Od 500 do 1500 zł miesięcznie dla ucznia. Wystarczy 1 wniosek, a pieniądze popłyną szerokim strumieniem
Stypendia Warszawy im. Jana Pawła II wracają w edycji 2026/2027. Od 26 czerwca uczniowie, a od 1 września studenci uczący się w Warszawie mogą składać wnioski o wsparcie w wysokości 500–1500 zł miesięcznie. Program jest przeznaczony dla osób w trudnej sytuacji, ale z dobrymi wynikami i osiągnięciami.
Jeśli twoje dziecko uczy się w Warszawie (albo studiujesz tu i łączysz naukę z codziennymi wydatkami), warto zwrócić uwagę na stypendia m.st. Warszawy im. Jana Pawła II w edycji 2026/2027. Nabór dla uczniów startuje 26 czerwca i potrwa do 31 lipca, a dla studentów ruszy 1 września i zakończy się 10 października 2026 r. Wsparcie wynosi od 500 do 1500 zł miesięcznie, a w tym roku przygotowano ponad 400 stypendiów. Terminy są krótkie, a stawka wysoka: 500–1500 zł co miesiąc W praktyce to pieniądze, które mogą realnie odciążyć domowy budżet w trakcie roku szkolnego czy akademickiego: na dojazdy, materiały do nauki, zajęcia dodatkowe albo zwykłe, codzienne koszty. Kluczowe są jednak daty. Dla uczniów okres na złożenie wniosku wypada w wakacje: od 26 czerwca do 31 lipca. Dla studentów termin jest późniejszy: od 1 września do 10 października 2026 r. Wnioski składa się elektronicznie, więc formalności da się ogarnąć bez wizyt w kilku miejscach, ale to nie znaczy, że można zostawić wszystko na ostatni dzień. Warto też pamiętać, że liczba miejsc jest ograniczona: w tej edycji na kandydatów czeka ponad 400 stypendiów. To sprawia, że liczy się nie tylko spełnienie warunków, ale i dobre przygotowanie dokumentów. To pomoc dla tych, którzy mają trudniej, ale nadal trzymają wysoki poziom Program jest skierowany do uczniów i studentów uczących się w Warszawie, którzy mimo trudnych warunków materialnych, zdrowotnych lub rodzinnych mają dobre wyniki w nauce. Wymagane są minimalne średnie: uczniowie: co najmniej 4,0, studenci: co najmniej 3,5. Poza ocenami znaczenie mają też osiągnięcia i aktywności: naukowe, artystyczne, sportowe albo społeczne. To ważna informacja zwłaszcza dla rodziców dzieci, które angażują się w wolontariat, koła zainteresowań czy zawody sportowe, bo takie działania również są brane pod uwagę. Dla uczniów obowiązuje też kryterium dochodowe: dochód rodziny nie może przekraczać 3 tys. zł netto miesięcznie na osobę w gospodarstwie domowym. Ten warunek jest kluczowy na etapie oceny wniosku, dlatego dobrze jest zawczasu uporządkować dokumenty potwierdzające sytuację materialną. Punkt za punkt: jak działa konkurs i co trzeba mieć pod ręką Stypendium jest przyznawane w konkursie punktowym. W praktyce oznacza to, że liczy się suma punktów, które kandydat uzyska na podstawie przedstawionej dokumentacji. Wniosek składa się drogą elektroniczną, ale jego „siła” zależy od tego, jak kompletnie i czytelnie zostaną pokazane kryteria, które są oceniane. W dokumentacji, na podstawie której przyznawane są punkty, uwzględnia się: dokumentację wyników w nauce, potwierdzenie sytuacji materialnej, wykaz dodatkowej działalności i osiągnięć. O rozpoczęciu naboru poinformował operator stypendiów, Centrum Myśli Jana Pawła II. To właśnie ta instytucja odpowiada za stronę organizacyjną programu. Warto spojrzeć na skalę wsparcia z poprzedniej edycji: w edycji 2025/2026 stypendia otrzymywało 423 uczniów i studentów, co miesiąc dostając 500–1500 zł. W całej, 22-letniej historii programu miasto wsparło blisko 10,5 tys. młodych Warszawiaków, przekazując łącznie ponad 52 mln zł. Źródło: Portal Samorządowy Zobacz też: „Nauczycielka wysłała smsa o 23, ale chyba pomyliła numery. Wstyd mi było to czytać, przecież to pedagog!”
ZUS blokuje 800 plus, a nawet cofa wypłaty. Te osoby stracą pieniądze przez 1 błąd
800 plus dla uchodźców z Ukrainy jest dziś weryfikowane automatycznie w zintegrowanych bazach ZUS, Straży Granicznej i Systemu Informacji Oświatowej. Nowe warunki szkolne i zawodowe oraz zasada 30 dni poza Polską sprawiają, że świadczenie może zostać wstrzymane od razu, a część wypłat cofnięta.
Świadczenie „Rodzina 800 plus” dla osób z Ukrainy posiadających status UKR działa dziś w realiach pełnej cyfryzacji. Wnioski są sprawdzane bez ręcznego „przeglądania papierów” i bez wizyt w domach. To oznacza też mniej miejsca na pomyłki: jeśli w rejestrach brakuje właściwego wpisu albo formalność została domknięta z opóźnieniem, ZUS może zatrzymać wypłatę natychmiast. Jeden brak w systemie i pieniądze nie wpłyną W praktyce liczy się zgodność danych w kilku państwowych bazach. System potrafi szybko wychwycić sytuacje, w których ktoś składa wniosek, ale nie spełnia warunków wynikających z przepisów. Efekt jest odczuwalny: po zaostrzeniu zasad liczba wypłat dla obywateli Ukrainy znacząco spadła, a wiele wniosków zostało odrzuconych lub zablokowanych z powodów edukacyjnych albo zawodowych. Jeśli w rodzinie wszystko jest na bieżąco, automatyczna kontrola bywa po prostu kolejnym etapem procedury. Jeśli jednak gdzieś pojawia się „dziura” w danych, system nie czeka do końca miesiąca z reakcją. Szkoła w Polsce jako twardy warunek wypłaty Najmocniej akcentowany jest warunek szkolny. 800 plus przysługuje wyłącznie na dzieci, które realizują roczne przygotowanie przedszkolne albo obowiązek szkolny w polskiej placówce. Nie chodzi o sam zamiar czy zapisy „w toku”, tylko o widoczny w rejestrze fakt, że dziecko jest przypisane do konkretnej szkoły, przedszkola i klasy. ZUS weryfikuje to w Systemie Informacji Oświatowej (SIO) po numerze PESEL dziecka. Gdy system nie znajduje właściwego przypisania, generowana jest decyzja odmowna. Warto też pamiętać o jeszcze jednej zmianie, istotnej dla rodzin układających życie między dwoma krajami: zdalne lekcje prowadzone online przez ukraińskie instytucje nie są podstawą do wypłaty świadczenia w Polsce. Dla rodziców i opiekunów oznacza to prostą, choć nie zawsze łatwą lekcję: nawet jeśli dziecko realnie się uczy, liczy się to, co pokazuje polski rejestr edukacyjny. Czasem problemem bywa nie brak nauki, tylko brak formalnego przypisania w SIO. Wyjazd na ponad 30 dni i kontrola graniczna Drugim filarem weryfikacji są rejestry przekroczeń granic prowadzone przez Straż Graniczną. W przypadku osób ze statusem UKR wyjazd z Polski na okres dłuższy niż 30 dni oznacza utratę legalności pobytu, a w konsekwencji wstrzymanie transferów socjalnych, w tym 800 plus. Istotne jest to, na czym opiera się kontrola: wyłącznie na oficjalnych, państwowych rejestrach przekroczeń granic. System nie korzysta z geolokalizacji telefonów ani z danych o logowaniach do banku. Jeżeli naruszenie zostanie wykryte „wstecz”, ZUS także wydaje decyzję o nienależnie pobranych świadczeniach. To nie jest tylko wstrzymanie kolejnego przelewu: pojawia się obowiązek zwrotu pieniędzy wraz z odsetkami. Składki pod lupą, czyli wymóg aktywności zawodowej rodzica Do kryteriów doszedł także wymóg aktywności zawodowej rodzica lub opiekuna składającego wniosek. Weryfikacja jest automatyczna: ZUS sprawdza w swoich rejestrach, czy od wynagrodzenia wnioskodawcy są odprowadzane składki emerytalno-rentowe. W zależności od formy zatrudnienia podstawa wymiaru składek ma wynosić co najmniej 50 proc. albo 30 proc. minimalnego wynagrodzenia. Przewidziano też wyjątki, m.in. dla rodziców dzieci z niepełnosprawnościami. Za aktywność uznawane są legalne formy pracy (umowa o pracę, umowa zlecenie), prowadzenie działalności gospodarczej, a także oficjalne pobieranie zasiłku dla bezrobotnych lub udział w szkoleniach z urzędu pracy. Praca w szarej strefie eliminuje z programu, bo w rejestrach nie ma po niej śladu. Wszystkie te elementy łączy jedno: system działa szybko i opiera się na twardych danych. Jeśli wasza sytuacja się zmienia (szkoła, praca, dłuższy wyjazd), to właśnie te rejestry decydują, czy przelew zostanie zrealizowany bez przeszkód. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Nawet 9600 zł na każde dziecko: wielu ojców nie wie, że te pieniądze im się należą. Część świadczeń przepada
„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
1000 zł dla uczących się dzieci na zajęcia sportowe. Rodzice nie wiedzą, że należy im się przelew
Jedno z polskich miast otwiera nabór do programu dopłacającego do pozaszkolnych zajęć ruchowych dla dzieci z czwartych klas podstawówki. Wnioski można składać od 20 czerwca do 20 lipca, a wsparcie ma sięgać 1000 zł rocznie w trzech transzach.
Chodzi o Suwalski Bon Sportowy. Wnioski można składać od 20 czerwca do 20 lipca, a dofinansowanie ma obejmować okres do 10 miesięcy. Dla wielu rodzin to realna ulga w domowym budżecie, zwłaszcza gdy zajęcia odbywają się regularnie, a opłaty za treningi zbierają się miesiąc po miesiącu. Terminy są krótkie, a stawka wysoka: 1000 zł na sport dziecka Maksymalna kwota wsparcia wynosi do 1000 zł rocznie na dziecko. Pieniądze mają być przekazywane w trzech transzach, co może ułatwić planowanie wydatków na kolejne miesiące aktywności. Program dotyczy pozaszkolnych zajęć ruchowych, czyli takich, które dziecko realizuje poza lekcjami i szkolnymi zajęciami wychowania fizycznego. Tu nie wystarczy dobry pomysł na zajęcia: liczą się warunki i zaświadczenia Program jest skierowany do jednej, jasno określonej grupy: dzieci z czwartych klas szkół podstawowych. Kluczowy warunek formalny to posiadanie przez dziecko Suwalskiej Karty Mieszkańca oraz to, by faktycznie uczęszczało do 4. klasy. Ważna jest też sama aktywność. Dziecko powinno już uczestniczyć w zajęciach sportowych organizowanych poza szkołą albo rodzice mogą zadeklarować zamiar rozpoczęcia takich zajęć. Do wniosku trzeba dołączyć zaświadczenia potwierdzające udział w treningach. W praktyce oznacza to, że przed złożeniem dokumentów warto zebrać potwierdzenia od organizatora. Jeśli w domu dopiero rozważacie wybór dyscypliny, ten program może być dobrym impulsem, by spokojnie zaplanować treningi. Dofinansowanie obejmujące wiele miesięcy sprzyja regularności, a to zwykle najtrudniejszy etap: wpleść treningi pomiędzy zajęcia szkolne i codzienne obowiązki rodziny. Zainteresowanie nie słabnie, a miasto stawia na zdrowe nawyki W Suwałkach program ma już za sobą pierwszą edycję, która pokazała duże zainteresowanie: wpłynęło 210 wniosków. Wśród najczęściej wybieranych aktywności pojawiały się piłka nożna, pływanie i taniec. Założenia programu są jasno określone: chodzi o budowanie nawyku regularnego ruchu, poprawę ogólnej kondycji zdrowotnej i przeciwdziałanie nadwadze wśród dzieci. Dla wielu rodziców to po prostu praktyczne wsparcie w codziennym zadaniu, jakim jest organizowanie dziecku mądrego, aktywnego czasu po szkole. Jeśli wasz czwartoklasista już trenuje albo dopiero chce spróbować, kluczowe będzie pilnowanie terminu naboru i przygotowanie wymaganych zaświadczeń, by wniosek mógł zostać rozpatrzony bez opóźnień. Źródło: Portal Samorządowy Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Ponad 1000 zł dla uczącego się dziecka, nawet pełnoletniego. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Większość rodziców wie, że 800 plus przysługuje tylko do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Znacznie mniej osób zdaje sobie jednak sprawę, że w niektórych przypadkach można otrzymywać ponad 1000 zł miesięcznie także na pełnoletniego ucznia lub studenta. Chodzi o niemieckie świadczenie Kindergeld.
