te godziny są jedynie luźną sugestią. Dzisiejsza sytuacja przerosła jednak wszystko − wybiła godzina siedemnasta, całe przedszkole opustoszało, w budynku zostałam tylko ja, pan woźny i mały Jurek, który kurczowo trzymał się mojej spódnicy i co chwilę pytał, czy mama o nim zapomniała. Wykonałam trzy telefony do matki, ale żaden nie został odebrany, a w mojej głowie narastał potworny stres, bo zgodnie z procedurami po pewnym czasie powinnam zawiadomić policję i sąd rodzinny. Kiedy kobieta w końcu raczyła się pojawić, z rozbrajającym uśmiechem rzuciła na wejściu, że były potworne korki na mieście, a potem jeszcze musiała zrobić szybkie zakupy na weekend, bo lodówka była pusta. Ani słowa przepraszam w stronę zmęczonego dziecka, ani jednego ciepłego słowa do mnie za to, że siedziałam z jej synem po godzinach mojej pracy. To jest właśnie ten porażający brak empatii i roszczeniowość, z którą spotykamy się w przedszkolach niemal codziennie. Wielu rodziców wychodzi z założenia, że skoro płacą podatki albo czesne, to nauczyciel ma obowiązek siedzieć z ich dzieckiem tak długo, jak im się żywnie podoba, bez względu na zegarek. Praca w przedszkolu i dramat zapomnianych dzieci Najgorsze w tym wszystkim nie są nawet moje zmarnowane minuty, ale potworne koszty emocjonalne, jakie ponoszą te niewinne maluchy. Rodzice nie widzą, co dzieje się w sercu dziecka, które jako jedyne zostaje w sali, gdy wszystkie inne dzieci poszły już do domów. Jurek płakał, biegał do okna przy każdym dźwięku samochodu na parkingu i z minuty na minutę stawał się coraz bardziej wycofany. Próbowałam go zagadywać, czytać bajki i udawać, że wszystko jest w porządku, ale pięciolatek doskonale wyczuwa nerwową atmosferę i wie, że coś jest nie tak. To potworna krzywda, jaką dorośli wyrządzają własnym dzieciom przez swoją złą organizację czasu lub zwyczajne lekceważenie obowiązków. Te dzieci czują się po prostu porzucone i niepotrzebne, a my musimy potem łatać te małe, zranione serduszka i wycierać łzy. Co mam powiedzieć takiemu maluchowi, gdy pyta mnie, dlaczego mamusia woli stać w kolejce w markecie, zamiast przytulić go po całym dniu rozłąki? To potworny widok, który zostaje w mojej pamięci na bardzo długo. Szacunek do czasu pracy nauczyciela przedszkola Chciałabym, żeby rodzice wreszcie zrozumieli, że my też jesteśmy ludźmi, mamy swoje domy, swoje dzieci czekające w innych placówkach oraz swoje prywatne plany i obowiązki. Moje nadgodziny spędzone w sali z nieodebranym dzieckiem nie są w żaden sposób rejestrowane ani opłacane − robię to z czystej odpowiedzialności za zdrowie i życie malucha, bo przecież nie zostawię go samego na ulicy. Apeluję do Państwa za pośrednictwem tego listu o nagłośnienie tego problemu, bo skala zjawiska jest porażająca i niszczy nas od środka jako grupę zawodową. Przestańcie traktować przedszkole jak całodobową przechowalnię, a wychowawczynie jak darmowe nianie, które nie mają własnego życia poza murami placówki. Szanujmy się nawzajem, szanujmy swój czas i przede wszystkim dbajmy o emocje naszych dzieci, dla których każda minuta spóźnienia rodzica to wieczność pełna strachu i niepewności. Ola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Dla jednych rodziców to świetna przygoda, dla innych prawdziwy test nerwów. Kiedy 5-letni syn naszej czytelniczki po raz pierwszy został na noc w przedszkolu, mama spodziewała się łez i kryzysu. Rano okazało się jednak, że znacznie gorzej rozstanie przeżywała ona sama.
Do redakcji napisała pani Karolina, mama 5-letniego Jasia. Kobieta postanowiła podzielić się swoimi emocjami po pierwszej nocowance syna w przedszkolu. „Byłam pewna, że w nocy zadzwoni telefon” Kiedy nasze przedszkole ogłosiło nocowankę dla starszaków, pierwszą reakcją mojego syna był zachwyt. Skakał po domu i już planował, którą piżamę zabierze. A ja? Ja od razu zaczęłam się martwić. Jasio nigdy wcześniej nie spał poza domem. Nigdy. Nawet u dziadków. Zawsze wracał na noc do swojego łóżka, swoich pluszaków i swoich rytuałów. Dlatego, choć uśmiechałam się i kibicowałam jego ekscytacji, w głowie miałam czarne scenariusze. Byłam przekonana, że około 22 dostanę telefon z przedszkola: „Pani Karolino, proszę przyjechać, syn bardzo płacze”. Tak właśnie to sobie wyobrażałam. Pożegnanie było trudniejsze dla mnie Już dzień wcześniej pakowaliśmy rzeczy. Piżamę, szczoteczkę do zębów, śpiwór i ukochaną przytulankę, bez której Jasio nie zaśnie. Dzieci przyszły do przedszkola podekscytowane. Panie przygotowały mnóstwo atrakcji. Wszędzie było słychać śmiechy i rozmowy. Do momentu, kiedy przyszło pożegnanie. Jasio nagle się rozpłakał. Serce mi stanęło. Przytulił się do mnie mocno i przez chwilę pomyślałam, że jednak go zabiorę do domu. Miałam nawet łzy w oczach. Ale wtedy wydarzyło się coś zabawnego. Zobaczył swojego najlepszego kolegę. – Chodź, będziemy budować bazę! – usłyszałam. I tyle. Naprawdę tyle. Mój syn otarł łzy, złapał przytulankę pod pachę i pobiegł się bawić. Nawet się nie obejrzał. A ja jeszcze przez kilka minut stałam pod przedszkolem i zastanawiałam się, czy właśnie nie wydarzyło się coś przełomowego. Rano odebrałam zupełnie innego chłopca Nie spałam najlepiej. Za to telefon milczał całą noc. Rano pojechałam odebrać syna i spodziewałam się zmęczonego, stęsknionego dziecka. Tymczasem wybiegł do mnie szczęśliwy i dumny. Od progu zaczął opowiadać o nocnych zabawach, kolacji, śmiesznych rozmowach z kolegami i o tym, kto pierwszy zasnął. A potem powiedział: – Mamo, kiedy będzie następna nocowanka? Wtedy dotarło do mnie, że ta noc była dla niego czymś więcej niż atrakcją. To był mały krok w stronę samodzielności. I chyba również dla mnie. Bo choć jeszcze dzień wcześniej byłam przekonana, że sobie nie poradzi, okazało się, że to ja musiałam nauczyć się trochę odpuszczać. Nocowanki w przedszkolach stają się coraz popularniejsze Choć jeszcze kilka lat temu nocowanie w przedszkolu było rzadkością, dziś coraz więcej placówek organizuje takie wydarzenia dla starszych grup. Dzieci śpią w dobrze znanym miejscu, pod opieką nauczycieli, uczestniczą w wieczornych zabawach, wspólnej kolacji i porannym śniadaniu. Dla wielu przedszkolaków jest to pierwsza okazja do spędzenia nocy poza domem bez rodziców. Pedagodzy podkreślają, że takie inicjatywy mogą wspierać rozwój samodzielności, budowanie pewności siebie i wzmacnianie relacji z rówieśnikami. Nie każde dziecko jest oczywiście gotowe na taki krok w tym samym wieku, dlatego decyzja o udziale powinna uwzględniać jego temperament i potrzeby emocjonalne. Historia naszej czytelniczki pokazuje jednak coś, o czym wielu rodziców przekonuje się dopiero w takich momentach. Dzieci często są gotowe na więcej, niż nam się wydaje. A pierwsza noc spędzona bez mamy i taty może okazać się nie stresującym doświadczeniem, lecz przygodą, którą będą wspominać przez długie miesiące. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
Ten powrót z przedszkola zapamiętam jako jeden z najgorszych dni w moim macierzyństwie, bo to, jak potraktowano moje dziecko na oficjalnym rozdawaniu upominków z okazji Dnia Dziecka, po prostu rozszarpało mi serce na kawałki.
Mój pięcioletni synek, Kubuś, od tygodni odliczał dni do tego święta, ciesząc się na wspólne gry, balony i obiecane przez panie niespodzianki, które rada rodziców zakupiła dla całej grupy. Kiedy weszłam do szatni, mój radosny zazwyczaj chłopak siedział na ławeczce ze spuszczoną główką, kurczowo trzymając w rączkach jaskraworóżowe pudełko, a gdy tylko mnie zobaczył, wtulił się we mnie mocno i wyszeptał słowa, które brzmią mi w uszach do teraz: „Mamusiu, pani mnie pominęła i dała mi zabawkę dla dziewczynek, bo dla chłopców było za mało”. Gdy otworzyłam to pudełko i zobaczyłam ten prezent zastępczy, który miał zatkać buzię mojemu dziecku, po prostu oniemiałam z wściekłości, a chwilę później usiadłam obok niego i rozpłakałam się razem z moim małym synkiem z bezsilności wobec tak rażącej niesprawiedliwości. Upokorzenie małego chłopca na oczach całej grupy Wszystko wyjaśniło się, gdy Kubuś, dławiąc się łzami, opowiedział mi, jak wyglądało wręczanie upominków przez wychowawczynie na środku sali, wśród braw i radości innych dzieci. Wszystkie dziewczynki dostały piękne, zapakowane zestawy, a chłopcy otrzymywali zapowiedziane samochodziki i klocki, na które mój syn patrzył z wypiekami na twarzy. Kiedy przyszła kolej na Kubusia, pani ze stołu wyciągnęła ostatnią rzecz, jaka jej została − wielki, różowy zestaw do robienia bransoletek z koralikami − i z obojętnym uśmiechem wcisnęła go w rączki mojego syna, mówiąc przy wszystkich, że autek było za mało, więc on dostanie to, bo przecież to też fajna zabawka. Moje dziecko stało tam, czerwone ze wstydu, podczas gdy inni chłopcy zaczęli się podśmiewywać, że Kubuś został dziewczynką i będzie teraz nosił różowe ozdoby. Czy te dorosłe, wykształcone kobiety pracujące w edukacji przedszkolnej naprawdę nie mają w sobie ani krztyny wyobraźni i empatii, by zrozumieć, co czuje pięcioletni chłopiec w takim momencie? To nie jest kwestia kaprysu czy tego, że dziecko jest wybredne − to jest jawne wykluczenie i pokazanie maluchowi, że dla niego zabrakło tego, co dostali wszyscy inni, bo ktoś nie potrafił poprawnie policzyć dzieci na liście. Ten prezent zastępczy był dla mojego syna symbolem porażki i odrzucenia, a panie wychowawczynie swoim zachowaniem dały rówieśnikom zielone światło do drwin z mojego dziecka. Bezduszna reakcja personelu przedszkola na łzy dziecka Kiedy natychmiast poszłam do sali, trzymając w ręku to nieszczęsne różowe pudełko, by żądać wyjaśnień od nauczycielki, spotkałam się z murem totalnej obojętności i bagatelizowania całego problemu. Pani zniecierpliwiona moim widokiem stwierdziła, że przesadzam, robię aferę z niczego i powinnam nauczyć syna, że zabawki nie mają płci, a koraliki świetnie rozwijają motorykę małą u każdego dziecka. To jest bezczelna manipulacja i zasłanianie się modnymi hasłami o nowoczesnym wychowaniu, podczas gdy pod spodem kryje się zwyczajne niedbalstwo organizacyjne i lenistwo trójki klasowej oraz personelu! Nikt nie przeprosił mojego syna, nikt nie zapytał, jak on się z tym czuje, ani nie obiecał, że zabawka zostanie wymieniona na taką, o jakiej marzył i jaką dostał każdy jego kolega z grupy. Pani opiekunka odwróciła się na pięcie, rzucając na odchodnym, że powinnam się cieszyć, że dziecko w ogóle cokolwiek dostało. Płacę składki, angażuję się w życie placówki, a moje jedyne dziecko zostaje potraktowane jak zapchajdziura, której można dać resztki ze stołu, byle tylko zgadzały się liczby. Prezent na odczepnego. Moje dziecko czuje się gorsze Najgorsze jest to, że ten incydent całkowicie zniszczył radość mojego syna z chodzenia do przedszkola i zasiał w jego małej głowie potężne poczucie niższości. Kubuś prosi, bym nie zawoziła go jutro do przedszkola, bo koledzy znowu będą się z niego śmiać. Ten jeden moment dorosłej bezmyślności zburzył wszystko, co budowaliśmy przez miesiące − pewność siebie mojego dziecka, jego odwagę w grupie i wiarę w to, że pani w przedszkolu to bezpieczny przewodnik, który chroni przed krzywdą. Apeluję do wszystkich rodziców i nauczycieli − opamiętajcie się i zacznijcie patrzeć na dzieci z uwagą i szacunkiem, na jaki zasługują. Jeśli organizujecie zbiórki i kupujecie prezenty, sprawdzajcie listy sto razy, miejcie w zapasie dwa uniwersalne upominki na wypadek błędu, ale nigdy, przenigdy nie dopuszczajcie do sytuacji, w której jedno dziecko czuje się gorsze i pominięte na oczach całej grupy. Ja tej sprawy tak nie zostawię, będę żądać oficjalnych przeprosin od dyrekcji, bo łzy mojego syna nad tym różowym pudłem to najwyższa cena, jaką przyszło nam zapłacić za brak serca ludzi, którzy mienią się pedagogami. Maja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że choć chcieliby być obecni na każdym ważnym wydarzeniu w przedszkolu, rzeczywistość zawodowa często brutalnie weryfikuje te plany. A gdy przedstawienie odbywa się w środku dnia, wielu rodziców staje przed wyborem: praca czy dziecko?
