Wyłączą dzieciom TikToka i Instagram. Nowacka ostrzega: nic nie da zakładanie kont przez rodziców
Zakaz telefonów w szkołach ma wejść w życie od 1 września 2026 roku – zapowiedziała Barbara Nowacka na antenie TVN24. Ministerstwo Edukacji zakończyło konsultacje społeczne i szykuje projekt ustawy do Sejmu. Równolegle resort pracuje też nad ograniczeniem mediów społecznościowych dla osób poniżej 15 lat.
Ministerstwo Edukacji, kierowane przez Barbarę Nowacką, zapowiada zakaz korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Data, która ma być punktem zwrotnym dla szkolnej codzienności, to 1 września 2026 roku. Deklaracja padła na antenie TVN24, a resort podkreśla, że przygotowania do nowych przepisów weszły w decydującą fazę. Równolegle toczą się prace nad ograniczeniami dotyczącymi mediów społecznościowych dla osób poniżej 15. roku życia. Szkoła bez telefonu: projekt ustawy wchodzi na ostatnią prostą Zapowiedź zakazu telefonów w podstawówkach nie jest już luźnym pomysłem do dyskusji. Resort informuje, że zakończyły się konsultacje społeczne dotyczące tych przepisów, a większość zgłaszanych uwag dotyczyła doprecyzowania zapisów. To ważny sygnał dla rodziców i nauczycieli: temat nie utknął na etapie ogólnych haseł. Kolejny krok ma należeć do parlamentu. Projekt ustawy wprowadzający zakaz ma wkrótce trafić pod obrady Sejmu, który ostatecznie zdecyduje o przyjęciu lub odrzuceniu planowanych zmian. Dla rodzin to oznacza jedno: zanim szkoły zaczną wdrażać konkretne zasady, potrzebna będzie decyzja ustawodawcy. W tle pojawia się też informacja, że zakaz może w przyszłości zostać poszerzony. Rozważane jest objęcie nim także szkół średnich, a nawet uczelni wyższych. Na razie mowa jednak o kierunku i możliwościach, a nie o gotowym harmonogramie dla starszych roczników. Rodzice pytają o szczegóły, a resort dopina przepisy Wiele domów zna ten scenariusz: dziecko wychodzi do szkoły z telefonem, bo „tak jest wygodniej”, a po południu trudno ocenić, czy urządzenie było wsparciem, czy raczej źródłem rozproszeń. Dlatego w praktyce najważniejsze będzie to, jak przepisy zostaną opisane i jak szkoły przełożą je na jasne zasady. Z perspektywy rodzica kluczowe są dwa elementy, które już dziś wynikają z zapowiedzi resortu: termin ma być konkretny i jednolity: 1 września 2026 roku, legislacja jest na etapie finalizacji po konsultacjach, a więc szczegóły mają zostać doprecyzowane przed wejściem projektu do Sejmu. Warto śledzić dalszy bieg prac, by wiedzieć: co oznacza „zakaz korzystania” w czasie przerw, w jakich sytuacjach telefon będzie dopuszczalny i jak szkoły poradzą sobie z egzekwowaniem zasad. Na tym etapie resort mówi o przygotowaniach i procesie legislacyjnym, a ostateczny kształt zależy od ustawy. Media społecznościowe pod lupą: ograniczenie do 15 lat i weryfikacja tożsamości Równolegle Ministerstwo Edukacji zapowiada kolejny ruch: zakaz korzystania z mediów społecznościowych (np. Facebook, Instagram, TikTok) dla osób, które nie ukończyły 15. roku życia. Prace nad projektem mają uwzględniać doświadczenia innych państw. Wskazywany jest przykład Australii, gdzie wprowadzaniu podobnych rozwiązań towarzyszył sprzeciw części rodziców. W debacie szybko pojawiła się też wątpliwość, która jest dla rodziców bardzo życiowa: czy takie ograniczenia będą realne, skoro dorosły mógłby założyć konto dziecku na swoje dane. Resort zakłada, że nie będzie to takie proste, bo wspólnie z Ministerstwem Cyfryzacji pracuje nad rozwiązaniem opartym o potwierdzanie tożsamości. Dostęp do platform społecznościowych miałby być możliwy dopiero po weryfikacji użytkownika poprzez europejski portfel tożsamości cyfrowej, porównywany do rozwiązania w stylu polskiego mObywatela. To podejście ma domknąć system od strony technicznej i ograniczyć obchodzenie zasad, choć konkretne mechanizmy będą zależały od tego, jak zostaną zapisane w projekcie ustawy. Dla rodzin to dwa równoległe wątki, które mogą mocno zmienić codzienność dzieci: szkolne zasady dotyczące telefonu oraz dostęp do mediów społecznościowych. O terminach i kształcie rozwiązań przesądzą jednak prace legislacyjne i decyzja Sejmu. Źródło: TVN24 Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Państwo dokłada aż 1500 zł do 800 plus. Nie popełnij tego błędu przy składaniu wniosku
W ramach programu „Aktywny Rodzic” rodzice mogą otrzymać 1500, a nawet 1900 zł. Wystarczy spełnić kilka warunków.
Świadczenie rodzicielskie w ramach programu „Aktywny Rodzic”, znane potocznie jako babciowe, jest dostępne dla rodziców dzieci od 12. do 35. miesiąca życia w całej Polsce. Program realizuje ZUS. W zależności od wybranego modułu wsparcie wynosi 1500 zł miesięcznie (a w części przypadków 1900 zł) i może być wypłacane równolegle z 800 plus, jeśli spełnione są określone warunki. Na czym polega program „Aktywny Rodzic”? Program „Aktywny Rodzic” obejmuje trzy moduły: „aktywni rodzice w pracy”, „aktywnie w żłobku”, „aktywnie w domu”. To rodzice wybierają moduł, który odpowiada ich sytuacji zawodowej i temu, jak planują zorganizować opiekę swojemu dziecku. 1. „Aktywni rodzice w pracy” To tzw. babciowe. Świadczenie jest dla rodziców aktywnych zawodowo, którzy mają dziecko w wieku od 12. do 35. miesiąca życia i nie korzystają ze żłobka ani dziennego opiekuna. Pieniądze można przeznaczyć dowolnie — np. na nianię, opiekę dziadków albo prywatną opiekunkę. Ile można dostać? 1500 zł miesięcznie przez maksymalnie 24 miesiące, 1900 zł miesięcznie na dziecko z niepełnosprawnością. 2. „Aktywnie w żłobku” To dofinansowanie pobytu dziecka: w żłobku, klubie dziecięcym, u dziennego opiekuna. Świadczenie trafia bezpośrednio do placówki, a nie na konto rodzica. Ile można dostać? do 1500 zł miesięcznie, do 1900 zł miesięcznie dla dziecka z niepełnosprawnością. Uwaga: świadczenie nie może być wyższe niż faktyczna opłata za pobyt dziecka, nie obejmuje wyżywienia. Program działa do końca roku szkolnego, w którym dziecko kończy 3 lata, a jeśli dziecko nie może pójść do przedszkola — nawet do końca roku szkolnego, w którym kończy 4 lata. 3. „Aktywnie w domu” To świadczenie dla rodziców, którzy pozostają z dzieckiem w domu i nie korzystają z dwóch wcześniejszych form wsparcia. Zastąpiło dawny Rodzinny Kapitał Opiekuńczy (RKO). Ile można dostać? 500 zł miesięcznie, przez 24 miesiące, od 12. do 35. miesiąca życia dziecka. Tu nie ma wyższej stawki dla dzieci z niepełnosprawnością – kwota zawsze wynosi 500 zł. 1500 zł miesięcznie oprócz 800 plus: warunki Najpopularniejszy moduł to tzw. babciowe. Tu kluczowa jest aktywność zawodowa rodzica i to w praktycznym, codziennym znaczeniu: świadczenie ma ułatwić zorganizowanie opieki, kiedy wracasz do pracy. Warunki, o których warto pamiętać: świadczenie przysługuje rodzicom dzieci w wieku 12–35 miesięcy, trzeba być aktywnym zawodowo: w ramach umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej lub prowadząc działalność gospodarczą, rodzic musi jednocześnie sprawować opiekę nad dzieckiem, wsparcie nie przysługuje osobom przebywającym na urlopie wychowawczym, jeśli nie podejmują pracy, świadczenia nie da się pobierać, gdy dziecko uczęszcza do publicznego żłobka, do którego dopłaca gmina. Co ważne, nazwa „babciowe” jest nieoficjalna. Program nie narzuca, kto ma opiekować się dzieckiem. Te pieniądze mogą pomóc opłacić opiekę członka rodziny, niani lub inne rozwiązanie, które sprawdza się w Waszej sytuacji. Terminy i wniosek: tu najłatwiej stracić wyrównanie Wnioski składa się wyłącznie elektronicznie, a to oznacza, że nie ma wizyty w okienku ZUS. Do wyboru są cztery kanały: PUE ZUS, aplikacja mZUS, portal Emp@tia, bankowość elektroniczna. Wniosek można złożyć najwcześniej w miesiącu, w którym dziecko kończy 12 miesięcy. Jeśli dokumenty są złożone poprawnie, pierwsze wypłaty trafiają na konto w terminie do 2 miesięcy. Ważne! W module „aktywnie w żłobku” pilnowanie terminu jest bardzo ważne. Jeśli zależy Ci na wyrównaniu od pierwszego dnia pobytu dziecka w placówce, wniosek trzeba złożyć nie później niż w ciągu 2 miesięcy od rozpoczęcia uczęszczania do żłobka. Ten szczegół potrafi zrobić dużą różnicę w domowym budżecie. Na koniec warto doprecyzować jedną rzecz: „Aktywny Rodzic” nie zastępuje 800 plus. To dodatkowe wsparcie, które może działać obok 800 plus, o ile spełniasz warunki wybranego modułu. Źródło: Infor Zobacz także: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
Szybko zgłoś się po nowe 800 plus na wakacje. Warunek jest prosty: trzeba wyjechać za granicę
Dopłata do wakacji już ruszyła i ma obniżyć koszty wyjazdów za granicę dla mieszkańców wybranego regionu. Chodzi o czartery z lotniska Zielona Góra-Babimost do Tirany w sezonie letnim 2026. Dopłaty mają wynieść od 618 do 789 zł na osobę, a rejsy będą realizowane raz w tygodniu.
Województwo lubuskie uruchamia wsparcie dla mieszkańców planujących letni wyjazd do Albanii. Chodzi o połączenia czarterowe na trasie Zielona Góra-Babimost – Tirana w sezonie 2026. Dopłata ma obniżyć koszt wyjazdu o kilkaset złotych na osobę, a loty zaplanowano w rytmie tygodniowym − od połowy czerwca do połowy sierpnia. Dopłata do wakacji: ile można zyskać na wyjeździe i od czego to zależy? W praktyce dopłata dla turysty ma wynieść od 618 do 789 zł na osobę. Różnica zależy od tego, jaki samolot zostanie użyty do realizacji przelotu: wyższe dofinansowanie przewidziano przy boeingu 737-700, a niższe przy boeingu 737-800. Warto też znać skalę wsparcia „od strony lotu”. Dopłata samorządu do jednego przelotu w obie strony ma wynieść 116 850 zł. To rozwiązanie może być szczególnie odczuwalne dla rodzin, bo przy kilku osobach w rezerwacji suma oszczędności szybko rośnie − choć nadal obowiązują zasady sprzedaży typowe dla czarterów i pakietów. Terminy są konkretne, a miejsc nie kupisz „na samolot” Program zakłada 13 rotacji czarterowych na trasie Zielona Góra – Tirana, co oznacza łącznie 26 lotów w sezonie letnim 2026. Rejsy mają odbywać się raz w tygodniu, od połowy czerwca do połowy sierpnia. Istotna jest też forma sprzedaży: przeloty nie mają być oferowane jako sam bilet lotniczy. Wyjazdy będzie można kupić wyłącznie jako pakiety turystyczne przygotowane przez biuro podróży. Jeśli ktoś planuje urlop „na własną rękę”, ta oferta może nie pasować − ale dla osób, które wolą mieć w jednym miejscu lot i organizację wyjazdu, taki model bywa po prostu wygodniejszy. Dopłaty są efektem przetargu urzędu marszałkowskiego. W postępowaniu złożono jedną ofertę − przygotowało ją biuro podróży Itaka. Dofinansowanie wakacji w Albanii: wylot z Zielonej Góry Za dopłatami stoi też cel regionalny: zachęcenie do korzystania z lotniska Zielona Góra-Babimost, wsparcie lokalnej infrastruktury lotniczej i poprawa konkurencyjności portu wobec większych lotnisk. Babimost jest najmniejszym portem lotniczym w Polsce, a wyniki ruchu pasażerskiego pokazują, że każdy sezon ma znaczenie. W sierpniu 2025 roku lotnisko obsłużyło ok. 10 tys. osób, co oznacza spadek o 12 proc. względem roku wcześniej. Z kolei w I kwartale 2026 z portu skorzystało już 11 tys. pasażerów. To nie jedyny kierunek wspierany przez samorząd. W tym roku woj. lubuskie dotuje regularne rejsy PLL LOT do i z Warszawy oraz loty czarterowe Enter Air do i z Egiptu. Łącznie wszystkie dotacje w tym roku mają pochłonąć ponad 33 mln zł. Dla wielu rodzin to może być sygnał, że region konsekwentnie walczy o to, by wylot „z bliska” był realną alternatywą dla dalekich dojazdów na większe lotniska. Źródło: WP Zobacz też: „Z 800 plus opłacam angielski i nic nie zostaje. Powinni dokładać jeszcze kilka stówek do korepetycji”
Wyższe emerytury, ale tylko dla pracujących rodziców? Należy im się za harówkę przy dzieciach
Wyższe emerytury dla pracujących rodziców to cel petycji, która trafiła do Sejmu i Ministerstwa Rodziny. Autorka przekonuje, że obecne zasady nie premiują łączenia pracy z wychowaniem dzieci, a szczególnie pomijają rodziców trojga dzieci.
Wyższe emerytury dla pracujących rodziców to postulat, który właśnie trafia na sejmowe biurka: do Sejmu i Ministerstwa Rodziny skierowano petycję o zmianę zasad naliczania świadczeń dla osób, które przez lata łączyły pracę zawodową z wychowywaniem dzieci. W centrum sporu są rodzice trójki dzieci, którzy – jak podnosi autorka – dziś czują się pomijani. Sprawą ma zająć się sejmowa Komisja do Spraw Petycji. Trzecie dziecko na papierze „znika” i to budzi największy sprzeciw W petycji najmocniej wybrzmiewa jeden praktyczny szczegół: przy ustalaniu kapitału początkowego można doliczyć maksymalnie trzy lata opieki nad każdym dzieckiem, ale łącznie nie więcej niż sześć lat. W efekcie, jeśli ktoś wychowywał troje dzieci, czas opieki nad trzecim dzieckiem – w ujęciu wskazywanym przez autorkę – nie przekłada się już realnie na wyliczenie świadczenia. Autorka petycji przedstawia się jako osoba, która przez niemal 40 lat prowadziła działalność gospodarczą i regularnie opłacała składki, jednocześnie wychowując troje dzieci. Jej argument jest prosty: system ma premiować aktywność zawodową, a jednak w jej ocenie nie pokazuje wystarczająco różnicy między rodzicem, który pracował i wychowywał dzieci, a osobą, która korzysta z rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego Mama 4+ (finansowanego z budżetu państwa). To nie jest spór o to, czy wspierać rodziny, tylko o to, jak wycenić lata, w których praca i opieka szły równolegle. Wśród postulatów pojawia się m.in. pomysł wprowadzenia wyższych przeliczników emerytalnych za każde wychowane dziecko dla osób posiadających wypracowany staż pracy, a także wyraźniejsze powiązanie wysokości świadczenia z aktywnością zawodową i opłacaniem składek. Jest też wątek „dowartościowania” rodziców trójki dzieci, którzy nie mieszczą się dziś ani w rozwiązaniach kierowanych do rodzin z dwójką dzieci, ani w programach obejmujących rodziny wielodzietne z co najmniej czwórką. Jak to działa dziś? Urlopy oraz okresy nieskładkowe W opinii przygotowanej dla Sejmu przypomniano, że po reformie emerytalnej z 1999 r. wysokość emerytury została silnie powiązana ze składkami: im dłuższa aktywność zawodowa i im większy kapitał zgromadzony w ZUS, tym wyższe świadczenie. To fundament, na którym opiera się cały system. Jednocześnie istnieją mechanizmy, które mają uwzględniać rodzicielstwo. Do stażu emerytalnego mogą być zaliczane okresy urlopów wychowawczych i opieki nad dzieckiem jako okresy nieskładkowe. Przy kapitale początkowym – co jest osią sporu – obowiązuje zasada maksymalnie trzech lat opieki na dziecko, ale nie więcej niż sześć lat łącznie. W opinii przypomniano również rozwiązanie ważne szczególnie dla osób prowadzących działalność: przedsiębiorcy mogą zawiesić działalność na czas opieki nad dzieckiem, a składki emerytalne za ten okres finansuje budżet państwa. To element, który miał ograniczać skutki przerwy w pracy związanej z opieką. Osobny wątek to Mama 4+. W opinii wskazano, że to świadczenie socjalne finansowane z budżetu państwa, nie „klasyczna” emerytura składkowa. Przysługuje osobom, które wychowały co najmniej czworo dzieci i nie mają emerytury zapewniającej minimalne środki utrzymania. Sejm ma pole do manewru, ale decyzja będzie wymagała wyważenia zasad Petycja może stać się punktem wyjścia do prac legislacyjnych. Wskazano też możliwe kierunki zmian, które nie sprowadzają się do jednego prostego ruchu, ale raczej do kilku wariantów: wydłużenie okresów opieki nad dzieckiem zaliczanych do stażu emerytalnego, zwiększenie składek finansowanych przez państwo za osoby sprawujące opiekę nad dziećmi, podwyższenie podstawy wymiaru składek opłacanych przez budżet w czasie przerwy związanej z wychowywaniem dzieci. W opinii podkreślono, że ustawodawca ma szeroką swobodę w kształtowaniu systemu emerytalnego, ale musi zachować równowagę między zasadą składkowości a solidarnością społeczną. Zaznaczono też, że obecne rozwiązania – w tym Mama 4+ – uznano za zgodne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, a jednocześnie parlament może modyfikować system i wprowadzać nowe preferencje. Dla rodziców, którzy łączyli pracę z opieką nad dziećmi, kluczowy będzie najbliższy krok proceduralny: sprawą ma zająć się sejmowa Komisja do Spraw Petycji. To tam rozstrzygnie się, czy postulaty zyskają dalszy bieg i w jakim kierunku mogą pójść ewentualne zmiany. Źródło: Rynek Zdrowia Zobacz też: 620 zł miesięcznie na ucznia nawet przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą o tym zasiłku
Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę”
Przedszkolne menu coraz rzadziej kojarzy się z zupą mleczną, parówkami z wody i biszkoptami. Czy serwowanie maluchom słupków warzyw z hummusem i tostów z awokado to rzeczywiście krok w stronę lepszego żywienia, czy może kolejny sposób, by poróżnić rodziców?
Chyba wszyscy znamy typowe „menu dla dzieci” – czy to w restauracjach, czy właśnie w przedszkolu. Nuggetsy i kotleciki z kurczaka, spaghetti, zupa pomidorowa... Na szczęście żywienie w przedszkolach coraz częściej staje się częścią filozofii placówki i elementem, którym można przyciągnąć rodziców. W ofertach przedszkoli, nie tylko prywatnych, pojawiają się informacje o autorskich jadłospisach, opiece dietetyka, lokalnych produktach, ograniczaniu cukru i „edukacji żywieniowej”. Ostatnio znajoma nauczycielka przedszkolna przyznała mi się, że czasem to wolałaby, żeby podać dzieciakom ten nieszczęsny makaron z truskawkami i cukrem, i mieć spokój. Spokoju nie ma, bo – jak podkreśla – rodzice prześcigają się w coraz dziwniejszych pomysłach na urozmaicenie diety przedszkolaków. Bo czy kilkuletnie dziecko naprawdę musi znać guacamole? A może to bardziej potrzeba rodziców i uleganie instagramowej presji? Zapytałam kilku mam przedszkolaków o ich podejście. Dni kuchni świata w przedszkolu W nowoczesnych placówkach popularne są dziś dni tematyczne związane z kuchniami świata. W jednym miesiącu maluchy poznają greckie smaki i jedzą pitę z kurczakiem i oliwkami, innym razem zajadają się niemiecką sałatką ziemniaczaną i Apfelstrudlem na deser. Z jednej strony brzmi to świetnie — dzieci próbują nowych smaków, uczą się otwartości i różnorodności. Z drugiej coraz więcej rodziców zastanawia się, czy przedszkola nie zaczynają przesadzać z „modnym jedzeniem”. – Mój syn chodzi do prywatnego przedszkola z własną kuchnią i dietetyczką. Ostatnio na śniadanie były tosty z awokado, a na podwieczorek ube pancakes. Przyznam szczerze: byłam w szoku, kiedy zobaczyłam to w aplikacji. Musiałam wygooglać, co to jest to ube – mówi Alicja, mama 5-latka. – Jednocześnie pomyślałam: przynajmniej wiem, za co płacę. Dzieci mają świeże jedzenie, dużo warzyw, poznają nowe smaki. Sama w dzieciństwie płakałam nad talerzem zupy mlecznej z kożuchem. Nie chcę, żeby moje dziecko miało takie same wspomnienia – dodaje. To właśnie ten argument pojawia się dziś najczęściej. Wielu rodziców uważa, że nowoczesne menu to inwestycja w zdrowie dzieci i sposób na walkę z fatalnymi nawykami żywieniowymi, o które we współczesnym świecie nietrudno. Dzieci i tak wolałyby naleśniki Nie wszyscy jednak podchodzą do tego trendu z entuzjazmem. – Moja córka chodzi do publicznego przedszkola i szczerze? Czasem zazdroszczę tych pięknych jadłospisów z prywatnych placówek – mówi Joanna, mama 4-latki i 8-latka. – Może i trochę zwariowaliśmy, bo dzieci mają po cztery lata, a rodzice licytują się, kto serwuje bardziej egzotyczne jedzenie. Tylko potem większość dzieci i tak chce zjeść zwykłego naleśnika albo pomidorową. W przedszkolu u mojej Janki właśnie takie jedzenie serwują i młoda nigdy nie narzeka. Przynajmniej wiem, że nie chodzi głodna – dodaje. Coraz częściej pojawia się też pytanie o dzielenie dzieci na podstawie zasobności portfelów ich rodziców. W końcu nowoczesna kuchnia zwykle oznacza wyższe czesne, dodatkowe opłaty i placówki dostępne głównie dla bardziej zamożnych rodzin. „Ja też jadłam parówki i żyję” – Widzę w internecie te wszystkie zachwyty nad przedszkolnymi menu i czasem mam wrażenie, że rodziców bardziej ekscytuje jedzenie niż same dzieci – zastanawia się Marta, mama 6-latki. – Oczywiście, zdrowe jedzenie jest ważne, ale bez przesady. Ja jadłam w przedszkolu parówki, biały chleb i piłam kakao, z którego zdejmowałam kożuch, i naprawdę żyję. Całkiem nieźle. Dzisiaj wszystko musi być bio, fit i instagramowe. Nawet przedszkole zaczyna wyglądać jak modna restauracja, tylko gwiazdek Michelin brakuje – śmieje się. Trudno nie zauważyć, że jedzenie stało się dziś częścią rodzicielskiej tożsamości. Dobre menu w przedszkolu bywa powodem dumy, a zdjęcia kolorowych posiłków regularnie trafiają do mediów społecznościowych i grup dla rodziców. Tylko czy w tym wszystkim nadal chodzi o dzieci? A może bardziej o dorosłych, którzy chcą mieć poczucie, że zapewniają swoim dzieciom „najlepszy start”? Jedno jest pewne — przedszkolny obiad już dawno przestał być tylko zwykłym obiadem. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Zobacz także: „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
Wakacje zaczną się wcześniej, nawet w maju. To już plaga wśród rodziców
Jeszcze niedawno rodzice pilnowali frekwencji i stresowali się każdą nieobecnością dziecka. Dziś coraz więcej rodzin traktuje zakończenie roku szkolnego dość... symbolicznie. Fundują dzieciom wakacje, jeszcze zanim zadzwoni ostatni dzwonek.
Do naszej redakcji napisała pani Monika, mama dwójki dzieci – jej syn chodzi do 3 klasy podstawówki, a córka uczy się w 1 klasie liceum. Kobieta przyznaje, że od trzech lat planuje rodzinne wyjazdy jeszcze przed oficjalnym zakończeniem roku szkolnego. I nie ukrywa, że kompletnie nie rozumie oburzenia: ani nauczycieli, ani innych rodziców. „Nie będę przepłacać tylko dlatego, że zaczynają się wakacje” „Naprawdę mam już dość tego udawania, że ostatnie tygodnie szkoły są jakieś święte i nienaruszalne. W tym roku znowu lecimy na dwa tygodnie na przełomie maja i czerwca. Już trzeci raz z rzędu. I nie, nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Nie będę wydawać kilku tysięcy więcej tylko dlatego, że oficjalne wakacje zaczynają się 27 czerwca. Jak zaczęłam porównywać ceny, to byłam w szoku. Ten sam hotel w Egipcie czy Turcji potrafi kosztować nawet dwa razy więcej w lipcu niż pod koniec maja. Dla zwykłej rodziny to są ogromne pieniądze. Poza tym w maju jest po prostu lepiej. Nie ma takich tłumów, dzieci nie stoją godzinę po jedzenie, nie trzeba walczyć o leżaki przy basenie. I przede wszystkim nie ma tych koszmarnych upałów, przez które człowiek wraca bardziej zmęczony niż wypoczęty. „W szkole i tak już nic konkretnego się nie dzieje” Najbardziej śmieszy mnie robienie z tego wielkiego dramatu. Ludzie zachowują się tak, jakby moje dzieci opuszczały pół roku nauki. A prawda jest taka, że pod koniec maja i w czerwcu szkoła praktycznie już nie funkcjonuje normalnie. W podstawówce? Filmy na lekcjach, wycieczki, siedzenie na boisku albo sprzątanie sal. W liceum jest dokładnie to samo. Oceny wystawione, nauczyciele sami odliczają dni do wakacji, a uczniowie żyją już tylko planami na lato. Córka sama mówi, że po wystawieniu ocen połowa klasy przestaje przychodzić regularnie. Nagle okazuje się, że wszyscy mają ważne wyjazdy rodzinne albo problemy zdrowotne. Tylko oficjalnie nikt o tym głośno nie mówi. „Nauczyciele są oburzeni, bo rodzice przestali pytać o pozwolenie” Najbardziej irytuje mnie ton niektórych nauczycieli. Jakby szkoła miała decydować o całym życiu rodziny. Usłyszałam ostatnio, że to zły przykład. Serio? A jaki przykład daje szkoła, która przez ostatni miesiąc roku szkolnego właściwie już odpuszcza normalną naukę? Mam wrażenie, że część nauczycieli jest po prostu wściekła, że rodzice przestali traktować szkołę jak najwyższą władzę. Kiedyś wszyscy bali się wychowawcy i prosili o zgodę na każdy dzień nieobecności. Dzisiaj ludzie zaczynają patrzeć bardziej praktycznie. Ja naprawdę nie potrzebuję niczyjej akceptacji, żeby zabrać własne dzieci na wakacje. To ja za nie odpowiadam i ja wiem, jak wygląda nasz budżet. „To już normalne. Coraz więcej rodzin robi dokładnie to samo” Szczerze? W moim otoczeniu robi tak coraz więcej osób. Jedni lecą w maju, inni zaraz po wystawieniu ocen, jeszcze inni wracają kilka dni po rozpoczęciu roku szkolnego we wrześniu, bo wtedy też jest taniej. I trudno się dziwić. Wszystko jest drogie, ludzie liczą pieniądze. Jeśli można mieć lepsze wakacje za połowę ceny, to wiele rodzin po prostu z tego korzysta. Mam czasem wrażenie, że tylko szkoły jeszcze udają, że wszyscy żyją według kalendarza sprzed 20 lat. Rodzice coraz częściej traktują oficjalne zakończenie roku jako symboliczny termin, a nie obowiązek siedzenia w ławce do ostatniego dnia”. Komentarz reakcji: Dyskusja o wyjazdach przed zakończeniem roku szkolnego wraca co roku i za każdym razem budzi ogromne emocje. Dla jednych to zwykłe cwaniactwo i lekceważenie obowiązków szkolnych. Dla innych – rozsądna decyzja i sposób na realne oszczędności. Trudno jednak nie zauważyć, że coraz więcej rodziców otwarcie przyznaje: szkolny kalendarz przestaje wyznaczać rytm rodzinnego życia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wakacje 2026 rozpoczną się wcześniej. MEN podało oficjalną datę
Codzienny chaos w domu? Sprawdziłam, co naprawdę ułatwia życie [Naczelna sprawdza]
Raz w miesiącu w cyklu "Naczelna sprawdza" piszę o rzeczach, które towarzyszą mi na co dzień. Nie tych, które "powinnam mieć", tylko tych, które ze mną zostają na dłużej. Tym razem wzięłam pod lupę produkty, o których na co dzień się nie myśli, a które w praktyce potrafią naprawdę ułatwić życie.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Nie planowałam testu ręczników papierowych. To jest jedna z tych rzeczy, które po prostu są w domu i nie zastanawiasz się nad nią, dopóki coś nie zacznie działać wyraźnie lepiej. U mnie w domu dzieje się dużo: śniadania w biegu, coś zawsze kapnie, przewróci się, pies przyniesie błoto z ogrodu... To są takie sytuacje, kiedy potrzebuję czegoś, co działa szybko, bez zastanawiania się i bez dokładania sobie kolejnych obowiązków. I to jest dokładnie moment, w którym naprawdę widać różnicę między produktami. Ręcznik kuchenny Foxy Tornado Pierwsze wrażenie: duża, ciężka rolka. I szczerze - nie byłam przekonana, czy to robi jakąś różnicę. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim chłonność. Te spiralne tłoczenia naprawdę robią robotę - zatrzymują płyn szybciej niż zwykły, gładki ręcznik. Kiedy rano rozlało się kakao na stole, sięgnęłam po jeden listek i to wystarczyło. Bez dokładania kolejnych, bez poprawek. Druga rzecz to wytrzymałość. To nie jest ręcznik, który rozpada się przy pierwszym kontakcie z wilgocią. Kiedy coś tłustego skapnie na blat albo trzeba szybko ogarnąć kuchnię po gotowaniu, nie zostawia smug i nie rwie się w rękach. No i długość - 350 listków robi różnicę. Nie mam poczucia, że "zaraz się skończy", tylko po prostu używam go tak, jak potrzebuję. Z czasem zaczęłam sięgać po niego też poza kuchnią - kiedy trzeba szybko wytrzeć łapy psa po spacerze, ogarnąć coś na podłodze albo przetrzeć blat w biegu, bez wyciągania całego zestawu do sprzątania. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, w których codzienność jest szybka i nieprzewidywalna. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które używają ręcznika papierowego okazjonalnie i nie potrzebują aż takiej wydajności. Chusteczki Foxy Mega Z chusteczkami jest inna historia. To nie jest produkt "do kuchni", tylko coś, co masz przy sobie - albo nie masz i wtedy zaczyna się problem. Te mają jedną rzecz, która naprawdę robi różnicę: sposób złożenia. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo są kompaktowe, a jednocześnie pełnowymiarowe. Zajmują mniej miejsca, ale nie są "mini". I to jest kluczowe, kiedy wrzucasz je do torebki, kieszeni, auta. Mam je teraz w kilku miejscach: w torbie, w samochodzie, w kurtce. I to jest dokładnie ten typ produktu, który przestajesz zauważać - bo po prostu zawsze jest tam, gdzie trzeba. Na placu zabaw, w aucie, przy szybkim wyjściu - wyciągam jedną ręką i nie zastanawiam się, czy je mam. I to przy dzieciach robi ogromną różnicę. Dodatkowy plus to to, że są delikatne i sprawdzone dermatologicznie - używam ich często, mój synek też, więc to dla mnie ważne. Dla kogo to ma sens: Dla mam, które są w ciągłym ruchu i potrzebują rzeczy, które można mieć zawsze pod ręką. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które nie lubią nosić przy sobie "zapasów na wszelki wypadek". Co je właściwie wyróżnia? Foxy Tornado zostaje w domu i ogarnia większe rzeczy: rozlane płyny, kuchnię, szybkie sprzątanie, sytuacje, gdzie liczy się chłonność i wytrzymałość. Foxy Mega są ze mną - na zewnątrz, w aucie, w torebce. Tam, gdzie liczy się szybkość i wygoda. Zaskoczyło mnie to, jak bardzo zaczynam zwracać uwagę na rzeczy, które są po prostu dobrze przemyślane. W Foxy wszystko jest jasno opisane na opakowaniu - bez szukania informacji gdzieś dalej. To niby drobiazg, ale daje poczucie, że wiem, czego używam. Do tego dochodzi jeszcze kwestia odpowiedzialności - produkcja z wykorzystaniem energii z odnawialnych źródeł i opakowania częściowo z recyklingu. I to jest dla mnie ważne, bo nie wymaga zmiany nawyków, a jednak jest lepszym wyborem. Nie wszystko musi być przełomowe. Czasem naprawdę wystarczy, że coś działa dokładnie tak, jak powinno i nie dokłada mi kolejnych rzeczy do ogarnięcia. W codziennym życiu to właśnie takie rzeczy robią największą różnicę. Te, których używam każdego dnia. Te, które po prostu są wtedy, kiedy ich potrzebuję. Materiał promocyjny marki Foxy
620 zł miesięcznie na dziecko przez okrągły rok szkolny. Rodzice zapomnieli o tym świadczeniu
Zasiłek szkolny to dodatkowe wsparcie dla ucznia, które może przysługiwać rodzinom w całej Polsce nawet przez 10 miesięcy roku szkolnego, zwłaszcza gdy sytuacja materialna pogorszyła się po zdarzeniu losowym. Świadczenie jest niezależne od 300 plus ani 800 plus, ale wymaga złożenia wniosku w MOPS lub GOPS.
Zasiłek szkolny to pomocne świadczenie dla uczniów, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej, szczególnie wtedy, gdy problemy finansowe pojawiły się nagle i z przyczyn niezależnych od rodziny. Chodzi o zdarzenia losowe, które potrafią wywrócić codzienność do góry nogami i od razu odbijają się na finansach. W praktyce jako takie zdarzenia wskazuje się m.in. śmierć jednego z rodziców, ciężką chorobę, pożar, powódź czy wypadek. Jeśli po takim wydarzeniu trudniej zapewnić dziecku warunki do nauki, to właśnie wtedy warto postarać się o zasiłek szkolny. 620 zł miesięcznie i nawet 10 miesięcy wypłat, ale ważne są zasady Maksymalna kwota zasiłku szkolnego to 620 zł miesięcznie, co odpowiada pięciokrotności zasiłku rodzinnego na dziecko powyżej 5. roku życia. Zasiłek szkolny może być wypłacany nawet przez 10 miesięcy w roku szkolnym. To oznacza, że w skali roku wsparcie może sięgnąć łącznie do 6200 zł. Dla wielu rodzin to różnica między odkładaniem zakupów „na później” a zamknięciem podstawowych szkolnych spraw bez narastającego stresu. Ważne też, że to świadczenie nie jest „zamiast” innych form pomocy. Zasiłek szkolny przysługuje niezależnie od 300+ z programu „Dobry Start” oraz 800 plus. Może też funkcjonować obok stypendium socjalnego i stypendium motywacyjnego, bo te formy wsparcia nie wykluczają się. Na co można przeznaczyć pieniądze? Cel zasiłku szkolnego jest prosty: pokrycie niezbędnych wydatków związanych z edukacją ucznia. To mogą być podręczniki i przybory szkolne, ale też odzież i obuwie, jeśli są potrzebne do normalnego funkcjonowania w szkole. W grę wchodzą również opłaty za zajęcia dodatkowe, gdy to one pomagają dziecku utrzymać rytm nauki i nadrobić zaległości. To wsparcie bywa szczególnie istotne wtedy, gdy w domu pojawiają się nowe koszty po trudnym zdarzeniu, a szkolne potrzeby nie znikają. Dziecko nadal rośnie, nadal ma zajęcia, nadal musi mieć podstawowe rzeczy, by uczyć się na równi z rówieśnikami. Wniosek w MOPS lub GOPS: liczy się komplet dokumentów potwierdzających zdarzenie Wniosek o zasiłek szkolny składa się w Miejskim lub Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania ucznia. Kluczowe jest udokumentowanie zdarzenia losowego i tego, że przełożyło się ono na pogorszenie sytuacji finansowej. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające okoliczności, na przykład akt zgonu, zaświadczenie lekarskie, raport straży pożarnej albo inne dowody nagłej zmiany sytuacji życiowej. Istotna informacja jest taka, że o zasiłek szkolny można się starać także wtedy, gdy wcześniej rodzina nie korzystała z innych świadczeń rodzinnych. W centrum sprawy jest samo zdarzenie losowe i jego wpływ na codzienne możliwości zapewnienia dziecku warunków do nauki. Źródło: gov.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Szybko zgłoś się po 2500 zł na wakacje z dziećmi. Warunek jest 1, ale łatwo go spełnić
Wczasy pod gruszą to dopłata do wypoczynku z ZFŚS, ale nie każdy pracodawca musi ją wypłacać. Kluczowe są kryterium dochodowe i spełnienie warunków, m.in. 10 dni nieprzerwanego urlopu oraz osobny wniosek o wypłatę. Sprawdź, co może przesądzić o decyzji przed planowaniem wakacji 2026.
Planowanie rodzinnych wakacji często zaczyna się od prostego pytania: czy w pracy będzie dopłata do urlopu. Wczasy pod gruszą 2026 są wypłacane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), ale nie działają „z automatu” ani w każdej firmie. O tym, kto realnie dostanie wsparcie i w jakiej wysokości, zdecydują zapisy regulaminu, sytuacja dochodowa oraz formalności po stronie pracownika. Najpierw sprawdź, czy twoja firma w ogóle ma z czego wypłacić dopłatę Wczasy pod gruszą to świadczenie z ZFŚS, więc kluczowe jest to, czy pracodawca fundusz tworzy. ZFŚS zakładają pracodawcy, którzy według stanu na 1 stycznia danego roku zatrudniają co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Gdy zatrudnienie jest niższe niż 50 etatów, fundusz może zostać utworzony na wniosek zakładowej organizacji związkowej. W praktyce oznacza to, że dwie osoby pracujące na podobnych stanowiskach, ale w różnych firmach, mogą mieć zupełnie inne „wakacyjne” możliwości. Warto też pamiętać o pracodawcach poniżej 50 etatów: taki pracodawca może zrezygnować z tworzenia ZFŚS. Z dopłat mogą korzystać: pracownicy oraz członkowie ich rodzin, byli pracownicy (emeryci i renciści) oraz ich rodziny, inne osoby, jeśli pracodawca przewidział to w regulaminie ZFŚS. Jeden wniosek to za mało, a 10 dni urlopu bywa kluczowe Przy wczasach pod gruszą ważny jest jednak warunek, który potrafi wywrócić plany: co do zasady trzeba wykorzystać 10 dni nieprzerwanego urlopu wypoczynkowego. To, czy będzie to dokładnie 10 dni (i jak liczonych), powinno wynikać z regulaminu ZFŚS w danym zakładzie. Druga sprawa to formalności. Sam wniosek urlopowy nie wystarcza. Żeby dopłata mogła zostać przyznana, potrzebny jest osobny wniosek o wypłatę świadczenia. Do tego dochodzi oświadczenie o sytuacji majątkowej i rodzinnej. To na jego podstawie pracodawca ocenia, czy dopłata przysługuje i w jakiej wysokości. Uwaga: nie ma znaczenia, czy urlop wypada latem czy zimą, i nie ma wymogu, by w ogóle wyjeżdżać poza miejsce zamieszkania. Sama forma wypoczynku nie przekreśla dopłaty. O wysokości dopłaty decyduje dochód, a nie staż pracy Wczasy pod gruszą nie mają z góry ustalonej kwoty. Przyznanie i wysokość dopłaty muszą być powiązane z kryterium dochodowym, czyli sytuacją życiową, rodzinną i materialną osoby uprawnionej. Z tego powodu niedopuszczalne jest ustalanie kwot według stażu pracy, kwalifikacji, stanowiska czy samego faktu przebywania na urlopie. Nie powinno też wyglądać to tak, że każdy pracownik dostaje identyczną kwotę. W praktyce wsparcie bywa kierowane przede wszystkim do osób o skromniejszych dochodach i trudniejszej sytuacji materialnej. Można jednak wskazać orientacyjne widełki obowiązujące w 2026 roku: od 500 do 800 zł w mniejszych firmach, od 800 do 1500 zł w przedsiębiorstwach o stabilnym funduszu, od 1500 do 2500 zł w dużych spółkach i jednostkach budżetowych. Na koniec dobra wiadomość dla domowego budżetu: wczasy pod gruszą są zwolnione z PIT do 1000 zł, a od kwoty świadczenia nie są pobierane składki ZUS. Jeśli w waszej rodzinie liczy się każda złotówka na dojazdy, noclegi czy po prostu spokojniejsze dni bez pracy, to może być realna ulga − pod warunkiem że dopełnicie wszystkich formalności. Źródło: gov.pl Zobacz też: Bon na wakacje 1250 zł. Dostaną go tylko dzieci z tych roczników, ale trzeba się pospieszyć
Matka oburzona imprezą techno w Warszawie. „Zabawa elit kosztem dzieci. Moja córka drżała ze strachu”
Przez to dudnienie nasze mieszkania przestały być bezpiecznym schronieniem, a stały się pudłem rezonansowym dla agresywnej muzyki. Podczas gdy tłum bawił się w najlepsze, ja godzinami tuliłam zapłakaną córeczkę.
