Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-07T14:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
items: Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
items: Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
items: One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
items: „Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
items: „Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
items: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
items: Odebrała dziecko i załamała ręce. „To się w głowie nie mieści. Przedszkolanki nie znają granic”
items: „Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
items: Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
items: 5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
items: „Oglądanie ekranów zwija mózg dziecka”. Pedagog wskazuje, co robić zamiast dawania telefonu
items: Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
items: 3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
items: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
items: Nauczycielka z przedszkola zapytała o 1 rzecz. Kompletnie mnie zatkało
items: „Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
items: Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
items: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
items: Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
items: Kiedy czapka, kiedy rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Moja ściągawka dla rodziców
items: Te 30 cytatów Janusza Korczaka zmieni Twój sposób myślenia o dzieciach
items: Helen Mirren otrzymała własną lalkę Barbie z okazji 65 lat istnienia marki
items: Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków (i młodszych uczniów): krótkie, rymowane, łatwe do zapamiętania
items: Nauka poprzez zabawę. 10 rzeczy, za które twoje dziecko pokocha aplikację Applaydu

„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
type: item
date: 2026-05-07T14:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
encoded: Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W m…

lozeczka-dla-dzieci-w-przedszkolu-8178e3d.jpg
width: 1600
height: 1200

Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
type: item
date: 2026-05-07T08:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: poczucie bezpieczeństwa
subject: przedszkole
description: To miał być kolejny zwyczajny dzień, pełen nadziei, że moja mała córeczka wreszcie polubi swoje przedszkole i koleżanki. Zamiast uśmiechu na powitanie zobaczyłam jednak w jej oczach czysty strach, który na zawsze zmienił moje zaufanie do instytucji, której powierzyłam swój największy skarb.
encoded: Drogie Mamy, piszę ten list w wielkich emocjach, wciąż ocierając łzy, które same płyną mi po policzkach. Moja córeczka, Amelka, ma trzy latka. Jest radosnym, choć wrażliwym dzieckiem, dla którego pójście do przedszkola było ogromnym wyzwaniem. Przez ostatnie miesiące dzielnie walczyłyśmy z porannym płaczem. Wiedziałam, że to trudne, ale panie opiekunki zapewniały mnie, że zaraz po moim wyjściu dziecko się uspokaja i świetnie bawi. Wierzyłam im. Do dzisiaj. Kiedy weszłam do sali po obiedzie, Amelka nie podbiegła do mnie jak zwykle. Siedziała sztywno na krzesełku, kurczowo ściskając swojego pluszowego króliczka. Gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła zanosić się szlochem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. To nie był płacz z radości, że mama już jest. To był płacz ulgi zmieszany z niedowierzaniem. Gdy tylko usiadłyśmy w samochodzie, wtuliła się we mnie i wyszeptała słowa, które sprawiły, że mnie zmroziło: „Pani powiedziała, że jak będę płakać, to ty mnie tu zostawisz i nigdy nie przyjdziesz”. Przemoc emocjonalna w białych rękawiczkach Słysząc to, zamarłam. Nie mogłam uwierzyć, że dorosła kobieta, pedagog, osoba, która ma budować w dzieciach poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, mogła użyć tak podłej broni wobec bezbronnego trzylatka. Przecież to jest najgorszy lęk każdego dziecka − lęk przed porzuceniem przez mamę. To jest fundament, na którym opiera się cały świat takiego malucha. Wyobraziłam sobie moją córeczkę, która przez kilka godzin siedziała w przedszkolu, myśląc, że każda kolejna łza oddala ją od powrotu do domu. Że ja, jej mama, mogę ją po prostu zostawić, bo źle się zachowuje. Moim zdaniem opiekunki nie miały prawa użyć takich słów. To nie jest metoda wychowawcza, to jest czysta przemoc emocjonalna i szantaż, który zostawia ślady w psychice na lata. Jak mam teraz wytłumaczyć Amelce, że przedszkole to dobre miejsce? Jak mam sprawić, by znów mi uwierzyła, gdy rano mówię: „Kochanie, wrócę po ciebie po zupce”? Dla niej te słowa straciły znaczenie, bo…

mama-w-przedszkolu-f61c31e.png
width: 1600
height: 1200

Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
type: item
date: 2026-05-02T10:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Krzyk, płacz, trzaskanie drzwiami albo rzucanie się na podłogę. W takich momentach łatwo powiedzieć o jedno słowo za dużo. A jednak odkryłam dwa zdania, które zamiast dolewać oliwy do ognia, naprawdę pomagają dziecku się wyciszyć.
encoded: Kiedy emocje buzują, nie próbuję ich już uciszać. Zamiast tego mówię spokojnie: „Widzę, że jest ci trudno” i po chwili dodaję: „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą”. To brzmi prosto – może nawet banalnie. Ale w praktyce robi ogromną różnicę. „Widzę, że jest ci trudno” i „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą” Pierwsze zdanie daje dziecku poczucie bycia zauważonym. Pokazuje, że jego emocje nie są ignorowane ani bagatelizowane. Drugie – buduje coś jeszcze ważniejszego: bezwarunkowe bezpieczeństwo. Komunikat „możesz być sobą” to dla dziecka sygnał, że nie musi ukrywać swoich emocji, nawet tych trudnych. A przecież właśnie tego najbardziej potrzebuje w chwili złości. Dlaczego to działa lepiej niż „uspokój się”? Wielu z nas reaguje automatycznie: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Problem w tym, że dziecko w trakcie silnych emocji nie potrafi tak po prostu się zatrzymać. Zamiast wsparcia dostaje wtedy komunikat: „To, co czujesz, jest niewłaściwe”. A to tylko podkręca napięcie. „Widzę, że jest ci trudno” działa odwrotnie – obniża poziom stresu. Dziecko nie musi już walczyć o uwagę, bo ktoś je właśnie zobaczył. Z kolei „przy mnie możesz być sobą” zamyka tę spiralę – daje zgodę na przeżywanie emocji bez lęku przed odrzuceniem. I właśnie wtedy zaczyna się wyciszenie. Najtrudniejszy element? Spokój dorosłego Nie ma co udawać – powiedzenie tych zdań spokojnym tonem, kiedy w środku wszystko się w nas gotuje, to ogromne wyzwanie. Zwłaszcza gdy jesteśmy zmęczeni, w pośpiechu albo w miejscu publicznym. Ale to właśnie nasza reakcja jest dla dziecka największą lekcją. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z książek ani poleceń. Uczą się, patrząc na nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą opanowanie i akceptację, zaczną stopniowo budować własne sposoby radzenia sobie. To nie znaczy, że mamy być perfekcyjni. Każdemu zdarza się podnieść głos. Ważne jest coś innego – żeby mieć do czego wracać. Dla mnie tym powrotem są te dwa zdania. Proste, ale mocne. Takie, które nie uci…

dziecko-podczas-ataku-zlosci-93108ae.jpg
width: 1600
height: 1200

One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
type: item
date: 2026-05-01T13:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: inteligencja dziecka
description: Na pierwszy rzut oka to tylko upór, marudzenie albo „trudny charakter”. Czasem za tym zachowaniem kryje się coś zupełnie innego. Oto 3 wyraźne sygnały, że Twój maluch wyprzedza rówieśników.
encoded: Nie słuchają, dyskutują, zadają setki pytań i łatwo się frustrują. Takiemu dziecku łatwo przypiąć krzywdzącą łatkę: „niegrzeczne”. Za tą „niegrzecznością” kryją się jednak silne emocje, potrzeba sprawiedliwości, chęć zrozumienia otaczającego świata, a to mogą być oznaki wysokiego IQ. Dzieci, które rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy albo są wyjątkowo bystre, częściej używają pewnych charakterystycznych zwrotów. Oto 3 z nich. „Mamooo, a dlaczego...?” – pytania bez końca Jeśli masz wrażenie, że dziecko zamienia każdy dzień w niekończący się quiz, a Twoje odpowiedzi nigdy nie są w pełni satysfakcjonujące, coś w tym jest. Dzieci o wysokim potencjale intelektualnym zadają pytania niemal bez przerwy. I nie chodzi o zwykłą ciekawość. One naprawdę chcą zrozumieć związki przyczynowo-skutkowe między A a B. „Dlaczego pada deszcz?”, „Dlaczego samolot nie spada?”, „Dlaczego muszę iść spać?” – a po każdej odpowiedzi pojawia się kolejne, jeszcze bardziej szczegółowe pytanie. To potrafi być męczące, ale świadczy o intensywnym myśleniu i potrzebie głębokiego poznania świata. „To niesprawiedliwe!” – silne poczucie zasad Dla wielu rodziców to po prostu marudzenie. Tymczasem dzieci o wysokim IQ często dość wcześnie rozwijają wyraźne poczucie sprawiedliwości, a każde odstępstwo bardzo przeżywają. „To niesprawiedliwe!” może pojawić się w sytuacjach, które dorosłym wydają się błahe: ktoś dostał większy kawałek ciasta, ktoś inny wybrał zabawkę pierwszy. Ale dla dziecka to realny problem – bo ono analizuje zasady, porównuje i wyciąga wnioski. Co ważne, takie dzieci często przeżywają emocje intensywniej niż rówieśnicy. Ich reakcje są silniejsze, ale stoją za nimi konkretne przemyślenia. „Ja sam!” – potrzeba niezależności Znane każdemu rodzicowi „ja sam!” u niektórych dzieci przybiera wyjątkowo silną formę. To nie tylko etap rozwojowy, ale też wyraźna potrzeba samodzielności. Dziecko chce decydować, próbować, doświadczać. Gdy ktoś mu to odbiera – pojawia się złość i frustracja. To nieko…