Czy rodzic naprawdę powinien brać wolne za każdym razem, gdy przedszkole organizuje występ dla dzieci? Przedstawienia w godzinach pracy To nic nowego, że przedszkola organizują uroczystości dla rodziców w środku dnia. Dzień Mamy, Dzień Taty, jasełka, przedstawienia świąteczne czy zakończenie roku odbywają się nie wieczorem, ale najczęściej między 10:00 a 14:00. Dla placówek takie rozwiązanie jest wygodne organizacyjnie. Dzieci są wtedy wypoczęte, nauczyciele pracują w swoich standardowych godzinach, a cały harmonogram dnia pozostaje niezakłócony. Problem w tym, że współczesne rodziny funkcjonują zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Coraz więcej rodziców pracuje na etatach wymagających obecności w biurze, obsługuje klientów lub wykonuje obowiązki, których nie da się po prostu przerwać na dwie godziny. Choć praca zdalna stała się popularniejsza, nadal nie jest dostępna dla wszystkich. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się dyskusje na ten temat. Rodzice pytają, dlaczego placówki zakładają, że mama lub tata mogą bez problemu zwolnić się z pracy w środku dnia. Niektórzy przyznają, że wykorzystują na takie okazje urlop wypoczynkowy, inni proszą przełożonych o wcześniejsze wyjście, a jeszcze inni po prostu nie są w stanie pojawić się na występie. Najtrudniejsze są jednak emocje dzieci. „Patrzyłam na puste krzesło” – Mam dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Przedszkole organizuje praktycznie każde większe wydarzenie około południa. Za pierwszym razem udało mi się wyrwać z pracy, ale później było coraz trudniej. Kiedy nie przyszłam na przedstawienie z okazji Dnia Rodziny, młodszy syn po powrocie do domu zapytał, dlaczego wszyscy mieli mamę albo tatę, a on nie. To było naprawdę przykre – mówi Anna. – Pracuję w sklepie. Nie mam możliwości zamknięcia stanowiska i wyjścia na dwie godziny. Kiedy dostałam informację, że występ odbędzie się o 11:30, wiedziałam, że nie dam rady dotrzeć. Córka była zawiedziona. Wieczorem powiedziała, że podczas występu cały czas patrzyła na krzesło przygotowane dla mnie. Do dziś mam wyrzuty sumienia, choć wiem, że nie miałam wyjścia – opowiada Karolina, mama 5-latki. – Najbardziej irytuje mnie założenie, że rodzice zawsze mogą dostosować się do planów przedszkola. Mój urlop nie jest z gumy. W ciągu roku jest kilka przedstawień, zebrania, konsultacje i różne wydarzenia specjalne. Chciałabym uczestniczyć we wszystkim, ale zwyczajnie nie jestem w stanie. Mam syna w wieku 4 lat i córkę w wieku 9 lat. Gdybym brała wolne za każdym razem, zabrakłoby mi dni urlopowych jeszcze przed wakacjami – przyznaje Marta. Czy można to organizować inaczej? Oczywiście nie ma rozwiązania idealnego. Organizacja wydarzeń popołudniami oznacza dłuższą pracę nauczycieli i konieczność dostosowania całego harmonogramu placówki. Z drugiej strony coraz więcej rodziców uważa, że obecny model nie odpowiada realiom współczesnych rodzin. Niektórzy proponują organizowanie najważniejszych uroczystości późnym popołudniem lub umożliwienie uczestnictwa online. Inni zwracają uwagę, że wystarczyłoby ograniczyć liczbę wydarzeń wymagających obecności rodziców w ciągu roku i skupić się na tych naprawdę wyjątkowych. W całej dyskusji łatwo zgubić najważniejszą perspektywę – dzieci. To one tygodniami ćwiczą wierszyki, piosenki i układy taneczne. To one wypatrują znajomych twarzy na widowni. I to one najczęściej nie rozumieją, dlaczego mama albo tata nie mogli przyjść. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy organizacja przedszkolnych uroczystości rzeczywiście nadąża za rzeczywistością, w której żyją dzisiejsze rodziny? Bo choć nauczyciele i rodzice zwykle mają ten sam cel, czasem wystarczy jedna godzina w kalendarzu, by obie strony znalazły się po przeciwnych stronach barykady. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
„Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
To, co wydarzyło się w naszym przedszkolu, nie mieści mi się w głowie – osoba, której powierzamy to, co mamy najcenniejsze, okazała się kimś bez serca, kto potrafi zniszczyć dziecięcą psychikę w ułamku sekundy.
Moja Julcia to niezwykle wrażliwe, eteryczne dziecko, które w domu otaczamy samą miłością i nigdy, przenigdy nie podnosimy przy niej głosu. Od kilku dni moja córka budzi się w nocy z płaczem, a rano kurczowo trzyma się futryny drzwi, błagając, bym nie oddawała jej tej złej pani. Wszystko zaczęło się od incydentu, o którym Julcia opowiedziała mi, dławiąc się łzami: podobno pani z przedszkola wrzasnęła na nią przy wszystkich dzieciach, bo moja córeczka nie chciała sprzątać klocków w tej samej minucie, co reszta grupy. Moje maleństwo tak się wystraszyło tego huku i agresji, że aż się popłakało, a ta kobieta, zamiast ją przytulić i przeprosić, kazała jej usiąść na krześle i przemyśleć swoje zachowanie. Skandal! Krzyk w przedszkolu to nie jest metoda wychowawcza Nie zgadzam się na nazywanie krzyku „zaprowadzaniem dyscypliny” − dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna stosowana wobec bezbronnej istoty. Julcia ma cztery lata, ona dopiero uczy się świata, a przedszkole powinno być dla niej bezpieczną przystanią, a nie miejscem, gdzie musi drżeć przed humorem sfrustrowanej nauczycielki. Jeśli ta pani nie ma cierpliwości do dzieci, jeśli przeszkadza jej, że dziecko ma swój rytm i czasem potrzebuje minuty więcej na skończenie zabawy, to znaczy, że absolutnie minęła się z powołaniem i nadaje się tylko do zwolnienia. Nie po to płacę wysokie czesne, żeby moje dziecko wracało do domu zestresowane. Krzyk jest dowodem na pedagogiczną bezradność, a nie na autorytet, i żadna kobieta nie ma prawa wylewać swoich frustracji na moją córkę. Dlaczego nauczycielki przedszkola zapominają o empatii? Kiedy poszłam wyjaśnić tę sprawę, spotkałam się z lodowatym murem i próbą zrobienia ze mnie przewrażliwionej mamuśki. Pani przedszkolanka z wyższością stwierdziła, że tylko stanowczo zwróciła uwagę, bo Julcia ignorowała polecenia. Ale ja znam swoje dziecko! Julcia nie ignoruje, ona po prostu głęboko przeżywa to, co robi, i nagłe, agresywne wtargnięcie w jej świat jest dla niej jak fizyczny cios. Ta pani nie ma w sobie ani krztyny empatii, nie rozumie, że każde dziecko jest inne i wymaga indywidualnego podejścia, a nie traktowania jak żołnierza w koszarach. Widziałam w jej oczach to zniecierpliwienie i brak miłości do dzieci − ona tam jest tylko dla etatu, a nasze dzieci są dla niej tylko kolejnymi numerkami na liście. Jak taka osoba może w ogóle pracować w oświacie? Skutki krzyku nauczycielki: trauma u dziecka i strach przed grupą Najgorsze jest to, że cały ten incydent zniszczył zaufanie Julci do dorosłych i do rówieśników. Moja córka, która wcześniej chętnie bawiła się z dziećmi, teraz wycofuje się i boi się odezwać, żeby znowu ktoś na nią nie krzyknął. Ten jeden moment agresji ze strony nauczycielki zburzył wszystko, co budowaliśmy przez lata − poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa mojej córki. Uważam, że dyrekcja powinna natychmiast zareagować, bo krzyk w przedszkolu to wierzchołek góry lodowej − skoro ta pani potrafi tak wrzasnąć przy innych, to co dzieje się, gdy nikt nie patrzy? Nie spocznę, dopóki ta kobieta nie poniesie konsekwencji, bo dzisiaj ofiarą jest moja Julcia, a jutro może być inne, równie wrażliwe dziecko. Aneta K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
„Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja naprawdę się staram. Codziennie uczę się świata, ludzi i swoich emocji. To czasem bardzo męczące. Może wyglądam już na dużą, ale w środku nadal jestem małą dziewczynką, która po całym dniu najbardziej potrzebuje swojej mamy. Dlatego czasem wybucham właśnie przy tobie. Nie dlatego, że kocham cię mniej. Tylko dlatego, że przy tobie czuję się najbezpieczniej. Czytaj także: To 1 słowo uspokaja dziecko w 2 minuty. Powtarzam jak zaklęcie i syn przychodzi się przytulić
Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że dorosły człowiek obok reaguje na jego podstawowe potrzeby. Ten widok uświadomił mi, że pod płaszczykiem nowoczesnego marketingu kryje się zwyczajna znieczulica i brak chęci do wykonywania najprostszych czynności opiekuńczych, które powinny być fundamentem pracy w każdym przedszkolu. Reakcja opiekunek na skargę zwaliła mnie z nóg Kiedy z zapłakaną buzią i córką za rękę weszłam do sali, by natychmiast wyjaśnić tę sytuację z wychowawczynią grupy, spotkałam się z lodowatym murem i kompletnym brakiem zrozumienia. Pani nauczycielka z wyższością i kpiącym uśmiechem stwierdziła, że brudne dziecko to przecież szczęśliwe dziecko, a ślady na buzi są dowodem na to, że Maja świetnie bawiła się na zajęciach plastycznych i chętnie zjadła cały obiad. Czy te kobiety naprawdę nie widzą różnicy między radosnym ubrudzeniem się podczas kreatywnej zabawy a trzymaniem dziecka w zaschniętym brudzie przez całe popołudnie bez żadnej reakcji? Usłyszałam też, że w grupie jest piętnaścioro dzieci i panie nie są w stanie biegać za każdym z chusteczką nawilżaną po każdym kęsie jedzenia czy malowaniu. To jest bezczelność, bo w prywatnej placówce za takie czesne stosunek liczby opiekunów do dzieci powinien gwarantować, że nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w takim stanie. Ta odpowiedź pokazała mi, że dla tych pań moje dziecko to tylko kolejny numer na liście obecności, a zasłanianie się modnymi hasłami o swobodnym rozwoju to zwyczajna wymówka dla własnego lenistwa i braku profesjonalizmu. Gdzie kończy się swoboda zabawy a zaczyna brak szacunku dla dziecka Wiem, że dzisiejsza psychologia promuje dawanie dzieciom pełnej wolności, pozwalanie na brudzenie się i doświadczanie świata wszystkimi zmysłami, co w pełni popieram podczas naszych domowych zabaw w ogrodzie. Jednak istnieje bardzo wyraźna granica między swobodną ekspresją twórczą a totalnym ignorowaniem podstawowych zasad higieny i estetyki, która chroni godność młodego człowieka. Dziecko z całą buzią umazaną jedzeniem staje się obiektem żartów w grupie i uczy się, że dyskomfort fizyczny to coś normalnego, na co dorosły nie reaguje pomocą. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje skarby do podobnych luksusowych miejsc − nie dajmy sobie wmówić, że wymaganie czystości i dbałości o nasze dzieci to przewrażliwienie i staroświeckie podejście. Mądra opieka polega na tym, by po skończonym malowaniu czy obiedzie zaprowadzić malucha do łazienki, pomóc mu umyć rączki oraz buzię i podać czyste ubranko, jeśli zaszła taka potrzeba. Ja do tego przedszkola zaufania już nie mam i zamierzam natychmiast przenieść Maję w miejsce, gdzie słowo opieka oznacza realne działanie i szacunek, a nie tylko ładne hasło na kolorowej stronie internetowej. Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Placówka, do której chodzi mój syn, organizuje te wieczorne i nocne bloki w formie niesamowitych przygód, piżama party, seansów filmowych i wspólnego czytania bajek z rówieśnikami. Syn uwielbia te dni, kiedy zostaje tam na tak zwaną nocowankę, bo traktuje to jak ekscytujący obóz przetrwania i zabawę z najlepszymi kolegami z grupy. On nie czuje się porzucony, on czuje się wyróżniony, a ja w tym czasie mogę zregenerować siły, wyspać się we własnym łóżku i zatęsknić za nim w zdrowy sposób. Kiedy odbieram go rano, jestem uśmiechnięta, zrelaksowana i mam w sobie mnóstwo energii, by dać mu sto procent swojej uwagi przez resztę weekendu. Lepiej, żeby dziecko spędziło bezpieczną noc pod okiem profesjonalnych opiekunów w otoczeniu przyjaciół, niż miało w domu sfrustrowaną, wiecznie wściekłą i zmęczoną matkę, która nie ma siły na uśmiech. Nowoczesne macierzyństwo wymaga nowoczesnych rozwiązań Musimy przestać żyć mitami o matce Polce, która musi cierpieć i poświęcać każdą sekundę swojego życia na ołtarzu rodzicielstwa, bo to prosta droga do depresji i rozpadu małżeństwa. Całodobowe przedszkola to standard w wielu rozwiniętych krajach i cieszę się, że ta moda w końcu dociera do Polski, dając nam, pracującym rodzicom, realne wsparcie. Nie dajmy się zwariować tym wszystkim idealnym mamusiom z internetu, które twierdzą, że oddanie dziecka na noc do placówki to zbrodnia. Moje życie to moje wybory i moje dziecko, które rozwija się wspaniale, jest śmiałe, otwarte i uczy się samodzielności od najmłodszych lat. Jeśli potrzebuję piątkowego wieczoru dla siebie, by pójść z mężem do kina i odbudować naszą bliskość, to całodobowe przedszkole jest najlepszym partnerem, jakiego mogłam sobie wymyślić. Przestańcie nas biczować za to, że chcemy żyć normalnie w nienormalnie szybkim świecie. Daria Komentarz od Redakcji: List naszej Czytelniczki bez wątpienia dotyka bardzo delikatnego tematu, jakim są granice elastyczności we współczesnym systemie opieki nad dziećmi. Choć sformułowanie całodobowe przedszkole u wielu osób budzi natychmiastowe, negatywne skojarzenia, warto spojrzeć na ten problem z nowoczesnej perspektywy. W Polsce coraz częściej powstają prywatne oraz niepubliczne punkty przedszkolne, które wychodzą naprzeciw potrzebom rodziców pracujących w systemie zmianowym, dyżurujących w szpitalach czy po prostu niemających wsparcia w postaci dziadków. Oferowane przez nie weekendowe lub okazjonalne nocowanki, wieczory filmowe czy elastyczne godziny odbioru maluchów są traktowane przez dzieci jako forma atrakcji i integracji rówieśniczej. Prawdopodobnie właśnie takie nowoczesne, doraźne rozwiązanie ma na myśli autorka listu, szukając balansu między wymagającą karierą zawodową a prawem do regeneracji sił. Kluczem w takich sytuacjach zawsze pozostaje uważność na emocjonalne potrzeby konkretnego dziecka oraz dbanie o to, by placówka była jedynie wsparciem, a nie substytutem rodzinnego ciepła. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę to czułam. Za każdym razem, gdy naciskałam swój przycisk, czułam przypływ ciepła i taką dziwną pewność, że ona właśnie w tej sekundzie robi to samo. Robiłam to, gdy piłam kawę, gdy było mi ciężko na trudnym spotkaniu i gdy po prostu za nią zwyczajnie po ludzku tęskniłam. Przekazywałam jej całą swoją miłość, modląc się w duchu, żeby moje sygnały do niej docierały i dodawały jej odwagi wśród dzieci. Wyznanie Ali, które odebrało mi mowę Prawdziwy szok przyszedł jednak wieczorem, podczas kąpieli. Zobaczyłam, że serduszko na rączce Ali prawie zupełnie zniknęło, zostało tylko blade różowe obramowanie. Zapytałam ją z uśmiechem: „I jak, kochanie? Działało nasze serduszko?”. Ala spojrzała na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i powiedziała szeptem: „Mamo, ono cały dzień mi mrugało i robiło 'pik, pik'. Kiedy Pani czytała nam bajkę o smutnym niedźwiadku, tak bardzo chciało mi się płakać, ale wtedy poczułam, że ty naciskasz swoje serce i od razu wiedziałam, że zaraz po mnie będziesz. Więc ja naciskałam jeszcze mocniej, żebyś wiedziała, że już na ciebie czekam”. W tamtej chwili po prostu oniemiałam, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. To, co dla mnie było tylko psychologicznym trikiem na uspokojenie dziecka, dla niej było najprawdziwszą magią i żywym dowodem na moją obecność. Zrozumiałam, że dzieci czują znacznie więcej, niż nam się wydaje, a taka mała kreska na dłoni potrafi zastąpić tysiąc telefonów i zapewnień o bezpieczeństwie. Moje serce pękło z miłości, gdy zobaczyłam, jak wielką wagę przywiązała do tego gestu. Drogie Mamy, jeśli Wasze maluchy też ciężko znoszą rozłąkę, spróbujcie tego. Narysujcie te serduszka, powiedzcie im o tej magicznej mocy. To nic nie kosztuje, a daje dziecku poczucie, że mama jest na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli siedzi w biurze trzy dzielnice dalej. To najpiękniejsza nić, jaką kiedykolwiek utkałam między mną a moją córką. Lidka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowania. Dla nich krzyk to nadal „normalna metoda dyscypliny”. Dla mnie? To zwykła przemoc emocjonalna. Nie po to uczę dziecko szacunku do emocji, żeby ktoś na nie krzyczał Najbardziej boli mnie to, że później to rodzice muszą sklejać złamane serduszka swoich dzieci. To my siedzimy wieczorem przy łóżkach i tłumaczymy, że nikt nie miał prawa ich przestraszyć. To my próbujemy odbudować w nich poczucie bezpieczeństwa. A przedszkole powinno być miejscem ciepłym, wspierającym i spokojnym. Nie rozumiem też rodziców, którzy wzruszają ramionami i mówią: „Oj tam, kiedyś nauczyciele też krzyczeli i wszyscy żyją”. Właśnie dlatego nasze pokolenie chodzi dziś na terapię i uczy się od nowa stawiania granic. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nie po to inwestuję w rozwój emocjonalny mojego dziecka, wybieram świadome wychowanie, czytam książki psychologiczne i dbam o jego komfort, żeby ktoś w przedszkolu jednym krzykiem niszczył to, nad czym pracujemy latami. I naprawdę uważam, że jeśli nauczycielka nie potrafi wytrzymać kilku godzin bez podnoszenia głosu na małe dzieci, to nie powinna pracować z ludźmi. Zwłaszcza z tymi najmniejszymi. Zobacz także: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali” Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
Jako matka czuję się głęboko dotknięta i oburzona nowymi porządkami, jakie wprowadziła jedna z opiekunek, bo uważam, że granica między wychowaniem a wysługiwaniem się dziećmi została tutaj drastycznie przekroczona.
Moja pięcioletnia Zosia to radosna, wrażliwa dziewczynka, którą w domu uczymy szacunku do pracy, ale też poczucia własnej wartości. Kiedy wczoraj zobaczyłam, jak moja córka z małą, brudną ścierką w dłoni próbuje wycierać stół po podwieczorku, podczas gdy pani opiekunka stała nad nią z założonymi rękami, poczułam, jak wzbiera we mnie krew. Moje dziecko to nie jest służba, a przedszkole to nie jest obóz pracy, w którym maluchy mają wyręczać dorosły personel w jego podstawowych obowiązkach. Gdy zwróciłam uwagę, że to nie należy do zadań pięciolatka, usłyszałam tylko z kpiącym uśmiechem, że to nauka samodzielności. Dla mnie to nie jest nauka, to zwykłe lenistwo dorosłych kosztem naszych dzieci. Nauka samodzielności czy darmowa siła robocza w przedszkolu? Rozumiem, że dziecko powinno po sobie posprzątać zabawki albo odnieść talerzyk do okienka, bo to uczy porządku i odpowiedzialności za własne rzeczy. Jednak wycieranie stołów detergentami, mazanie po blacie mokrą szmatą i sprzątanie resztek jedzenia po całej grupie to zupełnie inna bajka. Czy te panie naprawdę uważają, że to jest rozwijające zajęcie dla przedszkolaka? Moja Zosia ma w tym czasie rysować, uczyć się literek albo bawić z rówieśnikami, a nie pełnić funkcję personelu sprzątającego. Co gorsza, nikt nas, rodziców, nie pytał o zdanie, czy zgadzamy się na to, by nasze dzieci wykonywały prace fizyczne w placówce. Czuję się oszukana, bo posłałam córkę do miejsca, które miało dbać o jej rozwój, a nie do miejsca, które szuka oszczędności na sprzątaczkach, zmuszając do tego najmłodszych. Higiena i bezpieczeństwo dzieci przy pracach porządkowych Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to kwestia higieny, o której pani opiekunka najwyraźniej zapomniała w swoim zapale do „wychowywania”. Te ścierki, którymi dzieci wycierają stoły, są często mokre i niedopłukane po posiłkach całej grupy. Czy to jest bezpieczne, żeby pięciolatek miał kontakt z takimi rzeczami, a potem tymi samymi rączkami dotykał swojej twarzy czy zabawek? Poza tym, nie mamy pewności, jakich środków czyszczących używa przedszkole − czy są one bezpieczne dla delikatnej skóry dziecka, czy nie wywołają alergii? Kiedy o to zapytałam, pani tylko wzruszyła ramionami, twierdząc, że przesadzam. Nie, nie przesadzam! Jako matka mam prawo wymagać, by moje dziecko przebywało w sterylnych warunkach i nie było narażone na kontakt z brudem pod pretekstem edukacji. Gdzie kończy się wychowanie, a zaczyna upokarzanie dziecka? Najbardziej boli mnie jednak aspekt psychologiczny tej całej sytuacji i to, jak moja córka mogła się czuć, sprzątając po innych. Widziałam w jej oczach zakłopotanie, gdy inne dzieci jeszcze biegały, a ona musiała stać przy stole ze szmatą. Nie chcę, by moje dziecko od małego było uczone, że jego rola polega na usługiwaniu innym i wykonywaniu prac, które powinny należeć do dorosłych. W domu Zosia chętnie mi pomaga, bo chce być jak mama, ale robi to z własnej woli i w ramach zabawy, a nie pod przymusem w obcej placówce. Pani w przedszkolu jest od tego, by uczyć i opiekować się, a nie od tego, by rozdzielać dzieciom dyżury przy wycieraniu blatów. Jeśli pozwolimy na to dzisiaj, to co będzie jutro? Może zaczną myć podłogi albo czyścić toalety w imię hartowania charakteru? Nie spocznę, dopóki ta sprawa nie zostanie wyjaśniona na forum grupy, bo wiem, że inne matki też są zaniepokojone, tylko boją się odezwać. Przedszkole to nie miejsce na trenowanie służby, ale na radosne dzieciństwo, którego nikt nie ma prawa zakłócać szmatą i detergentem. Rozżalona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Mam już dość bycia ocenianą przez pryzmat „bezstresowego wychowania”, które wyrządza dzieciom ogromną krzywdę. Ostatnio w mojej grupie doszło do sytuacji, która wywołała oburzenie jednej z matek, a ja uważam, że postąpiłam słusznie i rodzice powinni mi dziękować, zamiast słać skargi do dyrekcji.
