Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-04-03T13:56:59.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Polonistka: „Pozwalam jeść na lekcji i chodzić do WC”. W pokoju nauczycielskim słyszy jedno
items: 208 800 zł jednorazowo albo 800 plus co miesiąc. Rodzice będą mogli zadecydować?
items: Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
items: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
items: „Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
items: Baranek wielkanocny: znaczenie, historia i ciekawostki dla dzieci
items: Ile zwierząt widzisz na obrazku? Tylko 3 proc. ludzi odnajdzie je wszystkie
items: Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
items: Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
items: Prima aprilis: 20 genialnych żartów do zrobienia w domu i szkole. Pomysły także dla rodziców
items: Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
items: Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
items: „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
items: Jestem redaktorką Mamotoja.pl i polecam hity na Dzień Kobiet. 10 prezentów marzeń dla każdej mamy i córki
items: Lany poniedziałek pełen radości: śmieszne życzenia dla dzieci i wesołe dla dorosłych
items: „Na Dzień Kobiet nie chcę od męża tulipanów ani czekoladek. Chcę, by zauważył, że jestem zmęczona”
items: Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
items: Zakaz używania telefonów na lekcjach. Nowacka: „Widzimy, jak wiele zła sprowadza to na dzieci”
items: Lutowe hity Marty Kabulskiej: „Rzeczy, które wybrałam tej zimy”
items: Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
items: Raport o... zabawie. IKEA tworzy kolekcję, która ma nas odstresować
items: Macantom pieczywa wstęp wzbroniony. „Obrzydliwe, czego uczą dzieci”
items: Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
items: Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
items: Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny

Polonistka: „Pozwalam jeść na lekcji i chodzić do WC”. W pokoju nauczycielskim słyszy jedno
type: item
date: 2026-04-03T13:56:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Jestem nauczycielką języka polskiego w klasach 4-8 i tak – pozwalam uczniom pić wodę na lekcji, zjeść kanapkę, jeśli nie zdążyli na przerwie, i wyjść do toalety bez publicznego tłumaczenia się przed całą klasą. Dla części moich koleżanek i kolegów to niemal herezja.
encoded: Pracuję w szkole podstawowej od kilkunastu lat. Widziałam już bardzo różne podejścia do dyscypliny. Takie, w których dziecko nie może napić się wody, bo „jest lekcja”. Takie, w których uczeń boi się poprosić o wyjście do toalety, bo kiedy pyta, słyszy: „Trzeba było iść na przerwie”. I szczerze? Nigdy nie rozumiałam, co to ma wspólnego z nauką. Dziecko, które jest głodne, spragnione albo rozpaczliwie próbuje wytrzymać do dzwonka, nie będzie słuchało o częściach mowy ani analizowało „Kamieni na szaniec”. Będzie myślało tylko o tym, żeby wytrzymać. U mnie nie trzeba prosić o pozwolenie na siku Na początku każdego roku mówię uczniom jedną rzecz. Jeśli musisz wyjść do toalety – wyjdź. Nie musisz podnosić ręki i ogłaszać przy całej klasie, że chcesz iść do łazienki. Wystarczy, że pokażesz mi gestem albo po prostu wyjdziesz. Jeśli chce ci się pić – napij się. Jeśli jesteś głodny i masz w plecaku kanapkę, możesz ją zjeść. Oczywiście nie w czasie kartkówki i nie w formie pikniku w ostatniej ławce. To naprawdę nie jest takie skomplikowane. Niektórzy nauczyciele mówią mi, że przez takie podejście „wchodzę uczniom na głowę”. Że zaraz będą spacerować po klasie, chrupać chipsy i wychodzić co pięć minut. Tylko że to nigdy się nie dzieje, bo dzieci i nastolatki bardzo dobrze rozumieją różnicę między zaufaniem a samowolą. Kiedy wiedzą, że traktuje się je jak ludzi, zwykle same zaczynają zachowywać się dojrzale. Pamiętam dziewczynkę, która bała się poprosić Kilka lat temu miałam taką uczennicę. Bardzo spokojną, cichą dziewczynkę, grzeczną i piekielnie zdolną. Pewnego dnia na mojej lekcji nagle wybiegła z klasy i rozpłakała się na korytarzu. Tak nagle. Okazało się, że na lekcji wcześniej inna nauczycielka nie pozwoliła jej wyjść do toalety. Dziewczynka była tak zestresowana, że nie wytrzymała, a dopiero u mnie na lekcji dotarły do niej te emocje. Nigdy nie zapomnę jej wstydu. Chyba właśnie wtedy postanowiłam, że na moich lekcjach nikt nie będzie musiał błagać o możliwość skorzystania …

nauczycielka-podczas-lekcji-cec91f9.jpg
width: 1600
height: 1200

208 800 zł jednorazowo albo 800 plus co miesiąc. Rodzice będą mogli zadecydować?
type: item
date: 2026-04-02T11:28:30.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: świadczenia rodzinne
description: 200 000 plus to propozycja Klubu Jagiellońskiego: rodzice nowo narodzonego dziecka mieliby jednorazowo dostać 208 800 zł. Program miałby zastąpić świadczenia 800 plus i „Aktywny Rodzic”.
encoded: 200 000 plus to pomysł, który może przykuć uwagę świeżo upieczonych rodziców: jednorazowa wypłata 208 800 zł miałaby trafić do nich w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Propozycję przedstawili eksperci Klubu Jagiellońskiego, a zakładany start programu to 2027 r. Jednym z najważniejszych założeń programu jest dobrowolność. Rodzice mieliby wybór: albo otrzymanie większej kwoty „na start”, albo pozostanie przy wypłatach miesięcznych z programu 800 plus i ewentualnie innych programów, takich jak tzw. babciowe. Jedna wypłata, jedna decyzja: co dokładnie miałoby się zmienić od 2027 r.? W proponowanym modelu „ustawieniem bazowym” wsparcia po narodzinach dziecka byłby transfer 208 800 zł wypłacany w ciągu miesiąca od porodu. Dla rodziców najważniejszy jest jednak mechanizm wyboru. Program miałby być dobrowolny, czyli to opiekunowie decydowaliby, czy chcą jednorazowej wypłaty, czy wolą świadczenia rozłożone w czasie. W propozycji pojawia się też możliwość „mieszania” rozwiązań: rodzice mogliby zrezygnować z jednorazowej wypłaty lub jej części na rzecz świadczeń wypłacanych co miesiąc. Uwzględniane świadczenia to 800 plus oraz „Aktywny Rodzic” w podstawowym modelu wskazanym w opisie programu, czyli 1500 zł miesięcznie od 12. do 35. miesiąca życia dziecka. Skąd pomysł na program 200 000 plus? Kwota 208 800 zł nie jest przypadkowa. W propozycji wyjaśniono, że to suma odpowiadająca równowartości 800 plus wypłacanego przez 18 lat (172 800 zł) oraz środków z programu „Aktywny Rodzic” (36 000 zł). Założenie jest proste: to te same pieniądze, ale wypłacone w innym momencie. Autorzy pomysłu przekonują, że taki jednorazowy zastrzyk gotówki może pomóc młodym rodzicom bardziej niż comiesięczne przelewy, które często przeznaczane są na bieżące wydatki związane z utrzymaniem dziecka. Wśród przykładów zastosowań wskazano przede wszystkim sprawy mieszkaniowe, które dla wielu rodzin są dziś główną przeszkodą w decyzjach o dziecku. W praktyce taka kwota mogłaby pójść na wkład własny przy zak…