dzieci-o-wysokim-IQ-dc6f104.jpg
width: 1600
height: 1200

„Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
type: item
date: 2026-04-29T10:15:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
description: Piszę do Was, bo serce mi pęka, gdy codziennie o trzynastej widzę te same, smutne oczy dzieci czekających na rodziców. Nie rozumiem, jak można świadomie skazywać własne dziecko na dziesięć godzin w hałasie i obcych rękach, kiedy w domu czeka spokój i miłość.
encoded: Nazywam się Anna i jestem mamą czteroletniego Antosia. Piszę ten list pod wpływem impulsu, a właściwie pod wpływem ścisku w gardle, który towarzyszy mi każdego dnia, gdy parkuję pod przedszkolem mojego syna. Jest godzina 13:00, czas zaraz po obiadku. Mój synek wybiega do mnie z uśmiechem, szczęśliwy, że teraz mamy czas dla siebie. Ale obok niego widzę inne dzieci. Widzę Zuzię, widzę Krzysia, widzę małą Majeczkę. One nie wychodzą. One zostają. Zostają na kolejne cztery, czasem pięć godzin. I to o nich, a raczej o ich rodzicach, chcę dziś napisać kilka gorzkich słów. Przedszkole to nie przechowalnia na cały dzień Zastanawiam się często, po co niektórzy ludzie decydują się na dzieci. Czy po to, żeby odfajkować rolę rodzica rano przy śniadaniu, a potem odebrać wieczorem zmęczone, przebodźcowane i zapłakane dziecko, które marzy tylko o kąpieli i spaniu? Ja nie po to mam dziecko, żeby podrzucać je na przechowanie do placówki na cały dzień. Dla mnie bycie mamą to obecność. Kiedy planowałam macierzyństwo, wiedziałam, że to ja chcę wychowywać Antosia, a nie panie przedszkolanki, choćby były najmilsze na świecie. Wielu z Was powie pewnie: „Aniu, musimy pracować”. Ale czy na pewno? Czy to zawsze jest kwestia przetrwania, czy może po prostu wygody i chęci odpoczynku od własnego dziecka? Kiedy z Antosiem wracamy z placu zabaw i mijamy przedszkole koło 18, widzę te mamy, które odbierają pociechy z idealnym makijażem, po kawie z koleżanką albo po spokojnych zakupach. W tym czasie ich dzieci snują się po opustoszałej sali, co chwilę pytając panią: „Czy moja mama już idzie?”. Czy Wam, drodzy rodzice, naprawdę nie jest wstyd? Jak możecie spokojnie siedzieć w biurze czy w kawiarni, wiedząc, że Wasz skarb jest ostatnim dzieckiem w grupie? Samotność za zamkniętymi drzwiami placówki Dziecko do godziny 13:00 ma za sobą mnóstwo atrakcji − zajęcia, zabawę, posiłki. To jest czas intensywnej pracy dla małego mózgu. Po obiedzie następuje kryzys. Każdy psycholog powie, że maluch potrzebuje wted…

smutne-dziecko-w-przedszkolu-1cfd16a.png
width: 1600
height: 1200

„Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
type: item
date: 2026-04-28T06:12:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: smartfon dla dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Tak, moja 5-letnia córka ma już własnego smartfona. Nie po to, żeby siedzieć w internecie, ale dla bezpieczeństwa. To, co wydarzyło się w przedszkolu, przekroczyło wszelkie granice.
encoded: Jestem mamą 5-latki i tak – daję jej telefon do przedszkola. Nie zamierzam się z tego jakoś tłumaczyć, bo robię to świadomie. W dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja po prostu wolę dmuchać na zimne. Inni rodzice ślepo ufają przedszkolankom – ja wolę mieć kontakt z własnym dzieckiem, żeby potem pluć sobie w brodę. Z córką miałyśmy jasną umowę: telefon zostaje w plecaczku, w szatni, i „udajemy, że go nie ma”. Wiem, że w regulaminie przedszkola jest zakaz przynoszenia różnych rzeczy i że dzieci mogą mieć zabawki tylko w piątki. Ale umówmy się – to dotyczy pluszaków czy lalek, a nie kwestii bezpieczeństwa. Najwyraźniej jednak coś poszło nie tak. Może córka zapomniała, może chciała pokazać koleżance jakąś grę. Nie wiem – tego dnia zaprowadzał ją mąż, ja ją odbierałam. Dlatego dowiedziałam się o tym wszystkim. Zabrała telefon jakby to była jej własność Kiedy poszłam odebrać Zosię, pani wzięła mnie na bok i oznajmiła, że złamałam regulamin, a ona była zmuszona skonfiskować telefon. Słucham i nie wierzę. Skonfiskować? Czy my żyjemy w jakiejś instytucji zamkniętej? Według mnie to jest absolutne przekroczenie kompetencji. Nauczycielka nie miała żadnego prawa zabierać mojemu dziecku jego własności. To nie był niebezpieczny przedmiot, tylko telefon należący do naszej rodziny. Dla mnie to jest po prostu forma przywłaszczenia. Owszem, oddała mi ten telefon, ale to nie zmienia faktu, że wcześniej go zabrała. Bez mojej zgody, bez uprzedzenia, bez żadnej próby rozwiązania sytuacji inaczej. To ja powinnam zgłosić tę sprawę Najbardziej oburza mnie to, że pani uznała, że ma rację i jeszcze zgłosiła sprawę do dyrektorki. Przepraszam bardzo, ale to ja powinnam iść do dyrekcji i zapytać, na jakiej podstawie nauczycielka zarządza własnością mojego dziecka. Rozumiem zasady, rozumiem regulaminy – ale one nie mogą być ważniejsze niż zdrowy rozsądek i prawa rodzica. Telefon nie był używany podczas zajęć (a przynajmniej nie powinien być),…

dziecko-w-wieku-przedszkolnym-z-telefonem-62826fb.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
type: item
date: 2026-04-26T13:15:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: nauka dzielenia
subject: wychowanie
description: „Daj Jasiowi, bo Jasiowi będzie smutno” – znasz to? Albo: „Zosia tak ładnie prosi, podziel się z nią”. Rodzice powtarzają tego typu zdania, bo nie chcą, żeby ich dzieci wyrosły na egoistów. A może to błąd?
encoded: Nie, nie zachęcam Was do wychowywania małych egoistów. ;) Jednak sposób komunikacji z dzieckiem, słowa, które do niego kierujemy, ma ogromne znaczenie. Możemy zasugerować dziecku, że może się podzielić, ale nie powinniśmy go do tego zmuszać. Nauka (nie)dzielenia się Ten z pozoru błahy temat podjęła Ula Rodziewicz-Kropiwnicka, która prowadzi na Instagramie profil @trzykropki_story. To ekspertka literatury dziecięcej, która porusza też tematy dotyczące rozwoju i wychowania dzieci. W filmie poświęconym dzieleniu się Rodziewicz-Kropiwnicka mówi: – „Daj koledze, bo koledze będzie smutno”, czyli moje uczucia są mniej ważne niż kolegi. Z takiego dziecka wyrośnie dorosły, który w bardzo łatwy sposób podporządkuje się grupie i nie będzie miał własnego zdania. I pewnie masz teraz przed oczami te wszystkie razy, kiedy prosiłaś dziecko, żeby podzieliło się z koleżanką czy bratem... Następnym razem lepiej inaczej sformułować myśl. Rodziewicz-Kropiwnicka radzi, by powiedzieć dziecku: „To jest Twoje i Ty możesz, ale nie musisz się dzielić”. Dziecko uczy się, że ma prawo do własności, a w dodatku ma wybór i musi przyjąć konsekwencje tego wyboru. Czy dziecko naprawdę musi się dzielić? Nie, dziecko nie ma obowiązku dzielenia się swoimi rzeczami. Tak jak Ty nie musisz pożyczać swojego telefonu czy ulubionej książki każdemu, kto o to poprosi. Dla dziecka zabawka to często coś więcej niż przedmiot – to symbol poczucia bezpieczeństwa, coś znanego, oswojonego. Zmuszanie do dzielenia się, szczególnie pod presją emocji, może wywoływać frustrację, a nawet poczucie niesprawiedliwości. Dziecko uczy się wtedy, że jego potrzeby są mniej ważne niż oczekiwania innych. Zamiast empatii, pojawia się napięcie i opór. Jak dzielenie wpływa na rozwój i emocje dziecka? Dobrowolne dzielenie się ma ogromną wartość – ale tylko wtedy, gdy wynika z decyzji dziecka, a nie przymusu. W takich sytuacjach maluch uczy się prawdziwej empatii, zauważania innych i budowania relacji. Co ważne, robi to bez poczucia, że c…