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo czuję się całkowicie zlekceważona przez władze miasta i organizatorów imprezy, która odbyła się w miniony weekend w okolicach Pałacu w Wilanowie. Mieszkam z rodziną w tej dzielnicy od lat, wybraliśmy ją właśnie ze względu na ciszę, bliskość natury i ten specyficzny spokój. To, co wydarzyło się w ostatnich dniach, to było po prostu zniszczenie naszej prywatności i komfortu życia. Nie potrafię pojąć, jak w cywilizowanym mieście można pozwolić na to, by przez całą noc, aż do białego rana, tysiące rodzin z małymi dziećmi było zmuszanych do uczestnictwa w festiwalu, którego nikt z nas nie chciał. Moja 3-letnia córeczka całą noc płakała przez te wygłupy, a ja razem z nią, bo czułam się kompletnie bezradna. Dudnienie w Wilanowie, czyli weekend zepsuty przez brak empatii Zaczęło się już wieczorem. Myślałam, że to może jakiś krótki koncert, uroczystość, która zaraz się skończy. Ale basy tylko przybierały na sile. Proszę mi wierzyć, to nie była muzyka, to było jednostajne, przeszywające dudnienie, które wchodziło w ściany, w podłogi i w nasze ciała. Moje dziecko, które zazwyczaj zasypia o 20:00, nagle usiadło na łóżku z przerażeniem w oczach. „Mamo, co tak bije?” − pytała, a ja nie wiedziałam, co jej odpowiedzieć. Przecież nie powiem dziecku, że kilkaset metrów dalej grupa ludzi postanowiła zrobić sobie dyskotekę pod gołym niebem, mając za nic prawo do odpoczynku tysięcy sąsiadów. Nie pomagały zamknięte okna, nie pomagały rolety. Ten dźwięk był wszędzie. To była katorga, która trwała godzinami. Kiedy czytam w mediach, że miasto tętni życiem, chce mi się krzyczeć. To nie jest życie, to jest egoizm. Kto na to pozwolił? Kto wydał zgodę na taką skalę hałasu w sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych? Później politycy i socjologowie rozkładają ręce i dziwią się w telewizji, że dzietność w Polsce spada, że młodzi ludzie nie chcą zakładać rodzin. A jak mają chcieć, skoro państwo i miasto pokazują im na każdym kroku, że matka z płaczącym dzieckiem jest mniej ważna niż impreza techno? Niszczenie przyrody w cieniu historycznego Pałacu Mój gniew jest tym większy, że cała ta sytuacja miała miejsce w bezpośrednim sąsiedztwie Rezerwatu Przyrody Morysin i parku pałacowego. Czy my jako społeczeństwo całkiem postradaliśmy zmysły? Pałac w Wilanowie to nasza perła, zabytek, o który powinniśmy dbać, a nie zamieniać go w zaplecze dla potężnych systemów nagłośnieniowych. Co z ptakami? Co z dzikimi zwierzętami, które mieszkają w tym rezerwacie? One nie mają głosu, nie napiszą listu do redakcji, ale ich świat w ten weekend się zawalił. To jest szczyt hipokryzji. Z jednej strony słyszymy o ekologii, o ochronie klimatu i dobrostanie zwierząt, a z drugiej strony pozwala się na taką dewastację ciszy w miejscu, które powinno być świętością. Czy organizatorzy zastanowili się choć przez chwilę, co czują ptaki w rezerwacie, gdy przez kilkanaście godzin z rzędu tłucze im nad głowami bas o sile startującego odrzutowca? To jest niszczenie przyrody w najczystszej postaci, ubrane w modne hasła o kulturze i rozrywce. Dla mnie to nie była kultura, to była czysta bezmyślność ubrana w markowe ciuchy uczestników. Żądam spokoju i prawa do normalnego życia Najbardziej boli mnie jednak to poczucie, że jesteśmy w tym wszystkim sami. Dzwoniłam na Straż Miejską, dzwonili moi sąsiedzi. Słyszeliśmy tylko, że impreza jest legalna i ma wszelkie zgody. Jak to możliwe, że w nocy, kiedy obowiązuje cisza nocna, prawo jednej grupy do hałasowania stoi ponad prawem reszty społeczeństwa do snu? Moja córka rano była nie do poznania − blada, rozdrażniona, z podkrążonymi oczami. Ten weekend zamiast regeneracją był dla nas walką o przetrwanie. Chciałabym zapytać decydentów: czy Państwo też macie dzieci? Czy widzieliście kiedyś strach w oczach malucha, który nie może zasnąć, bo cały jego świat się trzęsie? To nie są wygłupy, to jest realne odbieranie nam zdrowia. Brak snu, stres, poczucie naruszenia granic − to wszystko zostaje w nas na długo. Jeśli Warszawa ma być miastem przyjaznym rodzinom, to takie sytuacje nigdy nie powinny mieć miejsca. Nie zgadzam się na to, by moje dziecko było ofiarą czyjejś chęci zysku i zabawy. Następnym razem, zanim ktoś podpisze zgodę na taką imprezę, niech przyjdzie do mojego mieszkania i spróbuje ułożyć do snu płaczącą trzylatkę w rytm dudniącego techno. Pozdrawiam, mama z Wilanowa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Wakacje 2026 rozpoczną się wcześniej. MEN podało oficjalną datę
W tym roku szkolnym wakacje rozpoczną się nieco wcześniej niż w ubiegłym roku. To dobra informacja dla uczniów, którzy nie mogą się doczekać letniego wypoczynku.
MEN opublikowało kalendarz roku szkolnego 2025/2026, a wraz z nim datę, na którą czeka większość rodzin planujących letni odpoczynek. Zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach kończą się 26 czerwca 2026 roku (piątek), a przerwa wakacyjna zaczyna się dzień później, 27 czerwca, i potrwa do 31 sierpnia. W tle rośnie jednak codzienny problem szkół: coraz więcej uczniów znika na urlop jeszcze w czerwcu, zanim wybrzmi ostatni dzwonek. Harmonogram roku szkolnego: kiedy zaczynają się wakacje 2026? Dla rodziców kluczowe są konkrety, bo od nich zależą rezerwacje i organizacja pracy. W 2026 roku świadectwa zostaną rozdane w ostatni piątek czerwca, czyli 26 czerwca, a formalny start wakacji wypada w sobotę 27 czerwca. To oznacza, że pierwszy wakacyjny weekend pojawia się od razu po zakończeniu zajęć. Wakacje 2026 zaczną się wcześniej niż rok temu Wakacje 2026 startują o jeden dzień wcześniej niż po roku szkolnym 2024/2025: wtedy zajęcia kończyły się 27 czerwca 2025 roku, a wakacje zaczynały 28 czerwca. To drobiazg na papierze, ale w domowym planowaniu bywa ważny. Jeden dzień może przesunąć początek wyjazdu, zmienić koszty noclegu albo zdecydować, czy da się ruszyć w trasę już w pierwszy wakacyjny weekend. Jeśli planujecie urlop z wyprzedzeniem, może pomóc prosta checklista: zapiszcie datę zakończenia zajęć (26 czerwca 2026) i start wakacji (27 czerwca 2026), dopytajcie w szkole, jak wygląda organizacja ostatnich dni czerwca w danej placówce. Czerwcowe wyjazdy dzielą rodziców i szkoły Choć oficjalna data wakacji 2026 jest jasna, część rodzin decyduje się na wyjazd jeszcze przed końcem czerwca. Powody są bardzo przyziemne: mniejsze tłumy, korzystniejsze ceny poza szczytem sezonu i urlop, który łatwiej dopasować do grafiku w pracy. Z perspektywy rodzica może to wyglądać jak rozsądny kompromis, zwłaszcza że końcówka roku szkolnego bywa mniej „lekcyjna”: wycieczki, zajęcia w plenerze, podsumowania. Szkoły patrzą na to inaczej. Nauczyciele zwracają uwagę, że skala wcześniejszych nieobecności przestaje być pojedynczymi przypadkami, a zaczyna wpływać na organizację zajęć, domykanie ocen i zwykłą ciągłość pracy w klasie. W praktyce dochodzi też do sytuacji, w której wychowawcy dostają krótkie prośby o usprawiedliwienie, a możliwości reagowania są ograniczone. W efekcie narasta napięcie: rodzice chcą wykorzystać dostępny termin i budżet, a szkoły próbują domknąć rok w sposób, który jest sprawiedliwy dla wszystkich uczniów, także tych obecnych do końca. Źródła: wprost.pl, dziennik.pl Zobacz także: MEN zdecydowało: religia buddyjska wejdzie do szkół. Zastąpi katechezę z księdzem?
Koniec 800 plus, w zamian 1300 zł dla każdego bez względu na dochód. Znamy szczegóły
Wprowadzenie bezwarunkowego dochodu podstawowego w wysokości 1300 zł miesięcznie dla każdego oznaczałoby rezygnację z części świadczeń, w tym 800 plus. Ministerstwo Finansów zajęło konkretne stanowisko. Czy BDP wejdzie w życie?
Bezwarunkowy dochód podstawowy to koncepcja, w której państwo wypłaca każdemu obywatelowi regularną, stałą kwotę pieniędzy bez względu na jego sytuację majątkową czy zatrudnienie. W Polsce mówi się o kwocie 1300 zł miesięcznie na każdego dorosłego. 1300 zł dla każdego, czyli BDP w Polsce Jak podaje Infor, temat wprowadzenia bezwarunkowego dochodu podstawowego ponownie trafił do Sejmu za sprawą interpelacji poselskiej z lipca 2025 roku. Jeden z parlamentarzystów zapytał Ministerstwo Finansów, czy rząd bierze pod uwagę wdrożenie takiego świadczenia w Polsce. W swojej interpelacji wskazał również proponowaną wysokość wsparcia – jego zdaniem każdy dorosły obywatel powinien otrzymywać co miesiąc 1300 zł. Stanowisko resortu przedstawił na początku sierpnia 2025 roku Jurand Drop, wiceminister finansów działający z upoważnienia ministra finansów i gospodarki. Odpowiedź była jednoznaczna – obecnie rząd nie pracuje nad wprowadzeniem bezwarunkowego dochodu podstawowego. Według wyliczeń Ministerstwa Finansów wypłata 1300 zł miesięcznie dla każdego dorosłego oznaczałaby koszt około 40 mld zł miesięcznie, czyli blisko 480 mld zł rocznie. Resort wskazał, że taka kwota stanowiłaby ok. 75% zaplanowanych dochodów budżetu państwa oraz ponad 12% prognozowanego PKB. Właśnie te obliczenia wskazują, że wprowadzenie BDP jest wysoce nieprawdopodobne, bo byłoby zbyt dużym obciążeniem dla państwa. Przy tych wartościach pytanie szybko przestaje brzmieć „czy 1300 zł pomogłoby w domowym budżecie”, a zaczyna: „co musiałoby się zmienić, żeby budżet państwa to udźwignął”. 1300 zł dla każdego: warunki Ministerstwo Finansów oceniło, że ewentualne wprowadzenie bezwarunkowego dochodu podstawowego prawdopodobnie wiązałoby się z rezygnacją z innych, dziś obowiązujących świadczeń społecznych. Wprost wskazano m.in. świadczenia rodzinne (w tym 800+), dodatkowe świadczenia emerytalne (13. i 14. emerytura) oraz zasiłki z pomocy społecznej. Łączny koszt pieniężnych świadczeń społecznych o charakterze pozaubezpieczeniowym (w tym m.in. 800+) to niespełna 200 mld zł. To ponad dwukrotnie mniej niż szacowany koszt BDP w wysokości 1300 zł. Ta różnica pokazuje, dlaczego w debacie o BDP tak szybko pojawia się temat likwidacji lub ograniczania innych programów. Rodziny z dziećmi patrzą na stabilność świadczeń rodzinnych, seniorzy na dodatkowe wypłaty emerytalne, a osoby w trudniejszej sytuacji życiowej – na dostęp do wsparcia z pomocy społecznej. Resort finansów sygnalizuje, że wprowadzenie jednego, powszechnego świadczenia w takiej skali oznaczałoby przebudowę całego systemu pomocy od państwa. Dlaczego BDP pozostaje w sferze marzeń? Na ten moment Ministerstwo Finansów podkreśla, że nie planuje wprowadzenia bezwarunkowego dochodu podstawowego w najbliższej przyszłości. Jednocześnie resort zaznacza, że badania ekonomiczne wskazują zarówno możliwe korzyści, jak i ryzyka. Wśród potencjalnych plusów wymieniono m.in. wpływ na dobrostan psychiczny, ale po stronie obaw znalazły się wysokie koszty i możliwe skutki makroekonomiczne, w tym wzrost inflacji. MF zwróciło uwagę na ograniczenia dostępnych analiz: wiele z nich opiera się na krótkoterminowych eksperymentach prowadzonych na niewielkich grupach, co utrudnia przenoszenie wniosków na całe społeczeństwo. Resort wskazał również na nierozstrzygnięte kwestie finansowania, długoterminowej stabilności oraz wpływu BDP na istniejące polityki społeczne, w tym na dostępność usług publicznych. Dodał też, że rozwiązania spełniające założenia bezwarunkowego dochodu podstawowego nie funkcjonują powszechnie w państwach Unii Europejskiej – mają charakter pilotaży na małą skalę. Dla wielu rodzin ta odpowiedź może być przede wszystkim sygnałem porządkującym: w tej chwili MF nie prowadzi prac nad wdrożeniem BDP, a przedstawione wyliczenia i zastrzeżenia pokazują, że budżet państwa mógłby tego nie udźwignąć. Źródło: infor.pl Zobacz także: Bon na wakacje 1250 zł. Dostaną go tylko dzieci z tych roczników, ale trzeba się pospieszyć
Dziecko dłubało w nosie, a potem zawzięcie macało bułeczki. „Teraz brzydzę się pieczywa z marketów”
Przez lata kupowałam świeże kajzerki w pobliskim markecie, ale jedno popołudnie sprawiło, że na sam widok sklepowych koszy z pieczywem robi mi się niedobrze. To, co zobaczyłam przy stoisku samoobsługowym, odebrało mi apetyt i wiarę w to, że dzisiejsi rodzice jeszcze czegokolwiek uczą swoje dzieci.