rodzice-z-niemowleciem-b2a46c8.jpg
width: 1600
height: 1200

Marcowe hity Marty Kabulskiej: „Sprawdziłam je i polecam”
type: item
date: 2026-03-31T08:02:12.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: Raz w miesiącu w cyklu „Naczelna sprawdza” piszę o rzeczach, które naprawdę są ze mną na co dzień - nie tych, które „powinnam mieć”, tylko tych, które zostają u mnie na dłużej. W marcu wracam do wyborów prostych i sprawdzonych - takich, które po zimie pomagają złapać rytm, oddech i przynoszą odrobinę spokoju.
encoded: Co dziś znaczy dla mnie dobrostan Nie mam jednej definicji dobrostanu. To coś, co zmienia się razem ze mną. Dziś nie chodzi o to, żeby robić więcej albo lepiej. Raczej o to, żeby wybierać uważniej i łagodniej. Coraz mniej interesują mnie rzeczy, które dobrze wyglądają. Coraz bardziej te, które naprawdę działają i nie wymagają ode mnie więcej energii, niż mam. Nie inwestuję już w perfekcję ani w „lepszą wersję siebie”. Bardziej interesuje mnie to, co mnie uspokaja, porządkuje i pozwala złapać oddech. Smak, który zatrzymuje na chwilę. Rozmowa, która coś układa w głowie. Zapach, który pozwala zwolnić. Małe rzeczy, które sprawiają, że dzień staje się przyjemnieszym. Książka „Na dwa głosy” i herbata Justyny Nagłowskiej Do książki „Na dwa głosy” i herbaty Justyny Nagłowskiej wróciłam w tym samym czasie - z potrzeby zatrzymania się. To nie jest książka, którą się czyta dla wiedzy. Raczej taka, do której się siada. Czasem na chwilę, czasem na kilka stron, czasem tylko po to, żeby coś w sobie nazwać. Herbatka na rozpoznanie emocji od Justyny nie jest dodatkiem. Jest częścią tego momentu. Ciepło, które nie rozprasza, tylko pozwala zostać w środku. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo potrzebowałam czegoś, co nie prowadzi do żadnego efektu, tylko daje przestrzeń. Dla kogo to ma sens: Dla kobiet, które chcą wrócić do siebie - spokojniej, bez presji. Dla kogo raczej nie: Dla tych, które szukają szybkich odpowiedzi i konkretnych rozwiązań. Posłuchaj mojej rozmowy z Justyną Nagłowską w podcaście "Mamy to!". Świeca, która przywraca rytm wieczoru Glyk Company Simplicity to świeca, do której wracam wtedy, kiedy potrzebuję prostego sygnału: dzień się kończy, a ja mam czas dla siebie. Ma świeży, lekko roślinny zapach, który nie przytłacza. Nie jest ciężka ani „perfumowana”, raczej delikatna i spokojna. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo zmienia tempo wieczoru. Nagle wszystko zwalnia. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które potrzebują prostego rytuału wyciszenia. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którz…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA01.pdf-1-f73e010.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
type: item
date: 2026-03-26T14:35:02.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama i córka
subject: psychologia
description: Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
encoded: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Ju…

Naglowska-o-milczeniu-miedzy-matka-i-corka-2ec03c5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
type: item
date: 2026-03-24T12:09:11.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
description: Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
encoded: „Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mó…

Justyna-Naglowska-o-zyciu-187144d.jpg
width: 1600
height: 1200

Baranek wielkanocny: znaczenie, historia i ciekawostki dla dzieci
type: item
date: 2026-03-24T09:53:00.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: koszyk wielkanocny
subject: tradycje wielkanocne
subject: wielkanoc
description: Co symbolizuje baranek wielkanocny? Jakie znaczenie ma baranek paschalny z chorągiewką? Dlaczego od wieków towarzyszy nam podczas świąt wielkanocnych pod postacią figurki z ciasta, masła, marcepanu, cukru, czekolady lub... porcelany czy złota?
encoded: Baranek to jeden z najważniejszych symboli Wielkanocy. Od zarania dziejów to właśnie cierpliwe i łagodne jagnięta, owce i baranki bardzo często stanowiły ofiary na przebłaganie bóstw czy bogów. Historia baranka wielkanocnego ma swój początek w Piśmie Świętym. Już w Starym Testamencie mowa jest o tym zwierzęciu jak o ofierze przebłagalnej za grzechy, składanej na ołtarzu. Baranka wielkanocnego wiele osób wkłada do koszyczka wielkanocnego, by następnie umieścić figurkę baranka na stole, wśród tradycyjnych potraw świątecznych. Baranek ma swoje miejsce obok specjalnie posianej na Wielkanoc rzeżuchy lub owsa, albo tradycyjnie – bezpośrednio na tych zielonych roślinach. Spis treści: Baranek wielkanocny: jakie ma znaczenie Baranek wielkanocny w Biblii – symbolika Baranek wielkanocny w polskich święconkach – historia Baranek wielkanocny – ciekawostki Baranek wielkanocny – jakie ma znaczenie? Przez całe wieki chrześcijaństwa utrwalała się tradycja, według której baranek wielkanocny symbolizuje: ofiarę, łagodność (uległość), czystość, niewinność, niezasłużone cierpienie, triumf życia nad śmiercią. Przede wszystkim jednak baranek wielkanocny to symbol Jezusa, który ofiarował swe życie podczas męki na krzyżu, a po trzech dniach zmartwychwstał. Zmartwychwstanie Chrystusa świętujemy w Wielkanoc, najważniejsze święto chrześcijańskie. Baranek jako symbol ofiary i związek z ogniem (łac. agnus – baranek, sanskr. agni – ogień) oznacza odnawianie się świata. Baranek wielkanocny w Biblii – symbolika „Baranek Boży” lub po prostu „baranek” bardzo często pojawia się na kartach Starego lub Nowego Testamentu. Między innymi: w Księdze Wyjścia, gdzie ofiarą są dwa barany (Wj 29,38-42) w Księdze Liczb, gdzie ofiarą w czas szabatu są jagnięta bez skazy (Lb 28,3-8) w Księdze Ezechiela, gdzie ofiarą jest sześć baranków bez skazy i jeden baran bez skazy (Ez 46,13-15) w Ewangelii św. Jana, gdy Jan Chrzciciel mówi: „Oto baranek boży, który gładzi grzechy świata” (J, 1, 29) w 1. Liście św. Piotra: „Wi…

KUkMpk-123570-c7317d8.jpg
width: 1200
height: 797

Ile zwierząt widzisz na obrazku? Tylko 3 proc. ludzi odnajdzie je wszystkie
type: item
date: 2026-03-13T09:36:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zagadki
description: Ile zwierząt widzisz na obrazku? Ten popularny test na spostrzegawczość wciąga dzieci i dorosłych, bo część zwierząt jest sprytnie ukryta w rysunku. Przekonaj się, czy znajdziesz je wszystkie i przetestuj swoją spostrzegawczość.
encoded: To jedna z tych łamigłówek, które wyglądają na banalne, a kończą się pytaniem: serio, jeszcze coś tu jest? Na rysunku część zwierząt widać od razu, ale by znaleźć wszystkie, trzeba naprawdę wytężyć wzrok. Co ciekawe, dzieci często łapią detale szybciej niż dorośli... Podejmiesz wyzwanie? Iluzja optyczna: ile zwierząt jest na rysunku? Ta zagadka krąży po sieci od lat. Jakiś czas temu została udostępniona na Instagramie z kontrowersyjną tezą, że tylko 3 proc. ludzi są w stanie od razu odnaleźć wszystkie zwierzaki. Przyjrzyj się dokładnie. Pierwsze zwierzaki są oczywiste: słoń i osioł. Do tego dość szybko udaje się dojrzeć psa, kota i mysz. Wiele osób na tym etapie czuje dumę, że się udało, a to dopiero początek zabawy... Obrazek jest tak stworzony, by część zwierząt była ukryta w innych elementach: w ogonie, w szczelinach, w zarysach pyska. To nie jest test szybkości, tylko cierpliwego sprawdzania szczegółów. Jeśli chcesz potraktować to jak rodzinne wyzwanie na spostrzegawczość, pomagają proste kroki, które porządkują szukanie. Po pierwsze, zrób drugie podejście po krótkiej przerwie, bo mózg łatwiej wyłapuje nowe kształty. Po drugie, zmień perspektywę: spójrz na obrazek pod innym kątem albo z większej lub mniejszej odległości. Po trzecie, szukaj „zwierząt w zwierzętach” i sprawdzaj podejrzane linie: ogon, ucho, oko, szczękę i przestrzenie między nogami. Ile zwierząt jest na obrazku? Rozwiązanie No to podpowiadamy. W tej zagadce warto wypatrywać węża ukrytego w ogonie słonia oraz komara nad osłem. Kolejne zwierzęta pojawiają się w detalach słonia: ryba udaje jego oko, a żółw imituje ucho. Dalej robi się jeszcze trudniej, bo w dolnej szczęce słonia może czaić się krokodyl. Jednym z większych wyzwań jest krewetka ukryta w szczelinie między nogami słonia. Po takim „skanowaniu” łatwo zauważyć, że wyniki potrafią się mocno różnić. Jeśli samodzielnie wypatrzysz od 7 do 9 zwierzaków, to już bardzo dobry rezultat i zwykle sygnał, że nie uciekasz od drobiazgów. W zestawie do od…

