Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
Kiedy mój syn wpada w złość, nie wygłaszam kazań, nie moralizuję i nie pytam, dlaczego „znowu robi scenę”. Zamiast tego powtarzam mu cztery proste słowa – i widzę, jak jego napięcie powoli opada.
Wydawałoby się, że już nic mnie nie zaskoczy w temacie wychowania dzieci. A jednak – najbardziej przełomowa okazała się najprostsza lekcja. Nie o narzędziach, metodach i „systemach”, ale o słowach, które potrafią otulić emocje dziecka, zamiast je tłumić. Te cztery słowa, które powtarzam mojemu synowi, brzmią: „Masz prawo tak czuć”. To wszystko. Bez dodatku „ale”, bez dopowiedzeń o tym, że „inni mają gorzej”. I – co ważne – bez unieważniania jego emocji. Dlaczego te słowa działają? Kiedyś, gdy mój syn wpadał w złość, automatycznie włączał mi się tryb „dorosłej logiki”. Mówiłam: „Przecież to nic takiego”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Myślałam, że mu pomagam. W praktyce robiłam coś zupełnie odwrotnego – dawałam mu sygnał, że jego emocje są niewłaściwe. Że są problemem. Dzieci nie mają jeszcze dojrzałego układu nerwowego. One nie umieją od razu regulować swoich emocji. A my – dorośli – często oczekujemy od nich rzeczy, z którymi sami mamy trudność. Kiedy więc słyszy ode mnie: „Masz prawo tak czuć”, dzieje się coś ważnego. Jego ciało przestaje walczyć. Nie musi już „udowadniać”, że jego złość jest prawdziwa. Może po prostu być. I wtedy dopiero – kiedy emocja jest nazwana i zaakceptowana – pojawia się przestrzeń na rozmowę. To nie znaczy, że wszystko wolno Akceptacja emocji nie oznacza akceptacji każdego zachowania. Zdarza się, że moje dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, rzuca rzeczami. Wtedy mówię: „Masz prawo tak czuć. Nie masz prawa rzucać zabawkami. Zadbam, żeby było bezpiecznie”. Granica jest jasno postawiona, ale emocja – nadal uznana. Jako społeczeństwo wciąż uczymy się tego, że złość to nie jest „złe” uczucie. To sygnał. Informacja. Wołanie o pomoc, a czasem zwykła frustracja po długim dniu. I wiecie, jaka jest największa zmiana? Kiedy ja uznałam jego emocje, zaczęłam też inaczej patrzeć na swoje. Czego nauczyły mnie te cztery słowa? Po pierwsze – cierpliwości. Bo to nie jest magiczne zaklęcie. Ono nie zawsze od razu ucisza burzę. Ale sprawia, że ta burza nie jest już samotna. Po drugie – bliskości. Mój syn coraz częściej mówi mi: „Mamo, jestem zły” albo „Jest mi smutno”. On wie, że u mnie emocje są bezpieczne. Po trzecie – pokory. Bo czasem ta złość jest reakcją na moje zmęczenie, brak czasu, przegadane „za chwilę”. Dzieci są jak lustra – odbijają nasze napięcia, niewypowiedziane frustracje, niewyspanie. Dzieci potrzebują przede wszystkim zrozumienia Nie idealnej matki. Nie taty, który nigdy nie podniesie głosu. Potrzebują dorosłych, którzy potrafią powiedzieć: „Widzę Cię”, „Słyszę Cię”, „Twoje emocje mają znaczenie”. Te cztery słowa – „masz prawo tak czuć” – to dla mnie kwintesencja rodzicielstwa pełnego szacunku. Słowa, które budują most zamiast muru. I tak, czasem wypowiadam je także… do siebie. Bo my, dorośli, też ciągle uczymy się pozwalać sobie na emocje. Bez wstydu. Bez ocen. A może właśnie od tego wszystko się zaczyna?
3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie. Dziecko jest miłe, ułożone, empatyczne. Nauczyciele chwalą, rodzina wzdycha z zachwytu. A jednak coraz częściej takie „bezproblemowe” dzieci dorastają w ogromnym napięciu, którego nikt nie zauważa.
„People pleaser” to osoba, która przedkłada cudze potrzeby nad własne, bo boi się, że inaczej straci akceptację. To nie cecha charakteru. To strategia przetrwania, której bardzo często uczymy dzieci nieświadomie. 1. Twoje dziecko nie potrafi powiedzieć „nie” Nie dlatego, że nie ma zdania. Dlatego, że boi się konsekwencji. Zgodzi się oddać zabawkę, pożyczyć rzecz, zrobić coś wbrew sobie, byle tylko nie zawieść innych. Mówi: Nieważne, mogę się dostosować. Jak chcecie, mi wszystko jedno. Zrobię tak, jak chcesz. Te zdania brzmią dojrzale, ale u dziecka powinny zapalać lampkę ostrzegawczą. To sygnał, że potrzeby innych są ważniejsze niż jego własne granice. 2. Bardzo przeżywa cudze emocje „People pleaser” czuje się odpowiedzialny za samopoczucie innych. Jeśli ktoś jest smutny, zły albo rozczarowany – dziecko natychmiast bierze to na siebie. Ma wrażenie, że gdyby coś zrobiło inaczej, efekt byłby inny. Takie dzieci szybko uczą się, że miłość i spokój w domu zależą od nich. Starają się więc być ciche, niewidzialne, wygodne. Bo wtedy nikt nie będzie niezadowolony. 3. Jest „grzeczne” za wszelką cenę Nie sprawia problemów. Nie protestuje. Nie stawia granic. Często słyszy, że jest „dojrzałe jak na swój wiek”. Tylko że ta dojrzałość bywa okupiona rezygnacją z siebie. „People pleaser” nie buntuje się, bo bunt może kosztować utratę akceptacji. Zamiast tego uczy się dopasowywać. Zbyt wcześnie. Zbyt mocno. Skąd się biorą dzieci, które chcą zadowolić wszystkich? Najczęściej z domów, w których: miłość była warunkowa chwalono za bycie „łatwym” dzieckiem konflikty były czymś złym emocje dorosłych dominowały nad emocjami dziecka Dziecko szybko rozumie, że żeby było dobrze, musi się dostosować. I zabiera ten schemat w dorosłe życie. Cena, którą płaci się później Dorośli „people pleaserzy” nie wiedzą, czego chcą. Mają problem z asertywnością, decyzjami, stawianiem granic. Często są wyczerpani, pełni poczucia winy i złości na siebie. Bo całe życie uczono ich jednego: twoje potrzeby są mniej ważne. Grzeczność to nie to samo co lęk Ten tekst nie jest oskarżeniem. To zaproszenie do refleksji. Bo empatia i wrażliwość są ogromną wartością. Ale tylko wtedy, gdy idą w parze z prawem do bycia sobą. Dziecko nie musi zadowalać wszystkich, żeby zasługiwać na miłość. Jeśli nauczy się tego dziś, jutro będzie potrafiło powiedzieć „nie” bez poczucia winy. A to jedna z najważniejszych umiejętności w życiu. Zobacz także: Po tych dwóch zdaniach poznasz, że twoje dziecko jest wysoko wrażliwe. Łatwo je zignorować
5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Czasem wystarczy kilka minut przed ekranem, żeby zobaczyć, jak maluch chłonie świat pełen nowych bodźców. A jednak nie każda bajka działa na rozwój tak samo. Właśnie dlatego tak mocno zainteresowałam się materiałem Marii Rybak, logopedki znanej z profilu Przystanek Rodzinka na TikToku. Wskazała ona pięć tytułów naprawdę wspierających dziecięcy mózg.
Kiedy pierwszy raz obejrzałam jej zestawienie, poczułam zwykłą ulgę: wreszcie ktoś jasno wyjaśnił, które bajki faktycznie pomagają dziecku rozwijać język, rozumienie emocji i logiczne myślenie. Bez moralizowania, bez straszenia ekranami – za to z merytorycznym spojrzeniem praktyka. I chociaż sama nieraz przeglądam nowości w świecie animacji, to lista logopedki była dla mnie jak dobrze skrojona mapa: prosta, konkretna i działająca w codziennym życiu. Bajki wspierające rozwój dziecka – dlaczego to takie ważne? Od dawna powtarzam znajomym, że nie chodzi o całkowitą rezygnację z bajek, tylko o mądre wybory. Dzieci chłoną bodźce jak gąbka, a produkcje zbyt szybkie, migoczące i hałaśliwe potrafią przestymulować nawet najbardziej odpornego malucha. Dlatego, kiedy usłyszałam, że logopedka wskazuje to, co spokojne, przewidywalne i osadzone w realnym świecie, poczułam, że to bardzo wyważone podejście. Maria Rybak podkreśla, że kluczowe są trzy elementy: prosty język, adekwatne tempo i czytelne emocje. Dzięki temu dziecko nie tylko śledzi fabułę, ale też uczy się rozumienia sytuacji społecznych, przewidywania skutków i opowiadania własnymi słowami, co dla rozwoju mowy jest fundamentem. I właśnie te cechy łączą wszystkie pięć wskazanych przez nią tytułów. Bluey i spółka – 5 bajek polecanych przez logopedkę Kiedy pierwszy raz natknęłam się na Bluey, pomyślałam, że to po prostu urocza animacja. Dopiero później zdałam sobie sprawę, jak świetnie oddaje ona emocje, relacje rodzinne i uczy rozwiązywania konfliktów. Logopedka stawia ją na podium, bo dzieci uczą się tu patrzenia na świat oczami innych. Wszystko jest pokazane spokojnie, a dialogi brzmią naturalnie – zupełnie jak te z codziennego życia. Kolejna propozycja, Pat i Mat, to już klasyka. Choć na pierwszy rzut oka to bajka o dwóch niezdarnych majsterkowiczach, w rzeczywistości uczy myślenia przyczynowo-skutkowego i cierpliwości. Wbrew pozorom dzieci są zachwycone tym, że bohaterowie popełniają błędy – bo widzą, że to normalne i że z każdej porażki można się podnieść. A to bezcenne. Bob Budowniczy to z kolei bajka, która uczy współpracy i porządkowania świata. Spokojne tempo i przewidywalny schemat odcinków dają dziecku poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie pokazują, że każde zadanie można rozłożyć na etapy. Sama pamiętam, jak dzieci znajomych po kilku odcinkach zaczynały „budować” własne konstrukcje i opowiadały, co robią – tu logopedyczne korzyści są naprawdę imponujące. Śmieciarka (ang. Trash Truck) to tytuł dla dzieci, które potrzebują łagodnego tempa i prostych historii. Tu nie ma chaosu, jest za to dużo ciepła, przyjaźni i zwykłych, codziennych sytuacji. Maluch uczy się opisywania świata – a opis to jedna z najważniejszych umiejętności językowych. Listonosz Pat zamyka piątkę polecanych bajek. To opowieść o małej społeczności, w której każdy ma swoje zadania, emocje i problemy. Dzieci uczą się, jak funkcjonuje świat dorosłych, i trenują cierpliwość, bo akcja toczy się spokojnie i logicznie. To produkcja, którą naprawdę można włączyć bez obaw. View oEmbed on the source website Jak wybierać bajki, które rozwijają? Mój własny filtr na dobre treści Im dłużej przyglądam się dziecięcym animacjom, tym bardziej doceniam prostotę. Z czasem stworzyłam swój własny filtr – nieidealny, ale działający. Jeśli bajka pokazuje emocje, ma spokojne tempo i wyraźny komunikat, zwykle okazuje się wartościowa. Jeśli za to przypomina fajerwerki, w których wszystko dzieje się naraz, to wiem, że mózg malucha dostaje zbyt dużo bodźców. Jeśli więc czasem włączacie bajkę z obawą, że „to może zaszkodzić”, to te pięć tytułów naprawdę daje oddech. Są spokojne, mądre i osadzone w świecie, który dziecko potrafi zrozumieć. A my – dorośli – możemy w końcu przestać czuć się winni, bo zamiast wypełniaczy dostarczamy treści, które budują ważne kompetencje. Zobacz też: 10 bajek, które powinny być zakazane. „Jeśli dziecko je ogląda, szkodzisz jego rozwojowi”
Nauczycielka z przedszkola zapytała o 1 rzecz. Kompletnie mnie zatkało
Myślałam, że w przedszkolu usłyszę tylko informacje o katarze w grupie albo nowej piosence na występ. Tym razem usłyszałam jednak pytanie, które totalnie zbiło mnie z tropu i jeszcze długo nie dawało spokoju.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list z serca, trochę w biegu, bo jak to u mamy małego dziecka, czas zawsze jest „pomiędzy”. Pomiędzy zupą a praniem, pomiędzy pracą a wieczornym czytaniem bajki. Jednak nie mogę przestać myśleć o tym, co wydarzyło się w przedszkolu. Odebrałam synka jak zwykle. Machał rączką, miał brokat na policzku i uśmiech od ucha do ucha. Pomyślałam, że dzień był udany. Pani poprosiła mnie na chwilę na bok, spokojnie, bez dramatów. I wtedy padło jedno zdanie: „A proszę mi powiedzieć, kiedy ostatnio spędziliście z nim czas tak całkiem bez telefonu w ręku?”. Zaniemówiłam. Naprawdę. Stałam jak słup, a w głowie pusto. Oczywiście, że spędzamy czas razem. Przecież gotuję, sprzątam, pytam, co było w przedszkolu. Przecież jestem obok. Tylko że nagle zobaczyłam siebie z boku. Ja na placu zabaw, on na huśtawce, a ja niby patrzę, ale palec sam przesuwa ekran. Ja w domu, on buduje z klocków, a ja „przez minutkę” odpisuję na wiadomość. Z minutki robi się dziesięć, potem piętnaście. A dziecko po cichu odkłada klocki, bo nie ma komu pokazać wieży. Telefon w ręku rodzica. Jak to wygląda oczami dziecka Wróciłam do domu i im dłużej o tym myślałam, tym bardziej robiło mi się przykro. Nie dlatego, że pani mnie oceniła. Ona nie mówiła tego z wyrzutem. Raczej z troską. Tylko ja poczułam, że ktoś nazwał głośno to, co od dawna czaiło się gdzieś pod skórą. Że czasem jestem obok, ale nie do końca. Dzieci są takie uważne. Widzą więcej, niż nam się wydaje. Syn potrafi powiedzieć: „Mamo, patrz na mnie”, kiedy ja wcale nie mam poczucia, że nie patrzę. A jednak nie patrzę. Patrzę przez szybę telefonu. To nie jest to samo. Najgorsze, że to wchodzi w nawyk. Nie myślisz o tym. Mówisz sobie, że musisz coś sprawdzić, że praca, że to ważne. I potem nagle słyszysz pytanie, które obnaża prawdę jak latarka w ciemnym pokoju. Wina, wstyd i to trudne pytanie: co dalej Wieczorem miałam w sobie wstyd. Taki cichy, niekrzyczący. Nie chciałam się usprawiedliwiać. Nie chciałam mówić, że wszyscy tak mamy. Bo to, że wszyscy coś robią, nie znaczy jeszcze, że to jest dobre. Pomyślałam też o swojej mamie. Ona nie miała telefonu, wiadomo. Ale miała milion obowiązków. Tylko że ja pamiętam jej dłonie. Ciepłe, zajęte, ale obecne. Pamiętam jej wzrok, kiedy opowiadałam o czymś ważnym, nawet głupim. Chcę, żeby mój syn pamiętał mój wzrok, nie ekran. Więc co zrobiłam. Na początku prosto: po powrocie z przedszkola odkładam telefon do szuflady. Nie na zawsze, nie na pokaz. Na godzinę, dwie. Na ten czas, który jest tylko dla nas. I wiecie co? Pierwsze dni były trudne. Ręka sama szukała telefonu. A potem przyszła ulga. Jakbym odzyskała kawałek siebie. Jak spędzać czas z dzieckiem bez ekranu na boku Nie wymyślam wielkich planów. Nie chodzi o to, żeby codziennie robić teatrzyk albo lekcję plastyki. Wystarczy usiąść na dywanie i być. Serio być. Zapytać, co dziecko czuje. Posłuchać do końca, nawet gdy historia o chłopcu z grupy ciągnie się w nieskończoność. Wyjść na spacer bez słuchawek. Zagrać w prostą grę. Upiec razem coś najprostszego, nawet głupie naleśniki. Nie chcę moralizować. Sama jeszcze wczoraj szukałam usprawiedliwień. Chcę tylko powiedzieć: to pytanie z przedszkola boli, ale jest ważne. I może uratować coś, co bardzo łatwo zgubić w codziennym pędzie. Pozdrawiam serdecznie, Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 9 skutków dorastania przy toksycznych rodzicach. Wychodzą dopiero po trzydziestce
„Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
Ten list przysłała do redakcji mama 5-latki, która – jak sama przyznaje – długo buntowała się przeciwko obowiązkom w przedszkolu. Wydawało jej się, że dzieci są tam od zabawy, a nie od sprzątania. Dopiero jedna sytuacja otworzyła jej oczy. Jej słowa to ważny głos w dyskusji o tym, czym naprawdę jest samodzielność.
Piszę ten list, bo czuję, że nie jestem jedyną mamą, która kiedyś źle patrzyła na obowiązki w przedszkolu. Gdy usłyszałam, że moja córka w swojej grupie ma dyżury – raz nakrywa do stołu, innym razem pomaga sprzątać po zajęciach plastycznych, a czasem podlewa rośliny – w pierwszym odruchu poczułam bunt. W mojej głowie zabrzmiało to tak: „Moje dziecko nie jest służącym. Przecież to przedszkole, a nie zakład pracy”. Dziś wiem, że to ja miałam problem – nie przedszkole. „Zostaw, ja zrobię to szybciej” – słowa, które niszczą samodzielność Jestem mamą, która wszystko robiła za swoje dziecko. Bo szybciej. Bo czyściej. Bo mniej nerwów. Gdy córka próbowała ścielić łóżko – poprawiałam. Gdy chciała pomóc w kuchni – bałam się bałaganu. Gdy odkładała zabawki – wyręczałam ją, bo przecież „i tak zrobię to lepiej”. Aż któregoś dnia pani z przedszkola powiedziała mi przy odbiorze: „Córka pięknie dziś współpracowała. Dzieci mają swoje obowiązki i ona świetnie sobie radzi”. Nie zrozumiałam od razu. W domu nadal chciałam trzymać kontrolę. Ale pewnego popołudnia podsłuchałam rozmowę córki z babcią: „Babciu, ja to wszystko umiem. Tylko mama mi nie pozwala”. To było jak kubeł zimnej wody. Obowiązki w przedszkolu nie są karą. To fundament pewności siebie Dziś widzę, ile dobrego dały jej te małe, przedszkolne zadania. Nakrywanie do stołu – odpowiedzialność. Sprzątanie po zabawie – szacunek do pracy innych. Pomaganie kolegom – współpraca. Dyżury – poczucie, że jest potrzebna i ważna. Zorientowałam się, że obowiązki nie odbierają dzieciom dzieciństwa. One pomagają im w nie wejść – odważnie, samodzielnie i z poczuciem sprawczości. Zaczęłam pozwalać córce robić więcej w domu. Teraz sama z siebie ścieli łóżko, pomaga przy kolacji, segreguje pranie. Nie dlatego, że musi. Dlatego, że chce. Czuje się duża, odpowiedzialna i kompetentna. A ja, patrząc na nią, coraz częściej myślę: „Gdyby nie obowiązki w przedszkolu, dalej trzymałabym ją pod kloszem”. Drodzy rodzice – nie bójmy się oddać dzieciom małych odpowiedzialności Wiele z nas chce chronić swoje dzieci. To naturalne. Ale chroniąc je przed każdym wysiłkiem, odbieramy im coś znacznie ważniejszego – przestrzeń na rozwój. Obowiązki w przedszkolu to nie wyzysk, nie przesada, nie „robienie z dzieci dorosłych”. To nauka, którą powinny wynieść, zanim trafią do szkoły i później – w dorosłość. Dziś mogę powiedzieć jedno: cieszę się, że ktoś w przedszkolu nauczył moją córkę tego, czego ja przez długi czas nie potrafiłam – wiary w siebie. Zobacz także: Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
Nagle robi się głośno, nerwowo i masz wrażenie, że wszyscy patrzą tylko na was. W głowie zostaje pustka, bo nie wiesz, co powiedzieć. Wypróbuj te zdania – najlepiej zadziałają podczas ataku złości.