Wszystko zaczęło się podczas sprzątania zabawek przed obiadem. Mały Staś, który od początku roku ma problem z jakimkolwiek podporządkowaniem się zasadom, po prostu rzucił klockami o ścianę i oświadczył, że on nie będzie sprzątać, bo od tego jest pani. Gdy inne dzieci pracowicie układały misie na półkach, on biegał między nimi, przeszkadzając i niszcząc ich pracę. Nie mogłam pozwolić na taką anarchię, więc po kilku prośbach i ostrzeżeniach, zastosowałam konkretną konsekwencję: posadziłam Stasia na krzesełku w odosobnieniu, z dala od grupy, dopóki nie zrozumie, że wspólna zabawa oznacza też wspólne obowiązki. Siedział tam dziesięć minut, płakał i krzyczał, ale ja byłam nieugięta, bo moją rolą nie jest bycie służącą, tylko nauczycielem, który przygotowuje te dzieci do życia w społeczeństwie. Przedszkole to nie plac zabaw, ale nauka życia w grupie Wielu rodziców dzisiaj myśli, że przedszkole to miejsce, gdzie ich pociechy mają być tylko szczęśliwe i wiecznie bawić się bez żadnych ograniczeń. Nic bardziej mylnego − to właśnie tutaj dzieci po raz pierwszy zderzają się z rzeczywistością, w której nie są pępkiem świata. Jeśli Staś nie nauczy się teraz, że po zabawie trzeba posprzątać, to co on zrobi w szkole? Co zrobi w pracy? Moja surowa metoda odizolowania go od zabawy miała go nauczyć, że brak współpracy niesie za sobą realne skutki. Nie robię tego złośliwie, robię to z troski o jego przyszłość. Dziecko musi zrozumieć, że grupa to wspólnota, w której każdy ma swoje prawa, ale i obowiązki, a ignorowanie zasad wyklucza z radosnego uczestnictwa w życiu tej wspólnoty. Skoro rodzice nie uczą sprzątania w domu, ja muszę to zrobić Najsmutniejsze w tej całej historii jest to, że Staś przyniósł takie zachowanie z domu. Kiedy rozmawiałam z jego mamą, usłyszałam, że on jest jeszcze mały i w domu wszystko zbierają za niego rodzice, żeby go nie stresować. To jest proszenie się o kłopoty! Jeśli rodzice wyręczają dziecko we wszystkim, hodują małego egoistę, który nie szanuje pracy innych ludzi. Ja w przedszkolu mam pod opieką dwadzieścioro pięcioro dzieci i nie mam zamiaru sprzątać za każdego leniuszka, bo rodzice boją się postawić granice. Powinni mi dziękować, że ja to robię za nich, że mam odwagę być tą złą panią, która wymaga. Wyręczam ich w najtrudniejszej części wychowania − w nauce dyscypliny i systematyczności, której najwyraźniej w ich domu brakuje. Konsekwencja w wychowaniu to nie przemoc, to ratunek dla dziecka Matka Stasia oskarżyła mnie o to, że dziecko się stresuje i płacze przez panią. Oczywiście, że płacze − płacze, bo pierwszy raz ktoś powiedział mu „nie” i wyciągnął konsekwencje z jego agresywnego zachowania. To nie jest trauma, to jest nauka radzenia sobie z frustracją. Dzisiejsze dzieci są kruche jak szkło, bo dorośli boją się ich łez. Ja natomiast uważam, że lepiej, by Staś popłakał teraz na krzesełku w przedszkolu, niż żeby w wieku dwudziestu lat nie potrafił odnaleźć się w dorosłym życiu, bo nikt nigdy nie nauczył go szacunku do zasad. Rodzice powinni zrozumieć, że moja surowość to nie brak serca, ale najwyższa forma odpowiedzialności za ich dzieci. Zamiast się obrażać, niech zaczną ze mną współpracować, bo gramy do jednej bramki, a sprzątanie klocków to dopiero początek drogi do stania się porządnym człowiekiem. Proszę redakcję o nagłośnienie tego problemu. Przestańmy bać się dyscypliny w przedszkolach. Nauczyciel, który wymaga, to skarb, a nie wróg rodziny, bo to my naprawiamy błędy wychowawcze, których rodzice nie chcą zauważyć u siebie w domu. Pozdrawiam serdecznie, ciocia Asia Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten szczery i bez wątpienia kontrowersyjny list, który dotyka jednego z największych wyzwań współczesnej edukacji: gdzie kończy się nauka zasad, a zaczyna naruszanie godności dziecka? Choć w pełni zgadzamy się, że nauka sprzątania i odpowiedzialności za wspólną przestrzeń jest kluczowa, to jako redakcja wierzymy, że metody oparte na izolacji i zawstydzaniu dziecka budzą uzasadniony niepokój. Współczesna psychologia dziecięca odchodzi od kar typu „krzesełko przemyśleń” czy odosobnienie, wskazując, że dla malucha w wieku przedszkolnym taka sytuacja jest nie tyle lekcją porządku, co komunikatem: „Kiedy sprawiasz trudność, zostajesz odrzucony”. Lęk i poczucie osamotnienia rzadko uczą autentycznej współpracy − częściej budują opór lub lękową uległość. Prawdziwy autorytet nauczyciela buduje się na relacji, a nie na sile. Warto zadać sobie kilka pytań: Czy izolacja uczy sprzątania? Dziecko dowiaduje się, jak unikać kary, ale niekoniecznie rozumie, dlaczego warto dbać o porządek. Wspólny front z rodzicami. Skuteczne wychowanie wymaga dialogu, a nie wyręczania rodziców. Czy nie lepiej byłoby wspólnie ustalić plan motywacyjny dla Stasia? Emocje zamiast buntu. Często za odmową sprzątania kryje się zmęczenie lub przebodźcowanie. Może warto poszukać przyczyny, zamiast od razu stosować rygor? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
Nie sądziłam, że oddając moje dziecko pod opiekę wykwalifikowanej kadry, będę musiała drżeć o jego stan emocjonalny przez „metody”, które kojarzą się z najgorszymi filmami o surowych zakładach karnych. To, co zobaczyłam przez uchylone drzwi sali, odebrało mi mowę i sprawiło, że po raz pierwszy poczułam taką wściekłość na osobę, której powierzyłam to, co mam najcenniejsze.
Dzień dobry, Redakcjo. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie. Mój syn, Ignaś, ma cztery lata. To żywe, radosne dziecko, ale jak każdy czterolatek, czasem ma gorszy dzień, nie chce zjeść zupy albo za głośno śmieje się przy zabawie. Od jakiegoś tygodnia Ignaś stał się wycofany, wieczorami płakał, że nie chce iść do cioci Agnieszki. Myślałam: ot, kryzys przedszkolaka. Ale wczoraj przyszłam po niego wcześniej, by zrobić mu niespodziankę. To, co zastałam, sprawiło, że ta niespodzianka zamieniła się w mój najgorszy koszmar. Krzesło wstydu w rogu sali − to ma być nowoczesna metoda? Weszłam do przedszkola po cichu. Drzwi do sali były lekko uchylone. Zamiast gwaru zabawy, usłyszałam nienaturalną, grobową ciszę. Wyjrzałam zza framugi i zobaczyłam mojego syna. Siedział sam, na małym taborecie, tyłem do dzieci, twarzą do samej ściany w kącie sali. Inne dzieci bawiły się klockami, a on siedział tam jak posąg, z opuszczoną głową i zaciśniętymi piąstkami. Pani Agnieszka siedziała przy stoliku, pijąc herbatę i przeglądając telefon. Kiedy weszłam i zapytałam, co się dzieje, usłyszałam z lodowatym spokojem: „Ignaś był niegrzeczny, więc odbywa teraz 20 minut izolacji w ciszy”. Dziecko siedziało tam dwadzieścia minut! Bez słowa, bez kontaktu, odcięte od grupy jak jakiś przestępca. Pani opiekunka stwierdziła, że to metoda wyciszająca, bo syn nie chciał sprzątać autek. Czy my naprawdę żyjemy w czasach, gdzie czterolatka karze się publicznym upokorzeniem i całkowitą ignorancją? Jak ta kobieta sobie nie radzi z jednym nieposłusznym dzieckiem bez uciekania się do takich metod, to niech po prostu zmieni zawód na taki, gdzie nie trzeba mieć serca do ludzi! Brak empatii i ukrywanie prawdy przed rodzicami Najgorsze w tym wszystkim jest to, że pani Agnieszka na każdym zebraniu mówi o pozytywnej dyscyplinie i budowaniu relacji. To czysta hipokryzja! Przez tydzień mój syn był poddawany takim staroświeckim metodom, a ja nic nie wiedziałam, bo przy odbiorze zawsze słyszałam: „Wszystko w porządku, Ignaś był trochę cichy”. No trudno nie być cichym, jak się siedzi w kącie jak za karę w XIX-wiecznej szkole! Zaczęłam rozmawiać z Ignasiem w domu. Okazało się, że kara milczenia to u tej pani norma. Jeśli dziecko płacze za mamą − idzie do kąta, żeby „nie zarażać smutkiem innych”. Jeśli nie chce zjeść brokuła − siedzi samo przy stoliku, aż wszystkie dzieci skończą jeść. To jest łamanie dziecięcej psychiki, a nie wychowanie. Pani opiekunka w rozmowie ze mną była wręcz oburzona moją reakcją. Twierdziła, że dzisiejsze matki są przewrażliwione i że ona musi mieć narzędzia do pracy. Moim zdaniem, jeśli Twoim jedynym narzędziem jest wzbudzanie w dziecku lęku i wstydu, to Twoje kompetencje są zerowe. Czy przedszkole to miejsce opieki, czy tresury maluchów? Zastanawiam się, ile jeszcze takich sytuacji dzieje się za zamkniętymi drzwiami przedszkoli, o których my, rodzice, nie mamy pojęcia. Ufamy tym ludziom, płacimy czesne, wierzymy, że nasze dzieci uczą się tam współpracy i radości. Tymczasem dostają lekcję lęku. Moje dziecko bało się odezwać, bo wiedziało, że każde „nie” skończy się izolacją. To jest niedopuszczalne! Opiekunka powinna umieć rozmawiać, tłumaczyć, zainteresować dziecko czymś innym, a nie odstawiać je jak zepsutą zabawkę do kąta. Złożyłam już skargę do dyrekcji, ale usłyszałam, że pani Agnieszka to doświadczony pedagog z wieloletnim stażem. I to mnie przeraża najbardziej. Ile dzieci przez te wszystkie lata ucierpiało przez jej doświadczenie? Ile maluchów straciło pewność siebie, bo pani nie chciało się kucnąć i zapytać, dlaczego płaczą? Jeśli praca z dziećmi kogoś wypaliła tak bardzo, że jedynym wyjściem jest dla niego emocjonalne znęcanie się nad słabszymi, to czas odejść. Dzieci to nie są roboty, które można zaprogramować jednym przyciskiem. One potrzebują miłości i zrozumienia, a nie krzesła wstydu. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę „tą krzyczącą panią”, brutalna rzeczywistość i całkowity brak wychowania u dzieci zmusiły mnie do stosowania takich, a nie innych metod. Niestety, rodzice sami są sobie winni.
