„Po wycieczce zajrzałam do walizki syna i się rozbeczałam. Gdyby nauczycielom się chciało, może by zareagowali”
Czy nauczyciele powinni pomagać uczniom pakować się po szkolnych wyjazdach? Jedna mama nie ma wątpliwości, że tak. Po powrocie syna z kilkudniowej wycieczki przeżyła niemały szok.
Do naszej redakcji napisała mama ucznia piątej klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie kryje rozczarowania tym, jak – jej zdaniem – nauczyciele wywiązali się ze swoich obowiązków podczas kilkudniowej wycieczki szkolnej. A raczej: nie wywiązali. Publikujemy jej list. „Otworzyłam walizkę i nie mogłam uwierzyć własnym oczom” Mój syn wrócił kilka dni temu z czterodniowej wycieczki szkolnej. Był zachwycony, opowiadał o kolegach, atrakcjach i nocnych rozmowach w pokojach. Ja też byłam spokojna, bo wyjazd organizowała szkoła, a opiekę sprawowali nauczyciele. Do czasu. Kiedy zabrałam się za rozpakowywanie walizki, dosłownie się rozbeczałam. W środku znalazłam nie tylko rzeczy mojego dziecka. Były tam obce koszulki, jakieś skarpetki, bluza, której nigdy wcześniej nie widziałam. Wszystko było wymieszane. Nie wiedziałam, co należy do mojego syna, a co do innych dzieci. Pomyślałam sobie: jak to w ogóle możliwe? Przecież na wycieczce byli nauczyciele. Dorośli ludzie odpowiedzialni za grupę dzieci. „Naprawdę nikt tego nie zauważył?” Najbardziej zdenerwowało mnie to, że najwyraźniej nikt nawet nie zainteresował się tym, jak dzieci pakują się przed wyjazdem. Mówimy o piątoklasistach. Tak, wiem, że mają po 11 czy 12 lat. Ale to nadal dzieci. Dzieci, które często zostawiają bluzy w szkole, gubią piórniki i zapominają zeszytów. Naprawdę tak trudno było przejść się po pokojach i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku? Mam wrażenie, że dziś nauczyciele coraz częściej zasłaniają się samodzielnością dzieci. Oczywiście, że trzeba jej uczyć. Ale może nie kosztem podstawowej organizacji? Nie oczekuję, że ktoś będzie składał mojemu synowi ubrania w kostkę. Ale gdyby nauczycielom trochę bardziej się chciało, może zwróciliby uwagę, że dzieci wrzucają do walizek przypadkowe rzeczy. „Za co właściwie odpowiadają opiekunowie?” Najbardziej zirytowało mnie jednak coś innego. Kiedy zgłosiłam problem, usłyszałam, że takie sytuacje się zdarzają. Przepraszam bardzo, ale dla mnie to nie jest odpowiedź. Jeżeli podczas wyjazdu dzieci mają same pilnować swoich rzeczy, same się pakować, same organizować wszystko wokół siebie, to po co właściwie tylu opiekunów? Przecież rodzice powierzają szkole swoje dzieci i mają prawo oczekiwać, że ktoś będzie nad nimi czuwał. Teraz muszę ustalać, do kogo należą rzeczy znalezione w walizce mojego syna, odpisywać na wiadomości innych rodziców i organizować wymianę ubrań. A przecież tego bałaganu można było uniknąć. Naprawdę trudno mi zrozumieć, dlaczego nikt nie zareagował wcześniej. Komentarz redakcji Rozumiemy frustrację mamy. Odkrycie po powrocie z wycieczki, że rzeczy dziecka zostały pomieszane z ubraniami innych uczniów, może być irytujące i oznacza dodatkowe obowiązki dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że zadaniem nauczycieli podczas wyjazdu jest przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa grupie oraz organizacja przebiegu wycieczki. Trudno oczekiwać, by opiekunowie kontrolowali zawartość walizek, szczególnie gdy mowa o dzieciach ze starszych klas szkoły podstawowej. Samodzielne pakowanie, pilnowanie własnych rzeczy i ponoszenie konsekwencji drobnych pomyłek są również częścią nauki odpowiedzialności. Zamienione ubrania czy przypadkowo zabrane rzeczy zwykle udaje się odzyskać, a takie sytuacje od lat zdarzają się na koloniach, obozach i szkolnych wyjazdach. Choć emocje rodziców są zrozumiałe, warto pamiętać, że nauczyciele nie są osobistymi opiekunami jednego dziecka. Ich praca wymaga ogromnego zaangażowania, a wzajemny szacunek i realistyczne oczekiwania pomagają budować dobrą współpracę między szkołą a rodzicami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Startuje kampania społeczna Eurowind Energy „Kręcimy wyobraźnię, zasilamy przyszłość”
Rusza kampania społeczna Eurowind Energy „Kręcimy wyobraźnię, zasilamy przyszłość”, przygotowana we współpracy z dr Zuzanną Jastrzębską-Krajewską, znaną jako @pani_zuzia, oraz ekspertami Eurowind Energy. Uczniowie i nauczyciele zyskują bezpłatny dostęp do materiałów edukacyjnych o energii wiatrowej i OZE, a klasy mogą wziąć udział w konkursie i wygrać nagrody. Materiały i szczegóły kampanii są dostępne na stronie www.krecimywyobraznie.pl.
Kampania pokazuje energię wiatrową jako temat bliski dzieciom: coś, co można obserwować, mierzyć, badać i przekładać na konkretne zadania. W ramach projektu powstały zestawy dydaktyczne wspierające nauczycieli w prowadzeniu zajęć dla uczniów klas 1-3, 4-6 oraz 7-8. Materiały mogą być wykorzystywane podczas pojedynczych lekcji, godzin wychowawczych lub dłuższych projektów edukacyjnych. W skład zestawów wchodzą m.in. scenariusze lekcji, karty pracy, zadania warsztatowe, słuchowisko edukacyjne dla dzieci oraz webinar video dla nauczycieli przygotowane przez dr Zuzannę Jastrzębską-Krajewską z ekspertami Eurowind Energy. Program opiera się na praktycznych przykładach i zadaniach warsztatowych, które pokazują uczniom m.in., skąd bierze się prąd z wiatru, jak działa turbina wiatrowa oraz dlaczego odnawialne źródła energii pomagają ograniczać emisję gazów cieplarnianych. Nowoczesna edukacja ekologiczna nie musi być osobnym, trudnym tematem. Można ją połączyć z matematyką, doświadczeniami i zadaniami, które dzieci rozwiązują krok po kroku. Dzięki temu uczniowie lepiej rozumieją, skąd bierze się energia i jak ją mierzyć, a nauczyciele dostają gotowe, atrakcyjne narzędzia do prowadzenia angażujących lekcji - wyjaśnia dr Zuzanna Jastrzębska-Krajewska. Szkoły i nauczyciele mogą bezpłatnie korzystać z pakietu podstawowego, a po zgłoszeniu otrzymać pakiet rozszerzony. Klasy, które przeprowadzą zajęcia i przygotują relację, mogą wziąć udział w konkursie. Na zwycięzców czekają specjalne nagrody dla klas: gra edukacyjna o ekologii, plakaty oraz dodatkowe gadżety edukacyjne. W Eurowind Energy wierzymy, że edukacja i budowanie świadomości energetycznej wśród młodzieży mają ogromne znaczenie dla przyszłości lokalnych społeczności. Dlatego chcemy wspierać nauczycieli i szkoły poprzez bezpłatne materiały dydaktyczne oraz spotkania z uczniami. Chcemy w prosty sposób pokazywać, jak działa energia wiatrowa i jaką rolę nowoczesne technologie będą odgrywać w przyszłości - mówi Małgorzata Szambelańczyk, Prezes Zarządu Eurowind Energy. Kampania skierowana jest do szkół podstawowych w całej Polsce. Udział w projekcie jest bezpłatny, a wszystkie materiały przygotowane w ramach kampanii są dostępne na stronie. W ramach projektu zaplanowano wizyty w większości województw, najbliższe odbędą się szkołach z lubuskiego oraz wielkopolskiego.
Rewolucja w żłobkach: malutkie dzieci trafią teraz do punktów opieki dziennej. Mają się tam rozwijać
Punkt opieki dziennej ma być nową, elastyczną formą opieki dla dzieci do lat 3. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy, który poza nowym rozwiązaniem organizacyjnym wprowadza też m.in. standardy żywienia, obowiązkowe przestrzenie do zabawy oraz nowe uprawnienia i szkolenia dla opiekunów.
Rząd zrobił krok w stronę bardziej elastycznej opieki dla najmłodszych. 2 czerwca 2026 r. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3. W pakiecie jest nowa forma opieki – punkt opieki dziennej – a obok niej zapowiedź wyższych standardów w żłobkach i klubach dziecięcych, w tym w obszarze żywienia i przestrzeni do zabawy, oraz zmiany dotyczące pracy i szkoleń opiekunów. Punkt opieki dziennej ma dać rodzicom ciągłość opieki i nową jakość Nowością w projekcie jest punkt opieki dziennej, w którym pracować mają opiekunowie dzienni. To rozwiązanie, które może być szczególnie ważne dla rodziców tam, gdzie żłobek jest daleko, lista oczekujących długa albo potrzeby rodziny wymagają bardziej „lokalnej” organizacji. Projekt opisuje konkretne limity, które mają porządkować bezpieczeństwo i organizację: w jednym lokalu w ramach punktu opieki dziennej ma przebywać do 16 dzieci pod opieką kilku opiekunów, pojedynczy dzienny opiekun ma zajmować się maksymalnie 5 dzieci, jeśli dzienny opiekun korzysta z pomocy osoby wspomagającej z odpowiednimi kwalifikacjami – może mieć pod opieką maksymalnie 8 dzieci. Z perspektywy codzienności wielu rodzin kluczowo brzmi jeszcze jedna zmiana: projekt dopuszcza zastępstwo dziennego opiekuna w razie choroby, urlopu lub zdarzeń losowych bez konieczności zamykania placówki. To może ograniczyć sytuacje, w których rodzic zostaje z dnia na dzień bez opieki i musi „ratować się” pracą z domu, urlopem albo telefonami do dziadków. Standardy w żłobkach wchodzą na wyższy poziom: jedzenie i zabawa przestają być dodatkiem Projekt nie zatrzymuje się na nowej formie opieki. Ma też podnieść jakość funkcjonowania żłobków i klubów dziecięcych – tak, żeby placówki nie były tylko „miejscami na przeczekanie”, ale realnym wsparciem rozwoju dziecka. Wśród zapowiedzianych rozwiązań są: obowiązkowe standardy żywienia w żłobkach i klubach dziecięcych – wymagania mają być oparte na normach żywienia opracowywanych przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, a szczegółowy zakres ma się znaleźć w rozporządzeniu ministra zdrowia przygotowanym w porozumieniu z ministrem rodziny, obowiązek zapewnienia placu zabaw na terenie każdego żłobka, dostosowanego do potrzeb dzieci do lat 3, zapewnienie dostępu do przestrzeni zewnętrznej w klubach dziecięcych i w punktach opieki dziennej. W praktyce dla rodziców to zapowiedź większej przewidywalności: nie tylko „czy jest miejsce”, ale też w jakich warunkach dziecko spędza dzień – co je, czy ma bezpieczną przestrzeń do ruchu i zabawy na zewnątrz. Zawód opiekuna ma dostać realne wzmocnienie, a szkolenia mają być po stronie placówki Zmiany obejmują także opiekunów – grupę, o której w projekcie mówi się wprost jako o kilkudziesięciu tysiącach osób pracujących w żłobkach, klubach dziecięcych i w opiece dziennej. Projekt przewiduje m.in. ochronę prawną jak dla funkcjonariuszy publicznych podczas wykonywania obowiązków i w związku z nimi, a także rozwiązania, które mają porządkować status zawodowy. Wśród uprawnień zapisanych w projekcie są: legitymacja służbowa opiekuna małego dziecka (w aplikacji mObywatel lub jako dokument plastikowy), ulga w publicznym transporcie zbiorowym, płatny czas wolny na podnoszenie kwalifikacji: 16 godzin lub 2 dni rocznie, ustanowienie 4 kwietnia Dniem Opiekuna Małego Dziecka, system nagród przyznawanych przez ministra właściwego ds. rodziny, wojewodów oraz wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Projekt ujednolica też wymagania kwalifikacyjne. Dla kandydatów z wyższym wykształceniem kierunkowym przewidziano 80 godzin praktyk zawodowych oraz 30 godzin szkolenia ze standardów opieki. Dla pozostałych – 310-godzinne szkolenie wstępne. Wszyscy opiekunowie mają mieć obowiązek systematycznej aktualizacji wiedzy i umiejętności, a koszty szkoleń ma pokrywać podmiot prowadzący placówkę. Na razie to projekt przyjęty przez rząd – kolejny krok to prace w Sejmie. W harmonogramie zapisano, że część rozwiązań dotyczących statusu i uprawnień opiekunów ma wejść w życie 1 stycznia 2027 r., standardy żywienia od 1 września 2027 r., a większość przepisów – 1 stycznia 2028 r. Dla rodziców to ważna informacja: zmiany są rozpisane w czasie, więc warto śledzić dalsze decyzje i tempo prac nad ustawą. Źródło: gov.pl Zobacz też: 40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
„Nad polskie morze jeżdżą tylko nowobogaccy. Ja zabieram dzieci na all inclusive do Egiptu”
Kiedy mówię znajomym, że co roku zabieramy dzieci na wakacje do Egiptu albo Turcji, widzę ich zdziwione miny. „Ale jak to? Przecież to musi kosztować fortunę!” – słyszę. Tymczasem prawda jest zupełnie odwrotna. Przy naszych zarobkach tygodniowy wyjazd nad polskie morze byłby większym luksusem niż 10 dni na all inclusive za granicą.
Mam dwójkę dzieci, męża i zwyczajne życie. Oboje pracujemy, ale nie zarabiamy kokosów. Każde z nas dostaje niewiele ponad najniższą krajową. Nie mamy jednak kredytu hipotecznego, bo mieszkamy w lokalu odziedziczonym po mojej babci. Dzięki temu nie musimy co miesiąc oddawać kilku tysięcy złotych do banku. Nie oznacza to jednak, że opływamy w luksusy. Mamy jeden samochód, liczymy wydatki i zastanawiamy się dwa razy przed większym zakupem. Dzieci rosną, rachunki rosną, ceny w sklepach też nie chcą się zatrzymać. Dlatego przez cały rok odkładamy pieniądze na jedną rzecz – rodzinne wakacje. Cały rok oszczędzam na te 10 dni Nie jestem osobą, która wydaje pieniądze lekką ręką. Zdarza się, że przechodzę obok sklepu i rezygnuję z nowej bluzki, choć bardzo mi się podoba. Kiedy spotykam się z koleżankami w kawiarni, często zamawiam tylko kawę, podczas gdy one pałaszują ciasta i desery. Nie narzekam. Po prostu mam cel. Wiem, że za kilka miesięcy przyjdzie czas na wakacje, a ja chcę wtedy powiedzieć dzieciom: „Pakujemy walizki, lecimy”. To dla mnie ważniejsze niż kolejna rzecz w szafie. Oczywiście nie wybieramy pięciogwiazdkowych resortów z prywatnym lokajem. Szukamy promocji, polujemy na oferty first minute albo atrakcyjne terminy. Dzięki temu udaje nam się znaleźć 10-dniowy pobyt w Egipcie lub Turcji w cenie, która jeszcze kilka lat temu wydawała mi się nieosiągalna. Nad Bałtykiem zostawiłabym więcej pieniędzy Kilka razy usiadłam z kalkulatorem i sprawdziłam, ile kosztowałby nas tygodniowy wyjazd nad polskie morze. Noclegi dla czteroosobowej rodziny. Dojazd. Parking. Obiady. Lody dla dzieci. Gofry. Kawa. Woda na plaży. Jakaś atrakcja na niepogodę. Nagle okazuje się, że budżet puchnie w zastraszającym tempie. A przecież pogody nikt nie gwarantuje. W Egipcie czy Turcji wiem przynajmniej, za co płacę. Mamy przelot, hotel, baseny, jedzenie i napoje w cenie. Dzieci mogą sięgać po owoce, lody czy soki bez ciągłego pytania: „Mamo, możemy?”. Nie muszę codziennie sprawdzać stanu konta po każdym obiedzie czy wyjściu do restauracji. Dlatego coraz częściej mam wrażenie, że polskie morze stało się kierunkiem dla ludzi, którzy nie muszą liczyć każdej złotówki. Dla rodzin, które bez większego zastanowienia wydadzą kilkaset złotych dziennie na wakacyjne przyjemności. Ja niestety muszę liczyć. Nie czuję się gorsza, bo wybieram zagranicę Najbardziej dziwi mnie to, że wiele osób uważa zagraniczne wakacje za symbol bogactwa. Tymczasem w naszym przypadku jest dokładnie odwrotnie. Nie lecimy do Egiptu dlatego, że jesteśmy zamożni. Lecimy dlatego, że chcemy zmieścić się w budżecie. Przez cały rok odmawiamy sobie różnych rzeczy właśnie po to, żeby przez te 10 dni odpocząć razem. Dzieci wspominają później zjeżdżalnie, ciepłe morze i wieczorne spacery. My wracamy z poczuciem, że wykorzystaliśmy każdą odłożoną złotówkę najlepiej, jak się dało. I kiedy ktoś mówi mi, że wakacje all inclusive są tylko dla bogaczy, zawsze się uśmiecham. Bo z mojego doświadczenia wynika, że dziś prawdziwym luksusem jest tygodniowy urlop nad Bałtykiem. A Egipt czy Turcja to po prostu rozsądny wybór dla zwykłej rodziny, która ciężko pracuje i chce choć raz w roku naprawdę odpocząć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Teściowa już zaplanowała sobie wakacje w sanatorium. Matka oburzona: „A kto zabierze wnuki na działkę?”
„Wykupiłam teściowej w podzięce wycieczkę all inclusive. Ona woli jechać z koleżanką do uzdrowiska”
Miała być wzruszona, może nawet uronić łzę. Zamiast tego podziękowała, uśmiechnęła się i oznajmiła, że w tym terminie jedzie do uzdrowiska z koleżanką. Jestem wściekła i nie wiem, co bardziej mnie boli – stracone pieniądze czy świadomość, że mój prezent okazał się mniej ważny niż kilka dni spędzonych w sanatoryjnym pensjonacie.
Nie będę udawać, że mam z teściową idealne relacje. Jak chyba w wielu rodzinach, między nami zdarzają się spięcia. Czasem denerwują mnie jej uwagi dotyczące wychowania dzieci, czasem mam wrażenie, że za bardzo wtrąca się w nasze sprawy. Ale jest jedna rzecz, której nie mogę jej odmówić. Zawsze można na nią liczyć. Mam dwójkę dzieci – ośmioletniego syna i trzyletnią córkę. Oboje z mężem pracujemy zawodowo, więc pomoc przy dzieciach bywa dla nas bezcenna. Kiedy któreś zachoruje, teściowa często przyjeżdża i zostaje z wnukami. Odbiera starszego ze szkoły, czasem zabierze młodszą na spacer, upiecze ciasto, zadzwoni i zapyta, czy czegoś nie potrzebujemy. Nigdy nie robi z tego wielkiej łaski. Chyba właśnie dlatego tak bardzo ją za to cenię. Tym bardziej że moi własni rodzice praktycznie nie interesują się wnukami. Mieszkają niedaleko, ale potrafią nie odezwać się przez wiele tygodni. Nie pytają o dzieci, nie proponują pomocy, nie przychodzą na szkolne występy. Przez lata było mi z tego powodu przykro. Dlatego zawsze powtarzałam, że moje dzieci mają szczęście, że mają taką babcię jak moja teściowa. Wymyśliłam prezent idealny. Przynajmniej tak mi się wydawało Od dawna zastanawiałam się, jak mogłabym jej podziękować. Kwiaty? Czekoladki? Bon do spa? To wszystko wydawało mi się banalne. W końcu wpadłam na pomysł, który uznałam za strzał w dziesiątkę. Wykupiłam jej tygodniową wycieczkę all inclusive do Turcji w połowie czerwca. Wszystko opłacone. Hotel z wysokim standardem, blisko plaży. Do tego kilka wycieczek fakultatywnych. Najbardziej cieszyłam się z jednej. Efez. Teściowa przez wiele lat była nauczycielką historii. Uwielbia zwiedzać zabytki, czytać o dawnych cywilizacjach i oglądać programy dokumentalne. Byłam przekonana, że możliwość zobaczenia starożytnego miasta na własne oczy będzie dla niej spełnieniem marzeń. Przez kilka tygodni trzymałam wszystko w tajemnicy. Wyobrażałam sobie jej reakcję. Nie mogłam się doczekać. „To bardzo miłe, ale jadę do uzdrowiska” Gdy wręczyłam jej dokumenty i powiedziałam, że to prezent ode mnie i męża, przez chwilę wyglądała na zaskoczoną. Potem podziękowała. Wtedy usłyszałam zdanie, którego kompletnie się nie spodziewałam. – To bardzo miłe, ale ja w tym terminie jadę do uzdrowiska z Krysią. Myślałam, że żartuje. Nie żartowała. Okazało się, że już kilka miesięcy temu zaplanowała wyjazd z przyjaciółką i nie zamierza go odwoływać. Byłam w szoku. Przecież chodzi o wycieczkę do Turcji. Wszystko opłacone. Hotel, przelot, transfery, wycieczki fakultatywne. Naprawdę nie potrafię zrozumieć, jak można wybrać uzdrowisko zamiast takich wakacji. Najgorsze jest jednak to, że wyjazd jest bezzwrotny. Pieniądze zostały zapłacone. Nie mogę ich odzyskać. Teraz gorączkowo sprawdzam, czy istnieje możliwość zmiany danych uczestnika albo odsprzedania wycieczki komuś innemu. Coraz bardziej się denerwuję. Bo choć wiem, że teściowa ma prawo planować swój czas, nie potrafię pozbyć się poczucia, że cały mój wysiłek poszedł na marne. Chciałam zrobić coś wyjątkowego dla kobiety, która przez lata pomagała nam przy dzieciach. Tymczasem siedzę z opłaconą wycieczką, której nikt nie chce wykorzystać, i zastanawiam się, czy następnym razem nie lepiej po prostu kupić bukiet kwiatów. Przynajmniej byłoby taniej i mniej boleśnie. Zobacz także: „Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
Został tylko miesiąc. Jeśli nie zrobisz tego do końca czerwca, stracisz 800 plus
Wniosek o 800 plus na nowy okres trzeba wysłać do ZUS najpóźniej 30 czerwca, jeśli rodzice chcą zachować ciągłość wypłat. Złożenie formularza po terminie oznacza pieniądze dopiero od miesiąca rejestracji wniosku, bez wyrównania za wcześniejsze miesiące. Jest też ważny wyjątek dla rodziców noworodków.
Końcówka czerwca to dla wielu rodzin ważny moment w kalendarzu: ZUS czeka na wniosek o 800 plus na nowy okres świadczeniowy. Jeśli formularz trafi do systemu najpóźniej 30 czerwca, wypłata przyjdzie bez przerw. Gdy wniosek zostanie złożony później, pieniądze przysługują dopiero od miesiąca, w którym ZUS zarejestrował zgłoszenie, a za wcześniejsze miesiące nie ma wyrównania. Wyjątek dotyczy rodziców noworodków. Termin 30 czerwca. Inaczej pieniądze przepadną Zasada jest prosta, choć łatwo ją przeoczyć w natłoku spraw: wniosek złożony do końca czerwca daje szansę na zachowanie ciągłości wypłat. To szczególnie istotne, gdy 800 plus jest stałym elementem planowania domowych wydatków. Jeśli jednak wniosek wpłynie po 30 czerwca, świadczenie nie „cofa się” do początku okresu. ZUS przyznaje je od miesiąca, w którym system zarejestrował wniosek. W praktyce oznacza to, że nawet krótkie spóźnienie może zostawić lukę w wypłatach, której nie da się później uzupełnić wyrównaniem. Warto też uważać na krążące w internecie informacje o rzekomym „automatycznym przedłużaniu” świadczenia już teraz. Na ten moment co do zasady decyzja o wypłacie na nowy okres jest powiązana z poprawnie złożonym wnioskiem. Noworodek w domu? Tu obowiązuje inna, korzystniejsza zasada Rodzice dzieci, które dopiero przyszły na świat, są w wyjątkowej sytuacji. Przy narodzinach dziecka opiekunowie mają 3 miesiące na dopełnienie formalności, aby otrzymać świadczenie z wyrównaniem od dnia porodu. To rozwiązanie uwzględnia realia pierwszych tygodni po narodzinach: połóg, wizyty kontrolne, organizację opieki i zwykłe zmęczenie. Jeśli w rodzinie pojawia się dziecko, nadal potrzebny jest pierwszy, „inicjujący” wniosek, ale termin na jego złożenie jest dłuższy. Papier już nie działa, a wniosek wyślesz czterema kanałami online Wniosek o 800 plus składa się wyłącznie elektronicznie. Dla części osób to wygoda, dla innych dodatkowy stres. Pomóc może wybranie kanału, który jest dla was najprostszy w obsłudze. Do dyspozycji są cztery drogi: aplikacja mobilna mZUS, platforma eZUS, portal Emp@tia, bankowość internetowa większości banków komercyjnych. Jeśli wniosek składacie na ostatnią chwilę, znaczenie ma jedna rzecz: liczy się moment, w którym system zarejestruje formularz. Dlatego dobrze jest zostawić sobie margines czasu na spokojne uzupełnienie danych i wysłanie dokumentu bez pośpiechu. Zmiana w przygotowaniu: 800 plus ma odnawiać się „z urzędu”, ale nie we wszystkich sytuacjach Równolegle zapowiadane są prace nad tym, by zniknęła konieczność corocznego wnioskowania. Założenie jest takie, że ZUS na podstawie posiadanych rejestrów ma weryfikować status rodziny i przedłużać prawo do 800 plus z urzędu. Ważne jest jednak ograniczenie: automatyzacja ma obejmować osoby, które już są w systemie i pobierają świadczenie na dane dziecko. Gdy w rodzinie pojawia się nowe dziecko, nadal potrzebny będzie pierwszy wniosek składany samodzielnie. Nowe zasady mają wejść w życie od nowego roku. Na dziś najbezpieczniejszy scenariusz jest prosty: jeśli już pobieracie 800 plus, warto sprawdzić, czy wniosek na nowy okres został wysłany, a jeśli nie, wybrać jeden z kanałów online i dopiąć formalność przed końcem czerwca. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: Miliony polskich rodzin muszą się przygotować. Nowy obowiązek od 3 czerwca
„Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
Miał być romantyczny wyjazd we dwoje. Pierwszy od czterech lat. Wszystko było już niemal zaplanowane, kiedy teściowa oznajmiła, że na długi weekend, ten z Bożym Ciałem, ma własne plany. „Jadę do uzdrowiska” – usłyszałam. I aż mnie zatkało.
Nie pamiętam już, kiedy ostatnio byłam sama z mężem dłużej niż kilka godzin. Odkąd na świecie pojawił się Staś, całe nasze życie kręci się wokół przedszkola, chorób, zakupów, gotowania i codziennej logistyki. Kocham mojego synka nad życie, ale nie będę udawać, że rodzicielstwo nie bywa wyczerpujące. Dlatego od tygodni czekałam na czerwcówkę. Cztery dni wolnego wydawały się idealną okazją, żeby wreszcie pobyć razem. Tylko ja i mój mąż. Bez zabawek walających się po pokoju, bez bajek puszczanych od świtu i bez nocnego wędrowania czterolatka do naszego łóżka. Byłam przekonana, że organizacja opieki nie będzie problemem. Teściowa mieszka w tym samym mieście, jest już na emeryturze i często powtarza, że Staś jest całym jej światem. Nie spodziewałam się więc żadnych komplikacji. Jak bardzo się myliłam. „Kochana, mnie też należy się odpoczynek” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, czy mogłaby zostać ze Stasiem przez długi weekend, nawet się nie zawahała. – Nie dam rady. Jadę z koleżanką do uzdrowiska pod Krakowem – oznajmiła. Myślałam, że źle usłyszałam. – Ale na cały weekend? – dopytałam. – Tak. Cztery dni. Już wszystko zarezerwowane. Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Siedziałam z telefonem przy uchu i czułam, jak narasta we mnie złość. Naprawdę? Wnuk przegrywa z wyjazdem do uzdrowiska? Najbardziej zabolało mnie jednak to, że teściowa nie sprawiała nawet wrażenia zakłopotanej. Nie próbowała szukać rozwiązania, nie zaproponowała choćby jednego dnia pomocy. Po prostu poinformowała mnie o swojej decyzji. Jakby to było całkowicie normalne. A co z naszymi planami? Od tamtej rozmowy nie mogę przestać o tym myśleć. Mąż twierdzi, że przesadzam. – Mama ma prawo żyć po swojemu – powtarza. Łatwo mu mówić. To nie on od tygodni przeglądał oferty pensjonatów i planował wspólny wyjazd. To nie on marzył o tym, żeby choć przez chwilę poczuć się jak para, a nie tylko rodzice. Teraz siedzę i zastanawiam się, co dalej. Czy odwoływać wszystko? Czy szukać opiekunki na ostatnią chwilę? A może pogodzić się z tym, że kolejny raz nasze plany przegrały z cudzymi? Wiem, że wiele osób powie, że babcia nie ma obowiązku opiekować się wnukiem. Teoretycznie mają rację. Ale czy naprawdę proszę o tak wiele? Nie oczekuję codziennej pomocy ani regularnego odbierania dziecka z przedszkola. Chciałam tylko jednego długiego weekendu. Tymczasem moja teściowa uznała, że ważniejsze są spacery po uzdrowisku i pogaduszki z koleżanką. Może jestem niesprawiedliwa. Może rzeczywiście należy jej się odpoczynek. Ale dziś trudno mi spojrzeć na to w ten sposób. Dziś widzę tylko kobietę, która bez mrugnięcia okiem przekreśliła moje jedyne plany na czerwiec i zostawiła mnie z poczuciem, że dla niej potrzeby własnej rodziny wcale nie są najważniejsze. Zobacz także: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
Miliony polskich rodzin muszą się przygotować. Nowy obowiązek od 3 czerwca
3 czerwca wchodzi obowiązek noszenia kasku przez dzieci i młodzież do 16. roku życia. Dotyczy on przejazdów na rowerze, hulajnodze elektrycznej i innych urządzeniach transportu osobistego. Kask mają nosić także dzieci do 7 lat przewożone np. w foteliku lub przyczepce.
Zmiany w przepisach od 3 czerwca Nowe przepisy obejmą codzienne sytuacje, które wielu rodzinom kojarzą się z krótką wycieczką po okolicy, dojazdem do szkoły czy popołudniowym wypadem na plac zabaw. Od 3 czerwca kask stanie się obowiązkowy dla dzieci i młodzieży do 16. roku życia podczas jazdy m.in. na: rowerze, rowerze z napędem, rowerze z napędem elektrycznym, hulajnodze elektrycznej, innych urządzeniach transportu osobistego. To ważne doprecyzowanie: chodzi nie tylko o klasyczny rower, ale także o sprzęty, które w ostatnich sezonach mocno weszły do rodzinnej codzienności. Przepis dotyczy również najmłodszych pasażerów. Kask będą musiały mieć także dzieci do 7. roku życia, jeśli są przewożone na rowerze lub w specjalnych urządzeniach transportowych. W praktyce obejmuje to m.in. jazdę z dzieckiem w foteliku rowerowym, przyczepce rowerowej czy wózku rowerowym. Za brak kasku będzie mandat Za brak kasku przewidziano mandat w wysokości 100 zł. Dla wielu rodzin to sygnał, że „chwila nieuwagi” może skończyć się nie tylko niepotrzebnym stresem w trakcie kontroli, ale też konkretnym wydatkiem. Warto przy tym mieć z tyłu głowy, że sam zakup kasku nie rozwiązuje sprawy. W codziennym pośpiechu łatwo przeoczyć dwie rzeczy, które realnie wpływają na sens jego używania: dopasowanie do obwodu głowy i prawidłowe zapięcie. Kask, który przesuwa się na boki, opada na oczy albo jest luźno zapięty, może nie spełnić swojej funkcji wtedy, gdy najbardziej jest potrzebny. Jeśli dziecko protestuje, często pomaga prosta rutyna: kask zakładany zawsze przed ruszeniem (tak jak zapięcie pasów w aucie) i szybka kontrola pasków już na starcie. Skąd ten nowy obowiązek? Zmiany były zapowiadane już w połowie 2025 roku. O planach mówił minister infrastruktury Dariusz Klimczak, wskazując, że podobne rozwiązania funkcjonują w innych krajach Europy, m.in. w Czechach, Szwecji i Francji. W Hiszpanii kask jest obowiązkowy dla wszystkich rowerzystów poza terenem zabudowanym, niezależnie od wieku. W uzasadnieniu nowych przepisów pojawia się też twardy argument dotyczący bezpieczeństwa: statystyki wskazują, że kask ma ograniczać poważne urazy głowy po wypadkach o 44 proc. Dla rodziców to zwykle kluczowa informacja, bo nawet spokojna trasa po osiedlu potrafi zaskoczyć – wystarczy nierówność nawierzchni, nagły manewr czy zwykła utrata równowagi. Dla wielu rodzin najpraktyczniejsze podejście będzie proste: sprawdzić, czy kask jest na miejscu, czy dziecko umie go zapiąć i czy rozmiar nadal pasuje po intensywnym sezonie wzrostu. To może oszczędzić nerwów w dniu, gdy kask stanie się nie tylko rozsądnym wyborem, ale i wymogiem. Źródło: portalsamorzadowy.pl, radiozet.pl Zobacz także: Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Na białym tygodniu obecność obowiązkowa. „Muszę zwalniać się z pracy przez wymysły księdza”
Czy biały tydzień po pierwszej komunii świętej to tradycja, która powinna elastycznie wspierać rodziny, czy surowy przymus niszczący spokój pracujących rodziców? Przeczytaj emocjonalny list matki, która z powodu rygorystycznego sprawdzania obecności przez proboszcza jest zmuszona codziennie uciekać z biura i ryzykować utratę pracy.
Droga Redakcjo! Przeżywam właśnie logistyczny i zawodowy koszmar przez rygorystyczne zasady panujące w naszej parafii, gdzie każdego popołudnia muszę zwalniać się z pracy przez absurdalne wymysły proboszcza. Ksiądz ogłosił na spotkaniu organizacyjnym, że podczas całego białego tygodnia obecność dzieci jest bezwzględnie obowiązkowa, a na koniec każdej mszy będzie osobiście sprawdzał listę i rozdawał specjalne naklejki do pamiątkowych zeszytów. Nabożeństwa zaczynają się codziennie o godzinie 16:30, co dla mnie, kobiety pracującej na pełen etat do 17 na drugim końcu miasta, oznacza konieczność codziennego uciekania z biura i błagania o litość u kierownika. Dlaczego Kościół w Polsce w ogóle nie bierze pod uwagę realiów życia współczesnych rodzin i zmusza nas do kombinowania, jakbyśmy żyli w świecie, gdzie nikt nie musi zarabiać na chleb od świtu do nocy? Sprawdzanie obecności w kościele to pokaz siły proboszcza To, co dzieje się codziennie w naszym kościele, przypomina mi surową szkołę z dawnych lat, a nie radosne przeżywanie sakramentu przez małe dzieci. Ksiądz z pełną powagą wyczytuje nazwiska, a dzieci, które z różnych przyczyn nie mogły dotrzeć na czas, są wytykane palcami i nie dostają obrazków, na które tak bardzo czekały. Mój syn od rana denerwuje się w szkole, czy mama zdąży go odebrać, czy nie spóźnimy się na zbiórkę w albach i czy proboszcz nie nakrzyczy na niego przy rówieśnikach. W poniedziałek wbiegliśmy do kruchty zdyszani, zapięłam mu albę w biegu, a sama stałam pod ścianą z trzęsącymi się rękami, myśląc o mailach, których nie zdążyłam wysłać w biurze. Czy to jest istota wiary i sakramentu, żeby gonić na złamanie karku, bo ksiądz wymyślił sobie stuprocentową frekwencję w środku roboczego tygodnia? Dla mnie to jest zwykły pokaz władzy i brak elementarnego szacunku dla wysiłku rodziców, którzy i tak wydali fortunę na organizację całej uroczystości, a teraz muszą jeszcze drżeć o swoje posady w firmach. Praca zawodowa kontra rygorystyczne wymagania parafialne Mój szef przy pierwszej prośbie o wcześniejsze wyjście w poniedziałek tylko westchnął, ale gdy w środę znowu musiałam podejść do jego biurka z przepraszającą miną, usłyszałam, że firma to nie instytucja charytatywna. Pracuję w dziale obsługi klienta, mój mąż jest kierowcą i często wraca dopiero wieczorem, więc cały ten komunijny ciężar logistyczny spoczywa wyłącznie na moich barkach. Co mam zrobić, jeśli przez te codzienne nabożeństwa dostanę naganę albo stracę premię, z której przecież muszę opłacić codzienne zakupy i rachunki za prąd? Ksiądz na ambonie chętnie mówi o roli rodziny, o wsparciu i miłości, ale gdy poszłam do zakrystii poprosić o zwolnienie syna z dwóch dni, bo naprawdę nie mam jak dojechać, usłyszałam, że praca nie może być ważniejsza od Boga. To jest łatwo mówić komuś, kto nie musi martwić się o spłatę kredytu hipotecznego i nie wie, ile kosztują dzisiaj masło i chleb w sklepie za rogiem. Żyjemy w realiach, gdzie oboje rodzice muszą zarabiać na dom, a kościół zdaje się tego zupełnie nie zauważać, wymagając od nas poświęceń, które mogą skończyć się poważnymi problemami zawodowymi. Biały tydzień powinien być wyborem, a nie przymusem Apeluję do Redakcji o nagłośnienie tego problemu, bo wiem z rozmów na parkingu przed kościołem, że większość matek z naszej grupy przeżywa dokładnie to samo piekło i ma dość tej sztucznej presji. Biały tydzień to piękna tradycja, ale powinien mieć charakter dobrowolnego dziękczynienia dla chętnych, a nie obowiązkowych zajęć, na których brak naklejki w zeszycie oznacza społeczne wykluczenie dziecka z grupy rówieśniczej. Moje dziecko płacze, bo boi się, że jako jedyne w klasie nie dostanie pamiątkowego dyplomu na zakończenie tygodnia, a ja czuję się winna, choć robię wszystko, co w ludzkiej mocy, by pogodzić obowiązki zawodowe z życiem religijnym. Przestańmy udawać, że wszystko jest w porządku i zacznijmy głośno mówić o tym, że czas na zmiany w organizacji takich wydarzeń przez polskie parafie. Nabożeństwa mogłyby odbywać się o godzinie dziewiętnastej, kiedy większość dorosłych jest już po pracy, albo mieć formę symbolicznego wspomnienia podczas najbliższej niedzielnej mszy świętej. Kościół musi stać się dla ludzi wsparciem i bezpieczną przystanią, a nie kolejnym urzędem, który rozlicza nas z obecności za pomocą list i surowych spojrzeń proboszcza, zapominającego o tym, na czym polega prawdziwa miłość bliźniego. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Wielkie zmiany w 800 plus od 1 czerwca. Część rodziców dostanie tylko 400 zł
Od 1 czerwca 2026 r. rusza nowy okres świadczeniowy 800+ (potrwa do 31 maja 2027 r.). Dla większości rodzin nic się nie zmienia, ale w jednej sytuacji kwota przelewu może zaskoczyć.
W nowym okresie świadczeniowym część rodziców może dostać tylko 400 zł. 800 plus od 1 czerwca: nowe zasady Chodzi o rodziców po rozstaniu, którzy sprawują nad dzieckiem opiekę naprzemienną potwierdzoną orzeczeniem sądu, w porównywalnych okresach u obojga rodziców. W takiej sytuacji 800 plus zostaje podzielone po równo: 400 zł miesięcznie trafia do jednego rodzica, 400 zł miesięcznie trafia do drugiego rodzica. Nowy okres startuje 1 czerwca, a wnioski na 800+ składa się wyłącznie elektronicznie. Skala zainteresowania jest duża: w okresie od 1 lutego do 29 kwietnia 2026 r. do ZUS wpłynęło 3 589 299 wniosków o świadczenie wychowawcze na nowy okres. Jak złożyć wniosek o 800 plus? Wnioski o 800+ składa się tylko online. Do wyboru są: platforma eZUS, aplikacja mZUS, portal Emp@tia, bankowość elektroniczna. Przy opiece naprzemiennej szczególnie ważne jest to, że każdy z rodziców składa osobny wniosek do ZUS. To właśnie ten „podwójny” ruch uruchamia podział świadczenia na dwie równe części. Jeśli we wniosku pojawi się błąd (np. literówka w PESEL albo w numerze konta), zamiast zaczynać od nowa, można skorzystać z rozwiązania, które zwykle jest szybsze: korekta wniosku w eZUS do już zarejestrowanej sprawy. Kiedy ZUS przelewa 800+ i co dalej rząd planuje od 2027 r. ZUS wypłaca świadczenie w stałych terminach. Pieniądze trafiają na konta w dniach: 2, 4, 7, 9, 12, 14, 16, 18, 20 i 22. Gdy termin wypada w dzień wolny, przelew powinien przyjść wcześniej. Równolegle trwają prace nad zmianami, które mogą odciążyć rodziców od corocznego pilnowania formalności. Plan zakłada automatyczne odnawianie 800+ – wdrożenie jest planowane na 1 czerwca 2027 r., po dostosowaniu systemów teleinformatycznych ZUS. W praktyce rodzice mieliby zgłaszać tylko zmiany danych, a przy braku zmian wypłaty byłyby przedłużane automatycznie. W projektach pojawia się też rozszerzenie uprawnionych: świadczenie ma przysługiwać również osobom, którym sąd powierzył tzw. pieczę bieżącą nad dzieckiem. Od nowego okresu zaostrzone są także warunki dla obywateli Ukrainy: aby otrzymać świadczenie, dziecko ma realizować obowiązek szkolny lub roczne przygotowanie przedszkolne w polskiej placówce, a ZUS ma to weryfikować w systemie MEN; niespełnienie warunku oznacza odmowę. W przypadku statusu UKR wskazywane są również wymogi dotyczące aktywności zawodowej rodzica lub opiekuna oraz nauki dziecka, a podobne zasady mają objąć pozostałych cudzoziemców spoza UE i EFTA od 1 czerwca. Źródła: infor.pl, rynekzdrowia.pl Zobacz także: Państwo dokłada aż 1500 zł do 800 plus. Nie popełnij tego błędu przy składaniu wniosku
Zakazana zabawa „rodem z PRL”. „Sąsiadka po 5 minutach wygoniła moją córkę”
Jeszcze chwilę wcześniej patrzyłam przez okno z uśmiechem. Moja ośmioletnia córka skakała z koleżankami w klasy narysowane kredą na chodniku. Śmiały się, piszczały, wymyślały własne zasady. Dokładnie tak wyglądało moje dzieciństwo. Minęło jednak może pięć minut, kiedy z klatki wyszła sąsiadka z parteru i dosłownie wygoniła dziewczynki spod bloku.
„To nie PRL, żeby bazgrać po chodnikach i wrzeszczeć całemu osiedlu pod oknami” – rzuciła zirytowana. Byłam w szoku. Bo przecież od lat słyszymy, że dzieci siedzą tylko w telefonach i nie wychodzą na dwór. A kiedy wreszcie robią coś normalnego, komuś zaczyna przeszkadzać nawet kreda na chodniku. „Za moich czasów dzieci bawiły się na dworze”. No chyba już nie mogą Moja córka nie ma telefonu. Świadomie podjęliśmy z mężem taką decyzję, choć wiele jej rówieśniczek już dawno ma smartfony, TikToka i własne konta w mediach społecznościowych, bo za zgodą rodziców podwyższają swój wiek. Chcę, żeby jeszcze trochę pobyła dzieckiem. Żeby miała wspomnienia z podwórka, a nie tylko z patrzenia w ekran. Dlatego tak ucieszyło mnie, kiedy ostatnio wróciła zachwycona po zabawie z koleżankami. Pokazałam jej wtedy klasy, opowiedziałam o grze w gumę, o kapslach i trzepaku, na którym spędzało się pół dnia. Dla niej to było coś egzotycznego. Dziecko aż nie mogło uwierzyć, że kiedyś naprawdę tak wyglądało dzieciństwo. Następnego dnia dziewczynki wyszły z kredą na osiedle. Narysowały klasy, zaczęły skakać i śmiać się dokładnie tak, jak robiły to dzieci od pokoleń. I wtedy wkroczyła sąsiadka. „Ludzie chcą odpocząć po pracy” – czyli dzieci najlepiej zamknąć w domu Rozumiem, że ktoś może być zmęczony. Sama pracuję i wiem, jak wygląda codzienność. Ale od kiedy zwykły śmiech dzieci na zamkniętym osiedlu stał się czymś skandalicznym? Sąsiadka była autentycznie oburzona. Powiedziała, że „teraz są inne czasy” i że kiedyś może takie zabawy były normalne, ale dziś ludzie oczekują spokoju. Według niej dzieci powinny bawić się „gdzieś indziej”, najlepiej na placu zabaw oddalonym o kilka ulic. Tylko że właśnie na tym polega absurd dzisiejszego podejścia. Najpierw wszyscy narzekają, że dzieci nie wychodzą z domu, nie mają kondycji, są uzależnione od ekranów i nie potrafią budować relacji. A potem te same osoby nie są w stanie wytrzymać kilku minut dziecięcego śmiechu pod oknem. Coraz częściej mam wrażenie, że wielu dorosłych chciałoby dzieciństwa kompletnie niewidzialnego. Dzieci mają być ciche, siedzieć w mieszkaniach, najlepiej w słuchawkach i przed tabletem, żeby nikomu nie przeszkadzały. To już naprawdę „nienormalne dzieciństwo” Najbardziej smutne było dla mnie to, jak zareagowała moja córka. Kiedy wróciła do domu, spytała: „Mamo, to my zrobiłyśmy coś złego?”. I wtedy naprawdę zrobiło mi się przykro. Bo ona nie niszczyła mienia. Nie robiła nic niebezpiecznego. Rysowała kredą po chodniku na zamkniętym osiedlu i bawiła się w klasy. Czyli dokładnie w to, co jeszcze kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu było symbolem normalnego dzieciństwa. Mam wrażenie, że dziś wielu ludzi używa tekstu „to nie PRL” jak argumentu przeciwko wszystkiemu, co kojarzy się z dawnym dzieciństwem. Tylko że akurat podwórkowe zabawy były jedną z niewielu rzeczy, które naprawdę miały sens. Dzieci uczyły się relacji, samodzielności, kreatywności. Nie potrzebowały drogich gadżetów ani aplikacji. I chyba właśnie to najbardziej mnie przeraziło. Że zwykła gra w klasy zaczyna być traktowana jak coś niewłaściwego, głośnego i niemal „patologicznego”. A potem dziwimy się, że dzieci wolą siedzieć zamknięte w pokojach z telefonem w ręku. Zobacz także: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
„Ciotka z Monachium odwiedziła nas z pustymi rękami. Ma niemiecką emeryturę, a dzieciom żałuje koperty z euro”
Przez tydzień moja mama szykowała się na przyjazd siostry z Niemiec. Wszyscy byli przekonani, że ciotka z Monachium przyjedzie z prezentami dla dzieci i choć symboliczną kopertą w euro. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna.
Kiedy mama powiedziała, że ciotka Renata przylatuje do Polski, od razu wiedziałam, jak to będzie wyglądało. Wielkie przygotowania, sprzątanie mieszkania od rana, pieczenie sernika i ten tekst powtarzany co chwilę: „Wiesz, Renata całe życie w Niemczech siedzi. Oni tam mają inne pieniądze”. Moja mama od lat żyje wyobrażeniem, że skoro ktoś mieszka za granicą, to dosłownie śpi na euro. A ciotka Renata jest dla niej symbolem „udanej emigracji”. Monachium, niemiecka emerytura, własne mieszkanie, dwa razy w roku wakacje we Włoszech. Mama wszystkim w rodzinie opowiada, że „Renata to sobie życie ustawiła”. Nie ukrywam – sama też myślałam, że przyjedzie z walizką pełną prezentów dla dzieci. Mam dwójkę: roczną córkę i siedmioletniego syna. Ostatni rok finansowo nas dobił. Kredyt, drożyzna, szkoła, rachunki. Każda dodatkowa stówka ma znaczenie, bo 800 plus wszystkiego nie załatwia. A u nas od zawsze było tak, że rodzina z zagranicy przywoziła coś dzieciom. Czekolady, ubrania, zabawki, czasem kopertę z euro. Taka tradycja. „Siebie przywiozłam” Ciotka przyjechała w piątek wieczorem. Elegancka, wypachniona, z nową fryzurą i markową walizką. Syn od razu podbiegł do niej podekscytowany, a ja stałam z małą Aurelką na rękach. Miała poznać ciocię po raz pierwszy. – A co nam przywiozłaś? – wypalił mój syn, zanim zdążyłam go uciszyć. Aż mi się głupio zrobiło. Ciotka tylko się zaśmiała. – Siebie przywiozłam – wypaliła. Zapadła niezręczna cisza. Mama szybko zmieniła temat, ale widziałam jej minę. Była wyraźnie rozczarowana. Ja zresztą też. Bo naprawdę trudno mi uwierzyć, że osoba z niemiecką emeryturą nie mogła wrzucić dzieciom choćby po 20 euro do koperty. Tym bardziej dla Aurelki. Renata nie przyjechała na chrzciny, więc wypadałoby coś małej dać... Restauracja tylko utwierdziła mnie w tym, co pomyślałam Przez cały weekend ciotka opowiadała o swoim życiu w Monachium. O restauracjach, wycieczkach, cenach mieszkań i o tym, jak „Niemcy dbają o seniorów”. Co chwilę podkreślała, że w Polsce jest teraz bardzo drogo. Miałam ochotę odpowiedzieć: „No właśnie dlatego każda pomoc się liczy”. Ale gryzłam się w język. Najbardziej zabolało mnie coś innego. W sobotę poszliśmy wszyscy do restauracji. Rachunek za osiem osób wyniósł prawie 600 złotych. Ciotka nawet nie drgnęła, kiedy kelner położył rachunek na stole. Mój mąż zapłacił wszystko, choć od tygodnia zastanawiamy się, z czego opłacić kolonie dla syna. A ona później jeszcze powiedziała: „W Niemczech za taki obiad zapłacilibyście dwa razy tyle”. „Powinna się wstydzić” Mama po jej wyjeździe była wściekła. „Powinna się wstydzić. Niemiecka emerytura i nawet dzieciom czekolady nie kupiła” – powtarzała przez pół dnia. I wiecie co? Chyba pierwszy raz częściowo się z nią zgodziłam. Nie chodzi nawet o same pieniądze. Bardziej o gest. O pamięć. O to, że przyjeżdżasz do rodziny, która ledwo wiąże koniec z końcem, i zachowujesz się tak, jakby wszyscy byli na identycznym poziomie życia. Najgorsze było jednak to, że syn przez dwa dni pytał mnie: „Mamo, a ciocia zapomniała prezentów?”. I naprawdę nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Zobacz także: „Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
Rodzice dostaną dłuższe zasiłki i więcej pieniędzy. Ministerstwo ugięło się po akcji Łatwoganga
Zasiłek opiekuńczy przez 120 dni to pomysł resortu rodziny na wsparcie rodziców dzieci ciężko chorych. Ministra Agnieszka Dziemianowicz-Bąk zapowiedziała wydłużenie limitu świadczenia oraz prostszą ścieżkę podobną do L4. Zmiany mogłyby wejść w życie w 2027 r.
Rodzice dzieci chorych, także przewlekle, mogą w najbliższych miesiącach usłyszeć ważną zapowiedź: resort rodziny chce wydłużyć zasiłek opiekuńczy nawet do 120 dni. O tym, że zmiany są potrzebne, ministra rodziny Agnieszka Dziemianowicz-Bąk mówiła po zakończeniu internetowej zbiórki zorganizowanej na rzecz dzieci przez Łatwoganga, czyli Piotra Hancke. Zasiłek opiekuńczy dla rodziców: obecne limity Dziś zasiłek opiekuńczy ma twarde ograniczenia: maksymalnie 60 dni na dziecko do 14. roku życia oraz 14 dni, gdy dziecko ma więcej niż 14 lat. W praktyce taki limit może wystarczyć przy krótkich infekcjach, kiedy po kilku dniach opieki dziecko wraca do szkoły czy przedszkola. Inaczej wygląda codzienność rodzin mierzących się z chorobą przewlekłą. Leczenie, kolejne badania, pobyty w placówkach i gorsze dni, w których dziecko po prostu potrzebuje obecności dorosłego, potrafią „zjeść” dostępne dni w błyskawicznym tempie. W tym właśnie miejscu resort rodziny chce wprowadzić rozwiązanie, które ma dać rodzicom więcej oddechu i mniej stresu o to, jak pogodzić opiekę z pracą. Widełki 74−120 dni i decyzja lekarza jak przy L4 Zapowiadane zmiany zakładają wydłużenie zasiłku opiekuńczego w przypadku ciężkiej choroby dziecka. Limit ma wzrosnąć odpowiednio od 74 do 120 dni, w zależności od sytuacji. Kluczowy element ma dotyczyć kwalifikacji: ocenę ma prowadzić lekarz wystawiający zwolnienie, kierując się m.in. stopniem samodzielności dziecka. Procedura ma być pomyślana podobnie jak przy uzyskaniu L4. W praktyce oznacza to, że rodzice nie mają być odsyłani od instytucji do instytucji, a formalności mają zostać ograniczone do minimum. W tle tej propozycji jest bardzo konkretna potrzeba: w czasie choroby dziecka rodzina i tak działa na najwyższych obrotach, więc każda dodatkowa bariera administracyjna potrafi być po prostu nie do udźwignięcia. Resort podaje też szacunkowy koszt reformy: ok. 100 mln zł rocznie. Wiceminister rodziny Sebastian Gajewski wskazywał, że państwo stać na taki wydatek i że rodzice nie powinni stawać przed wyborem: praca albo opieka. Termin 2027 r. na stole, a obok kolejne ruchy ważne dla rodziców Na ten moment mowa o etapie przygotowań: projekt ma zostać wpisany do wykazu prac legislacyjnych rządu. To istotny krok organizacyjny, ale jednocześnie sygnał, że na finalne przepisy trzeba jeszcze poczekać. Według zapowiedzi nowe rozwiązania mogłyby zacząć obowiązywać w 2027 r. Warto też zauważyć, że temat zasiłku opiekuńczego pojawia się w szerszym pakiecie zmian, które w ostatnich miesiącach dotyczą rodzin. Wśród przywoływanych rozwiązań jest m.in. reforma Państwowej Inspekcji Pracy, mająca pomagać w walce z tzw. umowami śmieciowymi, a także „wcześniakowe”, czyli dodatkowy dzień urlopu macierzyńskiego za każdy dzień pobytu noworodka w szpitalu. W planach są również zmiany dotyczące 800 plus: od przyszłego roku rodzice nie musieliby składać wniosku o wypłatę świadczenia na kolejny okres świadczeniowy, a ZUS miałby sam przedłużać prawo do wypłaty aż do 18. roku życia dziecka. Zapowiedź wydłużenia zasiłku opiekuńczego do nawet 120 dni wpisuje się w ten kierunek: mniej formalności i więcej realnego wsparcia tam, gdzie sytuacja rodzinna jest najbardziej wymagająca. Źródło: gov.pl Zobacz też: „Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
„Tom i Jerry: Przygoda w muzeum” w kinach. Kot i mysz znów rozrabiają!
Są takie duety, które nigdy się nie starzeją. Jednym z nich bez wątpienia są Tom i Jerry – kot i mysz, którzy od ponad 80 lat udowadniają, że do świetnej zabawy wcale nie potrzeba wielu słów. Teraz kultowi bohaterowie wracają na wielki ekran w nowej produkcji „Tom i Jerry: Przygoda w muzeum”, która trafi do kin już 29 maja. I wszystko wskazuje na to, że będzie to prawdziwa gratka nie tylko dla dzieci, ale też dla rodziców wychowanych na klasycznych kreskówkach.
Tajemnicza przygoda w niezwykłym świecie Nowa animacja „Tom i Jerry: Przygoda w muzeum” zabiera widzów w szaloną podróż przez czas i przestrzeń. Wszystko zaczyna się w nowojorskim Metropolitan Museum, gdzie podczas kolejnego pościgu Tom i Jerry przypadkowo uruchamiają tajemniczy Astralny Kompas. Chwilę później trafiają do legendarnego Złotego Miasta inspirowanego starożytnymi cywilizacjami. Tam sytuacja szybko wymyka się spod kontroli. Tom zostaje uznany za bóstwo i zyskuje uwielbienie mieszkańców, a Jerry wpada w ręce niebezpiecznego szczurzego bossa. By uratować miasto, odwieczni rywale będą musieli zrobić coś, czego zwykle unikają: połączyć siły. Twórcy filmu postawili na klasyczny slapstick, z którego seria słynie od dekad, ale wzbogacili go nowoczesną animacją komputerową. Efekt? Dynamiczna, kolorowa i pełna humoru przygoda, która ma szansę podbić serca nowego pokolenia widzów. Zwiastun można obejrzeć pod tym linkiem. Historia jednej z najsłynniejszych animacji świata Fenomen Toma i Jerry’ego trwa nieprzerwanie od 1940 roku. To właśnie wtedy duet stworzyli William Hanna i Joseph Barbera w hollywoodzkim studiu MGM. Od tamtej pory powstało ponad 160 klasycznych odcinków, liczne seriale oraz filmy pełnometrażowe. Co ciekawe, nowa produkcja jest dopiero trzecim kinowym filmem o Tomie i Jerrym – po „Tom i Jerry: Film” z 1992 roku oraz „Tom & Jerry” z 2021 roku. Sekret popularności kultowego duetu Dlaczego świat oszalał na punkcie tej dwójki? Sekret tkwi w prostocie. Humor opiera się głównie na ruchu, muzyce i komicznych sytuacjach, dzięki czemu historie są zrozumiałe w każdym kraju i dla widzów w każdym wieku. Dzieci śmieją się z szalonych pościgów i gagów, a dorośli doceniają odniesienia do klasycznego kina i perfekcyjne tempo animacji. Mało kto wie, że Tom początkowo nazywał się Jasper, a Jerry przez długi czas w ogóle nie miał oficjalnego imienia. Co więcej, bohaterowie przez większość czasu… milczą. Mimo to stali się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii popkultury. Seria zdobyła aż siedem Oscarów i do dziś pozostaje jedną z najbardziej nagradzanych animacji wszech czasów. Rozrywka dla całej rodziny Nowy film ma wszystko, czego oczekują rodziny od udanego seansu: humor, akcję, widowiskową animację i bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić. „Tom i Jerry: Przygoda w muzeum” przypomina też rodzicom, że najlepsze historie są ponadczasowe. Jak żadne inne potrafią bawić tak samo mocno kolejne pokolenia widzów.
Dom z dziećmi i psem to jego żywioł. Sprawdziłam Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro [TEST]
W domu, w którym mieszkają dzieci, golden retriever i kot z wyraźnym dystansem do technologii, trudno o idealny porządek na dłużej niż kilka minut. Dlatego postanowiłam sprawdzić, jak Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro poradzi sobie w mojej codzienności – pełnej sierści, okruszków i życia, które toczy się szybciej niż harmonogram sprzątania.
W teorii miał być po prostu kolejnym sprzętem do testów. W praktyce dość szybko stał się pełnoprawnym członkiem naszego domu. Takim, którego woła się po imieniu, omija się w kuchni i którego pies zaczyna traktować jak spokojnego współlokatora. „George jedzie!" - krzyknął pewnego dnia Leon, gdy robot wyjechał ze stacji dokującej. I tak już zostało. Od tamtej chwili Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro przestał być „odkurzaczem", a zaczął funkcjonować w naszym domu jako George. Kluska, nasza goldenka, początkowo obserwowała go z nieufnością, potem zaczęła chodzić za nim krok w krok, aż w końcu położyła się obok niego, jakby uznała, że nowy lokator jednak zostaje na dłużej. Kot – zgodnie ze swoim charakterem – zachował emocjonalny dystans i spojrzenie mówiące: "to nie jest poziom relacji, który mnie interesuje". A ja? Ja po kilku tygodniach testów zorientowałam się, że coraz rzadziej myślę o odkurzaniu. Dom z dzieckiem i psem nie sprząta się "raz" To jest coś, o czym rzadko mówi się w reklamach sprzętów do domu. Sprzątanie przy dzieciach i zwierzętach nie polega na tym, że raz dziennie odkurzamy mieszkanie i temat znika. To raczej niekończąca się opowieść o okruszkach pod stołem, sierści w przedpokoju, śladach łap po deszczu i drobnych katastrofach rozgrywających się w tle się między jednym spotkaniem online a drugim. Właśnie dlatego najbardziej ciekawiło mnie, czy robot sprzątający rzeczywiście jest w stanie realnie odciążyć moją codzienność, a nie tylko efektownie wyglądać na zdjęciach. W przypadku Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro, bardzo szybko zauważyłam jedną rzecz: on naprawdę dokładnie „myśli" podczas sprzątania. Nie jeździ chaotycznie po domu, nie odbija się bezradnie od ścian i nie zostawia połowy narożników nietkniętych. To robi ogromną różnicę, szczególnie w domu, który „żyje". Największe zaskoczenie? Krawędzie i miejsca pod meblami Mam wrażenie, że większość robotów sprzątających dobrze radzi sobie na środku podłogi. Prawdziwy test zaczyna się jednak przy listwach, nogach krzeseł i wszystkich tych miejscach, które zazwyczaj trzeba później „poprawić ręcznie". Tutaj bardzo dobrze sprawdziły się wysuwane ramiona mopujące i dynamiczna szczotka boczna. Kiedy robot dojeżdżał do narożników, szczotka automatycznie się wysuwała i naprawdę doczyszczała miejsca, które zwykle bywają pomijane. Pierwszy raz zauważyłam to... pod kuchenną zabudową. W miejscu, do którego zazwyczaj nie zaglądam, bo wymagałoby to akrobatycznych pozycji z tradycyjnym odkurzaczem. George wjechał tam spokojnie i po prostu zrobił swoje. Sierść goldena to osobna kategoria sprzątania Każdy, kto ma goldena, wie, że „gubienie sierści" jest bardzo delikatnym określeniem. Mam czasem wrażenie, że Kluska codziennie produkuje nowego psa z samej sierści. Dlatego byłam ciekawa, jak urządzenie poradzi sobie z włosami, sierścią i drobnymi zabrudzeniami nanoszonymi po spacerach. Siła ssania modelu Xiaomi Robot Vacuum H50 Pro jest naprawdę imponująca, ale równie ważne okazało się coś innego – system zapobiegający plątaniu włosów. To właśnie ten element sprawił, że nie musiałam co chwilę rozcinać nożyczkami splątanych pasm z wałka szczotki. Przy długich włosach i zwierzętach to detal, który zaczyna się doceniać bardzo szybko. Robot dobrze radził sobie również z drobnym żwirkiem i piaskiem przynoszonym do domu. Mopowanie, które faktycznie coś daje Przyznam szczerze: do funkcji mopowania w robotach podchodzę zwykle z rezerwą. Często kończy się to raczej symbolicznym „przetarciem podłogi" niż realnym myciem. Tutaj było inaczej. Dużym plusem okazała się też cicha praca w trybie mopowania. Można spokojnie puścić robota wieczorem, nie mając poczucia, że za chwilę obudzi pół domu. Sprzątanie podczas... nieobecności Największą zmianą nie było jednak samo sprzątanie. Tylko to, że przestałam o nim ciągle myśleć. Uruchamiałam robota z aplikacji, kiedy wychodziliśmy z domu albo jechaliśmy na zajęcia Leona. Wracaliśmy do czystej podłogi i charakterystycznego poczucia, że ktoś wykonał za mnie kawał codziennej pracy. Brzmi banalnie, ale właśnie z takich drobiazgów składa się komfort życia. Aplikacja pozwala ustawiać harmonogramy, zaznaczać strefy zakazu czy uruchamiać sprzątanie konkretnych pomieszczeń. Przy domu, w którym ciągle coś się dzieje, daje to dużą wygodę. Stacja dokująca, którą naprawdę się docenia Po kilku tygodniach testów doszłam do wniosku, że jedną z najbardziej niedocenianych funkcji jest samooczyszczająca stacja bazowa. Mopy są tam płukane, czyszczone i suszone gorącym powietrzem. Nie pojawia się dzięki temu nieprzyjemny zapach wilgotnej ścierki, który potrafi skutecznie odebrać przyjemność z używania sprzętu. Doceniłam też duży zbiornik na wodę. Przy większym domu ma to znaczenie, bo nie trzeba co chwilę wszystkiego uzupełniać. Czy George zostaje z nami? Leon twierdzi, że tak. Kluska chyba również podjęła już decyzję. A ja mam poczucie, że Xiaomi Robot Vacuum Cleaner H50 Pro jest jednym z tych urządzeń, które nie próbują „zmienić życia", tylko po prostu sprawiają, że codzienność staje się trochę lżejsza. I czasem właśnie tego potrzeba najbardziej. Materiał promocyjny marki Xiaomi
„Ten zapomniany zwyczaj z PRL to symbol mojego dzieciństwa. Znów powinniśmy go praktykować”
Jeszcze pamiętam ten dźwięk dzwonka do drzwi późnym popołudniem. Bez telefonu, bez wiadomości, bez pytania „pasuje ci?”. Ktoś po prostu wpadał. Sąsiadka na herbatę, koleżanka po szkole, kuzynka mamy „na chwilę”, która zostawała do wieczora. Dziś taki zwyczaj niemal zniknął. A ja coraz częściej myślę, że razem z nim zniknęło coś bardzo ważnego.
Dorastałam w czasach, kiedy nikt nie planował spotkań z tygodniowym wyprzedzeniem. Po szkole rzucało się tornister w kąt i biegło pod blok zapytać: „Wyjdziesz?”. Jeśli koleżanki nie było na podwórku, szło się do niej. Bez uprzedzania rodziców, bez wysyłania lokalizacji i bez sprawdzania kalendarza. W dzieciństwie drzwi prawie się nie zamykały Do dziś pamiętam wspólne odrabianie lekcji przy kuchennym stole, kanapki robione naprędce przez mamę i herbatę nalewaną do szklanek w metalowych koszyczkach. Nikt się nie zastanawiał, czy wypada przyjść bez zapowiedzi. To było naturalne. Ludzie byli bliżej siebie. Moi rodzice też żyli inaczej. Sąsiedzi wpadali wieczorem „na kawę”, ktoś przynosił ciasto, ktoś inny siadał tylko na chwilę pogadać. Nie trzeba było mieć idealnie posprzątanego mieszkania ani przygotowanych przekąsek. Liczyła się obecność. Dzisiaj mam 45 lat i coraz częściej łapię się na tym, że tęsknię właśnie za tym zwykłym, codziennym byciem razem. Nawet dzieciństwo mojego syna wyglądało inaczej Mam prawie dorosłego syna, który za rok pisze maturę. I choć wychowywał się już w erze internetu, jego dzieciństwo było jeszcze trochę podobne do mojego. Spotykał się z kolegami na boisku, wracał do domu po ciemku, a po lekcjach często ktoś po prostu wpadał do nas pograć albo odrobić matematykę. Teraz wychowuję kilkuletnią córkę i widzę, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Dzieciaki mają wypełnione grafiki, zajęcia dodatkowe i kontakt głównie przez ekran. Nawet w przedszkolu rodzice częściej piszą do siebie wiadomości, niż po prostu chwilę rozmawiają pod salą. Czasem mam wrażenie, że dzieci coraz mniej potrafią być razem tak zwyczajnie. Bez atrakcji, bez planu, bez telefonu w ręku. Nawet odwiedziny trzeba dziś „ustalić”. Najpierw wiadomość, potem potwierdzenie, a często jeszcze przeprosiny, że ktoś „zawraca głowę”. A przecież kiedyś relacje budowało się właśnie z takich drobiazgów. Z siedzenia razem przy stole, z nudzenia się razem, z rozmów o niczym. Tęsknię za światem, w którym ludzie mieli dla siebie czas Nie chodzi o to, że kiedyś wszystko było lepsze. W PRL-u brakowało wielu rzeczy, życie bywało trudne i męczące. Ale dziś widzę wyraźnie, że mieliśmy coś, czego zaczyna dramatycznie brakować – spontaniczne relacje. Teraz każdy jest ciągle zajęty. Pracą, telefonem, obowiązkami, powiadomieniami. Nawet dzieci coraz częściej siedzą obok siebie, ale każde patrzy w swój ekran. A przecież człowiek najbardziej potrzebuje drugiego człowieka. Ostatnio złapałam się na tym, że sama zaczęłam upraszczać relacje. Coraz rzadziej odwiedzam znajomych bez okazji. Zawsze wydaje mi się, że przeszkadzam, że trzeba się umówić, znaleźć termin, wszystko dopiąć. A potem przypominam sobie swoje dzieciństwo i tamtą prostotę. Drzwi otwierane bez stresu. Herbata robiona naprędce. Śmiech dochodzący z kuchni. Dzieci siedzące razem na podłodze. Może właśnie tego najbardziej nam dziś brakuje. Nie kolejnych aplikacji i szybszego internetu, ale odwagi, żeby znowu po prostu do siebie wpadać. Zobacz także: „Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
Skończyły się czasy, kiedy półkolonie były tańszą alternatywą dla wakacyjnych obozów czy rodzinnych wyjazdów. Dziś coraz częściej stają się luksusem, na który trzeba odkładać miesiącami. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym tygodniowa opieka nad dzieckiem kosztuje tyle, co rata kredytu albo rodzinny wyjazd nad morze?
Wakacje dopiero za chwilę, a wielu rodziców już mówi o nich z lękiem. W 2026 roku koszt tygodniowych półkolonii w dużych miastach często przekracza 800–1200 zł za jedno dziecko za 5-dniowy turnus. Są też droższe oferty. W sieci bez problemu można znaleźć turnusy za ponad tysiąc złotych, szczególnie te językowe, sportowe albo technologiczne. Opieka, która pochłania całą pensję Rodzice przyznają, że jeszcze niedawno traktowali półkolonie jako „ratunek”, kiedy nie mieli z kim zostawić dzieci podczas pracy. Teraz coraz częściej kalkulują, czy w ogóle ich na to stać. Zwłaszcza jeśli mają dwójkę albo trójkę dzieci. Największą popularnością cieszą się dziś półkolonie tematyczne: sportowe, programistyczne, językowe czy artystyczne. Organizatorzy kuszą wycieczkami, warsztatami VR, basenami, kinem i całodziennym wyżywieniem. Problem w tym, że za tym wszystkim idą ceny, które dla wielu rodzin są po prostu zaporowe. – Mam dwóch synów, 8 i 11 lat. Za dwa tygodnie półkolonii zapłacę prawie 4 tysiące złotych. A przecież to nawet nie są „wakacje all inclusive”, tylko po prostu opieka od rana do popołudnia, kiedy ja jestem w pracy. Czuję absurd tej sytuacji. Człowiek pracuje cały rok i jeszcze musi się zastanawiać, czy stać go na wakacje dla własnych dzieci – mówi Marta, mama dwóch chłopców. Wielu rodziców zwraca uwagę, że półkolonie przestały pełnić wyłącznie funkcję opiekuńczą. Dziś stały się czymś w rodzaju wyścigu. Dzieci mają mieć „atrakcje”, „rozwój”, „nowe doświadczenia”. Rodzice boją się, że jeśli wyślą dziecko na tańszy turnus albo zostawią je w domu z dziadkami, ono poczuje się gorsze od rówieśników. „Wzięłam pożyczkę. Inaczej się nie dało” Coraz więcej matek przyznaje wprost, że wakacyjne wydatki rozkładają na raty albo sięgają po chwilowe pożyczki. – Sam lipiec kosztuje mnie więcej niż prezenty dla córki na urodziny, Gwiazdkę i Wielkanoc. Półkolonie córki, opłaty za wycieczki, jedzenie, dojazdy. Zapisałam ją na dwa turnusy i rozłożyłam płatność na raty, bo jednorazowo nie byłam w stanie wydać ponad dwóch tysięcy. I naprawdę mam poczucie, że coś tu poszło za daleko – opowiada Karolina, mama 9-letniej Zosi. Rodzice są też zmęczeni presją. W ofertach półkolonii pojawiają się egzotyczne warsztaty, wyjazdy do parków rozrywki, zajęcia z robotyki czy survivalu. Wszystko brzmi imponująco, ale wiele osób zadaje sobie pytanie: czy dziecko naprawdę tego potrzebuje? Jeszcze kilka lat temu półkolonie organizowane przez szkoły kosztowały około 200–400 zł za turnus. Dziś prywatne firmy bez problemu proponują ceny rzędu 900–1200 zł za pięć dni zajęć. – Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie. Mówię to z ogromnym wstydem, ale taka jest prawda. Nie mam rodziny do pomocy, pracuję na etat, nie mogę wziąć dwóch miesięcy wolnego. A dziecka samego w domu nie zostawię. Mam wrażenie, że rodzice zostali kompletnie sami z tym problemem – mówi Monika, mama 7-letniego Filipa. Wakacje stały się projektem logistycznym Rodzice coraz częściej mówią, że wakacje dzieci przestały być czasem odpoczynku. Stały się wielką operacją logistyczną i finansową. Trzeba zaplanować opiekę tydzień po tygodniu, zgrać urlopy, zapisać dziecko odpowiednio wcześnie i jeszcze liczyć na to, że ceny nie wzrosną z miesiąca na miesiąc. Do tego dochodzi jeszcze jeden problem: poczucie winy. Wielu rodziców przyznaje, że jeśli nie wyślą dziecka na „fajne półkolonie”, mają wrażenie, że robią coś źle. Bo przecież inne dzieci będą miały warsztaty, wycieczki i zdjęcia z atrakcji publikowane później w mediach społecznościowych. Tylko że coraz więcej rodzin zwyczajnie nie nadąża za tym tempem. I być może właśnie dlatego temat wakacyjnych półkolonii budzi dziś tyle emocji. Bo dla wielu rodziców nie jest już pytaniem „na jakie zajęcia zapisać dziecko?”, ale „czy w ogóle nas na to stać?”. Zobacz także: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
Aż co 8. polski rodzic wolałby nie mieć dzieci. Powód jest bardzo smutny
W Polsce żal z powodu rodzicielstwa dotyczy ok. 13% młodych rodziców – to tak, jakby była to co najmniej jedna osoba na każdym piętrze typowego bloku! Z badań dr. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS wynika, że ryzyko odczuwania żalu u rodzica rośnie w kilku konkretnych sytuacjach.
Żal z powodu decyzji o posiadaniu dziecka częściej pojawia się tam, gdzie rodzic wchodzi w rolę z dużym obciążeniem i z małą poduszką bezpieczeństwa. Takie wnioski można wyciągnąć z badań dr. hab. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS w Poznaniu. Badacz opisał zjawisko w projekcie pt. „Jak wielu rodziców żałuje posiadania dzieci i jaki ma to związek z ich osobowością i zdrowiem? Dwa badania na próbach ogólnopolskich”, prowadzonym online na reprezentatywnej próbie Polaków w wieku 18-40 lat mających co najmniej jedno dziecko. 13% w Polsce to nie margines, tylko sygnał, że część rodzin sobie nie radzi Wynik, który przykuwa uwagę, jest prosty i mocny: około 13% młodych rodziców w Polsce deklaruje, że żałuje decyzji o posiadaniu dziecka. To mniej więcej jedna osoba na osiem. Z kolei w USA i Niemczech podobnych rodziców jest około 7-8%, co pokazuje, że w Polsce skala może być wyraźnie większa. Warto podkreślić, kogo dotyczy ten obraz: osób, które już są rodzicami, a nie rozważających rodzicielstwo „w teorii”. To ważne rozróżnienie, bo decyzja o dziecku jest taką, której nie da się cofnąć. Codzienność potrafi przynieść zaskoczenia, których nie da się porównać z tymczasową opieką nad cudzym dzieckiem ani pracą z dziećmi. Badania Piotrowskiego były pomyślane jako możliwie szeroki opis tej grupy: sprawdzano m.in. związki żalu z obszarami zdrowia psychicznego, historią doświadczeń i funkcjonowaniem w roli rodzica. Finanse i samotne rodzicielstwo podnoszą ryzyko najszybciej Z wyników badań wynika, że żałowanie rodzicielstwa jest wyraźnie powiązane z sytuacją życiową. Najmocniej wybrzmiewają dwa czynniki, które w praktyce potrafią „zjadać” zasoby rodziny: problemy finansowe – wskazano, że znacząco zwiększają prawdopodobieństwo żalu; gdy budżet jest napięty, łatwo o stałe poczucie zagrożenia i brak przestrzeni na odpoczynek, samotne rodzicielstwo – również znacząco zwiększa prawdopodobieństwo żalu; w pojedynkę trudniej o regularną regenerację i realne dzielenie odpowiedzialności. W tych warunkach zmęczenie rzadko się kończy. A kiedy brakuje przerwy, szybciej pojawia się irytacja, zniechęcenie i poczucie utknięcia. To nie są spektakularne sceny – raczej zwykłe, powtarzalne dni, w których wszystko trzeba dowieźć: pracę, opiekę, dom i relacje. Przeszłość i zdrowie psychiczne potrafią mocno zaważyć na tym, jak przeżywa się rolę rodzica W badaniach opisano też zestaw czynników psychologicznych i doświadczeń, które częściej występowały u rodziców żałujących posiadania dzieci. W tej grupie częstsze były: doświadczenia traumatycznego dzieciństwa, naznaczonego przemocą i odrzuceniem, wyższe nasilenie symptomów depresyjnych i lękowych, większa wrażliwość na ocenę społeczną, silne wypalenie rodzicielskie. To zestaw, który łatwo przekłada się na codzienne funkcjonowanie. Jeśli ktoś już wcześniej zmagał się z lękiem, obniżonym nastrojem albo ma w sobie nieprzepracowane doświadczenia odrzucenia, opieka nad dzieckiem może działać jak wzmacniacz tych trudnych emocji. Nie dlatego, że dziecko „coś robi źle”, ale dlatego, że rodzicielstwo uruchamia wiele trudnych uczuć naraz: odpowiedzialność, presję, zmęczenie, brak kontroli nad sytuacją. W tle pojawia się też wątek presji społeczno-kulturowej, opisywany w badaniach nad żałowaniem rodzicielstwa (m.in. w pracach Orny Donath): decyzja o dziecku bywa podejmowana po to, by zdobyć akceptację w „dorosłym świecie”. To nie unieważnia uczuć do dziecka, ale może sprawić, że zderzenie z realiami jest wyjątkowo bolesne. Skutki nie zatrzymują się na dorosłym, dlatego temat jest społecznie ważny Badania zwracają uwagę, że żałowanie rodzicielstwa jest obciążeniem dla samego rodzica, może zaburzać realizację roli opiekuna i wychowawcy oraz prawdopodobnie negatywnie wpływać na relacje z dzieckiem i partnerem. W skali kraju taki odsetek może przekładać się na kilka milionów osób, co pokazuje, że nie jest to temat „dla nielicznych”. Wnioski z projektu Piotrowskiego to przede wszystkim potrzeba kompleksowego systemu wsparcia dla rodziców, szczególnie tych wychowujących małe dzieci. Jeśli rodzina funkcjonuje pod presją finansową, w pojedynkę lub z towarzyszącymi objawami depresji i lęku, sama dobra wola często nie wystarcza. Wsparcie – psychologiczne, organizacyjne i społeczne – może być tym, co pomaga wrócić do poczucia kontroli i odzyskać choć trochę oddechu w codzienności. Źródło: SWPS Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Naczelna sprawdza: ten krem uratował skórę mojego syna niejeden raz
Podrażniona i przesuszona skóra u dziecka to nawracający problem, który utrudnia codzienne funkcjonowanie - szczególnie wtedy, kiedy zwykłe kosmetyki dają tylko chwilową ulgę. Sprawdziłam Dermalibour+CICA od A-Derma - krem regenerujący i żel do mycia przeznaczone do skóry wymagającej ukojenia i regeneracji. To produkty, które bardzo szybko stały się naszym codziennym towarzyszem.
Dlaczego w ogóle postanowiłam to sprawdzić Skóra Leona bywa problematyczna. Nie chodzi o jednorazowe przesuszenie po zimie czy chwilowe podrażnienie. Bardzo często pojawiają się u niego suche, czerwone i swędzące miejsca - szczególnie w zgięciach kolan, czasem także na rękach. I jak to zwykle wygląda przy dzieciach, problem raz się pojawia, raz znika. Przez kilka dni jest lepiej, potem nagle skóra robi się szorstka, zaczerwieniona i zaczyna swędzieć. Wieczorem potrafi się drapać odruchowo, nawet nieświadomie przez sen. Przetestowałam już naprawdę dużo kosmetyków "dla skóry wrażliwej". Część działała tylko chwilowo, część była zbyt tłusta, a po niektórych miałam wrażenie, że skóra jest bardziej oblepiona niż faktycznie ukojona i zregenerowana. Dlatego do Dermalibour+CICA podeszłam dość ostrożnie. Nie oczekiwałam cudów. Bardziej interesowało mnie to, czy ten krem rzeczywiście przynosi ulgę i czy da się go używać na co dzień współpracując z dzieckiem, które często mówi, że krem "szczypie", "lepi się" albo "jest ble". Dermalibour+CICA - krem regenerujący To był produkt, po który sięgam najczęściej. Najpierw użyłam go właśnie na suche, zaczerwienione miejsca pod kolanami Leona. Skóra była szorstka, podrażniona i wyraźnie go swędziała. Zwykle w takich sytuacjach wieczorne smarowanie kończyło się marudzeniem, bo większość kremów była albo bardzo tłusta, albo dawała nieprzyjemne uczucie na skórze. Tutaj było inaczej. Co mnie zaskoczyło? Przede wszystkim to, że krem bardzo szybko przyniósł skórze ulgę bez pieczenia i szczypania. Skóra już po chwili wyglądała lepiej, a Leon się nie drapał. Po kilku dniach regularnego stosowania czerwone miejsca były wyraźnie mniej widoczne i mniej szorstkie. Nie zniknęły "magicznie" po jednym użyciu, ale pierwszy raz od dawna miałam poczucie, że produkt rzeczywiście wspomaga regenerację skóry, a nie tylko chwilowo natłuszcza. Bardzo podoba mi się też konsystencja tego kremu. Jest treściwy, ale nie ciężki. Nie zostawia bardzo tłustej warstwy i szybko się wchłania, co przy pielęgnacji skóry dziecka naprawdę ma znaczenie. Leon pozwalał się nim smarować bez protestów. Z czasem zaczęłam używać go też u siebie - na przesuszone dłonie po ciągłym myciu i sprzątaniu oraz na podrażnioną skórę wokół ust. I znowu miałam to samo poczucie: ukojenie zamiast chwilowego "zaklejenia" skóry. Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z podrażnioną, przesuszoną, swędzącą skórą, która potrzebuje regeneracji i ukojenia. Szczególnie dobrze sprawdzi się u rodzin, które chcą mieć jeden produkt do różnych problemów skórnych - zamiast kilku oddzielnych kremów "na wszystko". Dla kogo raczej nie: Dla osób, które szukają lekkiego kremu pielęgnacyjnego "do codziennego smarowania", a nie produktu skoncentrowanego na regeneracji skóry. Dermalibour+CICA - żel do mycia Przy wrażliwej skórze bardzo łatwo wpaść w błędne koło. Skóra jest przesuszona, więc zaczynamy ją mocniej natłuszczać, ale jednocześnie używamy produktów myjących, które ją dodatkowo podrażniają. Dlatego byłam bardzo ciekawa tego żelu. I tutaj chyba największym zaskoczeniem było dla mnie to, czego... nie było. Nie było uczucia ściągnięcia skóry po myciu. Nie było dodatkowego przesuszenia. Nie było też sytuacji, w której po kąpieli czerwone miejsca wyglądały gorzej niż wcześniej. Co mnie zaskoczyło? Produkt jest bardzo delikatny, a jednocześnie mam poczucie, że naprawdę oczyszcza skórę. Dla Leona to było szczególnie ważne, bo każda kąpiel przy zaostrzeniu problemów skórnych powodowała dyskomfort. Tutaj tego nie było. Żel dobrze sprawdził się zarówno do codziennego mycia ciała, jak i przy higienie podrażnionych miejsc. I znowu - bardzo doceniam prostotę. Nie trzeba się zastanawiać, "czy to jeszcze nie podrażni bardziej". Dla kogo to ma sens: Dla dzieci i dorosłych z wrażliwą, przesuszoną lub podrażnioną skórą, szczególnie wtedy, kiedy zwykłe produkty myjące powodują dyskomfort. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele i uczucie bardzo intensywnie pachnące produkty. Co było dla mnie najważniejsze Najbardziej lubię produkty, które po prostu stają się elementem codzienności. Nie stoją na półce "na specjalną okazję", tylko zaczynasz po nie sięgać automatycznie, bo widzisz, że działają. I dokładnie tak było tutaj. Dermalibour+CICA nie stał się u nas "kosmetykiem do testu". To po prostu produkt, który zaczął krążyć po domownikach. Raz używałam go ja, raz Leon, czasem ktoś inny potrzebował go "na jakieś podrażnienie". I myślę, że właśnie to najlepiej pokazuje, czy coś naprawdę się sprawdza. Przy dzieciach bardzo szybko przestałam wierzyć w "cudowne kosmetyki". Zaczęłam za to doceniać produkty, które naprawdę przynoszą ulgę. Takie, które uspokajają skórę zamiast tylko chwilowo ją natłuszczać. I dokładnie taki okazał się dla mnie Dermalibour+CICA. Materiał promocyjny marki Pierre Fabre Dermo-Cosmetique Polska sp. z o.o.
Wypłacają 2590 zł na wakacje i nikt nie sprawdza dochodu. Przelew przyjdzie do końca sierpnia
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku może wynieść nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Dodatek ma trafić na konta bez składania wniosku i przysługuje niezależnie od dochodu. Wypłaty mają zostać zrealizowane do 31 sierpnia 2026 r., a kwota zależy m.in. od etatu i okresu zatrudnienia.
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku zapowiada się jako realne wsparcie przed wakacyjnymi wydatkami. Dodatek ma być wypłacany automatycznie i nie jest uzależniony od dochodu. Kluczowy jest termin: pieniądze powinny trafić na konto najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r., a ostateczna kwota zależy od tego, na jakich warunkach nauczyciel jest zatrudniony. Pieniądze na wakacje bez wniosku, ale z konkretnymi zasadami Świadczenie przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela. W praktyce oznacza to, że dodatek nie jest powiązany ani ze stażem pracy, ani ze stopniem awansu zawodowego. Nie ma też kryterium dochodowego, więc nie trzeba niczego udowadniać dokumentami z domowego budżetu. Ważne dla wielu rodzin jest również to, że świadczenie może objąć nie tylko osoby pracujące w standardowym trybie. Wskazano, że pieniądze mogą otrzymać także: nauczyciele zatrudnieni na zastępstwo, nauczyciele przebywający na urlopach macierzyńskich i wychowawczych, o ile pozostają w stosunku pracy. Zasada „bez wniosku” oznacza, że nie ma dodatkowej formalności po stronie nauczyciela. Wypłata ma zostać zrealizowana z urzędu, w terminie do końca sierpnia. Kwoty rosną, a różnice potrafią zaskoczyć Wysokość świadczenia urlopowego jest podawana w kwocie brutto, a dopiero po potrąceniu składek widać realną sumę, która zasila konto. Dla porównania w roku szkolnym 2021/2022 dodatek na wakacje wynosił 1662,97 zł brutto. W tym roku ta kwota to już 2943,23 zł brutto. To właśnie 2943,23 zł brutto ma być maksymalną stawką świadczenia. Po odliczeniach daje to ok. 2590 zł na rękę. Trzeba też pamiętać, że nie każdy otrzyma maksimum. Ostateczna wysokość dodatku zależy od: okresu zatrudnienia, wymiaru etatu. Nauczyciel zatrudniony na pełny etat od grudnia 2025 r. ma otrzymać 2207,42 zł brutto. Z kolei przy 2/3 etatu świadczenie wynosi 1962,15 zł brutto. Etat, okres zatrudnienia i urlop bezpłatny – tu kryje się haczyk Warto zwrócić uwagę na to, co może obniżyć wypłatę. Niższy dodatek na wakacje otrzymają osoby przebywające na urlopie bezpłatnym. To szczegół, który łatwo przeoczyć, a który potrafi zmienić kwotę końcową. W praktyce świadczenie urlopowe dla nauczycieli jest więc rozwiązaniem powszechnym, ale nie „jednakowym dla wszystkich”. Najbezpieczniej jest podejść do tego, jak do domowego budżetu: sprawdzić swój wymiar etatu i okres zatrudnienia w roku szkolnym, a potem dopiero oszacować, czy bliżej będzie do maksymalnej stawki 2943,23 zł brutto, czy do kwot proporcjonalnie niższych. Jedno pozostaje stałe: wypłata ma nastąpić do 31 sierpnia 2026 r., bez względu na dochód i bez potrzeby składania wniosku. Dla wielu rodzin to moment, w którym łatwiej spiąć wakacyjne koszty albo przygotować się na wydatki końcówki lata. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
40 tys. zł na start dla młodych małżeństw. Kiedy ruszy program Ślub Plus?
Temat programu „Ślub Plus” znów rozgrzewa internet. W wielu miejscach można przeczytać, że młode małżeństwa mają dostawać nawet 40 tys. zł od państwa. Pojawiają się też pytania o wnioski, formularze i terminy składania dokumentów.
Sprawdziliśmy, jak wygląda sytuacja w maju 2026 roku. Czy program naprawdę istnieje? Czy można już składać wnioski? I co z dodatkami dla małżeństw z wieloletnim stażem? 40 tys. zł dla małżeństw. Czy program Ślub Plus już działa? Choć informacje o „Ślub Plus” regularnie pojawiają się w sieci, obecnie w Polsce nie działa żaden oficjalny program wypłat pod taką nazwą – przypomina Infor.pl. Według pojawiających się zapowiedzi młode małżeństwa miałyby otrzymywać nawet 40 tys. zł wsparcia. Pomoc miałaby dotyczyć par, które: zawierają pierwszy związek małżeński, planują założenie lub powiększenie rodziny. Nic dziwnego, że temat budzi duże zainteresowanie. Dla wielu młodych osób koszty wesela, mieszkania czy wyprawki dla dziecka są dziś ogromnym obciążeniem finansowym. Problem w tym, że na razie program istnieje wyłącznie w formie zapowiedzi i dyskusji politycznych. Ślub Plus 2026 – czy można złożyć wniosek? To najważniejsza informacja dla osób zainteresowanych programem: obecnie nie można złożyć żadnego wniosku o „Ślub Plus”. Na koniec maja 2026 roku: nie ma ustawy wprowadzającej program, nie istnieją oficjalne formularze, żaden urząd nie przyjmuje dokumentów, żadna instytucja nie wypłaca pieniędzy. Oznacza to, że wszystkie informacje o „trwającym naborze” albo „gotowych drukach” należy traktować bardzo ostrożnie. Eksperci ostrzegają, że w sieci mogą pojawiać się fałszywe formularze lub strony wyłudzające dane osobowe. Skoro program nie został wprowadzony, nie istnieje też żadna oficjalna procedura ubiegania się o pieniądze. Skąd wziął się pomysł programu Ślub Plus? O programie zaczęto mówić pod koniec ubiegłego roku. W mediach pojawiały się informacje, że propozycja była omawiana w środowisku PiS jako element nowego programu politycznego. Do tej pory projekt: nie trafił do Sejmu, nie został wpisany do obowiązujących przepisów, nie wszedł w etap realizacji. To oznacza, że obecnie mówimy jedynie o pomyśle, a nie o działającym świadczeniu. Jak podaje Infor.pl: „Kiedy ruszy program Ślub Plus? Nie ma wyznaczonej daty startu programu. Oficjalne szczegóły i założenia programu politycznego, którego elementem ma być to świadczenie, zostaną ogłoszone przez polityków najwcześniej latem lub jesienią”. „500 plus dla małżeństw” to zupełnie inny projekt W internecie często mieszają się dwa różne tematy. „Ślub Plus” bywa mylony z pomysłem wsparcia finansowego dla par z bardzo długim stażem małżeńskim. Chodziło o obywatelską petycję, w której proponowano wypłaty od 5 do 8 tys. zł dla małżeństw obchodzących: 50 lat wspólnego życia, 60 lat, a nawet 70 lat po ślubie. Ten projekt rzeczywiście był analizowany przez polityków. Ostatecznie jednak senacka Komisja Petycji zakończyła prace nad propozycją i ją odrzuciła. Głównym powodem były bardzo wysokie koszty. Szacowano, że świadczenie mogłoby kosztować budżet państwa nawet kilka miliardów złotych. Czy za 50 lat małżeństwa można dostać pieniądze? Obecnie państwo nie wypłaca żadnych pieniędzy z okazji 50-lecia małżeństwa. Jedyną oficjalną formą wyróżnienia pozostaje Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie. Otrzymują go pary z 50-letnim stażem małżeńskim. Wniosek składa się w Urzędzie Stanu Cywilnego. Wyróżnienie ma jednak charakter symboliczny – małżonkowie otrzymują medal oraz dyplom, ale bez dodatkowego świadczenia finansowego. Dla wielu rodzin taka uroczystość i tak jest ważnym wydarzeniem i okazją do spotkania kilku pokoleń. Warto jednak pamiętać, że obecnie nie istnieje żaden oficjalny „dodatek jubileuszowy” dla małżeństw. Źródło: Infor.pl Zobacz także: 10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
Świadczenie „maluszkowe” ma dać rodzinom realny zastrzyk gotówki po narodzinach dziecka. Projekt zakłada 10 000 zł przy trzecim i kolejnym dziecku oraz 10 000 zł na każde dziecko w przypadku bliźniąt lub wieloraczków. Program ma ruszyć 1 września 2026 r., jeśli zgodę da Rada Miejska.
Sosnowiec szykuje miejskie wsparcie dla rodzin, które powitają na świecie dziecko. Program jednorazowych wypłat, nazywany „maluszkowym”, ma ruszyć 1 września 2026 r. pod warunkiem że projekt uchwały zyska poparcie Rady Miejskiej. W planach są konkretne kwoty, a kluczowa informacja dla wielu rodziców jest taka: świadczenie ma być niezależne od dochodów i finansowane z budżetu gminy. Pieniądze po porodzie: kto i za co ma dostać nawet 10 tys. zł? Projekt zakłada wypłaty powiązane z sytuacją rodzinną. Najwyższe świadczenie ma wynosić 10 000 zł przy narodzinach trzeciego i każdego kolejnego dziecka w rodzinie. Taka sama kwota, liczona na każde dziecko, ma przysługiwać także w przypadku narodzin bliźniąt lub wieloraczków. To propozycja, która może realnie odciążyć domowy budżet w momencie, gdy wydatki rosną lawinowo: od wyprawki i pieluch, po dodatkowe wizyty lekarskie czy organizację opieki. W materiale podkreślono, że to jeden z bardziej hojnych programów tego typu w regionie, a podobne rozwiązania w innych samorządach zwykle oznaczają mniejsze kwoty. Dwa warunki zamiast progu dochodowego i jeden ważny termin W „maluszkowym” nie przewidziano kryterium dochodowego. Zamiast tego projekt stawia dwa jasne warunki: rodzice lub opiekunowie mają wspólnie mieszkać z dziećmi na terenie Sosnowca oraz posiadać ważną Sosnowiecką Kartę Miejską. Ważny jest też czas na formalności. Wniosek o wypłatę będzie można złożyć w ciągu sześciu miesięcy od narodzin dziecka. Obsługą programu ma zająć się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Sosnowcu. Drugi etap od 2027 r.: niższe kwoty, ale dla kolejnych rodzin Projekt przewiduje, że od 1 stycznia 2027 r. program ma zostać rozszerzony o kolejne sytuacje. Wtedy ma pojawić się jednorazowe 1000 zł przy narodzinach drugiego dziecka. Od tego samego dnia zaplanowano także 1000 zł na każde dziecko w przypadku, gdy pierwszymi dziećmi w rodzinie są bliźnięta. To rozwiązanie, które może być szczególnie istotne dla rodziców, którzy od razu startują w podwójnym trybie: podwójne wyposażenie, podwójne koszty i zwyczajnie mniej przestrzeni na szybkie ogarnianie wydatków. Ile ma kosztować program i skąd mają pochodzić środki? W materiale przedstawiono szacunki kosztów realizacji „maluszkowego”. W 2026 r. wydatki mają wynieść około 200 tys. zł. W kolejnych latach, 2027 i 2028, szacowana kwota to około 1,5 mln zł rocznie. Pieniądze mają pochodzić z budżetu gminy i zostać przekazane do MOPS, który ma prowadzić obsługę świadczeń. Jeśli uchwała zostanie przyjęta, Sosnowiec dołączy do grona samorządów w Polsce, które próbują zachęcać do zostania w mieście i budowania tu życia rodzinnego, oferując dodatkowe wsparcie w jednym z najbardziej kosztownych momentów: tuż po narodzinach dziecka. Źródło: kuriermiejski.com.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
„Na podwieczorek teściowa podała kultowy przysmak PRL. Nawet Franek poprosił o dokładkę, chociaż to niejadek”
„Spróbuj chociaż kawałeczek” – powiedziała teściowa, podsuwając Frankowi talerzyk. Prychnęłam tylko pod nosem, bo znam swoje dziecko najlepiej. Mój 6-latek nie tknie niczego, co ma dziwną konsystencję, nieznany zapach albo wygląda inaczej niż jego ukochane parówki i chrupki. A jednak chwilę później siedział przy stole i wcinał deser z takim apetytem, że aż poprosił o dokładkę. Byłam w totalnym szoku.
Franek od zawsze był trudnym dzieckiem, jeśli chodzi o jedzenie. Gdy inne dzieci zajadały pulpety, naleśniki czy domowe ciasta, on żył praktycznie na kilku bezpiecznych produktach. Parówki, płatki z mlekiem, waniliowe jogurciki, czasem suche bułki albo chrupki kukurydziane. I tyle. Próby rozszerzania menu kończyły się dramatem. Niektóre rzeczy odrzucał już po zapachu. Inne brał do ust i od razu wypluwał. Najgorzej było z konsystencjami. Budyń? „Za glutowaty”. Kisiel? „Obrzydliwy”. Nawet domowe desery, które dzieci zwykle uwielbiają, kompletnie mu nie podchodziły. Przyznam, że momentami byłam już zmęczona. Każdy rodzinny obiad oznaczał komentarze typu: „On naprawdę nic nie je?” albo „Za moich czasów dzieci jadły to, co było”. Tylko że to wcale nie jest takie proste. Dlatego kiedy po niedzielnym obiedzie teściowa wyciągnęła z lodówki jakiś ciężki, ciemny deser i oznajmiła z dumą, że zrobiła blok czekoladowy, nawet nie liczyłam na cud. Kultowy deser z PRL, który pamięta całe pokolenie Blok czekoladowy to dla wielu osób smak dzieciństwa. W czasach PRL był prawdziwym rarytasem i pojawiał się na stołach podczas rodzinnych spotkań czy świąt. Robiło się go z prostych składników: mleka w proszku, kakao, margaryny i pokruszonych herbatników. Czasem dodawano bakalie albo orzechy, jeśli akurat były dostępne. Teściowa opowiadała, że kiedy była dzieckiem, taki deser był czymś wyjątkowym. Nie było wtedy półek pełnych słodyczy, batonów i gotowych deserów, więc blok czekoladowy robiło się w domu i kroiło na małe kawałki „na specjalne okazje”. Patrzyłam na tę zwartą, błyszczącą masę i byłam pewna, że Franek nawet nie spróbuje. To przecież coś pomiędzy ciastem a czekoladą, do tego dość ciężkie i bardzo słodkie. Kompletnie nie w jego stylu. A potem wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. „Babciu, mogę jeszcze?” Franek najpierw długo oglądał swój kawałek. Potem ostrożnie odgryzł malutki kęs. Spojrzałam na męża i już chciałam powiedzieć: „No i zaraz będzie awantura”, kiedy nagle mój syn zaczął jeść dalej. I dalej. A potem dosłownie pochłonął cały kawałek. „Babciu, mogę jeszcze?” – zapytał po chwili. Myślałam, że się przesłyszałam. Teściowa tylko uśmiechnęła się pod nosem, a ja siedziałam przy stole kompletnie oszołomiona. Franek jadł blok czekoladowy z takim smakiem, że aż mu się uszy trzęsły. Nie marudził, nie analizował konsystencji, nie odkładał widelczyka po jednym gryzie. Później próbowałam zrozumieć, dlaczego akurat ten deser mu podpasował. Może chodziło o zwartą strukturę, która bardziej przypominała baton niż kremowy deser? A może o intensywnie czekoladowy smak? Sama nie wiem. Wiem jedno: nigdy bym nie przypuszczała, że deser rodem z PRL okaże się pierwszym „nowym” smakiem, który mój niejadek zaakceptuje bez walki. Zobacz także: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
„Mąż zarabia 8 tys. zł, a na wczasy pojedziemy do starych domków z PRL. Tak wygląda polska bieda”
Właśnie zamknęłam laptopa po kilku godzinach szukania ofert wakacyjnych i chce mi się po prostu wyć. Mój mąż zarabia 8 tysięcy złotych na rękę, ja też pracuję, a mimo to na tegoroczne wczasy pojedziemy do starych domków z czasów PRL jak biedacy, bo na wymarzoną Grecję nas po prostu nie stać.
Przez cały rok żyliśmy nadzieją, że w te wakacje w końcu uda nam się zabrać dzieci na prawdziwe all inclusive, pokazać im błękitne morze i zjeść kolację pod palmami bez liczenia każdego grosza. Mąż ciężko pracuje, bierze nadgodziny, cieszył się z każdej premii, a ja starałam się oszczędzać, na czym się da, żeby odłożyć na ten jeden tydzień luksusu. Jednak kiedy przyszło do płacenia, okazało się, że nasze oszczędności i ta niby dobra pensja to w dzisiejszych czasach jedynie marny żart, który nie starczy nawet na zaliczkę w przyzwoitym biurze podróży. Czuję ogromny wstyd i upokorzenie, że będąc ludźmi pracującymi, musimy wybierać między sypiącą się dyktą nad jeziorem a brakiem jakiegokolwiek wyjazdu. Marzenia o Grecji brutalnie zweryfikowane przez biura podróży Kiedy weszłam na stronę biura podróży i wpisałam naszą czteroosobową rodzinę, system wypluł kwoty, które sprawiły, że krew odpłynęła mi z twarzy. Tydzień na Krecie w hotelu średniej klasy to wydatek rzędu 16-18 tysięcy złotych, a przecież trzeba doliczyć jeszcze wydatki na miejscu. Skąd my mamy wziąć takie pieniądze, skoro 8 tysięcy pensji męża ledwo starcza na ratę kredytu, rachunki, benzynę i coraz droższe jedzenie dla dzieci? Nawet gdybyśmy przez pół roku nie kupili sobie ani jednej koszulki, to i tak by nie wystarczyło. Dla kogo są te wycieczki, skoro polska klasa średnia, do której niby należymy, nie może sobie na nie pozwolić bez brania pożyczki? Patrzyłam na te zdjęcia błękitnej wody i czułam, jak serce mi pęka, bo wiem, że moje dzieci znów będą oglądać takie widoki tylko na ekranie tabletu. System finansowy nas po prostu pożarł i wypluł, zostawiając z poczuciem, że mimo starań, wciąż jesteśmy na dnie. Grecja stała się dla nas symbolem statusu, do którego nigdy nie dociągniemy, a pensja, która kiedyś wydawała się solidna, dziś ledwo starcza na przeżycie od pierwszego do pierwszego w mieście. Powrót do przeszłości, czyli wakacje w ośrodku z dykty Zamiast all inclusive, zaczęłam szukać czegokolwiek, co nie zrujnuje nas do reszty, i tak wylądowałam na stronach starych ośrodków wypoczynkowych, które pamiętają pewnie jeszcze młodość moich rodziców. Znalazłam domek nad jeziorem, w którym meblościanka prosi o litość, a zapach wilgoci bije nawet ze zdjęć, ale na to nas przynajmniej stać bez konieczności głodowania przez resztę roku. To jest upokarzające, że w 2026 roku szczytem moich możliwości finansowych jest miejsce, gdzie standard zatrzymał się w latach osiemdziesiątych. Pojedziemy tam, będziemy gotować słoiki przywiezione z domu, bo wyjście do restauracji z dwójką dzieci to koszt rzędu trzystu złotych za jeden obiad. Będziemy siedzieć na tych skrzypiących tapczanach i udawać przed dziećmi, że to wielka przygoda, a ja w środku będę płakać nad naszym losem. Dlaczego w kraju, w którym tyle mówi się o wspieraniu rodzin, wakacje stały się towarem luksusowym dostępnym tylko dla garstki wybranych? Dlaczego człowiek, który zarabia 8 tysięcy, musi czuć się jak żebrak, wybierając między noclegiem w skansenie a siedzeniem w bloku? Poczucie porażki i rozczarowanie polską rzeczywistością Najgorsze w tym wszystkim jest widzieć zawód w oczach męża, który czuje się winny, że jego praca nie zapewnia nam godnego wypoczynku. On widzi, że inne rodziny wrzucają zdjęcia z egzotycznych plaż i pyta mnie, co robimy nie tak, skoro u nas ledwo starcza na polskie pojezierze. To niszczy naszą relację i sprawia, że zaczynamy nienawidzić tego systemu, który premiuje tylko najbogatszych. Jesteśmy pokoleniem, które miało mieć wszystko, a kończymy w domkach z dykty, licząc każdą złotówkę wydaną na loda dla dziecka. Piszę to, żeby inne matki wiedziały, że nie są same w tym upokorzeniu. Wiele z nas płacze po nocach nad kalkulatorem, czując, że zawiodły swoje dzieci, bo nie stać ich na słońce i basen. Polska rzeczywistość stała się okrutna dla rodzin − albo masz ogromne pieniądze, albo musisz zadowolić się resztkami z pańskiego stołu w postaci starych domków wypoczynkowych. Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni, ale na razie pakuję te nasze słoiki i szykuję się na wakacje, których szczerze nienawidzę jeszcze zanim się zaczęły. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
Gigantyczny mural 3D z klocków LEGO® powstaje w Warszawie. Stworzą go dzieci i rodziny tuż przed Dniem Dziecka
Warszawa, 20 maja 2026 – Grupa LEGO od lat przekonuje, że zabawa odgrywa podstawową rolę w rozwoju dziecka i powinna być dostępna dla wszystkich, wszędzie. Jak pokazuje raport LEGO® Play Well 2026, w świecie pełnym cyfrowych rozpraszaczy i nadmiaru bodźców dzieci potrzebują przede wszystkim swobody zabawy, tworzenia na własnych zasadach i rozwijania wyobraźni. Z tej potrzeby zrodziła się wyjątkowa inicjatywa marki, która zaprasza do wspólnego budowania gigantycznego muralu z klocków LEGO u stóp Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Konstrukcji, do której każdy będzie mógł dołożyć swój element.
Dzień Dziecka to doskonała okazja, by nie tylko świętować z najmłodszymi, ale także przyjrzeć się bliżej temu, co naprawdę jest dla nich ważne. Dlatego, LEGO Polska celebruje ten dzień w sposób, który najlepiej oddaje ducha marki – przez wspólną zabawę i tworzenie na wielką skalę. Przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie stanie gigantyczna konstrukcja z klocków LEGO, która posłuży jako tło dla wielkiego muralu, a jego centralnym elementem będzie trójwymiarowy smok zbudowany z klocków. Mural o długości ponad 8 metrów i wysokości 2,5 metra stanie się ogromną przestrzenią dla dziecięcej wyobraźni – miejscem, w którym liczy się każdy klocek, każdy kolor i każdy pomysł. Najmłodsi uczestnicy będą mogli tu tworzyć swobodnie, współtworząc dzieło, które nie tylko zaprezentuje ich kreatywność, ale też w naturalny sposób przyciągnie uwagę przechodniów i skłoni do refleksji nad znaczeniem zabawy oraz jej rolą w rozwoju młodszych pokoleń. W dniach 29–31 maja marka zaprasza wszystkie rodziny z dziećmi do odwiedzenia strefy LEGO zlokalizowanej na Placu Centralnym w Warszawie i bezpłatnego wzięcia udziału w zorganizowanym z okazji Dnia Dziecka wydarzeniu. Przestrzeń będzie dostępna dla odwiedzających w godzinach 10:00–20:00. Z kolei ekspozycja gotowego muralu potrwa aż do 7 czerwca. Najlepszy pomysł na spędzenie czasu razem Strefa LEGO na Placu Centralnym zostanie zaprojektowana z myślą o rodzicach i ich dzieciach, którzy szukają niebanalnego sposobu na spędzenie czasu razem – takiego, który łączy nowe doświadczenia i wspólne przeżycia. Oprócz budowania muralu na uczestników będą czekały dodatkowe atrakcje: strefa “Zbuduj i zabierz do domu”, w której dzieci stworzą własne mini-modele, które będą mogli zabrać ze sobą na pamiątkę. strefa LEGO® DUPLO® dla dzieci poniżej 4. roku życia, przestrzeń LEGO Adults Welcome z kolekcją zestawów dla dorosłych. Wspólna zabawa ma znaczenie Jak wynika z badania LEGO Play Well 2026, zabawa to dla dzieci znacznie więcej niż forma spędzania czasu — to naturalny sposób wyrażania siebie i budowania relacji. Aż 94% dzieci twierdzi, że poprzez zabawę może pokazać rodzicom, co tak naprawdę lubi, a 92% najmłodszych czuje dzięki niej bliskość z przyjaciółmi. Rozumieją to również rodzice: 88% z nich widzi we wspólnych aktywnościach ułatwienie komunikacji z dziećmi, a 84% wykorzystuje zabawę jako narzędzie rozmowy na ważne tematy. W codziennym pośpiechu jednak nie zawsze łatwo znaleźć na nią przestrzeń. Dlatego marka LEGO tworzy inicjatywę, która odpowiada na tę potrzebę — zapraszając rodziny do wspólnego budowania, które rozwija wyobraźnię, wzmacnia relacje i pozwala spędzić czas razem w wartościowy sposób. – Wspólna zabawa z dzieckiem ma wyjątkowe znaczenie, ponieważ pozwala rodzinie być naprawdę razem, bez pośpiechu i rozpraszaczy. Dzień Dziecka dla Grupy LEGO to wyjątkowy dzień w roku, ponieważ to właśnie wtedy możemy dać najmłodszym fanom przestrzeń do zabawy, czerpania radości z praktycznego budowania wspólnie od podstaw. Event LEGO jest właśnie taką okazją – prostą, ale niezwykle angażującą. Cieszymy się, że stworzony w jego trakcie mural będzie zdobił centrum Warszawy przez kolejne dni, aby przypomnieć nam wszystkim ze w środku każdy z nas jest dzieckiem i zasługuje na chwilę zabawy – mówi Baris Dilek, p.o. General Manager w Grupie LEGO na Polskę, Ukrainę i kraje bałtyckie. Strefę LEGO w centrum Warszawy będzie otwarta w dniach 29–31 maja. W tych dniach każdy może dołożyć swój klocek do tej niezwykłej konstrukcji. Gotowy mural pozostanie na Placu Centralnym aż do 7 czerwca pozostając wyjątkową atrakcją dla mieszkańców i turystów odwiedzających stolicę Polski. O Grupie LEGO: Grupa LEGO została założona w Billund w Danii w 1932 roku przez Ole Kirka Kristiansena, a jej nazwa wywodzi się od dwóch duńskich słów „LEg GOdt”, które oznaczają „Baw się dobrze”. Dziś Grupa LEGO pozostaje firmą rodzinną z siedzibą w Billund, a jej produkty są sprzedawane w ponad 120 krajach na całym świecie. Więcej informacji: www.LEGO.com. O badaniu LEGO Play Well 2026: Badanie LEGO Play Well Study 2026, zlecone przez Grupę LEGO i przeprowadzone przez firmę Edelman DXI, obejmuje opinie łącznie 45 000 respondentów z 30 rynków w okresie od grudnia 2025 r. do stycznia 2026 r. Wśród respondentów znalazło się 30 000 rodziców dzieci w wieku od 1 do 12 lat oraz 15 000 dzieci w wieku od 5 do 12 lat. Raport LEGO Play Well to cykliczne badanie Grupy LEGO analizujące rolę zabawy w życiu dzieci oraz rodziców. Raport analizuje,jak różne formy aktywności wpływają na relacje rodzinne, komunikację oraz rozwój emocjonalny najmłodszych, a także jak postrzegająje dzieci i dorośli w różnych krajach, włącznie z Polską.