Wybuch złości dziecka nie wybiera miejsca ani pory. Zdarza się przy kasie w sklepie, na placu zabaw, w domu tuż przed wyjściem. I zwykle wygląda podobnie: łzy, krzyk, czasem rzucenie się na ziemię. W takich chwilach łatwo o własne silne emocje. Tymczasem to właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy prostych, krótkich zdań, które nie dolewają oliwy do ognia, tylko prowadzą dziecko z powrotem do spokoju. Poniżej zebrałam pięć zdań, które sama mam „pod ręką”. Nie są magicznym zaklęciem. Działają dlatego, że trafiają w to, co dziecko przeżywa w środku, i dają mu jasną ścieżkę. Po każdym zdaniu dopowiadam, jak je powiedzieć, żeby miało moc. Dlaczego dziecko wpada w złość i rzuca się na ziemię Złość u dziecka to nie teatr ani sposób na upokorzenie rodzica. To emocja, z którą mały człowiek dopiero uczy się żyć. Jego układ nerwowy nie potrafi jeszcze hamować impulsów tak jak nasz. Dla nas „nie kupimy teraz lizaka” to drobiazg, dla niego to prawdziwa strata, czasem taka, jakby świat się kończył. Dochodzi zmęczenie, głód, przebodźcowanie, presja dnia. Złość jest wtedy jak fala: przychodzi szybko i zalewa wszystko. Wiem, że w takich sytuacjach najtrudniejsze jest jedno: nie dać się wciągnąć w spiralę. Dlatego pierwsza rzecz, jaką robię, to oddech i przypomnienie sobie: dziecko nie robi mi tego na złość, ono to przeżywa. Potem wchodzą te zdania. 5 zdań, które pomagają uspokoić złość w kilka minut 1. „Widzę, że jesteś bardzo zły” To zdanie działa jak hamulec. Dziecko słyszy, że jego emocja została zauważona. Nie musi krzyczeć głośniej, żeby wreszcie ktoś je usłyszał. Ważny jest ton: spokojny, pewny, bez ironii. Nie mówimy „znowu się złościsz”, tylko nazywamy stan tu i teraz. Gdy dziecko ma wrażenie, że jest rozumiane, napięcie zaczyna spadać. 2. „Możesz się złościć, ale nie pozwolę bić ani kopać” To połączenie zgody na emocję z granicą zachowania. Dziecko ma prawo czuć złość, ale nie ma prawa ranić. Granica jest jasna. Nie wygłaszamy wykładu, bo złość nie słyszy długich zdań. Jeśli trzeba, odsuwamy się krok dalej albo przytrzymujemy ręce, mówiąc dokładnie to. 3. „Jestem obok. Poczekam” Kiedy dziecko wpada w emocjonalną burzę, często czuje się samotne, nawet jeśli krzyczy „idź stąd”. To zdanie daje mu bezpieczeństwo. Nie szantażujemy, nie grozimy odejściem. Pokazujemy, że nie boimy się jego emocji. U mnie w domu to czasem oznacza, że siadam obok na podłodze i milczę. Sama obecność robi ogromną robotę. 4. „Oddychaj ze mną. Zróbmy trzy spokojne wdechy” Złość siedzi w ciele. Dziecko oddycha szybko, płytko, jakby goniło. Razem z oddechem spada napięcie w mięśniach i gardle. Nie proszę: „uspokój się”, bo to nic nie znaczy. Daję konkretną instrukcję i robię to razem z dzieckiem. Nawet jeśli na początku odmawia, często po chwili zaczyna mnie naśladować. 5. „Powiedz mi, czego potrzebujesz, kiedy już będziesz gotowy” To zdanie przenosi dziecko z reakcji na komunikację. Daje mu sprawczość, ale nie w środku wybuchu tylko wtedy, gdy będzie gotowe. Dziecko słyszy, że jego potrzeba ma znaczenie, a jednocześnie, że najpierw wracamy do spokoju. Czasem po minucie mówi: „chciałem jeszcze pobyć na placu zabaw”. I wtedy możemy rozmawiać jak ludzie. Co robić po wyciszeniu, żeby wybuchów było mniej Kiedy emocje opadną, nie wracam do sytuacji od razu z kazaniem. Robię to później, w spokojnym momencie. Krótko: „Widziałam, że było ci trudno. Następnym razem spróbuj powiedzieć mi o tym wcześniej”. Dziecko uczy się wtedy, że złość nie jest zakazana, ale można ją przeżywać inaczej. W codzienności naprawdę pomaga też profilaktyka: regularne posiłki, sen, mniej pośpiechu przy wyjściach, uprzedzanie o zmianach („za pięć minut wychodzimy”). Zwykle to nie jedno wielkie „coś” wywołuje napad złości, tylko suma małych przeciążeń. Nie musisz być rodzicem bez emocji. Wystarczy, że będziesz rodzicem, który umie wrócić do spokoju szybciej niż dziecko. Te pięć zdań to taki most. Z twojej strony prowadzi do opanowania, z jego strony do poczucia, że jest widziane, bezpieczne i nadal ważne. Zobacz też: 1 zdanie, po którym od razu poznasz toksycznego rodzica. „Tak niszczą dzieci”
Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Rodzice najchętniej uspokajają złość dziecka słowami, radami i próbami logicznego wyjaśniania sytuacji. Jednak część ekspertów przekonuje, że pierwszą reakcją nie powinny być słowa, lecz… cisza. Nie kara, nie ignorowanie, ale spokojna, niewerbalna obecność. To podejście zmienia sposób, w jaki patrzymy na dziecięce emocje.
Dlaczego słowa nie trafiają do rozgniewanego dziecka? Gdy dziecko przeżywa silną złość, jego mózg działa zupełnie inaczej. Eksperci tłumaczą, że w emocjonalnej „burzy” kora przedczołowa odpowiedzialna za logiczne myślenie właściwie się wyłącza. Dlatego komunikaty typu „uspokój się”, „przestań płakać” czy „nie przesadzaj” w tej chwili nie tylko nie pomagają, ale często eskalują napięcie. Do tego umniejszają uczucia dziecka. Specjaliści radzą, by zamiast zasypywać dziecko słowami, spróbować przede wszystkim być przy nim. Usiaść obok, nie oceniać, nie komentować, nie pouczać. Cisza nie jest brakiem reakcji — jest przestrzenią, w której dziecko może bezpiecznie przeżyć swoją emocję. Potrzebuje dorosłego, który będzie jego kotwicą, jego bezpieczną przystanią. Cisza, która koi. Jak stosować tę metodę w praktyce? Technika ciszy polega na świadomym odłożeniu słów na później. Rodzic daje dziecku sygnał: jestem przy tobie, widzę twoją emocję, możesz ją przeżyć. To może wyglądać tak: rodzic siada obok, ale nie narzuca się, stosuje kontakt wzrokowy tylko wtedy, gdy dziecko tego chce, nie ocenia i nie komentuje, czasem wystarczy lekkie dotknięcie ramienia albo otwarte ręce na znak gotowości do przytulenia. Psychologowie tłumaczą, że w takich momentach dziecko reguluje się poprzez relację. Obecność rodzica działa dosłownie jak bezpieczna „kotwica”, która pomaga układowi nerwowemu wyciszyć się i wrócić do równowagi. Rozmowa i tłumaczenie pojawiają się później. Co mówią rodzice, którzy stosują tę metodę? – Kiedy moja córka wpadała w histerię, próbowałam ją czymś zagadać, przekupić albo tłumaczyć na siłę. To działało odwrotnie. Teraz po prostu jestem obok i dopiero po chwili pytam, czy chce opowiedzieć, co się wydarzyło, jak się czuła – mówi Asia, mama pięciolatki. – Mój syn reaguje wybuchem na najmniejszą frustrację. Gdy przestałam mu powtarzać „uspokój się” i zaczęłam po prostu siedzieć niedaleko, uspokaja się szybciej niż kiedykolwiek – opowiada Paulina, mama trzylatka. – Zauważyłam, że moje dziecko bardzo źle znosi, gdy próbuję na siłę tłumić jego złość, uspokajać. Cisza paradoksalnie otwiera syna na bliskość. Po wszystkim sam przychodzi i mówi, co go zdenerwowało – dodaje Anna, mama czterolatka. Cisza to nie kara. To nowy sposób bycia przy dziecku Rodzice często boją się ciszy, bo mylą ją z ignorowaniem dziecka. Tymczasem niewerbalne wsparcie to jedna z najskuteczniejszych metod regulacji emocji u najmłodszych. To także ważny sygnał: nie musisz być spokojny natychmiast. Masz prawo coś czuć, a ja ci w tym towarzyszę. Cisza nie wyklucza rozmowy – ona ją poprzedza. I przygotowuje grunt pod prawdziwe zrozumienie. Dzięki temu dziecko nie tylko szybciej wraca do równowagi, ale też uczy się, że emocje są bezpieczne, a dorosły potrafi pomieścić nawet największą złość. To metoda, która wymaga cierpliwości. Ale daje efekt, którego nie da żaden „uspokój się”. Zobacz także: Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
Reem Raouda, uznana ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, ujawnia 7 „magicznych” fraz, które potrafią niemal natychmiast zakończyć każdy napad złości. Oto konkretne słowa, które uruchamiają u dzieci mechanizmy samoregulacji.
Reem Raouda, autorka i ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, pracowała z ponad 200 dziećmi i setkami rodzin. Jak pokazują jej obserwacje i badania, podczas emocjonalnego przeciążenia dzieci tracą dostęp do logicznego myślenia. Dzieje się tak, ponieważ kora przedczołowa – obszar mózgu odpowiedzialny za rozumowanie i język – zostaje czasowo „wyłączona”. Dlatego właśnie popularne zwroty typu „uspokój się” czy „powiedz, co się stało” nie przynoszą efektów. Dziecko w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego nie umie poprawnie przetwarzać słów. Potrzebuje wtedy przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i kontaktu z regulującym go dorosłym układem nerwowym. Co zamiast „uspokój się”: 7 zdań, które rozładowują emocjonalny chaos Raouda twierdzi, że zamiast słów, w pierwszym etapie histerii kluczowa jest fizyczna i emocjonalna obecność. Cisza – wbrew intuicji – bywa najpotężniejszym narzędziem. Siedząc blisko dziecka i zachowując spokój, dorosły wysyła niewerbalny sygnał: „Jesteś bezpieczny, damy sobie z tym radę”. Na liście przygotowanej przez ekspertkę milczenie jest numerem 1. Oto pozostałe frazy, które działają jak „emocjonalna kotwica” w czasie napadu złości: „(Milczenie)” – cisza jako forma komunikatu „Jesteś bezpieczny, jestem obok”. „Jestem tutaj” – sygnał obecności, który reguluje układ nerwowy dziecka. „To bardzo silne uczucie, prawda?” – uznanie emocji pomaga dziecku je zidentyfikować. „Możesz być zły. Nie wolno bić” – oddzielenie emocji od zachowania. „Zróbmy razem przerwę” – wspólna pauza lepiej działa niż izolacja. „Widzę, jak bardzo ci na tym zależało” – zrozumienie rozczarowania gasi potrzebę dalszego krzyku. „Możesz się złościć. Nadal cię kocham” – zapewnienie bezwarunkowej miłości. Każda z tych fraz aktywuje inne mechanizmy regulacyjne i wpływa kojąco na pobudzony układ limbiczny dziecka. Słowa dobrane przez Raoudę nie są przypadkowe. Każda z magicznych fraz działa na poziomie neurologicznym. Poprzez poczucie bezpieczeństwa i uznanie emocji, dziecko przestaje czuć się zagrożone i może „wyłączyć” tryb walki lub ucieczki. Frazy te wspierają rozwój odporności emocjonalnej. Uczą, że emocje – nawet silne i trudne – są do przyjęcia, a granice można stawiać z miłością, a nie gniewem. Czego unikać, gdy dziecko krzyczy i płacze? Reem Raouda stanowczo odradza klasyczne reakcje: moralizowanie, grożenie, karanie, izolację. Dziecko w emocjonalnym kryzysie nie potrzebuje korekty, lecz kontaktu. Próby wyciszenia dziecka krzykiem lub groźbami mogą nasilić lęk i poczucie wstydu. Zamiast mówić „nie przesadzaj” czy „uspokój się natychmiast”, lepiej jest milczeć i być obok. Siła tkwi w prostych zdaniach, które zamiast kontrolować – łączą. To właśnie łączy magiczne frazy na histerię u dzieci: wzmacniają więź i uczą, że każda emocja jest do uniesienia, jeśli tylko jesteśmy razem. Źródło: cnbc.com Zobacz także: 1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
Kiedy czapka, kiedy rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Moja ściągawka dla rodziców
Nie ma trudniejszego momentu w roku dla rodziców niż ten, gdy rano stoisz w korytarzu z dzieckiem i zadajesz sobie pytanie: czy to już czas na czapkę, rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Przez lata wychodzenia z dziećmi do przedszkola, szkoły i na plac zabaw stworzyłam własną ściągawkę – prostą, życiową i naprawdę skuteczną.
Poranki pełne dylematów Znam ten moment aż za dobrze. Stoję z kubkiem kawy, za oknem niby świeci słońce, ale termometr pokazuje 8 stopni. Jedno dziecko twierdzi, że jest mu „gorąco” już na sam widok czapki, drugie dramatycznie chowa dłonie w rękawy bluzy. Ja zerkam na prognozę i próbuję wyczuć – czy to jeszcze jesień, czy już przedzimie? Z czasem zrozumiałam, że tu nie chodzi o perfekcyjne dopasowanie ubrania do temperatury, tylko o zdrowy rozsądek i obserwację dziecka. A że jestem mamą czwórki, przetestowałam to w każdych warunkach – od jesiennego wiatru na Mazurach po marcowe pluchy w Warszawie. Czapka: nie wtedy, gdy zimno, tylko gdy wieje Kiedyś zakładałam czapkę „bo tak trzeba”. Dziś wiem, że głowa nie jest aż tak wrażliwa na chłód, jak nasze uszy. Czapka przydaje się przede wszystkim na wiatr, nie na sam chłód. Moja zasada jest prosta: powyżej 10°C – czapka tylko przy silnym wietrze lub jeśli dziecko ma mokre włosy po basenie, od 5°C do 10°C – cienka czapka lub opaska, szczególnie rano, poniżej 5°C – czapka obowiązkowo. Dzieci często się ruszają, biegają, więc szybko się rozgrzewają. Czapka przydaje się głównie w drodze do szkoły czy przedszkola, ale po dotarciu na miejsce dobrze ją zdjąć, żeby się nie przepociły. Warto też pamiętać, że czapka z bawełny lepiej oddycha niż akrylowa, a polarowa osłoni nawet przy silnym wietrze. Osobiście jestem fanką wełny merino, która dla mnie jest całoroczna. Rajstopy pod spodnie – tak, ale nie zawsze To temat, który potrafi wywołać rodzinne wojny. Babcie mówią „załóż rajstopy, bo zmarzniesz”, a dzieci błagają, by tego nie robić. A prawda – jak zwykle – leży pośrodku. Dla mnie granicą jest 5°C. Powyżej tej temperatury – jeśli dziecko idzie do przedszkola, w którym spędzi większość dnia w ciepłej sali, wystarczą dresy lub spodnie z grubszego materiału. Poniżej 5°C – rajstopy lub legginsy pod spodnie to świetne rozwiązanie, szczególnie u młodszych dzieci, które dużo siedzą lub mniej się ruszają. Przy temperaturach bliskich zeru – warto wybrać spodnie typu softshell lub narciarskie na cienkiej podszewce – zastąpią dwie warstwy i pozwolą uniknąć przegrzania. W praktyce najczęściej sprawdza się metoda „na cebulkę”: cienkie rajstopki lub legginsy, a na to dresy albo spodnie z polarem. Dzięki temu, jeśli w ciągu dnia zrobi się cieplej, dziecko może łatwo się rozebrać. Rękawiczki? Zanim zacznie szczypać w palce To, że dziecko marznie w dłonie, nie zawsze oznacza, że jest zimno. U dzieci krążenie bywa mniej efektywne niż u dorosłych, dlatego rękawiczki warto mieć zawsze pod ręką, nawet jeśli rano wydaje się jeszcze ciepło. Mój sprawdzony sposób: Poniżej 8°C – cienkie rękawiczki z bawełny lub dzianiny. Od 3°C w dół – polarowe lub wodoodporne, najlepiej z zapięciem na rzep. Przy wietrze lub wilgoci – obowiązkowo rękawiczki, nawet jeśli termometr pokazuje więcej. Najgorszy moment to ten, gdy dziecko wraca z placu zabaw z czerwonymi palcami i płacze, że boli. Zimą nie czekam, aż „naprawdę zrobi się zimno”. Rękawiczki to drobiazg, który potrafi uratować dzień. Zasada numer jeden: nie ubieraj dziecka cieplej niż siebie Kiedyś mój pediatra powiedział mi coś, co zapamiętałam na zawsze: „Nie ubieraj dziecka cieplej, niż sama byś się ubrała, wychodząc w tym samym czasie na spacer”. To proste, a jednocześnie genialne. Dzieci biegają, skaczą, noszą ciężkie plecaki – ruszają się dużo więcej niż my. Dlatego jeśli nam w kurtce jest komfortowo, im w tej samej będzie najpewniej za ciepło. Dodatkowo warto pamiętać, że przegrzanie często kończy się gorzej niż lekkie wychłodzenie – spocone dziecko, które zdejmie kurtkę w szatni, szybciej się przeziębi. Dzieci uczą się odczuwać temperaturę Z biegiem lat zauważyłam coś jeszcze – dzieci same potrafią ocenić, czy jest im zimno. Tylko musimy im na to pozwolić. Zamiast decydować za nie, pytam: „Wolisz czapkę czy kaptur?”, „Założyć rajstopy czy grubsze spodnie?”. To uczy ich słuchania swojego ciała i podejmowania decyzji – małych, ale ważnych. Dziś moje dzieci same potrafią powiedzieć, że „na rower trzeba czapkę”, a „na spacer wystarczy bluza i kaptur”. A ja z dumą patrzę, że wreszcie nie muszę już co rano stawać przed dylematem „czapka czy nie”. Na koniec – trochę luzu Rodzicielstwo to ciągła nauka balansowania – między rozsądkiem a intuicją, troską a zaufaniem. W ubraniach też. Więc jeśli pewnego dnia twoje dziecko wyjdzie bez czapki, a ty zamarzniesz z niepokoju – spokojnie. To nie jest koniec świata. W najgorszym wypadku wróci z chłodnym nosem i nowym doświadczeniem. A ty będziesz o krok bliżej, by odpuścić tam, gdzie naprawdę można.
Te 30 cytatów Janusza Korczaka zmieni Twój sposób myślenia o dzieciach
Złote myśli Janusza Korczaka od lat skłaniają do refleksji rodziców i nauczycieli. Jego mądre słowa mogą być piękną ozdobą kartki z życzeniami, a nawet dodatkiem do dedykacji na zakończenie roku szkolnego. Wybraliśmy najpiękniejsze cytaty Janusza Korczaka – warto je znać i pamiętać o nich na co dzień,
To właśnie cytaty Janusza Korczaka mogą pięknie uzupełnić kartkę na Dzień Dziecka, stać się mottem życzeń dla przyszłych rodziców, a także wskazówką dla nauczycieli i opiekunów, którzy codziennie pracują z dziećmi. Lekarz, pisarz, pedagog, a przede wszystkim obrońca praw dziecka – Janusz Korczak pozostawił po sobie niezwykłe dziedzictwo. Myśli słynnego pedagoga na zawsze zapisały się w historii światowej edukacji. Oto 20 wyjątkowych cytatów z Korczaka, które skłaniają do refleksji nad wychowaniem najmłodszych, ich edukacją i prawami. Najlepsze cytaty Janusza Korczaka: złote myśli o dzieciach; cytaty o nauczycielach i szkole; złote myśli o wychowaniu dzieci i życiu. Złote myśli Janusza Korczaka o dzieciach Janusz Korczak całe życie uczył dorosłych, jak kochać i rozumieć dzieci. Przypominał rodzicom, że dziecko to taki sam człowiek jak dorosły – ma swoje uczucia, potrzeby i własne zdanie. Prosił, żeby nie traktować najmłodszych jak swoją własność, ale jak kogoś ważnego, z kim warto rozmawiać i kogo trzeba słuchać. Choć nie ma go już z nami, jego myśli nadal poruszają serca i otwierają oczy. Oto jego wyjątkowe cytaty o dzieciach: „Nie ma dzieci – są ludzie.” *** „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat.” *** „Dzieci nie są głupsze od dorosłych, tylko mają mniej doświadczenia.” *** „Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.” *** „Dzieci - to przyszli ludzie. Więc dopiero będą, więc jakby ich jeszcze nie było. A przecież jesteśmy: żyjemy, czujemy, cierpimy.” *** „Umysł dziecka - las, którego wierzchołki lekko się poruszają, gałęzie splatają, liście drżąc dotykają.” *** „Nie to ważne w co się bawić, a jak i co się przy tym myśli i czuje. Można rozumnie bawić się lalką, a głupio i dziecinnie grać w szachy. Można ciekawie i z fantazją bawić się w straż, pociąg, polowanie, w Indian, a bezmyślnie czytać książki.” *** „Ma dziecko przyszłość, ale ma i przeszłość: pamiętne zdarzenia, wspomnienia, wiele godzin najistotniejszych samotnych rozważań. Nie inaczej niż my pamięta i zapomina, ceni i lekceważy, logicznie rozumuje i błądzi, gdy nie wie. Rozważnie ufa i wątpi.” Cytaty Janusza Korczaka o nauczycielach i szkole Janusz Korczak nie tylko kochał dzieci – uczył dorosłych, jak być dla nich wsparciem. Miał odwagę mówić głośno, że szkoła powinna być miejscem wolności, a nie strachu. Wierzył, że dobry nauczyciel nie narzuca, lecz prowadzi z szacunkiem i sercem. Jego słowa wciąż są aktualne, a złote myśli o szkole i wychowaniu inspirują kolejne pokolenia nauczycieli. Oto one: „Pozwól dzieciom błądzić i radośnie dążyć do poprawy.” *** „Dziecko małe , lekkie, mniej go jest. Musimy pochylić, zniżyć ku niemu.” *** „Jeśli są wyrazy, o których boisz się mówić, co zrobić z czynem, który mogą popełnić? Wychowawca nie może bać się ani słów, ani myśli, ani czynów dzieci.” *** „Dob­ry wycho­waw­ca, który nie wtłacza a wyz­wa­la, nie ciągnie a wzno­si, nie ug­niata a kształtu­je, nie dyk­tu­je a uczy, nie żąda a za­pytu­je – przeżyje wraz z dziećmi wiele nat­chnionych chwil.” *** „Jeśli umiecie diagnozować radość dziecka i jej natężenie, musicie dostrzec, że najwyższa jest radość z pokonanej trudności, osiągniętego celu, odkrytej tajemnicy.” *** „Dziecko jest pergaminem szczelnie zapisanym drobnymi hieroglifami, których część tylko zdołasz odczytać, a niektóre potrafisz wytrzeć lub tylko zakreślić i własną zapełnisz treścią.” *** „Młodzi mają różne własne sprawy, własne zmartwienia, własne łzy i uśmiechy, własne młode poglądy i młodą poezję. Często ukrywają przed dorosłymi, bo się wstydzą, nie ufają, bo boją się, żeby się z nich nie śmieli.” *** „Zjawisko tak częste: dziecko zawiniło, stłukło szybę. Powinno mieć poczucie winy. Gdy czynimy słuszne wymówki, rzadziej spotykamy skruchę niż bunt, gniew w zmarszczonych brwiach, spojrzeniach spode łba rzucanych. Dziecko chce, by wychowawca właśnie wtedy okazał mu życzliwość, gdy winne, gdy złe, gdy je spotkało nieszczęście.” *** „Poznaj siebie, zanim zechcesz dzieci poznać. Zdaj sobie sprawę z tego, do czego sam jesteś zdolny, zanim dzieciom poczniesz wykreślać zakres praw i obowiązków. Ze wszystkich sam jesteś dzieckiem, które musisz poznać, wychować i wykształcić przede wszystkim.” *** „Szkoła winna być kuźnicą, gdzie wykuwają się najświętsze hasła […] – ona najgłośniej wołać winna o prawa człowieka, piętnować najśmielej i najbezwzględniej to, co jest w życiu zabagnionego.” Złote myśli Korczaka o wychowywaniu dzieci i życiu Janusz Korczak pisał o dzieciach, ale tak naprawdę chciał nauczyć dorosłych, jak żyć lepiej i wychowywać pokolenie, które zmieni świat na lepsze. Jego złote myśli są ponadczasowe i nadal bardzo prawdziwe. To proste, a jednocześnie ważne lekcje – nie tylko o wychowaniu, ale i o życiu. Poniżej znajdziecie wyjątkowe i mniej znane cytaty, które wciąż poruszają i dają do myślenia. „Nie wolno zostawiać świata takim, jakim jest.” *** „Można żądać dobroci, ale nie takiej, która jest poświęceniem.” *** „Nie każę, ale proszę. Nie żądam – pragnę. Nie rozkazuję – oczekuję.” *** „Dziecko ma prawo do poważnego traktowania jego spraw, do sprawiedliwego ich rozważania.” *** „Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział, ale żeby dobrze wiedział, nie żeby umiał na pamięć, a żeby rozumiał, nie żeby go wszystko troszkę obchodziło, a żeby go coś naprawdę zajmowało.” *** „W małym mieszkaniu może panować zgoda, życzliwość, wesołość, w dużym może być surowość, niechęć i nuda. Samotne może być dziecko i tu, i tam.” *** „Szacunku dla bieżącej godziny, dla dnia dzisiejszego. Jak będzie umiało jutro, gdy nie dajemy żyć dziś świadomym, odpowiedzialnym życiem? Nie deptać, nie poniewierać, nie oddawać w niewolę jutra, nie gasić, nie śpieszyć, nie pędzić.” *** „Kiedy dziecko powinno już chodzić i mówić? Wtedy, kiedy chodzi i mówi. Kiedy powinny się wyrżnąć ząbki? Akurat wtedy, kiedy się wyrzynają. Niemowlę tyle godzin spać powinno, ile mu potrzeba, by było wyspane.” *** „Zapnij guzik, dlaczego masz buty zabłocone, czy odrobiłeś lekcje, pokaż uszy, obetnij paznokcie. I to nas uczy po trochu unikać, kryć się - nawet jeśli nic złego nie zrobiliśmy. A kiedy przypadkiem spojrzą, czekamy zaraz na jakąś uwagę.” *** „Nie biegaj, bo wpadniesz pod konie. Nie biegaj, bo się spocisz. Nie biegaj, bo się zabłocisz. Nie biegaj, bo mnie głowa boli (…) I cała potworna maszyna pracuje długie lata, by kruszyć wolę, miąć energię, spalać siłę dziecka na swąd.” *** „Jeżeli ktoś zrobił coś złego, najlepiej mu przebaczyć. Jeżeli zrobił coś złego, bo nie wiedział, to już wie teraz. Jeżeli zrobił coś złego nieumyślnie, będzie w przyszłości ostrożniejszy. Jeśli robi coś złego, bo mu się trudno przyzwyczaić, będzie się starał. Jeżeli zrobił coś złego, bo go namówili, już się nie będzie słuchał.” *** „Zawsze jak dorosły się krząta, to dziecko się plącze, dorosły żartuje, a dziecko błaznuje, dorosły płacze, a dziecko się maże i beczy, dorosły jest ruchliwy, dziecko wiercipięta, dorosły smutny, a dziecko skrzywione, dorosły roztargniony, dziecko gawron, fujara. Dorosły się zamyślił, dziecko zagapiło. Dorosły robi coś powoli, a dziecko się guzdrze. Niby żartobliwy język, a przecież niedelikatny. Pędrak, brzdąc, malec, rak - nawet kiedy się nie gniewają, kiedy chcą być dobrzy. Trudno, przyzwyczailiśmy się, ale czasem przykro i gniewa takie lekceważenie.” Zobacz też: Rymowanki dla dzieci: krótkie i śmieszne. Wierszyki na pamięć i na urodziny Cytaty o życiu: mądre, motywujące i pozytywne sentencje o tym, co ważne Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości
Helen Mirren otrzymała własną lalkę Barbie z okazji 65 lat istnienia marki
Barbie od swojego debiutu w 1959 roku inspiruje dziewczyny i kobiety na całym świecie do odważnych marzeń i zachęca je do wiary w to, że mogą być, kim chcą. Realizując tę misję, co roku honoruje inspirujące kobiety – wzory do naśladowania i nagłaśnia ich wyjątkowe historie. Z okazji swojego jubileuszu oraz Międzynarodowego Dnia Kobiet, Barbie wyróżniła kolejne niezwykłe osobowości, wśród których znalazła się pochodząca z Wielkiej Brytanii Dame Helen Mirren.
Jedna z najbardziej znanych i szanowanych aktorek na świecie, narratorka, która udzieliła głosu w kasowym hicie „Barbie” oraz odtwórczyni niezliczonych ról, w oświadczeniu opublikowanym na swojej stronie internetowej napisała: „Jestem absolutnie zachwycona moją Barbie. Zostać wybraną przez Barbie jako wzór do naśladowania (eng. Barbie Role Model) to ogromny komplement. Coś, czego nie wyobrażałabym sobie w najśmielszych snach, że wydarzy się w tym momencie mojego życia.” Jedyna w swoim rodzaju lalka Barbie Helen Mirren, ubrana w elegancką niebieską suknię, nawiązuje do stylizacji aktorki z czerwonego dywanu w Cannes z 2023 roku. Dopełnieniem stylizacji jest wachlarz – jej znak rozpoznawczy oraz… miniaturowa figurka Oscara upamiętniająca nagrodę, którą Mirren otrzymała w 2007 roku w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa. „To wyjątkowy moment, który mogę dodać do listy moich ulubionych osiągnięć: tytuł Damy Imperium Brytyjskiego, zdobycie Oscara, gwiazda na Hollywoodzkiej Alei Sław, a teraz – własna Barbie!" – dodała. W tym roku tytuł Barbie Role Model i lalkę wykonaną na własne podobieństwo otrzymało osiem wyjątkowych kobiet ze świata artystycznego. Barbie wyróżniła je, bo tak jak ona, wykorzystują swoją globalną popularność, by opowiadać światu poruszające historie, które inspirują fanów w każdym wieku do tworzenia własnej narracji i odblokowania nieograniczonego potencjału. Poza Helen Mirren wyróżnione zostały: Kylie Minogue (Australia) Shania Twain (Kanada) Viola Davis (Stany Zjednoczone) Maira Gomez (Brazylia) Lila Avilés (Meksyk) Nicole Fujita (Japonia) Enissa Amani (Niemcy) „Historia Barbie nigdy nie była tylko o niej samej. To przede wszystkim niezliczone historie dzieci, które zainspirowała do nieograniczonych marzeń” - powiedziała Krista Berger, Senior Vice President Barbie, Global Head of Dolls Mattel. „Przez 65 lat Barbie wykorzystywała swoją popularność, aby pomóc dziewczynkom na całym świecie odkrywać własny, nieograniczony potencjał i budować przyszłość, o której marzą. Świętując ten wyjątkowy jubileusz, składamy hołd milionom historii, które Barbie pomogła napisać i obchodzimy święto lalki, która nadal pomaga milionom dzieci kształtować wielkie marzenia”. Święto Barbie, które przypada na 9 marca – w dniu debiutu pierwszej lalki Barbie podczas targów zabawek w Nowym Jorku w 1959 roku – marka obchodzić będzie przez cały rok, zapowiadając kolejne ekscytujące współprace z markami i inspirującymi osobowościami. Materiał promocyjny marki Mattel.
Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków (i młodszych uczniów): krótkie, rymowane, łatwe do zapamiętania
Życzenia od przedszkolaków z okazji Dnia Nauczyciela z pewnością wzruszą i uradują wszystkie wychowawczynie. Choć przyjęło się, że Dzień Edukacji Narodowej obchodzi się głównie w szkołach, w przedszkolach także pracują dyplomowani nauczyciele. Jak powinny brzmieć życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków? Podpowiadamy.
14 października w Polsce obchodzony jest Dzień Edukacji Narodowej, znany też jako Dzień Nauczyciela. Właśnie wtedy dziękuje się pedagogom za ich wkład w edukację i wychowywanie naszych dzieci. Poniżej przedstawiamy rymowane życzenia dla nauczycieli, które z powodzeniem mogą być złożone przez dzieci uczęszczające do przedszkola. Wśród naszych propozycji znajdziecie mądre, oficjalne i krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela. Przedszkolaki na pewno poradzą sobie z zapamiętaniem i wyrecytowaniem takich podziękowań i życzeń. Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków: Mądre życzenia na Dzień Nauczyciela Krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela Oficjalne życzenia na Dzień Nauczyciela Dzień Nauczyciela – wierszyki i rymowanki Śmieszne rymowane życzenia na Dzień Nauczyciela Mądre życzenia na Dzień Nauczyciela Poniższe propozycje sprawdzą się zarówno jako życzenia od przedszkolaków, jak i uczniów zerówek w szkołach czy maluchów z klas I-III. Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło o czym Pani marzy. *** Życzymy Pani tak, jak nikt nie życzy: Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Ukryte w głębi Pani serduszka. *** Kochani Nauczyciele, bądźcie wciąż z nami! Czy jesteśmy duzi, czy jeszcze mali. Życzymy Wam szczęścia na następne lata – niech żyje i rozkwita nasza oświata! *** W tym wyjątkowym dniu, Drogi Nauczycielu użyję słów płynących z serca wielu: Dziękuję za naukę i wszelkie porady, za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość, uczciwość i wsparcie. I za to, że umiesz rozwiązać każde starcie. Krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela Krótkie, rymowane życzenia z okazji Dnia Nauczyciela są łatwe do zapamiętania, zwłaszcza dla starszaków. Młodsi uczniowie podstawówek mogą z kolei wpisać je do laurki. Z okazji dnia 14 października Życzymy: niech Pani uśmiech z buzi nie znika. *** Dużo zdrowia, szczęścia i pomyślności, to życzenia od nas dla naszej Pani. Wspaniała z Pani nauczycielka, a wspólna nauka to radość wielka. *** Życzymy razem z rodzicami: Zdrowia, szczęścia i radości Na zawsze Panią zapamiętamy Nawet kiedy staniemy się dorośli. *** W Dniu Nauczyciela najlepsze życzenia: świetnego zdrówka i moc radości a do nas... ogromnej cierpliwości. *** Z okazji Dnia Nauczyciela: krótkie życzenia ślemy naszej pani, dzięki której będziemy wyedukowani. Zdrowia, szczęścia oraz dużo siły. I by wszystkie marzenia się spełniły. *** Serdeczne życzenia całą grupą dziś składamy najlepszej pani świecie: spełnienia marzeń, a w pracy – tylko samych przyjemnych wrażeń. *** Ciociu, Ty nas uczysz i się nami zajmujesz Kiedy jesteśmy smutni – współczujesz I zawsze jesteś taka kochana Każdego dnia, od samego rana. Oficjalne życzenia na Dzień Nauczyciela Życzenia dla nauczycieli od najmłodszych uczniów mogą być też poważniejsze niż wesołe rymowanki. Jeśli uważasz, że wychowawczyni twojego dziecka doceni właśnie tego typu gest, sprawdź nasze propozycje. Dziś składamy naszej Pani życzenia: zdrowia, szczęścia, cierpliwości. Dziękujemy bardzo, że nigdy się Pani nie złości. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wszystkim pedagogom życzę dużo szczęścia i radości z wykonywanego zawodu, wielu sukcesów dydaktycznych i samych wzorowych uczniów. Niech los Wam sprzyja w tej niełatwej pracy! *** Drodzy Nauczyciele! Dziękujemy za wszystko, czego nas uczycie. Dziękujemy za dobroć, opiekę i wychowanie. Za nakazy i zakazy oraz wskazywanie dróg. Zawsze będziemy wracać do wspomnień z lat przedszkolnych z wielkim sentymentem. *** W Dniu Nauczyciela: serdecznie dziękuję, że mam w Pani przyjaciela. Dziękuję za naukę i za wsparcie, dziękuję, że zawsze czas Pani dla mnie znajdzie. Dzień Nauczyciela – wierszyki i rymowanki Poniżej prezentujemy wierszyki, pełne nie tylko rymów, ale i uroku. Pani dużo wie o kwiatach, wie, co nocą robi jeż. Gdyby szła na koniec świata poszlibyśmy za nią też. *** Bukiet kwiatów i życzenia dziś składamy w dniu jej święta. Tę piosenkę zaśpiewamy niechaj pani nas pamięta. *** A kto leczy zbite nosy? Kto zaplata lalkom włosy? Kto przykroi im sukienki? Kto najmilsze zna piosenki? Kto nam robi wycinanki, Malowanki i pisanki? Nasza pani! Nasza pani! *** Nasza Pani jest kochana zawsze ma dla dzieci czas, zwykle pani śpiewa dla nas, ale dziś posłucha nas. Proszę pani, proszę pani my lubimy panią tak, że jak pani nie ma z nami nawet lizak traci smak. *** Choć jesteśmy bardzo mali, Bardzo dużo wiemy. Za to dzisiaj naszym Paniom Pięknie dziękujemy! Śmieszne rymowane życzenia na Dzień Nauczyciela Poniższe wierszyki z okazji Dnia Nauczyciela z pewnością spodobają się zwłaszcza wychowawcom, którzy mają poczucie humoru. Najlepiej jak potrafimy, dziś się zachowamy, Ten wyjątek zrobimy, bo dziś ważne święto mamy, Nauczycielom naszym się kłaniamy, I płynące z serca życzenia składamy. *** Edukacja – ważna sprawa! To nie jest dla nas nieistotna zabawa. A naszym nauczycielom należą się gromkie brawa, Za cierpliwość i za pomoc, Oby dla nich dobra era pełna sukcesów nastała! Wszystkiego najlepszego! *** Rzekę pięknych kwiatów znamy, tulipanów, róż i bzów. Dla nauczycieli mamy, Najpiękniejszy bukiet słów. *** Za rady i troskę, za każdą ciekawostkę, za trud włożony w nasze wychowanie i nieustanne zaangażowanie! Dziękujemy! Zobacz też: Podziękowania dla nauczyciela i życzenia z okazji końca roku szkolnego Wierszyk dla nauczyciela przedszkola: propozycje, które sprawdzą się też jako życzenia Życzenia dla ucznia: od wychowawcy, od nauczyciela, na zakończenie roku szkolnego
Nauka poprzez zabawę. 10 rzeczy, za które twoje dziecko pokocha aplikację Applaydu
Nasze dzieci są coraz wcześniej konfrontowane ze światem online i smartfonami. Chcemy je jak najdłużej przed tym chronić, ale nie zawsze się da. I nie zawsze warto. Istnieje bowiem dużo wartościowych i stymulujących gier oraz programów. Jedną z nich jest aplikacja Applaydu, która „ożywia” figurki z jajek KINDER Niespodzianka.
Dzieci nie powinny zbyt długo siedzieć przed smartfonem, laptopem czy tabletem – to oczywiste. Zdecydowanie należy ograniczyć więc czas, przez jaki wpatrują się w ekrany tych urządzeń. Nie warto jednak całkowicie odcinać ich od tego świata, szczególnie że nie brakuje w nim cennych treści, które umiejętnie łączą rozrywkę z edukacją. Im wcześniej pokażemy dzieciom, jak mądrze i odpowiedzialnie korzystać ze smartfonów i innych urządzeń, tym lepiej. Applaydu – połączenie nauki i świetnej zabawy Jedną z aplikacji mobilnych, którą zdecydowanie powinniśmy podsunąć naszym maluchom, jest Applaydu. Została ona stworzona przez markę KINDER we współpracy z pedagogami z Uniwersytetu Oksfordzkiego oraz firmą Gameloft. Dzięki niej zabawki z KINDER Niespodzianki „ożywają” w rozszerzonej rzeczywistości (wystarczy zeskanować figurkę lub QR kod z ulotki), co gwarantuje dzieciom jeszcze lepszą zabawę, która dodatkowo wspiera ich rozwój. Aplikacja jest przeznaczona dla małych użytkowników w wieku od 4 do 9 lat, a także dla ich rodziców. Applaydu to wspaniały sposób na kreatywne spędzenie czasu w rodzinnym gronie. Za co konkretnie nasze pociechy pokochają Applaydu? Oto 10 powodów: 1. Gdy ulubione zabawki ożywają Czy może być coś bardziej ekscytującego dla dziecka niż sytuacja, w której jego zabawki zaczynają się ruszać, wydawać dźwięki i żyć własnym życiem? Dzięki Applaydu jest to możliwe. Wystarczy stuknąć w postać na ekranie, aby usłyszeć jej głos i uruchomić animację. 2. Coś dla małych zoologów Jeśli twoje dziecko uwielbia faunę, Applaydu jest dla niego idealnym miejscem. W aplikacji „żyje” aż 65 zwierzaków z serii Natoons (ostatnio zintegrowano aż 33 zupełnie nowe figurki). To wspaniała lekcja geografii – maluch dowie się, gdzie można spotkać dane zwierzę, co ono je, ile waży i jaki ma rozmiar. 3. Minigry edukacyjne Applaydu to aż 15 gier z zabawkami z KINDER Niespodzianki w rolach głównych. Uczą one dzieci strategicznego myślenia, zachęcają do dobrej organizacji i wielozadaniowości, pobudzają wyobraźnię i doskonalą zmysły. A przy okazji zapewniają mnóstwo świetnej zabawy. 4. Tryb dla wielu graczy Granie z rodzeństwem lub rodzicami pomaga dziecku rozwijać zdolności społeczne (np. samokontroli i samooceny) oraz uczy, jak współpracować z innymi. Opcja tworzenia kilku profili umożliwia dostosowanie gry do wieku i umiejętności każdego członka rodziny. Takie wspólne granie to wspaniały sposób na umacnianie więzów rodzinnych. 5. Ekscytujące prezenty W zależności od postępów w grze, na użytkowników Applaydu czeka dużo wspaniałych prezentów do odblokowania. Takie nagrody zachęcają dziecko do angażowania się w grę. 6. Kreator książek Applaydu to nie tylko gry. Dziecko może też tworzyć własne historie, w których występują zabawki z KINDER Niespodzianki i przeżywać w ten sposób niezwykłe przygody, np. na safari w Afryce lub w morskich głębinach. 7. Feeria barw i ciekawe grafiki Applaydu zachwyca również od strony wizualnej. Szeroka gama kolorystyczna i oryginalne pomysły graficzne pobudzają zmysły dziecka i nie pozwalają mu się nudzić. 8. Zabawy „zrób to sam” Plansze w grach w Applaydu zostały stworzone z przedmiotów gospodarstwa domowego, które są zawsze pod ręką, takich jak pudełka i kubki papierowe. Warto zachęcić dziecko do odtworzenia tych scenerii wspólnie w domu. 9. Miejsce przyjazne małym graczom Aplikacja ma intuicyjny interfejs, który ułatwia dzieciom zrozumienie zasad gry i poruszanie się po świecie Applaydu. To bezstresowe środowisko – nie ma tu budzących współzawodnictwo zadań czy aktywności. 10. Kontrola rodzicielska A za co dorośli pokochają Applaydu? Za to, że jest bezpiecznym (można ustawić kod PIN) środowiskiem działającym w trybie offline, wolnym od reklam i zakupów w aplikacji. Daje też możliwość kontrolowania postępów dziecka. Towarzyszmy naszym dzieciom w fascynującej podróży po świecie KINDER Niespodzianki i pomagajmy im tworzyć własne historie. Aplikację Applaydu można teraz pobrać za darmo ze sklepów AppStore lub Google Play. Więcej informacji na temat Applaydu można znaleźć na www.kinder.com/pl/pl/applaydu
Dziecko na drodze. O czym trzeba pamiętać, aby zadbać o jego bezpieczeństwo?
Czy wiesz, że dziecko staje się pełnoprawnym uczestnikiem ruchu drogowego już po ukończeniu 7 lat[1]? Nauczenie tak młodego człowieka, jak poruszać się poza domem, może nie być łatwym zadaniem. Zwłaszcza, że dzieci w tym wieku mają sporo niespożytej energii i zdarza im się nie zważać na to, co dzieje się dookoła. Właśnie dlatego już pierwszoklasista powinien znać podstawowe przepisy, znaki drogowe i zasady bezpiecznego poruszania się na drodze. Jak przekazywać najmłodszym wiedzę na ten temat? Na co rodzice i nauczyciele powinni zwrócić uwagę?
W okresie dzieciństwa nie jest jeszcze w pełni rozwinięta percepcja, przez co dzieci na różne zdarzenia reagują inaczej niż dorośli. Biegają, nie oglądając się za siebie. Łatwo się rozpraszają i w różnych sytuacjach reagują emocjonalnie. Często też nie potrafią trafnie przewidzieć niebezpiecznych zdarzeń, np. prawidłowo ocenić odległości dzielących je od poruszającego się pojazdu czy prędkości z jaką się porusza, dlatego popełniają błędy. Wiele takich sytuacji i zachowań wynika z etapu rozwoju, na jakim znajduje się dziecko. Dlatego bardzo istotna jest nauka prawidłowych sposobów dbania o bezpieczeństwo swoje i innych uczestników ruchu drogowego. Wiedza na ten temat może uratować zdrowie i życie wielu osób. Złote zasady poruszania się na drodze Niezwykle ważną rolę w przygotowaniu dziecka do samodzielnego poruszaniu się po drodze odgrywają rodzice. To właśnie oni przekazują pierwsze wskazówki dotyczące tego, na co należy zwracać szczególną uwagę w drodze do szkoły. Przemierzają wspólnie różne trasy, omawiają niebezpieczne miejsca, które wymagają szczególnej ostrożności, np. przejścia dla pieszych, skrzyżowania czy zwężenia ulicy. Również będąc nauczycielem, warto przekazywać podstawowe zasady bezpiecznego przemieszczania się po drodze. Oto kilka wskazówek od nadkom. Roberta Opasa z Biura Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji: Zapewnij dziecku odpowiednią ilość czasu na dotarcie do szkoły. Pośpiech może zaburzać koncentrację, a co za tym idzie – doprowadzić do wypadku. Wytłumacz, jak zachować bezpieczeństwo, będąc pieszym. Pieszy porusza się po chodniku i choć ma na nim pierwszeństwo, zawsze powinien zachować ostrożność – zwłaszcza wtedy, gdy chodnik krzyżuje się z wyjazdem z posesji. Jeśli nie ma chodnika, należy korzystać z pobocza. Warto jednak pamiętać, że pobocze to również miejsce, po którym często poruszają się rowerzyści a także kierujący hulajnogami. Jeśli nie ma pobocza, dziecko może skorzystać z jezdni, poruszając się możliwie blisko jej lewej krawędzi. Dobre nawyki. Dzieci mogą mieć trudności z oceną sytuacji, dlatego warto ćwiczyć z nimi przechodzenie przez jezdnię, tłumacząc przy tym, na co należy zwracać szczególną uwagę. Np. trzeba przed przejściem rozejrzeć się – w lewo, w prawo i ponownie w lewo. Jeśli dziecko nie jest pewne, czy zdąży przejść przed nadjeżdżającym pojazdem, powinno poczekać aż pojazd przejedzie ponieważ nie ma pewności, że kierowca zdoła bezpiecznie zahamować. Nie wolno przebiegać przez jezdnię ani się na niej zatrzymywać. Dziecko powinno również wiedzieć, że musi być widoczne dla kierowcy i nie wchodzić na jezdnię znienacka, zza ogrodzenia czy spoza stojącego pojazdu. Sygnalizacja świetlna. Informuje ona pieszego, kiedy można przejść przez jezdnię, a kiedy nie. Światła są w dwóch kolorach: zielonym i czerwonym. Kiedy światło zielone miga, oznacza to, że za chwilę zapali się światło czerwone. Gdy zapali się zielone światło, zanim wejdzie się na jezdnię, należy rozejrzeć się i upewnić, że droga jest bezpieczna. Przez jezdnię nie wolno przechodzić, gdy patrzy się w ekran telefonu! Gdy nie ma w pobliżu przejścia dla pieszych. Poza przejściem dla pieszych jest dozwolone przechodzenie przez jezdnię, jeśli odległość od najbliższego przejścia przekracza 100 m. W takim wypadku należy wybrać odpowiednie miejsce, które zapewni dobrą widoczność. Należy unikać zakrętów, wzniesień, a do przeciwległej krawędzi iść najkrótszą drogą. Pamiętajmy także o tym, że w tej sytuacji piesi zobowiązani są ustąpić pierwszeństwa przejeżdżającym pojazdom. Strefa zamieszkania. To miejsce oznaczone specjalnym znakiem, gdzie pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdem. Może korzystać z całej szerokości drogi i przechodzić w dowolnym jej miejscu. Strefa ta jednak nie jest wyłączona z ruchu pojazdów, a zatem dziecko powinno zachowywać w niej ostrożność. Odpowiedni asortyment to podstawa. Najważniejsze są odblaski – kamizelka odblaskowa lub inne widoczne gadżety sprawiają, że kierowca samochodu może dostrzec dziecko z odległości, co umożliwia mu odpowiednio szybką reakcję. Odblaski należy nosić niezależnie od pory dnia i powinny być umieszczone w widocznym miejscu. Jeśli dziecko jeździ rowerem, to należy zapewnić mu także kask, ochraniacze na kolana i łokcie oraz sprawny sprzęt, którym będzie się przemieszczać. Sprawdźcie wcześniej trasę. Najlepszym wyborem będą drogi dobrze oświetlone i takie, gdzie dziecko będzie mogło w razie potrzeby poprosić kogoś o pomoc. Kilkukrotne przemierzenie trasy z pociechą i pokazanie jej, jak właściwie poruszać się po chodniku czy przejściach dla pieszych, będzie dla dziecka sporym ułatwieniem. Właściwa reakcja na nieznajomych. Należy przestrzegać dzieci przed obcymi, którzy proponują podwiezienie do domu czy szkoły. Nawet jeśli taka osoba deklaruje się, że zna rodzica, częstuje cukierkami i jest miła – dziecko nie powinno skorzystać z jej oferty. Gdy dziecko jest pasażerem samochodu. Należy pamiętać, aby podróżowało w zapiętych pasach. Jeśli wzrost dziecka nie przekracza 150 cm, bez względu na to ile ma lat powinno jeździć w foteliku bezpieczeństwa lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci. Dzięki temu w czasie podróży będzie miało prawidłowo zapięte pasy. Dziecko powinno zawsze wsiadać i wysiadać z pojazdu od strony chodnika lub pobocza. Nauka bezpieczeństwa na drodze z Akademią Bezpiecznego Puchatka Dziecko będzie bezpieczne w drodze do szkoły, gdy już na początku edukacji szkolnej pozna i zrozumie podstawowe przepisy właściwego poruszania się po drodze. W nauce właściwych zachowań na drodze pomocny jest ogólnopolski program edukacyjny skierowany do uczniów klas I szkół podstawowych – Akademia Bezpiecznego Puchatka. Tematyka, jaką obejmuje, to nie tylko bezpieczeństwo na drodze, ale również w innych obszarach: w domu, w szkole, w kontaktach z rówieśnikami oraz w internecie. W projekcie każdego roku uczestniczy ponad 200 tysięcy dzieci i niemal 13 tysięcy nauczycieli z prawie 10 tysięcy szkół podstawowych. Aby dołączyć do aktualnie trwającej XIV edycji programu i otrzymać komplet darmowych materiałów edukacyjnych opracowanych przez metodyka i opiniowanych przez właściwe wydziały Komendy Głównej Policji, wystarczy zgłosić się poprzez stronę https://akademiapuchatka.pl. 1 Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania. Art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110, z późn. zm.). 2 Wypadki drogowe w Polsce w 2022 roku. Komenda Główna Policji Biuro Ruchu Drogowego. Warszawa, 2023.
Fakty i mity na temat używania smartfonów przez dzieci
Kiedy można pozwolić dziecku na korzystanie z telefonu, a kiedy i dlaczego lepiej tego unikać?
Nowoczesne technologie są obecne na każdym kroku. W którym momencie warto wprowadzić dziecko w świat ekranu, aby pozytywnie wpłynąć na jego rozwój? Sprawdź najczęściej powtarzane mity oraz niepodważalne fakty na temat korzystania ze smartfonów przez najmłodszych. MIT: Smartfon nie zaszkodzi niemowlęciu czy małemu dziecku Wielu rodziców wychodzi z założenia, że skoro nowoczesne technologie i tak nas otaczają, to nie sposób jest całkowicie odciąć od nich dzieci. Z pewnością w tym stwierdzeniu jest sporo prawdy, niemniej jednak warto ten moment korzystania z ekranów odsunąć w czasie możliwie najdalej, jak się da. Niemowlę, które dopiero kształtuje zmysł wzroku, nie powinno korzystać z telefonu, tabletu czy nawet telewizora. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że nadmiar kolorów i dźwięków oraz szybkość pojawiających się obrazów i animacji może przebodźcować malucha, a w późniejszym okresie opóźnić proces mówienia czy negatywnie wpłynąć na rozwój ruchowy. Rodzice powinni wiedzieć, że w pierwszym roku życia dziecka mózg powiększa się nawet trzykrotnie. W drugim i trzecim roku życia wzrasta liczba połączeń (synaps) między neuronami. To one decydują o sprawności mózgu. Zadaniem rodzica jest więc taka stymulacja połączeń mózgowych, by wspomnianą sprawność rozwijać. Jak ro zrobić? Zdecydowanie nie poprzez bierne oglądanie telewizji czy bajki na smartfonie. Małe dziecko najwięcej uczy się poprze zabawę i naśladownictwo, czyli doświadczenie i relacje z najbliższymi mu osobami. FAKT: Małe dzieci (do około 2. roku życia) nie powinny używać smartfonów ani innych ekranów (TV, tablet, laptop) To zdecydowanie prawda. Potwierdzają to specjaliści (między innymi WHO czy eksperci z Amerykańskiej Akademii Pediatrii). Zamiast bajki na smartfonie pomyśl o wspólnym oglądaniu książeczek, układaniu wieży z klocków, czy rysowaniu. Zadbaj o to, aby twój maluszek miał jak najwięcej doświadczeń sensorycznych. Takich z pewnością nie da mu żaden telefon czy telewizor. Co za to może się przydać? Noworodek wcale nie potrzebuje stosu zabawek. Wystarczą mu najbliższe osoby, ich dotyk, przytulenie i głos oraz kontrastowe przedmioty, które stymulują zmysł wzroku. W późniejszym etapie z pewnością warto zaopatrzyć się w klocki, instrumenty muzyczne, grzechotki, gryzaki, zabawki dźwiękonaśladowcze, przytulanki czy po prostu garnki i łyżki (niejedno niemowlę chętniej spędzi czas w towarzystwie kuchennych instrumentów niż drogich zabawek). MIT: Smartfony uspokajają i wyciszają dzieci Twój maluch nie chce zasnąć, a może coś go bardzo rozzłościło i nie jesteś w stanie go uspokoić? Podajesz mu smartfon z bajką i w kilka sekund dziecko przestaje płakać? Niestety, nie tylko nie jest to rozwiązanie problemu, ale może to ten problem pogłębić. FAKT: Korzystanie z ekranu smartfona może zaburzyć sen dziecka i niekorzystnie wpłynąć na jego rozwój emocjonalny Dzieci, a także dorośli, nie powinny zasypiać przed żadnym ekranem. Pamiętajmy, że smartfony emitują niebieskie światło, które nie tylko utrudnia zasypianie, ale i może przyczynić się do większego rozdrażnienia i przebodźcowania. Efekt? Twój maluch może mieć problem z zaśnięciem. Dodatkowo istnieje większe ryzyko, że będzie częściej wybudzać się w ciągu nocy. Uspokajanie dziecka za pomocą smartfona również nie rozwiązuje problemu, a potęguje go. Maluch tak naprawdę nie radzi sobie z emocjami. Jedynie zagłusza je tym, co widzi na ekranie. Dziecko nie uczy się mechanizmów radzenia sobie ze stresem, nie kształtuje w sobie emocjonalnych zachowań, które z pewnością przydadzą się mu w dalszym życiu. Zamiast podawać dziecku smartfon w sytuacji wybuchu ataku złości czy histerii, lepiej porozmawiać z maluchem o emocjach, wyjaśnić mu je i przytulić. Żadne, nawet najdroższe i najbardziej nowoczesne smartfony nie zastąpią bliskości, zrozumienia i akceptacji uczuć małego człowieka. MIT: Smartfony pełnią rolę edukacyjną (uczą mówić, pisać, liczyć) Myślisz, że jeśli twój roczniak będzie oglądał bajki na telefonie, to szybciej zacznie mówić? A może słyszałaś, że oglądanie bajek wpływa na inteligencję nieco starszych dzieci? To półprawda. Po pierwsze - zbyt wczesne korzystanie z ekranów przez małe dzieci negatywnie wpływa na rozwój mowy. Specjaliści mówią wprost - smatrfony i telewizory opóźniają mówienie. Po drugie - sam telefon nie pełni funkcji edukacyjnej. Taką rolę mogę pełnić wartościowe aplikacje, które wybierzesz wspólnie z dzieckiem. Kiedy więc można pozwolić maluchowi na korzystanie z telewizora lub smartfona? Eksperci wspominają o umownej granicy 2 lat, przy założeniu, że maluch prawidłowo (jak na swój wiek) mówi i rozwija się. FAKT: Edukacyjne aplikacje i filmy wspierają rozwój Zwracaj uwagę na to, co twoje dziecko ogląda w telewizji czy za pośrednictwem smartfona. Jest wiele aplikacji i bajek, które rozwijają zmysł mowy, kształtują odpowiednie postawy, uczą radzenia sobie z emocjami, czy stanowią skarbnicę wiedzy na temat zwierząt. Warto wybierać treści o największym walorze edukacyjnym Postaraj się oglądać wyświetlane materiały razem z dzieckiem i omawiać to, co widzicie. Wesprzesz tym samym rozwój mowy, a także wzmocnicie wasze relacje. Sprawdź aplikację Applaydu, która umożliwia przeniesienie się w świat ożywionych zabawek z KINDER Niespodzianki. To darmowa aplikacja mobilna od KINDER Niespodzianki dla dzieci od 4 do 9 lat, tworzoną wspólnie z pedagogami z Uniwersytetu Oksfordzkiego. Apka umożliwia przeniesienie się w świat ożywionych zabawek z KINDER Niespodzianki. Jak to możliwe? Wszystko za sprawą rozszerzonej rzeczywistości! Wystarczy zeskanować zabawkę i gotowe – ulubiona figurka pojawia się jako postać w grze i odblokowywane są nowe funkcje. Możemy usłyszeć jego odgłos i uruchomić animację dla jeszcze większego realizmu. Ponadto dziecko może uczyć się z nimi angielskiego, a także sprawdzić, gdzie można spotkać dane zwierzę, co ono je, ile waży i jaki ma rozmiar! Swoje odkrycia może zapisywać, tworząc własną encyklopedię. W aplikacji APPLAYDU jest w sumie 65 realistycznych zwierząt do nauki i zabawy – zintegrowano aż 33 zupełnie nowych, cyfrowych postaci Natoons! Dzięki temu aplikacja wspiera dzieci w rozwoju, stymulując przez zabawę ze zwierzętami. MIT: Smartfony (dzięki social mediom) wspierają relacje między dziećmi Niestety, nie zawsze. Oczywiście dużym atutem smartfonów jest to, że dzieci mogą być ze sobą w stałym kontakcie, nawet wtedy gdy są chore i nie mogą spotkać się w przedszkolu, szkole czy na placu zabaw. Niemniej jednak warto zwrócić uwagę na czas, jaki twój maluch spędza przed ekranem. Dzieci w wieku 2-5 lat, nie powinny bawić się elektronicznymi gadżetami dłużej niż godzinę dziennie. Maluchy w wieku powyżej 3. roku życia, mogą uczyć się poprzez gadżety elektroniczne. Dodatkowo niezwykle ważne jest obserwowanie, jak wyglądają kontakty społeczne dziecka w realnym świecie. Ocena kompetencji społecznych może okazać się pomocna do określenia tego, czy dziecko powinno korzystać ze smartfona. Istotne jest też to, by rodzic miał pieczę nad tym, z kim maluch się kontaktuje i jakie treści wyświetla. FAKT: Zbyt długie korzystanie ze smartfona może uzależnić dziecko oraz negatywnie wpłynąć na jego rozwój fizyczny i psychiczny Dziecko, które spędza przed ekranem telefonu kilka godzin, może borykać się z nadwagą, nieprawidłową postawą ciała, zaburzeniami rozwoju mowy, problemami z radzeniem sobie z emocjami czy nawiązywaniem kontaktów. Dodatkowo może okazać się mniej kreatywne czy sprawne ruchowo. Zadaniem rodzica jest kontrola tego, jak długo dziecko korzysta z ekranu oraz jakie treści tam wyświetla. Dotychczasowe rekomendacje dotyczące czasu spędzanego przez dzieci przed ekranem odnoszą się wyłącznie do czasu wolnego, poza nauką szkolną. Oto najważniejsze rekomendacje: dzieci poniżej 1 roku życia i w pierwszym roku życia nie powinny być w ogóle eksponowane na ekran; dla dzieci w wieku od 2 do 4 lat czas przed ekranem zawsze pod kontrolą osoby dorosłej nie powinien przekraczać 1 godziny dziennie, im mniej, tym lepiej; dla dzieci w wieku od 5 do 17 lat czas przed ekranem nie powinien przekraczać 2 godzin dziennie, im mniej, tym lepiej. Rodzicu, zwracaj uwagę na to, w jaki sposób twoje dziecko korzysta ze smatrfona. Wybierajcie wspólnie wartościowe treści oraz edukacyjne aplikacje i cieszcie się niesamowitą zabawą połączoną z nauką. Materiał powstał z udziałem marki Kinder Niespodzianka.
Jak wygląda rekrutacja do liceum 2023/2024? Jak dostać się do dobrego liceum?
Rekrutacja do liceum jest dość stresującym momentem dla ucznia i jego rodziców. Ważne więc, by się do niej odpowiednio przygotować: nie przegapić terminów, znać zasady. Wyjaśniamy, jak wygląda rekrutacja do liceum na rok szkolny 2023/2024.
Rekrutacja do liceum, technikum czy szkoły branżowej to ważny krok przed rozpoczęciem nowego etapu edukacji, który składa się z kilku części. To właśnie podczas rekrutacji zostaje rozstrzygnięte, czy uczeń będzie mógł uczęszczać do wymarzonej szkoły średniej, czy może jednak będzie musiał wybrać inną. Wątpliwości często budzi to, do ilu szkół można składać dokumenty. W całej Polsce podczas rekrutacji do liceum można składać podanie o przyjęcie do trzech szkół. W ramach tych szkół kandydat do liceum może wybrać dowolną liczbę klas. Wyjaśniamy, kiedy rozpoczyna się rekrutacja do liceów, do kiedy można składać dokumenty i jak przebiega cały ten proces krok po kroku. Spis treści: 1. Rekrutacja do liceum – kiedy, ważne terminy 2. Zasady rekrutacji do liceum Jak obliczyć punkty za oceny? Jak obliczyć punkt z egzaminu? Laureaci olimpiad a rekrutacja do liceum 3. Jak wygląda rekrutacja do liceum 2023/2024? Rekrutacja do liceum – kiedy, ważne terminy Wielu młodych ludzi wraz z rodzicami zastanawia się, kiedy zanieść świadectwo do liceum. Terminy, które obowiązują w 2023 roku, są podane na stronie internetowej kuratorium danego województwa. Są one zależne od konkretnego regionu, w którym znajduje się szkoła, do której aplikuje uczeń. Poniżej przedstawiamy tegoroczne terminy, które obowiązują w jednym z województw, mogą się one jednak nieznacznie różnić w zależności od regionu. Wszystkich terminów trzeba bezwzględnie przestrzegać, ponieważ opóźnienie lub przeoczenie tych dat może przekreślić marzenia o dostaniu się do wybranej szkoły. Do kiedy można składać dokumenty do szkoły średniej? Na przykład w Warszawie obowiązują następujące terminy: od 15.05.2023 r. do 19.06.2023 – wybór preferencji i złożenie wniosku w szkole pierwszego wyboru; od 15.05.2023 r. do 29.05.2023 r. – wybór preferencji i złożenie wniosku do szkoły oddziału międzynarodowego, dwujęzycznego, przygotowania wojskowego, mistrzostwa sportowego, sportowego; od 30.05.2023 do 12.06.2023 r. – przeprowadzenie sprawdzianu kompetencji językowych, uzdolnień kierunkowych, prób sprawności fizycznej; do 14.06.2023 r. – publikacja listy kandydatów, którzy uzyskali pozytywne wyniki sprawdzianu uzdolnień kierunkowych, prób sprawności fizycznych; 21.07.2023 r. - publikacja list kandydatów zakwalifikowanych do przyjęcia; 23.06 do 12.07.2023 r. – możliwość dokonania zmiany przez kandydatów w kwestii wniosków o przyjęcie. Uczeń może zmienić szkoły i/lub oddziały (profile), w których chce się uczyć; 23.06.2023 do 12.07.2023 r. – uczeń musi uzupełnić wniosek rekrutacyjny o kopię świadectwa ukończenia szkoły podstawowej i zaświadczenie o wyniku egzaminu ósmoklasisty. od 21.07.2023 r. – 26.07.2023 r. – potwierdzenie woli podjęcia nauki w szkole, do której kandydat został zakwalifikowany; do 27 lipca do godziny 14:00 – opublikowanie przez komisje rekrutacyjne list kandydatów zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do przyjęcia do szkół. od 31.07.2023 r. do 2.08.2023 r. - rekrutacja uzupełniająca Harmonogram Centralnej Komisji Egzaminacyjnej dotyczący wyników z egzaminu ósmoklasisty: 3 lipca 2023 r. – termin ogłoszenia wyników z egzaminu ósmoklasisty (będzie je można sprawdzić przez internet na indywidualnych kontach ucznia), 6 lipca 2023 r. – zostaną wydane przez szkoły zaświadczenia z wynikami egzaminu ósmoklasisty. Zasady rekrutacji do liceum Uczeń, który kończy szkołę podstawową, w rekrutacji do liceum maksymalnie może uzyskać 200 punktów. Zebrane punkty decydują o tym, do jakiej szkoły ponadpodstawowej się dostanie. Pewnie zastanawiasz się, jak obliczyć punkty do liceum. Połowę, czyli 100 punktów, można uzyskać z egzaminów końcowych. Pozostałe punkty uczeń może uzyskać za: Wyniki na świadectwie. Oceny przeliczane są na punkty z następujących przedmiotów: języka polskiego, matematyki oraz dwóch wybranych przedmiotów, za które dostaje się punkty, ubiegając się o przyjęcie do danej klasy w liceum. Szczególne osiągnięcia, np. sukcesy w konkursach kuratoryjnych, osiągnięcia artystyczne i sportowe. Uczestnictwo w wolontariacie. O tym, ile należy zdobyć punktów, by dostać się do wybranej przez siebie szkoły, uczniowie dowiedzą się dopiero po zakończeniu procesu rekrutacji. Często na stronach szkół publikowane są progi punktowe z lat ubiegłych, by uczniowie mogli się zorientować, jaki poziom obowiązywał wcześniej. Należy jednak pamiętać, że jeżeli do szkoły podania złoży wielu zdolnych uczniów – progi punktowe podniosą się. Jak obliczyć punkty za oceny? Przyznawanie punktów za oceny prezentuje się następująco: ocena celująca – 18 punktów ocena bardzo dobra – 17 punktów ocena dobra – 14 punktów ocena dostateczna – 8 punktów ocena dopuszczająca – 2 punkty Dodatkowe punkty: świadectwo z czerwonym paskiem – 7 punktów wolontariat szkolny – 3 punkty sukcesy w konkursach kuratoryjnych, konkursach wiedzy, osiągnięcia artystyczne i sportowe – od 2 do 10 punktów (maksymalnie można uzyskać 18 punktów). Jak obliczyć punkty z egzaminu? Z egzaminów z języka polskiego, języka nowożytnego oraz matematyki maksymalnie można dostać 100 punktów. Punkty z matematyki oraz z języka polskiego należy pomnożyć przez 0,35. Punkty z języka nowożytnego trzeba pomnożyć przez 0,3. Laureaci olimpiad a rekrutacja do liceum Laureaci olimpiad, konkursów przedmiotowych mają znacznie większe szanse na to, by dostać się do wymarzonej szkoły. Uczniowie, którzy zostaną laureatem lub finalistą olimpiady przedmiotowej (która jest wymieniona w wykazie olimpiad przedmiotowych przeprowadzanych z przedmiotu lub przedmiotów objętych egzaminem ósmoklasisty) lub laureatem konkursu przedmiotowego o zasięgu wojewódzkim, lub ponadwojewódzkim (organizowanego z zakresu jednego z przedmiotów objętych egzaminem ósmoklasisty) są zwolnieni z danego przedmiotu na egzaminie ósmoklasisty. Co to oznacza w praktyce? Taki uczeń z automatu otrzymuje 100% punktów z danego przedmiotu i nie musi się na nim w ogóle pojawiać. Jak wygląda rekrutacja do liceum na rok 2023/2024? Rekrutacja do liceum obejmuje kilka etapów. Co trzeba zrobić, by rozpocząć ten proces? Złożyć wniosek o przyjęcie do wybranych szkół ponadpodstawowych. W marcu ruszył nabór elektroniczny do szkół i przedszkoli. Gdy uczeń otrzyma już zaświadczenie z wynikiem egzaminu ósmoklasisty – należy zanieść dokument do szkół, w których uczeń złożył wniosek o przyjęcie. Gdy placówki podadzą listę zakwalifikowanych uczniów – uczniowie muszą wtedy złożyć deklarację woli przyjęcia w wybranej przez siebie szkole. Dostarczają w tym celu oryginał świadectwa ukończenia szkoły podstawowej oraz oryginał wyniku egzaminu ósmoklasisty. Na podstawie deklaracji uczniów szkoły podają listę uczniów przyjętych i nieprzyjętych. Na koniec zaczyna się etap dodatkowej rekrutacji. Jeśli ktoś nie został przyjęty do wybranej przez siebie szkoły (jako pierwszego wyboru), może ubiegać się o miejsce w innej szkole (kolejnego wyboru), gdzie są jeszcze wolne miejsca. W szkołach, gdzie uczeń musi zdać test sprawności fizycznej, test umiejętności i kompetencji językowych lub uzdolnień kierunkowych dyrektorzy indywidualnie ustalają daty egzaminów, wpływających na przyjęcie do liceum. Zobacz także: Jak napisać życiorys do szkoły? Jak napisać podanie – do szkoły lub innej instytucji [WZÓR] ​Wyprawka do liceum – co kupić do wyprawki szkolnej?
Przepis na ciasteczka świąteczne dla dzieci – w tym także na wyśmienite pierniczki
Podajemy przepisy na ciasteczka świąteczne dla dzieci: kruche oraz piernikowe. Po upieczeniu warto je udekorować lukrem lub specjalnym pisakiem. Do ciasteczek świątecznych użyj foremek w kształcie gwiazdek, aniołków, bałwanków, aby podkreślić ich bożonarodzeniowy charakter.
Jeżeli jednym z twoich <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/postanowienia-adwentowe-dla-rodzicow-i-dla-dzieci-27827-r1/">postanowień adwentowych jest rodzinne pieczenie ciasteczek, przedstawiamy prosty przepis na ciasteczka świąteczne dla dzieci, a także drugi – na klasyczne, pachnące świętami pierniczki. Wypróbuj oba! Poniżej znajdziesz przepisy na ciasteczka świąteczne, którymi zachwyci się cała rodzina. Możecie też spróbować upiec <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/przepisy/ciasteczka-bezglutenowe-i-bezmleczne-z-cynamonem-przepis-bez-masla-i-jajek-36249-r1/">bezglutenowe ciasteczka, jeśli np. maluchy nie mogą zjeść tych z poniższych przepisów. Spis treści: Przepis na kruche ciasteczka świąteczne dla dzieci Przepis na ciasteczka piernikowe świąteczne Dekoracje ciasteczek świątecznych – akcesoria Przepis na kruche ciasteczka świąteczne dla dzieci Kruche ciasteczka świąteczne są pyszne, a w dodatku łatwe w przygotowaniu – wybierzcie je, jeśli macie ochotę na szybkie ciasteczka świąteczne. Składniki: 15 łyżek mąki pszennej 1/3 kostki masła 4 łyżki cukru pudru starty jednocentymetrowy kawałek wanilii żółtko łyżeczka śmietany kremówki Przygotowanie: Mąkę posiekaj razem z masłem. Dodaj cukier puder wymieszany ze startą wanilią, żółtko i kremówkę. Szybko zagnieć ciasto i włóż je do lodówki na godzinę. Rozwałkuj i wykrawaj ciasteczka. Wyłóż je na wysmarowaną masłem blachę, posmaruj białkiem, posyp cukrem. Piecz na złoto w piekarniku nagrzanym do 180°C. Wyjmij z piekarnika i poczekaj, aż wystygną. Proste ciasteczka świąteczne dla dzieci gotowe! Przepis na ciasteczka piernikowe świąteczne Pieczenie pierniczków i oczekiwanie, aż zmiękną, prawie tak samo dobrze odmierza czas do świąt jak <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/filmy/DIY/jak-zrobic-kalendarz-adwentowy-krasnoludki-785-r22/">kalendarz adwentowy. Możesz zrobić je wspólnie z dzieckiem! Składniki: 75 g masła 250 g miodu 125 g cukru opakowanie przyprawy do pierników 500 g mąki 2 łyżeczki proszku do pieczenia jajko Przygotowanie: W rondlu stop masło, miód i cukier. Gdy przestygnie, wlej masę do miski. Mąkę z proszkiem do pieczenia oraz przyprawę do pierników dodaj wraz z jajkiem do masy miodowej i wyrób ciasto. Zagniecione ciasto pozostaw pod przykryciem na 1-2 godziny. Z rozwałkowanego na grubość 1/2 cm ciasta wycinaj foremkami pierniczki. Piecz w rozgrzanym do 200 st. C piekarniku przez 15-20 minut. Po upieczeniu i ostudzeniu włóż pierniczki do metalowej puszki i odstaw na 2-3 tygodnie w suche i chłodne miejsce, żeby zmiękły. Dekoracje ciasteczek świątecznych – akcesoria Do przygotowania ciasteczek i pierniczków niezbędny będzie wałek (może być ozdobny, wtedy na ciastkach od razu zostanie wzorek), stolnica (wygodna jest silikonowa) oraz foremki do wykrawania ciasteczek w różnych kształtach. Do dekorowania wypieków przydadzą się: gotowy lukier (możesz sama zrobić <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/przepisy/lukier-bez-bialek-37212-r1/">lukier bez białek dla dziecka), kolorowe lub orzechowe posypki, pisak do dekorowania, pojemnik z końcówką do dekorowania. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/ciasteczka-na-choinke-7883-r1/">Ciasteczka na choinkę: 3 proste przepisy na ozdobne ciastka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/ciasteczka-swiateczne-aromatyczne-wypieki-na-kilka-sposobow-26480-r1/">Ciasteczka świąteczne dla dzieci: proste i sprawdzone przepisy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/jak-zrobic-domek-z-piernika-przepis-krok-po-kroku-30410-r1/">Jak zrobić domek z piernika: przepis krok po kroku [plus SZABLON]
Obowiązki dziecka – regulują je przepisy prawne oraz sami rodzice
Obowiązkiem dziecka jest pomagać rodzicom – mówi prawo. Badania potwierdzają, że udział malucha w domowych czynnościach rozwija je i wzmacnia. Należy jednak pamiętać, że dziecko jest przede wszystkim dzieckiem, które również ma swoje prawa. Należą mu się szacunek, wsparcie i przestrzeń do zabawy, beztroski i… popełniania błędów.
Zgodnie z prawem pomoc rodzicom to podstawowy obowiązek dziecka. Dziecko może go spełniać na wiele sposobów w zależności od wieku, sytuacji oraz potrzeb. Podpowiadamy, jak w zależności od wieku dziecka można wyznaczać mu obowiązki domowe i wyjaśniamy, jak regulują to przepisy. Należy jednak pamiętać, że w Polsce najczęściej problemem nie jest niewypełnianie obowiązków przez dziecko, ale łamanie jego praw przez rodziców. Choć prawnie dziecko jest zobowiązane pomagać rodzicom, nie oznacza to, że ma przejąć ich obowiązki, stać się ich powiernikiem i wsparciem. Spis treści: Obowiązki dziecka – przepisy prawa Gdy dziecko nie wypełnia swoich obowiązków Obowiązki dziecka wyznaczane przez rodziców Obowiązki 3-latka Obowiązki 4-letniego dziecka Obowiązki 5-latka Obowiązki 6-letniego dziecka Obowiązki domowe rozwijają dziecko Obowiązki dziecka – przepisy prawa Kwestie obowiązków małoletniego dziecka (do ukończenia 18. roku życia) reguluje <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://arslege.pl/obowiazki-dziecka-mieszkajacego-u-rodzicow/k2/a521/" rel="nofollow noopener" target="_blank">art. 91 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Nakłada on na dziecko obowiązek: słuchania swoich rodziców i opiekunów, pomocy we wspólnym gospodarstwie (jest to pojęcie szersze niż gospodarstwo domowe i może obejmować również obowiązek pomocy w gospodarstwie produkcyjnym rodziców oraz pomoc w prowadzonej przez rodziców działalności gospodarczej), pomoc ze strony dziecka musi odpowiadać fizycznym i duchowym jego siłom, obowiązki dziecka nie mogą przeszkadzać w jego wychowaniu i edukacji. Szczególny obowiązek spoczywa na małoletnim dziecku, które uzyskuje dochód z własnej pracy. W takiej sytuacji jest ono zobowiązane do współfinansowania kosztów utrzymania rodziny. Gdy dziecko nie wypełnia swoich obowiązków Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie przewiduje żadnej sankcji za niewykonywanie przez dziecko określonych w przepisie obowiązków. Nie oznacza to jednak, że nie może w tej sprawie ingerować sąd opiekuńczy. Może on pozbawić dziecko uprawnienia do rozporządzania swoim zarobkiem, jeżeli nie wywiązuje się ono z obowiązku współfinansowania kosztów utrzymania rodziny. Pamiętajmy jednak, że dziecko poza obowiązkami ma także <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/prawa-dziecka-takie-warunki-zycia-powinno-miec-kazde-dziecko-28081-r1/">prawa, których rodzice są zobowiązani przestrzegać. Są to między innymi: prawo do godnych warunków życia, prawo do opieki zdrowotnej, prawo do odpoczynku, własnego zdania, prywatności i zachowania tajemnicy, ochrony przed poniżającym traktowaniem, do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i wszelkiego okrucieństwa. Obowiązki dziecka wyznaczane przez rodziców Obowiązki dziecka to indywidualna sprawa, która może być w każdej rodzinie inaczej rozstrzygana. Zależą one od reguł panujących w każdym domu, wieku dziecka i świadomości jego rodziców. Istnieją jednak uniwersalne zasady, których warto uczyć dziecko już od najmłodszych lat. Są to: szanowanie ludzi, reagowanie na uzasadnione prośby przy jednoczesnej możliwości wyrażenia swojego zdania i dyskusji, aktywne pomaganie w domowych czynnościach, szanowanie pracy innych, dbanie i szanowanie zabawek, stosowanie się do obowiązujących reguł i zasad zarówno w domu, jak i poza nim. Dziecko od najmłodszych lat należy uczyć szacunku do innych ludzi i do ich pracy. Nie wystarczy tylko o tym mówić (chociaż o tym również nie powinniśmy zapominać), ponieważ maluchy uczą się przede wszystkim poprzez obserwację. Chcesz, żeby dziecko szanowało cię i inne osoby z twojego otoczenia? Szanuj je, daj prawo do wyrażania własnego zdania i wyznaczaj granice, dając mu przestrzeń do kreatywności i zabawy. Tylko w ten sposób możesz je nauczyć szacunku do innych, jak i siebie samego. A to jest bezcenne. Pamiętaj też, że dziecko jest przede wszystkim dzieckiem. Obowiązki dziecka to nie jego wyzysk, tylko część życia polegająca na nauce samodzielności, odpowiedzialności i nabywaniu umiejętności niezbędnych w życiu. Nie chodzi tu w żadnym wypadku o zlecanie małym dzieciom ciężkich prac domowych. Listę zadań trzeba dostosować do wieku malucha i etapu jego rozwoju. Oczywiście podział jest bardzo umowny, gdyż jedne dzieci radzą sobie z wypełnianiem obowiązków lepiej, a inne gorzej. Obowiązki 3-latka Do obowiązków 3-letniego malucha może należeć: wrzucanie brudnych ubrań do kosza na bieliznę, odkładanie na miejsce zabawki, odkładanie książki na miejsce, pomaganie w karmieniu zwierzątka domowego, wyrzucanie zużytej pieluszki do kosza, odstawianie na miejsce bucików, rozbieranie się i ubieranie przy pomocy rodziców, wycieranie swojego stoliczka po posiłku, wykonywanie poleceń typu „przynieś-wynieś”. Pomagaj dziecku w obowiązkach, ale tylko na tyle, na ile jest to konieczne. To znaczy, że np. dziecko może powkładać klocki do pudełka, a ty możesz pomóc mu włożyć je na górną półkę. Jednocześnie nie oczekuj, że maluch będzie sprzątał za ciebie! Obowiązki 4-letniego dziecka Do obowiązków dziecka w tym wieku może należeć: pomoc w nakrywaniu do stołu, pomoc w rozpakowaniu zakupów i wsadzaniu ich do lodówki, zamiatanie, ścieraniu kurzu, wybieranie ubrania na następny dzień, sprzątanie zabawek. Pamiętaj, żeby nie obciążać dziecka nadmiernie obowiązkami, szczególnie jeśli obowiązki mogą stanowić dla niego zagrożenie życia lub zdrowia np. prasowanie, gotowanie czy samodzielne wyjście do sklepu. Nie złość się, jeśli maluch podczas domowych porządków... bardziej nabałagani. Dziecko powinno aktywnie uczestniczyć w życiu rodzinnym i uczyć się samodzielności poprzez obserwację, nie wyręczać rodziców. Obowiązki 5-latka Dziecko w tym wieku może: ścielić swoje łóżko, pomagać w codziennych zakupach, sprzątać po posiłku, samodzielne ubierać się, ścierać kurze, wybierać ubrania na następny dzień, odkładać wyprane ubrania do szafy. Jeżeli twoje dziecko nie wypełniło swoich obowiązków, absolutnie nie stosuj kar: zamiast tego rozmawiaj z dzieckiem i na swoim przykładzie pokazuj, czego od niego wymagasz. Ważne jest też, aby nie obciążać dziecka obowiązkami, które wykraczają poza jego możliwości, np. nie każ 5-lakowi opiekować się młodszym rodzeństwem: to twoja rola, dziecko wciąż jest dzieckiem. Obowiązki 6-letniego dziecka Do obowiązków dziecka w tym wieku może należeć: podlewanie kwiatków, przygotowanie pod nadzorem rodziców prostych potraw, np. kanapek, sprzątanie stołu po posiłku, odwieszanie ubrań do szafy, ścielenie łóżka, podlewanie kwiatków, mycie owoców i warzyw, sprzątanie zabawek. Obowiązki domowe rozwijają dziecko Badania naukowców udowodniły, jak pozytywnie na rozwój dziecka wpływa wypełnianie przez nie obowiązków domowych. Takie dziecko jest: bardziej empatyczne, ma lepsze kontakty z rówieśnikami, w życiu dorosłym będzie dobrze współpracowało z kolegami w pracy, jest bardziej samodzielne, odpowiedzialne, cierpliwe, wytrwałe, systematyczne, lepiej się uczy i ma lepsze kontakty z rówieśnikami. Dla maluchów, w wieku 3-6 lata obowiązki domowe to może nie być przykra konieczność, ale wspaniały sposób spędzania czasu – świetna zabawa. Pamiętaj jednak, aby nie obarczać dziecka odpowiedzialnością za własne obowiązki lub samopoczucie. Nie mów: „Posprzątaj, bo mamusia będzie smutna, jeśli tego nie zrobisz”. To przemoc. View Burdaffi on the source website Pamiętajmy o pochwaleniu dziecka za posprzątanie pokoju, posegregowanie prania czy pościelenie łóżka, nawet jeżeli nie jest to zrobione idealnie. Dzięki temu następnym razem postara się jeszcze bardziej! Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/tylko-12-proc-dzieci-regularnie-pomaga-w-obowiazkach-domowych-26688-r1/">To jedna z najważniejszych metod wychowawczych – znasz ją, ale dlaczego jej nie używasz? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jest-7-cech-dziecka-gwarantujacych-mu-ze-odniesie-sukces-w-zyciu-26604-r1/">7 cech dziecka, które zagwarantują mu sukces w życiu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/zainteresowania-dziecka-jak-je-rozpoznac-i-prawidlowo-rozwijac-przyklady-38413-r1/">Zainteresowania dziecka: jak je rozpoznać i prawidłowo rozwijać? [PRZYKŁADY]
Proste fryzury dla dziewczynek: 10 propozycji (w tym pomysły na modne cięcie)
Gdy rano brakuje czasu na wymyślne układanie włosów – idealnie sprawdzą się proste fryzury dla dziewczynek. Przedstawiamy 7 pomysłów na łatwe i szybkie uczesania. Podpowiadamy też, jakie cięcie dla dziewczynki wybrać, by było modne i ponadczasowe.
Fryzury dla dziewczynek mogą być bardzo wymyślne i skomplikowane – oczywiście wyglądają pięknie i efektownie, jednak nie zawsze jest czas, by tak uczesać swoją córkę. Niezawodne okazują się wtedy łatwe fryzury, na których zrobienie wystarczy dosłownie kilka minut, a gdy córka jest starsza – sama może się w nie czesać. Zobacz, jak uczesać małą dziewczynkę – przedstawiamy propozycje prostych fryzur dla dziewczynek. Proste fryzury dla dziewczynek: Modny bob Wygładzone włosy na całej długości Beach waves, czyli nieposkromione fale Zawijasy po obu stronach głowy Falowane włosy z opaską Oryginalne kucyki Dwa kłosy Wysoki kucyk (krótkie włosy) Rozpuszczone fale Prosty koczek Fryzury dla dziewczynek Dziewczynki i nastolatki z powodzeniem mogą nosić proste fryzury damskie, które noszą dorosłe kobiety. Oto kilka propozycji, którymi warto się zainspirować. Modny bob Fryzura ponadczasowa, wygodna i świetnie wyglądająca! Ostre cięcie będzie idealne zarówno dla dziewczynek, które wybiorą „ugrzecznioną” wersję, jak i dla tych, które będą chciały, by ich fryzura miała „więcej pazura”. Bob w wersji dorosłej - propozycja dla mamy. Wygładzone włosy na całej długości Przedziałek na środku głowy i wygładzenie na całej długości to fryzura, która nigdy nie wyjdzie z mody. Jest piękna i ponadczasowa, a w dodatku idealnie pasuje do młodych dam! Wygładzone włosy w wersji dorosłej (jeśli mama i córka chcą uczesać się tak samo). Beach waves, czyli nieposkromione fale Plażowe fale to fryzura modna na całym świecie, niezależnie od pory roku. Taki efekt da się uzyskać w zasadzie z każdego typu włosów (u niektórych dziewczynek pojawi się on naturalnie, np. po nocy). Wystarczy odpowiedni sprawy do włosów. Jeśli jednak są one trudne do ułożenia – może być potrzebnych kilka ruchów prostownicą. Beach waves w wersji dla mamy: Proste upięcia dla dziewczynek Niektóre z poniższych fryzur być może wyglądają na skomplikowane, jednak w rzeczywistości ich wykonanie jest naprawdę bardzo szybkie i proste. Zawijasy po obu stronach głowy Pierwsza propozycja to urocze zawijasy po obu stronach głowy. Zrobienie tej fryzury będzie wymagało jednak nieco więcej czasu. Najpierw należy zrobić kucyki po obu stronach głowy, następnie zapleść z nich dwa warkocze, które na koniec trzeba opleść wokół gumki. Gotowe! Falowane włosy z opaską Ta fryzura jest bardzo łatwa łatwa do zrobienia! Tak naprawdę wystarczy lekko pofalować włosy (np. zaplatając na noc warkocze) i założyć opaskę lub przewiązać w modny sposób chustkę. Oryginalne kucyki Ta fryzura to nic innego, jak zwykłe kucyki po obu stronach głowy, ale w bardzo nietypowym wydaniu. Gdy kucyki będą już gotowe – wystarczy pasma włosów poprzedzielać kilkoma gumkami. Ta fryzura z pewnością zrobi duże wrażenie na rówieśnikach! Dwa kłosy Na zrobienie tej fryzury trzeba wygospodarowć około 10 minut. To uczesanie jest jednak warte poświęconego czasu, ponieważ wygląda naprawdę świetnie, a przy okazji taka fryzura będzie bardzo wygodna i przetrwa cały dzień. Sprawdź, jak zrobić kłosa. Wysoki kucyk (krótkie włosy) Ta fryzura będzie doskonała dla dziewczynek z nieco krótszymi włosami. Wystarczy na samej górze głowy związać włoski i lekko wypuścić grzywkę. Reszta doskonale ułoży się już sama. Prosty koczek Taki mini-koczek to bardzo wygodna i trwała fryzura. Najpierw trzeba wysoko spiąć włosy w kucyk. Gdy to już będzie gotowe – należy okręcić włosy gumką w taki sposób, by powstał koczek. Zobacz także: Fryzury na rozpoczęcie roku szkolnego: proste, ładne i fajne (11 propozycji) Fryzury do szkoły: proste, szybkie, fajne i modne (11 propozycji) Najmodniejsze fryzury dla chłopców 2022: garść inspiracji ze zdjęciami
„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Książki dla 3-latków: propozycje dla chłopców i dziewczynek [TOP 7]
Zastanawiasz się, jakie książki będą najlepsze dla 3-latka? Sprawdź, na które z nowości i bestsellerów warto zwrócić szczególną uwagę. W naszym zestawieniu znajdziesz zarówno książki dla 3-latka dziewczynki, jak i 3-latka chłopca. A wśród nich – propozycje idealne na dobranoc oraz do wspólnej nauki i zabawy w ciągu dnia.
Wśród polecanych książek dla 3-latków nie mogło zabraknąć ani książeczek obrazkowych, ani tych pełnych mądrych, prostych historii. Wierszyków i prozy. Przekonaj się, że na naszej liście znajdują się wyłącznie tzw. pewniaki, których tytuły warto pamiętać, wybierając książkowy prezent lub podczas wizyty w bibliotece. 1. Tajemniczy las, czyli podróż po leśnych ścieżkach Poszukując nowości wśród książek dla trzylatków, prawdopodobnie natkniecie się na ten tytuł. I bardzo dobrze, bo choć mało tu tekstu, niemal każda linijka pokazuje, że na naturę można potrzeć nie tylko wnikliwie, ale i z czułością. Na przykład? Porównując cętki na grzbiecie jelonka i jego mamy ze światełkami migoczącymi na wieczornym niebie. Albo szukając jagód na deser dla małego niedźwiadka lub kryjówek dla zajączków, w których mogą czuć się bezpiecznie. A wszystko to na ilustracjach, od których naprawdę trudno oderwać wzrok... Tak, Sandra Dieckmann zaprasza dzieci w niezwykłą podróż po lesie. Pokazuje sceny z leśnego życia o różnych porach roku i dnia. Już na pierwszy rzut oka widać, jaka to piękna kraina… Ale to nie jedyny powód, dla którego nie będziecie szybko przerzucać stron. Ilustracje kryją w sobie bowiem wiele szczegółów, które wspaniale jest odkrywać powoli – jak na prawdziwego obserwatora przyrody przystało. Na końcu książki znajdziemy ciekawe informacje na temat bohaterów Tajemniczego lasu. Można zatem powiedzieć, że to bardzo udane połączenie picturebooka z książką edukacyjną. PS. Z serii Tajemnicza przyroda w Wydawnictwie Słowne ukazała się również Tajemnicza dżungla. Tytuł: Tajemniczy las Autor: Sandra Dieckman Ilustracje: Sandra Dieckman Wydawnictwo Słowne Młode (2022) View Burdaffi on the source website 2. Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki (moc zabaw relaksujących i pogłębiających więzi) „Matki na całym świecie wiedzą i czują, że dzieci chcą być głaskane, przytulane” pisze prof. Marta Bogdanowicz, jedna z najważniejszych osobistości polskiej pedagogiki. Ale czytać wierszyki i jednocześnie zapewniać dziecku mnóstwo frajdy (lub ukojenia) z drapania po pleckach lub delikatnego szczypania? Masowania, muskania, rysowania, chwytania za dłoń (palec, stópkę)...? Spokojnie, to tylko na początku wydaje się skomplikowane. Za drugim, trzecim, setnym czy pięćsetnym spotkaniem z Przytulankami zapomnicie nawet o najtrudniejszych początkach. Tak właśnie było w naszym przypadku, ponieważ ta książka towarzyszyła nam codziennie (tak, codziennie) przez bite 3 lata (od 2 do 5 roku życia córki). Nasze ulubione masażyko-wierszyki to: Bocian i szpak (z przyjemnym drapaniem), Placek (z ugniataniem, ściskaniem boczków, głaskaniem), Bajeczka (z wędrowaniem palcami i dłońmi po pleckach). Warto podkreślić, że prof. Marta Bogdanowicz wiele masażyków opracowała do wierszy takich poetów jak Jan Brzechwa, Julian Tuwim czy Danuta Szlagowska. Prócz wspaniałej zabawy pełnej bliskości, dzięki tej książce, dziecko pozna też moc wyjątkowych wierszyków. Tytuł: Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki Autor: Marta Bogdanowicz Ilustracje: Cezary Deliński Wydawnictwo: Harmonia (2017) View Burdaffi on the source website 3. Elementarz dobrych manier pana Szopa: kultura osobista jest super! Jeśli uważacie, że 3 lata to wiek, w którym warto wprowadzić dziecko w świat dobrych manier — ta książka z pewnością pomoże. Znajdziecie tu rady, jak zachować się przy stole, wobec starszych i rówieśników. Zasady savoir-vivre dużo łatwiej zapamiętać, kiedy przybiorą formę zabawnych wierszyków. Równie ciekawie zilustrowanych sytuacjami z życia (nie zawsze) sympatycznych zwierzątek. Rymowane porady pełne są wskazówek co do tego, jak zachowywać się w kulturalnie. Na przykład: Dobrą radę dam ci, smyku: nie drap się po pupie. Nie najładniej to wygląda, Kiedy jesteś w grupie. Na obrazku obok — słonik trzymający w trąbie parasolkę i próbujący się nią podrapać po... wiecie czym. I dwie zdumione myszki oraz zaniepokojony pan Szop. A to tylko jedna z 47 cennych wskazówek savoir-vivre dla 3-latków. Tytuł: Elementarz dobrych manier pana Szopa Autor: Patrycja Wojtkowska-Skóra Ilustracje: Joanna Myjak Wydawnictwo: Wilga (2020) View Burdaffi on the source website 4. Rok w przedszkolu: książka obrazkowa w sam raz dla 3-latka Co się dzieje w przedszkolu od września do wakacji? Baaardzo dużo… Przemysław Liput zilustrował to wszystko w kolejności chronologicznej (od września do wakacji) i z wyjątkową dbałością o szczegóły (a to coś w sam raz dla małych bystrzaków). Muszę też przyznać, że nie spodziewałam się, że dzięki tej książce dowiem się aż tyle o przedszkolu… mojej własnej córki. „Rok w przedszkolu” zaczęłyśmy „czytać” już na ławeczce przed biblioteką i okazało się, że ukazane tu sytuacje, postacie i przedmioty są albo takie same, albo zupełnie inne niż w przedszkolu córki… Byłam zdziwiona, ale i szczęśliwa, bo dotąd długo i na próżno próbowałam rozmawiać z Małą o przedszkolu. A tu – proszę! Przewracając strony tej książki, słyszałam historyjkę za historyjką. A to o myciu rączek, a to o procedurach przy wychodzeniu na spacery, a to o kolegach i koleżankach… „Rok w przedszkolu” raczej nie sprawdzi się jako książka do „czytania” przed snem. Może się bowiem zdarzyć, że twój przedszkolak też się rozgada (np. na temat jak to było u nich z przygotowaniami do Dnia Niepodległości) czy rozemocjonuje (np. w związku z tym, że w przedstawianym przedszkolu, najzwyczajniej w świecie, mieszka sobie kot). Jednocześnie gorąco polecam ją do przeglądania w wolnym czasie w ciągu dnia. Tytuł: Rok w przedszkolu Autor/ilustracje: Przemysław Liput Wydawnictwo: Nasza Księgarnia (2016) View Burdaffi on the source website 5. Kicia Kocia poznaje strażaka Nasza przygoda z Kicią Kocią zaczęła się właśnie od książeczki o sympatycznym sąsiedzie, strażaku. Kici Koci nie mieściło się w głowie, że pan, który przyszedł do nich z wizytą – w zwykłym, wcale nie strażackim ubraniu – naprawdę gasi pożary i bierze udział w akcjach ratowniczych. Uwierzyła, kiedy uratował ją, gdy wdrapała się na drzewo, z którego nie mogła zejść… Nie bez znaczenia jest, że za sprawą bohatera strażaka, właśnie ta książeczka może wydać się ciekawa zarówno dla 3-letnich dziewczynek, jak i chłopców. Ani się obejrzałam, a kolekcja książeczek o Kici Koci powiększyła się do kilkunastu tomików. Wspólnie z córką wybierałyśmy te opowiastki, które dotyczyły tematów interesujących córkę. Na przykład przed wyjazdem nad morze zaopatrzyłyśmy się w tę pod tytułem „Kicia Kocia na plaży”. A kiedy na tapecie pojawiła się kwestia podróży na Księżyc – „Kicia Kocia w kosmosie”. Niestety, książeczka „Kicia Kocia i witaminowe przyjęcie” nie sprawiła, że córka pokochała warzywa i owoce, ale… zainspirowana jednym ze śniadań Kici Koci, zażyczyła sobie kilka pomidorków koktajlowych na kolację. Jedno jest pewne: dzieci lubią Kicię Kocię. Prawdopodobnie za to, że jej radości i problemy są podobne do tych, które znają z życia. I prosty przekaz, opatrzony charakterystycznymi, przyjemnymi w odbiorze ilustracjami. Dorośli lubią Kicię Kocię za to, że lubią ją ich dzieci i za… przyjazną cenę każdej z książeczek. Tytuł: Kicia Kocia poznaje strażaka Autor: Anita Głowińska Ilustracje: Anita Głowińska Wydawnictwo: Media Rodzina (2012, 2019) View Burdaffi on the source website 6. Wiersze Tuwima dla dzieci, czyli ponadczasowa klasyka dla 3-latka Kiedy rozmawiałam o książkach dla dzieci z rodzicami rówieśników mojej trzyletniej wówczas córki, często okazywało się, że wielu z nich również nie wyobraża sobie domowej biblioteczki bez wierszyków Tuwima. Jeden zdolny trzylatek znał nawet na pamięć prawie całą „Lokomotywę”: „Stoi na stacji lokomotywa, tłusta, ogromna i pot z niej spływa…” Na własne uszy słyszałam, jak recytował, zapamiętale oddając „puffff, jak goląco, ufff, jak goląco!” i nie mogłam wyjść z podziwu. U nas (bardzo) długo (bardzo) ulubionymi wierszami były „Okulary” i „Spóźniony słowik”. Można jedynie przypuszczać, że popularność poety wśród najmłodszych wynika z talentu „pana Tuwina” (tak u nas mówiło się swego czasu na autora „Ptasiego radia”). Rytmy, rymy, starannie dobrane nie tylko słowa, ale i głoski sprawiają, że melodia tych wierszy po prostu wpada w ucho i bardzo jej tam dobrze. Wiersze Tuwima, czytane cichutko i powoli, znakomicie mogą się sprawdzić w charakterze lektury na dobranoc. Tytuł: Wiersze dla dzieci Autor: Julian Tuwim Ilustracje: Olga Siemaszko Wydawnictwo: Prószyński i S-ka (2022) View Burdaffi on the source website 7. Świat należy do ciebie, czyli moc serca i odwagi To książka dla 3-latków, która może okazać się jedną z najważniejszych w domowej biblioteczce na wiele lat, a może nawet na całe życie. Na każdego przedszkolaka czekają tu trzy lekcje dotyczące bardzo ważnych spraw: miłości, wiary w siebie i zachwytu nad światem. Lekcje to działające na wyobraźnię ilustracje i wierszyki, które mogą okazać się bardzo pomocne, gdy trzeba będzie podejmować ważne (nawet jeśli dziecięce) decyzje. Przykład? Proszę bardzo: Zawsze słuchaj głosu serca, Nie bój się przekraczać granic. Idź przez życie pewnym krokiem. A przeszkody? Miej je za nic! Tytuł: Świat należy do ciebie Autor: Barry Falls Ilustracje: Barry Falls Wydawnictwo Słowne (2022) View Burdaffi on the source website Zobacz także: Książki o dinozaurach dla dzieci w różnym wieku [PRZEGLĄD NAJLEPSZYCH TYTUŁÓW] Książki dla dzieci o kosmosie: 8 najciekawszych pozycji Audiobook dla dzieci – najlepsze książki do słuchania [TOP 5]
Kieszonkowe dla dziecka: ile pieniędzy dawać w zależności od wieku?