Droga Redakcjo. Piszę do Was, bo czuję, że pękam. Od dziesięciu lat pracuję jako nauczycielka w przedszkolu i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Kiedyś nauczycielka była autorytetem, a dziś dla wielu dzieci jestem tylko kolejną osobą do bicia, opluwania i ignorowania. Wiem, że wyleje się na mnie fala hejtu, ale powiem to głośno: tak, zdarza mi się krzyknąć na dzieci. Nie dlatego, że jestem sadystką, ale dlatego, że są kompletnie niewychowane i jest to bezpośrednia wina ich rodziców, którzy abdykowali ze swojej roli dla świętego spokoju. Zwykłe prośby już dawno przestały działać Przychodzę do pracy z misją, z głową pełną pomysłów na kreatywne zabawy, ale większość mojego dnia to rozdzielanie bijących się trzylatków i próba przekrzyczenia wrzasku, który nie wynika z radości, a z furii, że coś nie jest na już. Dzieci trafiają do nas bez znajomości słowa „nie” oraz „poczekaj”. Kiedy w grupie mam dwadzieścioro pięcioro maluchów, z których każde uważa się za pępek świata, atmosfera staje się nie do zniesienia. Gdy pięć razy proszę spokojnym głosem: „Zostaw klocki, idziemy na obiad”, a grupa ignoruje mnie, rzucając zabawkami w ściany, w końcu puszczają mi nerwy. Krzyk staje się jedynym sygnałem, który przebija się przez ich barierę roszczeniowości. To straszne, że dopiero podniesiony ton sprawia, że dziecko w ogóle zauważa obecność dorosłego. Rodzice w domach nie stawiają granic, więc my w przedszkolu stajemy pod ścianą − albo damy wejść sobie na głowę, albo będziemy tymi złymi ciociami, które krzyczą. Abdykacja rodziców, czyli wychowanie przerzucone na barki cioć Najgorsze są rozmowy z rodzicami. Kiedy zgłaszam, że dziecko bije kolegów albo niszczy prace innych, słyszę: „On taki jest, ma silny charakter” albo „W domu tak nie robi”. To kłamstwo. Dzieci są lustrem tego, co dzieje się w domu. Dzisiejsi rodzice boją się własnych dzieci. Wolą dać tablet do obiadu, niż nauczyć siedzenia przy stole. Wolą ustąpić przy każdym wymuszonym płaczu, niż zmierzyć się z histerią. Potem takie bezstresowo wychowane dziecko przychodzi do grupy i przeżywa szok, bo kredki trzeba dzielić, a pani nie jest na każde zawołanie. Wtedy zaczyna się agresja. My, nauczycielki, mamy być terapeutkami, animatorkami i sprzątaczkami, a rodzice wymagają od nas cudów, sami nie dając dzieciom żadnych podstaw kultury osobistej. To wina rodziców, że dzisiejsze przedszkola przypominają poligon, a nie miejsce bezpiecznego rozwoju. Większość nauczycielek jest wypalona zawodowo Czuję się wyczerpana udawaniem, że wszystko jest w porządku. W mediach społecznościowych przedszkola pokazują piękne zdjęcia uśmiechniętych dzieci, ale nikt nie wrzuci nagrania, jak ciocia trzęsie się z emocji po ośmiu godzinach w hałasie przekraczającym normy w fabryce. Krzyczę, bo czuję się bezsilna. Krzyczę, bo chcę, żeby dzieci były bezpieczne, a one potrafią wbiegać pod huśtawki lub gryźć się do krwi tylko dlatego, że nie dostały czerwonego autka. Jeśli państwo, jako rodzice, nie zaczniecie wymagać od swoich dzieci szacunku do innych ludzi i przedmiotów, to za chwilę w przedszkolach nie będzie miał kto pracować. Nikt o zdrowych zmysłach nie wytrzyma w tym zawodzie długo, będąc workiem treningowym dla niewychowanych maluchów. Kocham moją pracę, ale nienawidzę tego, kim się w niej staję przez Wasze zaniedbania wychowawcze. Zanim ocenicie krzyczącą panią, spójrzcie w lustro i zapytajcie siebie, czy nauczyliście swoje dziecko słuchać kogokolwiek. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
Czy dzieci w przedszkolu powinny być odpieluchowane? Mail od naszej czytelniczki pokazuje, jak szybko z pozoru błahy problem może zamienić się w emocjonalną wojnę między rodzicem a przedszkolem.