Polskie 800 plus jest jednym z najpopularniejszych świadczeń rodzinnych. Wsparcie przysługuje na każde dziecko bez względu na dochody rodziny, ale tylko do momentu osiągnięcia pełnoletności. Tymczasem w Niemczech obowiązują inne zasady. Tamtejsze świadczenie rodzinne Kindergeld może być wypłacane znacznie dłużej, nawet gdy dziecko ma już 18 lat i kontynuuje naukę. Kindergeld a 800 plus. Najważniejsza różnica pojawia się po 18. roku życia Od początku 2024 roku rodzice w Polsce otrzymują 800 zł miesięcznie na każde dziecko (wcześniej dostawali 500 zł). Prawo do świadczenia wygasa jednak wraz z ukończeniem przez dziecko 18 lat. Nie ma znaczenia, czy nastolatek nadal chodzi do szkoły średniej, przygotowuje się do matury czy rozpoczyna studia. Inaczej wygląda sytuacja w przypadku niemieckiego Kindergeld. Obecnie świadczenie wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro na poziomie około 4,25 zł oznacza to ponad 1000 zł miesięcznie. Co ważne, niemieckie przepisy pozwalają na dalsze pobieranie świadczenia także po osiągnięciu pełnoletności przez dziecko. To właśnie ten element sprawia, że wiele rodzin zaczyna interesować się Kindergeld dopiero wtedy, gdy ich dziecko kończy 18 lat. W Polsce wsparcie się kończy, natomiast w Niemczech może być nadal wypłacane przez kolejne lata. Ponad 1100 zł miesięcznie dla ucznia lub studenta Kindergeld może przysługiwać na pełnoletnie dziecko, jeśli kontynuuje ono naukę. Dotyczy to między innymi uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów czy osób odbywających praktyki zawodowe. W większości przypadków świadczenie można pobierać do ukończenia przez dziecko 25. roku życia. Dla rodzin oznacza to możliwość otrzymywania ponad 1000 zł miesięcznie w okresie, gdy wydatki związane z edukacją często są najwyższe. Koszty dojazdów, zakwaterowania w innym mieście, podręczników, materiałów naukowych czy codziennego utrzymania studenta potrafią mocno obciążyć domowy budżet. Właśnie dlatego dla części rodziców Kindergeld okazuje się znacznie korzystniejszym rozwiązaniem niż polskie 800 plus. Świadczenie nie tylko jest wyższe, ale może być również wypłacane przez znacznie dłuższy okres. Kto może otrzymać Kindergeld? Świadczenie jest związane z niemieckim systemem zabezpieczenia społecznego. Prawo do niego mają rodziny, w których przynajmniej jeden z rodziców legalnie pracuje w Niemczech, opłaca tam składki i podlega niemieckim przepisom podatkowym. Wbrew obiegowym opiniom dziecko nie musi mieszkać na stałe w Niemczech. W wielu przypadkach może mieszkać w Polsce i tutaj uczęszczać do szkoły lub na studia. Znaczenie ma przede wszystkim sytuacja zawodowa rodzica oraz spełnienie warunków wynikających z niemieckich przepisów. Eksperci zwracają uwagę, że wiele rodzin nie zdaje sobie sprawy z możliwości pobierania świadczenia po ukończeniu przez dziecko 18 lat. Tymczasem w przypadku uczących się dzieci wsparcie może być wypłacane jeszcze przez kilka kolejnych lat. Źródło: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Dodatkowe 300 zł miesięcznie dla rodziców oprócz 800 plus i 300 plus. Nie ma progu dochodowego
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe świadczenie w wysokości około 300 zł miesięcznie na każde dziecko. Chodzi o tzw. dodatek dyferencyjny powiązany z niemieckim świadczeniem Kindergeld. Co ważne, wsparcie nie jest uzależnione od dochodów rodziny.
Rodzice, którzy pracują za granicą, często nie zdają sobie sprawy, że mogą mieć prawo do dodatkowych pieniędzy na dzieci. Jednym z takich świadczeń jest dodatek dyferencyjny, który przysługuje części rodzin związanych z niemieckim systemem świadczeń rodzinnych. W praktyce oznacza to możliwość otrzymywania około 300 zł miesięcznie więcej na każde dziecko, niezależnie od wysokości dochodów. Dodatek dyferencyjny a 800 plus. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Dodatek dyferencyjny nie jest nowym świadczeniem ani podwyżką programu 800 plus. To mechanizm wynikający z unijnych przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ma zastosowanie wtedy, gdy rodzina spełnia warunki do otrzymywania świadczeń rodzinnych w dwóch krajach Unii Europejskiej jednocześnie. W przypadku Niemiec najczęściej chodzi o sytuację, w której jedno z rodziców legalnie pracuje za Odrą, opłaca tam składki i podlega niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych, natomiast drugie pozostaje aktywne zawodowo w Polsce. Dziecko może przez cały czas mieszkać w Polsce, a rodzice nie muszą pozostawać w związku małżeńskim. To właśnie w takich przypadkach może pojawić się prawo do dodatku dyferencyjnego, będącego wyrównaniem różnicy pomiędzy świadczeniami przysługującymi w obu państwach. Około 300 zł miesięcznie na dziecko. Skąd bierze się ta kwota? Wysokość dodatku dyferencyjnego zależy od różnicy pomiędzy niemieckim Kindergeld a polskim świadczeniem 800 plus. Od 1 stycznia 2026 roku Kindergeld wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro wynoszącym około 4,25 zł daje to ponad 1100 zł miesięcznie. Po odjęciu polskiego świadczenia pozostaje około 300 zł różnicy, która może zostać wypłacona rodzinie w formie dodatku dyferencyjnego. Kwota nie jest jednak stała. Zmienia się wraz z kursem euro, dlatego w poszczególnych miesiącach może być nieco wyższa lub niższa. Dla rodzin wychowujących kilkoro dzieci oznacza to jednak zauważalne wsparcie budżetu domowego. W praktyce każde dziecko może generować dodatkowe kilkaset złotych miesięcznie ponad standardowe 800 plus. Kindergeld po 18. roku życia. Ważna różnica względem 800 plus Dodatek dyferencyjny szczególnie interesuje rodziców starszych dzieci. Warto bowiem pamiętać, że polskie 800 plus przysługuje wyłącznie do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Jeżeli jednak pełnoletnie dziecko nadal się uczy, niemieckie przepisy przewidują możliwość dalszego pobierania Kindergeld nawet do ukończenia 25 lat. Oznacza to, że po utracie prawa do 800 plus rodzina może wciąż otrzymywać niemieckie świadczenie w pełnej wysokości. To szczególnie istotne dla rodziców uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów i młodych osób odbywających praktyki zawodowe, gdy koszty edukacji często znacząco obciążają domowy budżet. Źródła: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
Nawet 1435 zł do wzięcia na dziecko: od 1 lipca startują 3 nowe świadczenia dla rodzin
Wnioski o świadczenia dla rodzin można składać od 1 lipca 2026 r. Rodzice mogą jednocześnie złożyć dokumenty o 300 zł z programu „Dobry Start” w ZUS oraz w gminach o zasiłek rodzinny i fundusz alimentacyjny. Każde wsparcie ma inne terminy i kryteria, więc warto je poznać przed wakacjami.
Lipiec kojarzy się z wakacjami, ale dla wielu rodzin to także ważny moment w kalendarzu świadczeń. Od 1 lipca 2026 r. ruszają równolegle trzy nabory: wniosek o 300 zł z programu „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027, a w gminach przyjmowanie dokumentów o zasiłek rodzinny i świadczenia z funduszu alimentacyjnego na kolejne okresy. Różnią się zasady, terminy i kryteria, więc łatwo coś przeoczyć. 300 zł na szkolny start: proste zasady, ale są wyłączenia Świadczenie z programu „Dobry Start” to jednorazowe 300 zł na każde uczące się dziecko. W tym przypadku nie ma kryterium dochodowego, co dla wielu rodziców jest dużym ułatwieniem. Najważniejsze warunki i terminy: nabór wniosków: od 1 lipca do 30 listopada 2026 r., komu przysługuje: na dziecko uczące się do 20. roku życia, a jeśli ma orzeczoną niepełnosprawność – do 24 lat, gdzie i jak: obsługuje ZUS, wniosek składa się wyłącznie elektronicznie, wypłata: gdy wniosek trafi do ZUS w lipcu lub sierpniu, pieniądze mają zostać wypłacone najpóźniej do 30 września. Warto też pamiętać o ograniczeniach. 300 zł nie przysługuje na dzieci w przedszkolu i tzw. zerówkach (nawet jeśli oddział działa w budynku szkoły). Nie dostaną go także studenci. To szczegół, który potrafi zaskoczyć – zwłaszcza gdy dziecko formalnie jest już „w szkole”, ale nadal realizuje wychowanie przedszkolne. Zasiłek rodzinny: liczy się dochód i termin, a stawka to wypłaty bez przestojów Zasiłek rodzinny działa na innych zasadach niż „Dobry Start”. Tu kluczowe jest kryterium dochodowe, a także sposób złożenia wniosku i data, kiedy dokumenty trafią do gminy. Terminy składania wniosków: elektronicznie: od 1 lipca 2026 r. papierowo: od 1 sierpnia 2026 r. złożenie do końca sierpnia: ma zapewniać wypłatę bez opóźnień Kryterium dochodowe wynosi: 674 zł netto miesięcznie na osobę w rodzinie 764 zł netto, jeśli w rodzinie jest dziecko z niepełnosprawnością Wysokość zasiłku zależy od wieku dziecka: 95 zł miesięcznie na dziecko do 5 lat 124 zł miesięcznie na dziecko w wieku 5–18 lat 135 zł miesięcznie na dziecko w wieku 18–24 lata W tle jest jeszcze jedna ważna informacja: progi dochodowe nie są waloryzowane co roku, a ich weryfikacja odbywa się co trzy lata. Jeśli wasza sytuacja finansowa jest „na granicy” kryterium, to może mieć znaczenie przy planowaniu domowego budżetu. Poza samym zasiłkiem część rodzin może też spełniać warunki do dodatków, m.in. z tytułu samotnego wychowywania dziecka lub rehabilitacji dziecka z niepełnosprawnością. Fundusz alimentacyjny: od października wyższy próg i nowy okres świadczeniowy W przypadku funduszu alimentacyjnego chodzi o wsparcie dla rodziców, którzy mimo zasądzonych alimentów nie są w stanie ich wyegzekwować. Państwo wypłaca wtedy środki, a następnie dochodzi zwrotu od dłużnika alimentacyjnego. Co jest najważniejsze w tym naborze: wnioski online: od 1 lipca 2026 r. nowy okres świadczeniowy: od 1 października 2026 r. do 30 września 2027 r. Najgłośniejsza zmiana dotyczy kryterium dochodowego. Od 1 października 2026 r. próg ma wynosić 1665 zł netto na osobę w rodzinie. To wzrost z 1209 zł, czyli o 456 zł. Jeśli w waszej rodzinie temat alimentów jest realnym problemem, ten wyższy próg może poszerzyć grono osób, które spełnią warunki. Warto jednak pamiętać, że to świadczenie – podobnie jak zasiłek rodzinny – jest obsługiwane w gminach i wymaga dopilnowania formalności na czas. W praktyce 1 lipca 2026 r. to data, którą dobrze zaznaczyć w kalendarzu: część wniosków składa się w ZUS i tylko online, a część w gminie, w innych terminach i według innych zasad. Dzięki temu łatwiej wybrać właściwą ścieżkę i nie pogubić się w dokumentach w środku wakacyjnych planów. Źródło: gov.pl Zobacz też: 1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
Dobra wiadomość dla rodziców zdolnych uczniów. Ruszył nabór wniosków o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów. Jednorazowa nagroda wynosi 1000 zł, a o jej przyznanie mogą starać się uczniowie, którzy wyróżnili się wynikami w nauce, sporcie, działalności artystycznej lub osiągnięciami naukowymi.
Wakacje jeszcze się nie rozpoczęły, ale dla części rodziców to dobry moment, by dopilnować jeszcze jednej szkolnej formalności. Chodzi o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów, które jest formą nagrody dla uczniów osiągających ponadprzeciętne wyniki. W tym roku stypendium wynosi 1000 zł i ma charakter jednorazowej wypłaty. Stypendium 1000 zł dla uczniów. Kto może dostać pieniądze? Choć stypendium kojarzy się przede wszystkim z wysoką średnią ocen, nie jest to jedyna droga do otrzymania wsparcia. O nagrodę mogą ubiegać się uczniowie klas IV–VIII szkół podstawowych, którzy spełniają przynajmniej jedno z określonych kryteriów. Najbardziej oczywistym warunkiem są bardzo dobre wyniki w nauce. W przypadku uczniów klas IV–VI wymagana jest średnia ocen wynosząca co najmniej 5,65. Dla uczniów klas VII–VIII próg jest nieco niższy i wynosi minimum 5,40. Jednak stypendium nie jest przeznaczone wyłącznie dla prymusów. Mogą je otrzymać również uczniowie, którzy zostali laureatami lub finalistami konkursów przedmiotowych, olimpiad albo konkursów artystycznych na szczeblu co najmniej wojewódzkim. O wsparcie mogą starać się także młodzi sportowcy, którzy zajęli miejsca od pierwszego do szóstego w zawodach wojewódzkich lub wyższej rangi. To właśnie dlatego głównym warunkiem jest posiadanie ponadprzeciętnych osiągnięć – niekoniecznie wyłącznie szkolnych. Do kiedy złożyć wniosek o stypendium? Rodzice i opiekunowie prawni mają czas do 30 lipca na złożenie wymaganych dokumentów. Wniosek należy przekazać dyrektorowi szkoły, do której uczęszcza dziecko. Następnie dokumentacja trafia do urzędu, gdzie zostanie poddana ocenie. Do wniosku trzeba dołączyć dokumenty potwierdzające osiągnięcia ucznia. Mogą to być między innymi dyplomy, zaświadczenia lub inne dokumenty potwierdzające udział i sukcesy w konkursach, zawodach czy olimpiadach. Rodzice nie powinni odkładać formalności na ostatnią chwilę. W okresie wakacyjnym łatwo zapomnieć o terminach związanych ze szkołą, a po 30 lipca złożenie wniosku nie będzie już możliwe. Kiedy nastąpi wypłata stypendium? Po zakończeniu naboru dokumenty zostaną przeanalizowane, a decyzję o przyznaniu stypendium podejmie burmistrz. Zgodnie z obowiązującymi zasadami ma to nastąpić najpóźniej do końca września. Wypłata środków przewidziana jest do 31 października. Warto przypomnieć, że stypendium zostało niedawno podwyższone. Wcześniej wynosiło 500 zł, natomiast obecnie uczniowie mogą otrzymać aż 1000 zł. Samorząd podkreśla, że celem programu jest wspieranie młodych mieszkańców rozwijających swoje talenty i osiągających sukcesy w nauce, sporcie czy kulturze. Dla wielu rodzin dodatkowy tysiąc złotych może być miłym wsparciem przed kolejnym rokiem szkolnym. Warto więc sprawdzić, czy dziecko spełnia warunki i nie przegapić terminu składania wniosków. Źródło: ostrzeszow.pl Czytaj też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Frekwencja w szkołach w czerwcu spada z tygodnia na tydzień, bo coraz więcej uczniów wyjeżdża na wakacje jeszcze przed zakończeniem zajęć. Według „DGP” decydują głównie rodzice, kuszeni tańszymi wyjazdami poza sezonem. W tle wraca temat egzekwowania obowiązku szkolnego i zapowiedzi zmian.
Czerwiec w wielu szkołach wygląda podobnie: część klas zaczyna świecić pustkami, a nauczyciele i dyrekcje mierzą się z nagłymi nieobecnościami uczniów jeszcze przed zakończeniem zajęć dydaktycznych. Zjawisko dotyczy dzieci w różnym wieku, w tym ósmoklasistów, którzy mają już za sobą egzaminy. Spadek obecności staje się na tyle widoczny, że znów pojawiają się pytania o to, jak realnie egzekwować obowiązek szkolny. Wakacje zaczynają się wcześniej, a szkoła zostaje z pustymi ławkami Najczęściej chodzi o proste kalkulacje rodzinne. Wcześniejsze wyjazdy bywają sporo tańsze niż w środku sezonu, a gdy oceny są praktycznie ustalone, pokusa jest duża. Do tego dochodzi poczucie, że „to już końcówka”, więc nie wydarzy się nic kluczowego. W efekcie szkoły obserwują, że im bliżej końca roku, tym trudniej utrzymać normalny rytm pracy. W czerwcu problem staje się szczególnie widoczny w klasach, w których część uczniów ma już zamknięte najważniejsze sprawy: ósmoklasiści po egzaminach, starsze roczniki po zaliczeniach, młodsze dzieci po wystawieniu ocen. Dla nauczycieli oznacza to wyzwanie organizacyjne: trudno planować powtórki, projekty czy wyjścia, gdy skład grupy zmienia się z dnia na dzień. A dla tych uczniów, którzy zostają, „luźniejszy” miesiąc potrafi być w praktyce mniej przewidywalny, niż rodzice zakładają. MEN przypomina o obowiązku szkolnym i rozważa ostrzejsze zasady W tle coraz częściej wybrzmiewa pytanie: gdzie kończy się rodzinna decyzja, a zaczyna obowiązek, który państwo powinno egzekwować. Część ekspertów wskazuje, że jedną z dróg do poprawy sytuacji byłoby przyznanie szkołom większego wpływu na egzekwowanie obowiązku szkolnego. Pod koniec 2024 r. przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadali zaostrzenie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer zwracała uwagę na zmianę podejścia części rodziców i mówiła w Radiu ZET: „Mamy głosy ze szkół, że rodzice traktują szkołę jako miejsce, gdzie dziecko może chodzić albo może nie chodzić. Jest obowiązek szkolny. W wielu krajach rodzica mogą zatrzymać na lotnisku”. Według niej po pandemii szczególnie zwiększyła się „dowolność wyboru” tego, ile dni dziecko spędza w szkole. Rodzice są podzieleni, a zakaz wyjazdów budzi opór W dyskusji pojawia się też pomysł ograniczeń dotyczących wyjazdów w trakcie roku szkolnego. Sondaż IBRiS dla Radia ZET z lipca 2024 r. pokazał jednak, że społeczne nastroje są w tej sprawie dalekie od jednomyślności. Na pytanie o zakaz wyjazdów na wakacje lub urlop z rodzicami w trakcie roku szkolnego odpowiedzi rozkładały się następująco: 13,1 proc. – „zdecydowanie tak”, 17,1 proc. – „raczej tak”, 21,6 proc. – „raczej nie”, 38,7 proc. – „zdecydowanie nie”, 9,5 proc. – „nie wiem/trudno powiedzieć”. Te liczby dobrze oddają rodzinny dylemat: z jednej strony jest budżet, logistyka pracy i realne oszczędności, z drugiej – szkolna obecność, ciągłość nauki i zasady, które mają obowiązywać wszystkich. Dla wielu rodziców pomocne może być jedno praktyczne kryterium: jeśli wyjazd jest planowany jeszcze przed zakończeniem zajęć, warto sprawdzić, co dziecko rzeczywiście ominie w ostatnich tygodniach, i czy da się to spokojnie nadrobić bez stresu po powrocie. Źródło: DGP Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
To ostatni moment, by złożyć wniosek. Później pieniądze przepadną i rodzice będą pluć sobie w brodę
Rodzice pobierający 800 plus mają czas tylko do 30 czerwca na złożenie wniosku na nowy okres świadczeniowy. Spóźnienie może oznaczać utratę pieniędzy.
Choć nowy okres świadczeniowy programu 800 plus rozpoczął się już 1 czerwca, wielu rodziców wciąż nie złożyło wniosku do ZUS. Tymczasem czasu zostało niewiele. Termin 30 czerwca 2026 roku ma ogromne znaczenie, ponieważ decyduje o tym, czy świadczeniobiorca otrzyma wyrównanie za czerwiec. Spóźnienie może oznaczać realną stratę pieniędzy. Tylko do 30 czerwca można zachować wyrównanie Rodzice, którzy złożą wniosek o 800 plus najpóźniej do 30 czerwca 2026 roku, zachowają prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że nawet jeśli ZUS rozpatrzy sprawę później, świadczenie zostanie wypłacone również za pierwszy miesiąc nowego okresu rozliczeniowego. Inaczej wygląda sytuacja osób, które prześlą dokumenty po 30 czerwca. W takim przypadku świadczenie będzie przysługiwało dopiero od miesiąca złożenia wniosku. Jeśli rodzic wyśle dokumenty w lipcu, otrzyma pieniądze od lipca. Jeśli zrobi to w sierpniu – świadczenie będzie naliczane od sierpnia. Nie będzie natomiast możliwości odzyskania pieniędzy za czerwiec. To szczególnie ważne w okresie końca roku szkolnego i rozpoczynających się wakacji. W natłoku codziennych obowiązków łatwo przeoczyć formalności, jednak w tym przypadku zwłoka może kosztować rodzinny budżet kilkaset złotych. Jak złożyć wniosek o 800 plus? Wnioski o świadczenie wychowawcze można składać wyłącznie drogą elektroniczną. ZUS nie przyjmuje papierowych formularzy, dlatego rodzice muszą skorzystać z jednej z dostępnych platform internetowych. Dokument można wysłać za pośrednictwem: platformy eZUS, aplikacji mZUS, bankowości elektronicznej, portalu Emp@tia. Warto nie odkładać tego na ostatnie dni czerwca. Im bliżej końca terminu, tym więcej osób loguje się do systemów i składa wnioski. Skala programu jest ogromna. Od początku naboru, który ruszył 1 lutego 2026 roku, do ZUS wpłynęło już około 4 mln wniosków obejmujących blisko 5,9 mln dzieci. Kiedy ZUS wypłaci pieniądze? Termin złożenia wniosku wpływa również na moment wypłaty świadczenia. ZUS przypomina, że: wnioski złożone do 30 kwietnia są obsługiwane do 30 czerwca, wnioski złożone w maju są rozpatrywane do 31 lipca, a świadczenie wypłacane jest z wyrównaniem od czerwca, wnioski złożone w czerwcu mogą zostać rozpatrzone do końca sierpnia, jednak rodzice nadal zachowują prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że osoby składające dokumenty jeszcze w czerwcu mogą poczekać na przelew nieco dłużej, ale nie stracą pieniędzy za pierwszy miesiąc nowego okresu świadczeniowego. Od 2027 roku wnioski mogą zniknąć Rząd pracuje również nad dużą zmianą dotyczącą przyszłości programu. Zgodnie z założeniami świadczenie 800 plus miałoby być przyznawane automatycznie od okresu świadczeniowego rozpoczynającego się 1 czerwca 2027 roku. Jeżeli projekt wejdzie w życie, ZUS będzie samodzielnie odnawiał prawo do świadczenia na podstawie danych znajdujących się w systemach państwowych. Rodzice musieliby składać wnioski jedynie w wyjątkowych sytuacjach, takich jak narodziny dziecka czy powrót rodziny z zagranicy. Na razie jednak obowiązują dotychczasowe zasady. Oznacza to, że rodzice, którzy jeszcze nie wysłali wniosku o 800 plus, mają czas tylko do 30 czerwca. Po tej dacie nie będzie już możliwości uzyskania wyrównania za czerwiec. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Rodzice dzieci uczących się mogą otrzymać nawet 1100 zł wsparcia jeszcze przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Nie chodzi jednak o nowe świadczenie wprowadzone przez rząd, lecz o połączenie dwóch dobrze znanych programów. Kluczowe znaczenie ma termin złożenia jednego z wniosków, bo od niego zależy, kiedy pieniądze trafią na konto.
W internecie coraz częściej pojawiają się informacje o „1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka”. Warto jednak wyjaśnić, że nie jest to nowe świadczenie. Kwota ta wynika z połączenia dwóch funkcjonujących już programów: 800 plus oraz jednorazowego świadczenia z programu Dobry Start, potocznie nazywanego 300 plus. Rodzice, którzy pobierają 800 plus i złożą wniosek o 300 plus, mogą więc otrzymać łącznie 1100 zł. W przypadku świadczenia Dobry Start liczy się jednak termin złożenia dokumentów, ponieważ od niego zależy, czy przelew dotrze jeszcze w wakacje. 300 plus dla ucznia. Kto może otrzymać świadczenie? Program Dobry Start przewiduje jednorazowe wsparcie w wysokości 300 zł na każde dziecko uczące się w szkole. Pieniądze mają pomóc rodzicom w pokryciu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Można je przeznaczyć na zakup podręczników, zeszytów, przyborów szkolnych, stroju sportowego czy innych niezbędnych rzeczy. Świadczenie przysługuje bez względu na dochody rodziny. Otrzymują je rodzice uczniów uczęszczających do szkół podstawowych, ponadpodstawowych oraz innych placówek, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki. Co ważne, program obejmuje dzieci do ukończenia 20. roku życia, a w przypadku osób z niepełnosprawnością – do ukończenia 24 lat. 300 plus nie przysługuje natomiast dzieciom uczęszczającym do przedszkola ani studentom. O przyznaniu świadczenia nie decyduje sytuacja finansowa rodziny, dlatego mogą z niego skorzystać zarówno rodzice o niższych, jak i wyższych dochodach. Kiedy można składać wniosek o 300 plus? Nabór wniosków do programu Dobry Start rozpoczął się 1 lipca. Dokumenty można składać wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka kanałów: Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną, portal Emp@tia, aplikację mobilną mZUS. Wnioski można składać od 1 lipca do 30 listopada. Osoby, które zrobią to wcześniej, otrzymają pieniądze szybciej. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą dokumenty w lipcu lub sierpniu, mogą spodziewać się wypłaty świadczenia najpóźniej do 30 września. To właśnie dlatego eksperci zachęcają, by nie odkładać formalności na ostatnią chwilę. Wcześniejsze złożenie wniosku zwiększa szansę na otrzymanie pieniędzy jeszcze w trakcie wakacji lub tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego. 1100 zł jeszcze przed szkołą. Jakie świadczenia otrzymają rodzice? Rodzice dzieci w wieku szkolnym mogą obecnie korzystać z kilku form wsparcia. Najbardziej znane jest oczywiście 800 plus, czyli comiesięczne świadczenie wypłacane na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia. Jeśli do tego doliczyć jednorazowe 300 zł z programu Dobry Start, łączna kwota wsparcia wynosi 1100 zł. Dla wielu rodzin wakacyjna wypłata 300 zł stanowi jednak istotne wsparcie domowego budżetu. Koszty przygotowania dziecka do szkoły rosną z roku na rok, dlatego dodatkowe środki mogą pomóc w zakupie niezbędnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem września. Źródło: gs24.pl Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców” 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
„Po śmierci mojego męża teściowa pochowała go bez mojej wiedzy. Nigdy mnie nie lubiła, ale to był cios prosto w serce”
Kiedy wyjeżdżałam do Anglii, Adam odprowadzał mnie na lotnisko. Przytulił mnie mocno i zażartował, żebym nie zakochała się bardziej w siostrzeńcu niż we własnym mężu. Pamiętam, że śmialiśmy się oboje, a ja obiecałam, że wrócę szybciej, niż się obejrzy. Nie przypuszczałam wtedy, że to ostatni raz, kiedy widzę go żywego.
Moja młodsza siostra mieszka w Anglii od kilku lat. Kiedy urodziła pierwsze dziecko, byłam jedyną osobą z rodziny, która mogła przylecieć i pomóc jej w pierwszych tygodniach. Adam nawet przez chwilę się nie wahał. – Jedź. Ona cię teraz potrzebuje – powiedział mi przed wyjazdem. Byliśmy małżeństwem od trzynastu lat. Nie mieliśmy dzieci, choć bardzo ich pragnęliśmy. Przeszliśmy przez lata starań, badań i rozczarowań. Może właśnie dlatego byliśmy tak bardzo ze sobą związani. Rozłąka nigdy nie przychodziła nam łatwo. Codziennie rozmawialiśmy przez telefon. Opowiadałam mu o nieprzespanych nocach z siostrzeńcem, a on śmiał się, że wrócę do Polski z dyplomem zawodowej niani. Te zwykłe rozmowy sprawiały, że odległość wydawała się mniejsza. W niedzielę wieczorem dostałam od niego wiadomość: „Kocham cię. Trzymaj jutro kciuki”. Wiedziałam, że w poniedziałek czeka go ważne spotkanie w pracy. Odpisałam, że wszystko na pewno się uda i że już niedługo wracam do domu. Nie wiedziałam, że czytam jego ostatnie słowa. Telefon nagle zamilkł W poniedziałek próbowałam się do niego dodzwonić kilka razy. Nie odbierał, ale nie wzbudziło to moich podejrzeń. Bywał zajęty, czasem całe dnie spędzał na spotkaniach. Wieczorem napisałam kolejną wiadomość. Potem jeszcze jedną. I jeszcze jedną. Żadna nie została odczytana. We wtorek rano obudziłam się z niepokojem. Telefon Adama był wyłączony. Zadzwoniłam do jego pracy. Usłyszałam, że nie pojawił się w biurze ani tego dnia, ani dzień wcześniej. Poczułam lodowaty ucisk w żołądku. Natychmiast zadzwoniłam do teściowej. Nie odebrała. Potem do brata Adama. Również cisza. Przez cały dzień wykonywałam kolejne telefony. Z każdą godziną byłam coraz bardziej przerażona. Wieczorem zaczęłam pakować walizkę. Nie potrafiłam już siedzieć spokojnie. Czułam, że wydarzyło się coś złego. Bardzo złego. Rozmowa, która odebrała mi oddech W środę dokładnie o dwunastej zadzwonił telefon. Na ekranie wyświetliło się imię teściowej. Odebrałam natychmiast. – Halo? Co się dzieje? Gdzie jest Adam? – zapytałam niemal jednym tchem. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. – Adam nie żyje. Pamiętam każde słowo. Każdą sekundę. – Co? O czym ty mówisz? – Miał wypadek samochodowy. Nie udało się go uratować. – Nie... Nie, to niemożliwe. Wczoraj jeszcze... Nie potrafiłam dokończyć zdania. – Kiedy? Jak? Dlaczego nikt mnie nie poinformował? – To nie jest rozmowa na telefon – odpowiedziała chłodno. – Wracam. Zaraz kupuję bilet. – Nie musisz się spieszyć. – Jak to nie muszę? – Wszystko już załatwiłam. Zamarłam. – Co załatwiłaś? – Wszystko. Po czym się rozłączyła. Patrzyłam na telefon i nie rozumiałam, co właśnie usłyszałam. W mieszkaniu wciąż było nasze życie, które straciłam Jeszcze tego samego dnia kupiłam najbliższy bilet do Polski. Na czwartek, 6 rano. Lot wydawał się nie mieć końca. Całą drogę patrzyłam przez okno samolotu i próbowałam wmówić sobie, że to pomyłka. Że za chwilę zadzwoni Adam. Że wszyscy wszystko źle zrozumieli. Że to jakiś koszmarny zbieg okoliczności. Kiedy otworzyłam drzwi naszego mieszkania, serce niemal wyskoczyło mi z piersi. Przy zlewie stał kubek z niedopitą kawą. W koszu leżały niewyniesione śmieci. Na wieszaku wisiała jego kurtka. W salonie na stoliku leżała gazeta, którą czytał przed moim wyjazdem. Wszystko wyglądało tak, jakby miał wrócić za kilka minut. Usiadłam na podłodze w przedpokoju i rozpłakałam się. To nie mogło być prawdziwe. To nie jest moje życie. „Pogrzeb był wczoraj” Jeszcze tego samego dnia pojechałam do teściowej. Mieszkamy w niewielkiej miejscowości pod Warszawą, raptem 15 minut spaceru od siebie. Otworzyła drzwi i spojrzała na mnie tak, jakby spodziewała się mojej wizyty. – Kiedy jest pogrzeb? – zapytałam od razu. Przez chwilę milczała. – Pogrzeb był wczoraj. Poczułam, jak nogi uginają się pode mną. – Słucham? – Wczoraj pochowaliśmy Adama. – Bez mnie? – Nie było sensu czekać. – Nie było sensu czekać na jego żonę? Mój głos drżał. – Musiałam podjąć decyzję – odpowiedziała. – Nie miałaś prawa! – Byłam jego matką. – A ja byłam jego żoną! Krzyknęłam to tak głośno, że aż sama się przestraszyłam. Najbardziej boli to, czego już nie odzyskam Nigdy nie miałyśmy dobrych relacji. Teściowa od początku uważała, że jej syn zasługuje na kogoś innego. Kiedy okazało się, że nie możemy mieć dzieci, między nami pojawił się mur, którego już nigdy nie udało się zburzyć. Mimo wszystko nie przypuszczałam, że będzie zdolna do czegoś tak okrutnego. Odebrała mi możliwość pożegnania człowieka, którego kochałam najbardziej na świecie. Nie zobaczyłam go po raz ostatni. Nie mogłam dotknąć jego dłoni. Nie mogłam stanąć przy trumnie i powiedzieć mu tego wszystkiego, czego nie zdążyłam powiedzieć wcześniej. Pewnie miała dziką satysfakcję, że to ją Adam miał wpisaną jako numer kontaktowy w razie wypadku. Pamiętam, jak żartował, że jestem zbyt zwariowana, a jego mamuśka zawsze jest na miejscu i nieba by mu uchyliła. Minęły lata, ale nadal najbardziej boli mnie właśnie to. Nie sam fakt, że Adam odszedł, bo na śmierć nie mamy wpływu. Boli świadomość, że ktoś świadomie pozbawił mnie ostatnich chwil pożegnania. Czasem wracam myślami do tej niedzielnej wiadomości. „Kocham cię. Trzymaj jutro kciuki”. To ostatnie słowa, które od niego dostałam. I jedyne pożegnanie, jakie mi pozostało. Czytaj także: „Teściowa zrobiła z mojego domu sanatorium miłości. Miała wprowadzić się na czas remontu, a pod poduszką znalazłam męską koszulę „Nie pierwszy raz obserwowałam w autobusie tę matkę z wózkiem. Byłam pewna, że nie ma w nim dziecka” „Przez 33 lata mówiłam do niego ‘tato’. Jeden stary list ze strychu pokazał mi, kim naprawdę dla niego byłam”
„Zajrzałam do walizki męża i się rozpłakałam. Mówił, że jedzie w delegację, a między koszulami znalazłam 3 wymowne zdjęcia i dokument”
Kiedy mój mąż wrócił z kolejnej służbowej delegacji, nic nie wskazywało na to, że za chwilę moje życie wywróci się do góry nogami. Chciałam tylko wrzucić jego rzeczy do pralki. Nie spodziewałam się, że na dnie walizki znajdę teczkę, która skrywała tajemnicę ukrywaną przez ponad trzydzieści lat.
Z Kamilem jesteśmy małżeństwem od dziewięciu lat. Mamy dwójkę dzieci, dom pod miastem, psa i wszystkie te zwyczajne sprawy, które wypełniają codzienność większości rodzin. Nigdy nie należeliśmy do par, które sprawdzają sobie telefony albo rozliczają się z każdej minuty spędzonej poza domem. Ufałam mu bezgranicznie, a on ufał mnie. Dwa lata temu zmienił pracę. Nowe stanowisko wiązało się z częstymi wyjazdami. Co kilka miesięcy pakował walizkę i znikał na dwa lub trzy dni. Zawsze wracał z tych samych miast, przywoził firmowe gadżety dla dzieci albo lokalne słodycze. Nigdy nic nie wzbudziło moich podejrzeń. Tamtego ranka również wszystko wyglądało normalnie. Pomogłam mu spakować koszule, przypomniałam o ładowarce do laptopa i pożegnałam go w drzwiach. Kiedy wrócił po trzech dniach, wydawał się trochę bardziej zamyślony niż zwykle, ale uznałam, że jest po prostu zmęczony. Dzisiaj wiem, że już wtedy nosił w sobie sekret, który nie dawał mu spokoju. Teczka ukryta między koszulami Następnego dnia zabrałam się za pranie. To była zwyczajna sobota. Dzieci oglądały bajkę, a ja porządkowałam rzeczy po wyjeździe męża. Otworzyłam walizkę i zaczęłam wyciągać ubrania. Na samym dnie zauważyłam coś, czego wcześniej tam nie było. Cienką, szarą teczkę wsuniętą głęboko między koszule. Początkowo chciałam po prostu odłożyć ją na bok. Potem jednak zauważyłam, że jest starannie zamknięta, jakby ktoś bardzo nie chciał, żeby jej zawartość przypadkiem wypadła. Usiadłam na łóżku i otworzyłam ją. Najpierw zobaczyłam trzy stare fotografie. Były pożółkłe, z lekko pozaginanymi rogami. Przedstawiały młodą kobietę i mężczyznę. Na jednym zdjęciu stali objęci przed niewielkim domem. Na drugim siedzieli na ławce w parku. Trzecie poruszyło mnie najbardziej. Trzymali na rękach maleńkie dziecko zawinięte w kocyk. Nie rozpoznawałam żadnej z tych osób. Pod zdjęciami znajdował się dokument. Gdy go rozłożyłam, zamarłam. To był akt urodzenia. Mój świat zaczął się chwiać Przez chwilę nie rozumiałam, na co patrzę. Czytałam dokument raz za razem. Imię dziecka się zgadzało. To był Kamil. Nie zgadzały się natomiast nazwiska rodziców. Były zupełnie inne niż te, które znałam. W jednej chwili przez głowę przeleciały mi dziesiątki myśli. Może to jakiś stary dokument rodzinny? Może chodzi o kogoś innego? A może mój mąż ukrywał przede mną coś znacznie poważniejszego? Zaczęłam przyglądać się zdjęciom. Szukałam podobieństwa. Kształtu nosa, oczu, uśmiechu. Im dłużej patrzyłam, tym bardziej miałam wrażenie, że dziecko ze zdjęcia rzeczywiście mogło być nim. Poczułam ścisk w gardle. Nie wiedziałam, czy jestem zła, przestraszona, czy po prostu zdezorientowana. Cały dzień chodziłam jak w transie. Kilka razy chciałam do niego zadzwonić, ale ostatecznie postanowiłam poczekać do wieczora. „Nie byłem w delegacji” Kiedy dzieci poszły spać, położyłam teczkę na stole. Kamil spojrzał na nią i od razu pobladł. Nigdy wcześniej nie widziałam takiego wyrazu na jego twarzy. – Gdzie to znalazłaś? – zapytał cicho. – W walizce. Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy. W końcu usiadł naprzeciwko mnie i powiedział coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. – Nie byłem w delegacji. Poczułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Wyjaśnił, że kilka tygodni po śmierci swojej mamy otrzymał telefon od ciotki Teresy. To była siostra jego mamy, z którą kontaktował się sporadycznie. Kobieta poprosiła go o spotkanie i powiedziała, że musi przekazać mu coś bardzo ważnego. Pojechał do niej przekonany, że chodzi o sprawy spadkowe albo rodzinne pamiątki. Prawda okazała się zupełnie inna. Tajemnica skrywana przez ponad 30 lat Ciotka usiadła z nim przy kuchennym stole i wyjęła stare pudełko pełne dokumentów. Powiedziała, że od lat nosiła w sobie pewien sekret. Rodzice Kamila nie byli jego biologicznymi rodzicami. Adoptowali go jako niemowlę. Przez całe życie zamierzali mu o tym powiedzieć, ale zawsze odkładali tę rozmowę na później. Potem pojawiały się kolejne wymówki. Uznali, że skoro jest szczęśliwy, nie ma sensu burzyć jego świata. Aż w końcu zabrakło czasu. Po śmierci siostry ciotka uznała, że nie może dłużej ukrywać prawdy. To właśnie wtedy wręczyła Kamilowi akt urodzenia i trzy zdjęcia jego biologicznych rodziców. – Siedziałem tam chyba trzy godziny – powiedział mi. – Nie mogłem uwierzyć w ani jedno słowo. Płakałam razem z nim Patrzyłam na męża i po raz pierwszy zrozumiałam, dlaczego po powrocie był taki nieobecny. Przez kilka dni próbował sam poradzić sobie z informacją, która dla większości ludzi byłaby ogromnym wstrząsem. Nagle okazało się, że historia jego życia wygląda inaczej, niż zawsze sądził. – Nie powiedziałem ci, bo sam nie wiedziałem, co mam myśleć – przyznał. – Nie chciałem cię martwić, dopóki nie uporządkuję tego w swojej głowie. Wtedy rozpłakałam się. Nie dlatego, że mnie okłamał. Nie dlatego, że ukrył przede mną wyjazd. Płakałam, bo zdałam sobie sprawę, jak bardzo był samotny w tym wszystkim. Jak ogromny ciężar dźwigał przez ostatnie dni. Tamtego wieczoru siedzieliśmy razem do późnej nocy. Oglądaliśmy stare fotografie i zastanawialiśmy się, kim byli ludzie, którzy patrzyli na nas z pożółkłych zdjęć. Dziś te fotografie nadal leżą w naszej szufladzie. Kamil powoli oswaja się z prawdą. Czasem mówi, że chciałby odnaleźć więcej informacji o swoich biologicznych rodzicach. Innym razem twierdzi, że najważniejsze jest to, kto go wychował i kochał przez całe życie. Jedno wiem na pewno. Kiedy otworzyłam tamtą teczkę, byłam przekonana, że za chwilę odkryję zdradę albo wielkie małżeńskie kłamstwo. Nie przypuszczałam, że znajdę historię, która zmieni sposób, w jaki mój mąż patrzy na samego siebie. I która przypomni nam obojgu, że nawet najbliższa osoba może nosić w sercu tajemnice, o których nie miała pojęcia przez całe życie. Zobacz także: „Mąż wyszedł z porodówki i nigdy nie wrócił. Gdy po 5 latach zobaczyłam go na ulicy, prawda zwaliła mnie z nóg” „Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko” „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
200 tys. zł na dziecko, koniec z 800 plus. Czy nowy program wejdzie w życie od 1 stycznia 2027?
Jednorazowe 200 tys. zł po narodzinach dziecka zamiast 800 plus i części innych świadczeń? Taki pomysł od kilku miesięcy wywołuje gorące dyskusje wśród ekspertów i polityków. Na razie nie jest to jednak rządowy program, lecz propozycja przygotowana przez środowisko eksperckie związane z Klubem Jagiellońskim.
Warto od razu podkreślić jedną rzecz: na dzień 12 czerwca 2026 roku nie trwają żadne prace legislacyjne nad wprowadzeniem świadczenia 200 tys. zł na dziecko. Nie można więc składać żadnych wniosków ani spodziewać się wypłat od 1 stycznia 2027 roku. Mowa o propozycji przedstawionej przez ekspertów Klubu Jagiellońskiego, która jest głosem w debacie o polityce rodzinnej i kryzysie demograficznym w Polsce. Autorami koncepcji są dr Paweł Musiałek, obecny prezes Klubu Jagiellońskiego, oraz Piotr Trudnowski, były prezes tej organizacji. Pomysł został zaprezentowany publicznie pod koniec lutego 2026 roku w serii analiz i artykułów dotyczących przyszłości polityki prorodzinnej. Na czym miałby polegać program „200 000 Plus”? Najgłośniejszym elementem propozycji jest jednorazowa wypłata 208 800 zł w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Kwota nie została wybrana przypadkowo. Autorzy wyliczyli ją jako sumę świadczeń, które rodzina mogłaby otrzymać w ramach programu 800 plus przez 18 lat życia dziecka oraz programu „Aktywny Rodzic”, zwanego potocznie babciowym. W praktyce oznaczałoby to: rezygnację z powszechnego programu 800 plus dla nowych dzieci, likwidację świadczeń z programu „Aktywny Rodzic”, wypłatę około 208 800 zł jednorazowo po narodzinach dziecka, możliwość wykorzystania środków na wkład własny do mieszkania, spłatę kredytu lub poprawę warunków życia rodziny, zmianę sposobu finansowania polityki prorodzinnej z comiesięcznych przelewów na jeden duży transfer gotówki. Zdaniem autorów tej propozycji właśnie brak mieszkań i wysokie koszty rozpoczęcia samodzielnego życia są dziś jedną z głównych przyczyn odkładania decyzji o posiadaniu dzieci. Jednorazowa wysoka wypłata miałaby działać jako silny impuls do założenia lub powiększenia rodziny. Czy 200 tys. zł na dziecko ma szansę wejść w życie? To pytanie pozostaje dziś bez odpowiedzi. Pomysł wzbudził duże zainteresowanie mediów i ekonomistów, ale nie został przejęty przez rząd. Co więcej, przedstawiciele rządu publicznie podkreślali, że nie są prowadzone żadne prace nad takim rozwiązaniem. Dodatkowe kontrowersje budzi sposób finansowania programu. Autorzy sugerują między innymi rezygnację z 13. i 14. emerytury, argumentując, że środki publiczne powinny być w większym stopniu kierowane na walkę z kryzysem demograficznym. Krytycy zwracają jednak uwagę na ogromne koszty przejściowe oraz ryzyko związane z jednorazową wypłatą tak dużych kwot. Na dziś „200 000 Plus” pozostaje więc przede wszystkim ekspercką propozycją i jednym z najgłośniejszych pomysłów dotyczących reformy polityki rodzinnej w Polsce. To ważny głos w debacie o demografii, ale nie program, który został już przyjęty lub skierowany do realizacji. Skąd wziął się pomysł 200 tys. zł na dziecko? Program nie jest petycją obywatelską, projektem ustawy ani inicjatywą rządową. To propozycja ekspercka przygotowana przez Klub Jagielloński – organizację zajmującą się analizami społecznymi, gospodarczymi i politycznymi. Autorzy projektu przekonują, że Polska od lat wydaje dziesiątki miliardów złotych na programy prorodzinne, ale liczba urodzeń nadal spada. Ich zdaniem dotychczasowe rozwiązania, takie jak 800 plus czy świadczenia z programu „Aktywny Rodzic”, poprawiły sytuację finansową rodzin, jednak nie przełożyły się na trwały wzrost dzietności. Pierwsza wersja koncepcji została opublikowana 22 lutego 2026 roku na stronie Klubu Jagiellońskiego jako element szerszej dyskusji o reformie polityki rodzinnej. Sami autorzy określali ją jako propozycję „prowokującą do debaty” i zachęcającą do przemyślenia, czy obecny model wydawania pieniędzy publicznych rzeczywiście działa tak, jak zakładano. Zobacz także: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
„Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Czy rodzinne wakacje nad morzem naprawdę muszą kosztować kilka tysięcy złotych? Nasza czytelniczka przekonuje, że nie. W liście do redakcji opisała, jak spędziła tydzień nad Bałtykiem z mężem i dzieckiem, wydając około 1000 zł na całą rodzinę.
Do redakcji napisała czytelniczka, która postanowiła podzielić się swoim sposobem na tanie wakacje nad morzem. Jak podkreśla, nie były to luksusowe wczasy w hotelu z basenem, ale przez tydzień nikt nie chodził głodny, a rodzinie nie brakowało atrakcji. Publikujemy jej list. „Znajomi myśleli, że żartuję” Kiedy powiedziałam znajomym, że jedziemy nad morze za około tysiąc złotych we trójkę, większość była przekonana, że przesadzam albo czegoś nie liczę. Tymczasem naprawdę udało nam się zmieścić w takim budżecie. Mieszkamy w Toruniu. Nad morze pojechaliśmy pociągiem, oczywiście ze zniżką w ramach Biletu Rodzinnego. Dodatkowo bilety kupiliśmy wcześniej, dzięki czemu wyszły taniej. Z Gdańska dojechaliśmy jeszcze lokalnym autobusem do Jantaru. Największą oszczędnością okazał się nocleg. Zamiast pensjonatu czy apartamentu wybraliśmy pole namiotowe. Dla wielu osób to pewnie krok wstecz, ale dla nas był to element wakacyjnej przygody. Dziecko było zachwycone samym faktem spania w namiocie. Za pobyt płaciliśmy według cennika pola namiotowego. Dorośli po 20 zł za dobę, dziecko 10 zł. Za namiot nie doliczali, więc koszt noclegów był wielokrotnie niższy niż w najtańszych pensjonatach. „Gotowaliśmy sami, ale codziennie był też mały wakacyjny luksus” Nie ukrywam, że sporo dało nam własne jedzenie. Zabraliśmy kuchenkę turystyczną, garnki i podstawowe produkty. Na miejscu dokupywaliśmy pieczywo, warzywa, owoce czy nabiał w lokalnym markecie albo w Dino w Stegnie. Śniadania jedliśmy na kempingu, obiady gotowaliśmy sami. Były makarony, zupy, ryż z warzywami, czasem jajecznica czy naleśniki. Nie była to kuchnia restauracyjna, ale nikt nie narzekał. Jednocześnie nie chcieliśmy, żeby dziecko miało poczucie, że oszczędzamy na wszystkim. Dlatego codziennie kupowaliśmy coś typowo wakacyjnego. Jednego dnia gofra, innego frytki, czasem lody. To właśnie te drobne przyjemności najbardziej kojarzą się z wakacjami. Wieczorami spacerowaliśmy po plaży, zbieraliśmy muszelki i oglądaliśmy zachody słońca. Za takie atrakcje nie trzeba płacić ani złotówki. Jest jednak pewien haczyk Gdy mówię, że wakacje kosztowały nas około tysiąca złotych, zawsze uczciwie dodaję jeden szczegół. Część produktów spożywczych kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem i zabraliśmy z domu. Mieliśmy też własny namiot oraz sprzęt kempingowy kupiony kilka lat wcześniej. Gdyby ktoś musiał wszystko skompletować od zera, koszt pierwszego wyjazdu byłby oczywiście wyższy. Jednak dla rodzin, które mają już podstawowy sprzęt, takie wakacje są naprawdę osiągalne. Nie twierdzę, że to sposób dla każdego. Są osoby, które nie wyobrażają sobie urlopu bez hotelu, klimatyzacji czy restauracji. My jednak wróciliśmy wypoczęci, opaleni i zadowoleni. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że nasze dziecko wspomina dziś przede wszystkim nocowanie w namiocie, wspólne gotowanie i zabawy na plaży. Nie pyta o hotel, którego nie było. Pamięta za to czas spędzony razem. I chyba właśnie o to chodzi w wakacjach. Zobacz także: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
Wakacyjny wyjazd nad morze nie musi oznaczać wysokich kosztów przejazdu. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że PKP oferuje specjalną zniżkę dla rodzin, dzięki której bilety mogą być nawet o 30 proc. tańsze. Co ważne, skorzystanie z niej jest prostsze, niż mogłoby się wydawać.
Rodzinne wyjazdy są coraz większym obciążeniem dla domowego budżetu. Ceny noclegów, atrakcji turystycznych czy wyżywienia sprawiają, że rodzice szukają oszczędności wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Jednym z najprostszych sposobów na obniżenie kosztów wakacji może być wybór pociągu zamiast samochodu, szczególnie jeśli podróżujemy z dziećmi. Mało kto wie, że PKP Intercity od lat oferuje specjalną ulgę dla rodzin. W praktyce oznacza to, że wystarczy spełnić dwa podstawowe warunki, by otrzymać aż 30 proc. zniżki na przejazd. Dla kilkuosobowej rodziny wybierającej się na drugi koniec Polski może to oznaczać oszczędność sięgającą nawet kilkudziesięciu złotych. Bilet Rodzinny PKP – kto może skorzystać ze zniżki rodzinnej? Oferta „Bilet Rodzinny” została przygotowana z myślą o osobach podróżujących wspólnie z dziećmi. Aby otrzymać zniżkę, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, w podróży muszą uczestniczyć przynajmniej dwie osoby. Po drugie, w grupie musi znajdować się co najmniej jedno dziecko, które nie ukończyło 16. roku życia. Nie ma przy tym znaczenia, czy podróżują rodzice z jednym dzieckiem, czy większa rodzina. Z oferty mogą skorzystać również dziadkowie, opiekunowie czy inni członkowie rodziny, jeśli podróżują razem z dzieckiem. Wszyscy pasażerowie muszą jednak jechać tym samym pociągiem i na podstawie wspólnego biletu. To właśnie ten warunek sprawia, że oferta jest szczególnie atrakcyjna podczas wakacyjnych wyjazdów nad morze, w góry czy na rodzinne weekendy poza miastem. Zniżka PKP 30 proc. – jak kupić Bilet Rodzinny przez internet? Wielu rodziców zakłada, że uzyskanie dodatkowej ulgi wymaga składania wniosków lub posiadania specjalnych dokumentów. W przypadku oferty PKP Intercity jest znacznie łatwiej. Kupując bilety online przez stronę internetową lub aplikację PKP Intercity, wystarczy podczas zakupu wybrać odpowiednią ofertę handlową. Po wskazaniu liczby pasażerów system wyświetla niebieskie pole, w którym znajduje się pytanie, czy chcemy skorzystać z Biletu Rodzinnego. To właśnie tutaj kryje się cały patent na tańszą podróż z dzieckiem. Wielu pasażerów wybiera standardowe bilety, nie sprawdzając dostępnych ofert. Tymczasem jedno dodatkowe kliknięcie może obniżyć koszt przejazdu nawet o 30 proc. Warto pamiętać, że podczas kontroli biletów konduktor może poprosić o dokument potwierdzający wiek dziecka. Najczęściej wystarczy legitymacja szkolna lub inny dokument ze zdjęciem i datą urodzenia. Podróż z dzieckiem pociągiem – dlaczego warto pamiętać o tej zniżce? Rodzinne podróże pociągiem zyskują na popularności. Rodzice nie muszą martwić się korkami, kosztami paliwa czy wielogodzinnym prowadzeniem samochodu. Dodatkowo dzieci mogą swobodnie się przemieszczać, czytać książki, rysować lub oglądać krajobrazy za oknem. Jeśli do tych zalet dołożymy jeszcze 30-procentową zniżkę, okazuje się, że przejazd koleją może być jedną z najbardziej opłacalnych opcji na wakacyjny wyjazd. Szczególnie że skorzystanie z oferty nie wymaga wyrabiania żadnych kart ani wcześniejszego zgłaszania uczestników podróży. Przed zakupem biletów warto więc poświęcić kilka sekund na sprawdzenie dostępnych promocji. Dla wielu rodzin może to być najprostszy sposób na realne oszczędności jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Zobacz także: Zgoda na wyjazd dziecka za granicę 2026. Będzie potrzebna nawet na wyjazd z dziadkami
Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
Dofinansowanie kolonii 800 zł w Wielkopolsce wywołało ostrą dyskusję. Jedna z gmin ma dopłacać do wyjazdów tylko dzieciom, które chodziły na nieobowiązkową edukację zdrowotną. Wójt broni programu, a posłanka PiS mówi o nierównym traktowaniu i wątpliwościach prawnych.
Dla wielu rodzin 800 zł dopłaty do kolonii to realna ulga w domowym budżecie. W Baranowie pojawił się jednak dodatkowy filtr: wsparcie ma przysługiwać wyłącznie dzieciom, które brały udział w nieobowiązkowych zajęciach z edukacji zdrowotnej. W praktyce oznacza to, że o dopłacie nie decyduje sam fakt wyjazdu ani sytuacja rodziny, tylko wcześniejsza decyzja o uczestnictwie w konkretnych lekcjach. Warunek dopłaty dzieli rodziców na dwie grupy Gmina dołożyła też drugi wymóg, związany już bezpośrednio z samymi koloniami. Dofinansowane mają być tylko te wyjazdy, w których programie znajdą się zajęcia z profilaktyki uzależnień. To ważny szczegół dla rodziców, którzy zwykle porównują oferty kolonii nie tylko ceną, ale też tym, co dziecko rzeczywiście będzie robić na miejscu. Z perspektywy opiekunów łatwo zrozumieć, skąd bierze się napięcie: gdy dopłata dotyczy tylko części uczniów, natychmiast pojawiają się pytania o równość dostępu do pieniędzy publicznych oraz o to, czy takie kryterium nie stawia jednych rodzin w uprzywilejowanej pozycji. Wójt odpowiada: chodzi o promowanie troski o zdrowie Wójt gminy Baranów, Bogumiła Lewandowska-Siwek, przekonuje, że dopłata ma zachęcać do postaw prozdrowotnych i stanowić formę wyróżnienia dla dzieci oraz rodziców, którzy wybrali edukację zdrowotną. Podkreśla też, że zaskoczyła ją skala krytyki, bo w jej ocenie troska o zdrowie dzieci jest podstawą, a dodatkowe zajęcia mogą ją pogłębiać. „Zawsze nagradzamy dzieci. Mamy nagrody wójta, nagrody za sport, za edukację, za wybitne osiągnięcia. Nie rozumiem, o co ten cały hałas” – stwierdziła Lewandowska-Siwek w rozmowie z Radiem Zet. Przy okazji padła też konkretna liczba: według wójt dopłatę mogłoby otrzymać 166 uczniów z około 900 w całej gminie. Wójt porównuje ten mechanizm do innych form nagradzania dzieci za osiągnięcia w nauce czy sporcie. Polityczny spór o równość: czy pieniądze mogą zależeć od decyzji rodzica? Krytycznie do programu odnosi się posłanka PiS Katarzyna Sójka. Wskazuje, że publiczne środki powinny być dostępne na równych zasadach, a warunkowanie dopłaty uczestnictwem w zajęciach nieobowiązkowych może oznaczać nierówne traktowanie dzieci. Zwraca uwagę na wątpliwości co do zgodności takiego rozwiązania z zasadą równości. W tle jest też mocny kontekst społeczny: decyzja o tym, czy dziecko chodzi na zajęcia dodatkowe, często nie wynika wyłącznie z przekonań, ale również z możliwości organizacyjnych rodziny. Rodzice patrzą na takie programy praktycznie: czy dziecko zdąży, czy plan lekcji pozwala, czy opiekun ma czas, by dopilnować zgód i formalności. Warto też odnotować, że spór szybko nabrał barw politycznych. Posłanka sugeruje, że wójt jest wyraźnie zaangażowana po jednej stronie sceny politycznej. Dla rodziców najważniejsze pozostają jednak proste pytania: kto faktycznie skorzysta z dopłaty, jakie dokładnie wyjazdy spełnią dodatkowy warunek i czy podobne wsparcie będzie w przyszłości dostępne także dla dzieci, które nie uczestniczą w edukacji zdrowotnej. W Baranowie te kwestie stały się tematem rozmów nie tylko w urzędzie, ale i przy szkolnych bramach. Źródło: Radio Zet Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Rodzice mogą otrzymać dodatkowe 1000 zł na dziecko niezależnie od dochodów. To element nowego programu „Maluszkowe”, który ma wspierać rodziny powiększające się o kolejne dzieci. Wystarczy spełnić kilka warunków i złożyć wniosek w odpowiednim terminie.
O programie „Maluszkowe” najczęściej mówi się w kontekście jednorazowego świadczenia w wysokości 10 tys. zł dla rodzin z Sosnowca, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie ta kwota przyciąga największą uwagę. W projekcie znalazło się jednak także wsparcie dla rodziców drugiego dziecka. Mowa o dodatkowych 1000 zł, które będzie można otrzymać niezależnie od sytuacji finansowej rodziny. 1000 zł na drugie dziecko bez kryterium dochodowego Program „Maluszkowe” został przyjęty przez radnych Sosnowca jako nowa forma wsparcia dla rodzin. Jednym z jego elementów jest świadczenie w wysokości 1000 zł przy narodzinach drugiego dziecka. Co ważne, pieniądze będą przysługiwać bez względu na wysokość dochodów rodziców. Oznacza to, że zarówno rodziny o niższych, jak i wyższych zarobkach będą mogły ubiegać się o wypłatę środków. Świadczenie ma stanowić dodatkowe wsparcie obok funkcjonującego programu 800+, dlatego wielu rodziców będzie mogło liczyć na jednorazowy zastrzyk gotówki tuż po narodzinach dziecka. Według założeń miasta pomoc ma zachęcać mieszkańców do zakładania i powiększania rodzin oraz częściowo rekompensować wydatki związane z pojawieniem się nowego członka rodziny. Kto dostanie 1000 zł na dziecko? Choć świadczenie nie będzie uzależnione od dochodów, obowiązują określone warunki. Z programu skorzystają rodzice, którzy: mieszkają razem z dzieckiem na terenie Sosnowca, posiadają ważną Sosnowiecką Kartę Miejską. To właśnie te kryteria, a nie wysokość zarobków, będą decydowały o przyznaniu wsparcia. Taką samą kwotę przewidziano również w szczególnej sytuacji, gdy pierwszymi dziećmi w rodzinie będą bliźnięta. Wówczas świadczenie będzie naliczane na każde dziecko zgodnie z zasadami programu. Miasto podkreśla, że celem jest objęcie pomocą jak największej liczby rodzin wychowujących dzieci na terenie Sosnowca. Jak złożyć wniosek o 1000 zł z programu „Maluszkowe”? Rodzice zainteresowani świadczeniem będą musieli pamiętać o terminach. Wniosek będzie można złożyć w ciągu sześciu miesięcy od dnia narodzin dziecka. Obsługą programu zajmie się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Sosnowcu. Po dopełnieniu formalności pozostanie już tylko oczekiwanie na wypłatę środków. Warto zwrócić uwagę, że część programu dotycząca 1000 zł na drugie dziecko ma wystartować od 1 stycznia 2027 roku. Wcześniej, bo już od 1 września 2026 roku, ruszy wypłata najwyższego świadczenia wynoszącego 10 tys. zł dla rodzin, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie dlatego „Maluszkowe” jest dziś jednym z najgłośniej komentowanych samorządowych programów wsparcia rodzin w Polsce. Źródła: sosnowiec.pl, forsal.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Został tylko miesiąc. Jeśli nie zrobisz tego do końca czerwca, stracisz 800 plus Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Rodzice dostaną dłuższe zasiłki i więcej pieniędzy. Ministerstwo ugięło się po akcji Łatwoganga
„Teściowa zrobiła z mojego domu sanatorium miłości. Miała wprowadzić się na czas remontu, a pod poduszką znalazłam męską koszulę”
Kiedy teściowa zaczęła remont mieszkania, nie miałam żadnych wątpliwości, że zamieszka u nas. Mamy duży dom i przez lata wypracowałyśmy całkiem dobre relacje. Nie spodziewałam się jednak, że pewnego dnia zacznę podejrzewać ją o coś, co okaże się boleśnie dalekie od prawdy.
Nigdy nie należałam do osób, które narzekają na teściową. Oczywiście zdarzały nam się różnice zdań, ale były to raczej drobiazgi niż rodzinne wojny. Kiedy trzy lata temu zmarł jej mąż, bardzo przeżyła tę stratę. Mój teść był jej pierwszą i jedyną wielką miłością. Przeżyli razem ponad czterdzieści lat. Po jego śmierci teściowa długo nie mogła dojść do siebie. Z czasem zaczęła jednak wracać do normalności. Spotykała się ze znajomymi, zajęła się ogrodem, czasem wyjeżdżała na krótkie wycieczki. Wydawało się, że najgorsze ma już za sobą. Kiedy kilka miesięcy temu zdecydowała się na generalny remont mieszkania, od razu zaproponowaliśmy, żeby na ten czas zamieszkała u nas. Mamy duży dom. Osobny pokój gościnny, dwie łazienki i tyle przestrzeni, że każdy może znaleźć dla siebie własny kąt. Uznałam, że to najlepsze rozwiązanie. Remont miał potrwać dwa tygodnie. Potem trzy. Później miesiąc. Jak to zwykle bywa, pojawiały się kolejne niespodzianki, opóźnienia i dodatkowe prace. W końcu teściowa mieszkała z nami już ponad pięć tygodni. Coraz częściej znikała wieczorami Po pewnym czasie zaczęłam zauważać pewne zmiany. Teściowa częściej wychodziła z domu. Dłużej rozmawiała przez telefon. Zdarzało jej się wracać późnym wieczorem z tajemniczym uśmiechem na twarzy. Kilka razy nawet zażartowałam do męża, że jego mama chyba znalazła sobie adoratora. Śmialiśmy się z tego oboje. Nie przyszło mi do głowy, że kilka dni później sama zacznę wierzyć w tę teorię. Tamtego dnia robiłam wielkie pranie. Postanowiłam zmienić pościel we wszystkich sypialniach. Na końcu weszłam do pokoju gościnnego. Zdjęłam poszewki, poprawiłam prześcieradło i uniosłam poduszkę. Wtedy ją zobaczyłam. Starannie złożoną męską koszulę. Przez chwilę patrzyłam na nią w osłupieniu. Nie była to koszula mojego męża. Znałam jego ubrania na pamięć. Ta była zupełnie inna. Wzięłam ją do ręki. Pachniała męską wodą toaletową. Nie mocno, raczej delikatnie. Tak jakby ktoś schował ją tam jakiś czas temu. Poczułam, jak narasta we mnie złość. W mojej głowie błyskawicznie pojawił się jeden scenariusz. Teściowa sprowadza do naszego domu jakiegoś mężczyznę. Może podczas naszej nieobecności. Może wieczorami, kiedy wszyscy śpimy. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej byłam oburzona. „To koszula Tośka...” Kiedy teściowa wróciła do domu, nie wytrzymałam. Pokazałam jej koszulę. – Możesz mi powiedzieć, co to jest? – zapytałam chłodno. Spojrzała na ubranie i natychmiast zbladła. Przez kilka sekund nic nie mówiła. – Gdzie ją znalazłaś? – Pod poduszką. Wtedy wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Teściowa usiadła na krześle i nagle rozpłakała się jak dziecko. Nie były to łzy zawstydzenia ani przyłapania na czymś niewłaściwym. To był płacz kogoś, kto od dawna nosił w sobie ogromny ból. – To koszula Tośka – wyszeptała. Tosiek, Antoni, to jej zmarły mąż. Poczułam, jak cała moja pewność siebie momentalnie znika. Prawda była znacznie smutniejsza Okazało się, że kilka dni przed przeprowadzką do naszego domu teściowa wyciągnęła z szafy kilka rzeczy należących do teścia. Nie potrafiła się z nimi rozstać. Jedną z jego ulubionych koszul zabrała ze sobą. Wieczorami, kiedy czuła się samotna w obcym pokoju, przytulała ją albo kładła obok siebie na poduszce. – Wiem, że to głupie – powiedziała przez łzy. – Minęły już trzy lata, a ja nadal czasem budzę się i przez chwilę myślę, że on leży obok. Słuchałam jej i czułam coraz większy wstyd. Przez cały dzień budowałam w głowie historię o romansach, tajemniczych kochankach i podwójnym życiu. Prawda okazała się znacznie bardziej bolesna. Teściowa nie ukrywała żadnego mężczyzny. Ukrywała swoją tęsknotę. Tego wieczoru płakałyśmy obie Usiadłam obok niej i objęłam ją ramieniem. Po chwili sama zaczęłam płakać. Przypomniałam sobie wszystkie rodzinne uroczystości, na których brakowało mojego teścia. Puste miejsce przy stole. Chwile, kiedy teściowa udawała, że wszystko jest w porządku. Nagle zrozumiałam, że żałoba nie ma terminu ważności. Nie znika po roku ani po trzech latach. Czasem przybiera postać zdjęcia schowanego w szufladzie. Czasem starego swetra. A czasem koszuli ukrytej pod poduszką. Tamtego wieczoru długo siedziałyśmy razem przy herbacie. Po raz pierwszy opowiedziała mi o wszystkich rzeczach, których najbardziej brakuje jej po śmierci męża. O ich codziennych rytuałach, wspólnych spacerach i zwykłych rozmowach przed snem. Dziś, gdy wspominam tamtą sytuację, wciąż jest mi wstyd, że tak szybko ją oceniłam. Jedna koszula wystarczyła, żebym uwierzyła w najgorsze. Tymczasem była tylko śladem wielkiej miłości, która skończyła się śmiercią, ale nigdy nie zniknęła z serca osoby, która ją przeżyła. Zobacz także: „Na dnie szafy teściowa ukryła stare klisze sprzed 28 lat. Kadr numer 18 zniszczył wszystko, w co wierzyłam” „Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko” „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Nawet 600 zł dopłaty do wypoczynku brzmi jak okazja, z której trudno nie skorzystać. Nowy czek turystyczny ma trafić do seniorów i posiadaczy Karty Dużej Rodziny, ale program przewiduje kilka ograniczeń, które mogą zaskoczyć. Sprawdzamy, kto otrzyma wsparcie, kiedy będzie można je wykorzystać i dlaczego nie warto zwlekać z rezerwacją wyjazdu.
Czek turystyczny 2026 ma zachęcić Polaków do podróżowania po kraju poza szczytem sezonu. Program przewiduje dopłaty do pobytów w hotelach i pensjonatach, a wsparcie wyniesie od 300 do 600 zł. Z czeku turystycznego skorzystają m.in. seniorzy oraz posiadacze Karty Dużej Rodziny. Trzeba jednak spełnić kilka warunków. Czym jest czek turystyczny 2026? Czek turystyczny 2026 to jednorazowe wsparcie finansowe na wypoczynek w Polsce. Nie będzie wypłacane w gotówce. Uprawnione osoby otrzymają specjalny elektroniczny kod, który pozwoli obniżyć koszt pobytu w obiekcie uczestniczącym w programie. Wartość czeku turystycznego ma wynosić od 300 do 600 zł brutto. Kod będzie imienny i będzie można wykorzystać go tylko jeden raz. Kto otrzyma czek turystyczny 2026? Program został skierowany do dwóch grup. Z czeku turystycznego będą mogli skorzystać: seniorzy, którzy ukończyli 60. rok życia, pełnoletni posiadacze ważnej Karty Dużej Rodziny. W praktyce oznacza to, że z dopłaty mogą skorzystać także babcie i dziadkowie, a także rodzice wychowujący większą liczbę dzieci, jeśli posiadają aktywną Kartę Dużej Rodziny. Jakie warunki trzeba spełnić? Nie każdy wyjazd będzie kwalifikował się do dofinansowania. Regulamin programu przewiduje kilka ważnych ograniczeń. Czek turystyczny 2026 będzie można wykorzystać wyłącznie na pobyt obejmujący co najmniej dwa noclegi. Dodatkowo wyjazd musi odbywać się w hotelu, pensjonacie lub innym obiekcie znajdującym się na oficjalnej liście uczestników programu. Wsparcie będzie dostępne tylko w okresie od września do listopada 2026 roku. Program zostanie podzielony na trzy tury, podczas których będzie można wygenerować kod. Należy pamiętać, że czek: jest jednorazowy, ma charakter imienny, nie może zostać przekazany innej osobie, nie podlega wymianie na gotówkę, nie może być łączony z innymi publicznymi dopłatami do tego samego wyjazdu. Jak złożyć wniosek o czek turystyczny 2026? W przypadku czeku turystycznego nie będzie tradycyjnego papierowego wniosku. Cała procedura ma odbywać się online. Aby otrzymać czek turystyczny 2026, trzeba będzie: Wejść do dedykowanego systemu internetowego lub aplikacji podczas jednej z trzech tur programu. Potwierdzić swoje uprawnienia. Wygenerować indywidualny kod czeku. Wybrać obiekt uczestniczący w programie i zarezerwować pobyt. Podać kod podczas rezerwacji. Przy meldunku okazać dokument tożsamości, a w przypadku posiadaczy Karty Dużej Rodziny również samą kartę. Seniorzy będą potwierdzać uprawnienia poprzez złożenie oświadczenia o ukończeniu 60 lat. W przypadku Karty Dużej Rodziny system automatycznie zweryfikuje jej ważność. Ważny termin. Czek będzie aktywny tylko przez 7 dni Jednym z najważniejszych warunków programu jest termin ważności wygenerowanego kodu. Czek turystyczny 2026 będzie aktywny jedynie przez 7 dni od momentu wygenerowania. Oznacza to, że nie warto pobierać go z wyprzedzeniem. Najlepiej najpierw znaleźć odpowiedni obiekt i ustalić termin wyjazdu, a dopiero później wygenerować kod. W przeciwnym razie można stracić prawo do dopłaty. Ostateczny termin wykorzystania czeku turystycznego upływa 30 listopada 2026 roku. Gdzie będzie można wykorzystać czek turystyczny? Czek turystyczny 2026 będzie obowiązywał na terenie całej Polski, jednak program ma szczególnie wspierać regiony, które odnotowują mniejszy ruch turystyczny. Najwięcej obiektów uczestniczących w programie ma znajdować się w województwach: podkarpackim, lubelskim, podlaskim, warmińsko-mazurskim. To właśnie te regiony są najczęściej wskazywane jako główni beneficjenci nowego programu wsparcia turystyki krajowej. Czek turystyczny 2026 – najważniejsze informacje Czek turystyczny 2026 to dopłata do krajowych wyjazdów w wysokości od 300 do 600 zł. Skorzystają z niej seniorzy 60+ oraz osoby posiadające Kartę Dużej Rodziny. Warunkiem jest pobyt obejmujący minimum dwa noclegi w obiekcie uczestniczącym w programie. Kod będzie można wygenerować tylko w wyznaczonych turach między wrześniem a listopadem 2026 roku, a jego ważność wyniesie zaledwie 7 dni. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: 1100 zł na dziecko jeszcze przed wrześniem. Wystarczy złożyć wniosek
Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Cytaty o nauczycielach sprawdzą się jako podziękowanie za trud włożony w nauczanie dzieci. Pozwolą też uhonorować starania, poświęcenie, a także wyrazić szacunek. Polecamy piękne cytaty i złote myśli pisarzy, artystów i innych znanych osób. Wszystkie będą idealne na zakończenie roku szkolnego i pożegnanie z nauczycielem.
Cytaty o nauczycielach, które wybraliśmy, skłaniają do refleksji. Pokazują, jak ważną rolę pracownicy oświaty odgrywają w życiu naszych dzieci. Wśród nich znajdziesz cytaty, które wspaniale sprawdzą się w formie życzeń na Dzień Nauczyciela czy z okazji zakończenia roku. Złote myśli o nauczycielach mogą być świetnym podziękowaniem dla ulubionego pedagoga. Poniżej najpiękniejsze cytaty. Piękne cytaty o nauczycielach Dobry nauczyciel to po prostu zaangażowany w swoją pracę człowiek, który lubi dzieci i młodzież. Oto propozycje cytatów, które świetnie opisują idealnego pedagoga. A także nauczycielską profesję, do której nie każdy jest stworzony. Dzieci rodzą się ze skrzydłami, nauczyciele pomagają im je rozwinąć. – Janusz Korczak *** Nauczyciel ociera się o wieczność. Nigdy nie może stwierdzić, gdzie kończy się jego wpływ. – Henry Adams *** Prawdziwy nauczyciel broni uczniów przed swoim wpływem. Zachęca raczej do wiary w siebie. Kieruje ich wzrok nie na swoją osobę, ale na tego ducha, który jemu samemu daje siłę. – Amos B. Alcott *** Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom? – Deanna Beisser Złote myśli o nauczycielach Złote myśli o nauczycielach to krótkie, często pełne mądrości lub humoru powiedzenia, aforyzmy lub cytaty, które wyrażają uznanie, szacunek, wdzięczność lub refleksję na temat pracy nauczycieli i ich roli w życiu uczniów. Takie myśli mogą inspirować, podkreślać znaczenie edukacji, a także przypominać o trudach i satysfakcjach związanych z zawodem nauczyciela. Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu. – Edward Blishen *** Nauczyciele powinni łączyć autorytet z ciepłem, otwartością i pewnością siebie. – Carolyn Boyes *** Gdy uczeń osiąga coś dzięki nauczycielowi, nauczyciel również czegoś się uczy. – Paulo Coelho *** Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać. – Mark Twain Cytaty o nauczycielach jako podziękowanie Cytaty o nauczycielach mogą być świetnym wyrazem podziękowania. Często w formie inspirujących słów można wyrazić wdzięczność za ich trud, zaangażowanie i wpływ, jaki wywierają na uczniów. Takie cytaty mogą być pięknym dodatkiem do podziękowań, kart okolicznościowych czy prezentów dla nauczycieli. W życiu przydaje się mentor, nauczyciel. Ktoś życzliwy, kto popchnie nas nawet leciutko, ale we właściwym kierunku. Puknie palcem w mapę i wskaże drogę, której początku sami nie umieliśmy odnaleźć. – Andrzej Pilipiuk *** Nauczycielem jest ten, kto potrafi z trudnych rzeczy uczynić łatwe. – Ralph Waldo Emerson *** Nauczyciele potrafiący inspirować są świadomi faktu, że ścieżka edukacyjna jest skazana na kamienie, z których można: albo stworzyć kamienie milowe, albo przeszkody nie do przejścia. – autor nieznany *** Jest jedna forma wyrażenia sympatii nauczycielowi: uczenie się. – Jan Kurczab *** Nauczyciel to doradca, idol, często przyjaciel. Nauczyciel to przewodnik i lider, sternik łodzi. Jednakże energia, która tę łódź napędza, musi pochodzić od uczących się. – Taylor McKenzie *** Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie. – Matthew Quick *** Sukces nauczyciela jest w rękach ucznia, nie odwrotnie. – Carlos Ruiz Zafón *** Nauczyciel jest skazany na wieczne samodoskonalenie. – John C. Dana *** Ja jako nauczyciel nie poszerzam ludzkich umysłów, ja je przebudzam. – Robert Frost *** Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu. – Johann Wolfgang von Goethe *** Często osobowość nauczyciela jest ważniejsza od posiadanej przez niego wiedzy. – Soren Kierkegaard *** W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo. – Barack Obama *** Wielcy nauczyciele zawsze rozumieli, że ich zadaniem nie jest nauczanie przedmiotu, ale uczenie uczniów. – Ken Robinson *** Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron. – Barbara Cage *** Nauczyciel to ktoś wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania! – Beverly Conklin *** Nauczyciel odmienia życie każdego dziecka, całych rodzin, jak i przyszłość nas wszystkich. – Barbara Cage *** Nauczyciel widzi więcej niż tylko twarze dzieci – stara się zobaczyć ich dusze. – Barbara Cage *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein Cytaty o nauczycielach na pożegnanie Cytaty o nauczycielach na pożegnanie to krótkie, często pełne emocji wypowiedzi, które wyrażają wdzięczność, uznanie i najlepsze życzenia dla nauczycieli z okazji końca nauki, np. podczas zakończenia roku szkolnego, matury, albo odchodzenia na emeryturę. Takie cytaty mają na celu podkreślenie roli nauczycieli w rozwoju uczniów, wyrażenie wdzięczności za ich trud i poświęcenie, a także dodanie otuchy i inspiracji na dalszą drogę. Student, który wybiera zawód nauczyciela, nie żegna się ze światem dzieciństwa. Wprost przeciwnie, pragnie pozostać w nim jak najdłużej. – D. Lodge *** Prawdziwa nauka bardziej polega na zadawaniu odpowiednich pytań, aniżeli na dawaniu odpowiedzi. – Josef Albers *** Zawsze uważałem, że kształcenie polega na tym, by uczyć prawa do własnego zdania. – Nancy H. Kleinbaum *** Kto nabytą wiedzę pielęgnuje, a nową bez przerwy zdobywa, ten może być nauczycielem innych. – Konfuncjusz *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein *** Ja nie mogę nauczyć nikogo niczego. Ja tylko mogę sprawić, aby inni zaczęli myśleć. – Sokrates Materiał zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców Wzruszające pożegnanie klas ósmych. Oryginalne przemówienia i wierszyki, których nie znajdziesz nigdzie indziej To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi
Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
Kilkoro rodziców wyszło z inicjatywą, aby z okazji zakończenia roku szkolnego podziękować paniom wychowawczyniom oraz paniom pomagającym w sali w sposób, który moim zdaniem przekracza wszelkie granice zdrowego rozsądku i przyzwoitości.
Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka godzin temu opuściłam oficjalną grupę rodziców na jednym z popularnych komunikatorów, a moje serce wciąż bije jak szalone z powodu potężnych emocji. Czerwiec dopiero się rozpoczął, a w grupie przedszkolnej mojej czteroletniej córki, zamiast radosnego odliczania dni do wakacji, wybuchła prawdziwa, bezwzględna walka o pieniądze. Zaproponowano zrzutkę po sto pięćdziesiąt złotych od każdego dziecka, co przy dużej grupie daje ogromną kwotę, za którą rodzice planują kupić luksusowe vouchery do drogiego salonu SPA, markową biżuterię oraz gigantyczne kosze z delikatesami. Kiedy odważyłam się napisać na forum, że to ogromna przesada i ja w tym roku nie dam ani grosza na tak wystawne podarki, wyleciała na mnie taka fala hejtu, jadu i oskarżeń o skąpstwo, że do teraz nie mogę powstrzymać łez rozczarowania. Luksusowe prezenty dla cioć w przedszkolu. To przesada! Moje stanowcze „nie” wywołało potężną lawinę komentarzy ze strony innych matek, które natychmiast zaczęły licytować się, jak ciężką pracę wykonują panie nauczycielki i jak bardzo musimy im to zrekompensować. Ja doskonale rozumiem, że praca z grupą maluchów jest wymagająca, wycieńczająca i szczerze szanuję trud każdej z tych kobiet, bo sama widzę, jak moja córka chętnie biega rano do sali. Uważam jednak, że za tę pracę panie otrzymują co miesiąc normalną pensję, a pożegnalny prezent powinien być miłym, symbolicznym gestem, a nie próbą fundowania komuś luksusowych wakacji czy drogich zabiegów medycyny estetycznej. Sto pięćdziesiąt złotych z perspektywy jednej rodziny może nie wydawać się kwotą astronomiczną, ale w czerwcu, kiedy muszę opłacić wyjazdy wakacyjne, kupić letnie buty dla dziecka i spiąć domowy budżet, taki wydatek jest dla mnie ogromnym obciążeniem. Najbardziej przeraża mnie jednak fakt, jak bardzo rodzice zatracili poczucie rzeczywistości i jak wielką presję psychiczną wywierają na rodzicach, którzy myślą inaczej lub po prostu nie mają wolnych środków finansowych. Na grupie zaczęły pojawiać się komentarze, że jeśli ktoś nie wpłaci, to jego dziecko zostanie pominięte na pamiątkowej kartce z podpisami, a panie dowiedzą się, kto pożałował grosza na ich podziękowanie. To jest zwyczajny, obrzydliwy szantaż emocjonalny, który stawia nas, rodziców, w roli podwładnych zmuszanych do składania haraczu w imię świętego spokoju i dobrego traktowania naszych dzieci w kolejnym roku szkolnym. Prezenty dla nauczycielek przedszkola a granice przyzwoitości Zastanawiam się, kiedy zgubiliśmy sens tego pięknego czerwcowego święta i zamieniliśmy je w bezwzględny konkurs na to, które przedszkole zorganizuje droższy i bardziej spektakularny prezent. Czy pani naprawdę poczuje się bardziej doceniona, gdy dostanie wisiorek z sieciowego sklepu jubilerskiego, na który zrzuciło się trzydzieści zwaśnionych ze sobą rodzin? Moim zdaniem takie luksusowe podarki wprowadzają jedynie potężny dyskomfort i stawiają same nauczycielki w niezręcznej sytuacji. Dla mnie symbolem wdzięczności i prawdziwego pożegnania od serca zawsze był bukiet kwiatów zerwanych w ogródku, piękna laurka przygotowana samodzielnie przez dziecko czy parę ciepłych słów zapisanych na pamiątkowym dyplomie. Moja córka przez tydzień mogłaby rysować dla swojej pani obrazek, wkładając w to całe swoje zaangażowanie i miłość, i to byłby autentyczny prezent, który pedagog schowa do szuflady na długie lata. Niestety, współczesne ambitne matki wolą po prostu wyciągnąć portfel, rzucić grubą gotówką i pokazać, jak bardzo są wielkoduszne, całkowicie zapominając o tym, że w tym wszystkim powinno liczyć się przede wszystkim dziecko i jego emocje. Walka rodziców na forum: nie będę brać w tym udziału Odmówiłam wpłaty i nie zamierzam zmienić zdania, nawet jeśli przez resztę czerwca inne mamy będą ostentacyjnie odwracać głowy na mój widok w przedszkolnej szatni. Moje dziecko nie jest gorsze, ja nie jestem wyrodną matką, a moje pieniądze należą do mnie i mam pełne prawo decydować, na co zostaną przeznaczone w tym trudnym finansowo okresie. Poszłam w tej sprawie bezpośrednio do dyrekcji przedszkola, informując o praktykach i zastraszaniu, jakie mają miejsce na prywatnych komunikatorach rodziców, ponieważ uważam, że władze placówki powinny odgórnie zakazać organizowania tak kosztownych zbiórek. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, przeżywają ten sam koszmar na klasowych forach: nie bójcie się mówić „nie” i brońcie swoich domowych budżetów przed chorymi ambicjami innych. Przestańmy dawać przyzwolenie na czerwcowe szaleństwo zakupowe, które zamiast łączyć, tylko nas dzieli. Prawdziwego szacunku i wdzięczności za wychowanie naszych maluchów nie da się przeliczyć na bony podarunkowe, a godność i asertywność rodzica są o wiele ważniejsze niż poklask grupy. Mirka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
„To moje dziecko i moja sprawa”. Matka nie zamierza spowiadać się z nieobecności w szkole
Nowe przepisy oświatowe, które wejdą w życie wraz z nowym rokiem szkolnym, już teraz budzą ogromne kontrowersje wśród rodziców. Poznaj pełne buntu i emocji stanowisko mamy, która uważa, że zmuszanie do ujawniania powodów absencji dziecka to jawne naruszenie prywatności rodziny.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka dni temu na zebraniu podsumowującym rok szkolny w klasie mojego syna usłyszałam informację, która dosłownie zagotowała we mnie krew. Wychowawczyni z pełną powagą zapowiedziała nam, że od września prawdopodobnie wejdą w życie nowe, o wiele bardziej rygorystyczne zasady dotyczące usprawiedliwiania nieobecności uczniów w szkole podstawowej. Do tej pory sprawa była prosta i opierała się na wzajemnym zaufaniu: pisałam w systemie Librus krótką wiadomość, że proszę o usprawiedliwienie syna w danym dniu z przyczyn osobistych, podpisując się jako rodzic. Od nowego roku szkolnego takie ogólne formułki mają jednak przestać przechodzić, a system wymusi na nas szczegółowe podanie konkretnego powodu, dla którego dziecko nie pojawiło się na lekcjach. Dla mnie to jest jawne przekroczenie wszelkich dopuszczalnych granic oraz traktowanie dorosłych, odpowiedzialnych ludzi jak niesfornych nastolatków. Chcę powiedzieć to głośno i z pełnym przekonaniem: to moje dziecko i moja sprawa, a szkoła nie jest instytucją śledczą, przed którą mam obowiązek spowiadać się z każdego kroku i intymnego szczegółu z życia naszej rodziny. Nowe zasady usprawiedliwiania nieobecności to jawna inwigilacja Moje oburzenie wynika z faktu, że szkoła coraz mocniej próbuje wchodzić buciorami w sferę, która powinna być absolutnie nietykalna i chroniona prawnie. Dlaczego obcy ludzie, jakimi w gruncie rzeczy są nauczyciele, mają wiedzieć, czy mój syn opuścił lekcje, bo jechaliśmy na pogrzeb w odległej części kraju, czy po prostu mieliśmy ważną wizytę u specjalisty, o której nie chcę rozpowiadać? Żyjemy w czasach, kiedy na każdym kroku mówi się o ochronie danych wrażliwych i prawie do prywatności, a tymczasem system oświaty próbuje zmusić mnie do publicznego obnażania naszych domowych problemów czy planów. Uważam, że jeśli jako prawny opiekun podejmuję decyzję, że moje dziecko w poniedziałek nie idzie do szkoły, to biorę za to pełną odpowiedzialność i nikt nie ma prawa żądać ode mnie raportu z tej decyzji. To ja odpowiadam za jego edukację, ja nadrabiam z nim zaległości w domu i ja dbam o to, by miał dobre oceny na koniec semestru. Zmuszanie matek i ojców do pisania wypracowań o tym, czy powodem absencji była rewolucja żołądkowa, kryzys emocjonalny czy po prostu chęć spędzenia jednego dnia razem po ciężkim tygodniu, to zwyczajne upokorzenie. Szkoła powinna skupić się na poziomie nauczania, który pozostawia dziś wiele do życzenia, a nie na tworzeniu kolejnych barier biurokratycznych, które mają na celu jedynie kontrolowanie i zastraszanie rodziców. Rodzic w szkole też ma prawa Wielu pedagogów twierdzi, że te nowe, restrykcyjne przepisy są wprowadzane po to, by walczyć z wagarami oraz samowolnym przedłużaniem wakacji czy weekendów przez zamożniejszych rodziców. Może i są tacy, którzy nadużywają systemu, ale dlaczego z powodu marginesu ma cierpieć cała reszta uczciwych, dbających o swoje dzieci ludzi? Dla mnie prawo rodzica do decydowania o losie swojego niepełnoletniego dziecka stoi o wiele wyżej niż jakikolwiek wewnętrzny regulamin placówki edukacyjnej, który od września zmieni nasze życie w ciągły stres i tłumaczenie się. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nauczyciel będzie oceniał, czy powód, który wpisałam w Librusie, jest wystarczająco dobry, by zaszczycić mojego syna usprawiedliwieniem. Co się stanie, jeśli wpiszę, że syn był po prostu skrajnie zmęczony po maratonie sprawdzianów i pozwoliłam mu odespać, a szkoła uzna to za kaprys i wpisze mu godziny nieusprawiedliwione, co automatycznie obniży jego ocenę z zachowania? To jest mechanizm czystego szantażu emocjonalnego i urzędniczej bezduszności, który niszczy i tak już niezwykle napięte relacje na linii rodzice a grono pedagogiczne w naszym kraju. Będę walczyć o godność rodziny Chcę zadeklarować wprost na łamach Państwa portalu, że od września nie zamierzam podporządkować się tym nowym, absurdalnym wymogom i będę konsekwentnie bojkotować te przepisy. Jeśli system zmusi mnie do wpisania powodu, będę konsekwentnie wpisywać jedną i tę samą regułkę: przyczyny osobiste znane rodzicom, i niech dyrekcja robi z tym, co chce, łącznie z nasyłaniem na mnie kuratora oświaty. Nie dam się zastraszyć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek łamał moją godność oraz suwerenność mojej rodziny w imię chorych, biurokratycznych procedur. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy czują podobny bunt przed nadchodzącym rokiem szkolnym: nie bądźmy bierni i nie zgadzajmy się potulnie na każdą bzdurę, którą serwuje nam system. Nasze dzieci to nie są numery w dzienniku należące do państwa, to są nasi synowie i córki, i to my mamy wyłączne prawo decydować, kiedy i z jakiego powodu zostają w domu. Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga”. Rodzice drżą ze strachu przed urlopem
„Pojechała odwiedzić teściową w uzdrowisku bez zapowiedzi. To, co zastała w pokoju, zwaliło ją z nóg”
Moja teściowa, sześćdziesięciopięcioletnia Krystyna, od lat narzekała na zdrowie. Każde rodzinne spotkanie kręciło się wokół jej bolących stawów i wiecznego zmęczenia, przez które rzadko miała siłę, by pomóc nam przy dzieciach. Kiedy po wielu miesiącach oczekiwania wreszcie dostała skierowanie na trzytygodniowy turnus do malowniczego uzdrowiska, wszyscy odetchnęliśmy z ulgą.
Mój mąż osobiście pakował jej ciężkie walizki, a dzieci przygotowały laurki, życząc babci szybkiego powrotu do formy. Po dwóch tygodniach jej nieobecności uznaliśmy z mężem, że zrobimy jej wspaniałą niespodziankę. Zaplanowałam, że zabiorę dzieci, upiekę jej ulubione ciasto drożdżowe i bez żadnej zapowiedzi pojedziemy odwiedzić ją w niedzielne popołudnie, by sprawdzić, jak przebiega kuracja. Ta spontaniczna decyzja okazała się jednak największym błędem, a to, co zastałam w sanatoryjnym pokoju, po prostu zwaliło mnie z nóg i zniszczyło mój dotychczasowy obraz skromnej, starszej pani. Niespodziewana wizyta w sanatorium i wielka tajemnica starszej pani Droga do uzdrowiska upływała nam w doskonałych humorach, a dzieci nie mogły się doczekać, kiedy uściskają babcię. Gdy zajechaliśmy pod zabytkowy budynek sanatorium, pogoda była przepiękna, a wokół spacerowali kuracjusze. Postanowiliśmy nie dzwonić do teściowej, żeby nie psuć efektu zaskoczenia. Minęliśmy portiernię i ruszyliśmy prosto na drugie piętro, pod drzwi jej pokoju. Przez moment wahałam się, czy zapukać, ale dzieci były tak niecierpliwe, że po prostu nacisnęłam klamkę, będąc święcie przekonaną, że zastanę mamę odpoczywającą po obiedzie z książką w ręku. To, co ukazało się moim oczom, zamroziło mnie w jednej sekundzie, a drożdżówka o mało nie wypadła mi z rąk na korytarz. W pokoju nie było żadnej schorowanej emerytki potrzebującej ciszy i spokoju. Moja teściowa siedziała na łóżku w bardzo śmiałej, eleganckiej sukience, której nigdy wcześniej nie widziałam w jej szafie, a obok niej, z kubkiem kawy w ręku, wypoczywał obcy, postawny mężczyzna w podobnym wieku. Atmosfera w pomieszczeniu w ogóle nie przypominała uzdrowiskowego rygoru − grała cicha, romantyczna muzyka, a na stoliku obok lekarstw stały luksusowe czekoladki i świeże kwiaty. Krystyna na mój widok zbladła, błyskawicznie odsunęła się od swojego towarzysza i zaczęła nerwowo poprawiać fryzurę, a w jej oczach zobaczyłam czysty, paniczny strach. Sanatoryjny romans teściowej, czyli drugie życie schorowanej babci Stałam w progu jak wryta, starając się zasłonić dzieci, które na szczęście bardziej interesowały się windą na korytarzu niż tym, co działo się w środku. Mężczyzna, wyraźnie zmieszany całą sytuacją, mruknął coś pod nosem o pilnym zabiegu borowinowym, zebrał swoje rzeczy i błyskawicznie ulotnił się z pokoju, zostawiając mnie sam na sam z teściową. To, co wydarzyło się później, było festiwalem najgorszych, najbardziej absurdalnych tłumaczeń, jakie w życiu słyszałam. Krystyna zaczęła mi gorączkowo wmawiać, że to tylko kolega z grupy rehabilitacyjnej, który przyniósł jej herbatę, bo ona źle się poczuła po porannych prądach. Jednak ani intymna atmosfera, ani tym bardziej jej makijaż i perfumy nie pozostawiały złudzeń, że w tym uzdrowisku kwitnie w najlepsze gorący, sanatoryjny romans. Okazało się, że starsza pani, która w domu nie miała siły przejść do pobliskiego sklepu i wiecznie narzekała na samotność po śmierci teścia, tutaj przeżywa swoją drugą młodość i bawi się doskonale na dancingach, całkowicie zapominając o bożym świecie. Poczułam wtedy ogromne ukłucie żalu i złości, bo przypomniałam sobie te wszystkie sytuacje, kiedy prosiliśmy ją o pomoc przy chorych dzieciach, a ona odmawiała, zasłaniając się rzekomym brakiem sił i potwornym bólem kręgosłupa. Tutaj, bez barier i ograniczeń, ból nagle minął jak ręką odjął, ustępując miejsca nowej, miłosnej fascynacji. Rodzinny kryzys i dylemat synowej po powrocie z uzdrowiska Wróciłam do domu w fatalnym stanie psychicznym, a droga powrotna była dla mnie prawdziwą drogą przez mękę. Dzieci na szczęście niewiele zrozumiały z tej krótkiej i napiętej wizyty, ale ja zostałam z potwornym ciężarem, z którym zupełnie nie potrafię sobie poradzić. Mój mąż od niedzieli widzi, że jestem dziwnie cicha i zdystansowana, dopytuje, jak minęło spotkanie z mamą, a ja po prostu kłamię, mówiąc, że Krystyna była zmęczona po zabiegach i szybko musieliśmy wracać do miasta. Nie mam pojęcia, jak mam mu powiedzieć, że jego ukochana, skromna mamusia, którą on stawia za wzór wszelkich cnót, zdradza pamięć o zmarłym ojcu i kręci potajemne romanse w sanatoryjnych korytarzach. Teściowa od niedzieli dzwoni do mnie co godzinę, płacze w słuchawkę i błaga mnie o dyskrecję, obiecując, że po powrocie z turnusu wszystko mi wytłumaczy i natychmiast zakończy tę znajomość. Czuję się potwornie wciągnięta w tę sieć kłamstw i obłudy, która niszczy spokój mojej rodziny. Z jednej strony uważam, że każdy dorosły człowiek ma prawo do szczęścia i samotność na emeryturze bywa straszna, ale z drugiej − ta cała hipokryzja, udawanie ciężko chorej w domu i uciekanie od obowiązków babci na rzecz sekretnych schadzek budzi we mnie głęboki niesmak. Zostałam z tajemnicą, która pali mnie od środka i obawiam się, że bez względu na to, co zrobię, ta sanatoryjna prawda prędzej czy później zdemoluje nasze relacje rodzinne. Zobacz też: „Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
Dorosłe dzieci na garnuszku rodziców to plaga dzisiejszych czasów. „Wychowałam lenia i płacę wysoką cenę”
Mój syn ma 29 lat, jest zdrowy, wykształcony i teoretycznie gotowy do samodzielnego życia. Problem w tym, że nadal mieszka ze mną, korzysta z moich pieniędzy i zachowuje się tak, jakby bycie dorosłym było opcjonalne. Najgorsze jest jednak to, że coraz częściej mam wrażenie, że sama jestem winna tej sytuacji.
Kiedy urodził się mój jedyny syn, obiecałam sobie, że będzie miał lepsze dzieciństwo niż ja. Nie chciałam, żeby czegokolwiek mu brakowało. Kupowałam mu markowe ubrania, opłacałam dodatkowe zajęcia, pomagałam w nauce. Kiedy czegoś potrzebował, starałam się znaleźć sposób, by mu to zapewnić. Dziś widzę, że granica między troską a wyręczaniem jest bardzo cienka. Przez lata usprawiedliwiałam go przed nauczycielami, załatwiałam za niego różne sprawy, przypominałam o obowiązkach. Gdy nie posprzątał pokoju, robiłam to sama, bo szkoda mi było czasu na kłótnie. Gdy zapomniał czegoś do szkoły, zawoziłam mu to. Gdy miał problem, natychmiast ruszałam z pomocą. Wydawało mi się, że jestem dobrą matką. Dziś zastanawiam się, czy przypadkiem nie wychowałam człowieka, który nigdy nie nauczył się odpowiedzialności. Prawie trzydziestka na karku i życie jak nastolatek Mój syn skończył studia kilka lat temu. Znalazł pracę, ale szybko z niej zrezygnował, bo szef był wymagający. Potem była kolejna i jeszcze jedna. Wszędzie coś mu nie pasowało. Od miesięcy pracuje tylko dorywczo. Twierdzi, że szuka czegoś odpowiedniego dla siebie. Tymczasem nadal mieszka w swoim dawnym pokoju. Nie płaci rachunków, nie dokłada się do zakupów, a lodówka magicznie zapełnia się sama. Przynajmniej z jego perspektywy. Najbardziej boli mnie to, że traktuje ten stan jak coś całkowicie normalnego. Kiedy próbuję poruszyć temat wyprowadzki, słyszę, że ceny mieszkań są absurdalne. Gdy wspominam o większym zaangażowaniu w domowe obowiązki, odpowiada, że przecież pomaga, kiedy go poproszę. Tylko że ja mam już dość proszenia. Mam dość przypominania dorosłemu mężczyźnie, żeby wyniósł śmieci albo pozmywał po sobie talerz. Coraz częściej obwiniam samą siebie Ostatnio zauważyłam, że wiele moich znajomych ma podobny problem. Ich dorosłe dzieci nadal mieszkają z rodzicami, korzystają z ich pieniędzy i odkładają samodzielność na bliżej nieokreśloną przyszłość. Zaczynam się zastanawiać, czy nie jest to jedna z największych bolączek współczesnego rodzicielstwa. Przez lata słyszymy, że mamy wspierać dzieci, budować ich poczucie wartości i usuwać przeszkody z ich drogi. Robimy to z miłości. Chcemy dla nich jak najlepiej. Tylko że czasem ta pomoc zamienia się w pułapkę. Dziś coraz częściej myślę, że mój syn nie boi się dorosłości dlatego, że świat jest trudny. On po prostu wie, że w razie problemów zawsze spadnie na cztery łapy. Bo ja go złapię. A może właśnie w tym tkwi mój największy błąd. Mam wrażenie, że wychowałam człowieka, który przyzwyczaił się, że ktoś zawsze rozwiąże jego problemy. I choć trudno mi to przyznać, rachunek za tę nadopiekuńczość płacę dziś każdego dnia. Nie tylko finansowo. Płacę także własnym spokojem, frustracją i poczuciem, że mój dorosły syn utknął w miejscu, z którego sam nie chce się ruszyć. Zobacz także: „Jestem po 70-tce, a córka chciała zagonić mnie do niańczenia dzieci. Dobrze, że mam jeszcze syna, który mnie wspiera”