dzieci-kloca-sie-o-zabawke-7dfd3e5.jpg
width: 1600
height: 1200

Odebrała dziecko i załamała ręce. „To się w głowie nie mieści. Przedszkolanki nie znają granic”
type: item
date: 2026-04-26T07:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Jestem już u kresu wytrzymałości. Wczoraj, po raz trzeci w tym tygodniu, odebrałam mojego Antosia z przedszkola i po prostu usiadłam na ławce w szatni, i zaczęłam płakać.
encoded: Nie, nie stało mu się nic złego w sensie fizycznym, ale widok jego nowych spodni, które kupiłam mu zaledwie dwa tygodnie temu, przelał czarę goryczy. Na obu kolanach ziały wielkie, poszarpane dziury, a bluza była umazana czymś, co chyba nigdy nie zejdzie w praniu. Przedszkole to nie cyrk, a dziecko to nie klaun Kiedy zapytałam panią przedszkolankę, jak to się stało, usłyszałam tylko lekceważące: „Ojej, no wie pani, chłopcy się bawili w berka, a potem trochę poszaleli na placu zabaw, to normalne”. Normalne? Dla kogo to jest normalne? Ja ciężko pracuję na to, żeby moje dziecko wyglądało schludnie i czysto. Kupuję mu ubrania dobrej jakości, bo chcę, żeby czuł się dobrze i wyglądał jak człowiek, a nie jak obdartus. Tymczasem mam wrażenie, że w naszym przedszkolu panuje jakaś totalna samowolka. Panie przedszkolanki chyba zapomniały, że ich rolą jest nie tylko „bycie”, ale przede wszystkim pilnowanie dzieci. Pozwalanie na dzikie gonitwy, szaleństwa i turlanie się po ziemi to dla mnie szczyt niekompetencji. To jest pójście na łatwiznę − wypuścić dzieci na dwór, usiąść na ławce i pozwolić im robić, co chcą, byle tylko mieć spokój. Gdyby panie zorganizowały im mądrą zabawę, zaproponowały coś kreatywnego w kółeczku, to Antoś nie wracałby codziennie w strzępach. Moim zdaniem to się w głowie nie mieści, że nikt nie stawia dzieciom granic i pozwala na takie zachowania. Portfel rodzica nie jest z gumy − kto zapłaci za te szkody? Zastanawiam się, czy te panie zdają sobie sprawę, ile kosztują dzisiaj markowe ubrania dla dzieci. Każda taka para spodni to kilkadziesiąt, a czasem sto złotych. W tym miesiącu wyrzuciłam już cztery pary! To jest kilkaset złotych wyrzuconych prosto w błoto, bo komuś w przedszkolu nie chciało się powiedzieć: „Antosiu, nie biegaj tak szybko, bo się przewrócisz i zniszczysz ubranko”. Dla mnie to nie jest tylko kwestia estetyki, to kwestia szacunku do mojej pracy i moich pieniędzy. Czuję się, jakby przedszkole traktowało moje wydatki jako nieistotny szczegół.…

plac-zabaw-7c1ba2e.png
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
type: item
date: 2026-04-21T14:15:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Piszę do Państwa, bo czuję się zupełnie bezsilna i, nie boję się tego słowa, oszukana przez system wczesnej edukacji. Moja córka, Tosia, skończyła właśnie trzy latka i dumnie maszeruje do przedszkola, a ja, zamiast cieszyć się jej rozwojem, każdego dnia przeżywam ten sam koszmar związany z pieluchami.
encoded: Kiedy zapisywałam Tosię do placówki, byłam pełna optymizmu, bo przecież tyle się słyszy o tym, jak grupa motywuje dzieci do zmian. Tosia w domu wciąż nosi pieluszkę − próbowaliśmy różnych metod, ale zawsze kończyło się to płaczem, awanturą i zasikanym dywanem, więc w końcu odpuściłam, myśląc: „Spokojnie, w przedszkolu podpatrzy inne dzieci i panie ją nauczą”. Byłam święcie przekonana, że od tego właśnie są profesjonalne przedszkolanki, które mają podejście, cierpliwość i odpowiednie techniki, o których ja, jako zmęczona mama pracująca na pełen etat, nie mam pojęcia. Wielkie nadzieje i bolesne zderzenie z rzeczywistością Niestety, rzeczywistość okazała się brutalna. Już po pierwszym tygodniu usłyszałam od pani wychowawczyni, że powinnam przynieść więcej ubranek na zmianę, bo „Tosia nie woła”. No przecież wiem, że nie woła, dlatego jest w przedszkolu, żeby się tego nauczyć! Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież przedszkole to instytucja edukacyjna, a nauka korzystania z toalety to taka sama część rozwoju jak nauka trzymania kredki czy śpiewania piosenek. Dlaczego ja mam to robić sama w domu, skoro płacę niemałe czesne i oddaję dziecko pod opiekę specjalistów? Czy nauka higieny to nie jest obowiązek nauczyciela? Zaczęłam drążyć temat i dowiedziałam się, że panie w grupie Tosi oczekują, że to rodzic wykona czarną robotę. Ale przepraszam bardzo, gdzie tu logika? Tosia spędza w przedszkolu osiem godzin dziennie, czyli lwią część swojego aktywnego czasu. To tam ma największą szansę na naukę. Kiedy zapytałam wprost, dlaczego panie nie wysadzają jej regularnie na nocnik, usłyszałam, że mają dwudziestkę innych dzieci i nie mogą zajmować się tylko jednym. Dla mnie to brzmi jak zwykłe lenistwo i spychanie odpowiedzialności. Uważam, że odpieluchowanie to część misji przedszkola. To tam dziecko powinno uczyć się samodzielności w każdym wymiarze. Skoro panie potrafią zorganizować teatrzyk, wyjście do teatru i rytmikę, to dlaczego przerasta je przypilnowanie, żeby dziec…

przedszkolanka-2-b4b5463.png
width: 1600
height: 1200

Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
type: item
date: 2026-04-20T14:15:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: rodzice
subject: złość u dziecka
description: Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
encoded: Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast w…

dziecko-podczas-napadu-zlosci-8b44d8b.jpg
width: 1600
height: 1200

5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
type: item
date: 2026-04-19T19:08:32.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: smartfon dla dziecka
subject: tablet dla dziecka
description: Przedszkolak przed ekranem to nie jest tylko „chwila wytchnienia” dla rodzica – to realna zmiana w neurobiologii młodego mózgu, która, jeśli nie zareagujemy teraz, zaowocuje problemami na lata.
encoded: Żyjemy w świecie, który oszalał na punkcie technologii, a algorytmy są projektowane przez najzdolniejszych inżynierów tak, by uzależniać nawet dorosłych, a co dopiero czteroletnie dziecko. Ale to my, rodzice, jesteśmy jedynym hamulcem bezpieczeństwa. Jeśli widzisz, że twój maluch nie potrafi zjeść posiłku bez telefonu, a każda próba wyjścia na spacer kończy się negocjacjami o jeszcze jedną bajkę, czas wdrożyć plan ratunkowy. Nie od jutra, nie od poniedziałku. Od teraz. Bo prawda jest bolesna: im starsze dziecko, tym trudniej będzie zerwać te cyfrowe kajdany. 1. Metoda zimnego prysznica kontra łagodne wygaszanie Wiele z nas popełnia ten sam błąd − próbujemy negocjować z przebodźcowanym dzieckiem. „Jeszcze pięć minut” to dla przedszkolaka pojęcie abstrakcyjne, które tylko przeciąga problem. Pierwszym punktem planu jest wprowadzenie jasnych, sztywnych ram. Jeśli decydujesz się na ten krok, musisz być jak skała. Niektórzy eksperci polecają całkowite odcięcie ekranów na dwa tygodnie, by „zrestartować” układ nagrody w mózgu. To trudne, bo wiąże się z płaczem i krzykiem, ale to jedyny sposób, by dopamina wróciła do naturalnego poziomu. Jeśli jednak totalny zakaz wydaje ci się zbyt radykalny, wprowadź zasadę „ekran tylko w weekendy” lub w ściśle określonych godzinach (np. 15 minut po przedszkolu). Kluczem jest przewidywalność. Dziecko musi wiedzieć, że po sygnale minutnika tablet znika w szafce (tak, szafce, nie na stole pod ręką!). Najgorsze, co możemy zrobić, to ulec „ostatniej minucie” pod wpływem krzyku. Pamiętaj, każda twoja uległość to komunikat dla dziecka: „Twój płacz działa, walcz dalej”. Bądź konsekwentna, nawet jeśli serce ci pęka, bo ratujesz przyszłą zdolność dziecka do koncentracji. 2. Architektura przestrzeni, czyli zniknij z oczu, zniknij z serca Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak trudno przestać podjadać słodycze, gdy leżą w miseczce na stole? Dokładnie tak samo działa telefon czy pilot do telewizora. Drugi punkt planu to audyt waszego mieszkania. Jeśli…

przedszkolak-ekrany-18250ab.png
width: 1600
height: 1200

„Oglądanie ekranów zwija mózg dziecka”. Pedagog wskazuje, co robić zamiast dawania telefonu
type: item
date: 2026-04-18T06:12:02.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: czytanie dziecku
subject: smartfon dla dziecka
subject: tablet dla dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Myślałam, że o higienie cyfrowej wiem już wszystko. Przecież ograniczam czas przed telewizorem i staram się wybierać wartościowe bajki. Jednak po wysłuchaniu rozmowy z prof. Mariuszem Jędrzejko poczułam, jak po plecach przebiega mi dreszcz niepokoju.
encoded: W podcaście Studio Dobrych Praktyk profesor nie bawi się w eufemizmy − mówi wprost o tym, że współczesna technologia potrafi dosłownie „zwijać” mózg dziecka, a my, dając maluchowi smartfona do ręki, nieświadomie fundujemy mu emocjonalny rollercoaster, z którego bardzo trudno jest wysiąść. Pułapka dopaminowa, czyli dlaczego dziecko „odpływa” przy tablecie Zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego wasze dziecko, zwykle radosne i pełne energii, po zabraniu telefonu wpada w furię, której nie powstydziłby się żaden filmowy czarny charakter? Odpowiedź kryje się w układzie nagrody. Profesor Jędrzejko tłumaczy to obrazowo: mózg dziecka wpatrzonego w migoczący ekran dostaje potężny wyrzut dopaminy − hormonu szczęścia, który w tym wydaniu wcale szczęścia nie daje. Dziecko dostaje nagrodę za nic − nie musi się wysilać, nie musi budować z klocków, nie musi rozwiązywać zagadek. Po prostu patrzy, a kolory i dźwięki stymulują jego neurony do granic wytrzymałości. Problem polega na tym, że mózg bardzo szybko przyzwyczaja się do tych nienaturalnie wysokich dawek bodźców. Kiedy wyłączamy ekran, poziom dopaminy drastycznie spada, a dziecko zostaje z pustką, której szara rzeczywistość nie jest w stanie wypełnić. To wtedy zaczyna się wspomniane przez profesora „zwijanie”. Zamiast tworzyć nowe połączenia nerwowe odpowiedzialne za logiczne myślenie, empatię czy cierpliwość, mózg przechodzi w tryb pasywnego odbioru. Staje się leniwy, domagając się jedynie prostych, wizualnych bodźców. Jako rodzice często kupujemy sobie w ten sposób chwilę ciszy, ale cena, jaką płaci za to plastyczny umysł malucha, jest przerażająco wysoka. Czytanie kontra oglądanie: bitwa o wyobraźnię i neurony Wypowiedź profesora rzuca nowe światło na odwieczny spór między książką a bajką na YouTube. Mechanizm jest bezlitosny: oglądanie obrazów to proces gotowy, podany na tacy, który nie wymaga od dziecka żadnego wysiłku intelektualnego. Wyobraźnia zostaje uśpiona, bo wszystko jest już narysowane, pokolorowane i udźwiękowione…

dziecko-ekran-52d2055.png
width: 1600
height: 1200

Gdy syn się złości, powtarzam mu to zdanie niczym mantrę. Wystarczają 4 słowa
type: item
date: 2026-01-01T13:00:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy mój syn wpada w złość, nie wygłaszam kazań, nie moralizuję i nie pytam, dlaczego „znowu robi scenę”. Zamiast tego powtarzam mu cztery proste słowa – i widzę, jak jego napięcie powoli opada.
encoded: Wydawałoby się, że już nic mnie nie zaskoczy w temacie wychowania dzieci. A jednak – najbardziej przełomowa okazała się najprostsza lekcja. Nie o narzędziach, metodach i „systemach”, ale o słowach, które potrafią otulić emocje dziecka, zamiast je tłumić. Te cztery słowa, które powtarzam mojemu synowi, brzmią: „Masz prawo tak czuć”. To wszystko. Bez dodatku „ale”, bez dopowiedzeń o tym, że „inni mają gorzej”. I – co ważne – bez unieważniania jego emocji. Dlaczego te słowa działają? Kiedyś, gdy mój syn wpadał w złość, automatycznie włączał mi się tryb „dorosłej logiki”. Mówiłam: „Przecież to nic takiego”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Myślałam, że mu pomagam. W praktyce robiłam coś zupełnie odwrotnego – dawałam mu sygnał, że jego emocje są niewłaściwe. Że są problemem. Dzieci nie mają jeszcze dojrzałego układu nerwowego. One nie umieją od razu regulować swoich emocji. A my – dorośli – często oczekujemy od nich rzeczy, z którymi sami mamy trudność. Kiedy więc słyszy ode mnie: „Masz prawo tak czuć”, dzieje się coś ważnego. Jego ciało przestaje walczyć. Nie musi już „udowadniać”, że jego złość jest prawdziwa. Może po prostu być. I wtedy dopiero – kiedy emocja jest nazwana i zaakceptowana – pojawia się przestrzeń na rozmowę. To nie znaczy, że wszystko wolno Akceptacja emocji nie oznacza akceptacji każdego zachowania. Zdarza się, że moje dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, rzuca rzeczami. Wtedy mówię: „Masz prawo tak czuć. Nie masz prawa rzucać zabawkami. Zadbam, żeby było bezpiecznie”. Granica jest jasno postawiona, ale emocja – nadal uznana. Jako społeczeństwo wciąż uczymy się tego, że złość to nie jest „złe” uczucie. To sygnał. Informacja. Wołanie o pomoc, a czasem zwykła frustracja po długim dniu. I wiecie, jaka jest największa zmiana? Kiedy ja uznałam jego emocje, zaczęłam też inaczej patrzeć na swoje. Czego nauczyły mnie te cztery słowa? Po pierwsze – cierpliwości. Bo to nie jest magiczne zaklęcie. Ono nie zawsze od razu ucisza burzę. Ale sprawia, że ta burza n…