Napisała do nas mama 3,5-letniego chłopca, która nie kryje oburzenia zachowaniem nauczycielki przedszkolnej. Anna wyjaśnia, że jej syn już dawno nauczył się korzystać z toalety, jednak kilka tygodni temu coś się zmieniło. Coraz częściej nie zdążał do łazienki, dlatego mama zdecydowała się zakładać mu do przedszkola pieluchomajtki. Anna podejrzewa, że to regres spowodowany dużymi zmianami w życiu chłopca: jego problemy zaczęły się, gdy dowiedział się, że jego mama jest w ciąży i już za kilka miesięcy będzie starszym bratem. Jak twierdzi nasza czytelniczka, na początku nauczycielki wydawały się wyrozumiałe, tym bardziej że wyjaśniła im, że to musi być zmiana na tle emocjonalnym. Problem pojawił się po miesiącu, gdy chłopiec zaczął codziennie mieć „wpadki”, a panie coraz wyraźniej okazywały frustrację. Punktem zapalnym miały być słowa jednej z nauczycielek: „Skoro jest dzidziusiem w pieluszce, to powinien siedzieć w domu”. „Mam wrażenie, że oni oczekują od dzieci perfekcji” „Naprawdę nie rozumiem, o co tyle pretensji. Mój syn nie robi tego specjalnie. Ma dopiero 3,5 roku (w październiku skończy 4 lata), jest bardzo wrażliwy i po prostu ostatnio gorzej znosi stres. Mąż dużo pracuje, ja też mam swoje obowiązki, a teraz, kiedy jestem w ciąży, jestem trochę bardziej nerwowa, dużo mamy na głowie. On na pewno to wyczuwa, ale czy to powód, żeby robić z niego jakiegoś problemowego dzieciaka? Na początku wszystko było okej. Powiedziałam paniom wprost, że przez jakiś czas będzie chodził w pieluchomajtkach, bo czasem nie zdąży. Kiwały głowami, mówiły, że rozumieją, że każde dziecko rozwija się inaczej. No to uznałam, że temat jest załatwiony. Tylko że po kilku tygodniach zaczęły się dziwne komentarze. A to, że ‘warto poćwiczyć w domu’, a to, że ‘grupa idzie dalej’. Przepraszam bardzo, ale to jest przedszkole, a nie wojsko. Dzieci mają trzy lata, nie trzydzieści. Najbardziej wkurzyło mnie to, co usłyszałam ostatnio. Jedna z pań powiedziała przy innych rodzicach w szatni, że skoro mój syn jest ‘dzidziusiem w pieluszce’, to powinien siedzieć w domu. Zamurowało mnie. Jak można powiedzieć coś takiego o małym dziecku? Mam wrażenie, że dziś od dzieci oczekuje się perfekcji. Wszystko ma być szybko, idealnie i bezproblemowo. A jak dziecko potrzebuje trochę więcej czasu albo uwagi, to od razu jest kłopotem. Tak, oczekuję, że ktoś okaże mojemu dziecku cierpliwość, a nie będzie je zawstydzał. Mój syn jest cudownym, mądrym chłopcem. To, że ma chwilowy regres, nie oznacza, że można go traktować gorzej”. Granice cierpliwości i granice wsparcia Trudno nie współczuć matce, która usłyszała tak mocne słowa o swoim dziecku. Regres w odpieluchowaniu naprawdę się zdarza i dla wielu rodziców jest źródłem ogromnego stresu, poczucia winy i bezradności. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie i czasem potrzebuje więcej wsparcia, niż zakładaliśmy. Z drugiej strony warto pamiętać, że nauczycielki przedszkolne pracują jednocześnie z całą grupą dzieci i również mają swoje granice. Codzienne przewijanie starszego dziecka czy częste „wypadki” mogą być dla personelu dużym wyzwaniem organizacyjnym. W takich sytuacjach najważniejsza wydaje się spokojna rozmowa i wspólne szukanie rozwiązania – bez zawstydzania dziecka, ale też bez wzajemnych pretensji. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Chcę opowiedzieć historię, która wydarzyła się zaledwie kilka dni temu w przedszkolu mojego 3-letniego synka, Leosia, bo uważam, że o takich rzeczach powinno się mówić głośno wszystkim rodzicom.
Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy przyszłam odebrać Leosia trochę wcześniej niż zwykle, tuż po obiedzie. Kiedy weszłam na korytarz, uderzyła mnie dziwna cisza, a gdy zajrzałam przez szybę w drzwiach sali, serce mi stanęło. Wszystkie dzieci bawiły się na dywanie, a mój malutki, przestraszony synek siedział sam, na małym krzesełku, odwrócony twarzą do ściany w najdalszym, ciemnym kącie pokoju. Miał czerwone od płaczu oczy, cicho szlochał i nerwowo miętosił w rączkach rękaw bluzki. Gwałtownie otworzyłam drzwi i podbiegłam do niego, pytając panią wychowawczynię, co tutaj się dzieje i dlaczego moje dziecko jest izolowane od rówieśników. Opiekunka spojrzała na mnie z lodowatym spokojem, jakby sytuacja była czymś zupełnie naturalnym, i oznajmiła, że Leon odbywa właśnie swoją karę, ponieważ wykazał się ogromnym brakiem szacunku do jedzenia i pracy pań kucharek. Okazało się, że mój 3-letni syn po prostu nie chciał zjeść zupy jarzynowej, która tego dnia była w jadłospisie, a ponieważ płakał i odpychał talerz, został natychmiast usadzony w kącie, żeby przemyślał swoje zachowanie. Szokujące tłumaczenia nauczycielki po ukaraniu 3-latka Kiedy usłyszałam te słowa, krew w żyłach dosłownie mi zamarzła, a potem poczułam potężną falę czystej, rodzicielskiej wściekłości. Zabrałam zapłakanego Leosia na ręce, przytuliłam go najmocniej, jak potrafiłam, i zażądałam natychmiastowych wyjaśnień, dlaczego wobec trzylatka stosuje się metody rodem z poprzedniego stulecia. Tłumaczenia pani nauczycielki to był po prostu absolutny skandal, który do teraz nie mieści mi się w głowie. Kobieta z całkowitym przekonaniem zaczęła mnie pouczać, że w przedszkolu panują zasady, których dzieci muszą się bezwzględnie słuchać, a brak apetytu to zwykłe wymuszanie i fochy, na które ona nie może sobie pozwolić przy dwudziestoosobowej grupie. Powiedziała mi prosto w twarz, że jeśli nie nauczy Leona dyscypliny teraz, to chłopak wejdzie mi na głowę, a usadzenie w kącie to przecież żadna krzywda, tylko sprawdzona, skuteczna metoda wychowawcza. Argumentowałam, że zmuszanie do jedzenia przemocą i wykluczanie dziecka z grupy rówieśniczej z powodu niechęci do zupy to czyste okrucieństwo, ale pani tylko westchnęła z pobłażaniem i stwierdziła, że dzisiejsi rodzice są przewrażliwieni i za bardzo głaszczą swoje dzieci. Jakie skutki ma zmuszanie dziecka do jedzenia w przedszkolu? Najgorsze w tym wszystkim jest to, jak ta sytuacja potwornie odbiła się na psychice mojego małego synka, który przecież dopiero co adaptował się w nowym miejscu. Od tamtego czwartku Leoś budzi się w nocy z płaczem, kurczowo trzyma się mojego ramienia i co chwilę pyta, czy znowu będzie musiał siedzieć w kącie, jeśli nie zje wszystkiego z talerza. Moje dziecko, które wcześniej chętnie biegało do rówieśników, teraz na sam widok budynku przedszkola dostaje histerii, kurczowo ściska mnie za szyję i błaga, żebym go tam nie zostawiała. Zmuszanie malucha do jedzenia przez upokarzanie go na oczach całej grupy to nie jest żadna nauka szacunku do posiłków − to ordynarne łamanie dziecięcych granic i sianie emocjonalnego spustoszenia. Sprawę oczywiście natychmiast zgłosiłam do dyrekcji placówki, żądając wyciągnięcia surowych konsekwencji wobec tej pani, ale niesmak, potworny żal i poczucie winy, że nie obroniłam własnego dziecka przed taką traumą, zostaną we mnie na bardzo długo. Chcę ostrzec inne mamy: reagujcie i sprawdzajcie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami sal, bo przedszkole powinno być bezpiecznym azylem, a nie miejscem, gdzie łamie się charaktery. Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
„Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wystarczało jedynie szybkie sprawdzenie. Właściwie nie musiałam po nich poprawiać” – opisuje swoją metodę Sims. Mniej walki, więcej współpracy Ta metoda działa nie tylko dlatego, że ma formę zabawy. Jej siła tkwi w dopasowaniu do sposobu myślenia dziecka. Obrazy działają na mózg dziecka lepiej niż zapisane słowa. Dziecko może je szybko przetworzyć, co nie wymaga dodatkowego wysiłku poznawczego. Co więcej, udział dzieci w tworzeniu zdjęć sprawia, że czują się współautorami zasad, a nie tylko ich odbiorcami. To subtelna, ale kluczowa zmiana: dziecko nie czuje, że coś mu każesz. Zamiast tego odczuwa odpowiedzialność za jakieś zadanie. Czasem nie trzeba wprowadzać systemów kar czy nagród. Wystarczy zmienić sposób komunikacji, by obowiązki przestały być polem walki – a stały się czymś naturalnym. Ciekawe, jakie miny mają goście na widok porozwieszanych po domu zdjęć dzieciaków sprzątających kuwetę albo ścierających kurze. ;) Źródło: birchpsychology.com Zobacz także: Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku