„Nie zmuszam dziecka, by mówiło ‘dzień dobry’. To nie tresowany piesek, ma swój rozum”
„Serio mu na to pozwalasz?” – usłyszałam ostatnio i przyznam, że mnie zatkało. Bo czy naprawdę brak przymusu w kwestii dwóch słów może przekreślić całe wychowanie? A może to my – dorośli – za bardzo przywiązujemy się do formy, zapominając o treści?
Mam syna w drugiej klasie i nie każę mu mówić dorosłym „dzień dobry”, jeśli sam tego nie zrobi. Zachęcam – owszem. Przypominam – jasne. Ale nie zmuszam. Uważam, że grzeczność powinna być naturalna, a nie wyuczona pod presją. „Niewychowany” przy wszystkich – bo zapomniał Sytuacja jakich wiele – odwiedziny u teściów, rozmowy, zamieszanie. Na obiad była też zaproszona jakaś dalsza ciotka. Mój syn wszedł do salonu, nawet jej nie zauważył, bo zajął się sobą i... nie powiedział „dzień dobry”. Zanim zdążyłam zareagować, już został skarcony. Publicznie. Przy wszystkich. „Te dzieci dzisiejsze są okropnie niewychowane” – padło. A chwilę później klasyk, skierowany do mnie: „Ty jesteś matką, robisz z niego chama, co się nawet przywitać nie umie”. Patrzyłam na niego i widziałam jedno – nie brak kultury, tylko zawstydzenie. I zaczęłam się zastanawiać, kto w tej sytuacji naprawdę zrobił coś nie tak. Grzeczność na komendę – czy o to chodzi? Zadaję sobie pytanie – czego właściwie uczymy dzieci, zmuszając je do takich zachowań? Czy naprawdę chodzi o szacunek? Czy raczej o to, żeby dorosłym było „miło”, bo dziecko spełniło oczekiwanie? Bo jeśli „dzień dobry” pada tylko dlatego, że ktoś patrzy i czeka – to gdzie tu miejsce na autentyczność? Dziecko nie uczy się wtedy relacji ani empatii. Uczy się reakcji na presję. Nie chcę, żeby mój syn działał jak automat. Chcę, żeby rozumiał, dlaczego warto się przywitać – i robił to z własnej potrzeby, nie ze strachu. „Kiedyś dzieci były grzeczne” – czy tylko bardziej posłuszne? To zdanie wraca jak bumerang. „Kiedyś to było wychowanie”. Tylko czy na pewno? Czy dzieci były bardziej kulturalne – czy po prostu bardziej podporządkowane? Nie podważam sensu dobrych manier. Wręcz przeciwnie – uważam, że są ważne. Ale sposób, w jaki do nich dochodzimy, ma ogromne znaczenie. Można uczyć przez przykład i rozmowę – albo przez zawstydzanie i przymus. Efekt może wyglądać podobnie na pierwszy rzut oka. Ale w środku to zupełnie inna historia. Kiedyś było inaczej – ale czy lepiej? Nie da się ukryć – kiedyś nauka dobrych manier była czymś oczywistym. Dzieci mówiły „dzień dobry”, bo tak trzeba było – i koniec dyskusji. Dla wielu dorosłych to dziś punkt odniesienia, dowód na „lepsze czasy”. Tylko że za tym często stał też strach przed oceną, karą czy zawstydzeniem. Dziś coraz częściej chcemy wychowywać inaczej – bardziej świadomie, bliżej dziecka, z większym zrozumieniem jego emocji. To nie oznacza rezygnacji z zasad. To oznacza zmianę drogi. Bo jeśli zależy nam naprawdę na szacunku, to warto pamiętać – nie rodzi się on z przymusu. Rodzi się z relacji, z obserwacji i z poczucia, że coś ma sens. A „dzień dobry” wypowiedziane z własnej woli znaczy o wiele więcej niż to wyciągnięte pod naciskiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Zagadka matematyczna dnia. Masz 5 sekund, by podać prawidłową odpowiedź
Przy tym z pozoru banalnym zadaniu pojawił się zaczepny komentarz: „tylko dla geniuszy”. Jestem pewna, że nie trzeba mieć IQ Einsteina, żeby poradzić sobie z tym równaniem.
Nie da się ukryć: zagadka z trójkami wygląda jak zadanie dla ucznia 4 klasy podstawówki. To właśnie takie przykłady najczęściej skłócają dorosłych i dzieci podają wynik dużo szybciej od swoich rodziców. To dlatego, że wielu dorosłych podaje wynik od razu: zaczynają obliczenia od lewej strony, ignorując kolejność działań. To właśnie tu kryje się haczyk. Jaka jest prawidłowa kolejność działań? Aby rozwiązać to równanie, trzeba pamiętać: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, następnie potęgi i pierwiastki, potem mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie. Kluczowe jest to, że mnożenie i dzielenie mają taki sam priorytet. Zagadka z trójkami: rozwiązanie krok po kroku 3x3-3÷3+3=? 9-3÷3+3=? 9-1+3=? 8+3=1 Prawidłowa odpowiedź do 11. Taki wynik uzyskasz, korzystają z kalkulatora, lub wpisując to równanie do wyszukiwarki. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć może się to wydawać zaskakujące, dzieci często rozwiązują takie zadania szybciej i poprawniej niż dorośli, ponieważ mają świeżo utrwalone zasady i konsekwentnie się ich trzymają. Dorośli natomiast częściej działają intuicyjnie i pomijają kolejność wykonywania działań, co prowadzi do błędów. Takie zagadki są jednak bardzo wartościowe, bo zmuszają do zatrzymania się i dokładnego przeanalizowania każdego kroku. Dzięki nim poprawiamy koncentrację i uczymy się uważności, która przydaje się nie tylko w matematyce. Rozwijają także logiczne myślenie i pomagają utrzymać umysł w dobrej formie. Regularne rozwiązywanie takich przykładów może być prostym i szybkim treningiem dla mózgu. Dodatkowo daje satysfakcję i pokazuje, że nawet proste zadania mogą być wyzwaniem. Rozwiąż inną zagadkę z samymi trójkami: Tajemnicze trójki rozkładają dorosłych na łopatki. Dziecko obliczy to równanie w 30 sekund
800 plus w maju i czerwcu: ZUS wstrzymuje wypłaty. Tysiące rodziców zostaną bez pieniędzy?
Wniosek o 800 plus do 30 kwietnia to klucz do ciągłości wypłat na nowy okres 2026/2027. ZUS wyjaśnia, że niewielkie spóźnienie nie odbiera prawa do świadczenia, ale może oznaczać dłuższe czekanie na pieniądze, a po 30 czerwca także brak wypłaty za czerwiec. Sprawdź, co grozi za zwłokę.
Rodzice i opiekunowie dzieci do 18. roku życia, którzy chcą zachować ciągłość wypłat 800 plus, mają ważną datę w kalendarzu: 30 kwietnia 2026 r. To termin, który pozwala spokojnie wejść w nowy okres świadczeniowy 2026/2027 (od 1 czerwca 2026 r. do 31 maja 2027 r.) bez ryzyka przerwy w przelewach. Wnioski są przyjmowane wyłącznie online i można je składać już od lutego. Wypłaty 800 plus: ważna data 30 kwietnia Termin 30 kwietnia nie decyduje o tym, czy świadczenie w ogóle przysługuje, ale ma ogromne znaczenie dla tempa wypłat. Jeśli prawidłowo wypełniony wniosek trafi do ZUS do 30 kwietnia, pierwsza wypłata za nowy okres ma zostać przekazana najpóźniej do końca czerwca. W praktyce to najprostszy sposób, by uniknąć nerwowego sprawdzania konta na starcie nowego okresu. Warto też pamiętać o skali obsługi. Do ZUS wpłynęło już ponad 3,2 mln elektronicznych formularzy, które obejmują 4,6 mln dzieci. W samym województwie podlaskim złożono blisko 90 tys. wniosków na 136,2 tys. dzieci. Im bliżej końca kwietnia, tym większa presja czasowa i większe znaczenie ma to, by wniosek był kompletny i poprawny. Spóźnienie nie zabiera 800 plus, ale potrafi wydłużyć czekanie Złożenie wniosku po 30 kwietnia nie oznacza utraty prawa do świadczenia. Konsekwencja jest inna: pieniądze mogą przyjść później, a domowy budżet może to odczuć. Jeśli wniosek zostanie złożony w maju, świadczenie nadal obejmie czerwiec, ale wypłata może nastąpić dopiero do końca lipca. Wniosek złożony w czerwcu również obejmuje czerwiec, jednak ZUS przewiduje wypłatę do końca sierpnia. To ważna różnica: wsparcie przysługuje, ale niekoniecznie pojawi się na koncie w miesiącu, którego dotyczy. Dodatkowo ZUS ma do dwóch miesięcy na rozpatrzenie wniosku i wypłatę świadczenia. W praktyce oznacza to, że każdy poślizg w złożeniu dokumentów może przesunąć moment przelewu, zwłaszcza gdy wniosek trafi do systemu w okresie wzmożonego napływu spraw. Po 30 czerwca robi się naprawdę kosztownie: czerwiec przepada Najbardziej dotkliwa zmiana pojawia się po 30 czerwca. Jeśli wniosek zostanie złożony dopiero po tej dacie, świadczenie przysługuje od miesiąca, w którym złożono formularz. W efekcie ZUS nie wypłaci pieniędzy za czerwiec. To jedyny wariant, w którym zwłoka nie kończy się tylko opóźnieniem, ale realną utratą wypłaty za jeden miesiąc. Dlatego wiele rodzin wybiera prostą zasadę: im wcześniej, tym mniej stresu. Zwłaszcza że wniosek można złożyć wyłącznie elektronicznie: przez platformę eZUS, aplikację mZUS, portal Empatia albo bankowość elektroniczną. Warto też zostawić sobie czas na spokojne uzupełnienie danych, bo najważniejsze nie jest złożenie wniosku „na ostatnią chwilę”, tylko złożenie go poprawnie. Źródło: Infor Zobacz też: 800 plus także na każde dorosłe dziecko? Jest tylko 1 prosty warunek
Wystarczy 15 sekund, by podać wynik. Dorośli wymiękają na widok tego działania
Na pierwszy rzut oka to banalne równanie z podstawówki. A jednak kiedy widzimy, że po 7 jest minus i liczba 24, zaczynamy w siebie nieco wątpić... Wystarczy przypomnieć sobie kolejność wykonywania działań, by podać wynik w mniej niż 15 sekund.
To zagadka, która od dawna dzieli internautów. Ci, którzy pamiętają zasady wykonywania działań ze szkoły podstawowej, podają dobry wynik. Ci, którzy zapomnieli o tej ważnej regule... niekoniecznie. A Ty wiesz, jaka jest odpowiedź? Jak obliczyć to równanie? Działanie wygląda tak: 7-24÷8×4+6=? Żeby rozwiązać je poprawnie, trzeba pamiętać o kilku zasadach: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej). Kluczowe jest to, że mnożenie i dzielenie oraz dodawanie i odejmowanie mają ten sam priorytet, więc nie wybieramy „ważniejszego” działania – tylko liczymy je po kolei. Ile to jest 7-24÷8x4+6? Rozwiązanie 7-24÷8×4+6=? 7-3×4+6=? 7-12+6=? -5+6=1 Prawidłowy wynik to 1. Dlaczego to zadanie jest takie podchwytliwe? Problem nie leży w poziomie trudności, tylko w tym, że wielu z nas nie pamięta zasad, których uczyliśmy się w szkole. Zamiast zastosować ściśle określoną kolejność działań, liczymy od lewej do prawej strony, przez co uzyskujemy błędny wynik. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Dzieci często rozwiązują takie działania szybciej, ponieważ mają świeżo utrwalone zasady i stosują je krok po kroku dokładnie tak, jak uczą się w szkole. Nie próbują upraszczać zadania ani zgadywać wyniku, tylko konsekwentnie wykonują kolejne etapy obliczeń. Takie zagadki są jednak dla nas, dorosłych, bardzo wartościowe, ponieważ uczą zatrzymywania się i dokładnej analizy. Pomagają ćwiczyć koncentrację i pokazują, jak łatwo można się pomylić przez pośpiech. Dodatkowo są szybkim treningiem dla mózgu, który poprawia uwagę i pamięć. Regularne ich rozwiązywanie daje też satysfakcję i buduje pewność siebie – nie tylko w liczeniu. ;) Zobacz także: Tylko osoba o wysokim IQ rozwiąże to równanie w mniej niż 7 sekund. Jaki jest wynik?
800 plus także na każde dorosłe dziecko? Jest tylko 1 prosty warunek
800 plus dla seniora to pomysł nowego świadczenia dla rodziców, którzy wychowali dzieci w czasach bez podobnego wsparcia państwa. Do Sejmu trafiła petycja, która zakłada wsparcie w wysokości 400 zł za dziecko i maksymalnie 800 zł dla dwojga rodziców.
Sprawa rozgrzała debatę, bo dotyka bardzo realnego doświadczenia wielu rodzin: wielu lat wychowania dzieci, kiedy budżet domowy trzeba było spinać bez dzisiejszych programów wsparcia. Na stole leży jednak na razie wyłącznie inicjatywa w formie petycji, która trafiła do Sejmu i stała się przedmiotem zainteresowania posłów. Petycja jest, emocje też, ale kalendarza wypłat nadal nie widać W tym miejscu warto postawić sprawę jasno: nie ma potwierdzonych przepisów, które uruchamiałyby wypłaty w 2026 roku. Nie wskazano też żadnej daty startu w akcie prawnym, bo program wymagałby zmian ustawowych. To oznacza, że temat pozostaje na etapie sejmowych analiz i postulatów, a nie gotowych decyzji. Kto mógłby skorzystać i jakie warunki pojawiają się w propozycji Proponowane świadczenie nie jest opisane jako dodatek wyłącznie dla osób na emeryturze. Ma dotyczyć rodziców, w tym osób po 50. roku życia, których dzieci ukończyły 18 lat przed wprowadzeniem programu 800 plus (wcześniej 500 plus). W praktyce chodzi o rodziny, które wychowywały dzieci przed erą tego typu wsparcia. Założenia, o których mówi propozycja, są dość konkretne: świadczenie miałoby przysługiwać za każde wychowane dziecko, warunkiem byłoby to, by dziecko pracowało i odprowadzało podatki w Polsce, kwota bazowa to 400 zł miesięcznie za dziecko, gdy rodzice wspólnie wychowywali jedno dziecko, 400 zł byłoby podzielone po równo (po 200 zł na osobę), maksymalnie świadczenie miałoby wynieść 800 zł miesięcznie, co wiązano z wychowaniem co najmniej dwojga dzieci. To rozwiązanie w założeniu ma przypominać rekompensatę za wkład w system: rodzice wychowują bowiem przyszłych podatników i płatników składek. Resort tonuje oczekiwania, a w tle pojawiają się ogromne kwoty Największym hamulcem są dziś dwa słowa: brak zapowiedzi. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na obecnym etapie nie przewiduje wprowadzenia dodatków do emerytur z tytułu wychowania dzieci. To stanowisko zdecydowanie studzi nastroje. W tle są też liczby, które trudno pominąć. Szacowany koszt roczny programu wskazano na ok. 43 mld zł. Dla porównania program 800 plus w 2025 r. kosztował ok. 64 mld zł. Przy takich kwotach sama dyskusja o źródłach finansowania staje się równie ważna jak pytanie o to, komu świadczenie miałoby przysługiwać. Wątek polityczny także się pojawia: prezydent Karol Nawrocki zapowiedział podwyżki emerytur. To jednak osobna obietnica i nie jest równoznaczne z wprowadzeniem nowego świadczenia z petycji. Jeśli więc w rodzinie pojawia się nadzieja na dodatkowe 400–800 zł miesięcznie, na dziś rozsądniej traktować to jako propozycję, a nie pewnik w domowym budżecie na kolejne lata. Źródło: Infor, gov.pl Zobacz też: Wydaje ponad 10 tys. zł na dzieci w miesiąc. „Państwo powinno więcej dopłacać”
Zasadzka na rodziców w żłobkach. Przez jeden haczyk mogą stracić 1500 zł miesięcznie
Jeśli nie doczytasz umowy, możesz stracić 1500 zł w ramach programu „Aktywnie w żłobku”. Sprawdź, na który zapis zwrócić szczególną uwagę i kiedy pieniądze mogą przepaść.
Dopłata do żłobka z programu „Aktywnie w żłobku” nie trafi do rodziców, jeśli sama opłata za pobyt dziecka przekroczy 2200 zł miesięcznie. Limit został odnowiony 1 kwietnia 2026 r., a jego przekroczenie oznacza brak prawa do świadczenia. Przy podpisywaniu umowy trzeba zwrócić uwagę, czy i jak żłobek rozdziela koszty pobytu i inne opłaty, np. za wyżywienie. Limit 2200 zł odbiera prawo do korzystania ze świadczenia Świadczenie „Aktywnie w żłobku” wypłacane w ramach programu „Aktywny rodzic” ma pomóc rodzicom dzieci korzystających z opieki w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna. W praktyce jednak jeden parametr potrafi całkowicie wyłączyć wsparcie. W programie obowiązuje limit: jeśli opłata za sam pobyt dziecka przekroczy 2200 zł, ZUS nie przyzna świadczenia. Część rodziców ma błędne przekonanie, że w przypadku przekroczenia limitu kwota świadczenia zostaje pomniejszona, a w rzeczywistości tracą prawo do dopłaty. Obecny limit w wysokości 2200 zł obowiązuje od 1 kwietnia 2026 r. do 31 marca 2027 r. Uwaga, przy podpisywaniu umowy zwróć uwagę na jeden haczyk: w limicie 2200 zł uwzględnia się wyłącznie opłatę za pobyt dziecka w placówce. Opłaty za wyżywienie i inne dodatki nie są wliczane do tego progu. Nawet jeśli rodzic łapie się w limicie i może skorzystać za świadczenia, opłata m.in. za posiłki zostaje po jego stronie. Program „Aktywnie w żłobku”: co warto wiedzieć? Maksymalna wysokość świadczenia to 1500 zł miesięcznie lub 1900 zł miesięcznie dla dzieci z niepełnosprawnością. Jednocześnie obowiązuje zasada, że ZUS nie finansuje więcej, niż wynosi sama opłata za pobyt. To oznacza, że: jeśli opłata za pobyt jest niższa niż 1500 zł (albo 1900 zł), dopłata będzie wynosić dokładnie tyle, ile wynosi opłata za pobyt, rodzic nie otrzyma pozostałej części świadczenia, jeśli opłata za pobyt jest wyższa, rodzic musi dopłacić różnicę, jeśli opłata za pobyt przekroczy 2200 zł, świadczenie nie przysługuje w ogóle. Świadczenie „Aktywnie w żłobku” działa od 1 października 2024 r. i zastąpiło wcześniejsze dofinansowanie żłobkowe w wysokości 400 zł. Terminy i formalności Przy wnioskowaniu liczy się nie tylko kwota z cennika, ale też kalendarz. Wniosek trzeba złożyć w ciągu 2 miesięcy od rozpoczęcia opieki. Jeśli ten termin minie, świadczenie przysługuje dopiero od miesiąca złożenia wniosku, bez wyrównania za wcześniejsze miesiące. Wniosek składa się wyłącznie elektronicznie do ZUS. Wskazywane kanały to eZUS, aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (jeśli bank udostępnia taką usługę). Do kogo trafiają pieniądze? Co do zasady pieniądze nie są przelewane rodzicowi. Środki trafiają bezpośrednio do placówki albo dziennego opiekuna i mają pomniejszyć rachunek. Warto również mieć na uwadze ograniczenia w łączeniu świadczeń: w tym samym miesiącu na to samo dziecko nie można łączyć „Aktywnie w żłobku” ze świadczeniami „Aktywnie w domu” ani „Aktywni rodzice w pracy”. Jeśli rodzina rozważa różne formy opieki i pracy, to może pomóc uniknąć rozczarowania przy rozliczeniu. Zobacz także: Podwójna wypłata i nawet 4000 zł miesięcznie dla rodzin. Idzie rewolucja w świadczeniach
Likwidacja 800 plus. Skończą się wypłaty dla niepracujących, którzy nie płacą podatków?
Likwidacja 800 plus dla niepracujących to jedna z propozycji zmian, która trafiła do Sejmu. W tle jest pomysł, by oszczędności z ograniczenia wypłat kierować na rozwiązania korzystne dla płacących PIT, w tym podniesienie kwoty wolnej do 60 000 zł. Projektem zajmuje się Komisja ds. Petycji.
Do Sejmu trafiła propozycja, która łączy dwa tematy szczególnie ważne dla domowych budżetów: świadczenia na dzieci i podatki. W petycji opisano zakończenie wypłat 800 plus niepracującym rodzicom i opiekunom oraz rezygnację z trzynastej i czternastej emerytury, a także podniesienie kwoty wolnej w PIT do 60 000 zł. Sprawą zajmuje się Komisja ds. Petycji, a kierunek jej decyzji może przesądzić, czy projekt będzie dalej procedowany. 800 plus na celowniku W opisanej koncepcji najmocniej wybrzmiewa postulat, by skończyć z mechanizmem, w którym wsparcie trafia także do osób, które nie pracują i nie dokładają się do budżetu poprzez podatek dochodowy. To właśnie ta część propozycji budzi największe emocje w rodzinach: jedni mogą widzieć w niej próbę „usztywnienia” zasad i powiązania pomocy z aktywnością zawodową, inni obawiają się, że dyskusja o „niepracujących” zbyt łatwo przyklei etykietę także tym, którzy realnie nie mogą podjąć pracy. W praktyce projekt opisuje zakończenie wypłat 800 plus jako element większej zmiany w finansach publicznych. Nie chodzi więc o kosmetyczne korekty ani dodatkowe progi, tylko o twarde cięcia. W tym samym pakiecie ujęto też zakończenie wypłat trzynastych i czternastych emerytur, które wprowadzono, by łagodzić skutki inflacji dla seniorów, szczególnie tych z niskimi świadczeniami. Korzyści dla płacących podatek dochodowy Rdzeń argumentacji jest prosty: zamiast kierować środki do wybranych grup, korzystać mają wszyscy płacący podatek dochodowy. W tym ujęciu podniesienie kwoty wolnej w PIT do 60 000 zł ma być zmianą, która obejmie szeroką grupę podatników, a nie tylko tych, którzy spełniają warunki konkretnego programu świadczeń. W tle pojawia się też polityczny kontekst niespełnionych obietnic: podwyższenie kwoty wolnej w PIT było jednym z filarów programu wyborczego obecnego rządu, a jednocześnie w opisie podkreślono rosnący deficyt jako barierę dla szybkiej realizacji tej zapowiedzi. Dla rodziców to może oznaczać bardzo różne scenariusze. Z jednej strony wyższa kwota wolna byłaby odczuwalna w portfelu osób pracujących i rozliczających PIT. Z drugiej strony, jeśli 800 plus zostałoby ucięte, część rodzin musiałaby od razu przeorganizować domowe wydatki, bo świadczenie jest dziś stałym elementem miesięcznego budżetu. Czy i kiedy zmiany wejdą w życie? W propozycji przedstawiono konkretne wyliczenia: po zamknięciu programu Rodzina 800 plus oraz zakończeniu wypłat trzynastych i czternastych emerytur w budżecie państwa miałoby się pojawić ok. 97 mld zł oszczędności. Istotne jest też to, na jakim etapie są prace. Pod koniec 2025 roku propozycja trafiła do Sejmu, a następnie zajęła się nią Komisja ds. Petycji. To ona może projekt odrzucić albo zaopiniować go pozytywnie. Taka opinia nie przesądza jeszcze o wejściu zmian w życie, ale zwiększa szanse na dalsze procedowanie. Na razie to więc przede wszystkim sejmowy test nastrojów i kierunku, w jakim ma iść polityka społeczna: czy mocniej chronić pieniądze wypłacane rodzinom i seniorom, czy raczej szukać oszczędności w świadczeniach po to, by dać większą ulgę w PIT. W najbliższych miesiącach kluczowe będzie, czy komisja uzna projekt za wart dalszej pracy, czy zatrzyma go na starcie. Źródło: Infor Zobacz też: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
Podwójna wypłata i nawet 4000 zł miesięcznie dla rodzin. Idzie rewolucja w świadczeniach
Rodzice 4 plus to planowana reforma świadczenia uzupełniającego, nad którą pracuje Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Zmiana ma zrównać prawa matek i ojców oraz dopuścić wypłatę w pełnej kwocie dla każdego z rodziców osobno, co może dać rodzinie łącznie nawet 3956 zł miesięcznie.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pracuje nad zmianami w rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, które mogą odwrócić dotychczasowe zasady gry. Reformowany program ma funkcjonować pod nazwą „Rodzice 4 plus” i – zgodnie z zapowiedziami – objąć wsparciem oboje rodziców na równych zasadach. W praktyce oznacza to możliwość dwóch wypłat w jednym gospodarstwie domowym, jeśli mama i tata spełnią warunki. Podwójna wypłata w jednym domu to największa zmiana Dziś punktem odniesienia jest świadczenie „Mama 4 plus” – wsparcie dla matek, które z powodu wychowania co najmniej czworga dzieci nie wypracowały minimalnej emerytury. Od tego roku jego wysokość wynosi 1978,49 zł brutto miesięcznie i tyle może otrzymać osoba, która nie pobiera żadnej emerytury ani renty. Jeśli ktoś ma już emeryturę lub rentę, ale niższą niż minimalna, świadczenie działa jako uzupełnienie do poziomu najniższej emerytury. Jest tu ważny limit: łączna kwota świadczenia i emerytury nie może przekroczyć kwoty minimalnej emerytury. Plan „Rodzice 4 plus” zakłada wypłatę w pełnej wysokości dla każdego z rodziców osobno. W konsekwencji w rodzinie, w której warunki spełnią oboje rodzice, łączne wsparcie może sięgnąć nawet 3956 zł miesięcznie. To poziom, który dla wielu domowych budżetów mógłby być realnym oddechem, szczególnie tam, gdzie lata opieki nad dziećmi utrudniały ciągłość pracy. Ojcowie mają dostać takie samo prawo jak matki Jednym z najgłośniejszych problemów obecnych przepisów była praktyczna niedostępność świadczenia dla ojców. Dotychczas mężczyzna mógł otrzymać wsparcie tylko w wyjątkowych okolicznościach – gdy matka dzieci zmarła lub porzuciła rodzinę. Taki model budził kontrowersje, bo zakładał, że to mama jest „domyślnym” opiekunem uprawnionym do pomocy. Właśnie dlatego w debacie publicznej wielokrotnie wracał temat nierównego traktowania rodziców, a Rzecznik Praw Obywatelskich sygnalizował problem dyskryminacji ojców. Zapowiadana reforma ma ten spór uciąć: prawo do świadczenia ma wynikać z opieki i spełnienia warunków, a nie z płci. Warunki mają zostać podobne, ale wniosek nadal będzie kluczowy Z zapowiedzi wynika, że kryteria dostępu do nowego świadczenia pozostaną zbliżone do tych, które obowiązują przy „Mama 4 plus”. O wsparcie mogliby starać się rodzice po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego: 60 lat w przypadku kobiet i 65 lat w przypadku mężczyzn. Konieczne jest też wychowanie co najmniej czworga dzieci – biologicznych, adoptowanych lub w ramach rodziny zastępczej. Ważny pozostaje także warunek związany z Polską: zamieszkanie na terenie kraju przez minimum 10 lat po ukończeniu 16. roku życia. To element, który ma potwierdzać trwałe związanie z systemem. I jeszcze jedno: nawet jeśli ktoś spełnia wszystkie kryteria, świadczenie nie ma być przyznawane automatycznie. Wniosek trzeba będzie złożyć w ZUS lub w KRUS – w zależności od tego, w którym systemie dana osoba jest ubezpieczona. Terminu startu jeszcze nie ma, ale legislacja już ruszyła Na dziś program „Rodzice 4 plus” jest na etapie opracowań legislacyjnych, a ostateczne brzmienie przepisów ma zostać doprecyzowane w najbliższych miesiącach. Resort rodziny deklaruje chęć szybkich zmian, jednak konkretna data uruchomienia programu nie została ogłoszona. Dla rodzin, które śledzą temat pod kątem planowania domowych finansów, oznacza to jedno: warto obserwować dalsze komunikaty i przygotować sobie podstawowe informacje potrzebne do wniosku (m.in. dotyczące dzieci i okresów zamieszkania w Polsce). Jeśli zapowiadany kierunek zostanie utrzymany, zmieni się nie tylko wysokość możliwego wsparcia w jednym domu, ale też zasada, kto może po nie sięgnąć. Źródło: Infor Zobacz też: Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Rodzice żądają zwrotu kosztów wycieczki szkolnej. „Córka musiała myć włosy w bidecie”
Najpierw była ekscytacja i odliczanie dni do wyjazdu. Potem przyszło zderzenie z rzeczywistością, której nikt się nie spodziewał. A na pewno nie za takie pieniądze.
„Mamo, to był koszmar” – usłyszałam od córki po wycieczce szkolnej do Francji. Najpierw myślałam, że przesadza. Potem zobaczyłam zdjęcia i filmiki. To miała być przygoda życia To była 8-dniowa wycieczka objazdowa dla 7 i 8 klas. Program zapowiadał się świetnie – zwiedzanie, nowe miejsca, wspomnienia na całe życie. Jako rodzice zapłaciliśmy niemałe pieniądze, wierząc, że nasze dzieci będą miały zapewnione przynajmniej podstawowe warunki. Wycieczkę organizowała firma zewnętrzna, współpracująca ze szkołą. Nikt z nas nie przypuszczał, że standard noclegów może być aż tak niski. Dzieci nocowały w różnych miejscach i – jak się okazało – każde kolejne było gorsze od poprzedniego. Już pierwsze relacje córki były niepokojące, ale dopiero po powrocie dowiedziałam się, jak to wyglądało naprawdę. Brak wody, prowizorka i upokarzające warunki W jednym z noclegów nie było ciepłej wody. Dzieci stały przed wyborem: myć się w lodowatej wodzie albo wcale. Mówimy o kilkunastoletnich dzieciach, które przez kilka dni były w podróży. W innym miejscu sytuacja była jeszcze bardziej absurdalna. Woda była dostępna... ale nie pod prysznicem. Leciała tylko z kranu, w toalecie i w bidecie. Dziewczynki próbowały sobie radzić jak mogły – część używała suchego szamponu, inne, w tym moja córka, myły włosy w bidecie. Trudno mi to nawet opisać bez emocji. To nie są warunki, które powinny być akceptowalne na szkolnej wycieczce. To jest zwykłe poniżenie i brak podstawowego komfortu. Dzieci mają zdjęcia i nagrania, które jasno pokazują, jak wyglądały te miejsca. To nie są „przesadzone opowieści nastolatków”, tylko twarde dowody. Tak tego nie zostawimy Po powrocie dzieci zaczęliśmy rozmawiać między sobą jako rodzice. Okazało się, że większość z nas jest w szoku i czuje się zwyczajnie oszukana. Zapłaciliśmy za wycieczkę, która miała być bezpieczna i komfortowa, a nasze dzieci wróciły zmęczone, sfrustrowane i – co najgorsze – rozczarowane. Nie chodzi tylko o pieniądze, choć uważamy, że powinniśmy otrzymać ich zwrot przynajmniej w części. Chodzi o odpowiedzialność. Ktoś dopuścił do tego, żeby dzieci nocowały w takich warunkach. Szkoła odsyła nas do organizatora, organizator zapewne będzie się bronił. A my zostajemy z poczuciem, że nikt nie chce wziąć za to odpowiedzialności. Moja córka miała wrócić z tej wycieczki z pięknymi wspomnieniami. Zamiast tego mówi, że już nigdy nie chce jechać na żadną szkolną wycieczkę. I naprawdę trudno mi się jej dziwić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
MEN zapowiada wielką zmianę w szkołach: wreszcie skończy się krytykowanie nauczycieli
Autorytet nauczyciela ma stać się jednym z filarów zmian w polskiej szkole. Podczas otwarcia New Education Forum (NEF) Warszawa 2026 ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała wdrażanie reformy „Kompas Jutra” i nowe standardy, podkreślając konieczność lepszych warunków pracy oraz odbudowania zaufania do nauczycieli.
W Warszawie, podczas otwarcia dwudniowego New Education Forum (NEF) Warszawa 2026, Ministerstwo Edukacji Narodowej postawiło mocny akcent: bez odbudowy autorytetu nauczyciela trudno mówić o bezpiecznej i nowoczesnej szkole. Poprzez zapowiadaną reformę „Kompas Jutra” MEN chce zadbać o warunki pracy nauczycieli oraz o zaufanie, którego dziś w szkolnej codzienności często brakuje. Nauczyciel ma wrócić na pozycję lidera w klasie i szkole MEN sygnalizuje, że zmiana ma zacząć się od jasnego ustawienia ról w szkole. Nauczyciel ma być przewodnią siłą w klasie i w całej społeczności szkolnej, a jego pozycja nie powinna być podważana. Dla rodziców to ważna informacja praktyczna: łatwiej wspierać dziecko, gdy zasady są czytelne, a dorośli mówią jednym głosem. Resort podkreśla, że autorytet nauczyciela nie bierze się z samych oczekiwań wobec uczniów, tylko z warunków, w jakich nauczyciel pracuje. Chodzi o takie środowisko, w którym może spokojnie uczyć, rozwijać warsztat i reagować na potrzeby dzieci, zamiast cały czas „gasić pożary”. W tym podejściu zaufanie do nauczycieli staje się podstawą, a nie dodatkiem do reformy. Z perspektywy domu dobrze to odczytać jako zaproszenie do współpracy: szkoła będzie wymagała konsekwencji, ale jednocześnie ma budować większe wsparcie dla tych, którzy prowadzą lekcje na co dzień. Nowe standardy mają wyrównać szanse między szkołami „Kompas Jutra” ma opierać się na rozwiązaniach, które już dziś są wdrażane przez nauczycieli praktyków w różnych miejscach w Polsce. MEN chce, by najlepiej wypracowane praktyki stały się standardem we wszystkich szkołach, a nie działały tylko tam, gdzie trafi się wyjątkowo silny zespół, stabilne wsparcie samorządu i dyrektora oraz dobra atmosfera wokół placówki. To istotne szczególnie dla rodzin, które widzą różnice między szkołami nawet w obrębie jednego miasta czy gminy. Jeśli standard ma być wspólny, to w teorii łatwiej przewidzieć: jak szkoła uczy i ocenia, na jaką współpracę mogą liczyć rodzice, jakie kompetencje są realnie ćwiczone na lekcjach, a nie tylko zapisane „na papierze”. MEN zapowiada przy tym kierunek zmian, które mają wprowadzać polską szkołę w XXI wiek. To nie ma być rewolucja dla samej rewolucji, tylko uporządkowanie i upowszechnienie tego, co już przynosi efekty w szkolnej praktyce. Cyfrowy świat i AI przyspieszają, a szkoła ma dać dzieciom odporność W tle zapowiedzi wybrzmiewa też temat, który wielu rodziców zna: lęk młodych o przyszłość i o to, jak zmienią się zawody pod wpływem sztucznej inteligencji i nowych technologii. MEN wskazuje, że odpowiedzią szkoły ma być przygotowanie do zmiany, a nie udawanie, że świat zostanie taki, jak dotąd. W praktyce oznacza to mocniejsze oparcie reformy na kompetencjach przyszłości: krytycznym myśleniu, komunikacji, współpracy i dialogu. To brzmi ogólnie, ale w szkolnej codzienności przekłada się na konkret: zadawanie pytań, sprawdzanie informacji, argumentowanie i uczenie się pracy w grupie. W tym kontekście jako przykład działań samorządowych wskazano Warszawę i program nauczania matematyki z wykorzystaniem sztucznej inteligencji „Zeszyt online”, który ma wspierać skuteczniejsze uczenie się. Co to może zmienić w codzienności rodzica i ucznia? Zapowiedź wzmocnienia autorytetu nauczyciela może mieć bardzo „domowe” konsekwencje. Jeśli szkoła konsekwentnie buduje zaufanie do nauczycieli i jednocześnie dba o ich warunki pracy, to łatwiej o spokojniejszą komunikację na linii uczeń–rodzic–szkoła. Warto zwrócić uwagę na trzy obszary, które w takiej filozofii reformy mogą stać się prostsze: mniej napięć wokół tego, kto „ma rację” w sytuacjach spornych, bo rola nauczyciela jest jasno umocowana, większa przewidywalność zasad i wymagań w szkole, mocniejsze nastawienie na uczenie się przydatne w zmieniającym się świecie, a nie tylko na odtwarzanie informacji. MEN zapowiada reformę „Kompas Jutra” jako proces oparty na tym, co już działa w szkołach, ale z wyraźnym warunkiem: bez realnego wzmocnienia pozycji nauczycieli i odbudowy zaufania trudno będzie przenieść te dobre praktyki na skalę całego kraju. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
Zagadka dnia: ile lat ma córka? To podchwytliwe zadanie skłóciło cały internet
Za każdym razem, gdy ta zagadka pojawia się w sieci, wywołuje burzliwe dyskusje wśród internautów. Zanim podasz odpowiedź, zastanów się dwa razy. A może nawet trzy.
W przeciwieństwie do typowych zagadek matematycznych nie musisz zastanawiać się, w jakiej kolejności należy wykonywać obliczenia, aby uzyskać prawidłowy wynik. Jednak chociaż nie ma tu skomplikowanych działań, wiele osób podaje złą odpowiedź. Zagadka, która skłóciła internet Treść zadania brzmi: „Mama i córka mają razem 28 lat. Mama jest starsza od córki o 22 lata. Ile lat ma córka?”. Brzmi jak zadanie, które można obliczyć w głowie w kilka sekund: wielu dorosłych od razu podaje wynik 6. I właśnie tu zaczyna się problem. Jesteśmy zbyt pewni siebie i zapominamy, że nie wystarczy odjąć 22 od 28. Gdzie tkwi haczyk w tym zadaniu? Ta zagadka to typowe zadanie z x. W treści zadania mamy dwie ważne informacje: suma wieku to 28 lat, różnica wieku to 22 lata. To oznacza, że nie wystarczy jedno proste odejmowanie. Jak rozwiązać tę zagadkę krok po kroku? Musimy obliczyć, ile lat ma córka. Wiek córki to x. Wiek mamy to x + 22 lata. Razem mają 28 lat, więc: x+(x+22) = 28 2x+22=28 |-22 2x=6 |÷2 x=3 Prawidłowa odpowiedź to 3. Córka ma 3 lata, a mama ma 25 lat. Dlaczego tak łatwo się pomylić? To zadanie świetnie pokazuje, jak działa nasz mózg. Kiedy widzimy proste liczby, chcemy jak najszybciej znaleźć wynik i często wybieramy najkrótszą drogę. Problem w tym, że w zagadkach słownych liczy się nie tylko liczenie, ale przede wszystkim zrozumienie zależności. Dorośli bardzo często „upraszczają” zadanie i działają intuicyjnie, przez co pomijają ważny element. Dzieci natomiast częściej zatrzymują się na chwilę i próbują rozpisać rozwiązanie krok po kroku, bo właśnie tego uczą się w szkole. Dlaczego warto rozwiązywać zagadki matematyczne? Jeśli masz wrażenie, że zagadki logiczne to coś tylko dla dzieci albo fanów matematyki, to warto spojrzeć na nie trochę inaczej. W rzeczywistości to jeden z najprostszych i najprzyjemniejszych sposobów, żeby „rozruszać” szare komórki. Tego typu zagadki: poprawiają koncentrację i zdolność skupienia się na szczegółach uczą analizowania problemu krok po kroku zamiast działania „na skróty” rozwijają logiczne myślenie i umiejętność wyciągania wniosków pomagają szybciej zauważać zależności i schematy zwiększają cierpliwość i wytrwałość w szukaniu rozwiązania wzmacniają pamięć i sprawność umysłową uczą dokładności i ograniczają pochopne błędy poprawiają radzenie sobie z problemami w codziennym życiu (nie tylko matematycznymi) dają satysfakcję i budują pewność siebie po znalezieniu rozwiązania są prostym, szybkim treningiem dla mózgu, który można zrobić w kilka minut Zobacz także: Niby banalne równanie, a dorośli zaciekle kłócą się o wynik. Policzysz w 10 sekund?
Podwyżka 800 plus do 1000 zł. Większość Polaków mówi kategoryczne „nie”
Mija 10 lat od startu programu Rodzina 500 plus, dziś wypłacanego jako 800 plus. Czy świadczenie powinno zostać podniesione do 1000 zł z możliwością kolejnych waloryzacji?
W kwietniu mija 10 lat od pierwszych wypłat w programie Rodzina 500 plus, który dziś funkcjonuje jako 800 plus i trafia do rodzin z dziećmi do 18. roku życia w całej Polsce. Przy okazji okrągłej rocznicy „Super Express” sprawdził nastroje wokół kolejnej zmiany: czy świadczenie powinno wzrosnąć do 1000 zł. Wynik badania Instytutu Badań Pollster jest dość zaskakujący: aż 61 proc. dorosłych badanych jest przeciw. Większość Polaków nie zgadza się na 1000 plus W badaniu Pollster, zrealizowanym w dniach 2-3 kwietnia na reprezentatywnej próbie 1011 dorosłych Polaków, większość respondentów opowiedziała się przeciw podwyżce 800 plus do 1000 zł. To ważny sygnał, bo dotyczy nie tylko rodzin pobierających świadczenie, ale całego elektoratu: osób w różnym wieku i o różnych sytuacjach życiowych. Tak wyraźny rozkład odpowiedzi pokazuje, że przy kolejnych propozycjach podnoszenia kwoty coraz mocniej zderzają się dwie perspektywy. Z jednej strony jest oczekiwanie, by program nadążał za kosztami życia, z drugiej ostrożność wobec dalszego zwiększania stałych wydatków państwa. W samym wyniku widać też, że zwolennicy waloryzacji nie zniknęli z debaty: 39 proc. to wciąż duża grupa, która uważa, że 1000 zł byłoby uzasadnione. Wsparcie dla rodzin działa, ale cel demograficzny nie został dowieziony W dyskusji o świadczeniu często pada pytanie, „po co” program istnieje: czy ma zachęcać do posiadania dzieci, bo przecież takie było główne założenie, czy raczej stabilizować budżety rodzin, które już je mają. W ocenie obecnej w debacie publicznej podkreśla się, że cel demograficzny nie został osiągnięty w trwały sposób, bo wskaźniki urodzeń wciąż pozostają niskie. Jednocześnie program jest wskazywany jako realne wsparcie finansowe i narzędzie ograniczania ubóstwa. To połączenie sprawia, że temat podwyżki 800 plus do 1000 zł nie jest tylko sporem o liczby. Dla rodziców to rozmowa o bezpieczeństwie finansowym, a dla wielu pozostałych obywateli także o tym, jak dzielić publiczne pieniądze między różne potrzeby. I właśnie dlatego wynik sondażu może być zapowiedzią twardszej, bardziej wymagającej dyskusji o tym, w jakim kierunku powinno iść wsparcie dla rodzin w kolejnych latach. Dziesięć lat programu i szybkie zmiany zasad Program Rodzina 800 plus zdążył się na dobre wpisać w codzienność wielu domów. Początkowo był skierowany do rodzin z większą liczbą dzieci: pieniądze przysługiwały na drugie i kolejne dziecko, a na pierwsze dopiero po spełnieniu kryterium dochodowego. Z czasem zasady się zmieniły: od lipca 2019 r. program objął każde dziecko do 18. roku życia, bez względu na dochód w rodzinie. Kolejna ważna data to 1 stycznia 2024 r., gdy świadczenie podniesiono do 800 zł. W przestrzeni publicznej wraca dziś pytanie, czy to już wystarczający poziom wsparcia, czy raczej etap przejściowy przed kolejną waloryzacją. Dla wielu rodziców to nie jest abstrakcyjna dyskusja: w domowym budżecie liczy się regularność wpływów i przewidywalność decyzji państwa, bo od tego zależy planowanie wydatków na szkołę, jedzenie czy zajęcia dodatkowe. Źródło: polityka.se.pl Zobacz także: Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Niby banalne równanie, a dorośli zaciekle kłócą się o wynik. Policzysz w 10 sekund?
Każdy, kto ukończył podstawówkę, powinien rozwiązać to zadanie w mniej niż 15 sekund. A jednak za każdym razem, kiedy ten przykład pojawia się w sieci, dorośli kłócą się o prawidłowy wynik.
To działanie opublikowane na profilu MindYourDecisions na YouTubie wyświetlono ponad 360 tys. razy. Pod nagraniem są tysiące komentarzy – to dowód, że nawet tak banalne (z pozoru) działania burzą krew. Spójrz na działanie: 8÷2×4. W internecie od lat trwa spór o poprawną odpowiedź. Jedni są przekonani, że wynik to 1, inni bez wahania podają 16. Skąd ta rozbieżność? Problem nie leży w samym działaniu, ale w sposobie jego interpretacji. Chociaż dziś obowiązuje zasada, że mnożenie i dzielenie mają ten sam priorytet, więc zaczyna się obliczenia od tego, które pierwsze pojawia się w równaniu, nie zawsze tak było. Jaka jest prawidłowa kolejność działań? Aby uniknąć błędu, trzeba trzymać się jednej, jasno określonej zasady: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, następnie potęgi i pierwiastki, potem mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Kluczowe jest to, że mnożenie i dzielenie mają dokładnie ten sam priorytet – liczy się kolejność zapisu. Zagadka matematyczna: jak poprawnie rozwiązać 8÷2×4? Zgodnie z zasadami najpierw dzielimy, później mnożymy: 8÷2×4=? 4×4=16 Prawidłowy wynik to 16. Skąd bierze się odpowiedź 1? Właśnie stąd, że niektórzy błędnie uznają, że najpierw wykonuje się mnożenie, a potem dzielenie. View oEmbed on the source website Dlaczego dorośli się o to kłócą? Ten przykład pokazuje coś bardzo ciekawego. Współczesna zasada, według której mnożenie i dzielenie są równorzędne i wykonujemy je od lewej do prawej, została ujednolicona i przyjęta w edukacji w XX wieku, wraz ze standaryzacją zapisu matematycznego. Wcześniej w niektórych podręcznikach i krajach stosowano inne interpretacje, co do dziś wpływa na sposób myślenia wielu dorosłych. Sama pamiętam to przeświadczenie, że mnożenie jest ważniejsze niż dzielenie, a przecież to nieprawda. Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Takie zagadki są jednak bardzo wartościowe, bo zmuszają do zatrzymania się i dokładnego przeanalizowania działania krok po kroku. Pomagają poprawić koncentrację i uczą uważności na szczegóły, które łatwo przeoczyć. Dodatkowo rozwijają logiczne myślenie i przypominają podstawy matematyki, które z czasem mogą się zatrzeć. Regularne rozwiązywanie takich przykładów to prosty sposób na trening mózgu, który nie zajmuje dużo czasu, a przynosi realne korzyści. Co więcej, dają one sporą satysfakcję, kiedy uda się znaleźć poprawny wynik mimo początkowych wątpliwości. Tobie udało się obliczyć? Zobacz także: Na tej banalnej zagadce dorośli wymiękają. Zapominają o zasadzie PEMDAS
Tyle Polacy wkładają do koperty na komunię 2026. Podobno wstyd dać mniej
Ile dać na komunię? To pytanie wraca co roku, gdy rodziny szykują się do majowych uroczystości. Goście najczęściej wybierają kopertę z gotówką, ale kwoty różnią się w zależności od pokrewieństwa i kosztu przyjęcia. Dane z raportu Santander Consumer Bank pokazują też, ile maksymalnie daje większość Polaków.
Końcówka kwietnia i maj to w Polsce czas Pierwszych Komunii – ważnego święta dla dziecka i całej rodziny, ale też momentu, w którym na nowo wraca temat kosztów. Gdy rodzice dopinają przyjęcie, strój i dekoracje, goście zwykle stają przed tym samym pytaniem: ile włożyć do koperty w 2026 roku, by było „w sam raz” i dla dziecka, i dla domowego budżetu. Kwoty w kopercie w 2026 roku: widać wyraźnych faworytów W praktyce najczęściej wygrywa gotówka – bo daje dziecku swobodę wyboru albo szansę, by odłożyć pieniądze na później. A jednak kwoty, które krążą w rodzinnych rozmowach, nie są przypadkowe. Z jednej strony działa tradycja i stopień pokrewieństwa, z drugiej rosnące ceny i to, jak wygląda samo przyjęcie. Pomocne mogą być deklaracje z raportu Santander Consumer Bank, które pokazują, jak rozkładają się najczęściej wskazywane sumy. Najliczniejsza grupa badanych (18 proc.) deklaruje przedział 401–500 zł. Kolejne odpowiedzi również są dość „środkowe”: 16 proc. wskazuje 201–300 zł, po 14 proc. wybiera 101–200 zł oraz 301–400 zł, a 7 proc. planuje dać 501–600 zł. Na drugim biegunie jest 6 proc. osób, które zamierzają przeznaczyć do 100 zł. I teraz informacja, która szczególnie wybija się z tych danych i często studzi emocje: według tego samego raportu tylko 2 proc. badanych planuje dać dziecku na komunię więcej niż 1000 zł. To ważny sygnał, że „czterocyfrowa koperta” wcale nie jest standardem – nawet jeśli często pada w rodzinnych dyskusjach. Kto daje najwięcej, a kto trzyma się niższych stawek? Kwota w kopercie najczęściej jest uzależniona od relacji z dzieckiem i od tego, czy prezent jest od jednej osoby, czy od całej rodziny. W 2026 roku w obiegu funkcjonują takie widełki: Chrzestni: zwykle mówi się o kwotach od 500 do 1500 zł (lub więcej). Często dochodzi do tego dodatkowa pamiątka. Dziadkowie: najczęściej pojawia się zakres od 300 do 800 zł. Ciocie i wujkowie: realny i często wybierany przedział to od 200 do 500 zł. Dalsza rodzina i znajomi: najczęściej pada około 100–300 zł. Warto pamiętać, że te kwoty nie są „cennikiem” i nie muszą pasować do każdej sytuacji. Dla wielu rodzin naturalne jest też to, że jeśli na uroczystość idzie kilka osób (np. rodzice z dziećmi), wręczają jedną, większą kopertę wspólnie. Co naprawdę wpływa na decyzję i jak uniknąć niepotrzebnej presji? Przy temacie komunii łatwo o porównania, a stąd już krok do poczucia, że wypada dać więcej, niż naprawdę jesteśmy w stanie. W codziennych rozmowach przewijają się jednak dość konkretne czynniki, które goście biorą pod uwagę: Twoje możliwości finansowe – to one powinny być punktem wyjścia. Stopień pokrewieństwa – im bliższa relacja, tym częściej wybierane są wyższe kwoty. Koszt przyjęcia i tzw. talerzyka – część osób stara się, by prezent przynajmniej zbliżał się do kosztu udziału w uroczystości. Wielkość uroczystości – skromne spotkanie w domu i duże przyjęcie w lokalu zwykle uruchamiają inne oczekiwania. Jeśli masz wątpliwości, może pomóc prosta zasada: kwota powinna być dla ciebie realna, a jednocześnie wyrażać obecność i wsparcie w ważnym dniu dziecka. To nie konkurs, a pieniądze w kopercie nie są jedyną miarą zaangażowania. Dla wielu dzieci równie ważne będzie to, kto przyszedł, kto pogratulował i kto po prostu był obok. Źródło: Santander Consumer Bank Zobacz też: Nawet 1200 zł dopłaty do kolonii w wakacje. Liczy się data urodzenia dziecka
„Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
Mam wrażenie, że w tej całej nagonce na telefony w szkołach zgubiliśmy gdzieś zdrowy rozsądek. Od września ma wejść zakaz używania komórek w placówkach i wszędzie słyszę tylko zachwyty: „Wreszcie dzieci będą ze sobą rozmawiać”, „Wreszcie zaczną się uczyć”. Akurat!
Jako mama dwójki dzieciaków w wieku szkolnym mam ochotę głośno krzyknąć: ludzie, opamiętajcie się! Robicie z tych urządzeń jakiegoś demona, jakby to smartfon był winny wszystkim nieszczęściom tego świata, a zapominacie, że my sami wcale nie byliśmy lepsi. Pamiętam swoje dzieciństwo w latach 90. Czy ja biegałam po podwórku 24 godziny na dobę? No nie! Jak tylko dorwałam się do telewizora, potrafiłam oglądać kreskówki godzinami. Moja mama też wtedy załamywała ręce, że „oczy mi wypłyną” i że „zostanę tumanem”. I co? Wyszłam na ludzi, skończyłam studia, mam dobrą pracę i potrafię budować relacje. Dzisiejsze dzieciaki mają po prostu inne okno na świat. Smartfon to dla nich to samo, czym dla nas był telewizor, walkman i encyklopedia w jednym. Zakazywanie im tego w szkole to jak próba zawrócenia Wisły kijem. Szkoła ma uczyć życia, a nie ucieczki przed technologią Moim zdaniem szkoła powinna przygotowywać do rzeczywistości, która nas otacza, a nie tworzyć jakąś sztuczną enklawę bez prądu. Żyjemy w XXI wieku! W pracy moi synowie będą musieli sprawnie posługiwać się technologią, wyszukiwać informacje, selekcjonować źródła. Zakazując im dotykania telefonu przez osiem godzin dziennie, wcale ich nie chronimy. My sprawiamy, że telefon staje się owocem zakazanym, który smakuje najlepiej pod ławką. Zamiast konfiskować telefony do jakichś szafek czy pudełek (co swoją drogą kojarzy mi się z jakimś rygorem więziennym, a nie z przyjazną edukacją), szkoła powinna uczyć, jak z tych urządzeń korzystać mądrze. Dlaczego nauczyciel nie może powiedzieć: „Wyjmijcie telefony i sprawdźcie, jak wygląda ten proces w symulacji 3D”? Przecież to by było fascynujące! Ale nie, lepiej kazać dzieciom patrzeć w zakurzone tablice i udawać, że świat poza oknem klasy nie istnieje. Ten zakaz to pójście na łatwiznę − łatwiej zabrać sprzęt, niż wymyślić, jak go konstruktywnie wykorzystać w czasie lekcji. Bezpieczeństwo i kontakt z dzieckiem to podstawa Druga sprawa, o której mało kto mówi głośno, to nasze, rodziców, poczucie bezpieczeństwa. Ja chcę mieć kontakt ze swoimi dziećmi. Chcę wiedzieć, że jeśli lekcje skończą się wcześniej albo syn źle się poczuje, to wyśle mi jednego krótkiego SMS-a. Nie chcę za każdym razem dzwonić do sekretariatu, prosić panią sekretarkę, żeby łaskawie zawołała moje dziecko do telefonu, bo to jest stresujące dla obu stron. Żyjemy w niebezpiecznych czasach i telefon w kieszeni mojego dziecka to dla mnie gwarancja spokoju. Argumenty o tym, że dzieci nie rozmawiają ze sobą na przerwach, bo patrzą w ekrany, też do mnie nie trafiają. Widzę moje dzieciaki z kolegami − oni siedzą obok siebie i wspólnie w coś grają, śmieją się z memów, przesyłają sobie filmiki. To jest ich forma socjalizacji! My wymienialiśmy się karteczkami z notesów albo graliśmy w gumę, oni budują światy w Minecrafcie. Czy to naprawdę jest gorsze? To jest po prostu inne. Zmuszanie ich do patrzenia sobie w oczy przez całą przerwę nie sprawi magicznie, że staną się mistrzami retoryki. Sprawi tylko, że będą znudzeni i sfrustrowani. Zakaz telefonów w szkołach to walka z wiatrakami Najbardziej śmieszy mnie to przekonanie, że zakaz cokolwiek rozwiąże. Dzieci są sprytniejsze od nas. Będą chować telefony w piórnikach, w rękawach, będą korzystać z nich w toaletach. Stworzymy tylko atmosferę wzajemnej nieufności i policyjnego nadzoru. Czy naprawdę chcemy, żeby nauczyciele, zamiast uczyć, tracili energię na śledzenie, czy komuś w kieszeni nie świeci ekran? To jest strata czasu i autorytetu pedagoga. Apeluję o odrobinę zaufania do młodych ludzi. Skoro my wyszliśmy na ludzi mimo godzin spędzonych przed telewizorami i pierwszych gier na Pegasusie, to oni też sobie poradzą. Dajmy im żyć w ich czasach, a nie próbujmy ich na siłę wpychać w nasze wspomnienia z lat 90. Świat idzie do przodu i telefon jest jego częścią, czy nam się to podoba, czy nie. Zamiast walczyć z telefonami, powalczmy o to, żeby szkoła była na tyle ciekawa, by dziecko samo z siebie chciało czasem ten ekran odłożyć. Ale zakazy? Zakazy to dowód na to, że jako dorośli po prostu nie mamy lepszego pomysłu na edukację. Adrianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
Ta banalna zagadka z haczykiem to hit sieci. Dziecko poda wynik w mniej niż minutę
Na widok pierwiastkowania na czole może pojawić się kropelka potu, ale nie ma co się stresować: to naprawdę łatwe działanie. Dzieci radzą sobie z nim bez problemu.
Na pierwszy rzut oka wygląda nieco trudniej, ale to wciąż przykład z pierwszych klas szkoły podstawowej. Za każdym razem, kiedy pojawia się w sieci, dorośli kłócą się o poprawny wynik. To dlatego, że wiele osób nie pamięta o kolejności wykonywania działań i popełnia błąd w obliczeniach. Zagadka matematyczna z haczykiem: jaki jest wynik? Zacznijmy od podstawowej zasady, czyli kolejności wykonywania działań: najpierw działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, dalej mnożenie i dzielenie od lewej do prawej strony, na końcu dodawanie i odejmowanie od lewej do prawej strony. W naszym przykładzie haczyk polega na tym, że nawias tak naprawdę nie jest nawiasem i należy go interpretować jak mnożenie. Dlatego też najpierw pierwiastkujemy, dalej dzielimy, mnożymy i na końcu dodajemy: 6²÷2(3)+4=? 36÷2(3)+4=? 18(3)+4=? 54+4=58 Prawidłowy wynik to 58. Co ciekawe, filmik z tym równaniem wyświetlono na YouTubie prawie 10 mln razy. W komentarzach, a są ich tysiące, pojawia się też często odpowiedź 10. A Tobie jaki wyszedł wynik? View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? To równanie jest dobrym przykładem tego, jak łatwo popełnić błąd przez pośpiech. Dzieci zazwyczaj rozwiązują je poprawnie, ponieważ dokładnie trzymają się zasad i wykonują działania krok po kroku. Takie zagadki mają jednak ogromną wartość, bo zmuszają do skupienia i dokładnej analizy. Dzięki nim poprawiamy koncentrację i uczymy się logicznego myślenia. Dodatkowo pomagają one utrzymać sprawność umysłową i są świetnym sposobem na krótki trening dla mózgu. Regularne rozwiązywanie takich zadań może znacząco poprawić naszą dokładność i zdolność rozwiązywania problemów. Zobacz także: Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Takie proste zadanie, a dorośli się męczą. Dla dziecka to bułka z masłem
To jedno z tych działań, które wydają się dziecinnie proste, a jednak za każdym razem, gdy pojawiają się w sieci, dorośli kłócą się o wynik. A Ty znasz odpowiedź?
Przy równaniu 8÷4(1+1) najczęściej pojawiają się dwie odpowiedzi: 1 i 4. Obie mają swoich zwolenników, a dyskusje szybko przeradzają się w spory o to, kto ma rację. Problem polega na tym, że wiele osób nieprawidłowo interpretuje zapis z nawiasem i zapomina o najważniejszej zasadzie: kolejności wykonywania działań. Dla przypomnienia: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej strony), na końcu dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Rozwiązanie zagadki krok po kroku Aby obliczyć wynik, zaczynamy od nawiasu. Następnie dzielimy, a na końcu dodajemy. W tym równaniu należy pamiętać, że brak znaku między 4 a nawiasem oznacza mnożenie. Obliczenia powinny zatem wyglądać tak: 8÷4(1+1)=? 8÷4(2)=? 2(2)=4 Prawidłowa odpowiedź to 4. View oEmbed on the source website Dlaczego ta zagadka jest tak podchwytliwa? To zadanie pokazuje, jak łatwo można źle zinterpretować zapis matematyczny. Dzieci zazwyczaj radzą sobie lepiej, ponieważ są przyzwyczajone do schematycznego rozwiązywania działań i stosują się do poznanych w szkole zasad. Dorośli natomiast często próbują uprościć zadanie, co prowadzi do błędnych wniosków. Takie zagadki są jednak bardzo potrzebne, ponieważ zmuszają do myślenia i analizowania krok po kroku. Pomagają poprawić koncentrację, uczą cierpliwości i dokładności. Dodatkowo rozwijają umiejętność logicznego myślenia, która przydaje się nie tylko w matematyce, ale i w codziennym życiu. Regularne rozwiązywanie takich zadań to prosty sposób na utrzymanie mózgu w dobrej formie. Zobacz także: Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Poprosiła syna, żeby wyrzucił śmieci. „Gdy zażądał 50 zł, stanęłam jak wryta”
Piszę do Was, bo wciąż nie mogę ochłonąć po tym, co wydarzyło się wczoraj w moim domu. Zawsze uważałam się za matkę nowoczesną, starającą się zrozumieć świat dzisiejszej młodzieży, ale to, co usłyszałam od mojego 12-letniego syna, sprawiło, że po prostu odebrało mi mowę.
Wszystko zaczęło się od zwykłej prośby, a skończyło na negocjacjach, których nie powstydziłby się rasowy rekin biznesu. Było późne popołudnie, ja właśnie kończyłam sprzątać po obiedzie, wstawiałam trzecie tego dnia pranie i marzyłam tylko o tym, żeby na chwilę usiąść z kubkiem kawy. Zauważyłam, że worek w kuchni jest już pełny po brzegi. Zawołałam mojego syna, Maćka, który od dwóch godzin siedział w pokoju z telefonem w ręku. Poprosiłam po prostu: „Weź, proszę, te śmieci i wyrzuć je przy okazji, jak będziesz wychodził do kolegi”. Spodziewałam się marudzenia, może lekkiego westchnienia, ale to, co nastąpiło, zwaliło mnie z nóg. Maciek popatrzył na mnie z kamienną twarzą i zapytał: „A ile mi za to zapłacisz? Myślę, że 50 zł będzie uczciwą stawką za taką fatygę”. Dom to nie firma, a rodzina to nie pracownicy W pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Zaśmiałam się nawet pod nosem, czekając, aż on też się uśmiechnie. Ale on stał tam dalej, z wyciągniętą ręką i zupełnie poważną miną. Zaczął mi tłumaczyć, że przecież jego czas jest cenny, że to dodatkowa praca, którą wykonuje na moją rzecz, i że w internecie czytał, iż za pracę należy się wynagrodzenie. Stanęłam jak wryta. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zastanawiam się, gdzie popełniliśmy błąd? Przecież od małego uczyliśmy go, że dom to wspólnota. Czy ja wystawiam mu rachunek za to, że codziennie gotuję dwudaniowy obiad? Czy mąż żąda od niego prowizji za podwiezienie na trening piłki nożnej? Nagle poczułam się we własnym domu jak obca osoba, jak klientka w jakiejś korporacji, która musi płacić za każdy gest życzliwości. Jeśli zaczniemy wyceniać wyniesienie śmieci, to co będzie następne? Ścielenie łóżka za dyszkę? Odkurzanie za stówę? To przerażające, jak bardzo dzieci potrafią być dziś nastawione na zysk, zapominając o tym, co bezinteresowne. Pułapka płacenia za obowiązki, w którą wpadło wielu rodziców Zaczęłam o tym rozmawiać z koleżankami z pracy i ku mojemu zdziwieniu, niektóre z nich przyznały, że... płacą! „No wiesz, to taka motywacja”, „Przynajmniej ma swoje kieszonkowe i uczy się oszczędzać”. Tylko czy to naprawdę jest nauka oszczędzania, czy raczej nauka wyrachowania? Moim zdaniem płacenie dziecku za to, że sprząta po sobie lub pomaga w utrzymaniu wspólnego porządku, to prosta droga do wychowania egoisty. Bo przecież w życiu dorosłym nikt nam nie zapłaci za to, że umyjemy własne okna albo zrobimy zakupy dla rodziny. To są umiejętności życiowe, a nie usługi premium. Boję się, że jeśli teraz ulegnę i dam mu te 50 zł dla świętego spokoju, to za miesiąc Maciek nie kiwnie palcem, jeśli nie zobaczy banknotu. Gdzie podziała się zwykła, ludzka pomoc? Gdzie jest to poczucie, że robimy coś dla siebie nawzajem, bo się kochamy i szanujemy? Ta sytuacja pokazała mi, jak bardzo media społecznościowe i wszechobecny kult pieniądza wypaczają wartości, które staramy się przekazać w domu. Jak nauczyć dziecko szacunku bez portfela w ręku? Po tej kłótni (bo oczywiście skończyło się awanturą) Maciek poszedł do pokoju obrażony, a śmieci wyniosłam sama, a potem się popłakałam z bezsilności nad zlewem. Nie chodziło o te pieniądze, mogłabym mu je dać na kino czy wyjście z kolegami, gdyby po prostu o nie poprosił. Chodziło o ten brak empatii i przedmiotowe potraktowanie mnie − jego matki. Poczułam się jak darmowa służba, która jest potrzebna tylko wtedy, gdy trzeba uprać koszulkę albo przelać pieniądze na konto, ale sama nie może liczyć na wsparcie. Drogie mamy, czy Wy też macie takie problemy? Czy Wasze dzieci też próbują z Wami handlować? Chciałabym wiedzieć, jak stawiacie granice. Ja postanowiłam, że od jutra wprowadzam nowe zasady. Nie będzie pieniędzy za obowiązki. Będzie za to nauka tego, że każdy w tym domu ma swoje zadania, bo wszyscy z tego domu korzystamy. Jeśli Maciek chce zarobić, może skosić trawnik u babci albo pomóc sąsiadowi, ale w naszym wspólnym domu pomoc ma być odruchem serca, a nie transakcją. Mam nadzieję, że jeszcze nie jest za późno, by wyprostować to jego myślenie, zanim całkiem odbije mu od tych wszystkich biznesowych porad z TikToka. Pozdrawiam Was serdecznie, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mam troje dzieci i nie pracuję, teściowa nazwała mnie pasożytem. Odpowiedziałam jej tak, że usiadła”
„Przedszkolanki tylko sapią i wzdychają, że niby ciężko pracują. To czemu moje dziecko wraca w ubabranej bluzce?”
Piszę do Was, bo krew mnie zalewa za każdym razem, gdy o 15:30 otwieram drzwi sali w przedszkolu mojego syna. Zamiast radosnego, zadbanego dziecka, widzę małego człowieka, który wygląda, jakby przed chwilą przeszedł przez poligon, a nie spędził czas w placówce edukacyjnej.
Najbardziej jednak irytuje mnie to wieczne wzdychanie pań przedszkolanek, jakie to one są umęczone i jak ciężko pracują. Przepraszam bardzo, ale ja też pracuję, też mam obowiązki, a nikt mi nie płaci za siedzenie w sali pełnej zabawek! Codziennie rano staram się, żeby mój Antoś wyglądał porządnie. Prasuję mu bluzeczki, dobieram czyste spodenki, dbam o to, żeby wychodził z domu jak spod igły. Chcę, żeby od małego uczył się estetyki i dbania o siebie. Tymczasem to, co zastaję po południu, to po prostu kpina. Bluzka ubabrana sosem pomidorowym, na spodniach wielka plama z trawy, a w butach tyle piachu, że mogłabym sobie urządzić prywatną piaskownicę na balkonie. I kiedy patrzę na te panie, które z założonymi rękami opowiadają mi, „jaki to był ciężki dzień”, mam ochotę zapytać: to co wy właściwie robiłyście, że moje dziecko wygląda jak fleja? Ciężka praca czy brak organizacji w grupie? Zawsze słyszę to samo: „Proszę pani, przy dwudziestce dzieci nie da się wszystkiego dopilnować”. Naprawdę? To po co wybierały taki zawód, skoro ich to przerasta? Rozumiem, że dzieci są ruchliwe, że się bawią, ale czy założenie dziecku śliniaka do obiadu albo przypomnienie, żeby nie wycierało brudnych rąk w nową bluzkę, to jest wysiłek ponad ludzkie siły? Mam wrażenie, że dzisiejsze przedszkolanki skupiają się na wszystkim, tylko nie na rzeczywistej opiece nad dziećmi. Kiedyś panie w przedszkolach potrafiły dopilnować, żeby dziewczynki miały poprawione warkoczyki, a chłopcy nie latali z rozwiązany butami. Dziś? Panie tylko sapią, narzekają na niskie płace i marzą o kawie w spokoju. A moje dziecko? Moje dziecko wraca w ubraniu, które po jednym dniu nadaje się tylko do wyrzucenia, bo plamy z farb plakatowych, których nikt nie raczył od razu zaprać, po prostu nie schodzą. Płacę za przedszkole, kupuję wyprawkę, a w zamian dostaję „umęczone” miny personelu i stertę prania, którego nie da się doprać. Dziecko to nie brudny pakunek, który trzeba tylko „przetrzymać” Najbardziej boli mnie to podejście: „brudne dziecko to szczęśliwe dziecko”. No nie, kochane panie! Brudne dziecko to dziecko, o które nikt wystarczająco nie zadbał. Jak to świadczy o placówce, kiedy rodzice odbierają dzieci z wyschniętymi resztkami jedzenia na policzkach? To jest po prostu brak elementarnej higieny i szacunku do nas, rodziców. Ja rozumiem, że praca z dziećmi bywa głośna i męcząca, ale litości − to nie jest kopalnia! Często widzę, jak te panie stoją w kółeczku na placu zabaw i plotkują, podczas gdy dzieciaki tarzają się w błocie. Potem wchodzą do sali i zaczyna się koncert narzekania, jak to one muszą ogarniać ten chaos. Przecież to ich praca! Jeśli ja w biurze zawalę raport, nikt mnie nie pożałuje, tylko wyciągnie konsekwencje. Tutaj natomiast panuje kultura wiecznego zmęczenia. Mam wrażenie, że przedszkolanki uważają się za bohaterki narodowe tylko dlatego, że spędziły osiem godzin w kolorowej sali. A tymczasem podstawowe potrzeby dziecka, takie jak czysty wygląd i porządek wokół siebie, są spychane na margines. Czy naprawdę wymagam zbyt wiele od personelu? Może niektóre mamy powiedzą, że się czepiam. Że przedszkole to nie rewia mody. Ale tu nie chodzi o modę, tylko o zasady! Jeśli oddaję dziecko czyste i schludne, to mam prawo oczekiwać, że nie wróci do domu w stanie wskazującym na całkowite zaniedbanie. To buduje w dziecku złe nawyki. Antoś zaczyna myśleć, że chodzenie w poplamionej koszulce przez pół dnia to norma. A przecież przedszkole ma też wychowywać, prawda? Chciałabym, żeby panie przedszkolanki zamiast tego wiecznego wzdychania i opowiadania o swoich trudach, wzięły się po prostu do roboty. Trochę więcej uważności przy posiłkach, chwila refleksji przed wyjściem na dwór, kiedy jest mokro i błotniście − to naprawdę nie są rzeczy niemożliwe do zrealizowania. Szanujmy swoją pracę nawzajem, ale też szanujmy mienie innych. Te ubrania kosztują, mój czas poświęcony na pranie i prasowanie też kosztuje. Zanim następnym razem któraś z pań westchnie, jak to jej ciężko, niech spojrzy na moje dziecko i zastanowi się, czy sama chciałaby tak wyglądać po kilku godzinach w pracy. Pozdrawiam, Ola P. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Wniosek o 800 plus na nowy okres świadczeniowy nie przedłuża się automatycznie. ZUS przypomina, że kluczowy jest termin 30 kwietnia: tylko wtedy można uniknąć przerwy w przelewach i dostać pieniądze bez opóźnień.
Rodziny, które korzystają ze świadczenia 800 plus, wchodzą właśnie w kluczowy moment przygotowań do nowego okresu wypłat. Wnioski na cykl od 1 czerwca 2026 r. do 31 maja 2027 r. można składać od 1 lutego i warto pamiętać o jednym: bez nowego wniosku pieniądze nie „przejdą” automatycznie na kolejny rok. To szczególnie ważne teraz, gdy kalendarz decyduje o tym, czy czerwcowy przelew pojawi się na koncie bez przerwy. Końcówka kwietnia to bezpieczna granica, jeśli liczy się ciągłość W praktyce najwięcej zależy od tego, kiedy wniosek trafi do ZUS. Złożenie kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku do 30 kwietnia oznacza, że świadczenie za czerwiec zostanie przyznane i wypłacone najpóźniej do 30 czerwca. Jeśli formalności zostaną załatwione w maju, wypłata (z wyrównaniem od czerwca) powinna trafić nie później niż do 31 lipca. Wniosek złożony w czerwcu również daje wyrównanie od czerwca, ale czas na wypłatę wydłuża się do 31 sierpnia. To scenariusz, w którym pieniądze nie przepadają, ale na przelew można poczekać kilka tygodni dłużej. Najbardziej dotkliwe bywa spóźnienie po 30 czerwca. Wtedy prawo do świadczenia ustalane jest od miesiąca złożenia wniosku, czyli przykładowo dokument wysłany w lipcu nie obejmie już czerwca. Przy takim opóźnieniu wypłata może dotrzeć nawet do 30 września. Wniosek trzeba złożyć online Wniosek o 800 plus da się złożyć wyłącznie elektronicznie. Do wyboru są cztery kanały: PUE ZUS / eZUS, aplikacja mZUS, bankowość elektroniczna, portal Emp@tia. To rozwiązanie ma plusy: dokumenty można wysłać o dowolnej porze, także poza miejscem zamieszkania. Jeśli po drodze pojawi się wątpliwość, czy wniosek na pewno został wysłany, pomocna jest weryfikacja na PUE ZUS. Po zalogowaniu w zakładce „Rodzina 800+” i w sekcji „Szczegóły Twoich wniosków” widać, czy wniosek wpłynął oraz jaki ma status obsługi. Warto też pamiętać o podstawowych zasadach samego świadczenia: 800 zł miesięcznie przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez kryterium dochodowego. Przy opiece naprzemiennej kwota dzielona jest po równo, czyli wynosi po 400 zł dla każdego z opiekunów. Noworodek i cudzoziemcy: tu terminy i warunki potrafią zaskoczyć W rodzinach, w których pojawia się nowy członek, obowiązuje osobna, ważna reguła. Rodzic ma 3 miesiące na złożenie wniosku na nowo narodzone dziecko, a dochowanie tego terminu oznacza wypłatę z wyrównaniem od dnia urodzenia. To może mieć znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy początek roku świadczeniowego zbiega się z intensywnym czasem po porodzie. Zmieniły się też warunki dotyczące części cudzoziemców. Dla obywateli Ukrainy ze statusem UKR wypłata 800 plus została wstrzymana 31 stycznia 2026 r., a od 1 lutego 2026 r. konieczne było złożenie nowego wniosku na okres 2025/2026 i spełnienie warunków, w tym wskazanego w materiałach wymogu aktywności zawodowej. Zmiany objęły ok. 150 tys. osób. Od 1 czerwca 2026 r. podobne zasady dotyczące aktywności zawodowej mają objąć również innych cudzoziemców spoza UE i EFTA, którzy legalnie przebywają w Polsce i mają dostęp do rynku pracy. Zainteresowanie programem pozostaje duże: do ZUS miało wpłynąć blisko 3 mln wniosków obejmujących ponad 4,3 mln dzieci. Tym bardziej opłaca się nie odkładać formalności na ostatnie dni i wybrać termin, który daje rodzinie największy spokój w czerwcu. Źródło: prawo.pl Zobacz także: Pensja dla matek od 2333 zł do 9332 zł miesięcznie za rodzenie dzieci. Kiedy nowe świadczenie?
Pensja dla matek od 2333 zł do 9332 zł miesięcznie za rodzenie dzieci. Kiedy nowe świadczenie?
Świadczenie za urodzenie dziecka miałoby być nowym, comiesięcznym wsparciem dla kobiet po porodzie. Do Kancelarii Prezydenta trafił projekt ustawy, który zakłada wypłaty od 2333 zł do 9332 zł w zależności od liczby dzieci, i to niezależnie od 800 plus. Okres pobierania ma też wliczać się do emerytury.
W Kancelarii Prezydenta znalazł się projekt ustawy, który wprowadza nowe, comiesięczne wsparcie finansowe dla kobiet po narodzinach dziecka. Propozycja ma odpowiadać na realny problem wielu rodzin: gdy pojawia się dziecko, to najczęściej mama ogranicza lub przerywa pracę, a domowy budżet momentalnie się kurczy. W projekcie pojawiają się konkretne kwoty – od 2333 zł do 9332 zł miesięcznie – oraz zapis, że ten czas ma być zabezpieczony także emerytalnie. Pensja dla matek: stawki robią wrażenie, ale wszystko zależy od liczby dzieci Projekt zakłada widełki świadczenia od 2333 zł miesięcznie do 9332 zł miesięcznie. Wysokość ma być powiązana z płacą minimalną i liczona na bazie minimalnej pensji 4666 zł brutto obowiązującej od stycznia 2025 r. To ważne, bo taka konstrukcja z założenia ma „podążać” za zmianami minimalnego wynagrodzenia, zamiast stać w miejscu. W projekcie wskazano stawki zależne od liczby dzieci: 2333 zł miesięcznie przy jednym dziecku (50% płacy minimalnej), 4666 zł miesięcznie przy dwójce dzieci (100% płacy minimalnej), 6999 zł miesięcznie przy trójce dzieci (150% płacy minimalnej), 9332 zł miesięcznie przy czworgu dzieci (200% płacy minimalnej). Dla części rodzin to może brzmieć jak długo wyczekiwany oddech finansowy, zwłaszcza w miesiącach, gdy wydatki rosną szybciej niż możliwości dorobienia. Jednocześnie w projekcie nie wskazano górnego pułapu świadczenia – oznacza to, że przy kolejnych dzieciach kwota mogłaby dalej rosnąć. Nowe wsparcie ma działać obok 800 plus, a nie zamiast W projekcie zapisano, że nowe świadczenie ma funkcjonować niezależnie od obecnie działających programów – wprost wskazano przykład 800 plus. To istotna informacja dla rodziców, bo przy nowych rozwiązaniach często pojawia się obawa, że będzie „coś za coś” i jedno świadczenie zastąpi drugie. Założenie jest proste: państwo wypłacałoby pieniądze co miesiąc, a wsparcie miałoby trafiać do kobiet po urodzeniu dziecka. W uzasadnieniu podkreślono, że celem jest pomoc szczególnie tym mamom, które – z powodów opiekuńczych – ograniczają aktywność zawodową albo całkiem ją przerywają. W praktyce to grupa, która często najmocniej odczuwa spadek dochodów, a jednocześnie ma na głowie opiekę, regenerację po porodzie i codzienną logistykę całej rodziny. „Gwarancja emerytalna” ma chronić przyszłość, nie tylko bieżący budżet Projekt przewiduje też mechanizm nazwany gwarancją emerytalną: okres pobierania świadczenia ma być wliczany do stażu pracy oraz do podstawy naliczania emerytury. W uproszczeniu chodzi o to, by czas poświęcony opiece nad dzieckiem nie oznaczał luki, która po latach odbije się na świadczeniu emerytalnym. W materiałach opisujących projekt wskazano jego prorodzinny i demograficzny charakter: ma wzmacniać poczucie bezpieczeństwa socjalnego i emerytalnego oraz – z perspektywy państwa – potencjalnie zachęcać do posiadania większej liczby dzieci i pomagać w wyrównywaniu szans kobiet na rynku pracy. Uwaga: postulat z petycji nie jest obowiązującym prawem – dokument trafił do analizy prawnej w Kancelarii Prezydenta. Obecnie funkcjonują jedynie zbliżone formy wsparcia dla osób rezygnujących z pracy na rzecz opieki nad dziećmi, np. Rodzicielskie Świadczenie Uzupełniające (Mama 4+). Przysługuje ono osobom, które wychowały co najmniej czworo dzieci i nie wypracowały minimalnej emerytury. Od marca 2026 r. wynosi ono 1978,49 zł. Źródło: gov.pl Zobacz też: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
Na tej banalnej zagadce dorośli wymiękają. Zapominają o zasadzie PEMDAS
To krótkie działanie, a i tak potrafi nieźle namieszać w głowach dorosłych, którzy przygodę z matematyką skończyli ładnych kilkanaście lat temu. A Ty znasz prawidłową odpowiedź?
PEMDAS to nic innego jak anglojęzyczny akronim określający kolejność wykonywania działań matematycznych, czyli: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, następnie potęgujemy i pierwiastkujemy, dalej mnożymy i dzielimy (od lewej do prawej strony), na końcu dodajemy i odejmujemy (od lewej do prawej strony). Mając na uwadze tę zasadę, chyba obliczysz to zadanie bez trudu? Zagadka matematyczna: ile to jest 60÷5(7-4)? Rozwiązanie Niby jedno krótkie działanie, kilka prostych liczb, a i tak pojawia się problem. To właśnie takie równania najczęściej wywołują największe zamieszanie, bo wyglądają banalnie i zachęcają do szybkiej odpowiedzi bez zastanowienia. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wystarczy kilka sekund, by podać wynik. W praktyce jednak wiele osób popełnia błąd, ponieważ zaczyna liczyć od lewej do prawej, ignorując kolejność wykonywania działań. To właśnie ten moment decyduje o tym, czy wynik będzie poprawny. W tym zadaniu zaczynamy od nawiasu. Następnie dzielimy, a na końcu mnożymy. 60÷5(7-4)=? 60÷5(3)=? 12(3)=36 Prawidłowy wynik to 36. Kluczowe jest zrozumienie, że zapis „5(3)” oznacza mnożenie, a mnożenie i dzielenie wykonujemy w kolejności od lewej do prawej strony. View oEmbed on the source website Dlaczego to zadanie sprawia tyle problemów? Choć działanie wygląda prosto, łatwo w nim o błąd, ponieważ wiele osób zapomina o podstawowych zasadach matematyki. Dzieci zwykle radzą sobie lepiej, bo mają świeżo utrwaloną kolejność wykonywania działań i automatycznie zaczynają od nawiasu. Dorośli częściej polegają na intuicji i chcą dojść do wyniku jak najszybciej, co prowadzi do pomyłek. Takie zagadki są jednak bardzo wartościowe, ponieważ zmuszają do zatrzymania się i dokładnego przeanalizowania działania. Dzięki nim ćwiczymy koncentrację, poprawiamy pamięć i uczymy się logicznego myślenia. To także świetny sposób na szybki trening dla mózgu, który można zrobić w kilka minut. Regularne rozwiązywanie takich zadań pomaga utrzymać sprawność umysłową i przypomina zasady, które łatwo zapomnieć. Zobacz także: Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Zagadka z haczykiem. Zanim podasz odpowiedź, dwa razy się zastanów
Jakie jest rozwiązanie tej zagadki: 4 czy 1? To zadanie pojawiło się na platformie w X. Problem w tym, że żadna z tych odpowiedzi nie jest prawidłowa. Znasz poprawny wynik?
Uczniowi podstawówki, który dopiero co rozwiązywał podobne przykłady na tablicy, wystarczy chwila, żeby podać prawidłowy wynik. Dorośli często się mylą, bo nie pamiętają ze szkoły podstawowej zasady: kolejności wykonywania działań. Aby dobrze rozwiązać to zadanie, trzeba pamiętać, że: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej strony). Kluczowe jest to, że dzielenie i mnożenie oraz dodawanie i odejmowanie mają taki sam priorytet. Ile to jest 10÷5×2-1? Rozwiązanie krok po kroku Aby rozwiązać to równanie, wystarczy wykonywać obliczenia od lewej do prawej strony: w tym przykładzie działania są ułożone zgodnie z kolejnością wykonywania działań. Zaczynamy więc od dzielenia, następnie mnożymy, a na koniec odejmujemy. 10÷5×2-1=? 2x2-1=? 4-1=3 Prawidłowy wynik to 3. Skąd bierze się błędna odpowiedź? Osoby, które podają błędny wynik, zwykle wykonują działania w niewłaściwej kolejności. U niektórych osób panuje błędne przekonanie, że mnożenie powinno zostać wykonane przed dzieleniem. I niech Was nie zwiodą odpowiedzi 4 i 1 na grafice. Autor tej zagadki, która pojawiła się na profilu @brainyquiz_ na X, celowo umieścił je na planszy, żeby zmylić internautów. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Choć to krótkie działanie, ma sporo zalet. Takie zagadki: ćwiczą koncentrację, uczą dokładności, rozwijają logiczne myślenie, pomagają utrzymać sprawność umysłu, pokazują, jak łatwo o błąd przez pośpiech. Nic dziwnego, że podobne przykłady regularnie pojawiają się w internecie i wywołują gorące dyskusje. Zobacz także: Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Zdradliwe dwójki: ta zagadka rozkłada dorosłych na łopatki. Jaki jest wynik?
Określenie „zdradliwe” jest nieprzypadkowe: choć ta zagadka wygląda banalnie, to tylko pozory. Zaskakująco wielu dorosłych wykłada się na tym zadaniu, choć uczniowie radzą sobie z nim bez problemu.
Wygląda jak zadanie dla pierwszych klas, a jednak potrafi zmylić dorosłych w kilka sekund. To równanie zostało opublikowane na X. Pod postem pojawiło się 1000 komentarzy. Nie, nie przejrzałam wszystkich, ale od razu rzuca się w oczy, jak wielu internautów podało, że prawidłowy wynik to 7. Gdyby tylko pamiętali kolejność wykonywania działań... Przypomnijmy więc sobie tę zasadę, której uczą się dzieci w pierwszych klasach szkoły podstawowej: najpierw wykonujemy działania w nawiasach, potem potęgi i pierwiastki, następnie mnożenie i dzielenie, na końcu dodawanie i odejmowanie. Zadanie z dwójkami: jakie jest rozwiązanie? Wiele osób zaczyna liczyć od lewej do prawej i bez zastanowienia dodaje kolejne dwójki, następnie dzieli, a na końcu wykonuje ostatnie dodawanie. To dlatego uzyskują wynik 7. Zgodnie z kolejnością wykonywania działań najpierw musimy podzielić, a dopiero potem wykonać pozostałe działania, czyli dodawanie. 2+2+2+2+2÷2+2=? 2+2+2+2+1+2=11 Prawidłowy wynik to 11. Jeśli masz problem z obliczeniami, możesz posiłkować się kalkulatorem lub wpisać to równanie w wyszukiwarkę – Google od razu podaje odpowiedź. View oEmbed on the source website Dlaczego warto rozwiązywać takie zagadki? Takie krótkie działania to świetny trening dla mózgu. Dzieci mają świeżo utrwalone reguły i od razu zauważają, że trzeba najpierw wykonać dzielenie. Dorośli częściej działają automatycznie i pomijają ten krok. Dlatego warto raz na jakiś czas rozruszać szare komórki. W końcu tego typu zadania: poprawiają koncentrację, uczą dokładności, rozwijają logiczne myślenie, przypominają podstawowe zasady matematyki, dają szybką satysfakcję z rozwiązania. Nic dziwnego, że podobne zagadki regularnie wywołują dyskusje i sprawdzają, kto naprawdę pamięta szkolne zasady. Zobacz także: Z pozoru banał, a dorośli podają błędny wynik. Rozwiążesz to zadanie?
Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
Jeszcze kilka lat temu mówiło się głównie o brakach kadrowych w małych miejscowościach. Dziś problem dotyczy szkół w całej Polsce. Z pracy w zawodzie rezygnują nie tylko młodzi nauczyciele.
Wbrew pozorom nie chodzi wyłącznie o pensje. Niskie zarobki nadal są jednym z najważniejszych powodów odejść, ale nauczyciele coraz częściej mówią o czymś więcej: przeciążeniu, braku wsparcia i poczuciu, że ich praca przestała być szanowana. „Polska szkoła to szkoła braku” Takie określenie pojawiło się podczas debaty Związku Nauczycielstwa Polskiego poświęconej raportowi o odchodzeniu nauczycieli ze szkół, która miała miejsce jesienią 2024 roku. Badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego zwróciły uwagę, że współczesna szkoła jest dla wielu pedagogów miejscem ciągłego niedoboru. Brakuje nie tylko pieniędzy. Brakuje czasu, wsparcia, zaufania i zwykłego szacunku. Nauczyciele skarżą się, że są przytłoczeni biurokracją, dokumentami i obowiązkami, które nie mają wiele wspólnego z uczeniem dzieci. W badaniach aż 75 proc. nauczycieli wskazało wynagrodzenie jako główny powód zniechęcenia do pracy. Na drugim miejscu znalazły się trudności we współpracy z rodzicami – wskazało je 49 proc. badanych. Pedagodzy coraz częściej mówią o roszczeniowości rodziców i o tym, że nauczyciel z autorytetu stał się kimś, kogo trzeba nieustannie kontrolować i rozliczać. Wielu nauczycieli przyznaje też, że najbardziej boli ich brak uznania społecznego. Jeszcze niedawno ten zawód kojarzył się ze stabilnością i szacunkiem. Dziś coraz częściej słyszą, że „mają za dużo wolnego” albo „powinni sobie radzić”. Odchodzą nie najmłodsi, ale ci, którzy zdążyli się rozczarować Zaskakujące jest to, że z zawodu najczęściej nie rezygnują osoby tuż po studiach. Częściej odchodzą nauczyciele, którzy pracują już kilka lat i zdobyli pierwszy stopień awansu zawodowego. Badaczki tłumaczą, że to moment, w którym mija początkowy entuzjazm. Młody nauczyciel wchodzi do szkoły z przekonaniem, że będzie miał wpływ na uczniów i będzie mógł rozwijać swoje pomysły. Po kilku latach zderza się jednak z rzeczywistością: niską pensją, nadmiarem obowiązków i permanentnym zmęczeniem. Do tego dochodzi wypalenie zawodowe. Nauczyciele pracują nie tylko podczas lekcji. Po południu sprawdzają kartkówki, przygotowują materiały, odpisują rodzicom i wypełniają dokumentację. Wielu z nich przyznaje, że właściwie nigdy nie kończą pracy. Coraz częściej mówi się też o jeszcze jednym, mniej oczywistym powodzie odejść: hałasie. Z badań prowadzonych w europejskich szkołach wynika, że nauczyciele są przemęczeni ciągłym przebywaniem w głośnym otoczeniu. Szkolne korytarze i stołówki osiągają poziom hałasu porównywalny z ruchem ulicznym czy wydarzeniami sportowymi. Pedagodzy przyznają, że po kilku godzinach pracy mają bóle głowy, problemy z koncentracją i trudności z głosem. Część bierze z tego powodu zwolnienia lekarskie. Dla wielu osób to kolejny sygnał, że szkoła stała się miejscem, w którym trudno normalnie pracować. Jeśli nauczyciele odchodzą, problem dotyczy nas wszystkich To nie jest już problem pojedynczych szkół ani chwilowy kryzys. Polska szkoła starzeje się razem z nauczycielami. Coraz mniej młodych osób chce pracować w zawodzie, a ci, którzy przychodzą, często szybko rezygnują. Eksperci alarmują, że jeśli nic się nie zmieni, za kilka lat może zabraknąć nauczycieli nie tylko od fizyki czy matematyki, ale także od języka polskiego, edukacji wczesnoszkolnej i przedmiotów artystycznych. By zatrzymać nauczycieli w szkołach, nie wystarczy jednorazowa podwyżka. Potrzebne są mniejsze obciążenie biurokracją, realne wsparcie psychologiczne i większy szacunek dla tego zawodu. Bo kiedy nauczyciele odchodzą, tracą nie tylko szkoły. Tracą przede wszystkim dzieci. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Źródła: znp.edu.pl, glos.pl Zobacz także: Snują się po korytarzach jak duchy. Nauczyciel „gorszego sortu” jest w każdej szkole