4-slowa-na-dziecieca-zlosc-39546b8.jpg
width: 1600
height: 1200

3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
type: item
date: 2025-12-20T15:00:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
description: Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie. Dziecko jest miłe, ułożone, empatyczne. Nauczyciele chwalą, rodzina wzdycha z zachwytu. A jednak coraz częściej takie „bezproblemowe” dzieci dorastają w ogromnym napięciu, którego nikt nie zauważa.
encoded: „People pleaser” to osoba, która przedkłada cudze potrzeby nad własne, bo boi się, że inaczej straci akceptację. To nie cecha charakteru. To strategia przetrwania, której bardzo często uczymy dzieci nieświadomie. 1. Twoje dziecko nie potrafi powiedzieć „nie” Nie dlatego, że nie ma zdania. Dlatego, że boi się konsekwencji. Zgodzi się oddać zabawkę, pożyczyć rzecz, zrobić coś wbrew sobie, byle tylko nie zawieść innych. Mówi: Nieważne, mogę się dostosować. Jak chcecie, mi wszystko jedno. Zrobię tak, jak chcesz. Te zdania brzmią dojrzale, ale u dziecka powinny zapalać lampkę ostrzegawczą. To sygnał, że potrzeby innych są ważniejsze niż jego własne granice. 2. Bardzo przeżywa cudze emocje „People pleaser” czuje się odpowiedzialny za samopoczucie innych. Jeśli ktoś jest smutny, zły albo rozczarowany – dziecko natychmiast bierze to na siebie. Ma wrażenie, że gdyby coś zrobiło inaczej, efekt byłby inny. Takie dzieci szybko uczą się, że miłość i spokój w domu zależą od nich. Starają się więc być ciche, niewidzialne, wygodne. Bo wtedy nikt nie będzie niezadowolony. 3. Jest „grzeczne” za wszelką cenę Nie sprawia problemów. Nie protestuje. Nie stawia granic. Często słyszy, że jest „dojrzałe jak na swój wiek”. Tylko że ta dojrzałość bywa okupiona rezygnacją z siebie. „People pleaser” nie buntuje się, bo bunt może kosztować utratę akceptacji. Zamiast tego uczy się dopasowywać. Zbyt wcześnie. Zbyt mocno. Skąd się biorą dzieci, które chcą zadowolić wszystkich? Najczęściej z domów, w których: miłość była warunkowa chwalono za bycie „łatwym” dzieckiem konflikty były czymś złym emocje dorosłych dominowały nad emocjami dziecka Dziecko szybko rozumie, że żeby było dobrze, musi się dostosować. I zabiera ten schemat w dorosłe życie. Cena, którą płaci się później Dorośli „people pleaserzy” nie wiedzą, czego chcą. Mają problem z asertywnością, decyzjami, stawianiem granic. Często są wyczerpani, pełni poczucia winy i złości na siebie. Bo całe życie uczono ich jednego: twoje potrzeby są mniej…

jak-nie-wychowac-people-pleasera-7cb19fc.jpg
width: 1600
height: 1200

5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
type: item
date: 2025-12-15T13:11:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: bajki dla dzieci
subject: rozwój dziecka
description: Czasem wystarczy kilka minut przed ekranem, żeby zobaczyć, jak maluch chłonie świat pełen nowych bodźców. A jednak nie każda bajka działa na rozwój tak samo. Właśnie dlatego tak mocno zainteresowałam się materiałem Marii Rybak, logopedki znanej z profilu Przystanek Rodzinka na TikToku. Wskazała ona pięć tytułów naprawdę wspierających dziecięcy mózg.
encoded: Kiedy pierwszy raz obejrzałam jej zestawienie, poczułam zwykłą ulgę: wreszcie ktoś jasno wyjaśnił, które bajki faktycznie pomagają dziecku rozwijać język, rozumienie emocji i logiczne myślenie. Bez moralizowania, bez straszenia ekranami – za to z merytorycznym spojrzeniem praktyka. I chociaż sama nieraz przeglądam nowości w świecie animacji, to lista logopedki była dla mnie jak dobrze skrojona mapa: prosta, konkretna i działająca w codziennym życiu. Bajki wspierające rozwój dziecka – dlaczego to takie ważne? Od dawna powtarzam znajomym, że nie chodzi o całkowitą rezygnację z bajek, tylko o mądre wybory. Dzieci chłoną bodźce jak gąbka, a produkcje zbyt szybkie, migoczące i hałaśliwe potrafią przestymulować nawet najbardziej odpornego malucha. Dlatego, kiedy usłyszałam, że logopedka wskazuje to, co spokojne, przewidywalne i osadzone w realnym świecie, poczułam, że to bardzo wyważone podejście. Maria Rybak podkreśla, że kluczowe są trzy elementy: prosty język, adekwatne tempo i czytelne emocje. Dzięki temu dziecko nie tylko śledzi fabułę, ale też uczy się rozumienia sytuacji społecznych, przewidywania skutków i opowiadania własnymi słowami, co dla rozwoju mowy jest fundamentem. I właśnie te cechy łączą wszystkie pięć wskazanych przez nią tytułów. Bluey i spółka – 5 bajek polecanych przez logopedkę Kiedy pierwszy raz natknęłam się na Bluey, pomyślałam, że to po prostu urocza animacja. Dopiero później zdałam sobie sprawę, jak świetnie oddaje ona emocje, relacje rodzinne i uczy rozwiązywania konfliktów. Logopedka stawia ją na podium, bo dzieci uczą się tu patrzenia na świat oczami innych. Wszystko jest pokazane spokojnie, a dialogi brzmią naturalnie – zupełnie jak te z codziennego życia. Kolejna propozycja, Pat i Mat, to już klasyka. Choć na pierwszy rzut oka to bajka o dwóch niezdarnych majsterkowiczach, w rzeczywistości uczy myślenia przyczynowo-skutkowego i cierpliwości. Wbrew pozorom dzieci są zachwycone tym, że bohaterowie popełniają błędy – bo widzą, że to normalne …

dobre-bajki-75bb0b4.png
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka z przedszkola zapytała o 1 rzecz. Kompletnie mnie zatkało
type: item
date: 2025-12-10T14:20:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: czas dla dziecka
subject: przedszkole
description: Myślałam, że w przedszkolu usłyszę tylko informacje o katarze w grupie albo nowej piosence na występ. Tym razem usłyszałam jednak pytanie, które totalnie zbiło mnie z tropu i jeszcze długo nie dawało spokoju.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę ten list z serca, trochę w biegu, bo jak to u mamy małego dziecka, czas zawsze jest „pomiędzy”. Pomiędzy zupą a praniem, pomiędzy pracą a wieczornym czytaniem bajki. Jednak nie mogę przestać myśleć o tym, co wydarzyło się w przedszkolu. Odebrałam synka jak zwykle. Machał rączką, miał brokat na policzku i uśmiech od ucha do ucha. Pomyślałam, że dzień był udany. Pani poprosiła mnie na chwilę na bok, spokojnie, bez dramatów. I wtedy padło jedno zdanie: „A proszę mi powiedzieć, kiedy ostatnio spędziliście z nim czas tak całkiem bez telefonu w ręku?”. Zaniemówiłam. Naprawdę. Stałam jak słup, a w głowie pusto. Oczywiście, że spędzamy czas razem. Przecież gotuję, sprzątam, pytam, co było w przedszkolu. Przecież jestem obok. Tylko że nagle zobaczyłam siebie z boku. Ja na placu zabaw, on na huśtawce, a ja niby patrzę, ale palec sam przesuwa ekran. Ja w domu, on buduje z klocków, a ja „przez minutkę” odpisuję na wiadomość. Z minutki robi się dziesięć, potem piętnaście. A dziecko po cichu odkłada klocki, bo nie ma komu pokazać wieży. Telefon w ręku rodzica. Jak to wygląda oczami dziecka Wróciłam do domu i im dłużej o tym myślałam, tym bardziej robiło mi się przykro. Nie dlatego, że pani mnie oceniła. Ona nie mówiła tego z wyrzutem. Raczej z troską. Tylko ja poczułam, że ktoś nazwał głośno to, co od dawna czaiło się gdzieś pod skórą. Że czasem jestem obok, ale nie do końca. Dzieci są takie uważne. Widzą więcej, niż nam się wydaje. Syn potrafi powiedzieć: „Mamo, patrz na mnie”, kiedy ja wcale nie mam poczucia, że nie patrzę. A jednak nie patrzę. Patrzę przez szybę telefonu. To nie jest to samo. Najgorsze, że to wchodzi w nawyk. Nie myślisz o tym. Mówisz sobie, że musisz coś sprawdzić, że praca, że to ważne. I potem nagle słyszysz pytanie, które obnaża prawdę jak latarka w ciemnym pokoju. Wina, wstyd i to trudne pytanie: co dalej Wieczorem miałam w sobie wstyd. Taki cichy, niekrzyczący. Nie chciałam się usprawiedliwiać. Nie chciałam mówić, że wszyscy tak …

nauczycielka-z-przedszkola-2d014f3.png
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
type: item
date: 2025-11-30T17:00:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Ten list przysłała do redakcji mama 5-latki, która – jak sama przyznaje – długo buntowała się przeciwko obowiązkom w przedszkolu. Wydawało jej się, że dzieci są tam od zabawy, a nie od sprzątania. Dopiero jedna sytuacja otworzyła jej oczy. Jej słowa to ważny głos w dyskusji o tym, czym naprawdę jest samodzielność.
encoded: Piszę ten list, bo czuję, że nie jestem jedyną mamą, która kiedyś źle patrzyła na obowiązki w przedszkolu. Gdy usłyszałam, że moja córka w swojej grupie ma dyżury – raz nakrywa do stołu, innym razem pomaga sprzątać po zajęciach plastycznych, a czasem podlewa rośliny – w pierwszym odruchu poczułam bunt. W mojej głowie zabrzmiało to tak: „Moje dziecko nie jest służącym. Przecież to przedszkole, a nie zakład pracy”. Dziś wiem, że to ja miałam problem – nie przedszkole. „Zostaw, ja zrobię to szybciej” – słowa, które niszczą samodzielność Jestem mamą, która wszystko robiła za swoje dziecko. Bo szybciej. Bo czyściej. Bo mniej nerwów. Gdy córka próbowała ścielić łóżko – poprawiałam. Gdy chciała pomóc w kuchni – bałam się bałaganu. Gdy odkładała zabawki – wyręczałam ją, bo przecież „i tak zrobię to lepiej”. Aż któregoś dnia pani z przedszkola powiedziała mi przy odbiorze: „Córka pięknie dziś współpracowała. Dzieci mają swoje obowiązki i ona świetnie sobie radzi”. Nie zrozumiałam od razu. W domu nadal chciałam trzymać kontrolę. Ale pewnego popołudnia podsłuchałam rozmowę córki z babcią: „Babciu, ja to wszystko umiem. Tylko mama mi nie pozwala”. To było jak kubeł zimnej wody. Obowiązki w przedszkolu nie są karą. To fundament pewności siebie Dziś widzę, ile dobrego dały jej te małe, przedszkolne zadania. Nakrywanie do stołu – odpowiedzialność. Sprzątanie po zabawie – szacunek do pracy innych. Pomaganie kolegom – współpraca. Dyżury – poczucie, że jest potrzebna i ważna. Zorientowałam się, że obowiązki nie odbierają dzieciom dzieciństwa. One pomagają im w nie wejść – odważnie, samodzielnie i z poczuciem sprawczości. Zaczęłam pozwalać córce robić więcej w domu. Teraz sama z siebie ścieli łóżko, pomaga przy kolacji, segreguje pranie. Nie dlatego, że musi. Dlatego, że chce. Czuje się duża, odpowiedzialna i kompetentna. A ja, patrząc na nią, coraz częściej myślę: „Gdyby nie obowiązki w przedszkolu, dalej trzymałabym ją pod kloszem”. Drodzy rodzice – nie bójmy się oddać dzieciom mały…

obowiazki-w-przedszkolu-ucza-samodzielnosci-i-wspolpracy-4311194.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziecko się złości i rzuca na ziemię. Tych 5 zdań sprawi, że od razu zacznie cię słuchać
type: item
date: 2025-11-27T14:52:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Nagle robi się głośno, nerwowo i masz wrażenie, że wszyscy patrzą tylko na was. W głowie zostaje pustka, bo nie wiesz, co powiedzieć. Wypróbuj te zdania – najlepiej zadziałają podczas ataku złości.
encoded: Wybuch złości dziecka nie wybiera miejsca ani pory. Zdarza się przy kasie w sklepie, na placu zabaw, w domu tuż przed wyjściem. I zwykle wygląda podobnie: łzy, krzyk, czasem rzucenie się na ziemię. W takich chwilach łatwo o własne silne emocje. Tymczasem to właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy prostych, krótkich zdań, które nie dolewają oliwy do ognia, tylko prowadzą dziecko z powrotem do spokoju. Poniżej zebrałam pięć zdań, które sama mam „pod ręką”. Nie są magicznym zaklęciem. Działają dlatego, że trafiają w to, co dziecko przeżywa w środku, i dają mu jasną ścieżkę. Po każdym zdaniu dopowiadam, jak je powiedzieć, żeby miało moc. Dlaczego dziecko wpada w złość i rzuca się na ziemię Złość u dziecka to nie teatr ani sposób na upokorzenie rodzica. To emocja, z którą mały człowiek dopiero uczy się żyć. Jego układ nerwowy nie potrafi jeszcze hamować impulsów tak jak nasz. Dla nas „nie kupimy teraz lizaka” to drobiazg, dla niego to prawdziwa strata, czasem taka, jakby świat się kończył. Dochodzi zmęczenie, głód, przebodźcowanie, presja dnia. Złość jest wtedy jak fala: przychodzi szybko i zalewa wszystko. Wiem, że w takich sytuacjach najtrudniejsze jest jedno: nie dać się wciągnąć w spiralę. Dlatego pierwsza rzecz, jaką robię, to oddech i przypomnienie sobie: dziecko nie robi mi tego na złość, ono to przeżywa. Potem wchodzą te zdania. 5 zdań, które pomagają uspokoić złość w kilka minut 1. „Widzę, że jesteś bardzo zły” To zdanie działa jak hamulec. Dziecko słyszy, że jego emocja została zauważona. Nie musi krzyczeć głośniej, żeby wreszcie ktoś je usłyszał. Ważny jest ton: spokojny, pewny, bez ironii. Nie mówimy „znowu się złościsz”, tylko nazywamy stan tu i teraz. Gdy dziecko ma wrażenie, że jest rozumiane, napięcie zaczyna spadać. 2. „Możesz się złościć, ale nie pozwolę bić ani kopać” To połączenie zgody na emocję z granicą zachowania. Dziecko ma prawo czuć złość, ale nie ma prawa ranić. Granica jest jasna. Nie wygłaszamy wykładu, bo złość nie słyszy długich zdań. Jeśli…

zlosc-dziecka-3c8c709.png
width: 1600
height: 1200

Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
type: item
date: 2025-11-19T15:37:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Rodzice najchętniej uspokajają złość dziecka słowami, radami i próbami logicznego wyjaśniania sytuacji. Jednak część ekspertów przekonuje, że pierwszą reakcją nie powinny być słowa, lecz… cisza. Nie kara, nie ignorowanie, ale spokojna, niewerbalna obecność. To podejście zmienia sposób, w jaki patrzymy na dziecięce emocje.
encoded: Dlaczego słowa nie trafiają do rozgniewanego dziecka? Gdy dziecko przeżywa silną złość, jego mózg działa zupełnie inaczej. Eksperci tłumaczą, że w emocjonalnej „burzy” kora przedczołowa odpowiedzialna za logiczne myślenie właściwie się wyłącza. Dlatego komunikaty typu „uspokój się”, „przestań płakać” czy „nie przesadzaj” w tej chwili nie tylko nie pomagają, ale często eskalują napięcie. Do tego umniejszają uczucia dziecka. Specjaliści radzą, by zamiast zasypywać dziecko słowami, spróbować przede wszystkim być przy nim. Usiaść obok, nie oceniać, nie komentować, nie pouczać. Cisza nie jest brakiem reakcji — jest przestrzenią, w której dziecko może bezpiecznie przeżyć swoją emocję. Potrzebuje dorosłego, który będzie jego kotwicą, jego bezpieczną przystanią. Cisza, która koi. Jak stosować tę metodę w praktyce? Technika ciszy polega na świadomym odłożeniu słów na później. Rodzic daje dziecku sygnał: jestem przy tobie, widzę twoją emocję, możesz ją przeżyć. To może wyglądać tak: rodzic siada obok, ale nie narzuca się, stosuje kontakt wzrokowy tylko wtedy, gdy dziecko tego chce, nie ocenia i nie komentuje, czasem wystarczy lekkie dotknięcie ramienia albo otwarte ręce na znak gotowości do przytulenia. Psychologowie tłumaczą, że w takich momentach dziecko reguluje się poprzez relację. Obecność rodzica działa dosłownie jak bezpieczna „kotwica”, która pomaga układowi nerwowemu wyciszyć się i wrócić do równowagi. Rozmowa i tłumaczenie pojawiają się później. Co mówią rodzice, którzy stosują tę metodę? – Kiedy moja córka wpadała w histerię, próbowałam ją czymś zagadać, przekupić albo tłumaczyć na siłę. To działało odwrotnie. Teraz po prostu jestem obok i dopiero po chwili pytam, czy chce opowiedzieć, co się wydarzyło, jak się czuła – mówi Asia, mama pięciolatki. – Mój syn reaguje wybuchem na najmniejszą frustrację. Gdy przestałam mu powtarzać „uspokój się” i zaczęłam po prostu siedzieć niedaleko, uspokaja się szybciej niż kiedykolwiek – opowiada Paulina, mama trzylatka. – Zauważy…

male-dziecko-zlosci-sie-dcb0018.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
type: item
date: 2025-11-18T15:48:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Reem Raouda, uznana ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, ujawnia 7 „magicznych” fraz, które potrafią niemal natychmiast zakończyć każdy napad złości. Oto konkretne słowa, które uruchamiają u dzieci mechanizmy samoregulacji.
encoded: Reem Raouda, autorka i ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, pracowała z ponad 200 dziećmi i setkami rodzin. Jak pokazują jej obserwacje i badania, podczas emocjonalnego przeciążenia dzieci tracą dostęp do logicznego myślenia. Dzieje się tak, ponieważ kora przedczołowa – obszar mózgu odpowiedzialny za rozumowanie i język – zostaje czasowo „wyłączona”. Dlatego właśnie popularne zwroty typu „uspokój się” czy „powiedz, co się stało” nie przynoszą efektów. Dziecko w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego nie umie poprawnie przetwarzać słów. Potrzebuje wtedy przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i kontaktu z regulującym go dorosłym układem nerwowym. Co zamiast „uspokój się”: 7 zdań, które rozładowują emocjonalny chaos Raouda twierdzi, że zamiast słów, w pierwszym etapie histerii kluczowa jest fizyczna i emocjonalna obecność. Cisza – wbrew intuicji – bywa najpotężniejszym narzędziem. Siedząc blisko dziecka i zachowując spokój, dorosły wysyła niewerbalny sygnał: „Jesteś bezpieczny, damy sobie z tym radę”. Na liście przygotowanej przez ekspertkę milczenie jest numerem 1. Oto pozostałe frazy, które działają jak „emocjonalna kotwica” w czasie napadu złości: „(Milczenie)” – cisza jako forma komunikatu „Jesteś bezpieczny, jestem obok”. „Jestem tutaj” – sygnał obecności, który reguluje układ nerwowy dziecka. „To bardzo silne uczucie, prawda?” – uznanie emocji pomaga dziecku je zidentyfikować. „Możesz być zły. Nie wolno bić” – oddzielenie emocji od zachowania. „Zróbmy razem przerwę” – wspólna pauza lepiej działa niż izolacja. „Widzę, jak bardzo ci na tym zależało” – zrozumienie rozczarowania gasi potrzebę dalszego krzyku. „Możesz się złościć. Nadal cię kocham” – zapewnienie bezwarunkowej miłości. Każda z tych fraz aktywuje inne mechanizmy regulacyjne i wpływa kojąco na pobudzony układ limbiczny dziecka. Słowa dobrane przez Raoudę nie są przypadkowe. Każda z magicznych fraz działa na poziomie neurologicznym. Poprzez poczucie bezpieczeństwa i uznanie emocji, dziecko …

dziecko-placzace-ze-zlosci-92f38c0.jpg
width: 1600
height: 1200

Kiedy czapka, kiedy rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Moja ściągawka dla rodziców
type: item
date: 2025-10-31T14:04:28.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: czapka dla dzieci
subject: hartowanie dziecka
subject: ubrania
description: Nie ma trudniejszego momentu w roku dla rodziców niż ten, gdy rano stoisz w korytarzu z dzieckiem i zadajesz sobie pytanie: czy to już czas na czapkę, rajstopy pod spodnie i rękawiczki? Przez lata wychodzenia z dziećmi do przedszkola, szkoły i na plac zabaw stworzyłam własną ściągawkę – prostą, życiową i naprawdę skuteczną.
encoded: Poranki pełne dylematów Znam ten moment aż za dobrze. Stoję z kubkiem kawy, za oknem niby świeci słońce, ale termometr pokazuje 8 stopni. Jedno dziecko twierdzi, że jest mu „gorąco” już na sam widok czapki, drugie dramatycznie chowa dłonie w rękawy bluzy. Ja zerkam na prognozę i próbuję wyczuć – czy to jeszcze jesień, czy już przedzimie? Z czasem zrozumiałam, że tu nie chodzi o perfekcyjne dopasowanie ubrania do temperatury, tylko o zdrowy rozsądek i obserwację dziecka. A że jestem mamą czwórki, przetestowałam to w każdych warunkach – od jesiennego wiatru na Mazurach po marcowe pluchy w Warszawie. Czapka: nie wtedy, gdy zimno, tylko gdy wieje Kiedyś zakładałam czapkę „bo tak trzeba”. Dziś wiem, że głowa nie jest aż tak wrażliwa na chłód, jak nasze uszy. Czapka przydaje się przede wszystkim na wiatr, nie na sam chłód. Moja zasada jest prosta: powyżej 10°C – czapka tylko przy silnym wietrze lub jeśli dziecko ma mokre włosy po basenie, od 5°C do 10°C – cienka czapka lub opaska, szczególnie rano, poniżej 5°C – czapka obowiązkowo. Dzieci często się ruszają, biegają, więc szybko się rozgrzewają. Czapka przydaje się głównie w drodze do szkoły czy przedszkola, ale po dotarciu na miejsce dobrze ją zdjąć, żeby się nie przepociły. Warto też pamiętać, że czapka z bawełny lepiej oddycha niż akrylowa, a polarowa osłoni nawet przy silnym wietrze. Osobiście jestem fanką wełny merino, która dla mnie jest całoroczna. Rajstopy pod spodnie – tak, ale nie zawsze To temat, który potrafi wywołać rodzinne wojny. Babcie mówią „załóż rajstopy, bo zmarzniesz”, a dzieci błagają, by tego nie robić. A prawda – jak zwykle – leży pośrodku. Dla mnie granicą jest 5°C. Powyżej tej temperatury – jeśli dziecko idzie do przedszkola, w którym spędzi większość dnia w ciepłej sali, wystarczą dresy lub spodnie z grubszego materiału. Poniżej 5°C – rajstopy lub legginsy pod spodnie to świetne rozwiązanie, szczególnie u młodszych dzieci, które dużo siedzą lub mniej się ruszają. Przy temperaturach bliskich zeru…

Kiedy-czapka-kiedy-rekawiczki-202294f.jpg
width: 1600
height: 1200

Te 30 cytatów Janusza Korczaka zmieni Twój sposób myślenia o dzieciach
type: item
date: 2025-03-24T09:11:00.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Cytaty i przysłowia
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Rodzina
subject: Wychowanie
subject: cytaty
subject: dziecko
subject: Janusz Korczak
description: Złote myśli Janusza Korczaka od lat skłaniają do refleksji rodziców i nauczycieli. Jego mądre słowa mogą być piękną ozdobą kartki z życzeniami, a nawet dodatkiem do dedykacji na zakończenie roku szkolnego. Wybraliśmy najpiękniejsze cytaty Janusza Korczaka – warto je znać i pamiętać o nich na co dzień,
encoded: To właśnie cytaty Janusza Korczaka mogą pięknie uzupełnić kartkę na Dzień Dziecka, stać się mottem życzeń dla przyszłych rodziców, a także wskazówką dla nauczycieli i opiekunów, którzy codziennie pracują z dziećmi. Lekarz, pisarz, pedagog, a przede wszystkim obrońca praw dziecka – Janusz Korczak pozostawił po sobie niezwykłe dziedzictwo. Myśli słynnego pedagoga na zawsze zapisały się w historii światowej edukacji. Oto 20 wyjątkowych cytatów z Korczaka, które skłaniają do refleksji nad wychowaniem najmłodszych, ich edukacją i prawami. Najlepsze cytaty Janusza Korczaka: złote myśli o dzieciach; cytaty o nauczycielach i szkole; złote myśli o wychowaniu dzieci i życiu. Złote myśli Janusza Korczaka o dzieciach Janusz Korczak całe życie uczył dorosłych, jak kochać i rozumieć dzieci. Przypominał rodzicom, że dziecko to taki sam człowiek jak dorosły – ma swoje uczucia, potrzeby i własne zdanie. Prosił, żeby nie traktować najmłodszych jak swoją własność, ale jak kogoś ważnego, z kim warto rozmawiać i kogo trzeba słuchać. Choć nie ma go już z nami, jego myśli nadal poruszają serca i otwierają oczy. Oto jego wyjątkowe cytaty o dzieciach: „Nie ma dzieci – są ludzie.” *** „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat.” *** „Dzieci nie są głupsze od dorosłych, tylko mają mniej doświadczenia.” *** „Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.” *** „Dzieci - to przyszli ludzie. Więc dopiero będą, więc jakby ich jeszcze nie było. A przecież jesteśmy: żyjemy, czujemy, cierpimy.” *** „Umysł dziecka - las, którego wierzchołki lekko się poruszają, gałęzie splatają, liście drżąc dotykają.” *** „Nie to ważne w co się bawić, a jak i co się przy tym myśli i czuje. Można rozumnie bawić się lalką, a głupio i dziecinnie grać w szachy. Można ciekawie i z fantazją bawić się w straż, pociąg, polowanie, w Indian, a bezmyślnie czytać książki.” *** „Ma dziecko przyszłość, ale ma i przeszłość: pamiętne zdarzenia, wspomnienia, wiele godzin najis…

AdobeStock454891231-d97217f.jpeg
width: 4500
height: 3000

Helen Mirren otrzymała własną lalkę Barbie z okazji 65 lat istnienia marki
type: item
date: 2024-03-16T14:46:49.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: lalka Barbie
description: Barbie od swojego debiutu w 1959 roku inspiruje dziewczyny i kobiety na całym świecie do odważnych marzeń i zachęca je do wiary w to, że mogą być, kim chcą. Realizując tę misję, co roku honoruje inspirujące kobiety – wzory do naśladowania i nagłaśnia ich wyjątkowe historie. Z okazji swojego jubileuszu oraz Międzynarodowego Dnia Kobiet, Barbie wyróżniła kolejne niezwykłe osobowości, wśród których znalazła się pochodząca z Wielkiej Brytanii Dame Helen Mirren.
encoded: Jedna z najbardziej znanych i szanowanych aktorek na świecie, narratorka, która udzieliła głosu w kasowym hicie „Barbie” oraz odtwórczyni niezliczonych ról, w oświadczeniu opublikowanym na swojej stronie internetowej napisała: „Jestem absolutnie zachwycona moją Barbie. Zostać wybraną przez Barbie jako wzór do naśladowania (eng. Barbie Role Model) to ogromny komplement. Coś, czego nie wyobrażałabym sobie w najśmielszych snach, że wydarzy się w tym momencie mojego życia.” Jedyna w swoim rodzaju lalka Barbie Helen Mirren, ubrana w elegancką niebieską suknię, nawiązuje do stylizacji aktorki z czerwonego dywanu w Cannes z 2023 roku. Dopełnieniem stylizacji jest wachlarz – jej znak rozpoznawczy oraz… miniaturowa figurka Oscara upamiętniająca nagrodę, którą Mirren otrzymała w 2007 roku w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa. „To wyjątkowy moment, który mogę dodać do listy moich ulubionych osiągnięć: tytuł Damy Imperium Brytyjskiego, zdobycie Oscara, gwiazda na Hollywoodzkiej Alei Sław, a teraz – własna Barbie!" – dodała. W tym roku tytuł Barbie Role Model i lalkę wykonaną na własne podobieństwo otrzymało osiem wyjątkowych kobiet ze świata artystycznego. Barbie wyróżniła je, bo tak jak ona, wykorzystują swoją globalną popularność, by opowiadać światu poruszające historie, które inspirują fanów w każdym wieku do tworzenia własnej narracji i odblokowania nieograniczonego potencjału. Poza Helen Mirren wyróżnione zostały: Kylie Minogue (Australia) Shania Twain (Kanada) Viola Davis (Stany Zjednoczone) Maira Gomez (Brazylia) Lila Avilés (Meksyk) Nicole Fujita (Japonia) Enissa Amani (Niemcy) „Historia Barbie nigdy nie była tylko o niej samej. To przede wszystkim niezliczone historie dzieci, które zainspirowała do nieograniczonych marzeń” - powiedziała Krista Berger, Senior Vice President Barbie, Global Head of Dolls Mattel. „Przez 65 lat Barbie wykorzystywała swoją popularność, aby pomóc dziewczynkom na całym świecie odkrywać własny, nieograniczony potencjał i budować przys…

imgHuLHrW-d77bd22.jpg
width: 1209
height: 1000

Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków (i młodszych uczniów): krótkie, rymowane, łatwe do zapamiętania
type: item
date: 2023-09-25T08:20:00.000Z
creator: Adrianna Trusiuk
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: życzenia
description: Życzenia od przedszkolaków z okazji Dnia Nauczyciela z pewnością wzruszą i uradują wszystkie wychowawczynie. Choć przyjęło się, że Dzień Edukacji Narodowej obchodzi się głównie w szkołach, w przedszkolach także pracują dyplomowani nauczyciele. Jak powinny brzmieć życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków? Podpowiadamy.
encoded: 14 października w Polsce obchodzony jest Dzień Edukacji Narodowej, znany też jako Dzień Nauczyciela. Właśnie wtedy dziękuje się pedagogom za ich wkład w edukację i wychowywanie naszych dzieci. Poniżej przedstawiamy rymowane życzenia dla nauczycieli, które z powodzeniem mogą być złożone przez dzieci uczęszczające do przedszkola. Wśród naszych propozycji znajdziecie mądre, oficjalne i krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela. Przedszkolaki na pewno poradzą sobie z zapamiętaniem i wyrecytowaniem takich podziękowań i życzeń. Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków: Mądre życzenia na Dzień Nauczyciela Krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela Oficjalne życzenia na Dzień Nauczyciela Dzień Nauczyciela – wierszyki i rymowanki Śmieszne rymowane życzenia na Dzień Nauczyciela Mądre życzenia na Dzień Nauczyciela Poniższe propozycje sprawdzą się zarówno jako życzenia od przedszkolaków, jak i uczniów zerówek w szkołach czy maluchów z klas I-III. Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło o czym Pani marzy. *** Życzymy Pani tak, jak nikt nie życzy: Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Ukryte w głębi Pani serduszka. *** Kochani Nauczyciele, bądźcie wciąż z nami! Czy jesteśmy duzi, czy jeszcze mali. Życzymy Wam szczęścia na następne lata – niech żyje i rozkwita nasza oświata! *** W tym wyjątkowym dniu, Drogi Nauczycielu użyję słów płynących z serca wielu: Dziękuję za naukę i wszelkie porady, za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość, uczciwość i wsparcie. I za to, że umiesz rozwiązać każde starcie. Krótkie życzenia na Dzień Nauczyciela Krótkie, rymowane życzenia z okazji Dnia Nauczyciela są łatwe do zapamiętania, zwłaszcza dla starszaków. Młodsi uczniowie podstawówek mogą z kolei wpisać je do laurki. Z okazji dnia 14 października Życzymy: niech Pani…

imguufeqD-1605dcc.jpg
width: 2996
height: 2000

Nauka poprzez zabawę. 10 rzeczy, za które twoje dziecko pokocha aplikację Applaydu
type: item
date: 2023-05-25T15:53:00.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: aplikacje mobilne
subject: smartfon dla dzieci
description: Nasze dzieci są coraz wcześniej konfrontowane ze światem online i smartfonami. Chcemy je jak najdłużej przed tym chronić, ale nie zawsze się da. I nie zawsze warto. Istnieje bowiem dużo wartościowych i stymulujących gier oraz programów. Jedną z nich jest aplikacja Applaydu, która „ożywia” figurki z jajek KINDER Niespodzianka.
encoded: Dzieci nie powinny zbyt długo siedzieć przed smartfonem, laptopem czy tabletem – to oczywiste. Zdecydowanie należy ograniczyć więc czas, przez jaki wpatrują się w ekrany tych urządzeń. Nie warto jednak całkowicie odcinać ich od tego świata, szczególnie że nie brakuje w nim cennych treści, które umiejętnie łączą rozrywkę z edukacją. Im wcześniej pokażemy dzieciom, jak mądrze i odpowiedzialnie korzystać ze smartfonów i innych urządzeń, tym lepiej. Applaydu – połączenie nauki i świetnej zabawy Jedną z aplikacji mobilnych, którą zdecydowanie powinniśmy podsunąć naszym maluchom, jest Applaydu. Została ona stworzona przez markę KINDER we współpracy z pedagogami z Uniwersytetu Oksfordzkiego oraz firmą Gameloft. Dzięki niej zabawki z KINDER Niespodzianki „ożywają” w rozszerzonej rzeczywistości (wystarczy zeskanować figurkę lub QR kod z ulotki), co gwarantuje dzieciom jeszcze lepszą zabawę, która dodatkowo wspiera ich rozwój. Aplikacja jest przeznaczona dla małych użytkowników w wieku od 4 do 9 lat, a także dla ich rodziców. Applaydu to wspaniały sposób na kreatywne spędzenie czasu w rodzinnym gronie. Za co konkretnie nasze pociechy pokochają Applaydu? Oto 10 powodów: 1. Gdy ulubione zabawki ożywają Czy może być coś bardziej ekscytującego dla dziecka niż sytuacja, w której jego zabawki zaczynają się ruszać, wydawać dźwięki i żyć własnym życiem? Dzięki Applaydu jest to możliwe. Wystarczy stuknąć w postać na ekranie, aby usłyszeć jej głos i uruchomić animację. 2. Coś dla małych zoologów Jeśli twoje dziecko uwielbia faunę, Applaydu jest dla niego idealnym miejscem. W aplikacji „żyje” aż 65 zwierzaków z serii Natoons (ostatnio zintegrowano aż 33 zupełnie nowe figurki). To wspaniała lekcja geografii – maluch dowie się, gdzie można spotkać dane zwierzę, co ono je, ile waży i jaki ma rozmiar. 3. Minigry edukacyjne Applaydu to aż 15 gier z zabawkami z KINDER Niespodzianki w rolach głównych. Uczą one dzieci strategicznego myślenia, zachęcają do dobrej organizacji i wielozadaniowości,…

imgcsENXL-71f4881.jpg
width: 1198
height: 796