ile-zwierzat-jest-na-obrazku-606d8fd.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
type: item
date: 2026-03-11T08:39:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Gdy dziecko wpada w złość, wielu rodziców automatycznie mówi: „policz do dziesięciu”. Psychologowie coraz częściej podpowiadają jednak inną metodę – krótkie zdanie, które pomaga zatrzymać emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. Jedno z najprostszych brzmi zaskakująco: „Nie goni mnie żaden niedźwiedź”.
encoded: Choć brzmi to jak żart, eksperci twierdzą, że taka „mantra” naprawdę może pomóc opanować emocje – zarówno rodzicom, jak i dzieciom. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” – dlaczego to działa Autorką tej prostej rady jest psycholożka rozwojowa dr Aliza Pressman. Zauważa ona, że w stresujących sytuacjach rodzice często reagują impulsywnie – podnoszą głos, denerwują się lub próbują natychmiast „naprawić” zachowanie dziecka. Krótkie zdanie przypominające o niedźwiedziu ma pomóc zatrzymać się na chwilę. Sens jest prosty: większość codziennych problemów nie jest prawdziwym zagrożeniem. A jednak nasz organizm reaguje tak, jakbyśmy znaleźli się w niebezpieczeństwie. Powtórzenie w myślach, że nie jesteśmy w sytuacji zagrożenia życia, pomaga uspokoić reakcję stresową i złapać oddech. Kiedy rodzic najpierw się wyciszy, łatwiej mu pomóc dziecku przejść przez trudne emocje. A to ważna lekcja – dzieci uczą się regulacji emocji właśnie poprzez obserwowanie dorosłych. Krótkie zdania, które uczą odporności psychicznej Specjaliści podkreślają, że takie krótkie zdania – często nazywane mantrami – mogą być bardzo skutecznym narzędziem wychowawczym. Pomagają zatrzymać spiralę emocji i pokazują dziecku, jak reagować w trudnych sytuacjach. Jedną z najważniejszych zasad jest oddzielanie emocji od zachowania. Psycholożka radzi powtarzać także inne zdanie: „Wszystkie uczucia są w porządku, ale nie każde zachowanie”. Dzięki temu dziecko słyszy, że jego emocje są akceptowane, ale jednocześnie poznaje granice. To ważne, bo tłumienie emocji nie uczy ich kontrolowania. Dzieci potrzebują raczej wsparcia w nazwaniu uczuć i znalezieniu bezpiecznego sposobu ich wyrażenia. Jedna prosta zmiana w reakcji rodzica Psychologowie podkreślają, że dzieci uczą się odporności psychicznej nie wtedy, gdy życie jest idealne, lecz wtedy, gdy uczą się radzić sobie z trudnościami. Rodzice mogą w tym pomóc właśnie poprzez sposób reagowania na codzienne problemy. Czasem wystarczy kilka sekund przerwy i jedno zdanie powiedzi…

dziewczynka-placze-ze-zlosci-ff68297.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
type: item
date: 2026-03-10T11:01:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: lektury
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Lektura „Asiunia” Joanny Papuzińskiej wywołała silne emocje wśród uczniów klas 1-3. Nauczycielka informuje, że po przeczytaniu książki dzieci płakały, a rodzice wysyłali do niej wiadomości z pretensjami.
encoded: Nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej, będąca jednocześnie mamą, zabrała głos na temat lektury „Asiunia” Joanny Papuzińskiej, czytanej przez uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Po wspólnej lekturze w klasie dzieci zaczęły płakać i okazywać smutek, a część z nich bała się później zasnąć. Sprawa odbiła się szerokim echem wśród rodziców – nauczycielka otrzymała liczne maile z pretensjami, w których podkreślano, że książka wywołała u najmłodszych silny lęk i niepokój. Trudne tematy w lekturach – czy są odpowiednie dla najmłodszych uczniów? Nauczycielka przyznaje, że rozumie wartość historyczną i literacką książki „Asiunia”, ale jej zdaniem przekaz tej lektury jest zbyt trudny emocjonalnie dla ośmioletnich dzieci. Podkreśla, że nie każde dziecko rozumie kontekst wojny, a zetknięcie z tak poważną tematyką często wywołuje niepokój i łzy. Wielu rodziców nie wie, jak rozmawiać z dzieckiem po takiej lekturze, a pozostawienie dzieci sam na sam z trudnymi emocjami jest według nauczycielki zbyt dużym obciążeniem. Kobieta apeluje, by książki poruszające bolesne wydarzenia historyczne były wprowadzane w bardziej przemyślany sposób i nie trafiały do samodzielnego czytania w domu. Dlaczego nauczycielka postuluje wycofanie „Asiuni” z kanonu lektur szkolnych? W opinii nauczycielki, kanon lektur szkolnych jest przestarzały i powinien być dostosowany do wrażliwości współczesnych dzieci. Zwraca uwagę, że książki rekomendowane dla uczniów klas 1-3 nie powinny wywoływać strachu i przygnębienia, lecz raczej wzbudzać ciekawość, zachęcać do samodzielnego czytania oraz budować pozytywne skojarzenia z literaturą. Zdaniem nauczycielki pielęgnowanie wrażliwości dzieci jest ważne, ale równie istotne jest zadbanie o ich poczucie bezpieczeństwa. Proponuje, by trudne tematy historyczne poruszać dopiero w starszych klasach i w odpowiednim kontekście, najlepiej z pomocą nauczyciela, który pomoże przepracować emocje i wyjaśni zawiłości opisywanych wydarzeń. Alternatywne propozycje w sprawie kanonu lekt…

uczen-w-bibliotece-szkolnej-0910ed5.jpg
width: 1600
height: 1200

Prima aprilis: 20 genialnych żartów do zrobienia w domu i szkole. Pomysły także dla rodziców
type: item
date: 2026-03-09T14:16:00.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: tradycje
subject: zabawy dla dzieci
description: Jeśli zastanawiacie się, co robić z dziećmi w prima aprilis, mamy dla was ponad 20 pomysłów na żarty, które sprawdzą się w domu i szkole. Nie dajcie się zaskoczyć – już dziś zaplanujcie śmiesznego psikusa dla swoich bliskich.
encoded: Prima aprilis to jedyny dzień w roku, kiedy możesz do woli żartować ze swoich bliskich, opowiadać zmyślone historie i robić psikusy. Udany żart to taki, przy którym wszyscy się śmieją i mają z niego dużo frajdy, ale nie może sprawiać nikomu przykrości. Nie powinien też powodować szkód ani rozczarowania. Warto o tym pamiętać i przypominać dzieciom, które już niedługo będą planować zabawy z kolegami. Na kiedy trzeba przygotować serię dowcipów dla domowników? W 2026 roku prima aprilis wypada w środę 1 kwietnia. Na naszej liście znajdziecie świetne propozycje żartów zarówno dla dzieci, jak i rodziców. To także doskonałe pomysły na prima aprilis w szkole – psikusy z pewnością rozbawią kolegów i koleżanki z klasy. Można je również wykorzystać w przedszkolu, zwłaszcza te łagodniejsze, dostosowane do młodszych dzieci. Pamiętajcie, jeśli ktoś nabierze się na wasz żart, powinniście krzyknąć „prima aprilis!” lub „prima aprilis, uważaj, bo się pomylisz!”. Pomysły na prima aprilis: 1 kwietnia z rodziną: propozycje żartów w domu Zaskocz kolegów z ławki: pomysły szkolne psikusy 1 kwietnia z rodziną: propozycje żartów w domu 1 kwietnia nie wahajcie się dodać odrobiny humoru do codziennego życia. W naszej rodzinie dużo się śmiejemy i przygotowujemy dla siebie zabawne niespodzianki. Uwaga – jakiś dowcipniś może podmienić cukier na sól! Jedno jest pewne – tego dnia nikt nie wie, co mu się przydarzy. Oto garść pomysłów na żarty dla rodziców i dzieci: Balonowe szaleństwo Dzieci uwielbiają balony. Taka prosta rzecz, a zawsze wywołuje mnóstwo śmiechu wśród domowników. Aby zrobić ten żart, przygotuj wiele małych i dużych baloników, a następnie umieść je w lodówce lub w łazience, na przykład w wannie – wszyscy będą w szoku! Po udanym psikusie można wykorzystać balony do kreatywnych zabaw, takich jak „niespadajka”, polegająca na odbijaniu balona i jak najdłuższym utrzymaniu go w powietrzu. Jogurt twardy jak skała Jeśli wasi bliscy lubią rano jeść jogurt lub pić mleko, przygotujcie dla nich s…

zdjecie-glowne-na-MTJ-42-fcd12e5.jpg
width: 1200
height: 900

Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
type: item
date: 2026-03-09T12:08:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: obowiązki domowe
subject: wychowanie
description: Wielu rodziców zastanawia się, kiedy dziecko powinno zacząć pomagać w domu. Wbrew pozorom nie trzeba czekać do wieku szkolnego. Już kilkulatki mogą wykonywać drobne zadania – oczywiście dopasowane do ich wieku i możliwości. Dzięki temu uczą się samodzielności, odpowiedzialności i tego, że dom to wspólna przestrzeń, o którą dbają wszyscy domownicy.
encoded: Eksperci parentingowi podkreślają, że obowiązki nie powinny być traktowane jak kara. Najlepiej, gdy są naturalnym elementem codzienności. Małe dziecko często samo chce pomagać – warto ten moment wykorzystać, zamiast wyręczać je we wszystkim. Pierwsze obowiązki już dla 2-latka Dwulatki są bardzo ciekawe świata i chętnie naśladują dorosłych. Oczywiście ich „pomoc” bywa symboliczna, ale właśnie wtedy dziecko zaczyna rozumieć, że każdy w domu ma swoje zadania. Najprostsze obowiązki dla 2-latka to przede wszystkim drobne czynności związane z porządkiem: odkładanie zabawek do pudełka lub kosza, wrzucanie pieluszki lub chusteczki do kosza, podawanie rodzicowi drobnych przedmiotów podczas sprzątania, wkładanie książeczek na półkę, wrzucanie brudnych ubrań do kosza na pranie. Najważniejsze jest tu wsparcie rodzica i wspólne wykonywanie zadania. Dwulatek dopiero się uczy i często potrzebuje podpowiedzi. Warto też pamiętać, że na tym etapie liczy się przede wszystkim sam udział dziecka, a nie perfekcyjny efekt. Obowiązki dla dzieci w wieku 3–4 lat Trzy- i czterolatki są już znacznie bardziej samodzielne. Lepiej rozumieją polecenia i potrafią wykonać prostą czynność od początku do końca. To dobry moment, by wprowadzić kilka regularnych obowiązków. Dziecko w tym wieku może już: sprzątać swoje zabawki po skończonej zabawie, pomagać w nakrywaniu do stołu (np. podawać serwetki czy sztućce), wyrzucać drobne śmieci do kosza, odkładać buty lub kurtkę na swoje miejsce, pomagać przy prostych czynnościach w kuchni, np. mieszaniu składników albo myciu warzyw i owoców. Ważne, aby zadania były powtarzalne. Jeśli dziecko codziennie odkłada zabawki lub pomaga przed posiłkiem, szybko zaczyna traktować to jako coś naturalnego. Co może robić przedszkolak (5–6 lat)? Starsze przedszkolaki są już gotowe na większą odpowiedzialność. Pięcio- i sześciolatki potrafią wykonać bardziej złożone czynności i coraz częściej chcą robić coś „jak dorośli”. Do ich obowiązków mogą należeć m.in.: nakrywanie i sprz…

obowiazki-domowe-dla-malych-dzieci-9f4f407.jpg
width: 1600
height: 1200

Kobiety wciąż słyszą, jakie mają być. Spot Burda Media Polska „Niewinne” oddaje im głos
type: item
date: 2026-03-07T09:06:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzień kobiet
subject: kobieta
description: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Opozda, Mandaryna i Mery Spolsky wystąpiły w spocie „Niewinne”. Projekt Burda Media Polska na Dzień Kobiet pokazuje, z jaką presją mierzą się dziś kobiety.
encoded: Z okazji Dnia Kobiet kobiece redakcje Burda Media Polska połączyły siły w wyjątkowym projekcie wideo „Niewinne”. Wspólną inicjatywę przygotowały zespoły: Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja. Film, który możesz zobaczyć powyżej, porusza temat presji społecznej, z którą mierzą się dziś kobiety – często nie tej wynikającej z zakazów, lecz z oczekiwań. Bo dziś presja bardzo rzadko brzmi: „nie wolno”, znacznie częściej pojawia się w innym zdaniu: „powinnaś”. Powinnaś wyglądać młodziej. Powinnaś mieć dzieci. Powinnaś robić karierę – ale nie kosztem rodziny. Powinnaś ubierać się „stosownie do wieku”. Te oczekiwania tworzą niewidzialną listę zasad, z którą wiele kobiet mierzy się każdego dnia. Kobiety, które mówią własnym głosem W projekcie „Niewinne” wystąpiły kobiety reprezentujące różne pokolenia i środowiska. Wśród nich znalazły się m.in.: Sara James, Barbara Kurdej-Szatan, Pola Gonciarz, Joanna Opozda, Mandaryna, Mery Spolsky oraz Helena Norowicz. Każda z nich ma własną historię, własne doświadczenia i własną definicję wolności. Razem pokazują, że nie istnieje jeden scenariusz na kobiecość. Presja oczekiwań zamiast zakazów Projekt „Niewinne” zwraca uwagę na subtelną, ale bardzo silną formę społecznej presji. To nie są już twarde zakazy. To raczej nieustanne sugestie dotyczące tego, jaka kobieta „powinna być”: s pełniona, ale nie zbyt ambitna, zadbana, ale „naturalna”, silna, ale zawsze uśmiechnięta. W rezultacie wiele kobiet próbuje jednocześnie spełniać sprzeczne oczekiwania – zamiast po prostu żyć po swojemu. Przypomnienie, które wciąż jest potrzebne Projekt „Niewinne” jest częścią szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Współczesne media dla kobiet coraz częściej nie chcą mówić kobietom, jakie mają być. Chcą raczej przypominać coś znacznie ważniejszego: że mogą być sobą.

miniatura-2-c116bc0.png
width: 1280
height: 720

„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
type: item
date: 2026-03-05T11:18:30.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: otyłość
subject: otyłość dzieci
subject: skuteczne odchudzanie
subject: zdrowe nawyki żywieniowe
description: Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
encoded: Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie…

Dziecko-tyje-mimo-ze-je-zdrowo--727ce00.jpg
width: 1600
height: 1200

Jestem redaktorką Mamotoja.pl i polecam hity na Dzień Kobiet. 10 prezentów marzeń dla każdej mamy i córki
type: item
date: 2026-03-04T11:10:57.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzień kobiet
subject: prezent dla dziewczynki
subject: prezent dla mamy
description: Co roku przed Dniem Kobiet wraca to samo pytanie: jak wybrać prezent, który nie będzie kolejnym „bezpiecznym” drobiazgiem? Tym razem postawiłam na rzeczy piękne, nowoczesne i takie, które łączą pokolenia – bo mama i córka zasługują na coś więcej niż symboliczny gest.
encoded: To nie jest przypadkowa lista ani zestaw „bezpiecznych” pomysłów, które co roku krążą po internecie. Ten ranking powstał z myślą o prawdziwych kobietach i dziewczynkach – takich, które żyją intensywnie, mają swoje potrzeby, gusta i marzenia. To mój prywatny wybór rzeczy sprawdzonych, przemyślanych i takich, które sama z radością położyłabym na nocnym stoliku. Każdy z tych prezentów bez wahania mogłabym podarować także swojej 10-letniej córce – i wiem, że wywołałyby u niej autentyczny zachwyt, a nie chwilową ekscytację. To propozycje nowoczesne, mądre i ponadczasowe, które łączą pokolenia i pokazują, że Dzień Kobiet może być czymś więcej niż symbolicznym gestem. Prezenty na Dzień Kobiet, które mają sens i styl Najlepsze prezenty to te, które są jednocześnie praktyczne i emocjonalne. Nie muszą być drogie, ale powinny być przemyślane. Poniżej zebrałam 10 realnych produktów dostępnych na rynku, które świetnie sprawdzą się zarówno dla mam, jak i dla córek – w różnym wieku. 10 prezentów marzeń dla mamy i córki 1. Jedwabna gumka do włosów – Slip Mały luksus, który robi ogromną różnicę. Jedwab nie niszczy włosów, nie ciągnie i wygląda elegancko. To prezent, który mama doceni za jakość, a córka – za modny wygląd. 2. Kreatywny zestaw artystyczny – Djeco Ilustracje, farby, flamastry i projekty, które pobudzają wyobraźnię. Idealny pretekst do wspólnego spędzania czasu i rozmów przy stole, zamiast przed ekranem. 3. Kubek termiczny na co dzień – Stanley Hit ostatnich sezonów. Trzyma ciepło godzinami i sprawdza się zarówno w drodze do pracy, jak i w szkole czy na zajęciach dodatkowych. 4. Naturalny zapach w mgiełce – Yope Delikatna alternatywa dla ciężkich perfum. Subtelny, świeży zapach, który można mieć zawsze w torebce czy plecaku. 5. Dziennik wdzięczności Pięknie wydany notes, który uczy uważności i zatrzymania się na chwilę. Świetny zarówno dla dorosłych, jak i nastolatek. 6. Stylowa biżuteria z przesłaniem – Lilou Minimalistyczne bransoletki lub naszyjniki z grawerem to prez…

prezenty-na-dzien-kobiet-129c423.png
width: 1600
height: 1200

Lany poniedziałek pełen radości: śmieszne życzenia dla dzieci i wesołe dla dorosłych
type: item
date: 2026-03-03T13:31:41.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: wielkanoc
subject: wierszyki dla dzieci
subject: życzenia
description: Śmigus-dyngus to doskonała okazja, by złożyć życzenia bliższym i dalszym krewnym oraz znajomym. Również te śmieszne i zabawne. Wśród naszych propozycji nie brakuje krótkich wierszyków, które można wykorzystać podczas wzajemnego polewania się wodą.
encoded: Życzenia na lany poniedziałek to fajny pomysł na umilenie świąt wielkanocnych. Nawet jeśli nie mamy możliwości osobistego złożenia świątecznych życzeń – można wysłać je przecież e-mailem, SMS-em lub za pośrednictwem portali społecznościowych. Spośród naszych propozycji z pewnością uda się dopasować odpowiednie życzenia lub wierszyk do każdego adresata. Spis treści: Życzenia na lany poniedziałek Śmieszne wierszyki na śmigus-dyngus Wierszyki dla dzieci na lany poniedziałek Życzenia na lany poniedziałek Życzenia na śmigus0dyngus to dobry pomysł, choć przywykliśmy raczej do składania jedynie życzeń na Wielkanoc. Od wieków wierzono w lecznicze właściwości wody, stąd właśnie wzięła się tradycja Lanego Poniedziałku. Życzenia i pozdrowienia na lany poniedziałek mają więc przynieść bliskim zdrowie i pomyślność. *** Śmigus-dyngus – na uciechę z kubła wodę lej ze śmiechem! Jak nie z kubła, to ze dzbana, śmigus-dyngus dziś od rana. Udanego lanego poniedziałku. ​*** Jak tradycja ludowa, z dawien dawna nam każe, dzień ten – jak straż ogniowa – mokrych dostarcza wrażeń. ​*** Ja wpadłam tu na chwileczkę, aby oblać Cię troszeczkę… Bo kto nie zostanie zlany, temu szczęście nie jest dane. (te życzenia można wysłać w śmigus-dyngus razem ze zdjęciem postaci z konewką lub wiaderkiem) ​ *** Wielu wrażeń, mokrej głowy w poniedziałek dyngusowy. *** Miły zwyczaj śmigus-dyngus! Bo pośród życzeń radosnych przynosi nam w podarku uśmiech kolorowej wiosny. Śmieszne wierszyki na śmigus-dyngus Śmieszne życzenia na lany poniedziałek doskonale oddają zabawny charakter tego święta. Krótkie wierszyki na śmigus-dyngus można wysłać znajomym albo wykorzystać podczas wesołej zabawy z dziećmi. Warto pamiętać, że składanie życzeń w lany poniedziałek może być postrzegane jako forma radości i wspólnego świętowania, a także wyraz sympatii. Często składane są życzenia zdrowia, szczęścia i pomyślności, co odzwierciedla ogólny charakter tych świąt, związanych z radością i nadzieją. Śmigus-dyngus, dyngus-śmigus, ni…

Ysgu2B-122607-e497281.jpg
width: 1200
height: 800

„Na Dzień Kobiet nie chcę od męża tulipanów ani czekoladek. Chcę, by zauważył, że jestem zmęczona”
type: item
date: 2026-03-03T13:26:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzień kobiet
subject: prezent dla mamy
subject: zakupy
description: W Dzień Kobiet dostaniemy tulipany, czekoladki i życzenia „wszystkiego najlepszego”. A potem – wrócimy do domów, w których czeka druga zmiana. Coraz więcej matek mówi wprost: nie potrzebujemy symbolicznych gestów. Potrzebujemy realnego wsparcia.
encoded: Jestem mamą. I jestem zmęczona. Nie dlatego, że „nie ogarniam”. Ogarniam aż za dobrze. Budzik dzwoni, zanim wstanie reszta domu. Śniadania, kanapki, przypomnienie o stroju na WF, wyjście z psem, mail do nauczycielki, lista zakupów. W pracy staram się być profesjonalna. W domu – cierpliwa. W nocy – czujna. Nawet kiedy śpię, jednym uchem nasłuchuję. Najbardziej męczy mnie jednak coś innego niż fizyczne zmęczenie. To ciągłe planowanie. Pamiętanie. Przewidywanie. Ta niewidzialna lista zadań, która nigdy się nie kończy. Umówić Antka do przychodni, kupić kapsułki do zmywarki i prezent dla koleżanki z klasy, wpłacić zaliczkę za hotel, wyprać i wyprasować kostium na przedszkolny bal. I choć obok jest dorosły partner, często czuję się jak menedżerka całego życia rodzinnego. Kiedy proszę o pomoc, słyszę: „powiedz, co mam zrobić”. A ja marzę o tym, żeby nie musieć mówić. Żeby ktoś sam zobaczył. Dlatego w Dzień Kobiet nie chcę kwiatów. Chcę trzech rzeczy. Po pierwsze – realnego podziału obowiązków. Nie „pomocy”, tylko współodpowiedzialności. Po drugie – nocy przespanej bez poczucia, że to ja zawsze wstaję pierwsza. Po trzecie – uznania, że to, co robię w domu, to praca. Prawdziwa, wymagająca, codzienna. To nie są wygórowane oczekiwania. To prośba o partnerstwo. Druga zmiana kobiet – liczby, które bolą To, co wiele z nas czuje intuicyjnie, potwierdzają dane. Zgodnie z raportem Polskiego Instytutu Ekonomicznego w większości polskich rodzin to kobiety wykonują większą część obowiązków domowych i opiekuńczych – aż 63% matek deklaruje, że wykonuje więcej prac domowych niż partner (podobnego zdania jest tylko 10% ojców). Według danych GUS z 2023 r., które również zostały uwzględnione w raporcie, Polki wykonują obowiązki domowe i opiekuńcze średnio przez 4,2 godz. dziennie, podczas gdy mężczyźni – 2,4 godz. Kobiety poświęcają średnio 15 godz. więcej tygodniowo niż mężczyźni na wypełnianie obowiązków domowych. Jednocześnie większość kobiet łączy obowiązki domowe z pracą zawodową. To oz…

matka-z-dzieckiem-70571b1.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
type: item
date: 2026-03-02T15:01:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: religia
subject: szkoła
description: „Rekolekcje są nieobowiązkowe” – tak mówią przepisy. „Wszyscy idą do kościoła” – słyszą uczniowie i rodzice w wielu szkołach. Gdzie kończy się prawo, a zaczyna szkolna presja? Sprawdzamy, czy naprawdę można nie posłać dziecka na rekolekcje i czy szkoła ma obowiązek zapewnić opiekę tym dzieciom, które na rekolekcje nie idą.
encoded: Rekolekcje szkolne to kilkudniowe spotkania o charakterze religijnym organizowane dla uczniów w okresie Wielkiego Postu. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami rekolekcje dotyczą uczniów uczęszczających na lekcje religii danego wyznania, a udział w nich jest dobrowolny. Kto organizuje rekolekcje i jaka jest rola dyrektora szkoły? Rekolekcje szkolne nie są wydarzeniem organizowanym przez szkołę. Ich organizatorem jest parafia lub inny związek wyznaniowy. Dyrektor szkoły otrzymuje informację o terminie rekolekcji od organizatora co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem. To organizator rekolekcji ustala szczegóły z dyrektorem, ale szkoła nie ma prawa sama ich organizować ani zmieniać w tym celu planu lekcji dla całej placówki. Ważne: Dyrektor szkoły nie powinien wymagać od nauczycieli uczestnictwa w rekolekcjach, odprowadzania uczniów do kościoła ani sprawowania nad nimi opieki podczas praktyk religijnych. Odpowiedzialność za dzieci na rekolekcjach ponosi organizator – najczęściej parafia. Zwolnienie z lekcji podczas rekolekcji – kto ma do tego prawo? Prawo do zwolnienia z lekcji podczas rekolekcji przysługuje wyłącznie uczniom, którzy uczęszczają na lekcje religii i których wyznanie przewiduje taką praktykę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 kwietnia 1992 r. uczeń może zostać zwolniony z zajęć na trzy dni rekolekcji wielkopostnych, jeśli są one elementem wyznania. Jeśli dziecko nie uczęszcza na religię lub nie należy do wyznania praktykującego rekolekcje, nie przysługuje mu zwolnienie z lekcji. Uczniowie, którzy nie chodzą na religię, powinni być obecni na zajęciach według stałego planu. Nie są automatycznie zwalniani z lekcji w czasie rekolekcji i ich nieobecność musi być usprawiedliwiona zgodnie ze zwykłymi zasadami. Obecność tych dzieci na lekcjach odnotowuje się w dzienniku. Co z uczniami, którzy nie uczestniczą w rekolekcjach? Szkoła, mimo odbywających się rekolekcji, nie jest zwolniona z obowiązku zapewnienia opieki i prowadzenia zaj…

uczen-w-kosciele-podczas-rekolekcji-d0a3797.jpg
width: 1600
height: 1200

Zakaz używania telefonów na lekcjach. Nowacka: „Widzimy, jak wiele zła sprowadza to na dzieci”
type: item
date: 2026-03-02T10:13:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła podstawowa
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: W Sejmie posłowie Koalicji Obywatelskiej zaprezentowali projekt ustawy przewidującej radykalny zakaz dla dzieci do 15. roku życia – ograniczenie dostępu do mediów społecznościowych oraz zakaz telefonów w szkołach podstawowych. Szykuje się przełom.
encoded: W piątek w Sejmie posłowie Koalicji Obywatelskiej przedstawili założenia ustawy, która przewiduje radykalny zakaz dostępu do mediów społecznościowych dla dzieci do 15. roku życia. Celem ustawy jest ochrona najmłodszych przed przemocą w sieci, hejtem i presją rówieśniczą. Statystyki są porażające: aż 1,4 mln dzieci w wieku 7–12 lat korzysta z mediów społecznościowych, a nastolatki spędzają w internecie ponad 5,5 godziny każdego dnia! Przeciętny młody użytkownik ma aż sześć kont na różnych platformach. Zakaz mediów społecznościowych i telefonów dla dzieci do 15. roku życia Najmocniejszym punktem projektu KO jest radykalny zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez dzieci do 15. roku życia. Jak podkreślali posłowie, chodzi o realne odcięcie młodych od „nieograniczonego niczym dostępu” do internetu. Wprowadzone mają być także konkretne zasady w szkołach: całkowity zakaz używania telefonów komórkowych na lekcjach w szkołach podstawowych. Wyjątkiem będą sytuacje, gdy nauczyciel pozwoli na korzystanie z telefonu – na przykład ze względów zdrowotnych lub dydaktycznych. „Widzimy, jak wiele zła sprowadza na dzieci to, że mają nieograniczony (...) niczym dostęp do mediów społecznościowych i telefonu komórkowego. Dlatego podjęliśmy decyzję, że należy działać: mocno i zdecydowanie, w obronie dzieciaków, młodych osób, w obronie ich zdrowia psychicznego i bezpieczeństwa” − powiedziała Barbara Nowacka. Kto i jak będzie pilnował przestrzegania nowych przepisów? Nowe prawo przewiduje, że nadzór nad zakazem obejmie Koordynator Usług Cyfrowych. Działać będzie na podstawie unijnego aktu o usługach cyfrowych (DSA). Platformy cyfrowe łamiące te reguły mogą zostać ukarane karą sięgającą nawet 6 proc. swoich obrotów. Przepisy nie wymieniają konkretnych nazw mediów społecznościowych – chodzi o wszystkie, które spełniają unijną definicję platformy społecznościowej. Co z weryfikacją wieku dzieci? Mają powstać narzędzia Największe wyzwanie to – jak zgodnie podkreślili autorzy projektu –…

zakaz-telefonow-w-szkolach-67229d3.png
width: 1600
height: 1200

Lutowe hity Marty Kabulskiej: „Rzeczy, które wybrałam tej zimy”
type: item
date: 2026-02-25T14:40:34.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: To pierwszy tekst z mojego nowego cyklu „Naczelna sprawdza”. Raz w miesiącu będę przyglądać się rzeczom, miejscom i rozwiązaniom, które realnie pojawiają się w moim życiu – bez rankingów i bez udawanej obiektywności. Tylko subiektywne, uczciwe sprawdzenie z perspektywy redaktorki naczelnej, dziennikarki, psycholożki i mamy.
encoded: Rzeczy, które naprawdę zrobiły na mnie wrażenie Zimą łatwo wpaść w tryb przetrwania. Krótki dzień, długie listy zadań, dzieci, praca, ciało, które domaga się więcej troski niż zwykle. I chociaż od lat zajmuję się rozmowami o emocjach, relacjach i zdrowiu psychicznym, to coraz wyraźniej widzę, że na co dzień ratują nas nie wielkie rewolucje, tylko małe, trafione wybory. Dlatego ten cykl zaczynam właśnie tak: od rzeczy prostych, zwyczajnych, ale realnie wspierających. Takich, które w ostatnich tygodniach coś we mnie uspokoiły, ułatwiły albo po prostu sprawiły przyjemność. Nie szukałam „najlepszego”. Szukałam wystarczająco dobrego dla dzieci, dla siebie, dla naszego codziennego tempa. Bez presji, że wszystko musi być rozwojowe, zdrowe, produktywne i jeszcze ładnie wyglądać na zdjęciu. Sprawdzone miejsce Pixel XL – kiedy cała rodzina naprawdę dobrze się bawi Są miejsca, które obiecują „frajdę dla wszystkich”, a w praktyce oznaczają: dzieci szaleją, dorośli czekają. Pixel XL okazał się zaskakująco inny. To oryginalna przestrzeń z interaktywnymi matami, w której dzieci są w swoim żywiole, a dorośli nie czują się dodatkiem do atrakcji. To miejsce jest niezwykłym połączeniem analogowej i cyfrowej zabawy. W każdej sali znajduje się interaktywna mata stworzona z kafli, która staje się polem do gry. Znajdziecie tu gry przeznaczone dla każdego od 3 do 103 lat. Godzina spędzona na skakaniu, bieganiu, tańczeniu minęła mi niezwykle szybko. Uśmiech nie schodził z twarzy, a pot ściekał z czoła. Nie wiem, kto bawi się tu lepiej – dzieci czy dorośli. Co mnie zaskoczyło? Pixel XL faktycznie łączy pokolenia. Można naprawdę być razem, a nie obok siebie. Dla kogo to ma sens: Dla rodzin, które chcą wspólnego doświadczenia, nie tylko „wybiegania dzieci”. Dla kogo raczej nie: Dla tych, którzy szukają ciszy i kontemplacji – to miejsce jest o energii. Sprawdzone zabawki Klocki magnetyczne – zabawka, która naprawdę zostaje na dłużej Są zabawki, które robią wrażenie przez jeden dzień. I są takie…

NACZELNASPRAWDZAMAMOTOJA.pdf-c0ebd88.jpg
width: 1600
height: 1200

Co łączy dziewczynki i ich zwierzęta? Dowiecie się w nowej kampanii LEGO She Built That Animals
type: item
date: 2026-02-16T14:56:24.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
description: Czy wiesz, że… 34% dziewczynek w Polsce woli zwierzyć się swojemu zwierzęciu niż nauczycielowi (5%)? To pokazują nowe badania przeprowadzone na zlecenie Grupy LEGO wśród dzieci. To mocny sygnał, jak ogromną rolę w emocjonalnym świecie dziewczynek odgrywają relacje ze zwierzętami.
encoded: Grupa LEGO rozpoczęła nowy, ekscytujący rozdział kampanii „She Built That”, aby uczcić silne więzi, jakie dziewczynki tworzą ze swoimi ulubionymi zwierzętami - zarówno prawdziwymi, jak i zabawkowymi - pomagając im odkrywać siłę więzi, pewności siebie i kreatywności poprzez przyjaźnie, które nawiązują ze swoimi zwierzęcymi najlepszymi przyjaciółmi. Kampania „She Built That” wystartowała w 2025 r., aby podważyć przestarzałe stereotypy społeczne, które mogą ograniczać potencjał dziewcząt, i aby zachęcić je do postrzegania siebie jako konstruktorki w każdym znaczeniu tego słowa. Globalne badanie przeprowadzone na grupie 13 250 dzieci w 13 krajach, zlecone przez Grupę LEGO, pokazuje, że zwierzęta mają duży wpływ na rozwój osobisty dziewcząt, a przyjaźń ze zwierzętami - zarówno domowymi, jak i zabawkami - znacznie zwiększa ich kreatywność i dobre samopoczucie emocjonalne. Badanie wykazało, że dziewczynki* tworzą silniejsze więzi ze zwierzętami domowymi i zabawkami przedstawiającymi zwierzęta niż chłopcy, co odgrywa większą rolę w ich życiu społecznym. W Polsce badanie zostało przeprowadzone na 1000 respondentach, wśród których znalazły się dzieci w wieku od 6 do 16 lat. Najważniejsze wnioski z badań w kraju obejmują: Bawienie się zabawkowymi zwierzątkami pomaga zwiększyć poczucie szczęścia dziewcząt (52%), wyobraźnię (17%), kreatywność (20%) i pewność siebie (22%). Zwierzęta odgrywają rolę w nauczaniu ważnych wartości i umiejętności – dwie na pięć dziewcząt (40%) twierdzi, że zwierzę domowe nauczyło je troskliwości, życzliwości i dbania o innych. Zabawki przedstawiające zwierzęta inspirują kreatywność – 35% dziewcząt twierdzi, że ich zabawka motywowała je do rysowania, pisania lub tworzenia nowych rzeczy. Dla 32% dziewcząt co najmniej jedno z ich ulubionych wspomnień wiąże się ze zwierzęciem domowym (24% w przypadku zabawek przedstawiających zwierzęta), a 22% przyznaje, że niektóre z ich najszczęśliwszych chwil to te spędzone na zabawie lub kreatywnej pracy z nimi (19% w …

LEGO-She-Built-That-Animals-f763ae3.jpg
width: 1600
height: 1200

Raport o... zabawie. IKEA tworzy kolekcję, która ma nas odstresować
type: item
date: 2026-02-09T08:44:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: zakupy
description: „Zaproś dom do zabawy” to hasło nowej kolekcji IKEA GREJSIMOJS. Jak wynika bowiem z raportu IKEA Play 2024, dzieci stresują się dziś bardziej niż 5, 10 czy 15 lat temu, a celem zabawy coraz częściej jest oderwanie od presji i stresu niż odkrywanie świata i bycie kreatywnym. Poznajcie 33 produkty, z których każdy ma wywołać uśmiech na twarzy i zachęcić do wygłupów - nie tylko najmłodszych.
encoded: Zabawa jako antidotum na codzienny stres Wnioski z badań IKEA* pokazują, że znaczenie zabawy jest ogromne. 9 na 10 dzieci deklaruje, że w trakcie zabawy czuje się szczęśliwsze, a 95% opiekunów zauważa związek między szczęściem pociechy a ilością i częstotliwością takich momentów. Coraz częściej nie chodzi o aktywności z jasno określonym celem, lecz o czas spędzony razem – bez oceniania i bez presji. Jednocześnie dane wskazują na rozdźwięk między intencją a realnymi możliwościami. 51% rodziców przyznaje, że obecnie spędza więcej czasu na zabawie z dziećmi niż kilka lat wcześniej, jednak 54% wciąż chciałoby mieć na to więcej przestrzeni w ciągu dnia. Te liczby stały się impulsem dla IKEA do podkreślania zabawy jako istotnego elementu życia w domu. Odkryj radość na co dzień Zabawa jest nie tylko dla dzieci. Według raportu IKEA Play 2024, pomaga ona zmniejszyć stres, pobudzić kreatywność i poprawić samopoczucie – niezależnie od wieku. A w niepewnych czasach nasze domy stają się jeszcze ważniejsze jako bezpieczne, radosne miejsca. Dlatego powstała kolekcja GREJSIMOJS – by wprowadzić więcej zabawy do codziennych rutyn i uczynić ją centralną częścią życia w domu. W jej tworzeniu wzięło udział 12 projektantów i projektantek. Ich kreatywność pozwoliła zaprojektować produkty, które nie tylko wyglądają zabawnie, ale też zachęcają do interakcji, eksperymentowania i wspólnego spędzania czasu. Zamiast narzucać gotowe rozwiązania, powstały elementy, które można wykorzystywać na różne sposoby, w zależności od sytuacji i potrzeb. GREJSIMOJS zmienia przestrzeń domową w miejsce pełne możliwości, gdzie zabawa staje się naturalną częścią życia. „Kiedy spotkaliśmy się w szerokim gronie projektantek i projektantów na pierwszych warsztatach GREJSIMOJS, nie mieliśmy pojęcia, co z tego wyniknie. Mogliśmy się bawić bez ograniczeń. Zabawa jest zaraźliwa. Przekonaliśmy się o tym podczas prezentowania szkiców i prototypów w naszym biurze w Älmhult. Podchodziły do mnie różne osoby – jedne z dzieć…

Nowa-kolekcja-IKEA-GREJSIMOJS-f31e72f.jpg
width: 1600
height: 1200

Macantom pieczywa wstęp wzbroniony. „Obrzydliwe, czego uczą dzieci”
type: item
date: 2026-01-20T10:35:39.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: wychowanie
subject: zakupy
description: Miękka czy chrupiąca, jeszcze ciepła czy już wystudzona – dla części klientów wybór pieczywa zaczyna się od dokładnego „przemacania” kilku bułek. Problem w tym, że często robią to gołymi rękami. Temat wrócił ze zdwojoną siłą po tym, jak autor profilu „Pomysłodawcy” wziął sklepowych „macantów” na celownik i napisał list otwarty do największych sieci handlowych w Polsce.
encoded: Choć supermarkety przyzwyczaiły nas do samoobsługi, zasady higieny wciąż bywają traktowane bardzo wybiórczo. Pan Kamil zwrócił uwagę na zjawisko, które wielu klientów zna aż za dobrze – dotykanie bułek lub całych bochenków chleba w poszukiwaniu tego „najlepszego”, często bez użycia foliowych rękawiczek. Z własnych obserwacji autor „Pomysłodawców” wnioskuje, że rękawiczek nie używa nawet połowa klientów. „Widok osób, które gołymi rękami macają bułki czy całe bochenki chleba, by sprawdzić ich miękkość, jest codziennością – to niehigieniczne i zniechęcające dla innych klientów” – jak podkreślił w rozmowie z „Dziennikiem Łódzkim”. W liście otwartym skierowanym m.in. do Biedronki, Lidla, Dino, Netto, Auchana, Carrefoura i Kauflanda napisał wprost, że obecny system oparty na foliowych rękawiczkach nie zdaje egzaminu. Zwrócił też uwagę na ich wady – rękawiczki się sklejają, są niewygodne i generują tony plastiku, który po kilkunastu sekundach trafia do kosza. Jego propozycja? Wprowadzenie bezdotykowych podajników znanych z wielu zachodnich krajów. Jednych to brzydzi, inni wzruszają ramionami O sklepowych „macantach” jest na tyle głośno, że temat poruszyłam wśród znajomych mam. Ich podejście? Zaskakująco różne. – Mam dwulatka i powiem szczerze: mnie to w ogóle nie brzydzi. Każdy, kto ma takie dziecko, wie, że jego ręce co chwilę lądują w buzi, na podłodze, w piasku. Miałam styczność z gorszymi zarazkami niż te z bułki, którą ktoś wcześniej dotknął – mówi mama 2-letniego chłopca. Innego zdania są jednak mamy starszych dzieci. – Dla mnie to przede wszystkim dawanie fatalnego przykładu. Dzieci patrzą i uczą się, że zasady są po to, żeby je naginać. Higiena w sklepie to nie fanaberia, tylko element kultury. Obrzydliwe, że dorośli uczą dzieci czegoś takiego – podkreśla mama 7-latki. – Czasem daję mojej czteroletniej córce bułę jeszcze w sklepie, gdy jest marudna, ale zawsze używam rękawiczki. Nie wyobrażam sobie włożenia gołej dłoni do kosza z pieczywem. To kwestia szacunku do i…

nakladanie-pieczywa-w-sklepie-b408118.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
type: item
date: 2026-01-13T14:02:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od mamy dwójki dzieci, która z coraz większym niepokojem obserwuje sposób, w jaki przedszkola nazywają grupy najmłodszych. Z pozoru niewinne określenia w jej ocenie są formą infantylizowania. Czy to nie przesada?
encoded: „Zamiast grupy – etykietka jak z warzywniaka” Piszę do was jako mama syna w drugiej klasie podstawówki i córki w przedszkolu. I dopiero przy młodszym dziecku coś we mnie pękło. Zorientowałam się, że to, co w wielu placówkach uchodzi za „urocze”, dla mnie jest po prostu krzywdzące. W przedszkolu mojej córki dzieci nie są w grupach I, II czy III. Są owocami. Najmłodsze to „jabłuszka”, potem „malinki”, „brzoskwinki” i na końcu „jagódki”. Tak są podpisane sale, tak mówi się o nich w mailach do rodziców, tak zwracają się do nich nauczycielki. Moja czteroletnia córka nie mówi: „jestem w grupie czterolatków”, tylko: „jestem Malinką”. I za każdym razem, gdy to słyszę, mam dziwne uczucie, że ktoś sprowadza ją do czegoś małego, słodkiego, infantylnego. Ptaki, owoce i dziwna hierarchia Mój syn chodził do innego przedszkola. Tam grupy też miały „kreatywne” nazwy, ale były to ptaki. Najmłodsze dzieci to były Wróbelki, potem Jaskółki, starsze Orły, a zerówkowicze – Sowy. Już wtedy nie byłam fanką tego pomysłu, ale przynajmniej było w tym jakieś odniesienie do rozwoju: małe ptaki, większe, mądre sowy na końcu. Przy owocach nie widzę nawet tego. Co właściwie znaczy, że dziecko „awansuje” z jabłuszka na malinkę? Że staje się bardziej dojrzałe? Słodsze? Bardziej „do zjedzenia”? Brzmi absurdalnie, a jednak tak właśnie buduje się dzieciom obraz samych siebie. Moja córka już mówi, że „malinki są większe niż jabłuszka” i że „jagódki to już prawie szkoła”. Zamiast spokojnie przechodzić kolejne etapy rozwoju, zaczyna porównywać się przez pryzmat owocowych etykietek. „Moje dziecko to nie produkt” Dla wielu dorosłych to pewnie drobiazg. Ot, sympatyczne nazwy, które mają umilić dzieciom pobyt w przedszkolu. Dla mnie to jednak coś więcej. To język, którym opisujemy dzieci, a język ma znaczenie. Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką. Nie jest też wróbelkiem czy sową. Jest człowiekiem – z emocjami, charakterem, potrzebą bycia traktowaną poważnie. Nawet jeśli ma cztery lata. I naprawdę ni…

kilkuletnia-dziewczynka-w-przedszkolu-e3866de.jpg
width: 1600
height: 1200

Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
type: item
date: 2026-01-12T15:44:10.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauka
subject: szkoła
description: Jedna krótka wiadomość potrafi wywrócić poranek do góry nogami. Gdy szkoła komunikuje zmiany w ostatniej chwili, konsekwencje ponoszą nie tylko uczniowie, ale całe rodziny. Ten poniedziałek zaczął się od absurdu, który do dziś trudno mi zrozumieć.
encoded: Powiadomienie, które rozwaliło cały poranek O 7:30 rano zawibrował mi telefon. Szykowałam się do pracy, z kubkiem kawy w dłoni, zobaczyłam powiadomienie z Librusa. „Nowa wiadomość”. Otwieram i czytam, że zajęcia zaplanowane na 8:00, które kilka dni temu zostały oficjalnie odwołane, jednak się odbędą. Informacja wysłana trzydzieści minut przed rozpoczęciem lekcji. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. Przecież plan dnia był już ustalony inaczej. Córka o 7:30 była w łazience – z rozczochranymi włosami, w piżamie, na etapie mycia zębów. Nagle mieliśmy się w pół godziny teleportować do szkoły. Czy ktoś w tej szkole myśli o rodzinach? To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie sama zmiana decyzji, ale sposób jej przekazania. Jakby dyrekcja zakładała, że wszyscy siedzimy od świtu na baczność, tylko czekając na nowe komunikaty. A przecież rodzice planują poranki, pracę, dojazdy, opiekę nad młodszymi dziećmi. Nauczyciele też mają swoje życie i obowiązki. Jestem ciekawa, kiedy nauczyciel na zastępstwo się o tym dowiedział... Była długa przerwa świąteczna, tyle dni bez nauki i szkolnego chaosu. Ledwo dzieci wróciły do rytmu, a już na starcie taki bałagan. Jakby ktoś zapomniał, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego są prawdziwi ludzie, nie pionki w planie lekcji. Nieobecność, której nikt nie cofnie Moja córka oczywiście dostała nieobecność. Nie zdążyłyśmy – fizycznie nie było to możliwe. I w systemie będzie to wyglądało tak, jakbyśmy to my zawiniłyśmy, jakbyśmy zlekceważyły obowiązek szkolny. A prawda jest zupełnie inna – zawiódł system i brak szacunku do czasu rodzin. Najgorsze jest poczucie bezsilności. Mogę napisać maila, mogę się oburzać, ale jutro znów mogę dostać podobne powiadomienie w ostatniej chwili. Chciałabym tylko odrobiny przewidywalności – takiej, która pozwala normalnie żyć, a nie reagować na szkolne komunikaty jak na alarm przeciwpożarowy. Zobacz także: 6 żelaznych zasad w fińskich szkołach. To dlatego dzieci w Finlandii świetnie się uczą

klasa-w-szkole-przed-lekcjami-3fb39f4.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
type: item
date: 2026-01-06T09:00:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Czy potrafisz rozwiązać to pozornie proste równanie: 48÷2(9+3)? Choć dziś wystarczy wpisać je w wyszukiwarkę, by w kilka sekund uzyskać poprawny wynik, ponad 100 lat temu zostałby on uznany za błąd.
encoded: Równanie 48÷2(9+3) z pozoru wydaje się proste, jednak jego rozwiązanie wywołuje ogromne emocje wśród internautów. Wszystko za sprawą dwóch potencjalnych odpowiedzi: 2 oraz 288. Różnice wynikają z tego, jak dana osoba interpretuje kolejność wykonywania działań matematycznych. Podczas gdy obecne zasady jasno wskazują prawidłowy wynik, w 1917 roku taka odpowiedź zostałaby uznana za błędną. Jaka jest poprawna kolejność działań matematycznych? Zgodnie z aktualnymi zasadami matematycznymi kolejność wykonywania działań przedstawia się następująco: najpierw działania w nawiasach, dalej potęgowanie, później mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej). Kiedy w równaniu pojawiają się mnożenie i dzielenie obok siebie, należy wykonywać je w kolejności występowania – czyli od lewej do prawej strony. Dlatego tak istotne jest, aby nie przypisywać nieuzasadnionego pierwszeństwa nawiasowi, który symbolizuje mnożenie. Jak obliczyć równanie 48÷2(9+3)? Rozwiązanie krok po kroku W omawianym równaniu 48÷2(9+3) zaczynamy od dodawania w nawiasie. Następnie wykonujemy dzielenie, bo to ono pojawia się pierwsze w zadaniu, na końcu mnożenie. Przejdźmy przez proces rozwiązania równania krok po kroku: 48÷2(9+3)=? 48÷2(12)=? 24x12=288 Prawidłowa odpowiedź to 288. Błędne rozwiązanie może pojawić się, jeśli potraktujemy nawias jako priorytetowy element działania. Taka interpretacja jest niezgodna z obecnie obowiązującymi zasadami matematyki, choć – jak wskazuje Presh Talwalkar – ponad 100 lat temu mogła być uznana za prawidłową. Co zmieniło się od 1917 roku w zasadach matematyki? Źródłem kontrowersji jest różna interpretacja pozostałego nawiasu w wyrażeniu. Dla niektórych oznacza on pierwszeństwo wykonania działania, co prowadzi do wyniku 2, inni traktują go jako mnożenie, które należy wykonać zgodnie z zasadami kolejności, dając wynik 288. O tym zagadnieniu mówi również matematyk Presh Talwalkar na swoim kanale YouTube MindYourDecisions, …

zagadka-ile-to-jest-48293-2e0d57a.jpg
width: 1600
height: 1200