Kieszonkowe, które rodzice przekazują dziecku, powinno być uzależniona od zasobności ich portfela oraz potrzeb dziecka. Wyznacznikiem ilości pieniędzy może być także wiek dziecka. Im starsze dziecko, tym więcej może dostawać kieszonkowego.
Kieszonkowe to drobne kwoty regularnie wypłacane dziecku przez rodziców, a czasem dziadków. Zdaniem zarówno finansistów, jak i psychologów, jest to świetny sposób na nauczenie mądrego gospodarowania pieniędzmi młodych obywateli i obywatelki. Na razie oczywiście małymi kwotami i na niewielką skalę, ale to i tak przygotowuje do rozsądnego rozporządzania domowym budżetem w przyszłości. Kwotę, jaką dziecko ma otrzymać, najlepiej uzależnić od stanu rodzinnych finansów oraz (rozsądnych) potrzeb dziecka. Kieszonkowe dla dziecka: Od kiedy pierwsze własne pieniądze? Ile dać dziecku pieniędzy? Czego uczy się dziecko, które dostaje kieszonkowe? Czy rodzić powinien sprawować kontrole nad wydatkami dziecka? Kieszonkowe: od kiedy dawać? Dziecko prosi o kieszonkowe? To pierwszy sygnał, że jest gotowe na to, aby je otrzymywać. Warto poprosić dziecko, by powiedziało, na co przydadzą mu się pieniądze. Jeśli wymieni choć dwa powody, oznacza to, że przemyślało sprawę. Nie jest to jednak jedyny wyznacznik, że dziecko może już dostawać własne pieniądze. Kieszonkowe trzeba umieć liczyć, więc dobrze, jeśli dziecko zna podstawy matematyki. Pięciolatek swoich finansów nie dopilnuje. Dziecko, umawiając się na otrzymywanie regularnej „pensji”, musi mieć świadomość, że nie będzie już dostawał pieniędzy na co dzień. Kieszonkowe stanie się dla niego jedynym źródłem gotówki na wszelkie drobne potrzeby – będzie to dla niego nauką oszczędzania. Z doświadczenia wynika, że ta część umowy jest dla dzieci najtrudniejsza do zaakceptowania. Ile kieszonkowego dać dziecku? Wbrew pozorom wysokość wypłacanej gotówki nie ma aż tak dużego znaczenia. Sumę kieszonkowego powinno się po prostu dostosować do możliwości finansowych rodziny i otoczenia, np. do kwoty, jaką dysponują rówieśnicy dziecka. Przykładowe stawki kieszonkowego to: dla 8-latka – 10 zł tygodniowo; dla 10-latka – 15 zł tygodniowo; dla 12-latka – 20 zł tygodniowo; dla 14-latka – 25 zł tygodniowo; dla 16-latka – 30 zł tygodniowo. Znany bloger finansowy Michał Szafrański podpowiada, że jako wyznacznik kwoty kieszonkowego można przyjąć też wiek dziecka lub jego wielokrotność. I tak, ośmiolatek będzie otrzymywał np. 8 zł tygodniowo, a mający większe wydatki 16-latek – 16 zł. Jednak kieszonkowe dla nastolatka może być nieco większą kwotą, szczegolnie jeśli umówimy się wcześniej z dzieckiem, że w ramach kieszonkowego samo będzie sobie kupowało np. ubrania, kosmetyki czy podstawowe przybory szkolne. Ważne jest, aby regularnie (najlepiej raz w tygodniu, ponieważ miesiąc to za długo dla dziecka) wypłacać z góry ustaloną, zawsze tę samą kwotę. Gdy okaże się, że dziecko świetnie gospodaruje swoimi funduszami, warto ją, w dowód uznania dla małego finansisty, nieco zwiększyć. „Ilość pieniędzy, jaka jest oferowana młodej osobie, nie powinna być zbyt wysoka, ponieważ może to powodować nieuzasadnione poczucie wyższości dziecka nad kolegami. Taki model postępowania często stanowi demoralizujący sposób dbania o to, aby pociecha miała dobre kontakty z równolatkami”, przestrzega dra Aleksandra Piotrowska, psycholog dziecięca i przewodnicząca rady naukowej programu edukacji finansowej dzieci Cha-Ching. Czego uczy się dziecko, które dostaje kieszonkowe? Oto konkretne zyski, jakie dziecko może osiągnąć z nauki obracania pieniędzmi właśnie tak małymi jak kieszonkowe: Umiejętność zarządzania budżetem – określona kwota każdego miesiąca bądź tygodnia to budżet, wokół którego dziecko planuje swoje wydatki. Nie może wyjść poza budżet, ponieważ inaczej zabraknie pieniędzy do kolejnego dnia „wypłaty” od rodzica. Planowanie większych wydatków – duże zakupy to takie, które wykraczają poza kwoty, które dziecko otrzymuje jako kieszonkowe. To wydatek, który trzeba zaplanować i np. odkładać część kieszonkowego przez kilka tygodni bądź miesięcy. Wystarczy podzielić kwotę zakupu i pokazać dziecku mechanizm – ile pieniędzy i w jakim czasie musi odkładać, aby spełnić swoje marzenie. Warto również obiecać, że się do danego zakupu częściowo dołożymy – to naprawdę niezwykle skuteczna motywacja do oszczędzania. Oszczędzanie długoterminowe – wystarczy pokazać, że 10 proc. kieszonkowego odłożonego do skarbonki lub na konto w skali roku może dać wynik X zł oraz dodatkowe odsetki. Regularny nawyk oszczędzania to najcenniejsza umiejętność, jakiej możemy nauczyć dziecko. Podstawy produktów finansowych – kieszonkowe można przelewać na konto młodzieżowe, dostępne w wielu bankach. Dziecko otrzyma wówczas kartę i dostęp do bankowości elektronicznej. W ten sposób, na małych kwotach i bez ryzyka zapozna się z funkcjonowaniem banku. Rodzic będzie zaś mieć pełną kontrolę nad wydatkami i podgląd rachunku. Odpowiedzialność i samodzielność – dając dziecku pieniądze i swobodę ich wydawania, okazuje się mu zaufanie i uczy odpowiedzialności za własne działania. Na małych kwotach młody człowiek uczy się samodzielności finansowej, rola rodzica to tłumaczenie zasad i odpowiadanie na trudne pytania. Pożyczka – jeśli dziecko chce szybciej coś kupić, ale brakująca kwota jest większa, można zaproponować mu pożyczkę i wyliczyć odsetki (lub nie). Pieniądze w postaci rat mogą być odliczane od kieszonkowego lub dziecko musi je samo oddawać rodzicom w określonym terminie – w ten sposób na bardzo małych kwotach pokażemy mechanizm działania pożyczki. Czy rodzic powinien ingerować w to, na co dziecko wydaje pieniądze? Wielu rodzicom trudno jest zaakceptować fakt, że dzieci wydają kieszonkowe na produkty niepierwszej potrzeby. Ale mają do tego prawo. „Rodzice muszą przyjąć do wiadomości, że to dziecko decyduje o wydaniu swojego kieszonkowego. Jeśli wyda wszystko od razu, to do momentu kolejnej wypłaty nie będzie miało żadnych środków do dyspozycji. Nikt nie nauczy się na cudzych błędach. To bolesna nauka, ale bez niej dziecko w przyszłości może podejmować nieprzemyślane decyzje finansowe. Rodzice nie powinni zdejmować z niego odpowiedzialności i chronić go przed konsekwencjami tego, co może się wydarzyć. Należy również pamiętać, aby nie dopłacać „ekstra” do kieszonkowego, jeśli dziecko rozporządza swoim kieszonkowym nierozsądnie”, wyjaśnia dr Aleksandra Piotrowska. Jedynym wyjątkiem, kiedy rodzice powinni zareagować, jest sytuacja, kiedy dziecko za otrzymane pieniądze kupuje wyroby tytoniowe czy substancje psychoaktywne (np. alkohol, narkotyki). Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/300-plus-jak-otrzymac-wyprawke-szkolna-gdzie-zlozyc-wniosek-25455-r1/" target="_blank" rel="noopener">300 plus 2022 – dla kogo, kiedy składać wniosek? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/do-kiedy-rodzice-musza-utrzymywac-dziecko-odpowiedz-moze-cie-zdziwic-37946-r1/">Do kiedy rodzice muszą utrzymywać dziecko? Odpowiedź może cię zdziwić! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ile-moze-zarobic-dziecko-zeby-nie-stracic-ulgi-aktualne-przepisy-37839-r1/">Ile może zarobić dziecko, żeby nie stracić ulgi – aktualne przepisy Konsultacja merytoryczna dr Aleksandra Piotrowska Doktor psychologii, wykładowczyni na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, społeczna doradczyni Rzecznika Praw Dziecka i Komitetu Ochrony Praw Dziecka. Autorka popularnej książki „Szczęśliwe dziecko, czyli jak uniknąć najczęstszych błędów wychowawczych”. Ekspertka kampanii „Wspieramy Was od 1. dnia”
Agresywne dziecko w przedszkolu: co robić, gdzie zgłosić?
Rodzice często nie wiedzą, co robić, gdy dziecko staje się agresywne w przedszkolu, bije, pluje i kopie dzieci, a panie zgłaszają, że stanowi zagrożenie. Jest też druga strona medalu – co robić, jeśli to inne agresywne dziecko atakuje twojego malucha? Gdzie to zgłosić i czy można takie dziecko usunąć z przedszkola?
W każdym przedszkolu znajdzie się choć jedno agresywne dziecko. Między maluchami zdarzają się szybkie wymiany ciosów, ale też plucie, gryzienie, popychanie, drapanie. To, że się to zdarza, nie zwalnia nas, dorosłych, z obowiązku zajęcia się sprawą. Bo jeśli mama i tata nie zareagują już teraz, to niewinne przepychanki przedszkolaków mogą im wejść w nawyk. Jeśli dziecko uzna bicie za sposób rozwiązywania problemów, to będzie prawdziwy problem do rozwiązania dla rodziców. Z pomocą psychologa, Edyty Żółtowskiej, wyjaśniamy, co robić, jeśli w przedszkolu jest agresywne dziecko. Tłumaczymy procedury i związane z tym przepisy prawne. Agresywny przedszkolak: co robić? Gdy dziecko w wieku 2-3 lat idzie do przedszkola, natrafia na pierwsze sytuacje, gdy coś idzie nie po jego myśli – czegoś chce, a nie może dostać, ktoś mu coś zabiera. Ponieważ nie wie jeszcze, co mogłoby zrobić – uderza. I tu powinni wkroczyć rodzice. Dziecku trzeba powtórzyć komunikat „nie wolno bić”, przeprosić w jego imieniu poszkodowanego smyka, a jeśli nasz maluch nie przestaje – odizolować go od zabawy. Tym samym dostanie bardzo wyraźny sygnał: bijesz – nie będziesz się bawił. Gdy bije starszy przedszkolak, zazwyczaj w grę wchodzą już silne emocje. Kilkulatek w grupie rówieśników musi uporać się z wieloma trudnymi uczuciami. Przede wszystkim jest bez rodziców i musi podporządkować się zasadom (które czasem różnią się od tych stosowanych w domu). Poza tym jest jednym z wielu, a nie tym jedynym (jak przy mamie). Trzeba się dzielić, czekać na swoją kolej, znosić odrzucenie, niepowodzenie, pominięcie przez panią. A to wywołuje w dziecku cały wachlarz różnorodnych emocji – złość, smutek, wstyd, bezradność. Warto pamiętać, że jeśli dziecko bije, to niekoniecznie musi czuć złość – może również być smutne czy zakłopotane. Zalane uczuciami, z którymi jeszcze nie umie sobie poradzić. I tu po raz kolejny muszą wkroczyć rodzice. Co zrobić, gdy dziecko bije w przedszkolu? „Adaś znowu uderzył Bartka”, „Julia gryzie dzieci”, „Patryk rzuca zabawkami i kopie w drzwi”. Gdy rodzice słyszą taką uwagę przedszkolanki, trochę się wstydzą, trochę złoszczą, ale z pewnością myślą: „Co ja mam zrobić!?”. Na szczęście... jest sporo sposobów, by pomóc smykowi. Najpierw rozmowa. Po trudnym dniu w przedszkolu malcowi należy się… wsparcie. Stało się coś, co zaburzyło jego spokój, nad czym nie zapanował. Dlatego postaraj się usiąść obok malca i bez nagany w głosie zapytaj: „Czy coś trudnego stało się dzisiaj w przedszkolu? Coś, co cię zdenerwowało. Opowiesz mi o tym?”. Powiedz to łagodnie, tak by dziecko wyczuło, że jesteś zainteresowana tym, co się Z NIM działo, a nie ukaraniem go. Gdy malec ma problemy ze znalezieniem przyczyny, poproś, żeby przypomniał sobie, co działo się przed tym, gdy uderzył kolegę, w co się bawił, z kim, co się wydarzyło. Może ktoś wepchnął się do kolejki, może go popchnął, zabrał zabawkę, albo może pani pochwaliła zamiast niego inne dziecko. Pobaw się w detektywa i postaraj odkryć, co się działo z malcem. Co mógł czuć? On sam może jeszcze nie potrafić tego określić. Pomóż mu w tym. Potem nazywanie uczuć. Kiedy ustalisz przebieg zdarzenia, określ emocje malca, ale w trybie przypuszczającym, nie narzucając mu tego, co czuło, raczej z zaciekawieniem tego szukając. Możesz powiedzieć np. „Chyba byłeś zły, co?”, „Może się zasmuciłaś? Ja bym się smuciła, gdyby koleżanka nie chciała się ze mną bawić”. Poszukaj tej emocji, która najbardziej pasuje twojemu dziecku, opisz, co się wtedy dzieje z człowiekiem. Teraz granice. I tu najważniejszy punkt programu. Maluchowi trzeba jasno wytłumaczyć, że ma pełne prawo czuć wszystkie te emocje. Ty w pełni je przyjmujesz. Ale nie wolno mu bić. Tego zachowania nie akceptujesz. Niezwykle ważne jest przyjęcie uczuć i zanegowanie zachowania, na które się nie zgadzasz. Powiedz np.: „Rozumiem, że się rozzłościłeś, ale nie wolno ci bić innych ludzi. Wymyślmy razem, co innego mógłbyś zrobić z tą złością”. A że dziecko nie ma przecież pomysłu, co mogłoby zrobić poza biciem, podsuń mu jakiś pomysł: może krzyknąć, powiedzieć „jestem zły, zły, wściekły”, podrzeć gazetę, uderzyć w poduszkę, pobiegać w kółko – zrobić cokolwiek, co pozwoli mu odreagować złość. Zróbcie naradę rodzinną, porozmawiajcie o tym, jak każde z was radzi sobie ze złością, smutkiem czy bezradnością. Dzięki temu przedszkolak dowie się, że to, co czuje, nie jest niczym dziwnym, że mama i tata też się borykają z tymi uczuciami. I jeszcze konsekwencja. Jednorazowy wybryk jest do omówienia. Jeśli sytuacja się powtarza, musicie zatrzymać przemoc. Za duże słowo? Niekoniecznie. Jeśli dorośli nie powstrzymają agresji dziecka, ono przyjmie ten sposób rozwiązywania konfliktów czy radzenia sobie z emocjami jako swój sposób na problemy i wejdzie mu to w nawyk. A nad nawykiem już trzeba się porządnie napracować, by go zmienić. Lepiej reagować od razu. Ustalcie, co się stanie, jeśli dziecko ponownie kogoś uderzy. To, że musi przeprosić, to oczywiste. Ale co dalej? Możecie zabronić oglądania bajki wieczorem, odstawić słodycze na tydzień, ustalić z panią przedszkolanką, że jeśli malec uderzy, to siada na krzesełku na kilka minut i nie wolno mu się bawić z dziećmi przez jakiś czas. Sprawdźcie, co poskutkuje. Ważne, aby konsekwentnie się tego trzymać. Po takim incydencie powtarzać: wolno ci czuć, nie wolno ci bić. I egzekwować ustaloną konsekwencję. Agresywne dziecko w przedszkolu: gdzie zgłosić? Jeśli rodzice uważają, że agresywne zachowania konkretnego przedszkolaka zagrażają bezpieczeństwu innych dzieci, powinni jak najszybciej zgłosić to nauczycielom oraz dyrektorowi placówki. Agresja w przedszkolu: co jeszcze robić? Agresywne dziecko powinno być objęte pomocą psychologiczną i pedagogiczną w przedszkolu. Jeśli wybuchy agresji u przedszkolaka powtarzają się i nauczyciele dostrzegają w tym głębszy problem, mogą zasugerować rodzicom, by zgłosili się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Przepisy nie dopuszczają jednak możliwości, by zmusić do tego rodziców lub wymagać od nich dostarczenia do placówki odpowiedniego zaświadczenia z poradni. Nie ma też żadnych podstaw prawnych, by w przedszkolu zatrudniać dodatkową kadrę, np. nauczyciela wspomagającego, do pomocy w opiece nad agresywnym dzieckiem. Takie prawo przysługuje jedynie wtedy, gdy dziecko posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane np. ze względu na autyzm. Istnieje jednak możliwość zatrudnienia pomocy nauczyciela lub powierzenia opieki nad grupą dwóm nauczycielom z przedszkola. Takie decyzje wymagają zgody organu prowadzącego. Uwaga, przedszkole nie może prosić rodziców dzieci o pomoc w prowadzeniu zajęć! Można zaś wezwać rodziców, by interweniowali (np. w sytuacji, gdy ich dziecko zachowuje się agresywnie). Jeśli są ku temu podstawy (np. istnieją podejrzenia, że dobro dziecka jest zagrożone), dyrektor może poprosić sąd rodzinny o wgląd w sytuację rodzinną dziecka. A co robić w konkretnej sytuacji, w której bezpośrednio zagrożone jest bezpieczeństwo dzieci? Można wezwać pogotowie ratunkowe lub lekarza. Specjalista udzieli pomocy wszystkim potrzebującym, w tym agresywnemu dziecku. Nauczyciel powinien niezwłocznie powiadomić o tym fakcie dyrektora. Należy też wezwać do przedszkola rodziców dzieci zaangażowanych w incydent. Ważne: w każdym przedszkolu powinny zostać opracowane sposoby postępowania w przypadku wybuchu agresji, która stanowi zagrożenie dla dzieci i nauczycieli. O tych wytycznych rodziców powiadamia placówka. Czy agresywne dziecko może nie zostać przyjęte do przedszkola? Nie, dyrektor placówki nie może odmówić przyjęcia dziecka z powodu jego agresywnych zachowań. Nie wolno także wykluczyć agresywnego przedszkolaka z udziału w wybranych zajęciach. To dyrektor placówki ma obowiązek tak zorganizować pracę przedszkola, aby zapewnić wszystkim dzieciom komfortowe warunki i bezpieczeństwo. Uwaga, po wyczerpaniu wszystkich możliwości pomocy agresywnemu dziecku, bezskutecznych próbach nawiązania współpracy z jego rodzicami oraz po zakończeniu współpracy z poradnią psychologiczno-pedagogiczną, dziecko może zostać skreślone z listy wychowanków. Konieczne jest jednak wskazanie podstawy takiego działania w statucie przedszkola. Źródło i podstawa prawna: Ustawa z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm.) – art. 55 ust. 3 pkt 5, art. 68 ust. 1 pkt 3, art. 102 ust. 1 pkt 13. Ustawa z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2021 r. poz. 1762) – art. 6 pkt 1. Ustawa z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1805) – art. 572 ust. 1 i ust. 2 Ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359) – art. 109 § 1. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1309) – § 7 ust. 2 i 3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1551 ze zm.) – § 22 ust. 3 pkt 2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2020 r. poz. 1604) – § 2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. z 2020 r. poz. 1280) – § 20 ust. 4. Zobacz też: Spektrum autyzmu: co musisz o nim wiedzieć? Dziecko krzyczy i się buntuje? Co z niego wyrośnie? Jak radzić sobie z trudnymi emocjami dziecka?
Zainteresowania dziecka: jak je rozpoznać i prawidłowo rozwijać? [PRZYKŁADY]
Zainteresowania dziecka mogą się zmieniać na każdym etapie życia i jest to naturalny proces. W końcu co innego będzie interesowało przedszkolaka, a co innego nastolatka. Istnieją jednak pewne predyspozycje, które nie zmieniają się mimo upływu czasu. I te warto pielęgnować. Dowiedz się, jak je prawidłowo rozpoznać.
Każde dziecko jest inne, dlatego tak ważne jest rozpoznanie indywidualnych zainteresowań, predyspozycji i uzdolnień już na wczesnym etapie życia każdego malucha. Zdaniem ekspertów już u 5- lub 6-letnich dzieci można określić ich zainteresowania i zdolności. Sprawdź, jakie zainteresowania może mieć twoje dziecko i jak je wspierać. Jak rozpoznać zainteresowania dziecka? Każde dziecko ma indywidualną osobowość oraz predyspozycje. Czasem zainteresowania są łatwe do określenia już w wieku przeszklonym, np. dziecko lubi śpiewać, jest aktywne fizycznie, a niektóre pojawiają się nieco później wraz z rozwojem dziecka. W jaki sposób rozpoznać zainteresowania dziecka? Słuchaj, co mówi do ciebie twoje dziecko. Obserwuj je podczas zabawy. Zwróć uwagę na to, jakie aktywności preferuje, jak się zachowuje w grupie rówieśników. Postaraj się nie porównywać swojego dziecka do innych, lecz zwróć uwagę na to, co je wyróżnia. Zainteresowania dziecka + przykłady Najprawdopodobniej twoje dziecko jest utalentowane w kilku kierunkach, np. technicznym i matematycznym, czy plastycznym i literackim. Jeśli nie masz pewności, jakie zainteresowania posiada twoje dziecko, zapoznaj się z naszą listą. Zainteresowania plastyczne: dziecko lubi rysować, malować, lepić z plasteliny, rozróżnia wiele barw i eksperymentuje z kolorami, dostrzega szczegóły w przedmiotach, potrafi oddać emocje za pomocą obrazu, który rysuje, a prace, które wykonuje, łączą w sobie kilka technik. Zainteresowania muzyczne: dziecko ma dobre wyczucie rytmu, lubi śpiewać i zna wiele piosenek, potrafi odtworzyć proste melodie z pamięci i wyrażać emocje głosem, a muzyka towarzyszy mu każdego dnia. Zainteresowania twórcze: dziecko z łatwością odtwarza scenki, posiada dużą inwencję twórczą: samo wymyśla historie, opowiada wymyślone przez siebie bajki, piosenki, wierszyki czy opowiadania, zadaje dużo pytań i szuka rozwiązań na wymyślone przez siebie pytania. Zainteresowania kulinarne: dziecko lubi poznawać nowe smaki, jest otwarte na nowości, chętnie eksperymentuje, lubi bawić się w gotowanie, chętnie pomaga w kuchni lub samo gotuje, piecze. Zainteresowania matematyczne: dziecko z łatwością liczy, potrafi dość skomplikowane równania obliczyć w pamięci, wyraża się precyzyjnie i logicznie, nie zadowala się prostymi odpowiedziami oraz oczekuje racjonalnych wyjaśnień na zadane lub nurtujące je pytania (hipotezy). Zainteresowania sportowe: dziecko jest aktywne ruchowo, lubi zabawy wymagające wysiłku, ma dobrą koordynację ruchową i motoryczną, lubi rywalizować z osobami lepszymi od niego. Zainteresowania literackie: dziecko lubi czytać książki, potrafi skupić się na fabule, zwraca uwagę na szczegóły, szybko opanowało naukę czytania, łatwo wyraża swoje myśli, jest dobrym obserwatorem i łatwo umie wyciągać wnioski na podstawie obserwacji, jest empatyczne i wrażliwe na emocje innych osób. Zainteresowania naukowe: dziecko lubi czytać, chętnie sięga po pozycje popularnonaukowe, jest dociekliwe i nie zadowalają go proste, powierzchowne odpowiedzi na interesujące zagadnienia, stawia pytania, lubi wykonywać doświadczenia i eksperymenty, dostrzega związki przyczynowo-skutkowe i z łatwością wyciąga poprawne wnioski. Zainteresowania przyrodnicze: dziecko interesuje się otaczającym światem, nie zadowala się prostymi odpowiedziami, sięga po literaturę popularnonaukową lub oczekuje rzeczowych odpowiedzi, lubi eksperymentować, ale jest również cierpliwe i potrafi obserwować, potrafi nazwać i przeanalizować procesy zachodzące w przyrodzie, ma łatwość wyciągania wniosków. Zainteresowania techniczne: dziecko lubi konstruować, budować z klocków, ma dobrą wyobraźnię przestrzenną, lubi rysować schematy i projekty, interesują go urządzenia mechaniczne i chce wiedzieć, jak działają „od środka”. Zainteresowania aktorskie: dziecko lubi występować publicznie, śpiewa, tańczy, wciela się w postaci z bajek, potrafi modulować głos, wyraża emocje gestem i słowem, ma dużą wyobraźnię, jest empatyczne i dobrze odczytuje emocje innych ludzi i potrafi je odtworzyć. Jak rozwijać zainteresowania dziecka? Określenie zainteresowań dziecka to połowa sukcesu. Kolejnym etapem, jak i rolą rodzica jest motywowanie, wspieranie i utrzymywanie zainteresowań. Jak to zrobić? Można zapisać dziecko na zajęcia dodatkowe. To jednak nie wystarczy. Jak rozwijać i wspierać zainteresowania dziecka? Uczestnicz w życiu dziecka: idź na występ, konkurs, wystawę, zajęcia otwarte dla rodziców, pokaż rozwiązania, np. idź z dzieckiem do biblioteki, bądź blisko, ale nie wyręczaj, chwal za sukcesy, pocieszaj, gdy coś nie pójdzie po myśli dziecka, pozwól przeżyć kryzys, zaakceptuj wybory, dziel pasje ze swoim dzieckiem, np. wspólnie budujcie z klocków, zróbcie przedstawienie dla innych członków rodziny. Co równie ważne: nie krytykuj, nie wyśmiewaj, nie hamuj kreatywności, nie zmuszaj, nie narzucaj własnych zainteresowań. I przede wszystkim: daj dziecku dobry przykład i znajdź czas na własne pasje. Zobacz także: Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jak je wybrać, ile kosztują? Podpowiada psycholog Nauczanie domowe w liceum: jakie formalności należy spełnić? Zwolnienie lekarskie z WF: kontrowersje wokół nowych przepisów
Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów
Przedstawiamy książki dla 4-latków, które zachwyciły nasze dzieci. To propozycje wybrane spośród tysięcy tytułów, które ukazywały się na rynku… przez ostatnie 110 lat. Z akcentem na wyjątkowo ciekawe i edukacyjne nowości z lat 2021 i 2022.
Książki dla 4-latków muszą być naprawdę ciekawe i mądre, bo 4-latek to już bardzo wymagający czytelnik. I nie zawsze wystarczy postawić na pierwszą lepszą książkę z etykietą „nowość”. Pamiętaj też, że każde dziecko jest inne i każde ma prawo do swych ukochanych książek. Jakie książki wybrać dla 4-latka? Mamy nadzieję, że nasze (sprawdzone) propozycje zainspirują do bardzo owocnych odkryć. Najszczęśliwsza książka pod chmurką – dla dziewczynki i chłopca Tytuł: Najszczęśliwsza książka pod chmurką Autor: Nina Peret Ilustracje: Nina Peret Rok wydania: 2022 (Wydawnictwo Słowne) Propozycja dla czterolatków (i nie tylko), których wyobraźnia nie zna granic. Ta książka obrazkowa pozwoli dzieciom tworzyć wyjątkowe opowieści. I budzić wyjątkowo pozytywne emocje. Jak? W myśl zasady: „Najbardziej na świecie szczęście lubi bujać w wyobraźni, bo...tam wszystko jest możliwe!” Moc inspirujących ilustracji pełnych detali sprawi, że każde spotkanie z tą książką przyniesie kolejne, piękne historie. Takie, których jeszcze nikt nie zna, a w waszej rodzinie mogą zostać zapamiętane na zawsze. View Burdaffi on the source website Dzika książka o dzikach i ich kuzynach – pozycja edukacyjna Tytuł: Dzika książka o dzikach i ich kuzynach Autor: Jola Richter-Magnuszewska Ilustracje: Jola Richter-Magnuszewska Rok wydania: 2020 (Wydawnictwo Nasza Księgarnia) Lojalnie ostrzegam wszystkich rodziców przed tą książką. Musiałam czytać ją swojej czterolatce wieczór w wieczór, przez kilka miesięcy... Doszło do tego, że całe jej fragmenty znała na pamięć i była draka, gdy tylko się przejęzyczyłam lub próbowałam pominąć któreś zdanie. Do tego, przez całą zimę chodziła w czapce przypominającej łeb dzika, a na torcie urodzinowym pyszniła się wataha dzików z masy cukrowej. Z drugiej strony jestem w stanie zrozumieć dziecko, które zachwyci się dzikimi zwierzętami opisanymi i „orysowanymi” w ten sposób. Świat dzików, ich „język”, zwyczaje, budowa ciała, tropy, dziczy kuzyni rozsiani po całym świecie.... A nawet znaczenie w mitach i religiach. Do tego fantastyczne ilustracje i spora dawka humoru! Takie książki edukacyjne lubimy najbardziej. Podsumowując: nie możemy nie polecać. View Burdaffi on the source website Słoneczne jajo – potwierdzony bestseller dla 4-latka Tytuł: Słoneczne jajo Autor: Elsa Beskow Ilustracje: Elsa Beskow Rok wydania: 2010 (Wydawnictwo Zakamarki) Pierwsze wydanie tej książki pojawiło się w 1932 roku. W publikacji z 2010 roku zobaczycie te same, przedwojenne, przepiękne ilustracje. I poznacie historię pewnej córki elfów, która wraz z przyjaciółmi mieszka w pewnym skandynawskim lesie. Gdzie wiosną kwitną przylaszczki, Wesoła Żaba prowadzi restaurację, skrzat Szyszka dokazuje, aż... nie wiadomo skąd pojawia się tajemnicze jajo. Według córki elfów należy do słońca i wykluje się zeń małe słoneczko... Wiewiórka i wrona trochę odzierają sytuację z poetyckiego nastoju, za to zięba wyjaśnia wszystko. Nawet zabiera córkę elfów do ciepłych krajów, gdzie rosną pomarańczowe drzewka. Moja córka poznała tę książkę właśnie w wieku 4 lat i była zachwycona. Egzemplarz miał też rundę honorową po domach naszych przyjaciół, gdzie zrobił furorę. Jest więc bardzo prawdopodobne, że i wam bardzo się spodoba. View Burdaffi on the source website Wyobrażanki. Ćwiczenia relaksacyjne dla dzieci – idealna książka dla zestresowanego 4-latka Tytuł: Wyobrażanki. Ćwiczenia relaksacyjne dla dzieci Autor: Anna Olejnik Ilustracje: Ewelina Kolk Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo Zielona Sowa) Jedna z naszych ulubionych książek. Idealna dla 4-latków (oraz starszych dzieci), które potrzebują nieco się wyciszyć, rozluźnić, zrelaksować. Oczywiście wyobrażanki potrafią mieć również zbawienny wpływ na zestresowanych i spiętych dorosłych. Autorka w prosty sposób prezentuje bardzo przyjemne ćwiczenia, które niemal natychmiast przeganiają nudę i napięcie. Nasze ulubione wyobrażanki to: wzdychanki, ciasto czekoladowe i kropla miodu. View Burdaffi on the source website Mała kaszalotka i tajemnica nocy – mądra książka z niespodzianką Tytuł: Mała kaszalotka i tajemnica nocy Autor: Paulina Chmurska Ilustracje: Elka Grądziel Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo Wilga) Książka dla 4-latków, która może spodobać się zarówno ich młodszemu jak i starszemu rodzeństwu. A to dlatego, że Paulina Chmurska wraz z Elką Grądziel zapraszają w niezwykłą podróż. Któż oprze się nocnej wyprawie po głębinach oceanów razem z małą Kaszalotką i jej towarzyszką, świecącą Meduzą? Obstawiam, że skuszą się nawet dzieci, które trochę (lub bardzo) boją się ciemności... To książka o przyjaźni, odwadze i... rozwadze, która jest niezbędna, by nie wpadać w tarapaty (jak na przykład stare sieci). W środku czeka niespodzianka, z powodu której dzieci same poproszą, byście zgasili światło. View Burdaffi on the source website Bocian z łąki. Tuli Tuli opowiada kto gdzie mieszka – pozycja edukacyjna Tytuł: Bocian z łąki. Tuli Tuli opowiada kto gdzie mieszka Autor: Zofia Stanecka Ilustracje: Magdalena Kozieł-Nowak Rok wydania: 2021 (Nasza Księgarnia) Trzecia z cyklu książek o duszku Tuli Tuli, który towarzysząc różnym zwierzętom, pokazuje ich codzienne życie. Serwując przy tym moc ciekawostek na temat ich zwyczajów, diety i tego, co możemy zrobić, by żyło im się lepiej. Kiedy po „Żółwiku z oceanu” i „Jeżyku z parku” ukazał się „Bocian z łąki”, od razu jasne było, że musimy mieć tę książkę w domowej biblioteczce. Stąd wiemy, że dorosły bocian może spać nie tylko w rodzinnym gnieździe. I że w ich menu goszczą nie tylko żaby. I że — choć bardzo by chciały — bociany nie zawsze wracają tam, gdzie przyszły na świat. View Burdaffi on the source website Jak mama została Indianką – książka dla 4-latków i… ich mam! Tytuł: Jak mama została Indianką Autor: Ulf Stark Ilustracje: Mati Lepp Rok wydania: 2018 (Wydawnictwo Zakamarki) A to już książka dla czterolatków, którym w głowie się nie mieści, że ich mamy były kiedyś dziećmi. I że nawet teraz potrafią być (odrobinę) szalone. Tak jaka mama Ulfa, która pewnego dnia rzuca smażenie kotletów, rozpuszcza włosy i zabiera synka na spotkanie z prawdziwą przygodą. Ha, nawet skacze w Wysokiej Skały wprost do rzeki, nie mówiąc o tym, że pływa i łowi ryby... I potrafi cieszyć się z tęczy, którą widać gdy wypuszcza ustami „fontannę” wody. To również książka dla nas, mam, które w obliczu codziennych obowiązków, zapominają, jak to jest „wrzucić na luz”. I że taki luz to super sprawa, zarówno dla nas, jak i dla naszych dzieciaków. Uwaga, ta książka może podsunąć wam szalone pomysły... View Burdaffi on the source website Zobacz także: Książki dla przedszkolaków Książki dla dzieci o kosmosie: 8 najciekawszych propozycji Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 11 KSIĄŻEK] Książki o babci i dziadku – 12 wyjątkowych pozycji