psycholog dziecięcy
fot. fotolia.com

Z wizytą u psychologa dziecięcego

Psycholog dziecięcy nie rozwiąże waszych problemów jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Może jednak pomóc. Jak? Otwieramy drzwi do gabinetu psychologa. Wejdź razem z dzieckiem!
Konsultacja: Beata Chrzanowska-Pietraszak, pedagog specjalny, psycholog, terapeuta rodzinny
psycholog dziecięcy
fot. fotolia.com
Wizyta u psychologa dziecięcego nie jest jednoznaczne z przyznaniem się do porażki wychowawczej. Przeciwnie: oznacza, że jego dobro liczy się dla ciebie najbardziej. W trosce o jego samopoczucie i zdrowie zrobisz wszystko. Czasem jest to właśnie wizyta u psychologa.

Kiedy iść do psychologa dziecięcego

Na pewno nie każde złe zachowanie dziecka oznacza, że powinnaś pójść z nim do psychologa. Są jednak sytuacje, w których lepiej zasięgnąć jego porady.
  • Odczuwasz niepokój o rozwój czy zachowanie dziecka. Nie potrafisz się z nim uporać i czujesz się bezradna, bo nie wiesz, czy zdołasz sobie sama poradzić z trudnościami wychowawczymi.
  • Wychowawczyni dziecka lub jego opiekunka (albo dziadkowie) zwracają ci uwagę na pewne problemy.
  • Wydaje ci się, że twoje dziecko jest bardzo zdolne. Dzięki wizycie u specjalisty przekonasz się, czy masz rację, i będziesz mogła tak pokierować wychowaniem dziecka, by mogło jak najlepiej rozwijać swoje umiejętności.
Redakcja poleca: Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej niż własne dzieci?
Często słyszy się, że dziadkowie bardziej kochają wnuki niż własne dzieci. To zastanawiające, że dziadkowie, którzy w młodości byli surowi dla swoich dzieci, dla wnuków są pobłażliwi i rozpieszczają je do granic możliwości. Z czego może wynikać tak inne podejście do pociech?

Przygotowanie do wizyty u psychologa dziecięcego

Umawiając się na spotkanie, zapytaj, czy powinnaś przyjść sama, czy od razu z dzieckiem. Niektórzy psychologowie na pierwszym spotkaniu chcą porozmawiać jedynie z rodzicem, inni również z dzieckiem.

Przed wizytą zapisz sobie, jaki widzisz problem. Zastanów się, co w zachowaniu dziecka niepokoi cię najbardziej, a które cechy odbierasz bardzo pozytywnie. Takie notatki pozwolą uniknąć chaosu wypowiedzi podczas spotkania, dzięki nim zachowasz spokój. Są też gwarancją, że nie zapomnisz o niczym ważnym.

Przypomnij sobie ważne wydarzenia z życia dziecka: pobyty w szpitalu, narkozy, poważne choroby czy upadki, ale także pogrzeby, śluby czy rozwody w rodzinie. Jednym słowem wszystko to, co w jakiś sposób odbiegało od normalnego trybu życia dziecka. Zastanów się też, kiedy zaobserwowałaś zmiany w zachowaniu malucha lub jego pierwsze trudności.

Przygotuj książeczkę zdrowia dziecka. Tu znajdują się najważniejsze zapiski o rozwoju dziecka w 1. roku życia, a także informacje z okresu ciąży. Dla ciebie są już odległe i wydają się nieistotne, tymczasem dla psychologa to źródło dodatkowej wiedzy.

Jak wygląda wizyta u psychologa dziecięcego

Masz prawo trochę się denerwować przed wizytą u psychologa. Rozmowa o problemach nigdy nie należy do łatwych. Przeczytaj, co czeka cię w gabinecie:

Rozmowa z rodzicem. Na początku psycholog poprosi cię o wyjaśnienie, z jakiego powodu zdecydowałaś się na konsultację (przydadzą się notatki). W trakcie rozmowy specjalista z pewnością będzie zadawać pytania dodatkowe, które pomogą mu w bliższym poznaniu dziecka.

Rozmowa z dzieckiem. Po rozmowie psycholog prawdopodobnie poprosi cię, żebyś zostawiła go samego z dzieckiem. To potrzebne, bo maluchy często nie są spontaniczne w towarzystwie rodziców i nie mówią o wszystkim, co je dotyka, np. że nie lubią pani w przedszkolu (wiedzą, że może to się nie spodobać). Jeśli dziecko nie będzie chciało zostać samo w gabinecie, psycholog umówi was na następną wizytę albo spróbuje ośmielić smyka. Gdy dziecko jest małe, specjalista po prostu poobserwuje waszą zabawę i wzajemne relacje.

Diagnoza. Z powrotem zostaniesz poproszona do gabinetu. Psycholog może stwierdzić, że rozwój dziecka nie odbiega od normy, a to, co tobie wydaje się problematyczne, jest charakterystyczne dla etapu rozwoju dziecka.

Może też potwierdzić twoje przypuszczenia lub zwrócić uwagę na inne niepokojące zachowania, czy brak jakichś umiejętności. W tej sytuacji otrzymasz dokładne wskazówki postępowania z dzieckiem w domu, np. jak reagować na wybuchy gniewu.

Psycholog być może zasugeruje zapisanie dziecka na grupowe albo indywidualne zajęcia terapeutyczne z psychologiem danej specjalności lub pedagogiem. Wyznaczy także termin następnej wizyty i określi częstotliwość spotkań (w zależności od problemu mogą odbywać się co kilka dni, tygodni lub miesięcy).

Po diagnozie: praca w domu

Wizyta u psychologa to pierwszy krok do rozwiązania problemu. W gabinecie nie otrzymasz cudownych pastylek na złe zachowanie dziecka ani nie dowiesz się, jak w ciągu tygodnia nauczyć malca mówić.

Psycholog sam nie zlikwiduje dziecięcej agresji, nadpobudliwości czy apatii. Jego zadaniem jest postawienie diagnozy i podanie sposobów na rozwiązanie problemu. Reszta należy do rodziców. To właśnie was czeka naprawdę ciężka codzienna praca. Kluczowe są w niej wola, konsekwencja i systematyczność. Tylko dzięki temu dziecko ma szansę na szybkie „wyjście na prostą”.

Nie rozmawiaj przy dziecku o jego złym zachowaniu

Choć 2-latek nie rozumie jeszcze znaczenia wszystkich słów, lepiej nie rozmawiaj przy nim o jego złym zachowaniu. Dziecko orientuje się, o co chodzi, przede wszystkim po intonacji. Po drugie, pod wpływem emocji możesz np. powiedzieć, że malec jest zły, chociaż w rzeczywistości wcale tak nie myślisz. Dziecko zapamiętuje wyrwane z kontekstu fragmenty rozmów, które czasem zostają mu w pamięci na długo. W ten sposób może budować negatywny obraz siebie.

Czytaj też:
Beata Chrzanowska-Pietraszak
Konsultacja: Beata Chrzanowska-Pietraszak, pedagog specjalny, psycholog, terapeuta rodzinny

Pracuje w poradni Uniwersytet dla Rodziców oraz w Gabinecie Psychologicznym Filtrowa w Warszawie.

Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy