Ile zwierząt widzisz na obrazku? Tylko 3 proc. ludzi odnajdzie je wszystkie
Ile zwierząt widzisz na obrazku? Ten popularny test na spostrzegawczość wciąga dzieci i dorosłych, bo część zwierząt jest sprytnie ukryta w rysunku. Przekonaj się, czy znajdziesz je wszystkie i przetestuj swoją spostrzegawczość.
To jedna z tych łamigłówek, które wyglądają na banalne, a kończą się pytaniem: serio, jeszcze coś tu jest? Na rysunku część zwierząt widać od razu, ale by znaleźć wszystkie, trzeba naprawdę wytężyć wzrok. Co ciekawe, dzieci często łapią detale szybciej niż dorośli... Podejmiesz wyzwanie? Iluzja optyczna: ile zwierząt jest na rysunku? Ta zagadka krąży po sieci od lat. Jakiś czas temu została udostępniona na Instagramie z kontrowersyjną tezą, że tylko 3 proc. ludzi są w stanie od razu odnaleźć wszystkie zwierzaki. Przyjrzyj się dokładnie. Pierwsze zwierzaki są oczywiste: słoń i osioł. Do tego dość szybko udaje się dojrzeć psa, kota i mysz. Wiele osób na tym etapie czuje dumę, że się udało, a to dopiero początek zabawy... Obrazek jest tak stworzony, by część zwierząt była ukryta w innych elementach: w ogonie, w szczelinach, w zarysach pyska. To nie jest test szybkości, tylko cierpliwego sprawdzania szczegółów. Jeśli chcesz potraktować to jak rodzinne wyzwanie na spostrzegawczość, pomagają proste kroki, które porządkują szukanie. Po pierwsze, zrób drugie podejście po krótkiej przerwie, bo mózg łatwiej wyłapuje nowe kształty. Po drugie, zmień perspektywę: spójrz na obrazek pod innym kątem albo z większej lub mniejszej odległości. Po trzecie, szukaj „zwierząt w zwierzętach” i sprawdzaj podejrzane linie: ogon, ucho, oko, szczękę i przestrzenie między nogami. Ile zwierząt jest na obrazku? Rozwiązanie No to podpowiadamy. W tej zagadce warto wypatrywać węża ukrytego w ogonie słonia oraz komara nad osłem. Kolejne zwierzęta pojawiają się w detalach słonia: ryba udaje jego oko, a żółw imituje ucho. Dalej robi się jeszcze trudniej, bo w dolnej szczęce słonia może czaić się krokodyl. Jednym z większych wyzwań jest krewetka ukryta w szczelinie między nogami słonia. Po takim „skanowaniu” łatwo zauważyć, że wyniki potrafią się mocno różnić. Jeśli samodzielnie wypatrzysz od 7 do 9 zwierzaków, to już bardzo dobry rezultat i zwykle sygnał, że nie uciekasz od drobiazgów. W zestawie do odnalezienia są jeszcze bóbr, kura, miecznik i delfin. Podobno w sumie możemy odnaleźć tu aż 16 zwierzaków... Widzisz je wszystkie? Zobacz także: Dziecku wystarczy 30 sekund, rodzice się męczą. Zagadka z samymi 4 przerasta dorosłych
Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
Gdy dziecko wpada w złość, wielu rodziców automatycznie mówi: „policz do dziesięciu”. Psychologowie coraz częściej podpowiadają jednak inną metodę – krótkie zdanie, które pomaga zatrzymać emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. Jedno z najprostszych brzmi zaskakująco: „Nie goni mnie żaden niedźwiedź”.
Choć brzmi to jak żart, eksperci twierdzą, że taka „mantra” naprawdę może pomóc opanować emocje – zarówno rodzicom, jak i dzieciom. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” – dlaczego to działa Autorką tej prostej rady jest psycholożka rozwojowa dr Aliza Pressman. Zauważa ona, że w stresujących sytuacjach rodzice często reagują impulsywnie – podnoszą głos, denerwują się lub próbują natychmiast „naprawić” zachowanie dziecka. Krótkie zdanie przypominające o niedźwiedziu ma pomóc zatrzymać się na chwilę. Sens jest prosty: większość codziennych problemów nie jest prawdziwym zagrożeniem. A jednak nasz organizm reaguje tak, jakbyśmy znaleźli się w niebezpieczeństwie. Powtórzenie w myślach, że nie jesteśmy w sytuacji zagrożenia życia, pomaga uspokoić reakcję stresową i złapać oddech. Kiedy rodzic najpierw się wyciszy, łatwiej mu pomóc dziecku przejść przez trudne emocje. A to ważna lekcja – dzieci uczą się regulacji emocji właśnie poprzez obserwowanie dorosłych. Krótkie zdania, które uczą odporności psychicznej Specjaliści podkreślają, że takie krótkie zdania – często nazywane mantrami – mogą być bardzo skutecznym narzędziem wychowawczym. Pomagają zatrzymać spiralę emocji i pokazują dziecku, jak reagować w trudnych sytuacjach. Jedną z najważniejszych zasad jest oddzielanie emocji od zachowania. Psycholożka radzi powtarzać także inne zdanie: „Wszystkie uczucia są w porządku, ale nie każde zachowanie”. Dzięki temu dziecko słyszy, że jego emocje są akceptowane, ale jednocześnie poznaje granice. To ważne, bo tłumienie emocji nie uczy ich kontrolowania. Dzieci potrzebują raczej wsparcia w nazwaniu uczuć i znalezieniu bezpiecznego sposobu ich wyrażenia. Jedna prosta zmiana w reakcji rodzica Psychologowie podkreślają, że dzieci uczą się odporności psychicznej nie wtedy, gdy życie jest idealne, lecz wtedy, gdy uczą się radzić sobie z trudnościami. Rodzice mogą w tym pomóc właśnie poprzez sposób reagowania na codzienne problemy. Czasem wystarczy kilka sekund przerwy i jedno zdanie powiedziane w myślach. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” przypomina, że nie każda kłótnia o zabawkę czy wybuch złości wymaga natychmiastowej, ostrej reakcji. Taka chwila dystansu często zmienia wszystko – zamiast eskalacji pojawia się rozmowa, a zamiast krzyku możliwość pokazania dziecku, jak radzić sobie z emocjami. I właśnie o to chodzi w tych krótkich mantrach: nie o magiczne słowa, ale o zatrzymanie się na moment, który może zdecydować o całej dalszej reakcji. Źródło: cnbc.com Zobacz także: 1 „magiczne” zdanie, które wzmacnia inteligencję emocjonalną. Działa, gdy dziecko się złości
Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
Lektura „Asiunia” Joanny Papuzińskiej wywołała silne emocje wśród uczniów klas 1-3. Nauczycielka informuje, że po przeczytaniu książki dzieci płakały, a rodzice wysyłali do niej wiadomości z pretensjami.
Nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej, będąca jednocześnie mamą, zabrała głos na temat lektury „Asiunia” Joanny Papuzińskiej, czytanej przez uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Po wspólnej lekturze w klasie dzieci zaczęły płakać i okazywać smutek, a część z nich bała się później zasnąć. Sprawa odbiła się szerokim echem wśród rodziców – nauczycielka otrzymała liczne maile z pretensjami, w których podkreślano, że książka wywołała u najmłodszych silny lęk i niepokój. Trudne tematy w lekturach – czy są odpowiednie dla najmłodszych uczniów? Nauczycielka przyznaje, że rozumie wartość historyczną i literacką książki „Asiunia”, ale jej zdaniem przekaz tej lektury jest zbyt trudny emocjonalnie dla ośmioletnich dzieci. Podkreśla, że nie każde dziecko rozumie kontekst wojny, a zetknięcie z tak poważną tematyką często wywołuje niepokój i łzy. Wielu rodziców nie wie, jak rozmawiać z dzieckiem po takiej lekturze, a pozostawienie dzieci sam na sam z trudnymi emocjami jest według nauczycielki zbyt dużym obciążeniem. Kobieta apeluje, by książki poruszające bolesne wydarzenia historyczne były wprowadzane w bardziej przemyślany sposób i nie trafiały do samodzielnego czytania w domu. Dlaczego nauczycielka postuluje wycofanie „Asiuni” z kanonu lektur szkolnych? W opinii nauczycielki, kanon lektur szkolnych jest przestarzały i powinien być dostosowany do wrażliwości współczesnych dzieci. Zwraca uwagę, że książki rekomendowane dla uczniów klas 1-3 nie powinny wywoływać strachu i przygnębienia, lecz raczej wzbudzać ciekawość, zachęcać do samodzielnego czytania oraz budować pozytywne skojarzenia z literaturą. Zdaniem nauczycielki pielęgnowanie wrażliwości dzieci jest ważne, ale równie istotne jest zadbanie o ich poczucie bezpieczeństwa. Proponuje, by trudne tematy historyczne poruszać dopiero w starszych klasach i w odpowiednim kontekście, najlepiej z pomocą nauczyciela, który pomoże przepracować emocje i wyjaśni zawiłości opisywanych wydarzeń. Alternatywne propozycje w sprawie kanonu lektur dla najmłodszych Nauczycielka sugeruje, aby dla klas 1-3 wybierać książki budujące pozytywną relację dziecka z literaturą. Opowiada się za lekturami radosnymi, angażującymi i inspirującymi, które pomogą najmłodszym czytelnikom rozwinąć pasję do książek. Nie neguje potrzeby rozmów o historii, lecz zwraca uwagę, że wymagają one delikatnego podejścia i odpowiedniego wieku odbiorców. Zwraca się również do innych rodziców i nauczycieli o refleksję na temat aktualnego kanonu lektur i zachęca do dzielenia się opiniami. Nauczycielka w swoim apelu do rodziców wyraźnie podkreśla, że lektura „Asiunia” powinna zostać wycofana z kanonu dla najmłodszych. Domaga się, aby kanon lektur był lepiej przemyślany i bardziej wspierający dla uczniów, a rodzice nie musieli mierzyć się z nieoczekiwanymi emocjami swoich dzieci po powrocie ze szkoły. Zobacz także: Nauczycielka po 25 latach w szkole: „Tej 1 rzeczy nigdy nie powiem rodzicom wprost”
Prima aprilis: 20 genialnych żartów do zrobienia w domu i szkole. Pomysły także dla rodziców
Jeśli zastanawiacie się, co robić z dziećmi w prima aprilis, mamy dla was ponad 20 pomysłów na żarty, które sprawdzą się w domu i szkole. Nie dajcie się zaskoczyć – już dziś zaplanujcie śmiesznego psikusa dla swoich bliskich.
Prima aprilis to jedyny dzień w roku, kiedy możesz do woli żartować ze swoich bliskich, opowiadać zmyślone historie i robić psikusy. Udany żart to taki, przy którym wszyscy się śmieją i mają z niego dużo frajdy, ale nie może sprawiać nikomu przykrości. Nie powinien też powodować szkód ani rozczarowania. Warto o tym pamiętać i przypominać dzieciom, które już niedługo będą planować zabawy z kolegami. Na kiedy trzeba przygotować serię dowcipów dla domowników? W 2026 roku prima aprilis wypada w środę 1 kwietnia. Na naszej liście znajdziecie świetne propozycje żartów zarówno dla dzieci, jak i rodziców. To także doskonałe pomysły na prima aprilis w szkole – psikusy z pewnością rozbawią kolegów i koleżanki z klasy. Można je również wykorzystać w przedszkolu, zwłaszcza te łagodniejsze, dostosowane do młodszych dzieci. Pamiętajcie, jeśli ktoś nabierze się na wasz żart, powinniście krzyknąć „prima aprilis!” lub „prima aprilis, uważaj, bo się pomylisz!”. Pomysły na prima aprilis: 1 kwietnia z rodziną: propozycje żartów w domu Zaskocz kolegów z ławki: pomysły szkolne psikusy 1 kwietnia z rodziną: propozycje żartów w domu 1 kwietnia nie wahajcie się dodać odrobiny humoru do codziennego życia. W naszej rodzinie dużo się śmiejemy i przygotowujemy dla siebie zabawne niespodzianki. Uwaga – jakiś dowcipniś może podmienić cukier na sól! Jedno jest pewne – tego dnia nikt nie wie, co mu się przydarzy. Oto garść pomysłów na żarty dla rodziców i dzieci: Balonowe szaleństwo Dzieci uwielbiają balony. Taka prosta rzecz, a zawsze wywołuje mnóstwo śmiechu wśród domowników. Aby zrobić ten żart, przygotuj wiele małych i dużych baloników, a następnie umieść je w lodówce lub w łazience, na przykład w wannie – wszyscy będą w szoku! Po udanym psikusie można wykorzystać balony do kreatywnych zabaw, takich jak „niespadajka”, polegająca na odbijaniu balona i jak najdłuższym utrzymaniu go w powietrzu. Jogurt twardy jak skała Jeśli wasi bliscy lubią rano jeść jogurt lub pić mleko, przygotujcie dla nich specjalną niespodziankę. Dzień wcześniej przygotujcie śniadanie: do zamrażalnika włóżcie kubeczek lub miseczkę z ulubionym jogurtem, a dla malucha miseczkę z mlekiem. Następnego dnia posypcie danie płatkami śniadaniowymi. Jajko niespodzianka Przygotuj śniadanie lub kolację i połóż na talerzyku nieugotowane jajko. Zobacz minę osoby, której robisz psikusa, gdy spróbuje energicznie uderzyć jajko, żeby je obrać! Podobny żart możecie zrobić z już ugotowanymi jajkami. W tym celu poproście kogoś o zrobienie jajecznicy, a dzień wcześniej ugotujcie jajka na twardo i z powrotem włóżcie je do pudełka w lodówce. Uwaga! Nie rób takiego żartu, gdy w domu panuje pośpiech, a do śniadania siadacie w ubraniach, w jakich wkrótce będziecie wychodzić do pracy lub szkoły. Ciężki pakunek Przygotuj spory pusty karton. Oklej go taśmą, aby był zamknięty. Połóż go na podłodze lub na stole. Poproś dziecko lub innego członka rodziny, aby pomógł ci i przyniósł pakunek. Uprzedź jednak, że jest dość ciężki. Obserwuj reakcję, gdy okaże się, że karton jest lekki jak piórko. Ten żart sprawdzi się również w przedszkolu – jest śmieszny i nieszkodliwy dla maluchów. Za małe buty Weź buty, które najprawdopodobniej będzie chciała założyć osoba, której chcesz zrobić żart na prima aprilis. Dokładnie upchnij w czubkach butów po 2 chusteczki higieniczne, odstaw buty na miejsce i czekaj, aż osoba, której zrobiłeś żart, zacznie je zakładać. Zamrożona słomka Napełnij słomkę wodą, zabezpiecz jej końce i włóż do zamrażalnika. Gdy woda w słomce zamarznie, włóż ją do kubeczka z zimnym napojem i podaj osobie, której chcesz zrobić żart na prima aprilis. Zachęć uprzejmie, by się napiła. Popsuty pilot do telewizora Amatorowi telewizji można zrobić żart, wyjmując niepostrzeżenie baterie z pilota do telewizora. Mina osoby, która nerwowo i bezskutecznie wciska przyciski pilota – bezcenna. Komputer nie działa? Amatorowi gier komputerowych lub współpracownikowi można zrobić żarcik, odłączając monitor od komputera, wyciągając nieco odpowiednią wtyczkę z komputera lub odpinając kabel, którym podłączona jest myszka lub klawiatura. Zanim osoba, której zrobiłeś żarcik, straci cierpliwość, próbując uporać się z problemem, krzyknij: prima aprilis! Oślizgły uchwyt Nałóż porcję kremu do rąk na uchwyt lodówki lub na klamkę od drzwi tak, aby nie był widoczny. Czekaj, aż jakiś łasuch zdecyduje się zajrzeć do lodówki lub otworzyć drzwi i chwyci za śliski uchwyt. Czerwone mleko, niebieska herbata? Jeśli twoje dziecko pije mleko, możesz mu podać kubek mleka zabarwionego barwnikiem spożywczym, np. czerwonym. Można też dodać barwnik do herbaty, jeśli ktoś, komu chcesz zrobić żart na prima aprilis, nie pije mleka. Można też dodać barwnik do całego kartonu mleka, wtedy zaskoczenie będzie większe, gdy domownik będzie chciał wlać z niego mleko do kubka czy kawy. Zaskocz kolegów z ławki: pomysły na szkolne psikusy Żarty można przygotować nie tylko dla kolegów. 1 kwietnia nauczyciel może zaskoczyć uczniów i dodać odrobinę emocji do szkolnej rzeczywistości. Pamiętajmy, że żarty nie powinny nikogo zasmucić – nasze pomysły są nieszkodliwe i łatwe do wykonania. Oto najfajniejsze propozycje szkolnych pranków: Przyklejona moneta Ten pomysł sprawdzi się w domu, szkole i przedszkolu. Do podłogi należy przykleić monetę, np. 5 zł. Gdy dzieci będą chciały ją podnieść, okaże się to bardzo trudnym zadaniem i... primaaprilisowym żartem! Telefon do ciebie Wtajemnicz jednego domownika lub kolegę w pomysł na ten żart na prima aprilis. Poproś, aby do ciebie zadzwonił. Odbierz telefon (dzwoniący rozłącza się), udaj zdziwienie i powiedz do osoby, którą chcesz wkręcić, że nie wiesz dlaczego, ale jej najlepszy znajomy dzwoni na twój telefon i prosi ją do telefonu. Też żart możecie wykorzystać także w domu. Możecie nabrać mamę lub tatę, że dzwoni nauczyciel lub dyrektor szkoły. Pomidorki w czekoladzie Dziecko może przygotować do szkoły lub przedszkola specjalne lizaki. Trzeba zanurzyć w roztopionej czekoladzie np. pomidorki koktajlowe, a następnie poczekać aż czekolada zastygnie. Gdy dziecko poczęstuje swoich kolegów i koleżanki takimi „słodkościami” – z pewnością będą bardzo zaskoczeni. Możecie też przygotować ciasteczka, które wyglądają jak deser, a w rzeczywistości będzie to wytrawna i bardzo słona przekąska. Plastelina zamiast kredy Dzieci w szkole mogą zrobić żart nauczycielowi, najlepiej takiemu, który ma poczucie humoru. Trzeba przygotować białą plastelinę i uformować ją na kształt kawałka kredy, a następnie podłożyć pod tablicą zamiast prawdziwej kredy (pod warunkiem że w szkole jest jeszcze zwykła tablica, a nie tylko multimedialna). Wesoła kartkówka Zaskocz swoich uczniów zabawną kartkówką. Najpierw przygotuj kartki z napisem prima aprilis na jednej stronie. Potem z poważną miną rozdaj je dzieciom i połóż napisem w dół. Jeszcze przed rozdawaniem przekaż, że nie wolno podglądać i odwracać kartek. Niech wszyscy odkryją ten żart w tym samym momencie. Wielkie emocje gwarantowane! Pudełko z włochatą niespodzianką Wypełnij pudełko plastikowymi owadami lub pająkami i poproś kolegów, by sięgnęli do środka. Ich reakcja będzie bezcenna! Tajemnicza skrzynka z zadaniami Przygotuj karteczki z absurdalnymi zadaniami, np. „Zrób przysiad na każdej przerwie” i podaj je kolegom lub nauczycielowi. Na pewno spodoba im się taka zabawna aktywność! Kartka na plecach Przyklej koleżance lub koledze karteczkę z zabawnym napisem na plecach, np. „Jestem mistrzem w psikusach!” lub „To jest moje najlepsze ubranie!”. Będziecie się śmiać, gdy inni będą na nią patrzeć i zastanawiać się, co się dzieje. Kartka na krześle Umieść karteczkę z zabawnym napisem na krześle, na którym siedzi kolega lub koleżanka. Może to być coś w stylu: „W tym miejscu siedzi przyszły mistrz psikusów!” lub „Uwaga, to nie jest zwykłe krzesło!” – reakcja, gdy usiądą, będzie bezcenna. Była na ciebie skarga Rodzic może wkręcić dziecko, mówiąc, że był telefon ze szkoły od dyrekcji ze skargą (np. że nie zmienia butów, przeklina na przerwach itp.) i zażądać wyjaśnień. Zobacz też: Gdzie ukryły się pisanki? Zagadki wielkanocne, które rozbawią twoje dziecko 13 świetnych zabaw wielkanocnych: dzieci będą zajęte całymi godzinami Ptaki wiosenne – pokaż dziecku, jakie ptaki przylatują do Polski na wiosnę [ZDJĘCIA I ODGŁOSY]
Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
Wielu rodziców zastanawia się, kiedy dziecko powinno zacząć pomagać w domu. Wbrew pozorom nie trzeba czekać do wieku szkolnego. Już kilkulatki mogą wykonywać drobne zadania – oczywiście dopasowane do ich wieku i możliwości. Dzięki temu uczą się samodzielności, odpowiedzialności i tego, że dom to wspólna przestrzeń, o którą dbają wszyscy domownicy.
Eksperci parentingowi podkreślają, że obowiązki nie powinny być traktowane jak kara. Najlepiej, gdy są naturalnym elementem codzienności. Małe dziecko często samo chce pomagać – warto ten moment wykorzystać, zamiast wyręczać je we wszystkim. Pierwsze obowiązki już dla 2-latka Dwulatki są bardzo ciekawe świata i chętnie naśladują dorosłych. Oczywiście ich „pomoc” bywa symboliczna, ale właśnie wtedy dziecko zaczyna rozumieć, że każdy w domu ma swoje zadania. Najprostsze obowiązki dla 2-latka to przede wszystkim drobne czynności związane z porządkiem: odkładanie zabawek do pudełka lub kosza, wrzucanie pieluszki lub chusteczki do kosza, podawanie rodzicowi drobnych przedmiotów podczas sprzątania, wkładanie książeczek na półkę, wrzucanie brudnych ubrań do kosza na pranie. Najważniejsze jest tu wsparcie rodzica i wspólne wykonywanie zadania. Dwulatek dopiero się uczy i często potrzebuje podpowiedzi. Warto też pamiętać, że na tym etapie liczy się przede wszystkim sam udział dziecka, a nie perfekcyjny efekt. Obowiązki dla dzieci w wieku 3–4 lat Trzy- i czterolatki są już znacznie bardziej samodzielne. Lepiej rozumieją polecenia i potrafią wykonać prostą czynność od początku do końca. To dobry moment, by wprowadzić kilka regularnych obowiązków. Dziecko w tym wieku może już: sprzątać swoje zabawki po skończonej zabawie, pomagać w nakrywaniu do stołu (np. podawać serwetki czy sztućce), wyrzucać drobne śmieci do kosza, odkładać buty lub kurtkę na swoje miejsce, pomagać przy prostych czynnościach w kuchni, np. mieszaniu składników albo myciu warzyw i owoców. Ważne, aby zadania były powtarzalne. Jeśli dziecko codziennie odkłada zabawki lub pomaga przed posiłkiem, szybko zaczyna traktować to jako coś naturalnego. Co może robić przedszkolak (5–6 lat)? Starsze przedszkolaki są już gotowe na większą odpowiedzialność. Pięcio- i sześciolatki potrafią wykonać bardziej złożone czynności i coraz częściej chcą robić coś „jak dorośli”. Do ich obowiązków mogą należeć m.in.: nakrywanie i sprzątanie ze stołu po posiłku, podlewanie kwiatów, pomoc przy rozpakowywaniu zakupów, odkładanie ubrań do szafy lub przygotowanie ich na następny dzień, ścielenie łóżka, sprzątanie swojego pokoju, pakowanie plecaka do przedszkola. W tym wieku dzieci mogą także pomagać w kuchni – np. smarować kanapki czy układać składniki na talerzu. Takie czynności rozwijają samodzielność i uczą planowania. Eksperci podkreślają jednak jedną ważną zasadę: lepiej wybrać kilka prostych obowiązków niż długą listę zadań. Dziecko łatwiej przyzwyczai się do stałych czynności wykonywanych codziennie. A gdy rodzice docenią jego wysiłek, chęć do pomagania zwykle pojawia się sama. Zobacz także: Jeden niepozorny obowiązek, którego warto wymagać już od 2-latka. To klucz do samodzielności
Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Opozda, Mandaryna i Mery Spolsky wystąpiły w spocie „Niewinne”. Projekt Burda Media Polska na Dzień Kobiet pokazuje, z jaką presją mierzą się dziś kobiety.
Z okazji Dnia Kobiet kobiece redakcje Burda Media Polska połączyły siły w wyjątkowym projekcie wideo „Niewinne”. Wspólną inicjatywę przygotowały zespoły: Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja. Film, który możesz zobaczyć powyżej, porusza temat presji społecznej, z którą mierzą się dziś kobiety – często nie tej wynikającej z zakazów, lecz z oczekiwań. Bo dziś presja bardzo rzadko brzmi: „nie wolno”, znacznie częściej pojawia się w innym zdaniu: „powinnaś”. Powinnaś wyglądać młodziej. Powinnaś mieć dzieci. Powinnaś robić karierę – ale nie kosztem rodziny. Powinnaś ubierać się „stosownie do wieku”. Te oczekiwania tworzą niewidzialną listę zasad, z którą wiele kobiet mierzy się każdego dnia. Kobiety, które mówią własnym głosem W projekcie „Niewinne” wystąpiły kobiety reprezentujące różne pokolenia i środowiska. Wśród nich znalazły się m.in.: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Pola Gonciarz, Joanna Opozda, Mandaryna, Mery Spolsky oraz Helena Norowicz. Każda z nich ma własną historię, własne doświadczenia i własną definicję wolności. Razem pokazują, że nie istnieje jeden scenariusz na kobiecość. Presja oczekiwań zamiast zakazów Projekt „Niewinne” zwraca uwagę na subtelną, ale bardzo silną formę społecznej presji. To nie są już twarde zakazy. To raczej nieustanne sugestie dotyczące tego, jaka kobieta „powinna być”: s pełniona, ale nie zbyt ambitna, zadbana, ale „naturalna”, silna, ale zawsze uśmiechnięta. W rezultacie wiele kobiet próbuje jednocześnie spełniać sprzeczne oczekiwania – zamiast po prostu żyć po swojemu. Przypomnienie, które wciąż jest potrzebne Projekt „Niewinne” jest częścią szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Współczesne media dla kobiet coraz częściej nie chcą mówić kobietom, jakie mają być. Chcą raczej przypominać coś znacznie ważniejszego: że mogą być sobą.
„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie ma poczucia, że to wyłącznie jego problem. Wspólne planowanie posiłków, podejmowanie aktywności czy angażowanie dziecka w przygotowanie zdrowych przekąsek mogą być nie tylko elementem zmiany nawyków, ale także okazją do spędzania czasu razem i wzmacniania relacji. Badania pokazują jasno: dziecko nie zmieni nawyków w pojedynkę Skuteczność takiego podejścia potwierdzają badania naukowe. Jedną z najlepiej opisanych metod pracy z dziećmi i rodzinami jest Family Based Therapy (FBT), którą pracuje się np. w Integria Medica – rodzinna terapia oparta na współpracy. Została opracowana w latach 70. XX wieku na University at Buffalo w USA i rozwijana w wielu ośrodkach klinicznych na świecie, m.in. w Boston Children’s Hospital, St. Louis University czy Cleveland Clinic. Wykazano, że próby zmiany nawyków żywieniowych wyłącznie u dziecka są znacznie mniej skuteczne niż wtedy, gdy w proces zaangażowana jest cała rodzina. Tu nie chodzi tylko o wagę W podejściu systemowym celem nie jest wyłącznie zmiana liczby na wadze. Równie ważne jest budowanie zdrowszej relacji z jedzeniem, z własnym ciałem i z najbliższymi. Zmiana nawyków wymaga czasu i cierpliwości. Potknięcia czy trudniejsze momenty są naturalnym elementem procesu. Właśnie wtedy rodzina może się wspierać, rozmawiać i motywować. Bo najtrwalsze zmiany zaczynają się wtedy, gdy robimy je razem.
Jestem redaktorką Mamotoja.pl i polecam hity na Dzień Kobiet. 10 prezentów marzeń dla każdej mamy i córki
Co roku przed Dniem Kobiet wraca to samo pytanie: jak wybrać prezent, który nie będzie kolejnym „bezpiecznym” drobiazgiem? Tym razem postawiłam na rzeczy piękne, nowoczesne i takie, które łączą pokolenia – bo mama i córka zasługują na coś więcej niż symboliczny gest.
To nie jest przypadkowa lista ani zestaw „bezpiecznych” pomysłów, które co roku krążą po internecie. Ten ranking powstał z myślą o prawdziwych kobietach i dziewczynkach – takich, które żyją intensywnie, mają swoje potrzeby, gusta i marzenia. To mój prywatny wybór rzeczy sprawdzonych, przemyślanych i takich, które sama z radością położyłabym na nocnym stoliku. Każdy z tych prezentów bez wahania mogłabym podarować także swojej 10-letniej córce – i wiem, że wywołałyby u niej autentyczny zachwyt, a nie chwilową ekscytację. To propozycje nowoczesne, mądre i ponadczasowe, które łączą pokolenia i pokazują, że Dzień Kobiet może być czymś więcej niż symbolicznym gestem. Prezenty na Dzień Kobiet, które mają sens i styl Najlepsze prezenty to te, które są jednocześnie praktyczne i emocjonalne. Nie muszą być drogie, ale powinny być przemyślane. Poniżej zebrałam 10 realnych produktów dostępnych na rynku, które świetnie sprawdzą się zarówno dla mam, jak i dla córek – w różnym wieku. 10 prezentów marzeń dla mamy i córki 1. Jedwabna gumka do włosów – Slip Mały luksus, który robi ogromną różnicę. Jedwab nie niszczy włosów, nie ciągnie i wygląda elegancko. To prezent, który mama doceni za jakość, a córka – za modny wygląd. 2. Kreatywny zestaw artystyczny – Djeco Ilustracje, farby, flamastry i projekty, które pobudzają wyobraźnię. Idealny pretekst do wspólnego spędzania czasu i rozmów przy stole, zamiast przed ekranem. 3. Kubek termiczny na co dzień – Stanley Hit ostatnich sezonów. Trzyma ciepło godzinami i sprawdza się zarówno w drodze do pracy, jak i w szkole czy na zajęciach dodatkowych. 4. Naturalny zapach w mgiełce – Yope Delikatna alternatywa dla ciężkich perfum. Subtelny, świeży zapach, który można mieć zawsze w torebce czy plecaku. 5. Dziennik wdzięczności Pięknie wydany notes, który uczy uważności i zatrzymania się na chwilę. Świetny zarówno dla dorosłych, jak i nastolatek. 6. Stylowa biżuteria z przesłaniem – Lilou Minimalistyczne bransoletki lub naszyjniki z grawerem to prezent symboliczny, który można dopasować do wieku i charakteru obdarowanej osoby. 7. Zestaw do domowego SPA – Hagi Naturalne peelingi, olejki i masła do ciała, które zamieniają zwykłą kąpiel w rytuał. Idealny pomysł na wspólny wieczór mamy i córki. 8. Słuchawki bezprzewodowe – JBL Muzyka, podcasty, audiobooki – dla mamy w drodze do pracy i dla córki po szkole. Uniwersalny prezent, który zawsze się sprawdza. 9. Książka, którą czyta się razem – Wydawnictwo Dwie Siostry Pięknie ilustrowane książki oraz komiksy dla młodszych czytelników i mądre reportaże dla starszych. Idealne do wspólnych rozmów. 10. Planner rodzinny Pomaga ogarnąć codzienność, obowiązki i przyjemności. Praktyczny, estetyczny i bardzo „na czasie”. Prezenty na Dzień Kobiet, które zostają na dłużej Dzień Kobiet coraz rzadziej kojarzy się wyłącznie z kwiatami. Coraz częściej chcemy podarować coś, co buduje relację, daje radość i jest dopasowane do stylu życia. Wspólne rytuały, chwile offline, drobne przyjemności – to właśnie one mają dziś największą wartość. Dobrze dobrany prezent nie musi krzyczeć ceną ani marką. Wystarczy, że stawia na uważność. A te propozycje łączy jedno: można się nimi cieszyć razem – niezależnie od wieku. Zobacz też: Pokazał obowiązki taty 2 dzieci po 8 godzinach pracy. „Prawdziwy mężczyzna”
Lany poniedziałek pełen radości: śmieszne życzenia dla dzieci i wesołe dla dorosłych
Śmigus-dyngus to doskonała okazja, by złożyć życzenia bliższym i dalszym krewnym oraz znajomym. Również te śmieszne i zabawne. Wśród naszych propozycji nie brakuje krótkich wierszyków, które można wykorzystać podczas wzajemnego polewania się wodą.
Życzenia na lany poniedziałek to fajny pomysł na umilenie świąt wielkanocnych. Nawet jeśli nie mamy możliwości osobistego złożenia świątecznych życzeń – można wysłać je przecież e-mailem, SMS-em lub za pośrednictwem portali społecznościowych. Spośród naszych propozycji z pewnością uda się dopasować odpowiednie życzenia lub wierszyk do każdego adresata. Spis treści: Życzenia na lany poniedziałek Śmieszne wierszyki na śmigus-dyngus Wierszyki dla dzieci na lany poniedziałek Życzenia na lany poniedziałek Życzenia na śmigus0dyngus to dobry pomysł, choć przywykliśmy raczej do składania jedynie życzeń na Wielkanoc. Od wieków wierzono w lecznicze właściwości wody, stąd właśnie wzięła się tradycja Lanego Poniedziałku. Życzenia i pozdrowienia na lany poniedziałek mają więc przynieść bliskim zdrowie i pomyślność. *** Śmigus-dyngus – na uciechę z kubła wodę lej ze śmiechem! Jak nie z kubła, to ze dzbana, śmigus-dyngus dziś od rana. Udanego lanego poniedziałku. ​*** Jak tradycja ludowa, z dawien dawna nam każe, dzień ten – jak straż ogniowa – mokrych dostarcza wrażeń. ​*** Ja wpadłam tu na chwileczkę, aby oblać Cię troszeczkę… Bo kto nie zostanie zlany, temu szczęście nie jest dane. (te życzenia można wysłać w śmigus-dyngus razem ze zdjęciem postaci z konewką lub wiaderkiem) ​ *** Wielu wrażeń, mokrej głowy w poniedziałek dyngusowy. *** Miły zwyczaj śmigus-dyngus! Bo pośród życzeń radosnych przynosi nam w podarku uśmiech kolorowej wiosny. Śmieszne wierszyki na śmigus-dyngus Śmieszne życzenia na lany poniedziałek doskonale oddają zabawny charakter tego święta. Krótkie wierszyki na śmigus-dyngus można wysłać znajomym albo wykorzystać podczas wesołej zabawy z dziećmi. Warto pamiętać, że składanie życzeń w lany poniedziałek może być postrzegane jako forma radości i wspólnego świętowania, a także wyraz sympatii. Często składane są życzenia zdrowia, szczęścia i pomyślności, co odzwierciedla ogólny charakter tych świąt, związanych z radością i nadzieją. Śmigus-dyngus, dyngus-śmigus, nie kryjże się, nie wymiguj! Bo dziś każdy: stary, młody, nie uniknie wiadra wody! *** Każdy dziś każdego leje, Każdy leje i się śmieje, Nikt dziś nie oszczędza wody, Leje stary, leje młody, Oblewamy siostrę, brata, Dziś oblewa się pół świata! *** Stoją już z wiadrami, za rogiem chłopaki zmoczyć trza dziś panny, bo to zwyczaj taki! Stoją malowane, śmieją się chichoczą i jeszcze nie wiedzą, że oni je zmoczą! *** Żółty kurczak z waty, który nóżki ma z zapałek, wylał całą wodę z kwiatów piszcząc: lany poniedziałek! *** Wirtualne wiadro wody, abyś zawsze czuł się młody! By Cię szczęście odwiedzało, by kłopotów było mało! *** W drugie święto dużo wody – to dla zdrowia i urody! mnóstwo jajek kolorowych, świąt wesołych oraz zdrowych! *** Moc prezentów od zajączka, co koszyczek trzyma w rączkach. Wielu wrażeń, mokrej głowy w poniedziałek dyngusowy. Życzę jaja święconego i wszystkiego najlepszego! Wierszyki dla dzieci na lany poniedziałek Życzenia na lany poniedziałek w formie śmiesznych wierszyków to wspaniały sposób, aby wprowadzić dzieci w tradycje związane z tym dniem. Krótkie rymowanki będą doskonałym dopełnieniem wielkanocnych zabaw. Śmigus-dyngus to taki zwyczaj ludowy, że należy ludzi dla szczęścia – polać strumieniem wody. *** Śmigus-dyngus na uciechę, z kubła wodę lej ze śmiechem! Jak nie z kubła to z dzbana, śmigus-dyngus dziś od rana! Staropolski to obyczaj, żebyś wiedział i nie krzyczał, Gdy w Wielkanoc, w drugie święto, będziesz kurtkę miał zmokniętą. (W. Broniewski) *** Pa­nie­necz­ka mała Rano dzi­siaj wsta­ła: Śmi­gus! śmi­gus! Dyn­gus! dyn­gus! Bo się wody bała. Pa­nie­necz­ka mała W ką­tek się scho­wa­ła: Śmi­gus! śmi­gus! Dyn­gus! dyn­gus! Bo się wody bała. Pa­nie­necz­ka mała Su­kien­kę zma­cza­ła: Śmi­gus! śmi­gus! Dyn­gus! dyn­gus! Choć się wody bała. (M. Konopnicka) Śmieszne święto dziś wypada – Każdego oblać wypada! Zobacz także: Wielkanoc dla dzieci: jak wytłumaczyć dziecku symbole i tradycje wielkanocne? Wiersze wielkanocne dla dzieci: krótkie i zabawne, a nauczą wiele o wielkanocnych tradycjach Wielkanocne kolorowanki dla dzieci do druku: 11 obrazków, które rozbudzają wyobraźnię
„Na Dzień Kobiet nie chcę od męża tulipanów ani czekoladek. Chcę, by zauważył, że jestem zmęczona”
W Dzień Kobiet dostaniemy tulipany, czekoladki i życzenia „wszystkiego najlepszego”. A potem – wrócimy do domów, w których czeka druga zmiana. Coraz więcej matek mówi wprost: nie potrzebujemy symbolicznych gestów. Potrzebujemy realnego wsparcia.
Jestem mamą. I jestem zmęczona. Nie dlatego, że „nie ogarniam”. Ogarniam aż za dobrze. Budzik dzwoni, zanim wstanie reszta domu. Śniadania, kanapki, przypomnienie o stroju na WF, wyjście z psem, mail do nauczycielki, lista zakupów. W pracy staram się być profesjonalna. W domu – cierpliwa. W nocy – czujna. Nawet kiedy śpię, jednym uchem nasłuchuję. Najbardziej męczy mnie jednak coś innego niż fizyczne zmęczenie. To ciągłe planowanie. Pamiętanie. Przewidywanie. Ta niewidzialna lista zadań, która nigdy się nie kończy. Umówić Antka do przychodni, kupić kapsułki do zmywarki i prezent dla koleżanki z klasy, wpłacić zaliczkę za hotel, wyprać i wyprasować kostium na przedszkolny bal. I choć obok jest dorosły partner, często czuję się jak menedżerka całego życia rodzinnego. Kiedy proszę o pomoc, słyszę: „powiedz, co mam zrobić”. A ja marzę o tym, żeby nie musieć mówić. Żeby ktoś sam zobaczył. Dlatego w Dzień Kobiet nie chcę kwiatów. Chcę trzech rzeczy. Po pierwsze – realnego podziału obowiązków. Nie „pomocy”, tylko współodpowiedzialności. Po drugie – nocy przespanej bez poczucia, że to ja zawsze wstaję pierwsza. Po trzecie – uznania, że to, co robię w domu, to praca. Prawdziwa, wymagająca, codzienna. To nie są wygórowane oczekiwania. To prośba o partnerstwo. Druga zmiana kobiet – liczby, które bolą To, co wiele z nas czuje intuicyjnie, potwierdzają dane. Zgodnie z raportem Polskiego Instytutu Ekonomicznego w większości polskich rodzin to kobiety wykonują większą część obowiązków domowych i opiekuńczych – aż 63% matek deklaruje, że wykonuje więcej prac domowych niż partner (podobnego zdania jest tylko 10% ojców). Według danych GUS z 2023 r., które również zostały uwzględnione w raporcie, Polki wykonują obowiązki domowe i opiekuńcze średnio przez 4,2 godz. dziennie, podczas gdy mężczyźni – 2,4 godz. Kobiety poświęcają średnio 15 godz. więcej tygodniowo niż mężczyźni na wypełnianie obowiązków domowych. Jednocześnie większość kobiet łączy obowiązki domowe z pracą zawodową. To oznacza podwójne obciążenie: etat w firmie i etat w domu. Badania pokazują też, że to właśnie nierówny podział obowiązków jest jedną z głównych przyczyn przemęczenia, wypalenia rodzicielskiego i rezygnacji kobiet z rozwoju zawodowego. Nie chodzi więc o symbolikę jednego dnia. Chodzi o systemowy schemat, w którym kobiety „naturalnie” przejmują odpowiedzialność za dom, nawet jeśli pracują tyle samo godzin co partner. Najpiękniejszy prezent? Ulga Dzień Kobiet mógłby być momentem zatrzymania. Zamiast bukietu – przejęcie planowania wizyt lekarskich. Zamiast czekoladek – przejęcie porannej logistyki. Zamiast życzeń – realne pytanie: „co mogę zrobić, żeby było ci lżej?”. Kobiety nie potrzebują pomników ani patetycznych przemówień. Potrzebują ulgi. Chcą czuć, że nie są same w odpowiedzialności za dom, dzieci i codzienność. Bo największym prezentem nie jest bukiet, który zwiędnie po kilku dniach. Największym prezentem jest partner, który widzi. Który rozumie. I który bierze na siebie połowę świata – nie tylko od święta, ale każdego dnia. Zobacz także: Kłócą się o Dzień Kobiet w przedszkolu. Matka: „To nie jest niewinna zabawa”
Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
„Rekolekcje są nieobowiązkowe” – tak mówią przepisy. „Wszyscy idą do kościoła” – słyszą uczniowie i rodzice w wielu szkołach. Gdzie kończy się prawo, a zaczyna szkolna presja? Sprawdzamy, czy naprawdę można nie posłać dziecka na rekolekcje i czy szkoła ma obowiązek zapewnić opiekę tym dzieciom, które na rekolekcje nie idą.
Rekolekcje szkolne to kilkudniowe spotkania o charakterze religijnym organizowane dla uczniów w okresie Wielkiego Postu. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami rekolekcje dotyczą uczniów uczęszczających na lekcje religii danego wyznania, a udział w nich jest dobrowolny. Kto organizuje rekolekcje i jaka jest rola dyrektora szkoły? Rekolekcje szkolne nie są wydarzeniem organizowanym przez szkołę. Ich organizatorem jest parafia lub inny związek wyznaniowy. Dyrektor szkoły otrzymuje informację o terminie rekolekcji od organizatora co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem. To organizator rekolekcji ustala szczegóły z dyrektorem, ale szkoła nie ma prawa sama ich organizować ani zmieniać w tym celu planu lekcji dla całej placówki. Ważne: Dyrektor szkoły nie powinien wymagać od nauczycieli uczestnictwa w rekolekcjach, odprowadzania uczniów do kościoła ani sprawowania nad nimi opieki podczas praktyk religijnych. Odpowiedzialność za dzieci na rekolekcjach ponosi organizator – najczęściej parafia. Zwolnienie z lekcji podczas rekolekcji – kto ma do tego prawo? Prawo do zwolnienia z lekcji podczas rekolekcji przysługuje wyłącznie uczniom, którzy uczęszczają na lekcje religii i których wyznanie przewiduje taką praktykę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 kwietnia 1992 r. uczeń może zostać zwolniony z zajęć na trzy dni rekolekcji wielkopostnych, jeśli są one elementem wyznania. Jeśli dziecko nie uczęszcza na religię lub nie należy do wyznania praktykującego rekolekcje, nie przysługuje mu zwolnienie z lekcji. Uczniowie, którzy nie chodzą na religię, powinni być obecni na zajęciach według stałego planu. Nie są automatycznie zwalniani z lekcji w czasie rekolekcji i ich nieobecność musi być usprawiedliwiona zgodnie ze zwykłymi zasadami. Obecność tych dzieci na lekcjach odnotowuje się w dzienniku. Co z uczniami, którzy nie uczestniczą w rekolekcjach? Szkoła, mimo odbywających się rekolekcji, nie jest zwolniona z obowiązku zapewnienia opieki i prowadzenia zajęć. Dzieci, które nie biorą udziału w praktykach religijnych, mają prawo do zajęć dydaktycznych zgodnie z planem lekcji. Dyrektor nie może nakazać rodzicom pozostawienia dziecka w domu ani ograniczać się do zapewnienia tylko opieki świetlicowej, jeśli planowo powinny się odbywać lekcje. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy cała szkoła uczęszcza na religię lub gdy dyrektor ogłosi tzw. dni lub godziny dyrektorskie, o których informacja musi zostać podana do końca września danego roku szkolnego. W takim przypadku szkoła ma obowiązek zapewnić wyłącznie opiekę wychowawczo-opiekuńczą (świetlica, biblioteka), a nie zajęcia dydaktyczne. Kiedy szkoła może odwołać lekcje z powodu rekolekcji? Odwołanie lekcji podczas rekolekcji jest możliwe tylko w dwóch przypadkach: Wszyscy uczniowie szkoły uczęszczają na religię. Szkoła ogłosiła „dni dyrektorskie” (dodatkowe dni wolne od nauki, ogłoszone do 30 września). W innych sytuacjach szkoła musi prowadzić lekcje zgodnie z planem. Nie ma prawa odwołać wszystkich zajęć czy skrócić godzin lekcyjnych wyłącznie z powodu rekolekcji. Każda próba ograniczenia prawa ucznia do edukacji z tego powodu narusza przepisy i może skutkować konsekwencjami dla dyrekcji szkoły. Nauczyciele a rekolekcje – jakie mają obowiązki? Nauczyciele nie mają obowiązku uczestniczenia w rekolekcjach ani opiekowania się uczniami podczas praktyk religijnych poza szkołą. Ich rola kończy się w momencie zwolnienia ucznia z zajęć szkolnych – od tej chwili odpowiedzialność za dziecko przejmuje organizator rekolekcji oraz, w przypadku niepełnoletnich, rodzice. W czasie rekolekcji nauczyciele muszą zapewnić opiekę i prowadzić zajęcia dla uczniów, którzy nie uczestniczą w praktykach religijnych. Szkoła nie może wymagać od nauczycieli obecności w kościele czy udziału w wydarzeniach religijnych, nawet jeśli rekolekcje odbywają się w godzinach lekcyjnych. Rekolekcje szkolne – najczęstsze pytania rodziców i odpowiedzi na podstawie przepisów Czy szkoła może sprawdzać, kto był na rekolekcjach? Nie. Sprawdzanie obecności na rekolekcjach, żądanie oświadczeń od rodziców lub dzieci jest niezgodne z prawem. To prywatna sprawa rodziny. Czy uczeń musi iść na rekolekcje, jeśli chodzi na religię? Nie. Prawo do zwolnienia nie oznacza obowiązku uczestnictwa. Co zrobić, gdy szkoła odwołuje lekcje mimo braku podstaw? Rodzic może zgłosić ten fakt do dyrekcji i domagać się realizacji zajęć. Można powołać się na przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. Kto odpowiada za dziecko na rekolekcjach? Organizator rekolekcji (parafia lub inny związek wyznaniowy), nie szkoła. Szkoła nie ma prawa zmuszać uczniów do uczestnictwa w rekolekcjach ani wywierać na rodzicach presji, by zapewnili dzieciom opiekę. Każde dziecko ma prawo do nauki lub opieki w tym czasie – bez względu na światopogląd rodziny. Źródła: wolnoscodreligii.pl, umarlestatuty.pl Zobacz także: Tak Kościół wchodzi z buciorami do przedszkoli. „Zobaczyłam tablicę ogłoszeń i zaniemówiłam”
Zakaz używania telefonów na lekcjach. Nowacka: „Widzimy, jak wiele zła sprowadza to na dzieci”
W Sejmie posłowie Koalicji Obywatelskiej zaprezentowali projekt ustawy przewidującej radykalny zakaz dla dzieci do 15. roku życia – ograniczenie dostępu do mediów społecznościowych oraz zakaz telefonów w szkołach podstawowych. Szykuje się przełom.
W piątek w Sejmie posłowie Koalicji Obywatelskiej przedstawili założenia ustawy, która przewiduje radykalny zakaz dostępu do mediów społecznościowych dla dzieci do 15. roku życia. Celem ustawy jest ochrona najmłodszych przed przemocą w sieci, hejtem i presją rówieśniczą. Statystyki są porażające: aż 1,4 mln dzieci w wieku 7–12 lat korzysta z mediów społecznościowych, a nastolatki spędzają w internecie ponad 5,5 godziny każdego dnia! Przeciętny młody użytkownik ma aż sześć kont na różnych platformach. Zakaz mediów społecznościowych i telefonów dla dzieci do 15. roku życia Najmocniejszym punktem projektu KO jest radykalny zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez dzieci do 15. roku życia. Jak podkreślali posłowie, chodzi o realne odcięcie młodych od „nieograniczonego niczym dostępu” do internetu. Wprowadzone mają być także konkretne zasady w szkołach: całkowity zakaz używania telefonów komórkowych na lekcjach w szkołach podstawowych. Wyjątkiem będą sytuacje, gdy nauczyciel pozwoli na korzystanie z telefonu – na przykład ze względów zdrowotnych lub dydaktycznych. „Widzimy, jak wiele zła sprowadza na dzieci to, że mają nieograniczony (...) niczym dostęp do mediów społecznościowych i telefonu komórkowego. Dlatego podjęliśmy decyzję, że należy działać: mocno i zdecydowanie, w obronie dzieciaków, młodych osób, w obronie ich zdrowia psychicznego i bezpieczeństwa” − powiedziała Barbara Nowacka. Kto i jak będzie pilnował przestrzegania nowych przepisów? Nowe prawo przewiduje, że nadzór nad zakazem obejmie Koordynator Usług Cyfrowych. Działać będzie na podstawie unijnego aktu o usługach cyfrowych (DSA). Platformy cyfrowe łamiące te reguły mogą zostać ukarane karą sięgającą nawet 6 proc. swoich obrotów. Przepisy nie wymieniają konkretnych nazw mediów społecznościowych – chodzi o wszystkie, które spełniają unijną definicję platformy społecznościowej. Co z weryfikacją wieku dzieci? Mają powstać narzędzia Największe wyzwanie to – jak zgodnie podkreślili autorzy projektu – weryfikacja wieku użytkowników. Rozważane są dwie drogi: Europejski Portfel Tożsamości Cyfrowej albo rozwiązania proponowane przez największe firmy technologiczne. Ministerstwo Cyfryzacji zapowiedziało, że do końca 2026 roku powstaną narzędzia pozwalające na bezpieczną i zanonimizowaną weryfikację wieku. Przepisy mają wejść w życie, gdy technologia będzie już dostępna. Czy projekt ustawy będzie konsultowany z rodzicami? Zapowiedź szerokich rozmów i edukacji społecznej Roman Giertych z KO zapowiedział szerokie konsultacje społeczne – nie tylko ze specjalistami, ale przede wszystkim z rodzicami. Jak zaznaczył: „Nie wprowadzimy realnie zmiany w polskim społeczeństwie wśród dzieci, jeżeli nie będziemy mieli do tego przekonanych rodziców”. Posłowie chcą dotrzeć do każdej rodziny, by wyjaśnić, skąd biorą się zakazy i jakie są zagrożenia płynące z niekontrolowanego korzystania przez dzieci z mediów społecznościowych. Czy podobne ograniczenia działają już na świecie? Przykład Australii i efekty z Norwegii Podobne przepisy już obowiązują w innych krajach. Australia jako pierwsza wprowadziła zakaz korzystania z platform społecznościowych przez osoby poniżej 16. roku życia. Norwegia natomiast ograniczyła korzystanie z telefonów w szkołach i już po roku odnotowano tam mniej przemocy i spokojniejszą atmosferę w klasach. Raport z uniwersytetu NTNU w Trondheim oraz ministerstwa edukacji pokazuje, że usunięcie telefonów przyniosło więcej bezpośrednich kontaktów między uczniami, a także mniej nękania i zakłóceń na lekcjach. Zakaz mediów społecznościowych dla dzieci do 15. roku życia – co dalej? Posłowie KO podkreślają, że nie chodzi o represje, lecz o bezpieczeństwo i rozwój dzieci. Ostateczna wersja projektu zostanie opracowana po konsultacjach społecznych, a przepisy mają wejść w życie po 2026 roku, gdy powstaną narzędzia techniczne do weryfikacji wieku. Warto śledzić temat, bo proponowany radykalny zakaz dla dzieci do 15. roku życia może już wkrótce stać się rzeczywistością w polskich szkołach i domach. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz też: Zakaz używania telefonów w szkołach już od września? Nowacka zapowiada rewolucję
Lutowe hity Marty Kabulskiej: „Rzeczy, które wybrałam tej zimy”
To pierwszy tekst z mojego nowego cyklu „Naczelna sprawdza”. Raz w miesiącu będę przyglądać się rzeczom, miejscom i rozwiązaniom, które realnie pojawiają się w moim życiu – bez rankingów i bez udawanej obiektywności. Tylko subiektywne, uczciwe sprawdzenie z perspektywy redaktorki naczelnej, dziennikarki, psycholożki i mamy.
Rzeczy, które naprawdę zrobiły na mnie wrażenie Zimą łatwo wpaść w tryb przetrwania. Krótki dzień, długie listy zadań, dzieci, praca, ciało, które domaga się więcej troski niż zwykle. I chociaż od lat zajmuję się rozmowami o emocjach, relacjach i zdrowiu psychicznym, to coraz wyraźniej widzę, że na co dzień ratują nas nie wielkie rewolucje, tylko małe, trafione wybory. Dlatego ten cykl zaczynam właśnie tak: od rzeczy prostych, zwyczajnych, ale realnie wspierających. Takich, które w ostatnich tygodniach coś we mnie uspokoiły, ułatwiły albo po prostu sprawiły przyjemność. Nie szukałam „najlepszego”. Szukałam wystarczająco dobrego dla dzieci, dla siebie, dla naszego codziennego tempa. Bez presji, że wszystko musi być rozwojowe, zdrowe, produktywne i jeszcze ładnie wyglądać na zdjęciu. Sprawdzone miejsce Pixel XL – kiedy cała rodzina naprawdę dobrze się bawi Są miejsca, które obiecują „frajdę dla wszystkich”, a w praktyce oznaczają: dzieci szaleją, dorośli czekają. Pixel XL okazał się zaskakująco inny. To oryginalna przestrzeń z interaktywnymi matami, w której dzieci są w swoim żywiole, a dorośli nie czują się dodatkiem do atrakcji. To miejsce jest niezwykłym połączeniem analogowej i cyfrowej zabawy. W każdej sali znajduje się interaktywna mata stworzona z kafli, która staje się polem do gry. Znajdziecie tu gry przeznaczone dla każdego od 3 do 103 lat. Godzina spędzona na skakaniu, bieganiu, tańczeniu minęła mi niezwykle szybko. Uśmiech nie schodził z twarzy, a pot ściekał z czoła. Nie wiem, kto bawi się tu lepiej – dzieci czy dorośli. Co mnie zaskoczyło? Pixel XL faktycznie łączy pokolenia. Można naprawdę być razem, a nie obok siebie. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które chcą wspólnego doświadczenia, nie tylko „wybiegania dzieci”. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają ciszy i kontemplacji – to miejsce jest o energii. Sprawdzone zabawki Klocki magnetyczne – zabawka, która naprawdę zostaje na dłużej Są zabawki, które robią wrażenie przez jeden dzień. I są takie, do których dzieci wracają codziennie bez zachęcania. Klocki magnetyczne zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii. W naszym domu pojawiły się dawno temu i od tamtej pory regularnie dokładamy kolejne zestawy. Budujemy domy, wieże, garaże, czasem zupełnie abstrakcyjne konstrukcje, które mają sens tylko dla nas. Co mnie zaskoczyło? Możliwość wykorzystywania klocków do innych zabaw np. samochodzikami czy dinozaurami, gdy robimy dla nich garaże lub „domy”. Klocki rosną razem z synem – zmieniają się tylko pomysły. I chyba właśnie dlatego nigdy się nie nudzą. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które lubią zabawki rozwijające wyobraźnię i pozwalające na wspólne spędzanie czasu. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają czegoś bardzo dynamicznego, głośnego lub „gotowego”, niewymagającego tworzenia. Sprawdzone do domu Oczyszczacz i nawilżacz powietrza – kiedy dom naprawdę zaczyna oddychać Zimą mam wrażenie, że mój dom staje się szczelnie zamkniętą kapsułą. Ogrzewanie wysusza powietrze, okna są zamknięte, a wszyscy spędzamy w środku znacznie więcej czasu niż zwykle. Przez długi czas nie łączyłam gorszego snu, podrażnionych oczu czy suchej skóry z jakością powietrza. Dopiero kiedy zaczęłam to obserwować u dzieci i u siebie, zrozumiałam, jak bardzo wpływa to na codzienne samopoczucie. Oczyszczacz Dyson Purifier Humidify+Cool PH2 De-Nox z funkcją nawilżania trafił do naszego domu jako test i szybko poczuliśmy różnicę. Może nie robi spektakularnego wrażenia od zaraz, ale działa w tle – cicho, konsekwentnie, bez potrzeby ciągłego zajmowania się nim. Dzieci śpią lepiej, kiedy w domu jest świeże, nawilżone powietrze. Czasem komfort zaczyna się nie od kolejnej zabawki, tylko od oddechu. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim realna różnica w odczuwaniu powietrza. Łatwiej się oddycha, mniej budzimy się w nocy z suchym gardłem, a poranki nie zaczynają się od uczucia „wysuszenia”. Druga rzecz to spokój, jaki daje świadomość, że powietrze w domu jest po prostu lepszej jakości – szczególnie w sezonie grzewczym. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które dużo czasu spędzają w domu, mają dzieci, alergików albo po prostu chcą poprawić komfort codziennego funkcjonowania zimą. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które rzadko przebywają w mieszkaniu albo nie odczuwają problemów związanych z suchym powietrzem. Sprawdzone jedzenie Miód z pasieki Sadowskich – prosty rytuał Nie potrzebuję superfoods. Potrzebuję rzeczy, które wpisują się w naszą codzienność. Ten miód pojawił się u nas przy śniadaniach, herbacie, kakao. Dla mnie jest idealnym wypełnieniem potrzeby słodkiego smaku, która czasem „dopada” moje dzieci. Co mnie zaskoczyło? Dzieci same po niego sięgają. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które lubią naturalne, zdrowe wybory. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają wyrazistych, deserowych smaków. Sprawdzone ubrania Wełna merino – mniej rzeczy, więcej spokoju Wełna merino to jeden z tych tematów, które długo odkładałam, bo brzmiały jak „kolejna moda”. A potem przyszła zima, dzieci, zmienne temperatury i codzienne przebieranie się kilka razy dziennie. Z jednej strony martwiłam się, by syn nie zmarzł, a z drugiej, żeby się nie spocił. Genialnym rozwiązaniem okazała się kurtka od MerinOWCA i czapka Mille. Oba produkty są z wełny merino, która ma właściwości termoregulacji, dzięki czemu nie obawiam się o przegrzanie malucha. Produkty te początkowo wydawały mi się drogie, okazały się jednak oszczędnością! Zamiast wielu kurtek, mamy jedną, która jest praktycznie całoroczna. Przy silnych mrozach służy za bluzę, jest idealna do podróży autem. Czapka za to genialnie sprawdza się nie tylko zimą, ale i latem np. nad polskim morzem. Co mnie zaskoczyło? To materiał, który naprawdę działa. Dzieci nie marzną i się nie przegrzewają. Ubrania są lekkie, a dają dużo ciepła. Dzięki temu poranek jest o jedną decyzję krótszy. Dla kogo to ma sens: Dla rodziców, którzy chcą uprościć codzienność, cenią jakość i komfort. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy lubią częste zmiany stylizacji – tu liczy się funkcjonalność. Sprawdzone kosmetyki dla dzieci (i nie tylko) Childs Farm – jeden produkt dla całej rodziny Im mniej kosmetyków w łazience, tym lepiej dla mojej głowy. OatDerma Body Wash Childs Farm – okazał się jednym z tych produktów, które nie wymagają kompromisu: delikatny dla dzieci, wystarczający dla dorosłych. Nie tylko myje, ale też łagodzi i natychmiast przynosi ulgę suchej skórze, co jest niezwykle cenne, zawłaszcza o tej porze roku. Zobacz całą moją relację z testowania z synem produktów z tej serii: Łagodne jak woda, skuteczne jak krem z apteki - kosmetyki Childs Farm Co mnie zaskoczyło? Naprawdę nawilża i nie zostawia uczucia ściągnięcia. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które chcą prostoty, produktów z dobrym składem, uniwersalnych dla całej rodziny. Dla kogo raczej nie: Dla miłośników intensywnych zapachów. Retinal z Lost with Botanicals – powoli i konsekwentnie Nie wierzę w kosmetyczne cuda. Wierzę w konsekwencję i cierpliwość. Retinal wprowadzałam powoli i dokładnie tak samo powoli zobaczyłam efekty: gładszą, spokojniejszą skórę, mniej niespodzianek. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim łagodność. Spodziewałam się podrażnienia, łuszczenia, okresu przejściowego – a tymczasem skóra przyjęła go spokojnie. Drugą rzeczą była zmiana, która nie jest spektakularna z dnia na dzień, ale bardzo wyraźna w perspektywie kilku tygodni. To produkt, który działa po cichu. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które chcą zadbać o skórę w sposób systematyczny i nieagresywny, szczególnie jeśli wcześniej bały się retinoidów. Dla kogo raczej nie: Dla niecierpliwych – to produkt, który działa w czasie. Zapach, do którego się wraca – Maison No. 04 Znam ten zapach od dawna. Nie kupiłam go pod wpływem chwili ani trendu. Raczej wróciłam do niego świadomie – z potrzeby delikatności, ciepła i czegoś, co przypomina, że zima nie trwa wiecznie. To jeden z tych zapachów, które otulają delikatnością. Chciałam czegoś, co przywoła we mnie lato – nie w oczywisty, słodki sposób, ale jako wrażenie ciepła na skórze, które zostaje trochę dłużej, za którym tęskni się po długich, szarych miesiącach. Co mnie zaskoczyło? To, że mimo swojej subtelności zapach jest zauważalny na tyle, że wiele razy pytano mnie, czym pachnę. To perfumy, które „nie wchodzą” do pomieszczenia pierwsze, ale zostają w pamięci. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które lubią zapachy eleganckie, miękkie i wyczuwalne, ale nienarzucające się. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy oczekują intensywnej, ciężkiej formuły lub bardzo słodkich kompozycji. Podsumowanie Nie wszystko musi zmieniać życie. Czasem wystarczy, że coś sprawia, że dzień staje się trochę prostszy, poranek mniej chaotyczny, a wieczór spokojniejszy. Nie wierzę już w cudowne produkty ani w szybkie rozwiązania na wszystko. Wystarczą mi rzeczy, które naprawdę działają i nie komplikują świata bardziej, niż on już jest skomplikowany. W świecie, który nieustannie obiecuje przełomy, spektakularne efekty i natychmiastowe zmiany, coraz bardziej cenię to, co po prostu działa. I właśnie takich rzeczy będę tu szukać – nie spektakularnych, tylko naprawdę pomocnych.
Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
Czy wiesz, że… 34% dziewczynek w Polsce woli zwierzyć się swojemu zwierzęciu niż nauczycielowi (5%)? To pokazują nowe badania przeprowadzone na zlecenie Grupy LEGO wśród dzieci. To mocny sygnał, jak ogromną rolę w emocjonalnym świecie dziewczynek odgrywają relacje ze zwierzętami.
Grupa LEGO rozpoczęła nowy, ekscytujący rozdział kampanii „She Built That”, aby uczcić silne więzi, jakie dziewczynki tworzą ze swoimi ulubionymi zwierzętami - zarówno prawdziwymi, jak i zabawkowymi - pomagając im odkrywać siłę więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźnie, które nawiązują ze swoimi zwierzęcymi najlepszymi przyjaciółmi. Kampania „She Built That” wystartowała w 2025 r., aby podważyć przestarzałe stereotypy społeczne, które mogą ograniczać potencjał dziewcząt, i aby zachęcić je do postrzegania siebie jako konstruktorki w każdym znaczeniu tego słowa. Globalne badanie przeprowadzone na grupie 13 250 dzieci w 13 krajach, zlecone przez Grupę LEGO, pokazuje, że zwierzęta mają duży wpływ na rozwój osobisty dziewcząt, a przyjaźń ze zwierzętami - zarówno domowymi, jak i zabawkami - znacznie zwiększa ich kreatywność i dobre samopoczucie emocjonalne. Badanie wykazało, że dziewczynki* tworzą silniejsze więzi ze zwierzętami domowymi i zabawkami przedstawiającymi zwierzęta niż chłopcy, co odgrywa większą rolę w ich życiu społecznym. W Polsce badanie zostało przeprowadzone na 1000 respondentach, wśród których znalazły się dzieci w wieku od 6 do 16 lat. Najważniejsze wnioski z badań w kraju obejmują: Bawienie się zabawkowymi zwierzątkami pomaga zwiększyć poczucie szczęścia dziewcząt (52%), wyobraźnię (17%), kreatywność (20%) i pewność siebie (22%). Zwierzęta odgrywają rolę w nauczaniu ważnych wartości i umiejętności – dwie na pięć dziewcząt (40%) twierdzi, że zwierzę domowe nauczyło je troskliwości, życzliwości i dbania o innych. Zabawki przedstawiające zwierzęta inspirują kreatywność – 35% dziewcząt twierdzi, że ich zabawka motywowała je do rysowania, pisania lub tworzenia nowych rzeczy. Dla 32% dziewcząt co najmniej jedno z ich ulubionych wspomnień wiąże się ze zwierzęciem domowym (24% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta), a 22% przyznaje, że niektóre z ich najszczęśliwszych chwil to te spędzone na zabawie lub kreatywnej pracy z nimi (19% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta). Jedna trzecia dziewcząt w Polsce (33%) opisuje swoją przyjaźń ze zwierzętami domowymi jako kojącą – 39% twierdzi, że jest ona wsparciem, a ponad jedna trzecia określa ją jako przygodę (35%). Dziewczęta są bardziej skłonne zwierzyć się swojemu zwierzęciu domowemu (34%) lub zwierzęciu-zabawce (19%) niż zaufanemu nauczycielowi (5%), jeśli chodzi o dzielenie się uczuciami, zmartwieniami i sekretami. Aby zainspirować dziewczynki do odkrywania siły więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźń ze zwierzętami, Grupa LEGO nawiązała współpracę z Bindi Irwin, miłośniczką zwierząt i działaczką na rzecz ochrony przyrody. Bindi, córka słynnego ekologa Steve'a Irwina i Terri Irwin, dorastała w otoczeniu zwierząt i rozwinęła swoją miłość do dzikiej przyrody dzięki codziennym przygodom z bratem Robertem. Bindi Irwin połączyła siły z Grupą LEGO, aby poprowadzić najnowszą edycję warsztatów kreatywności - praktycznych zajęć z budowania dla młodych twórców w wieku 6-12 lat, dostępnych online na stronie LEGO.com oraz w wybranych sklepach LEGO. Fani LEGO mogą dołączyć do bezpłatnych warsztatów online „Zbuduj swojego najlepszego przyjaciela: zabawne zwierzaki” z Bindi lub wziąć udział w warsztatach organizowanych w sklepach przez specjalistów LEGO Brick. Istnieją dwa sposoby, aby wziąć udział w warsztatach: Kreatywność w domu, warsztaty online– Prowadzone przez Bindi Irwin warsztaty online „Zbuduj swojego najlepszego przyjaciela: zabawne zwierzaki” będą dostępne na całym świecie od 14 lutego na stronie LEGO.com/CreativityWorkshops. Bindi poprowadzi młodych konstruktorów i ich rodziny przez trzy projekty LEGO związane ze zwierzętami: pojemnik na długopisy z tabliczką z imieniem, najlepszego przyjaciela zwierzaka oraz ramkę na zdjęcia inspirowaną zwierzętami. Warsztaty kreatywne (w sklepie)– Te praktyczne warsztaty, organizowane w wybranych LEGO Store na całym świecie, zachęcają młodych konstruktorów i konstruktorek w wieku od 6 do 12 lat do odkrywania swojej miłości do zwierząt poprzez budowanie modeli na wystawę zwierząt domowych. Pod okiem specjalistów LEGO uczestnicy mogą eksperymentować z opowiadaniem historii, wyobraźnią i kreatywnym rozwiązywaniem problemów. W Polsce warsztaty odbywają się w każdym LEGO Store w dniach 14 i 21 lutego. Bilety i szczegóły dotyczące rejestracji są dostępne na stronie LEGO.com/CreativityWorkshops. Obowiązują warunki i postanowienia. Bindi Irwin, dyrektor generalna Australia ZOO i mama Grace (4 lata) powiedziała: „Zwierzęta są częścią mojego życia, odkąd się urodziłam. Zawsze były moimi przyjaciółmi i najlepszymi nauczycielami, zamieniając zwyczajne dni w przygody. Każde dziecko zasługuje na przyjaciela, który budzi w nim pewność siebie, ciekawość i kreatywność. Świat przyrody jest pełen pomysłów, odkryć i przyjaźni, które tylko czekają na odkrycie. Bardzo podoba mi się to, że te doświadczenia dają młodym twórcom szansę na ożywienie tej magii za pomocą klocków LEGO. To niesamowite, jakie pomysły pojawiają się, gdy zaczynasz budować. Dzięki zwierzętom LEGO nie tylko zyskujesz przyjaciela - budujesz najlepszego kumpla”. Lena Dixen, wiceprezes ds. grupy produktów i podstawowej działalności w Grupie LEGO, powiedziała: „Każda dziewczynka zasługuje na towarzysza, który pobudza jej wyobraźnię, zachęca do autentyczności oraz docenia jej pewność siebie i kreatywność. Nasze badania podkreślają istotną rolę zabawy w pomaganiu dziewczynkom w wyrażaniu siebie, ujawniając, jak zwierzęta — zarówno domowe, jak i zabawki — są potężnym źródłem inspiracji. Dzięki takim inicjatywom, jak LEGO Pet Day Care i warsztaty kreatywności, mamy nadzieję zapewnić dziewczynkom możliwość dzielenia się pomysłami, współpracy i wyrażania swojej prawdziwej kreatywności, czy to poprzez zabawę wyobraźnią, czy budowanie z klocków”. LEGO Polska i kreatywne zwierzęta w ZOO Łódź LEGO Polska nawiązało współpracę z Orientarium ZOO Łódź, w ramach której już wkrótce powstanie kreatywna ścieżka edukacyjna inspirowana światem zwierząt. Instalacje zbudowane z klocków LEGO będą zachęcać najmłodszych do odkrywania przyrody poprzez zabawę, pobudzając wyobraźnię i naturalną ciekawość dzieci. W dniach 20–22 lutego w Łódzkim Orientarium odbędzie się specjalne wydarzenie inaugurujące projekt. Jego centralnym punktem będzie budowa imponującej trzymetrowej mozaiki słonia Aleksandra, którą odwiedzający będą mogli współtworzyć. Po ukończeniu mozaika stanie się stałą instalacją, będąc trwałym symbolem kreatywności i pracy zespołowej, którą będzie można podziwiać w czasie kąpieli stada słoni. Edukacyjno-kreatywna ścieżka, zostanie zaprojektowana tak, aby zachęcać rodziny do odkrywania świata zwierząt poprzez zabawę. W ramach ścieżki zaprezentowana zostanie wystawa zwierząt zbudowanych w całości z klocków LEGO®, umieszczonych w gablotach i wzbogaconych o angażujące ciekawostki edukacyjne. Łącząc zabawę z nauką, instalacja zaprosi zarówno dzieci, jak i dorosłych do odkrywania świata zwierząt w przystępny, inspirujący i interaktywny sposób. Rozszerzając doświadczenie poza Orientarium, w całej Polsce odbędzie się seria wydarzeń LEGO She Built That, których celem jest umacnianie więzi dzieci z prawdziwymi i wyimaginowanymi (lub zbudowanymi z klocków) zwierzętami. W specjalnie zaprojektowanych mobilnych strefach LEGO najmłodsi uczestnicy będą zachęcani do tworzenia własnych światów zwierząt, budowania modeli swoich pupili oraz uwieczniania wspólnych chwil na zdjęciach. Dodatkowe niespodzianki i interaktywne aktywności jeszcze bardziej wzbogacą to doświadczenie. Pełna lista bezpłatnych wydarzeń znajduje się poniżej: 6–7 lutego – Kraków, Bonarka City Center 13–14 lutego – Warszawa, Westfield Arkadia 13–14 lutego – Poznań, Posnania Inicjatywę wspiera rosnąca kolekcja zestawów LEGO inspirowanych zwierzętami i naturą, zaprojektowanych tak, aby pobudzać kreatywność i wyobraźnię dzieci. Obejmuje ona zestawy LEGO® Creator Piękny koń (31166), LEGO® Creator Zwierzęta morskie: Piękne delfiny (31385), LEGO® Creator Śliczne zwierzęta: Wesoły szczeniak (31382), LEGO® Creator Dzikie zwierzęta: Kolorowy koliber (31384), LEGO® Friends Przyczepa dla konia i źrebaka (42695), LEGO® Friends Piekarnia z przysmakami dla psów (42677), LEGO® Friends Kawiarnia Unicorn Dream (42684) oraz The Aristocats Urocza Marie (43286). Zestawy te dają możliwości tworzenia historii i odkrywania świata, zachęcając młodych konstruktorów do angażowania się w tematy przyjaźni i odkrywania. Więcej informacji o tych inspirujących zestawach można znaleźć na stronie LEGO.com/Animals.
Raport o... zabawie. IKEA tworzy kolekcję, która ma nas odstresować
„Zaproś dom do zabawy” to hasło nowej kolekcji IKEA GREJSIMOJS. Jak wynika bowiem z raportu IKEA Play 2024, dzieci stresują się dziś bardziej niż 5, 10 czy 15 lat temu, a celem zabawy coraz częściej jest oderwanie od presji i stresu niż odkrywanie świata i bycie kreatywnym. Poznajcie 33 produkty, z których każdy ma wywołać uśmiech na twarzy i zachęcić do wygłupów - nie tylko najmłodszych.
Zabawa jako antidotum na codzienny stres Wnioski z badań IKEA* pokazują, że znaczenie zabawy jest ogromne. 9 na 10 dzieci deklaruje, że w trakcie zabawy czuje się szczęśliwsze, a 95% opiekunów zauważa związek między szczęściem pociechy a ilością i częstotliwością takich momentów. Coraz częściej nie chodzi o aktywności z jasno określonym celem, lecz o czas spędzony razem – bez oceniania i bez presji. Jednocześnie dane wskazują na rozdźwięk między intencją a realnymi możliwościami. 51% rodziców przyznaje, że obecnie spędza więcej czasu na zabawie z dziećmi niż kilka lat wcześniej, jednak 54% wciąż chciałoby mieć na to więcej przestrzeni w ciągu dnia. Te liczby stały się impulsem dla IKEA do podkreślania zabawy jako istotnego elementu życia w domu. Odkryj radość na co dzień Zabawa jest nie tylko dla dzieci. Według raportu IKEA Play 2024, pomaga ona zmniejszyć stres, pobudzić kreatywność i poprawić samopoczucie – niezależnie od wieku. A w niepewnych czasach nasze domy stają się jeszcze ważniejsze jako bezpieczne, radosne miejsca. Dlatego powstała kolekcja GREJSIMOJS – by wprowadzić więcej zabawy do codziennych rutyn i uczynić ją centralną częścią życia w domu. W jej tworzeniu wzięło udział 12 projektantów i projektantek. Ich kreatywność pozwoliła zaprojektować produkty, które nie tylko wyglądają zabawnie, ale też zachęcają do interakcji, eksperymentowania i wspólnego spędzania czasu. Zamiast narzucać gotowe rozwiązania, powstały elementy, które można wykorzystywać na różne sposoby, w zależności od sytuacji i potrzeb. GREJSIMOJS zmienia przestrzeń domową w miejsce pełne możliwości, gdzie zabawa staje się naturalną częścią życia. „Kiedy spotkaliśmy się w szerokim gronie projektantek i projektantów na pierwszych warsztatach GREJSIMOJS, nie mieliśmy pojęcia, co z tego wyniknie. Mogliśmy się bawić bez ograniczeń. Zabawa jest zaraźliwa. Przekonaliśmy się o tym podczas prezentowania szkiców i prototypów w naszym biurze w Älmhult. Podchodziły do mnie różne osoby – jedne z dziećmi, inne bez – i mówiły, że bardzo chciałyby mieć takie rzeczy w swoich domach. Prawie każdy, kto przechodził obok, czuł potrzebę pogłaskania lampy-żyrafy po łebku i podrapania kocich pojemników po brzuszkach. Zabawa to dla mnie sposób patrzenia na świat, który rozbudza wyobraźnię i daje mi wiarę, że wszystko jest możliwe. Nigdy nie pozwolę, by moje wewnętrzne dziecko dorosło” – mówi Marta Krupińska, projektantka w IKEA. Życie rodzinne pełne zabawy KEA od lat konsekwentnie realizuje działania, które stawiają dzieci i ich dobrostan w centrum uwagi. Marka traktuje zabawę nie jako dodatek do codzienności, lecz jako kluczowy element rozwoju, budowania relacji i poczucia bezpieczeństwa – zarówno dla dzieci, jak i całej rodziny. To długofalowe podejście znajduje odzwierciedlenie w działaniach edukacyjnych, projektowych oraz społecznych. Jednym z ważnych elementów tej strategii jest współpraca z Fundacją Dajemy Dzieciom Siłę, która wspiera najmłodszych w budowaniu odporności psychicznej i zdrowych relacji. Wspólne inicjatywy łączą wiedzę ekspercką z doświadczeniem IKEA w tworzeniu funkcjonalnych, przyjaznych przestrzeni dla rodzin. „Zabawa z rodzicem może być dla dziecka doświadczeniem bezpiecznej relacji, w której jest widziane i akceptowane przez dorosłego jako ważna, odrębna osoba, z emocjami, przeżyciami, upodobaniami. To niezwykle ważny element budowania więzi między rodzicem a dzieckiem, więzi, która jest fundamentem odporności dziecka, jego rozwoju, pewności siebie, a także punktem wyjścia do ciekawości świata i poznawania go. Zabawa to także wspaniała przestrzeń do profilaktyki i wzmacniania bezpieczeństwa dziecka, nie tylko w domu, ale także w przedszkolu czy szkole. W zabawie można odtwarzać różne sytuacje społeczne, sprawdzać, jak można się zachować i reagować, gdy czujemy się niekomfortowo, nazywać emocje i regulować je. Ten kierunek myślenia o zabawie i bezpieczeństwu dzieci Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę będzie rozwijać w 2026 r. wraz z IKEA, ale więcej o tym powiemy już niebawem.” – komentuje Urszula Kubicka-Kraszyńska, koordynatorka programu Standardy Ochrony Dzieci w Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. W odpowiedzi na coraz szybsze tempo życia i nadmiar bodźców, IKEA promuje tworzenie przestrzeni, które sprzyjają swobodnej, nieskrępowanej zabawie – bez presji efektu, planu czy oczekiwań. GREJSIMOJS to zaproszenie, by spojrzeć na codzienność w domu w inny sposób – jako na przestrzeń, w której radość, wspólne bycie i swoboda mają swoje miejsce. Produkty z kolekcji GREJSIMOJS są już dostępne w sklepach IKEA, a na IKEA.pl oraz w aplikacji IKEA będą od 09.02.2026 r. * Dane pochodzą z raportu IKEA Play 2024, opartego na badaniach dotyczących roli zabawy w życiu dzieci i rodzin. Nazwa marki IKEA to akronim – skrót utworzony kolejno z pierwszych liter imienia i nazwiska założyciela firmy oraz nazw farmy i parafii, skąd pochodzi (Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd). Wizją IKEA jest tworzenie lepszego codziennego życia dla wielu ludzi. Oferujemy funkcjonalne i dobrze zaprojektowane artykuły wyposażenia domu, które łączą jakość i przystępną cenę. Działamy w zgodzie ze zrównoważonym rozwojem, realizując strategię People & Planet Positive.
Macantom pieczywa wstęp wzbroniony. „Obrzydliwe, czego uczą dzieci”
Miękka czy chrupiąca, jeszcze ciepła czy już wystudzona – dla części klientów wybór pieczywa zaczyna się od dokładnego „przemacania” kilku bułek. Problem w tym, że często robią to gołymi rękami. Temat wrócił ze zdwojoną siłą po tym, jak autor profilu „Pomysłodawcy” wziął sklepowych „macantów” na celownik i napisał list otwarty do największych sieci handlowych w Polsce.
Choć supermarkety przyzwyczaiły nas do samoobsługi, zasady higieny wciąż bywają traktowane bardzo wybiórczo. Pan Kamil zwrócił uwagę na zjawisko, które wielu klientów zna aż za dobrze – dotykanie bułek lub całych bochenków chleba w poszukiwaniu tego „najlepszego”, często bez użycia foliowych rękawiczek. Z własnych obserwacji autor „Pomysłodawców” wnioskuje, że rękawiczek nie używa nawet połowa klientów. „Widok osób, które gołymi rękami macają bułki czy całe bochenki chleba, by sprawdzić ich miękkość, jest codziennością – to niehigieniczne i zniechęcające dla innych klientów” – jak podkreślił w rozmowie z „Dziennikiem Łódzkim”. W liście otwartym skierowanym m.in. do Biedronki, Lidla, Dino, Netto, Auchana, Carrefoura i Kauflanda napisał wprost, że obecny system oparty na foliowych rękawiczkach nie zdaje egzaminu. Zwrócił też uwagę na ich wady – rękawiczki się sklejają, są niewygodne i generują tony plastiku, który po kilkunastu sekundach trafia do kosza. Jego propozycja? Wprowadzenie bezdotykowych podajników znanych z wielu zachodnich krajów. Jednych to brzydzi, inni wzruszają ramionami O sklepowych „macantach” jest na tyle głośno, że temat poruszyłam wśród znajomych mam. Ich podejście? Zaskakująco różne. – Mam dwulatka i powiem szczerze: mnie to w ogóle nie brzydzi. Każdy, kto ma takie dziecko, wie, że jego ręce co chwilę lądują w buzi, na podłodze, w piasku. Miałam styczność z gorszymi zarazkami niż te z bułki, którą ktoś wcześniej dotknął – mówi mama 2-letniego chłopca. Innego zdania są jednak mamy starszych dzieci. – Dla mnie to przede wszystkim dawanie fatalnego przykładu. Dzieci patrzą i uczą się, że zasady są po to, żeby je naginać. Higiena w sklepie to nie fanaberia, tylko element kultury. Obrzydliwe, że dorośli uczą dzieci czegoś takiego – podkreśla mama 7-latki. – Czasem daję mojej czteroletniej córce bułę jeszcze w sklepie, gdy jest marudna, ale zawsze używam rękawiczki. Nie wyobrażam sobie włożenia gołej dłoni do kosza z pieczywem. To kwestia szacunku do innych – dodaje mama 4-latki. Zły przykład, który zostaje na długo Dyskusja o „macaniu” pieczywa to coś więcej niż tylko spór o higienę. To także pytanie o to, jakie nawyki przekazujemy dzieciom mimochodem, w codziennych sytuacjach. Czy pokazujemy im, że wspólne zasady obowiązują wszystkich, czy raczej, że można je ignorować, jeśli nikt nie patrzy. Apel twórcy „Pomysłodawców” trafił w czuły punkt, bo dotyka doświadczenia niemal każdego klienta supermarketu. I choć rozwiązania systemowe – jak bezdotykowe podajniki – mogą pomóc, wiele wciąż zależy od nas samych. Bo nawet najnowocześniejszy system nie zadziała, jeśli kultura zakupów zostanie na poziomie: pomacam, wybiorę, reszta mnie nie obchodzi. Zobacz także: Nieprzyzwoite zachowanie matki w sklepie. Jeśli na to pozwalasz, wychowujesz złodzieja
Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od mamy dwójki dzieci, która z coraz większym niepokojem obserwuje sposób, w jaki przedszkola nazywają grupy najmłodszych. Z pozoru niewinne określenia w jej ocenie są formą infantylizowania. Czy to nie przesada?
„Zamiast grupy – etykietka jak z warzywniaka” Piszę do was jako mama syna w drugiej klasie podstawówki i córki w przedszkolu. I dopiero przy młodszym dziecku coś we mnie pękło. Zorientowałam się, że to, co w wielu placówkach uchodzi za „urocze”, dla mnie jest po prostu krzywdzące. W przedszkolu mojej córki dzieci nie są w grupach I, II czy III. Są owocami. Najmłodsze to „jabłuszka”, potem „malinki”, „brzoskwinki” i na końcu „jagódki”. Tak są podpisane sale, tak mówi się o nich w mailach do rodziców, tak zwracają się do nich nauczycielki. Moja czteroletnia córka nie mówi: „jestem w grupie czterolatków”, tylko: „jestem Malinką”. I za każdym razem, gdy to słyszę, mam dziwne uczucie, że ktoś sprowadza ją do czegoś małego, słodkiego, infantylnego. Ptaki, owoce i dziwna hierarchia Mój syn chodził do innego przedszkola. Tam grupy też miały „kreatywne” nazwy, ale były to ptaki. Najmłodsze dzieci to były Wróbelki, potem Jaskółki, starsze Orły, a zerówkowicze – Sowy. Już wtedy nie byłam fanką tego pomysłu, ale przynajmniej było w tym jakieś odniesienie do rozwoju: małe ptaki, większe, mądre sowy na końcu. Przy owocach nie widzę nawet tego. Co właściwie znaczy, że dziecko „awansuje” z jabłuszka na malinkę? Że staje się bardziej dojrzałe? Słodsze? Bardziej „do zjedzenia”? Brzmi absurdalnie, a jednak tak właśnie buduje się dzieciom obraz samych siebie. Moja córka już mówi, że „malinki są większe niż jabłuszka” i że „jagódki to już prawie szkoła”. Zamiast spokojnie przechodzić kolejne etapy rozwoju, zaczyna porównywać się przez pryzmat owocowych etykietek. „Moje dziecko to nie produkt” Dla wielu dorosłych to pewnie drobiazg. Ot, sympatyczne nazwy, które mają umilić dzieciom pobyt w przedszkolu. Dla mnie to jednak coś więcej. To język, którym opisujemy dzieci, a język ma znaczenie. Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką. Nie jest też wróbelkiem czy sową. Jest człowiekiem – z emocjami, charakterem, potrzebą bycia traktowaną poważnie. Nawet jeśli ma cztery lata. I naprawdę nie rozumiem, dlaczego tak trudno nazwać rzeczy po imieniu: trzylatki, czterolatki, zerówka. Bez infantylizowania, bez lukru, bez sprowadzania dzieci do roli słodkich symboli. Bo dzieciństwo to nie jest bajkowa dekoracja. To początek budowania poczucia własnej wartości. A od „malinki” do „jestem ważna” droga bywa dłuższa, niż się dorosłym wydaje. Zobacz także: „Nie dam rady odpieluchować 3-latki”. Matka oburzona wymaganiami przedszkola
Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
Jedna krótka wiadomość potrafi wywrócić poranek do góry nogami. Gdy szkoła komunikuje zmiany w ostatniej chwili, konsekwencje ponoszą nie tylko uczniowie, ale całe rodziny. Ten poniedziałek zaczął się od absurdu, który do dziś trudno mi zrozumieć.
Powiadomienie, które rozwaliło cały poranek O 7:30 rano zawibrował mi telefon. Szykowałam się do pracy, z kubkiem kawy w dłoni, zobaczyłam powiadomienie z Librusa. „Nowa wiadomość”. Otwieram i czytam, że zajęcia zaplanowane na 8:00, które kilka dni temu zostały oficjalnie odwołane, jednak się odbędą. Informacja wysłana trzydzieści minut przed rozpoczęciem lekcji. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. Przecież plan dnia był już ustalony inaczej. Córka o 7:30 była w łazience – z rozczochranymi włosami, w piżamie, na etapie mycia zębów. Nagle mieliśmy się w pół godziny teleportować do szkoły. Czy ktoś w tej szkole myśli o rodzinach? To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie sama zmiana decyzji, ale sposób jej przekazania. Jakby dyrekcja zakładała, że wszyscy siedzimy od świtu na baczność, tylko czekając na nowe komunikaty. A przecież rodzice planują poranki, pracę, dojazdy, opiekę nad młodszymi dziećmi. Nauczyciele też mają swoje życie i obowiązki. Jestem ciekawa, kiedy nauczyciel na zastępstwo się o tym dowiedział... Była długa przerwa świąteczna, tyle dni bez nauki i szkolnego chaosu. Ledwo dzieci wróciły do rytmu, a już na starcie taki bałagan. Jakby ktoś zapomniał, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego są prawdziwi ludzie, nie pionki w planie lekcji. Nieobecność, której nikt nie cofnie Moja córka oczywiście dostała nieobecność. Nie zdążyłyśmy – fizycznie nie było to możliwe. I w systemie będzie to wyglądało tak, jakbyśmy to my zawiniłyśmy, jakbyśmy zlekceważyły obowiązek szkolny. A prawda jest zupełnie inna – zawiódł system i brak szacunku do czasu rodzin. Najgorsze jest poczucie bezsilności. Mogę napisać maila, mogę się oburzać, ale jutro znów mogę dostać podobne powiadomienie w ostatniej chwili. Chciałabym tylko odrobiny przewidywalności – takiej, która pozwala normalnie żyć, a nie reagować na szkolne komunikaty jak na alarm przeciwpożarowy. Zobacz także: 6 żelaznych zasad w fińskich szkołach. To dlatego dzieci w Finlandii świetnie się uczą
Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
Czy potrafisz rozwiązać to pozornie proste równanie: 48÷2(9+3)? Choć dziś wystarczy wpisać je w wyszukiwarkę, by w kilka sekund uzyskać poprawny wynik, ponad 100 lat temu zostałby on uznany za błąd.
Równanie 48÷2(9+3) z pozoru wydaje się proste, jednak jego rozwiązanie wywołuje ogromne emocje wśród internautów. Wszystko za sprawą dwóch potencjalnych odpowiedzi: 2 oraz 288. Różnice wynikają z tego, jak dana osoba interpretuje kolejność wykonywania działań matematycznych. Podczas gdy obecne zasady jasno wskazują prawidłowy wynik, w 1917 roku taka odpowiedź zostałaby uznana za błędną. Jaka jest poprawna kolejność działań matematycznych? Zgodnie z aktualnymi zasadami matematycznymi kolejność wykonywania działań przedstawia się następująco: najpierw działania w nawiasach, dalej potęgowanie, później mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej). Kiedy w równaniu pojawiają się mnożenie i dzielenie obok siebie, należy wykonywać je w kolejności występowania – czyli od lewej do prawej strony. Dlatego tak istotne jest, aby nie przypisywać nieuzasadnionego pierwszeństwa nawiasowi, który symbolizuje mnożenie. Jak obliczyć równanie 48÷2(9+3)? Rozwiązanie krok po kroku W omawianym równaniu 48÷2(9+3) zaczynamy od dodawania w nawiasie. Następnie wykonujemy dzielenie, bo to ono pojawia się pierwsze w zadaniu, na końcu mnożenie. Przejdźmy przez proces rozwiązania równania krok po kroku: 48÷2(9+3)=? 48÷2(12)=? 24x12=288 Prawidłowa odpowiedź to 288. Błędne rozwiązanie może pojawić się, jeśli potraktujemy nawias jako priorytetowy element działania. Taka interpretacja jest niezgodna z obecnie obowiązującymi zasadami matematyki, choć – jak wskazuje Presh Talwalkar – ponad 100 lat temu mogła być uznana za prawidłową. Co zmieniło się od 1917 roku w zasadach matematyki? Źródłem kontrowersji jest różna interpretacja pozostałego nawiasu w wyrażeniu. Dla niektórych oznacza on pierwszeństwo wykonania działania, co prowadzi do wyniku 2, inni traktują go jako mnożenie, które należy wykonać zgodnie z zasadami kolejności, dając wynik 288. O tym zagadnieniu mówi również matematyk Presh Talwalkar na swoim kanale YouTube MindYourDecisions, analizując, dlaczego ten zapis potrafi zmylić nawet osoby mające dobrą znajomość matematyki. View oEmbed on the source website W 1917 roku zasady matematyczne były inne niż obecnie. Wówczas nie istniał jednolity standard zapisu działań arytmetycznych, a użycie nawiasu bezpośrednio po liczbie często oznaczało, że należy wykonać mnożenie przed dzieleniem, niezależnie od kolejności występowania działań. Taka praktyka mogła prowadzić do wyniku 2 jako poprawnego. Zmiany w systemie edukacji oraz standaryzacja zasad matematycznych doprowadziły do ujednolicenia metod wykonywania działań. Obecnie matematyka bazuje na jednolitych regułach, według których mnożenie i dzielenie mają ten sam priorytet i są wykonywane od lewej do prawej strony. Zobacz także: Tajemnicze trójki rozkładają dorosłych na łopatki. Dziecko obliczy to równanie w 30 sekund
To jedno zdanie wraca w klasach tuż przed feriami. I potrafi naprawdę zaboleć
W styczniu w klasach zaczyna krążyć to samo pytanie. Dla jednych to zwykła rozmowa, dla innych – źródło wstydu, porównań i poczucia bycia gorszym.
Słyszysz je od dzieci, nauczycieli, rodziców. I nagle orientujesz się, że nie dla wszystkich ferie są beztroskim czasem. Zbliżają się ferie i w szkolnych klasach zaczyna się mała loteria. Kto jedzie w góry, kto na narty, kto do babci, kto za granicę. Z pozoru zwykłe rozmowy. A jednak od lat zauważam, że jedno pytanie – rzucane często mimochodem – staje się dla wielu dzieci prawdziwą próbą sił. I czasem boli bardziej, niż dorośli są w stanie zauważyć. Piszę o tym jako mama, dziennikarka i ktoś, kto z bliska słyszy dziecięce rozmowy. I widzi te spojrzenia w dół, lekki uśmiech, nerwowe „jeszcze nie wiem”, które tak naprawdę znaczą: „nie jedziemy nigdzie”. „A gdzie jedziesz na ferie?” To właśnie to zdanie. Niby nic. Niby zwykła ciekawość. A jednak dla dziecka, które nigdzie nie jedzie – bo rodziców nie stać, bo mają za dużo pracy, bo jest choroba, rozwód, kredyt, życie – to pytanie potrafi wbić się w serce. W klasie zaczyna się wtedy coś w rodzaju subtelnego rankingu: kto ma fajniejsze plany, kto ciekawsze wyjazdy, kto jedzie dalej, wyżej, drożej. I nie – nie chodzi o to, że nie wolno opowiadać o swoich feriach. Chodzi o świadomość. O to, że nie każde dziecko wróci po przerwie z nową historią o stoku czy hotelu z basenem. Że niektóre ferie będą wyglądały jak dwa tygodnie na osiedlowym placu zabaw, Netflixie i ciepłej herbacie. Dzieci czują więcej, niż nam się wydaje Słyszałam kiedyś, jak dziewczynka szeptem mówi do koleżanki: „powiedz, że nie wiem, dobra?”. Nie była w stanie przyznać, że zostaje w domu. Bała się śmiechu? Oceny? A może po prostu wstydu, który trudno nazwać. Z wiekiem niby to mija, ale nie do końca. Kompleksy, porównywanie się, to poczucie „mam mniej niż inni” – często biorą się właśnie z takich drobiazgów. Z pozoru niewinnych rozmów, które odsłaniają różnice w możliwościach naszych rodzin. I wtedy dociera do mnie, jak ważne jest, byśmy – dorośli – mieli w sobie trochę więcej czułości dla tych dzieci, które nie odpowiadają z entuzjazmem. Co możemy zrobić? Nie jestem zwolenniczką zakazów typu „nie rozmawiajmy o feriach”. To byłoby sztuczne. Ale możemy: nie zaczynać rozmów od porównań i wyciągania planów od wszystkich po kolei, zauważać te dzieci, które milczą, pokazywać, że dobre ferie to nie tylko wyjazd. Bo czasem największym luksusem jest po prostu święty spokój. Ciepłe kakao. Planszówki. Kino w domu. Spacer w śniegu (albo deszczu, bo wiadomo – polska zima). Ferie to nie konkurs I to jest chyba najważniejsze zdanie, jakie chcę tu zapisać: ferie to nie ranking. Nie są miernikiem rodzicielskiej „zaradności” ani dziecięcej „fajności”. Jeśli Twoje dziecko jedzie w góry – super. Niech się cieszy. Jeśli Twoje dziecko zostaje w domu – też super. Jego wartość nie spada tylko dlatego, że nie spakuje walizki. A tamto „niewinne” pytanie? Może warto powiedzieć je trochę ciszej. Trochę delikatniej. Z myślą o tych, którzy odpowiedzą krótkim: „nigdzie”, a potem odwrócą wzrok. Bo nawet jeśli dla nas to tylko zdanie – dla nich potrafi być całą historią.
Ten hit Netflixa oglądają wszyscy. Dla dzieci absolutnie się nie nadaje
Na pierwszy rzut oka wygląda jak sentymentalna podróż do lat 80., pełna przyjaźni i wakacyjnej beztroski. Wystarczy jednak kilka minut, żeby zrozumieć, że pod tą warstwą kryje się coś znacznie mroczniejszego.
„Stranger Things” to jeden z tych seriali, które stały się popkulturowym zjawiskiem. Oglądają go nastolatki, dorośli, a czasem – zupełnie niepotrzebnie – także dzieci. I właśnie w tym miejscu warto postawić wyraźną granicę. Choć bohaterami są młodzi ludzie, a estetyka może kojarzyć się z przygodową opowieścią dla całej rodziny, ten serial zdecydowanie nie jest przeznaczony dla najmłodszych widzów. Stranger Things to nie jest serial dla dzieci Rodzice często dają się zwieść pozorom. Grupa dzieciaków na rowerach, małe miasteczko, szkolne korytarze – to wszystko wygląda znajomo i bezpiecznie. Tymczasem „Stranger Things” od samego początku operuje napięciem, grozą i obrazami, które dla dzieci mogą być po prostu zbyt intensywne. Serial Netfliksa pełen jest scen, które budują strach w sposób bardzo sugestywny. Mamy tu potwory rodem z koszmarów, alternatywny wymiar przypominający horror, a także brutalne momenty, których ciężar emocjonalny trudno zlekceważyć. Dla dorosłego widza to element konwencji. Dla dziecka – realne źródło lęku, który może wracać nocą, długo po wyłączeniu telewizora. Dlaczego Stranger Things przyciąga też młodszych widzów? Popularność serialu działa jak magnes. Stwierdzenie, że „wszyscy go oglądają” nie jest przesadą, a dzieci również chcą być częścią tego zjawiska. Do tego dochodzi fakt, że główni bohaterowie są w podobnym wieku, co dodatkowo wzmacnia poczucie identyfikacji. W praktyce jednak „Stranger Things” opowiada historię, która wymaga emocjonalnej dojrzałości. Poruszane wątki są ciężkie: zaginięcia, śmierć, eksperymenty na dzieciach, przemoc psychiczna, a także ciągłe poczucie zagrożenia. To nie są elementy neutralne. Nawet jeśli nie pojawiają się w każdej scenie, tworzą klimat, który może być dla młodego widza przytłaczający. Warto pamiętać, że dzieci inaczej przetwarzają obrazy i dźwięki – nie mają jeszcze narzędzi, żeby oddzielić fikcję od emocji. View oEmbed on the source website Ten hit Netflixa wymaga dojrzałego odbiorcy Nie bez powodu serial ma określoną kategorię wiekową − 14+ dla pierwszych sezonów i 16+ dla najnowszego sezonu. „Stranger Things” to zatem produkcja skierowana do starszych nastolatków i dorosłych, którzy potrafią czytać konwencję, rozumieją mechanizmy horroru i są w stanie zdystansować się do tego, co oglądają. Dla nich to wciągająca opowieść o przyjaźni, dorastaniu i walce ze złem, ubrana w popkulturowe cytaty i świetną muzykę. Problem zaczyna się wtedy, gdy serial trafia na dziecięcy ekran bez żadnej kontroli. Często słyszę argument: „Przecież to tylko serial”. Tyle że obrazy zostają w głowie na długo, a strach przeżywany przez dziecko jest jak najbardziej realny. To nie kwestia nadwrażliwości, lecz etapu rozwoju. Nie chodzi o demonizowanie popkultury ani o straszenie rodziców. Chodzi o świadomość. „Stranger Things” to bardzo dobrze zrealizowany serial, ale absolutnie nie dla dzieci. Warto o tym pamiętać, zanim kolejny odcinek włączy się „w tle”, a niewinna ciekawość zamieni się w coś, z czym młody widz nie będzie potrafił sobie poradzić. Ten serial naprawdę robi wrażenie. Tylko trzeba wiedzieć, kiedy i komu go pokazać. Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Rodzice nie chcą przyjmować księdza po kolędzie. „Rok temu nastraszył mi dziecko”
Do dziś pamiętam ten wieczór, chociaż minął już prawie rok. Wystarczyło kilka zdań wypowiedzianych przez dorosłego człowieka, żeby moje dziecko przez wiele tygodni bało się zasypiać.
Szanowna Redakcjo, w zeszłym roku, podczas kolędy, wydarzyło się coś, co sprawiło, że teraz już nie otworzymy drzwi księdzu. Piszę to bez złości, ale z ogromnym smutkiem, bo z mężem jesteśmy głęboko wierzący. Kolęda, która zostawiła strach w dziecku Kiedy ksiądz przyszedł do nas po kolędzie, atmosfera była normalna. Nasze dziecko usiadło obok, trochę nieśmiało, ale grzecznie. Padło pytanie o religię w szkole. Mój syn ma siedem lat, odpowiedział szczerze, że nie lubi tych lekcji, bo jest nudno. Nie był arogancki. Powiedział to cicho, jak dziecko, które jeszcze nie wie, że za szczerość można dostać karę. Wtedy usłyszał, że „takie dzieci idą do piekła”. Jedno zdanie wypowiedziane niby półżartem, niby „wychowawczo”. Dla dorosłego to może nic. Dla dziecka – koniec świata. Od tamtej pory zaczęły pojawiać się pytania o śmierć, o karę, o to, czy Bóg go nie lubi. Były nocne pobudki, płacz i strach przed snem. Tego nie da się cofnąć, mam do księdza ogromny żal. W tym roku nie przyjmiemy księdza po kolędzie Długo się zastanawiałam. Wychowałam się w domu, gdzie kolęda była oczywistością. Zawsze sprzątanie, ciasto, stres. Ale nigdy strach. Teraz mam własne dziecko i wiem jedno – moim obowiązkiem jest je chronić. Nawet wtedy, gdy ktoś uzna, że przesadzam. Jeżeli dorosły nie potrafi dobrać słów do kilkuletniego dziecka, to ja muszę zareagować. Nie chcę kolejnej rozmowy, kolejnych „żartów”, kolejnego tłumaczenia, że „ksiądz tak nie chciał”. Skutki już były. Nie zgadzam się na takie straszenie mojego syna. Wiara bez strachu i poczucia winy Uczę dziecko, że wiara nie polega na straszeniu, nie jest oparta na piekle i karze. Uważam, że pytania są normalne, a wątpliwości nie czynią z nikogo złego człowieka. Jeżeli religia ma mieć sens, to powinna dawać spokój, a nie lęk. Nie zamykam drzwi Kościołowi. Zamykam je tylko strachowi i niekompetentnym ludziom. Może kiedyś znowu je otworzę. Dziś wybieram bezpieczeństwo emocjonalne mojego dziecka. Chciałabym, żeby dorośli – wszyscy dorośli – pamiętali, że parę źle dobranych, głupich słów może zostać w dziecku na całe życie. Monika Ż. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Wstyd, że dorośli nie dają rady tego policzyć. Dziecku wystarczy 15 sekund
Zagadka 60÷6(9+1) wydaje się dziecinnie prosta, ale to właśnie dorośli masowo się na niej wykładają. W sieci trwa gorąca dyskusja – czy prawidłowa odpowiedź to 1 czy 100? A może 20?
Z pozoru banalna zagadka matematyczna 60÷6(9+1) wzbudza ogromne emocje wśród internautów. Choć wielu dorosłych uważa się za osoby biegłe w podstawowych działaniach matematycznych, to właśnie oni najczęściej padają ofiarą tej pułapki. Co ciekawe, dzieci – które dopiero uczą się matematyki – często rozwiązują ją bezbłędnie. Ta sytuacja stała się tematem gorącej dyskusji w sieci. Pod wpisem, który pojawił się na platformie X (dawniej Twitter), pojawiło się prawie 400 komentarzy. Internauci spierali się, jaka jest prawidłowa odpowiedź: 1 czy 100? Pojawiały się również inne wyniki, takie jak 91 czy 20, co tylko potwierdza, jak dużym wyzwaniem może być poprawne rozwiązanie tej łamigłówki... Jaka jest prawidłowa odpowiedź? Aby rozwiązać zagadkę 60÷6(9+1), należy przypomnieć sobie zasady kolejności wykonywania działań matematycznych. Są one następujące: działania w nawiasach, potęgowanie, mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej). Stosując te reguły: Najpierw rozwiązujemy nawias: 9+1 = 10, Następnie wykonujemy dzielenie i mnożenie od lewej do prawej: 60÷6 = 10, Potem 10×10 = 100. Ostateczny wynik to 100. Wielu dorosłych popełnia błąd, ponieważ zakłada, że mnożenie powinno być wykonane przed dzieleniem, co skutkuje obliczeniem 60÷60 = 1. To fundamentalne nieporozumienie pokazuje, jak łatwo zapomnieć podstawowe zasady matematyki. Reakcje internautów – 400 komentarzy pełnych emocji Pod wpisem z zagadką na platformie X rozpętała się prawdziwa burza. Użytkownicy dzielili się swoimi odpowiedziami, argumentowali sposoby rozwiązania i próbowali przekonać innych do swoich racji. Pojawiły się dwa dominujące obozy: zwolennicy odpowiedzi 100 oraz ci, którzy uznali, że prawidłowy wynik to 1. View oEmbed on the source website Matematyka oczami dziecka i dorosłego Ciekawym aspektem zagadki jest różnica w sposobie jej rozwiązywania przez dzieci i dorosłych. Dzieci, które dopiero uczą się matematyki i nie są obciążone „skrótami myślowymi” dorosłych, często podchodzą do problemu metodycznie, zgodnie z poznanymi zasadami. Dorośli natomiast, posługując się intuicją i przyzwyczajeniami, mogą błędnie zinterpretować kolejność działań. Skutkuje to nie tylko błędnymi wynikami, ale też frustracją i wstydem. Ta prosta zagadka matematyczna obnaża luki w podstawowej wiedzy wielu dorosłych. Zobacz także: Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
Rodzice chętnie podają to dzieciom w sylwestra. „Jak mogą być tak bezmyślni?”
Zbliża się sylwester i znów wracają do mnie obrazy sprzed roku. Widoki, które budzą we mnie ten sam niepokój i poczucie, że jako dorośli przekraczamy granicę, do której nie powinniśmy się nawet zbliżać.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list jeszcze przed sylwestrem, bo wiem, co za chwilę znów się wydarzy. Nie dlatego, że się domyślam. Widziałam to wielokrotnie w poprzednich latach. U rodziny, u znajomych, na większych spotkaniach i małych domówkach. Ten sam schemat, te same uśmiechy, te same kieliszki w dziecięcych dłoniach. Dorośli szykują się do toastu, ktoś odlicza sekundy do północy, a obok stoją dzieci. Kilkulatki, przedszkolaki, czasem nawet zupełne maluchy. Każde z własnym kieliszkiem, bo przecież nie mogą być gorsze. W środku kolorowy napój bezalkoholowy, słodki, musujący, sprzedawany jako coś niewinnego. Patrzyłam na to już tyle razy, że przestałam się dziwić, a zaczęłam się bać. To nie jest niewinna tradycja Za pierwszym razem usłyszałam, że przesadzam. Że to tylko sok czy oranżada. Że bez procentów, więc o co chodzi. Z czasem zaczęłam zwracać uwagę na coś więcej. Na skład, na ilość cukru, na sztuczne dodatki, których na co dzień raczej byśmy dzieciom nie podali. A w sylwestra nagle wszystko przestaje mieć znaczenie. Najbardziej wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam dwa lata temu. Rodzice nalewający taki napój rocznemu dziecku. Z uśmiechem, bez cienia wątpliwości. Kiedy zapytałam, czy to na pewno dobry pomysł, usłyszałam odpowiedź, która do dziś brzmi mi w głowie. Jak zabawa, to zabawa. Stałam obok i nie wiedziałam, co powiedzieć, bo to już nie była kwestia gustu, tylko granicy zdrowego rozsądku. Dzieci uczą się, że picie jest nieodłącznym elementem zabawy Z roku na rok coraz bardziej widzę, że problem nie kończy się na samym napoju. Chodzi o wzorzec, który przekazujemy. Dzieci patrzą na nas uważnie. Widzą, że każda ważna chwila zaczyna się od butelki i toastu. Dostają swoją wersję, bo chcemy, żeby poczuły się dorosłe, jak część wspólnoty. Tylko że w ten sposób uczymy je, że bez picia nie ma świętowania. Że radość, sukces, nowy rok zawsze muszą mieć smak musującego napoju w kieliszku. Nawet jeśli dziś to tylko wersja bezalkoholowa, sam rytuał zostaje w głowie na długo. Potem dziwimy się, że młodzi ludzie tak szybko sięgają po procenty i traktują je jako coś oczywistego. Przed kolejnym sylwestrem warto się zatrzymać i pomyśleć Wiem, że za kilka dni znów zobaczę te same sceny. Te same argumenty, że przecież nic się nie stanie. A przecież dzieci nie potrzebują szampana, żeby się dobrze bawić. Nie potrzebują kieliszków, toastów ani udawania dorosłości. Potrzebują naszej obecności, wspólnego śmiechu, zabaw, rozmów, poczucia bezpieczeństwa. Sylwester to tylko jedna noc, ale schematy, które wtedy pokazujemy, zostają z nimi na lata. Może warto w tym roku zrobić coś inaczej. Choćby po to, żeby za kilka lat nie zadawać sobie pytania, gdzie popełniliśmy błąd. Z poważaniem, Gabriela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Te dzieci są najbystrzejsze. Ich rodzice przestrzegają 3 domowych zasad
Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
Z pozoru banalna zagadka matematyczna opublikowana na Instagramie wywołała istną burzę – niemal 2000 komentarzy, kłótnie i emocjonalne reakcje internautów. A ty wiesz, która odpowiedź jest poprawna?
Na Instagramowym profilu użytkowniczki @matylene pojawiła się zagadka matematyczna, która niespodziewanie rozpaliła internautów do czerwoności. Treść zagadki wydawała się prosta – należy wskazać, która z podanych kwot jest najbliższa 100 zł. Zadanie brzmi następująco: spośród czterech kwot – 95,50 zł, 102,99 zł, 103,89 zł i 97,99 zł – należy wybrać tę, która jest najbliższa 100 zł. Choć pytanie wygląda jak typowa zagadka matematyczna, wielu internautów zaczęło doszukiwać się w nim podchwytliwości, co tylko spotęgowało emocje. Rachunki nie kłamią: która kwota naprawdę jest najbliżej 100 zł? Wielu użytkowników Instagrama niemal natychmiastowo wskazało odpowiedź A jako poprawną. W ich opinii – jeśli zagadkę potraktować jako wizualną lub podchwytliwą – odpowiedź A, czyli 95,50 zł, znajduje się najbliżej 100 zł. To wystarczyło, by rozpocząć istną internetową batalię. Analiza matematyczna pozwala jednak spojrzeć na sprawę z chłodnym dystansem. Wystarczy rozłożyć zadanie na czynniki pierwsze i wykonać proste odejmowanie, by sprawdzić, jak bardzo każda z kwot różni się od 100 zł: a) 100 zł - 95,50 zł = 4,50 zł b) 102,99 zł - 100 zł = 2,99 zł c) 103,89 zł - 100 zł = 3,89 zł d) 100 zł - 97,99 zł = 2,01 zł Na podstawie tych wyników najbliższą kwotą do 100 zł jest 97,99 zł, czyli odpowiedź D. To właśnie ta opcja powinna zostać uznana za poprawną – przynajmniej z matematycznego punktu widzenia. Kreatywność kontra matematyka – dwa podejścia do jednej zagadki Cała sytuacja pokazuje, jak różnie można podchodzić do tego typu zagadek – jedni wybierają podejście kreatywne i szukają drugiego dna, inni trzymają się faktów i matematyki. Ci pierwsi mogą traktować zagadkę jako wizualną łamigłówkę, gdzie liczy się pozycja odpowiedzi, a nie jej wartość liczbowa. Dla drugich liczą się wyłącznie liczby – a matematyka nie pozostawia złudzeń. Ta rozbieżność w podejściu okazała się paliwem dla burzliwej dyskusji. Komentarze pod postem przeplatały się od żartobliwych po wręcz agresywne. Niektórzy zarzucali autorkom brak powagi, inni bronili swoich typów z niemal naukowym zacięciem. W rezultacie powstała sytuacja, w której jedna zagadka matematyczna zainspirowała tysiące ludzi do dyskusji. A to wszystko pokazuje, że nawet najprostsze pytania mogą prowadzić do najbardziej złożonych rozmów, kiedy do głosu dochodzą emocje, różne sposoby myślenia i brak jednoznacznej interpretacji. Zobacz także: Z pozoru banał, ale za dużo nawiasów. Obliczysz to równanie bez kalkulatora?