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo wciąż mi słabo, gdy o tym myślę. Mam 68 lat, przeżyłam niejedno i nie jestem osobą, która szuka dziury w całym, ale to, co działo się wczoraj w jednym z popularnych supermarketów, po prostu woła o pomstę do nieba. Stałam w kolejce do wag, a obok mnie, przy otwartych pojemnikach z bułkami, kręciła się młoda mama z synkiem, na oko może pięcioletnim. Chłopiec nudził się strasznie, a jego mama była zajęta przeglądaniem promocji na wędliny. Brak higieny w supermarkecie: jak dzieci traktują stoiska z pieczywem? Zaczęło się od tego, że ten malec stał z palcem wetkniętym głęboko w nos. Wyglądało to tak, jakby czegoś tam zawzięcie szukał. Pomyślałam: „Cóż, to tylko dziecko, zdarza się”. Ale to, co stało się chwilę później, sprawiło, że zamarłam. Ten chłopiec, tymi samymi paluszkami, którymi przed chwilą majstrował w nosie i buzi, zaczął z ogromnym zaangażowaniem dotykać bułek. Przekładał je z miejsca na miejsce, naciskał palcem, żeby sprawdzić, która jest miękka, a potem rzucał je z powrotem do wspólnego kosza. Poczułam obrzydzenie, które trudno opisać. Widziałam te jego małe, brudne rączki na rumianych skórkach pieczywa, które za chwilę ktoś inny kupi i poda swojej rodzinie na kolację. Przecież to są siedliska bakterii! Takie zachowanie jest po prostu niedopuszczalne. Dlaczego rodzice nie pilnują dzieci w sklepie? Bardzo też zabolała mnie reakcja, a raczej całkowity brak reakcji ze strony matki. Kiedy zwróciłam jej uwagę, mówiąc szeptem: „Przepraszam, ale synek dotyka bułek brudnymi rączkami”, ona nawet nie spojrzała na to, co robi dziecko. Odpowiedziała mi tylko z pogardliwym uśmiechem: „To tylko dziecko, niech się pani tak nie spina, odrobina zarazków nikomu nie zaszkodziła”. I poszła dalej, zostawiając te wszystkie wymacane bułki w koszu. Gdzie jest dzisiaj poczucie odpowiedzialności za innych? Czy to naprawdę taki wysiłek, żeby założyć dziecku rękawiczkę foliową albo po prostu trzymać je za rękę przy jedzeniu? Przecież to nie jest plac zabaw, tylko sklep spożywczy. Czułam się upokorzona tym, jak mnie potraktowała, jakbym była jakąś starą, zrzędliwą babą, która nie ma nic lepszego do roboty, tylko czepiać się młodych matek. A ja po prostu dbam o zdrowie, swoje i innych. Wychowujemy pokolenie, któremu wolno wszystko Wróciłam do domu z pustą torbą, bo nie byłam w stanie kupić tam ani jednej bułki. Teraz brzydzę się pieczywa z marketów i chyba już nigdy nie zaufam tym otwartym pojemnikom. Skoro jedna matka pozwala na takie coś, to ile innych dzieci codziennie testuje te bułki swoimi paluszkami? W mniejszych piekarniach przynajmniej podaje je ekspedientka w rękawiczkach, a tutaj to jest jedna wielka loteria − nie wiesz, kto wcześniej dotykał twojego chleba. Mam żal do sklepów, że nie pilnują takich sytuacji, ale przede wszystkim mam żal do rodziców. Wychowaliśmy pokolenie, któremu wolno wszystko, bez żadnych zasad przyzwoitości i higieny. Czy to tak trudno nauczyć dziecko, że jedzenia się nie dotyka, jeśli nie zamierza się go kupić? Mam nadzieję, że mój list skłoni kogoś do refleksji. Może jakaś mama, zanim następnym razem wyjmie telefon w sklepie, najpierw spojrzy, co robią rączki jej pociechy przy koszu z chlebem. Z poważaniem, Irena Komentarz Redakcji: Pani Ireno, dziękujemy za ten szczery i emocjonalny list. Poruszyła Pani temat, który budzi ogromne kontrowersje − starcie między dziecięcą ciekawością a ogólnie przyjętymi zasadami higieny w miejscach publicznych. Popieramy Pani opinię: choć dzieci dopiero uczą się świata, to oczywiście rola rodzica w kształtowaniu ich nawyków w sklepie jest kluczowa dla bezpieczeństwa nas wszystkich. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
Bon na wakacje 1250 zł. Dostaną go tylko dzieci z tych roczników, ale trzeba się pospieszyć
Kolonie z wysokimi dopłatami dla dzieci rolników wracają w 2026 r. Wyjazdy zaplanowano do nadmorskich ośrodków w Rowach, Poddąbiu i Łukęcinie. Wsparcie obejmuje dzieci w wieku 6–16 lat, a o przyjęciu decyduje kolejność zgłoszeń.
W 2026 roku dzieci z rodzin rolniczych mogą pojechać na letnie kolonie nad morze z dofinansowaniem z KRUS. Dopłata wynosi 1250 zł na uczestnika, a rodzice płacą jedynie 1050 zł. Wyjazdy zaplanowano w ośrodkach w Rowach, Poddąbiu i Łukęcinie, a liczba miejsc jest ograniczona − liczy się kolejność zgłoszeń. Dopłata większa niż opłata rodzica, ale liczy się termin zgłoszenia Z perspektywy domowego budżetu ta oferta wygląda wyjątkowo korzystnie: cena turnusu została ustalona na 1050 zł za dziecko, a wsparcie z Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników sięga 1250 zł na osobę. To oznacza, że dofinansowanie przewyższa koszty po stronie rodziny. Warto jednak pamiętać o dwóch ważnych zasadach. Po pierwsze, liczba miejsc jest ograniczona, więc zwlekanie z decyzją może skończyć się brakiem wolnych terminów. Po drugie, o przyjęciu na turnus decyduje kolejność zgłoszeń. Zapisy są prowadzone na stronach internetowych izb rolniczych − to tam pojawiają się informacje organizacyjne. Kto może skorzystać? Dopłaty dostaną dzieci z kilku roczników Program jest kierowany do dzieci z rodzin rolniczych, czyli takich, w których przynajmniej jeden rodzic jest ubezpieczony w KRUS. Przy kwalifikacji kluczowy jest wiek dziecka: wsparcie obejmuje dzieci od 6 do 16 lat, czyli urodzone od 1 stycznia 2010 roku. Trzy miejscowości nad Bałtykiem i konkretne ośrodki, w których odbędą się turnusy Turnusy zaplanowano w trzech nadmorskich lokalizacjach, znanych z rodzinnego klimatu i bliskości plaż: Rowy − ośrodek „Lazur bis”, Poddąbie − ośrodek „Lazur”, Łukęcin − ośrodek „Wrzos”. W każdym z tych miejsc organizatorzy zapowiadają komfortowe warunki pobytu, pełne wyżywienie oraz opiekę wykwalifikowanej kadry. Dla wielu rodziców to najważniejsza część informacji: dziecko ma zapewnioną opiekę i stały plan dnia, a jednocześnie wyjazd jest typowo wakacyjny − z przestrzenią na ruch i odpoczynek. Plan dnia pełen ruchu i wycieczek, czyli co realnie czeka dzieci na miejscu Program kolonii jest ułożony tak, by dzieci nie spędzały czasu wyłącznie „na leżaku”. W planie są m.in. kąpiele i plażowanie pod opieką wychowawców, spacery, gry zespołowe, konkursy i różnego rodzaju animacje. Pojawiają się też sportowe rywalizacje i zabawy tematyczne — zwykle to te punkty programu najszybciej integrują grupę, nawet jeśli na początku ktoś tęskni za domem. Zaplanowano również wycieczki do rozpoznawalnych miejsc na wybrzeżu, w tym do portu w Dziwnowie, do ruin kościoła w Trzęsaczu oraz do latarni morskiej w Niechorzu. To dobra wiadomość dla rodziców, którzy wolą, by dziecko wróciło z kolonii nie tylko z piaskiem w butach, ale też z konkretnymi wspomnieniami i historiami do opowiadania po powrocie. Źródło: WP Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
To miał być czas tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez obowiązków, bez czyichś komentarzy zza ściany. Zamiast tego usłyszałam, że „matka powinna wiedzieć, co jej wypada”. I że kolacja przy świecach to nie jest teraz mój priorytet.
Mieszkamy z teściami nie dlatego, że nie mamy wyjścia. Wręcz przeciwnie – to była świadoma decyzja. Mają duży dom, my kupiliśmy działkę i odkładamy na budowę. W teorii wszystko brzmi idealnie: oszczędzamy, mamy pomoc przy dziecku, a jednocześnie swoją przestrzeń. W praktyce... bywa różnie. Pół roku temu urodziłam córeczkę. To nasze pierwsze dziecko. Jest spokojna, dużo śpi, nie sprawia problemów. Wszyscy powtarzali, że przy takim maluchu spokojnie znajdziemy czas dla siebie. Więc uwierzyłam. I zaczęłam planować. Chciałam zrobić coś zwykłego, ale tylko naszego. Kolację przy świecach, może jakiś film romantyczny w tle. Rozmowę bez przerywania co pięć minut. Nic wielkiego, a jednak dla mnie to było coś ważnego. „A dziecka to kto będzie pilnować?” Tamtego dnia od rana miałam dobry nastrój. Córeczka była wyjątkowo spokojna, mąż wrócił wcześniej z pracy. Idealny moment. Zaczęłam szykować kolację w naszej wspólnej kuchni – tej samej, z której korzystają teściowie. Wiedziałam, że mogą się kręcić, ale nie spodziewałam się tego, co usłyszę. Teściowa weszła do kuchni i od razu zaczęła komentować. Najpierw niby żartem: „A to dla kogo takie rarytasy?”. Odpowiedziałam spokojnie, że dla nas, bo chcemy spędzić wieczór razem. I wtedy się zaczęło. „A dziecka to kto ma pilnować?”. „Matka powinna być przy dziecku, a nie myśleć o takich wybrykach”. „Na romantyzm to jeszcze przyjdzie czas, teraz masz inne obowiązki”. Stałam przy blacie i czułam, jak coś we mnie pęka. To nie było troskliwe pytanie. To było ocenianie. Jakbym robiła coś niewłaściwego. Własny dom to nie tylko ściany Najgorsze jest to, że mój mąż nie zareagował tak, jak tego potrzebowałam. Powiedział tylko: „Daj spokój, mama tak mówi, ale nie ma złych intencji”. Może i nie ma. Ale ja czuję się, jakbym była pod ciągłą obserwacją. Od tamtego wieczoru coś się we mnie zmieniło. Bo zrozumiałam, że nawet jeśli mamy „swoją część domu”, to i tak nie mamy prywatności. Każdy nasz wybór może być oceniony. Każda decyzja – skomentowana. Może to zabrzmi dziwnie, ale ja uważam, że ona jest zazdrosna. Nie przepadała za mną nigdy, ale teraz po prostu jest zła, że jej synuś woli mnie i swoje dziecko, że nam poświęca cały swój czas. Nie mogę się już doczekać wyprowadzki. Chcę mieć własne miejsce, w którym nikt nie będzie mi mówił, kiedy mogę być żoną, a kiedy tylko matką. Gdzie kolacja przy świecach nie będzie powodem do kazania o obowiązkach. Bo naprawdę nie uważam, że jedno wyklucza drugie. I nie chcę już dłużej czuć się winna za to, że czasem chcę być po prostu z mężem. Zobacz także: Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„Oni są zmorą szkoły”. Barbara Nowacka wskazała, co wyprawiają toksyczni rodzice
Barbara Nowacka tłumaczy w TVP Info, dlaczego edukacja zdrowotna ma być obowiązkowa, ale udział dziecka w części zajęć pozostanie do decyzji rodziców. Minister mówi o „toksyczności” i twierdzi, że „niektórzy rodzice są zmorą szkoły”, bo wywołują awantury.
W poniedziałek wieczorem na antenie TVP Info ministra Barbara Nowacka wróciła do zapowiedzi wprowadzenia edukacji zdrowotnej i wyjaśniła, skąd decyzja o rozdzieleniu jej na część obowiązkową oraz nieobowiązkową. Wprost wskazała na zachowania części rodziców, które jej zdaniem potrafią podgrzać atmosferę w szkole i utrudnić spokojne prowadzenie zajęć. MEN stawia na obowiązkową edukację zdrowotną, ale zostawia rodzicom decyzję o jednym fragmencie Zgodnie z zapowiedzią resortu edukacji przedmiot ma wejść do szkół jako obowiązkowy od klasy IV szkoły podstawowej. W szkołach ponadpodstawowych edukacja zdrowotna ma być realizowana przez dwa lata. MEN podkreśla, że zakres ma dotyczyć codziennych, praktycznych obszarów, które w szkolnej rzeczywistości często pojawiają się przy okazji rozmów wychowawczych, kryzysów rówieśniczych czy zwykłych problemów z koncentracją. Wśród zapowiadanych tematów są m.in. higiena, zdrowie psychiczne, odżywianie, aktywność fizyczna, profilaktyka uzależnień i pierwsza pomoc. To część, która ma być wspólna dla wszystkich uczniów. Inaczej ma wyglądać komponent poświęcony dojrzewaniu. Zapowiedziano, że pozostanie nieobowiązkowy, a decyzję o udziale dziecka mają podejmować rodzice. Słowa o rodzicach rozgrzały dyskusję: ministra mówi o toksyczności i szkolnych awanturach W rozmowie na antenie TVP Info szefowa MEN tłumaczyła, że rozdzielenie przedmiotu nie wynika z chęci prowadzenia politycznego sporu, tylko z oceny ryzyka konfliktów w szkołach. Zwróciła uwagę, że nauczyciele mogliby mieć szczególnie trudne zadanie, gdyby całość była obowiązkowa i automatycznie obejmowała także bardziej kontrowersyjne tematy. Nowacka oceniła, że część rodziców zachowuje się w sposób, który potrafi sparaliżować szkolną rozmowę o wrażliwych treściach. Mówiła o toksyczności i o sytuacjach, w których dochodzi do awantur. W jej ujęciu nawet pojedynczy, skonfliktowany rodzic może doprowadzić do napięć w społeczności szkolnej i zniszczyć relacje wokół samego przedmiotu. „To nie chodzi o politykę. (...) Nauczyciele mieliby trudno, gdyby całość była obowiązkowa. Niektórzy rodzice są niestety zmorą szkoły, robią awantury. Zdarza się, że jeden toksyczny rodzic (...) może zniszczyć relacje wokół tego przedmiotu” – powiedziała ministra. Jednocześnie podkreśliła, że liczy na rodziców, którzy podejdą do tej części programu w sposób odpowiedzialny i będą podejmować decyzje z myślą o dobru dziecka. Z perspektywy wielu rodzin to temat, który budzi emocje, bo dotyka wychowania, wartości i tego, jak rozmawia się w domu o dojrzewaniu. MEN proponuje więc rozwiązanie, w którym rodzic zachowuje realny wpływ na udział dziecka w konkretnym fragmencie zajęć. Episkopat nie chce obowiązkowego przedmiotu i przypomina o prawach rodziców Na zapowiedzi MEN zareagowała także Komisja Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski. W oświadczeniu wskazano, że w obecnym kształcie edukacja zdrowotna nie powinna być przedmiotem obowiązkowym. Biskupi podkreślili, że ich zastrzeżenia nie dotyczą wyłącznie wątku spornych treści. Według stanowiska komisji, również w pozostałych działach mają pojawiać się tematy, które w ich ocenie nie respektują należycie wartości małżeństwa i rodziny. Episkopat przypomniał też o art. 48 Konstytucji RP, wskazując na pierwotne i niezbywalne prawo rodziców do wychowania dzieci. Wprowadzenie obowiązkowego przedmiotu oceniono jako poważne ograniczenie tej zasady. Dla rodziców oznacza to, że spór nie dotyczy tylko jednego fragmentu programu, ale samej konstrukcji nowego przedmiotu i tego, jak szeroko państwo wyznacza ramy szkolnej edukacji w obszarach wrażliwych. W najbliższym czasie to właśnie ten punkt może najmocniej wpływać na temperaturę debaty wokół edukacji zdrowotnej i na to, jak szkoły przygotują się do jej wdrożenia. Źródło: Rzeczpospolita Zobacz też: „Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
3757 zł miesięcznie dla rodziców za wychowywanie dzieci. Rewolucja w świadczeniach już wkrótce
3757 zł – a dokładnie 3757,82 zł – miesięcznie dla rodziców, którzy wychowali co najmniej czworo dzieci, brzmi obiecująco. Resort rodziny analizuje rozwiązanie, w którym świadczenie otrzymywałaby nie tylko matka, ale i ojciec, a wypłatami zajmowałby się ZUS.
Rodzicielskie świadczenie uzupełniające znane jako „Mama 4 plus” działa od 2019 roku i ma zabezpieczać finansowo rodziców, którzy wychowali co najmniej czworo dzieci, a przez lata opieki nie wypracowali emerytury albo mają ją bardzo niską. Teraz Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej analizuje wariant zmian, który może być przełomowy dla wielu rodzin: możliwość pobierania świadczenia również przez ojca. Świadczenie Rodzice 4 plus Dziś kwota świadczenia Mama 4 plus jest powiązana z najniższą emeryturą i nie może jej przekroczyć, a do tego podlega corocznej waloryzacji. Aktualnie to 1878,91 zł brutto miesięcznie. Kluczowy jest jednak mechanizm: w praktyce pieniądze w gospodarstwie domowym może pobierać tylko jeden rodzic. Rozważany wariant odwraca tę logikę. Jeśli zmiany weszłyby w życie i oboje rodzice spełnialiby ustawowe warunki, każdy z nich mógłby otrzymywać po 1878,91 zł brutto. W sumie daje to 3757,82 zł miesięcznie dla rodziców w jednym gospodarstwie domowym. Ta podwójna wypłata miałaby zwiększyć poczucie bezpieczeństwa seniorów. Warto przy tym podkreślić, że aktualnie nie ma konkretnej daty wejścia w życie nowych przepisów. Na ten moment trwają analizy, czy takie rozwiązanie w ogóle jest opłacalne dla państwa. 3757 zł na dzieci. Kogo obejmie wsparcie? Świadczenie ma być kierowane do osób, które osiągnęły wiek emerytalny: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn, a jednocześnie wychowały co najmniej czworo dzieci i nie mają zapewnionego świadczenia emerytalnego na minimalnym poziomie. W opisywanym wariancie „Rodzice 4+” uwzględniane mają być dzieci: biologiczne, adoptowane, pochodzące z rodziny zastępczej. Obecne przepisy dopuszczają możliwość ubiegania się o świadczenie przez mężczyzn po ukończeniu 65 lat, ale tylko w szczególnych okolicznościach: gdy to ojciec przejął opiekę nad dziećmi w wyniku śmierci matki, porzucenia rodziny przez matkę albo długotrwałego zaprzestania opieki przez matkę. To właśnie ten element ma się zmienić w kierunku pełniejszego zrównania praw obojga rodziców. Program Mama 4 plus: jak złożyć wniosek? Aby skorzystać z programu Mama 4 plus, należy złożyć w ZUS wniosek. Warto wcześniej zebrać dokumenty i informacje, które ZUS wskazuje jako potrzebne. Do wniosku należy przygotować m.in.: numery PESEL wszystkich wychowanych dzieci, oświadczenie o sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej i materialnej, w sytuacjach szczególnych zagraniczny dokument stanu cywilnego (gdy brak aktu urodzenia w krajowych rejestrach), w przypadku pieczy zastępczej orzeczenie sądu. Istotne jest też to, że katalog dokumentów ma charakter otwarty, co oznacza możliwość dołączenia dodatkowych dowodów, które mogą mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy. Jeśli w twojej rodzinie temat świadczenia wraca przy domowych rozmowach o przyszłości, warto trzymać rękę na pulsie: na dziś pewne są obowiązujące zasady i kwota 1878,91 zł brutto, a nowy wariant z łączną kwotą 3757,82 zł miesięcznie dla rodziców 4+ pozostaje na etapie analiz. Źródła: infor.pl, gs24.pl Zobacz także: 259 euro miesięcznie. Tyle Polacy dostają od Niemców na wychowanie dzieci
Biorą 800 plus, ale nie wydają na dzieci: MOPS ma listę rodzin. Mogą sprawdzić, co robisz z pieniędzmi
Kontrola wydatkowania 800 plus ruszyła na szerszą skalę w Legnicy. MOPS, policja i samorząd łączą siły po tym, jak zaczęły do nich docierać sygnały o rodzinach, w których brakuje pieniędzy na jedzenie i książki dla dzieci. Miasto wskazuje co najmniej 10 rodzin, w których świadczenie mogło iść na używki.
W Legnicy przyspieszają działania związane z kontrolą wydatkowania świadczenia 800 plus. Wspólny front tworzą Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, policja i samorząd, reagując na sygnały o dzieciach, które w szkole bywają głodne, a w domach brakuje podstawowych rzeczy. Miasto mówi o co najmniej 10 rodzinach, w których pieniądze mogły być przeznaczane na inne cele niż potrzeby dzieci. Czy podobne kontrole ruszą także w innych miastach? Sygnały z interwencji i ze szkoły uruchamiają kontrolę W tej akcji nie chodzi o piętnowanie rodzin, tylko o sprawdzenie, czy wsparcie realnie przekłada się na codzienne potrzeby dziecka. Podczas interwencji policjanci mają zwracać uwagę na konkretne, powtarzalne sygnały: bałagan w mieszkaniu, pustą lodówkę, brak miejsca do nauki, a także brak książek i zeszytów. W praktyce często właśnie takie szczegóły jako pierwsze pokazują, że w domu dzieje się coś niepokojącego. Do tego dochodzą informacje napływające ze szkół. Placówki oświatowe alarmują o sytuacjach, w których dzieci przychodzą głodne albo w których widać, że brakuje im rzeczy podstawowych (odpowiednie ubrania na daną porę roku czy przybory szkolne). Nauczyciele wskazują, że właśnie te „codzienne braki” bywają najbardziej widocznym sygnałem zaniedbania, bo pojawiają się szybciej niż oficjalne zgłoszenia. MOPS zbiera informacje i składa wnioski, ale kluczowa jest zgoda ZUS Największy ciężar organizacyjny spoczywa na MOPS. Pracownicy socjalni mają łączyć informacje z różnych źródeł: ze szkół, od sąsiadów oraz od asystentów rodziny. Taki obraz sytuacji ma pomóc ocenić, czy dziecko ma zapewnione podstawowe warunki i czy pieniądze ze świadczenia nie „znikają” w domowym budżecie bez śladu. Kiedy podejrzenia są poważne, w grę wchodzi narzędzie, o którym w Legnicy mówi się coraz częściej: kontrolowane wydatkowanie. To rozwiązanie, w którym zamiast przekazywania gotówki rodzicom, asystenci rodziny kupują dziecku konkretne rzeczy − ubrania, posiłki czy artykuły szkolne. Z perspektywy opiekuna dziecka to podejście może brzmieć jak „mocne” posunięcie, ale jego sens jest prosty: pieniądze mają przełożyć się na realne zakupy dla dziecka tu i teraz. Problem w tym, że ten mechanizm nie uruchamia się automatycznie. Wymaga zgody ZUS, a o tę − jak pokazują liczby z Legnicy − jest trudno. Kontrolowane wydatkowanie w teorii jest proste, w praktyce działa rzadko Miasto wskazuje, że w ubiegłym roku legnickie instytucje złożyły co najmniej 42 wnioski dotyczące kontrolowanego wydatkowania. ZUS zaakceptował jedynie dwa. To oznacza, że nawet jeśli służby i pomoc społeczna widzą potrzebę zmiany sposobu przekazywania świadczenia, formalna ścieżka potrafi mocno ograniczyć skuteczność działania. Dla rodzin, które korzystają z 800 plus uczciwie i przeznaczają je na dzieci, ta akcja nie musi oznaczać niczego więcej niż jedynie konieczność większej uważności na potrzeby dziecka. Z kolei tym rodzinom, w których pojawiają się zaniedbania, Legnica zapowiada wyraźnie: współpraca między policją, MOPS i samorządem może prowadzić do wstrzymania bezpośrednich przelewów. Źródło: Radio Wrocław Zobacz też: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Siedziałam przy stole, w końcu spokojna, z talerzem jedzenia i rodziną obok. Majówka, chwila oddechu przed maturami. Po przeczytaniu wiadomości naprawdę się zakrztusiłam.
Jestem nauczycielką języka polskiego, uczę w liceum. W tym roku pożegnałam się z moją klasą, po czterech latach. Każdy, kto choć trochę zna realia szkoły, wie, jak wygląda okres przed maturą – napięcie, powtórki, pytania, presja. A jeszcze jak się rozchodzi klasa, z którą się było przez 4 lata, to dochodzą dodatkowe emocje. Ale to, co wydarzyło się w majówkę, przekroczyło dla mnie wszystkie granice. „Może podeśle pani tematy?” SMS przyszedł od mamy jednego z uczniów. Osoby, którą dobrze znam – aktywna w radzie rodziców, zawsze „zaangażowana”, czasem aż za bardzo. Już sam fakt, że ktoś pisze do mnie w trakcie wolnego dnia, w długi weekend, był dla mnie co najmniej niestosowny. Przecież zakończenie roku już miałyśmy nawet. Ale to, co przeczytałam, naprawdę mnie zamurowało. „Dzień dobry, wiem, że to może nietypowe, ale może ma pani już tematy wypracowań na maturę? Bardzo by nam to pomogło :)”. Niby uśmiechnięta emotka, niby lekki ton, niby „tylko pytanie”. Tylko że ja naprawdę przez chwilę zastanawiałam się, czy to jest żart. A jeśli tak, to wyjątkowo nietrafiony. Bo co to w ogóle za pomysł? Granice, które przestały istnieć Zacznijmy od podstaw. Nauczyciele nie znają tematów maturalnych. Nie mamy do nich dostępu, nie dostajemy ich wcześniej, nie ma żadnych „przecieków”, które można by komuś „po znajomości” przekazać. To powinno być oczywiste. Ale nawet gdyby było inaczej – czy naprawdę ktoś uważa, że można tak po prostu napisać do nauczyciela w majówkę i poprosić o coś takiego? To nie jest pytanie o pracę domową. To nie jest prośba o wyjaśnienie materiału. To jest sugestia, że nauczyciel mógłby – nawet pół żartem – uczestniczyć w czymś, co ociera się o nieuczciwość. I to wysłane w czasie, który powinien być dla nas wszystkich czasem odpoczynku. Mam wrażenie, że granice całkowicie się zatarły. Że nauczyciel przestał być traktowany jak człowiek, który ma swoje życie, swój czas wolny, swoją przestrzeń. Stał się kimś, do kogo można napisać w każdej chwili, z każdym pytaniem – nawet najbardziej absurdalnym. „To tylko wiadomość” – naprawdę? Ktoś powie: „To tylko SMS, nic wielkiego”. Tylko że za tym „tylko” kryje się sposób myślenia, który naprawdę mnie niepokoi. Przekonanie, że wszystko da się załatwić, że zawsze można spróbować, że może akurat się uda. A jeśli nie – to przecież nic się nie stało. Tylko że się stało. Ten SMS pokazuje, jakie sygnały idą do dzieci. Że kombinowanie jest w porządku. Że można szukać skrótów. Że warto pytać o rzeczy, które nie powinny w ogóle przychodzić do głowy. A potem wymagamy od tych młodych ludzi uczciwości na egzaminach. Nauczyciel też ma prawo do majówki Nie odpisałam od razu. Szczerze mówiąc, nie miałam ochoty wchodzić w tę rozmowę. Byłam z rodziną, chciałam spędzić ten czas normalnie, bez szkoły, bez pracy, bez takich sytuacji. I chyba najbardziej zmęczyło mnie właśnie to – że nawet w takim momencie ktoś uznał, że może napisać, zapytać, „spróbować”. Nie, nie może. Nauczyciel też ma prawo do wolnego. Do majówki, do obiadu, do spokoju. I do tego, żeby nie dostawać wiadomości, które przekraczają granice zwykłej przyzwoitości. Bo naprawdę – są rzeczy, o które po prostu się nie pyta. Zobacz także: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Odkryte pępki i brudne sneakersy. Strój na maturze to dowód, że młodzież ma w nosie zasady
Patrząc na niektórych maturzystów, można by pomyśleć, że są w drodze do centrum handlowego. Czy dzisiejsza młodzież w ogóle wie, czym jest „strój galowy”?
Jako osoba, która w liceum farbowała włosy na wszystkie kolory tęczy, robiła potajemnie kolczyki (nie tylko sobie) i miała już pierwszy tatuaż, rozumiem potrzebę wyrażania się poprzez wygląd. Rozumiem włożenie fikuśnej marynarki (sama na egzamin maturalny poszłam w żakiecie w kropki) czy rezygnację z lakierków na rzecz butów sportowych (pozdrawiam wszystkich, którzy całe lata nastoletnie przechodzili w glanach, niezależnie od pogody czy okoliczności). Ubranie na maturę czy inny egzamin nie musi być staromodne, nudne. Może oddawać naszą osobowość, a przynajmniej jakąś jej część. Powinno jednak być czyste, schludne, a jeśli nie skromne, to chociaż... skromnawe. Bo choć jestem wyrozumiała, gdy patrzę na tegorocznych maturzystów – odkryte brzuchy, ultrakrótkie spódniczki, bluzy z kapturem, dziurawe dżinsy – mam wrażenie, że niektórzy rodzice nie mieli takiej cierpliwości do wypracowywania kompromisów, jaką miała moja mama. Czy strój galowy na maturze to przeszłość? Z ciekawości zapytałam znajome mamy nastolatków, co myślą o dzisiejszej modzie maturalnej. Ada, mama maturzystki, najpierw tylko westchnęła. – My toczyłyśmy o to prawdziwą batalię – przyznała. Jej córka chciała iść na maturę w krótkim białym topie i szerokich, choć czarnych spodniach. – Musiałyśmy iść na jakiś kompromis. Była marynarka, ale pod spodem już mniej klasycznie, pozwoliłam jej iść w zwykłym białym topie, takim dłuższym. Uznałam, że ważniejsze, żeby w ogóle zgodziła się na coś bardziej oficjalnego – dodaje. Monika, mama drugoklasisty, żartuje, że cieszy się, że nie ma córki. – Czasem się cieszę, że mam syna, bo przynajmniej odpada część tych dyskusji – śmieje się, ale zaraz poważnieje. – Dla mnie strój galowy to podstawa. Biała koszula, czarne spodnie albo czarna czy granatowa spódnica. To jest egzamin państwowy, okazanie szacunku. Takie są zasady. Naginanie ich, czyli odkryty pępek, bluza albo brudne sneakersy to po prostu brak kultury. Z kolei Olka, mama maturzysty, patrzy na sprawę zupełnie inaczej. – Pozwoliłam synowi iść w dżinsach na polski. I co z tego? – mówi. – Szata nie zdobi człowieka. Ważniejsze jest to, co ma w głowie, a mój syn to piątkowy uczeń, naprawdę zdolny. Jeśli jest przygotowany, to naprawdę nie interesuje mnie, czy ma spodnie w kant. Przynajmniej nie muszę ich prasować – żartuje. Wybór ubrań to prawdziwy egzamin dojrzałości Eksperci od savoir-vivre’u są w tej kwestii dość zgodni – nie chodzi o sztywne trzymanie się przestarzałych zasad, ale o wyczucie sytuacji. O umiejętność dostosowania stroju do okazji. Matura, niezależnie od czasów, wciąż jest wydarzeniem formalnym. A to oznacza, że pewne minimum elegancji po prostu wypada zachować. W końcu strój na maturę to nie tylko zestaw ciuchów. Nie bez powodu mówi się o „egzaminie dojrzałości”. Te ubrania to symbol – wejścia w dorosłość, końca dzieciństwa. Możemy powtórzyć po Oli: nie szata zdobi człowieka. A jednak: jak Cię widzą, tak Cię piszą. Ubranie zawsze coś komunikuje, w dodatku osadzone jest w kontekście społecznym. Odkryty pępek na egzaminie państwowym czy dziurawe buty nie są wyrazem indywidualizmu. Są raczej sygnałem: „Wolno mi wszystko”, co jest odczytywane jako brak szacunku. Przykład idzie z góry I tu dochodzimy do roli rodziców, która – moim zdaniem – w tej całej dyskusji jest kluczowa. Oczywiście, maturzyści są już niemal dorośli, niektórzy są pełnoletni. Podejmują własne decyzje, mają swoje zdanie, znają już swoje granice i ich pilnują. Jednak to rodzice przez lata pokazują, co jest stosowne, a co nie. Uczą – albo i nie – że są sytuacje, które wymagają od nas dostosowania się, przynajmniej częściowego. Na maturze można mieć kolorowe włosy czy kolczyk w nosie. Ale niech te włosy będą czyste i uczesane, a kolczyk nie oślepia swoim blaskiem kolegów i koleżanek próbujących skupić się na zadaniu. Savoir-vivre nie powinien być reliktem minionej epoki. To codzienne drobiazgi: czy zakładam czyste ubranie na ważne wydarzenie, czy potrafię dostosować się do okoliczności, czy rozumiem, że mój wygląd jest też komunikatem wobec innych. Może więc problem nie leży wyłącznie w młodzieży, która „ma w nosie zasady”, ale też w dorosłych, którzy coraz częściej machają ręką i mówią: „Niech robią, co chcą”. Jeśli nie nauczymy dzieci zasad, nie możemy wymagać, by ich przestrzegały. Zobacz także: Czy na maturę można wnieść wodę? Jeden błąd i skończy się unieważnieniem egzaminu
259 euro miesięcznie. Tyle Polacy dostają od Niemców na wychowanie dzieci
W 2026 roku świadczenie Kindergeld wynosi 259 euro miesięcznie, czyli ok. 1100 zł. Sprawdź, kto spełnia warunki i jak złożyć wniosek, by dostawać wsparcie na dzieci z Niemiec.
Jak podaje Rynek Zdrowia powołujący się na „Die Welt”, dane za 2025 r. pokazują rekord: aż 528 mln euro zasiłku rodzinnego Kindergeld wypłacono na konta zagraniczne, a największa część tej puli dotyczy dzieci mieszkających w Polsce. Kindergeld: Polska jest na pierwszym miejscu wśród zagranicznych beneficjentów W 2025 r. wydatki Niemiec na Kindergeld sięgnęły 55,3 mld euro, a przelewy poza granice kraju stanowiły ok. 1% tej kwoty. To realne wsparcie rodziców również w Polsce. Od 1 stycznia 2026 r. Kindergeld wynosi 259 euro miesięcznie, co często przeliczane jest jako ok. 1100 zł. Kwota wsparcie nie jest zależna od dochodu rodziny. Warunki, które trzeba spełnić, aby otrzymać Kindergeld, to: praca na terenie Niemiec przez minimum 183 dni w roku, ponad 90% dochodów opodatkowanych w Niemczech, posiadanie dziecka lub dzieci, które spełniają warunki wiekowe lub edukacyjne. Warunki, o których mowa w punkcie trzecim, to: dzieci do 18. roku życia, dzieci od 18. do 21. roku życia, które są zarejestrowane jako poszukujące pracy, dzieci do 25. roku życia, jeśli kontynuują naukę, odbywają szkolenie, praktyki, staż lub wolontariat. Co ważne, możliwe jest uzyskanie świadczenia w okresie przerwy między zakończeniem szkoły a rozpoczęciem nauki na uczelni lub szkolenia, pod warunkiem że przerwa ta nie przekracza 4 miesięcy. Kindergeld a 800 plus: co wybrać? W rodzinach, które mają prawo do świadczeń w Polsce i jednocześnie spełniają warunki świadczenia Kindergeld, pojawia się kluczowe pytanie: co z 800 plus? Zgodnie z zasadami koordynacji zabezpieczenia społecznego w UE możliwe są dwa scenariusze: można wybrać Kindergeld zamiast 800 plus, albo skorzystać z dodatku dyferencyjnego, czyli wypłaty różnicy, gdy świadczenie niemieckie jest wyższe. Przyjmując, że Kindergeld to obecnie ok. 1100 zł, najbardziej korzystną opcją jest pobieranie 800 plus z dodatkiem dyferencyjnym. Wniosek w Familienkasse: formalności Kindergeld nie jest przyznawane automatycznie. Aby skorzystać ze świadczenia, potrzebny jest pisemny wniosek składany w niemieckim urzędzie Familienkasse. Dobra wiadomość jest taka, że formularz bywa dostępny także po polsku, co wielu rodzicom ułatwia start. Z dokumentów najczęściej wskazuje się: kopię aktu urodzenia dziecka, zaświadczenie od niemieckiego pracodawcy lub dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności, informację o pobieraniu 800 plus w Polsce (jeśli dotyczy). Na co warto uważać na co dzień? Prawo do świadczenia wygasa, gdy przestają być spełnione warunki — np. kończy się nauka dziecka, kończy się praca w Niemczech albo zmienia się miejsce opodatkowania dochodów. Informowanie urzędu o zmianach może pomóc uniknąć nieprzyjemnej sytuacji, w której pojawia się konieczność zwrotu pieniędzy. Źródło: Rynek Zdrowia Zobacz także: 800 plus: uważaj na „pułapkę majową”. Jeśli wpadniesz, w czerwcu zostaniesz bez pieniędzy
„Po 19 dzieci nie powinny przebywać w miejscach publicznych. Mam dość wrzasków”
Ewelina zgodziła się, żebyśmy opublikowali wiadomość, którą wysłała do naszej redakcji. Przyznaję jednak: jej postulat brzmi dla mnie absurdalnie.
Być może to żart i testowanie naszych redakcyjnych granic, ale kilka rozmów ze znajomymi mamami uświadomiło mnie, że pomysł, o którym pisze Ewelina, wcale nie jest aż takim dziwactwem. O zakazie wstępu dla dzieci do restauracji czy hotelach tylko dla dorosłych wszyscy słyszeliśmy. Ewelina, mama 12-letnich bliźniaków, proponuje inne rozwiązanie: zakaz wstępu, ale tylko w konkretnych godzinach. Przeczytajcie jej maila: „To nie jest pora dla dzieci” Nie jestem osobą, która „nie lubi dzieci”. Sama jestem matką i wiem, jak wygląda życie rodzinne. W sumie właśnie dlatego uważam, że 19 to nie jest już godzina dla dzieci, żeby się pałętały z rodzicami nieodpowiedzialnymi po mieście. O tej godzinie to dzieci powinny być w domu – kąpane, wyciszane, przygotowywane do snu. Tymczasem coraz częściej widzę coś zupełnie odwrotnego. Biegające maluchy między stolikami w restauracjach, krzyki w sklepach, płacz w kolejkach. Rodzice udają, że tego nie widzą, albo – co gorsza – uważają to za coś normalnego. Nie, drodzy państwo, to nie jest normalne. To jest brak szacunku dla innych ludzi, którzy też mają prawo do spokoju. Brak szacunku do mnie. „Chcę mieć prawo do ciszy” Kiedy wychodzę wieczorem, robię to po całym dniu pracy. Chcę odpocząć, zjeść kolację w spokoju, porozmawiać. Nie chcę słuchać wrzasków, oglądać dzieci tarzających się po podłodze ani obserwować rodziców, którzy kompletnie nie reagują. Tym bardziej dlatego że sama jestem matką. Nawet zakupy lubię robić wieczorami właśnie dlatego, że moje dzieci wtedy kończą lekcje, robią coś, typu grają, a ja mogę się wyrwać na godzinę i pozałatwiać sprawy, trochę głowę przewietrzyć. Dlaczego nikt nie mówi głośno o tym, że przestrzeń publiczna powinna być wspólna dla wszystkich – także dla tych, którzy nie chcą uczestniczyć w cudzym chaosie? „Rodzice też mają obowiązki” Najbardziej irytuje mnie podejście niektórych rodziców. „Bo dziecko ma prawo”, „bo nie mam co z nim zrobić”, „bo chcemy wyjść razem”. Rozumiem – ale to nie oznacza, że reszta świata ma się do tego dostosować. Bycie rodzicem to także odpowiedzialność. Jeśli dziecko jest zmęczone, głodne, przebodźcowane – to może po prostu nie jest dobry moment, żeby zabierać je do galerii czy restauracji wieczorem? Tak tylko wrzucam, chociaż wiem, że moje zdanie raczej nie jest zbyt popularne. Nie mówię, że dzieci mają być „zamknięte w domach”. Ale może warto wprowadzić jakieś granice, które będą korzystne dla wszystkich – także dla samych dzieci. Nie potrzebujemy zakazów, potrzebujemy empatii Z jednym się zgadzam: o godzinie 19 małe dzieci rzeczywiście powinny uczestniczyć w wieczornym rytuale i przygotowywać się do snu. Jednak wprowadzenie odgórnego zakazu, by uniemożliwić dzieciom uczestniczenie w niektórych sferach życie, wydaje mi się odczłowieczające. Przestrzeń publiczna z definicji jest wspólna – dla dorosłych i dla dzieci. To naturalne, że dzieci bywają głośne czy zmęczone, szczególnie wieczorem. Odpowiedzią na takie sytuacje nie powinno być wykluczanie całej grupy, lecz wzajemny szacunek i rozsądek po obu stronach. Poza tym zdarza się, że rodzice nie mają wyjścia. Jestem pewna, że wielu z nich też chciałoby zrobić zakupy czy zjeść w spokoju, ale nie mają takiej możliwości. Wykluczanie dzieci byłoby wykluczaniem rodziców, a to już skrajnie niebezpieczny pomysł. Co o tym myślicie? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?”
„Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
Napisała do nas Kamila, mama 5-latka. Jej mail dotyczy tematu, który porusza wielu rodziców: godzin otwarcia przedszkoli. Kamila nie przebiera w słowach, co nie spodoba się nauczycielom przedszkolnym. Przeczytajcie, co takiego napisała.
Mam wrażenie, że system działa przeciwko rodzicom, którzy naprawdę chcą pracować. Każdego ranka walczę z czasem, a przedszkole, zamiast pomagać – tylko dowala mi problemów. I ile można to jeszcze znosić? Jak długo mam być cicho? Nie jestem szczęściarą z korpo Jestem mamą 5-latka i pracuję na etacie. Nie mam luksusu przychodzenia na 9, wypicia kawki i odliczania do lunchu. Mój dzień zaczyna się wcześnie, bo dojazd do pracy zajmuje mi prawie godzinę. To oznacza jedno – muszę zostawić dziecko w przedszkolu jak najwcześniej. Tymczasem placówka, do której chodzi mój syn, otwiera się dopiero o 7:00. Niby tylko pół godziny różnicy, ale w praktyce to dla mnie przepaść. Każdego dnia stoję pod drzwiami z innymi rodzicami i patrzę na zegarek, wiedząc, że już jestem spóźniona, zanim jeszcze zdążę wejść do środka. Dlaczego przedszkola nie mogą być otwarte od 6:30? A może nawet od 6? Wiele osób zaczyna pracę o 7:00 albo nawet wcześniej. Czy naprawdę nikt o nas nie pomyślał? Panie muszą mieć wygodnie, a rodzice niech sobie radzą Najbardziej irytuje mnie podejście personelu. Kiedy zwróciłam ostatnio ciociom uwagę, że wcześniejsze otwarcie bardzo by pomogło, usłyszałam, że „takie są godziny pracy” i że „nie ma możliwości zmian”. Zero elastyczności, zero zrozumienia, a ja mam problem. Mam wrażenie, że wszystko jest ustawione pod wygodę pracowników, a nie rodziców. Bo przecież łatwiej przyjść na 7:00 niż na 6:30, prawda? Tylko że to my później tłumaczymy się w pracy, my tracimy premie, my świecimy oczami przed szefem. Jak długo mamy robić ze swoich dzieci wymówki? Potem się dziwimy, że pracodawcy nie chcą zatrudniać kobiet... Nie każdy ma babcię pod ręką ani możliwość pracy zdalnej. Ja nie mam. I naprawdę nie uważam, że to mój problem, tylko systemowy. To przedszkole ma pomagać, a nie utrudniać Zawsze myślałam, że przedszkole jest po to, żeby wspierać rodziców i dzieci. Tymczasem coraz częściej mam wrażenie, że to ja muszę dostosować całe swoje życie do zasad, które ktoś ustalił zza biurka. Nie oczekuję cudów. Nie proszę o opiekę w środku nocy. Chodzi o pół godziny – trzydzieści minut, które dla mnie robią ogromną różnicę. Dzięki nim mogłabym normalnie funkcjonować, bez stresu i codziennego biegu. Mój syn też na tym by zyskał, jestem przekonana. Naprawdę trudno mi zrozumieć, dlaczego nikt nie chce nawet podjąć dyskusji na ten temat. Czy rodzice pracujący są naprawdę tak mało ważni dla systemu? Myślicie, że 800 plus załatwia sprawę i mamy być cicho? Komentarz redakcji Trudno nie współczuć rodzicom, którzy zmagają się z napiętym grafikiem. Warto jednak pamiętać, że godziny pracy przedszkoli wynikają z organizacji placówki, przepisów oraz dostępności kadry. Wydłużenie czasu pracy oznacza konieczność zapewnienia dodatkowych nauczycieli, przestrzegania norm czasu pracy i realnych kosztów, które ktoś musi pokryć. Pisanie o „lenistwie” personelu wydaje się niesprawiedliwe i zwyczajnie, po ludzku, krzywdzące dla nauczycielek. Być może, zamiast obwiniać nauczycieli, warto skierować pytanie do samorządów: jak lepiej dopasować opiekę przedszkolną do realiów pracy współczesnych rodziców? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Rok szkolny 2026/2027 zapowiada się wyjątkowo korzystnie dla uczniów: układ świąt i długie przerwy mogą dać łącznie nawet 187 dni bez zajęć. MEN wskazał terminy startu i zakończenia nauki, a także daty przerw, ferii oraz Wielkanocy. Dla rodziców to logistyczne wyzwanie.
Rok szkolny 2026/2027 startuje we wtorek 1 września 2026 i potrwa do piątku 25 czerwca 2027. W Polsce uczniowie mogą mieć w tym czasie wyjątkowo dużo przerw od zajęć, a łączna liczba dni bez szkoły może sięgnąć nawet 187, jeśli zsumować weekendy, święta, ferie i przerwy oraz uwzględnić, że szkoły mogą wykorzystywać tzw. dni dyrektorskie. Dla dzieci to perspektywa częstszego odpoczynku, a dla wielu rodzin konieczność planowania opieki i urlopów z dużym wyprzedzeniem. Terminy są znane, a kalendarz już ustawia rodzinne plany Najważniejsze daty są proste do zapamiętania: rozpoczęcie zajęć wypada 1 września 2026 (wtorek), a zakończenie 25 czerwca 2027 (piątek). Pomiędzy nimi są wszystkie stałe elementy szkolnego rytmu: przerwa zimowa, ferie w trzech turach oraz przerwa wielkanocna. W praktyce to właśnie układ wolnego w ciągu tygodnia najbardziej wpływa na życie domowe. Wtedy rodzice szukają rozwiązań: opieki u dziadków, półkolonii, wymiany dyżurów z innymi rodzicami albo pracy zdalnej, jeśli jest taka możliwość. Wolne środy i dni dyrektorskie, czyli dużo długich weekendów W roku szkolnym 2026/2027 kilka świąt wypada w środku tygodnia, a konkretnie w środę. To Dzień Edukacji Narodowej (14 października), Narodowe Święto Niepodległości (11 listopada) oraz Święto Trzech Króli (6 stycznia). Taki układ często otwiera drogę do wydłużania odpoczynku, bo pojedynczy dzień wolny w środku tygodnia aż prosi się o „zszycie” go z weekendem. W wielu szkołach dodatkowo wyznaczane są wtedy dni dyrektorskie. Dla uczniów oznacza to dłuższe wytchnienie, dla rodziców natomiast konieczność dopięcia opieki, zwłaszcza gdy w domu jest młodsze dziecko, które nie zostanie samo. Przerwa zimowa może się przyjemnie wydłużyć, ale wymaga planu Przerwa zimowa (świąteczna) w roku szkolnym 2026/2027 zaczyna się 23 grudnia. Kluczowe jest to, że tuż po Nowym Roku wypada Święto Trzech Króli (6 stycznia), co przy sprzyjającym układzie dni i weekendów może dać bardzo długi ciąg wolnego, nawet około 19 dni bez zajęć. To dobra wiadomość, jeśli marzy się spokojniejszy czas po intensywnej końcówce roku. Jednocześnie to okres, w którym część rodziców już wykorzystuje część urlopu, a przecież pula wolnych dni nie jest z gumy. Ferie zimowe 2027 w trzech turach: sprawdź swoją datę Ferie zimowe w 2027 roku pozostają podzielone na województwa. Terminy wyglądają następująco: 18−31 stycznia 2027: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie, opolskie 1−14 lutego 2027: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie, lubelskie 15−28 lutego 2027: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie, małopolskie Dla wielu rodzin to najbardziej „namacalny” blok wolnego: da się go zaplanować z wyprzedzeniem, zarezerwować wyjazd albo ułożyć opiekę w stałym rytmie. Ferie to także dodatkowe 10 dni roboczych bez szkoły, więc nawet jeśli wyjazdu nie ma w planach, warto zawczasu przemyśleć codzienną logistykę. Wielkanoc przychodzi wcześniej, a majówka nie rozpieszcza W 2027 roku Wielkanoc wypada 28 i 29 marca, a przerwa wiosenna ma się zacząć już 25 marca (Wielki Czwartek). Dla uczniów to kolejna szansa na oddech, a dla rodziców kolejny moment, w którym trzeba pogodzić pracę z opieką. Majówka w 2027 roku jest mniej korzystna: 1 maja wypada w sobotę, a 3 maja w poniedziałek, co daje tylko jeden dodatkowy dzień wolny. W całym roku szkolnym dni bez zajęć i tak ma być bardzo dużo, ale w maju nie ma co liczyć na długą przerwę. Z kolei koniec nauki w 2027 roku czeka uczniów dzień wcześniej niż w roku bieżącym, bo już 25 czerwca. Zobacz też: „Zadali mojemu dziecku Tomka Sawyera, więc podsunęłam mu streszczenie. Przecież to 200-stronicowa kobyła”
Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
Nie spodziewałam się, że zwykła wiadomość może mnie tak wyprowadzić z równowagi. Ale to, co przeczytałam od nauczycielki mojego dziecka, było po prostu nie do przyjęcia. I tym razem nie zamierzam tego przemilczeć.
Jestem mamą ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Jak każdy rodzic staram się być w kontakcie ze szkołą, reagować na problemy, pilnować obowiązków syna. Nie unikam odpowiedzialności, nie zrzucam winy na innych. Tym bardziej zdziwiło mnie, w jaki sposób zostałam potraktowana. Kilka dni temu dostałam SMS-a od nauczycielki. Już samo to mnie zdziwiło, bo zwykle komunikuje się przez e-dziennik. SMS był krótki, ale bardzo wymowny. W treści była informacja, że mój syn „kolejny raz nie przygotował się do lekcji” i że „to zaczyna być już wyłącznie problem wychowawczy domu”. Bez żadnego „dzień dobry”, bez próby rozmowy, bez cienia szacunku. Czy naprawdę tak wygląda dziś komunikacja szkoły z rodzicem? Mam wrażenie, że ktoś tu kompletnie zapomniał, gdzie są granice. Nie życzę sobie takich uwag Najbardziej oburzyło mnie nie to, że syn miał problem – dzieci mają prawo do błędów. Tylko sposób, w jaki nauczycielka postanowiła mnie „poinformować”. Sugerowanie, że to „problem wychowawczy domu”, jest dla mnie zwyczajnie bezczelne. Nauczyciel nie jest od oceniania rodziny. Może zwrócić uwagę, może zaprosić na rozmowę, ale nie odsyłać takich tekstów SMS-em, jakby pisał do znajomego. To jest szkoła, a nie prywatny czat. Gdybym dostała spokojną informację, że coś się dzieje, zareagowałabym od razu. Ale w takiej formie? To tylko wywołuje konflikt i niepotrzebne emocje. Nie zostawię tego bez reakcji Po tej wiadomości długo się zastanawiałam, co zrobić. I doszłam do wniosku, że tym razem nie można tego zamieść pod dywan. Jeśli nauczycielka pozwala sobie na takie komentarze wobec mnie, to jak rozmawia z dziećmi? Zgłoszę sprawę do dyrekcji, a jeśli to nie przyniesie efektu – do kuratorium. Bo szkoła powinna być miejscem współpracy, a nie jednostronnych ocen i pretensji wysyłanych SMS-em. Nie chodzi tylko o mnie. Chodzi o standardy, które – mam wrażenie – coraz częściej są po prostu ignorowane. Komentarz redakcji Rozumiemy, że forma komunikacji mogła wzbudzić emocje – szczególnie jeśli zabrakło w niej uprzejmości i kontekstu. Warto jednak pamiętać, że nauczyciele często próbują szybko reagować na powtarzające się problemy uczniów. Być może, zamiast eskalować sprawę, pierwszym krokiem powinna być spokojna rozmowa i wyjaśnienie sytuacji. Jednocześnie to dobry moment, by postawić pytanie: jak powinna wyglądać właściwa komunikacja między szkołą a rodzicami – i gdzie leży granica? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji” Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć” „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców