Nawet 9-latki boją się starości. „Córka prosiła, bym kupiła jej krem anti-aging, bo wszystkie koleżanki takich używają”
Rodzice przyznają, że trend „Sephora Kids” przestał być już tylko modą na popularne na TikToku produkty z perfumerii. Coraz więcej dzieci interesuje się kosmetykami anti-aging, zna nazwy składników aktywnych i obawia się zmarszczek, choć ich skóra nie potrzebuje jeszcze nawet podstawowej pielęgnacji przeciwstarzeniowej.
To nic zaskakującego, że dziewczynki (a w dzisiejszych czasach również chłopcy) interesują się kosmetykami. Chociaż w samym zainteresowaniu pielęgnacją skóry nie ma nic złego, niepokojące jest to, że coraz młodsze dzieciaki zaczynają bać się czegoś, co powinno być dla nich zupełnie abstrakcyjne: starzenia. Pokolenie Sephora boi się zmarszczek Trend Sephora Kids narodził się w mediach społecznościowych, głównie na TikToku. Dzieci i przednastolatki oglądają filmiki influencerek pokazujących codzienne rytuały pielęgnacyjne, testują luksusowe kosmetyki i tworzą wieloetapowe rutyny, które często bardziej przypominają pielęgnację trzydziestolatki niż dziecka. Dermatolodzy zwracają uwagę, że wiele produktów promowanych przez influencerów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dojrzałej, takie jak retinol czy silne kwasy. Dziecięca skóra ich nie potrzebuje, a nieumiejętne stosowanie może prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery hydrolipidowej skóry. Rodziców martwi jednak nie tylko skład kosmetyków. Coraz częściej słyszą pytania o zmarszczki, starzenie czy utratę jędrności skóry. „Powiedziała, że nie chce się zestarzeć” – Moja córka ma dziewięć lat. Kilka tygodni temu poprosiła mnie o krem anti-aging. Myślałam, że źle usłyszałam. Zapytałam, po co jej taki kosmetyk. Odpowiedziała, że wszystkie koleżanki już mają i że nie chce mieć zmarszczek, a już marszczy jej się czoło, kiedy się dziwi – opowiada pani Marta. Przyznaje, że przez chwilę nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. – Dziewięciolatka nie powinna myśleć o starzeniu. Powinna martwić się tym, czy zdąży na rower z koleżankami, a nie tym, jak będzie wyglądała za czterdzieści lat. Mama postanowiła wykorzystać sytuację do rozmowy. – Pokazałam jej swoje zdjęcia sprzed dwudziestu lat i powiedziałam, że zmarszczki są naturalną częścią życia. Nie chcę wychować córki w przekonaniu, że starzenie to coś, czego trzeba się bać. „Nie demonizowałabym kosmetyków” Nie wszyscy rodzice patrzą na ten trend równie krytycznie. – Mam jedenastoletnią córkę i nie widzę problemu w tym, że interesuje się pielęgnacją. Sama kupuję jej delikatne kosmetyki, krem z filtrem czy lekki krem nawilżający. To lepsze niż makijaż. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy dzieci sięgają po produkty dla dorosłych – uważa Joanna. Jej zdaniem nie warto zakazywać wszystkiego. – Jeśli będziemy robić z kosmetyków temat tabu, zainteresowanie będzie jeszcze większe. Wolę rozmawiać z córką i tłumaczyć jej, dlaczego niektóre produkty nie są dla niej. „TikTok zabrał dzieciom dzieciństwo” Znacznie ostrzej ocenia sytuację pani Agnieszka, mama dziesięciolatka. – Mam wrażenie, że TikTok odebrał dzieciom prawo do bycia dziećmi. Dziewczynki, a z moich obserwacji wynika, że też chłopcy, bo mam syna, nie bawią się już w dorosłych przez godzinę czy dwie. Oni próbują nimi być przez cały czas. Martwią się cerą, zmarszczkami, wagą i wyglądem, zanim zdążą skończyć szkołę podstawową. Najbardziej niepokoi ją presja rówieśnicza. – Mój syn dba o siebie, zwraca na takie rzeczy uwagę. Kiedyś rozmawiał o pielęgnacji z koleżankami i wrócił ze szkoły wściekły, bo w tym pokoleniu dzieci nie dziwi to, że chłopak dba o skórę, ale to, że używa zwykłego kremu nawilżającego. Wyobrażamy sobie? Dziesięciolatki oceniają się przez pryzmat kosmetyków przeciwzmarszczkowych. Uczmy dzieci, że starzenie się to przywilej Psychologowie od lat zwracają uwagę, że dzieci coraz wcześniej zaczynają porównywać swój wygląd z obrazami oglądanymi w mediach społecznościowych. Filtry, idealna cera i perfekcyjne rutyny pielęgnacyjne anti-aging sprawiają, że nawet najmłodsi zaczynają wierzyć, iż wygląd wymaga nieustannego poprawiania. Rodzice mają różne sposoby reagowania. Jedni kupują dzieciom podstawowe kosmetyki i tłumaczą, czym różni się pielęgnacja od walki ze starzeniem. Inni stanowczo odmawiają zakupu produktów anti-aging. Są też tacy, którzy uważają, że moda minie tak samo szybko, jak się pojawiła. Jedno wydaje się jednak niepokojące. Jeśli dziewięcioletnie dziecko zaczyna bać się zmarszczek, problemem nie jest już sam krem przeciwstarzeniowy. Problemem jest świat, który przekonał je, że starość to coś, przed czym trzeba zacząć uciekać, zanim jeszcze skończy się dzieciństwo. A przecież starzenie się to ogromny przywilej i tego powinniśmy uczyć nasze dzieci. Zobacz także: Trend „Sephora kids” drenuje portfele rodziców. „Z niepokojem odkryłam, co córka robi w łazience”
Od września uczniowie muszą wyłączyć i oddać telefony. MEN ostrzega: to obowiązek, nikt nie będzie się cackał
Zakaz smartfonów w szkołach zacznie obowiązywać od 1 września. Wiceszefowa MEN Katarzyna Lubnauer przypomina, że przepisy obejmą też przedszkola, a w wielu szkołach telefony mają trafić do depozytu. Ustawa przewiduje jednak trzy wyjątki, m.in. sytuacje alarmowe, cele edukacyjne i kwestie zdrowotne.
Nowe przepisy mają uporządkować codzienność w szkołach − także w tych, które już wcześniej ograniczały telefony. Jeśli placówka dysponuje odpowiednim miejscem, uczniowie powinni zostawiać urządzenia w depozycie na czas zajęć, tak aby nie mieć ich przy sobie. W praktyce oznacza to prosty schemat: telefon jest odkładany na początku dnia, a odbierany po zakończeniu lekcji. Depozyt albo inne rozwiązanie: szkoły muszą się przygotować Nie każda szkoła ma jednak warunki, by zorganizować depozyt. W takim przypadku ma wdrożyć inne, realne do skontrolowania rozwiązanie. Przykłady? Trzymanie wyłączonego telefonu na dnie plecaka albo korzystanie ze specjalnych „skarpetek” na telefony, które stosują już niektóre placówki. Warto dopytać wychowawcę lub dyrekcję, jakie zasady będą obowiązywać u was, żeby dziecko od pierwszych dni wiedziało, co robić i nie stresowało się w szatni. Przedszkola i szkoły grają według różnych reguł, ale cel jest jeden W szkołach zakaz dotyczy korzystania z telefonu, ale w przedszkolach wprowadzony zostaje zakaz wnoszenia smartfonów. To istotna różnica, bo inaczej wygląda organizacja dnia kilkulatka, a inaczej nastolatka, który sam wraca do domu i bywa, że telefon pełni też funkcję „łącznika” z rodzicem. Dodatkowo szkoły ponadpodstawowe mają obowiązek wpisać odpowiednie regulacje do statutu, czyli jasno określić zasady dotyczące telefonów w swojej placówce. Zasady te mają być jednakowe dla wszystkich uczniów w danej szkole. MEN zwraca uwagę, że zakaz obejmuje nie tylko telefony, ale także smartwatche. Warto o tym pamiętać, jeśli dziecko używa zegarka z funkcjami komunikacji. Trzy wyjątki, które trzeba znać: 112, edukacja i zdrowie Ustawa przewiduje trzy sytuacje, w których zakaz nie ma zastosowania. Po pierwsze: gdy sytuacja wymaga wezwania pomocy pod numerem 112. Po drugie: gdy nauczyciel wyraźnie poleci użycie telefonu w celach edukacyjnych (na przykład do konkretnego zadania na lekcji). Po trzecie: gdy chodzi o zagrożenie medyczne – za zgodą dyrektora uczeń może mieć przy sobie smartfon, jeśli jest potrzebny z powodów zdrowotnych, na przykład działa jako odbiornik miernika cukru. W tle tych zmian MEN wskazuje też na szerszy plan: szkoła ma być miejscem budowania społeczności i relacji, a nie rozpraszania uwagi przez ekrany. Warto więc przygotować dzieci na te zmiany i zawczasu ustalić: gdzie odkładają telefon, kiedy go odbierają i co robią, jeśli naprawdę potrzebują pilnego kontaktu. Źródło: Polskie Radio Zobacz też: Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Wreszcie będą darmowe obiady w szkołach dla wszystkich dzieci? Padła konkretna data
Darmowe obiady w szkołach miały być dostępne dla wszystkich uczniów podstawówek, ale sejmowe komisje zatrzymały prace nad poselskim projektem Razem. Po krótkim posiedzeniu 30 lipca ogłoszono przerwę do czasu, aż MEN przedstawi własne rozwiązania. Nie podano terminu ani tego, czy rząd zagwarantuje brak opłat za posiłki.
W Sejmie wrócił temat, który wielu rodzicom kojarzy się z codzienną logistyką i domowym budżetem: powszechne, bezpłatne obiady dla uczniów podstawówek. 30 lipca, na wspólnym posiedzeniu Komisji Edukacji i Nauki oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, odbyło się pierwsze czytanie poselskiego projektu (złożonego 26 września 2025 r.). Obrady trwały od 10:00 do 11:14 i zakończyły się przerwą do czasu, aż Ministerstwo Edukacji Narodowej przedstawi własne propozycje. Daty wznowienia prac nie wskazano. Darmowe obiady w szkole: co dalej? Projekt przygotowany przez Razem zakłada prostą zmianę w zasadach, które dziś obowiązują w szkołach podstawowych: szkoła ma zapewniać gorący posiłek, ale korzystanie z niego jest dobrowolne i odpłatne. Po nowelizacji bezpłatny, ciepły posiłek miałby przysługiwać każdemu uczniowi publicznej szkoły podstawowej (z wyjątkiem szkół dla dorosłych) oraz uczniom szkół artystycznych realizujących kształcenie ogólne na poziomie podstawowym. Choć dokument trafił do Sejmu jesienią 2025 r., a 4 listopada skierowano go do pierwszego czytania w dwóch komisjach, na długo utknął. Dopiero wniosek złożony 8 lipca 2026 r. przez grupę stanowiącą co najmniej jedną trzecią członków obu komisji doprowadził do zwołania posiedzenia. W trakcie obrad nie podjęto jednak decyzji o przejściu do szczegółowego rozpatrywania zapisów. Przewodniczący komisji samorządu Michał Krawczyk poinformował o piśmie ministry edukacji Barbary Nowackiej do marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego i ogłosił przerwę. W praktyce oznacza to, że projekt nie został odrzucony, ale realne prace nad nim znowu stanęły. MEN mówi o jakości posiłków, a co z dostępnością? Z zapowiedzi przedstawionych podczas posiedzenia wynika, że MEN prowadzi analizy dotyczące warunków przygotowywania i jakości szkolnych posiłków. Resort rozważa też uregulowanie żywienia dzieci ze szczególnymi potrzebami zdrowotnymi, m.in. przy alergiach i dietach eliminacyjnych. To kierunek, który wielu rodzinom może ułatwić codzienność, bo w praktyce szkolne żywienie bywa trudne do pogodzenia z zaleceniami dietetycznymi. Jednocześnie w tym miejscu pojawia się najważniejsze pytanie, które wraca w rozmowach rodziców: czy rządowy projekt ma zapewnić bezpłatny obiad każdemu dziecku, czy skupi się na organizacji i standardach? Z informacji przekazanych w trakcie posiedzenia nie wynika, by decyzja o bezpłatnych obiadach dla każdego dziecka była przesądzona. A bez takiej gwarancji sama poprawa jakości nie rozwiązuje problemu opłat, które w wielu domach są odczuwalne. Koszty, kuchnie i kadry, czyli najtrudniejsza część tej układanki Autorzy projektu wskazali finansowanie z budżetu państwa poprzez kwotę potrzeb oświatowych przekazywaną samorządom. W ocenie skutków regulacji roczny koszt oszacowano na 6 mld 16 mln zł, przy założeniach: 3,2 mln uczniów, 10 zł za obiad i 188 dni nauki. Biuro Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji Kancelarii Sejmu zwróciło uwagę, że wyliczenia mogą obejmować przede wszystkim sam koszt produktów, bez pełnego ujęcia wydatków takich jak: wynagrodzenia personelu, energia i woda, wyposażenie kuchni, transport i catering, przygotowanie diet specjalistycznych, inwestycje w szkołach bez zaplecza gastronomicznego. Jeśli te elementy nie zostaną realnie doszacowane, część obciążeń może spaść na samorządy, a to z kolei często przekłada się na tempo i skalę wdrożenia. W konsultacjach sejmowych poparcie było bardzo wysokie: 650 spośród 673 uczestników opowiedziało się za projektem. Również ZNP oraz oświatowa „Solidarność” poparły sam cel, ale krytycznie oceniły obecny kształt propozycji. Zwracano uwagę m.in. na braki stołówek w wielu szkołach, koszty zatrudnienia pracowników kuchni i zbyt krótki czas na przygotowanie placówek. „Solidarność” proponowała pilotaż, etapowe wdrażanie i odrębne źródło finansowania. Warto też pamiętać, że dziś bezpłatne posiłki są dostępne m.in. w programie „Posiłek w szkole i w domu”, ale zależą od kryteriów dochodowych i procedur. Projekt zakładał odejście od tej selektywności, m.in. po to, by ograniczyć ryzyko stygmatyzacji dzieci. Projekt przewidywał wejście w życie 1 września 2026 r., ale ten termin jest już nierealny. Obecnie wskazano, że przy sprawnym procedowaniu nowe rozwiązanie mogłoby obowiązywać najwcześniej w połowie 2027 r. albo od kolejnego roku szkolnego. Na razie jednak nie ma ani daty wznowienia prac komisji, ani terminu przedstawienia propozycji MEN. Źródło: Strefa Edukacji Zobacz też: ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Zgroza na plaży w Ustroniu Morskim: ludzie krzyczeli, ale ojciec nie reagował. „Wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności”
Letni urlop nad polskim morzem to dla większości z nas czas absolutnego resetu, łapania promieni słońca i budowania najpiękniejszych rodzinnych wspomnień. Niestety, niemal każdego roku bałtyckie plaże stają się także areną wydarzeń, które zamiast zachwytu budzą jedynie czyste przerażenie.
W sieci wybuchła gigantyczna burza po opublikowaniu niepokojącego zdjęcia na jednej z grup na Facebooku. Fotografia wykonana w urokliwym Ustroniu Morskim lotem błyskawicy obiegła internet, wywołując lawinę komentarzy i wzburzenie wśród tysięcy rodziców. Kobieta, która była świadkiem zdarzenia, opisała sytuację, w której dorosły mężczyzna, kompletnie odcięty od rzeczywistości, zafundował swoim najbliższym skrajnie niebezpieczny pokaz bezmyślności. To, co miało być prawdopodobnie niewinnym spacerem lub próbą zrobienia efektownego zdjęcia z wakacji, w ułamku sekundy mogło zamienić się w niewyobrażalną rodzinną tragedię. Bezpieczeństwo nad wodą w wakacje − skrajna nieodpowiedzialność na bałtyckich falochronach Z relacji autorki poruszającego wpisu wynika, że dorosły mężczyzna wprowadził na wąski, śliski i omywany przez morskie fale falochron dwójkę malutkich dzieci − chłopców w wieku około sześciu i czterech lat. Drewniane palisady, które na co dzień mają za zadanie rozbijać potężną siłę bałtyckiego żywiołu, są pokryte zdradliwymi glonami i woda potrafi zmyć z nich dorosłego człowieka w ułamku sekundy. Plażowicze, którzy zauważyli tę scenę, natychmiast zaczęli krzyczeć, próbując nawiązać jakikolwiek kontakt z mężczyzną i zmusić go do powrotu na bezpieczny piasek. Głosy setek zaniepokojonych ludzi nie przyniosły jednak żadnego rezultatu, a ojciec z pełną obojętnością kontynuował swój spacer. W pewnym momencie doszło do sytuacji jeszcze bardziej niebezpiecznej. Mężczyzna puścił starszego, zaledwie sześcioletniego chłopca samego przodem w kierunku brzegu, zostając w tyle z młodszym dzieckiem. Autorka wpisu słusznie zadaje w tym miejscu dramatyczne pytanie, które powinno wybrzmieć w głowie każdego dorosłego: co by się stało, gdyby jedno z tych małych dzieci wpadło do spienionej wody na lewą stronę konstrukcji, a drugie na prawą? Którego z własnych synów ratowałby wtedy ten rzekomo odpowiedzialny tata? Przepisy na plaży w Polsce − każdy musi znać zasady bezpieczeństwa nad morzem W trakcie próby interwencji i zwrócenia uwagi na skrajne niebezpieczeństwo okazało się, że opisywana rodzina to obcokrajowcy. Fakt, że ktoś nie jest obywatelem Polski, w żaden sposób nie zwalnia go jednak ze znajomości elementarnych przepisów porządkowych oraz zasad zdrowego rozsądku. Wchodzenie na falochrony w naszym kraju jest nie tylko przejawem skrajnej głupoty, ale jest również prawnie zakazane i grozi mandatem. Wprowadzenie na te śliskie pale małych dzieci rodzi dodatkowo potężne konsekwencje prawne związane z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia nieletnich na niebezpieczeństwo. Zamiast jednak refleksji, zawstydzenia i natychmiastowego zabrania dzieci w bezpieczne miejsce, świadek zdarzenia spotkał się z agresją i grubiaństwem ze strony matki chłopców. Kobieta, zamiast podziękować za czujność, zaczęła wulgarnie pyskować do autorki zdjęcia, udowadniając, że jest tak samo lekkomyślna jak jej małżonek. Słuchając o takich zachowaniach, można poczuć głęboki żal i bezsilność. Beztroska, z jaką niektórzy rodzice podchodzą do potężnego i nieprzewidywalnego żywiołu, jakim jest morze, po prostu przeraża i demaskuje całkowity brak instynktu samozachowawczego. Jak uczyć dzieci zasad bezpieczeństwa nad Bałtykiem − rola mądrego rodzica Jako rodzice jesteśmy dla naszych dzieci najważniejszymi przewodnikami po świecie i to nasze codzienne zachowania kształtują ich nawyki na całe życie. Jeśli sześcioletni i czteroletni chłopiec widzą, że tata z uśmiechem na twarzy ignoruje zakazy, wchodzi w miejsca niebezpieczne i lekceważy ostrzeżenia innych ludzi, dostają jasny sygnał: zasady są po to, żeby je łamać, a morze to plac zabaw. Bałtyk nie wybacza błędów, a silne prądy wsteczne potrafią wciągnąć pod wodę w ułamku sekundy nawet doskonałego pływaka, a co dopiero małego, wiotkiego kilkulatka. Czas letnich urlopów to moment, kiedy dorośli bardzo chcą poluzować wszelkie ograniczenia. Jednak zdrowy rozsądek i dbanie o bezpieczeństwo własnego potomstwa to obowiązek, który nie ma dni wolnych ani urlopu. Żadne, nawet najpiękniejsze zdjęcie na media społecznościowe i żadna wakacyjna adrenalina nie są warte tego, by stawiać na szali życie własnego dziecka. Czas też przestać przepraszać za to, że reagujemy jako świadkowie − głośny krzyk na plaży i piętnowanie takich zachowań to nie jest wtykanie nosa w nie swoje sprawy, ale walka o to, by kolejny wakacyjny dzień nie zakończył się tragedią. Zobacz też: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
Złożyli w porę wniosek i już cieszą się pieniędzmi. ZUS wypłaca po kilkaset złotych na dziecko
Będą dodatkowe pieniądze na dziecko dla rodziców i opiekunów uczniów bez kryterium dochodowego, ale tylko po złożeniu wniosku. Kto zrobił to szybko, już dostaje pieniądze, a terminy decydują o dacie wypłaty z ZUS.
Końcówka wakacji potrafi wycisnąć z domowego budżetu naprawdę sporo, dlatego program „Dobry Start” znów będzie dla wielu rodzin realnym wsparciem. Nabór wniosków na rok szkolny 2026/2027 wystartował 1 lipca 2026 r., a ZUS wypłaca jednorazowe 300 zł na każde dziecko uczące się w szkole. Tu nie ma progu dochodowego, ale jest jeden warunek, o którym łatwo zapomnieć: wniosek trzeba składać co roku. Ci, którzy zrobili to szybko, już dostają pieniądze. Jak złożyć wniosek o 300 plus? Świadczenie 300 plus nie jest przyznawane automatycznie. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy w rodzinie sporo się dzieje: zmiana szkoły, nowy plan dnia, wyjazdy. W takim zamieszaniu nietrudno przeoczyć formalność i zostać bez przelewu. Wniosek o 300 zł na wyprawkę w ramach „Dobrego Startu” można złożyć wyłącznie elektronicznie: przez PUE ZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia albo aplikację mZUS. W praktyce oznacza to, że da się to załatwić bez wychodzenia z domu, ale warto mieć pod ręką dane dziecka i dopilnować, by zgłoszenie faktycznie zostało wysłane. Terminy wpływają na moment wypłaty: wnioski złożone w lipcu lub sierpniu zapewniają wypłatę nie później niż do 30 września, wnioski złożone we wrześniu, październiku lub listopadzie są obsługiwane w ciągu 2 miesięcy od złożenia. To prosta zależność: im wcześniej dokument trafi do systemu, tym większa szansa, że pieniądze pomogą jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego, a nie dopiero „po zakupach”. Kto dostanie 300 zł na dziecko? 300 plus przysługuje na dziecko, które uczy się w szkole. Najczęściej oznacza to uczniów od 7. roku życia (czyli od pierwszej klasy szkoły podstawowej). Świadczenie można otrzymać do ukończenia przez ucznia 20. roku życia, a jeśli dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność – do 24. roku życia. Są też wyłączenia, które co roku wywołują pytania. Program nie obejmuje dzieci w przedszkolu ani dzieci realizujących roczne przygotowanie przedszkolne (tzw. zerówkę). Nie dotyczy też studentów. Wniosek mogą składać rodzice i opiekunowie w różnych sytuacjach rodzinnych. Uprawnieni są m.in.: matka lub ojciec, opiekun prawny, opiekun faktyczny, rodzic zastępczy, osoba prowadząca rodzinny dom dziecka oraz dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej. Ważna wiadomość dla rodzin, które obawiają się, że „i tak się nie załapią”: przy tym świadczeniu nie obowiązuje kryterium dochodowe. 300 zł jest przyznawane niezależnie od dochodów. 300 zł na wyprawkę szkolną To świadczenie jest jednorazowe i wypłacane raz w roku na każde uprawnione dziecko. Nie trzeba przedstawiać paragonów ani rozliczać wydatków, a pieniądze można przeznaczyć na potrzeby związane z edukacją. W praktyce najczęściej idą na rzeczy potrzebne w pierwszych tygodniach szkoły: zeszyty, podręczniki, plecak, piórnik i przybory. Dla wielu rodzin równie ważne są wydatki na WF – strój sportowy czy obuwie – bo to często te zakupy wypadają nagle, gdy nauczyciel podaje listę wymagań. Skala programu jest duża: do ZUS wpłynęło już 1,4 mln wniosków. W 2025 r. do końca listopada wypłacono prawie 4,8 mln świadczeń o łącznej wartości blisko 1,4 mld zł. To pokazuje, że dla wielu domów jest to stały element planowania wydatków na start roku szkolnego – pod warunkiem że wniosek zostanie złożony na czas. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją
Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Rodzice uczą dzieci, żeby były dobre, pomocne i umiały się dzielić. Czasami jednak bardzo cienka granica oddziela życzliwość od wykorzystywania. Wychowawczyni kolonijna zauważyła to podczas wyjścia po lody i postanowiła zareagować.
Kolonie to dla dzieci nie tylko czas odpoczynku, ale też pierwsze lekcje samodzielności i relacji z rówieśnikami. Właśnie dlatego wychowawcy często dostrzegają rzeczy, które umykają dorosłym na co dzień. Nasza czytelniczka przyznaje, że jedna sytuacja z tegorocznego turnusu skłoniła ją do rozmowy z rodzicami 10-letniego Antka. „Na początku wydawało mi się, że to zwykła życzliwość” Od kilku lat pracuję jako wychowawczyni kolonijna. Widziałam już dzieci bardzo nieśmiałe, takie, które pierwszej nocy płakały za rodzicami, i takie, które po dwóch dniach znały już pół ośrodka. Antek od początku zwrócił moją uwagę. Był pogodny, otwarty i bardzo lubiany przez grupę. Chętnie pomagał innym, nikogo nie wyśmiewał, zawsze pamiętał o słowie „proszę” i „dziękuję”. Pomyślałam wtedy, że jego rodzice mogą być z niego naprawdę dumni. Pierwszy raz zaniepokoiłam się podczas wycieczki do miasteczka. Dzieci dostały czas na kupienie pamiątek i lodów. Zobaczyłam, jak Antek płaci nie tylko za siebie, ale też za dwóch kolegów. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że pewnie chciał zrobić coś miłego albo że koledzy zwrócą mu później pieniądze. Kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Tym razem kupował napoje. Następnego dnia chipsy. Potem gofry... Za każdym razem wyglądało to podobnie. Kiedy grupa podchodziła do budki, część dzieci niemal odruchowo spoglądała na Antka. Ktoś rzucał pół żartem: „No weź, postaw”, ktoś inny dodawał: „Przecież masz jeszcze pieniądze”. Antek ani razu nie odmówił. Wyciągał portfel, płacił i jeszcze się z tego cieszył. Nie widziałam w nim dziecka, które chciało się popisywać. Raczej chłopca, który bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili... „Zadzwoniłam do jego rodziców” Wieczorem długo zastanawiałam się, czy powinnam interweniować. W końcu uznałam, że gdyby chodziło o moje dziecko, chciałabym o tym wiedzieć. Zadzwoniłam do rodziców Antka. Nie po to, żeby skarżyć. Chciałam tylko opowiedzieć, co obserwuję. Mama przez chwilę milczała. Potem powiedziała coś, co wiele wyjaśniło: przyznała, że Antek od zawsze bardzo przeżywał relacje z rówieśnikami. Bał się odrzucenia i robił wszystko, żeby inni go akceptowali. Kiedy tylko ktoś go o coś poprosił, trudno było mu odmówić. Rodzice nie mieli pojęcia, że na kolonii wygląda to właśnie w ten sposób. Poprosili mnie, żebym dyskretnie obserwowała sytuację. Nie chcę, żeby ktoś źle zrozumiał mój list. Nie uważam, że Antek trafił na grupę okrutnych dzieci. Większość z nich prawdopodobnie nawet nie zastanawiała się nad tym, że przekracza pewną granicę. Dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do tego, co jest dla nich wygodne. Jeżeli jedno z nich zawsze płaci, łatwo uznać to za coś normalnego. To właśnie dlatego potrzebują obok siebie dorosłych, którzy czasem powiedzą: „Stop”. Na kolejnych wyjściach rozmawiałam z całą grupą o koleżeństwie, wzajemności i o tym, że prawdziwa przyjaźń nie kosztuje ani złotówki. Antek nadal był tak samo lubiany. Różnica polegała na tym, że od tamtej rozmowy każdy płacił już za siebie. Mam nadzieję, że wyniesie z tych kolonii coś znacznie cenniejszego niż pamiątki. Że zrozumie, iż nie trzeba kupować sobie sympatii innych ludzi. Od redakcji Dzieci, które są empatyczne, hojne i chętnie dzielą się z innymi, mają wiele pięknych cech. Jednocześnie warto uczyć je, że życzliwość nie oznacza zgadzania się na wszystko. Psychologowie podkreślają, że umiejętność stawiania granic jest równie ważna jak pomaganie innym. Kolonie i obozy są często pierwszym miejscem, w którym dzieci samodzielnie zarządzają własnymi pieniędzmi i uczą się relacji z rówieśnikami. To dobry moment, by rozmawiać z nimi o tym, że prawdziwe koleżeństwo nie polega na tym, kto najczęściej płaci za całą grupę. Zobacz także: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień” Znalazłam to na dnie walizki mojej 13-latki i zdębiałam. Nauczycielka: „W tym wieku to normalne” Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Dobre pół roku oszczędzała na kolonie córki. „Po jednym telefonie od wychowawcy nie mogłam się pozbierać”
„Kiedy zobaczyłam numer kierownika kolonii na ekranie telefonu, od razu poczułam, że coś jest nie tak. Po tej rozmowie przez długi czas siedziałam w kuchni i patrzyłam w ścianę, zastanawiając się, czy nie popełniłam ogromnego błędu” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwszy samodzielny wyjazd dziecka to dla wielu rodziców powód do dumy, ale też ogromnych emocji. Nasza czytelniczka przez kilka miesięcy odkładała pieniądze na wymarzone kolonie dla dziewięcioletniej córki. Nie przypuszczała, że już po kilku dniach będzie musiała podjąć jedną z trudniejszych decyzji jako mama. „Telefon od wychowawcy zwalił mnie z nóg” Moja córka Maja ma dziewięć lat, mam też niemowlaka na pokładzie. Od zimy odkładałam pieniądze na pierwsze kolonie młodej. Zrezygnowałam z nowych ubrań dla siebie, brałam dodatkowe zlecenia i naprawdę liczyłam każdą złotówkę. Chciałam, żeby przeżyła coś wyjątkowego. Sama jako dziecko uwielbiałam wyjazdy i marzyłam, żeby ona też miała takie wspomnienia. Przed wyjazdem była podekscytowana. Pakowałyśmy walizkę, kupowałyśmy latarkę i pocztówki. Nie zauważyłam żadnych sygnałów, że może nie być gotowa. Trzeciego dnia zadzwonił wychowawca. Powiedział, że Maja bardzo tęskni, dużo płacze, słabo je i prosi, żebym po nią przyjechała. Po skończonej rozmowie sama się rozpłakałam. Miałam wyrzuty sumienia, że może za wcześnie ją puściłam. Jednocześnie bałam się, że jeśli od razu pojadę, utwierdzę ją w przekonaniu, że z każdej trudnej sytuacji można uciec. „To była dobra decyzja” Po długiej rozmowie z wychowawcą ustaliliśmy, że damy Mai jeszcze dwa dni. Codziennie dostawałam krótkie wiadomości, że jest trochę lepiej. I rzeczywiście – przełom nastąpił. Pod koniec turnusu córka nie chciała wracać do domu. Przywiozła plecak pełen pamiątek i głowę pełną historii. Dziś wiem, że ten jeden telefon był dla mnie znacznie trudniejszy niż dla niej samej. Czasem to rodzice muszą nauczyć się, że ich dziecko potrafi poradzić sobie z tęsknotą i zrobić pierwszy krok ku samodzielności. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Tęsknota za domem podczas pierwszych kolonii jest bardzo częsta, zwłaszcza u młodszych dzieci. Warto pozostawać w kontakcie z kadrą i wspólnie ocenić, czy dziecko potrzebuje wcześniejszego powrotu, czy wystarczy trochę czasu i wsparcia. Dla wielu dzieci pierwsza samodzielna podróż staje się ważnym krokiem w budowaniu pewności siebie. Zobacz także: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!” „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy” „Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie&#8221;
Zafarbowała 4-latce włosy na różowo i została skrytykowana. „Nie chcę się wtrącać, ale...”
Ponad milion wyświetleń i niemal tysiąc komentarzy. Kto by pomyślał, że farbowanie włosów u 4-letniej dziewczynki wywoła aż takie emocje! Strach pomyśleć, co by się działo, gdyby to był chłopiec...
Farbowanie dziecku włosów to niewinna zabawa czy przekraczanie granic? Rolka opublikowana przez instagramerkę Kasię Dębską wywołała dyskusję, w której nie zabrakło ani zachwytu, ani mocnych słów krytyki. „Mamo, chcę różowe włosy...” Instagramerka Kasia Dębska, prowadząca profil @kasiadebska_, a prywatnie mama dwóch dziewczynek, pokazała na Instagramie krótkie nagranie, na którym spełnia marzenie swojej czteroletniej córki: zafarbowała jej włosy na różowo. Na nagraniu widać nie tylko proces farbowania, ale też moment, w którym mała przegląda się w lustrze. Jej reakcja mówi wszystko – uśmiech od ucha do ucha, błyszczące oczy i ogromna radość z nowej fryzury. Film szybko zdobył popularność. Wyświetlono go ponad milion razy, a pod rolką pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. Jedni byli zachwyceni, inni nie kryli oburzenia Jak można było się spodziewać, internauci błyskawicznie podzielili się na dwa obozy. Wielu internautów pisało, że najważniejsze jest szczęście dziecka, a włosy – uwaga – odrastają! Inni byli znacznie bardziej krytyczni: „Jestem na nie. 4-latka to nie jest wiek na farbowanie – nawet zmywalne. Jeszcze dziewczynka ma czas na takie rzeczy”. Pojawiły się też głosy sugerujące, że nawet delikatne produkty nie powinny trafiać na włosy tak małych dzieci. „Kolejna matka, która nie odróżnia tonowania od farbowania i robi krzywdę córce”. Niektórzy zwracali uwagę na jeszcze inny aspekt. „Nie chcę się wtrącać, ale to nie zejdzie do końca wakacji. Chyba reakcja pani w przedszkolu nie będzie zbyt pozytywna...” Na ten komentarz sama Kasia Dębska odpowiedziała, że wychowawczynie w przedszkolu nie mają z tym żadnego problemu, a jej córka nie jest pierwszym dzieckiem z kolorowymi włosami. Pojawiły się również pytania o to, czy tak wczesne eksperymentowanie z wyglądem nie sprawi, że jako nastolatka dziewczynka będzie chciała posunąć się jeszcze dalej. „Robicie ze zwykłego farbowania martwego włosa tragedię” W obronie influencerki stanął m.in. znany fryzjer Dawid Karol Chmiel, prowadzący na Instagramie profil @lysy_od_wlosow. Nie krył irytacji poziomem niektórych komentarzy. „Większość pań tutaj powinna się udać na leczenie i to w trybie natychmiastowym. Jak czytam porównania typu 'a jak dziecko będzie chciało to czy tamto to też kupisz' albo 'dziecko powinno znać swoje granice' to już nawet mi się tego czytać nie chce... Robicie ze zwykłego farbowania martwego włosa tragedię”. Jego komentarz również wywołał wiele reakcji. Część internautów zgodziła się z fryzjerem, podkreślając, że włos jest martwą strukturą, a odpowiednio dobrane produkty nie stanowią takiego zagrożenia, jak sugerują niektórzy komentujący. Poza tym, jeśli kolor się nie wypłucze w ciągu kilku kolejnych tygodni, czy to naprawdę będzie aż taka tragedia? Jeśli kolorować, to z głową Eksperci zwracają uwagę, że jeśli rodzice decydują się na zmianę koloru włosów u dziecka, warto wybierać możliwie najdelikatniejsze rozwiązania. Bezpieczniejszym wyborem są tonery, płukanki czy kosmetyki przeznaczone do krótkotrwałego efektu kolorystycznego niż trwałe farby z silnymi substancjami chemicznymi. Dobrym pomysłem może być również wykonanie takiej koloryzacji w salonie fryzjerskim. Fryzjer dobierze odpowiedni produkt, oceni kondycję włosów dziecka i zadba o to, by cały proces przebiegł bezpiecznie. Dzięki temu kolorowa metamorfoza pozostanie przede wszystkim dobrą zabawą, a nie ryzykownym eksperymentem. Zobacz także: Zafundowała 3-miesięcznej córeczce prawdziwe kolczyki. „Płakała tylko chwilę, za to teraz wygląda ślicznie”
W upały rodzice dostają małpiego rozumu. Gdy zobaczyłam, co robi ten dzieciak przy fontannie, chciałam wzywać policję
Latem miejskie fontanny zamieniają się w darmowe aquaparki. Dzieci piszczą z radości, rodzice siedzą na ławkach i odpoczywają z nosem w telefonie. Jedna scena, której byłam świadkiem, sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, czy problemem naprawdę jest sama kąpiel w fontannie.
Wystarczy kilka naprawdę gorących dni i miejskie fontanny zmieniają się w place zabaw. Dzieci biegają między strumieniami wody, śmieją się, piszczą z radości, a rodzice siedzą obok na ławkach. Sama, z uwagi na bezpieczeństwo dzieciaków, jestem przeciwniczką takich rozrywek. Ostatnio moją uwagę przykuła scenka, jakiej jeszcze nie widziałam. Przechodziłam obok fontanny przy jednym z centrów handlowych w Warszawie. W pewnym momencie zobaczyłam kobietę, która wyciągnęła z torby jakieś śmieci – wyglądały jak jakieś papierki, może chusteczki, opakowanie po soczku – podała je kilkuletniemu chłopcu, a on pobiegł do fontanny i zaczął wciskać je w dyszę, z której tryskała woda. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Dzieci testują granice, eksperymentują i czasem robią rzeczy kompletnie nieprzemyślane, jasne. Ale tutaj całą akcję zaśmiecania i potencjalnego uszkodzenia fontanny koordynowała dorosła osoba, która nie tylko nie zareagowała, ale wręcz sprawiała wrażenie, jakby sama zachęcała do takiej zabawy. Najchętniej postraszyłabym ją policją albo strażą miejską, ale dobrze wiemy, jaki byłby koniec tej historii. Czy pozwalać dziecku kąpać się w fontannie? Przy okazji tej scenki postanowiłam zapytać o fontanny znajome mamy. W końcu w czasie upałów temat wraca co roku. Jedni uważają, że skoro dzieci świetnie się bawią, nie ma sensu robić z tego problemu. Inni przypominają, że miejskie fontanny nie są przeznaczone do kąpieli. Sanepid od lat zwraca uwagę, że woda w fontannach nie jest badana ani uzdatniana tak jak woda na pływalniach. Mogą znajdować się w niej bakterie, zanieczyszczenia czy odchody ptaków. Dochodzi też kwestia bezpieczeństwa – mokra nawierzchnia zwiększa ryzyko poślizgnięcia się, a dysze i elementy instalacji nie są projektowane z myślą o intensywnej zabawie dzieci. Mimo to dla wielu rodzin fontanny stały się symbolem letnich wakacji w mieście. – Mam dwie córki, cztery i sześć lat. Kiedy jest upał, pozwalam im wejść do fontanny. Oczywiście jestem obok i pilnuję, żeby nikomu nie przeszkadzały. Sama jako dziecko biegałam przez zraszacze i nic złego się nie stało. Nie demonizowałabym tego – mówi Natalia. Przyznaje jednak, że są granice. – Zabawa zabawą, ale nie wyobrażam sobie, żeby dzieci wrzucały coś do dysz, wspinały się po elementach fontanny albo niszczyły instalację. To już nie jest spontaniczna zabawa, tylko zwykły brak szacunku do wspólnej przestrzeni. „Nigdy bym na to nie pozwoliła” Zupełnie inaczej patrzy na sprawę Monika, mama pięcioletniego chłopca. – Dla mnie fontanna nie jest miejscem do kąpieli. Nie chodzi tylko o higienę. Nie wiemy, co jest w tej wodzie, kto wcześniej tam wchodził, czy nie ma szkła albo innych niebezpiecznych przedmiotów. Poza tym w takich miejscach są tłumy ludzi. Nigdy nie wiadomo, kto robi zdjęcia albo nagrywa. Wolę zabrać syna na plac zabaw z kurtyną wodną albo na basen. Zapytałam też Monikę o zachowanie chłopca zaśmiecającego fontannę. Czasem bardzo szybko oceniamy dzieci, zapominając, że to one dopiero uczą się świata. To dorośli pokazują im, gdzie kończy się dobra zabawa, a zaczyna odpowiedzialność za wspólną przestrzeń. – Dzieci zrobią wiele rzeczy, jeśli nikt ich nie zatrzyma. Ale od tego są rodzice. Jeśli widzę, że moje dziecko zaczyna niszczyć coś, co jest wspólne, reaguję od razu. Tego też uczymy dzieci – odpowiada. Zobacz także: Pozwoliła 2-latce pluskać się w fontannie, a teściowa skwitowała: „Wyrodna matka, której żal pieniędzy na basen”
Dzieci przestały czytać? Wyniki tego badania mocno zaskakują
Młodzi przestali czytać? To mit. Dzieci i nastolatki nadal sięgają po książki, a tradycyjny papier wciąż wygrywa ze smartfonami - co potwierdzają najnowsze badania Uniwersytetu SWPS.
Wokół czytelnictwa dorastającego pokolenia urosło wiele krzywdzących mitów. Często z góry zakładamy, że generacja wychowana ze smartfonem w dłoni nie potrafi skupić się na dłuższą chwilę i wybiera wyłącznie pobieżne treści z sieci. Diagnoza pedagogiczna przeprowadzona w roku szkolnym 2025/2026 pod kierunkiem dr. Piotra Rycielskiego z Centrum Badań nad Bullyingiem Uniwersytetu SWPS na reprezentatywnej grupie blisko 24 tysięcy uczniów wyraźnie temu przeczy. Jak podkreśla psycholog, czytanie wciąż żyje, ma się dobrze i dla większości młodych stanowi ważny element codzienności. Papier wciąż jest w modzie Choć młodzi ludzie dorastali w otoczeniu ekranów, to właśnie tradycyjna książka drukowana pozostaje ich absolutnym faworytem. Aż 61,3% badanych wskazujących swoje preferencje jednoznacznie stawia na wydania papierowe. Nowe technologie wcale nie wyparły tradycji - po prostu dały młodym nowe możliwości. Młodzież podchodzi do lektury niezwykle elastycznie, nie widząc sprzeczności między zróżnicowanymi formatami: 61,3% stawia na tradycyjną książkę papierową, 51,7% chętnie słucha audiobooków (np. podczas podróży czy spacerów), 34,9% deklaruje korzystanie z e-booków i czytników. - Formaty te oczywiście nie muszą rywalizować. Są różnymi drogami dostępu do tekstu: lekturą, słuchaniem podczas podróży czy korzystaniem z książki na czytniku. Promując czytelnictwo, powinniśmy uwzględniać to zróżnicowanie, pamiętając o preferencji książki papierowej - wyjaśnia dr Piotr Rycielski, psycholog z Centrum Badań nad Bullyingiem Uniwersytetu SWPS. Efekt BookToka: jak internet napędza miłość do papieru Warto zauważyć, że powrót do tradycyjnej książki to nie przypadek, ale efekt szerszego trendu kulturowego. Dużą rolę odgrywają tu media społecznościowe - a zwłaszcza społeczności takie jak #BookTok na TikToku czy #BookStagram na Instagramie. To tam młodzi ludzie polecają sobie nawzajem powieści, tworzą estetyczne recenzje i dzielą się emocjami po przeczytaniu kolejnych rozdziałów. Co ciekawe, w tych przestrzeniach obawę przed „grubą książką” zastąpiła moda na zbieranie pięknych wydań, barwionych brzegów i tworzenie domowych biblioteczek. Technologia, zamiast zabić czytelnictwo, stała się narzędziem do budowania wokół niego zaangażowanej wspólnoty. Co ląduje na półkach? To, po co sięgają młodzi czytelnicy, pokazuje jak zróżnicowane i dojrzałe mają potrzeby. W szkole podstawowej punktem odniesienia wciąż pozostaje klasyka gatunku z Harrym Potterem na czele. Dziewczęta chętnie sięgają po serię Wojownicy czy Opowieści z Narnii, z kolei chłopcy wybierają Dziennik cwaniaczka, Hobbita oraz Akademię pana Kleksa. Z wiekiem te preferencje mocno ewoluują. W szkołach średnich dziewczęta pasjonują się dynamicznymi powieściami młodzieżowymi i fantastyką (jak Igrzyska śmierci czy cykl o Percym Jacksonie), podczas gdy chłopcy wybierają Wiedźmina oraz mroczniejsze realia. Obok klasycznego kanonu i komiksów rośnie też zainteresowanie książkami poruszającymi wyzwania współczesności - ogromną popularnością cieszą się choćby powieści dotykające relacji człowieka ze sztuczną inteligencją. Szkolny „dołek” i dojrzały powrót do lektury Samo nastawienie do czytania zmienia się wraz z wiekiem. Największy entuzjazm wykazują uczniowie najmłodszych klas - w czwartej klasie podstawówki aż 63,4% dzieci zadeklarowało, że lektura sprawia im przyjemność. Potem następuje jednak zauważalny kryzys: w ósmej klasie wskaźnik ten spada do 48,1%. W tym samym czasie drastycznie maleje też sympatia do biblioteki szkolnej (z blisko 72% w IV klasie do zaledwie 41% w VIII). Przełom następuje jednak w szkole średniej. W liceum wskaźnik przyjemności z czytania ponownie rośnie - od 54% w pierwszej klasie do aż 68% w klasie maturalnej. Młodzież wchodzi wówczas w etap większej samodzielności, zaczyna szukać w książkach odpowiedzi na trudne pytania o własną tożsamość i wybiera pozycje zgodne z własnymi zainteresowaniami, a nie odgórnym nakazem. Ważny jest tekst, nie liczba stron Najważniejszy wniosek płynący z badań jest prosty: alarmistyczne wizje o „pokoleniu, które nie czyta” są mocno przesadzone. Kluczem do podtrzymania tej pasji jest odejście od przymusu na rzecz swobody wyboru i otwartości na różne formaty. Jak podkreślają eksperci, w czytelnictwie nie chodzi przecież o odhaczanie kolejnych pozycji z listy lektur, lecz o kształtowanie wrażliwości, umiejętności myślenia i zdolności do patrzenia na świat z perspektywy drugiego człowieka.
Nawet 2395 zł co miesiąc od państwa. Oto lista świadczeń dla rodziców małych dzieci
Zbliża się wrzesień, który dla wielu rodzin jest jednym z najdroższych miesięcy w roku. Wyprawka, opłaty i codzienne wydatki szybko uszczuplają domowy budżet. Tymczasem część rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy, że może otrzymywać znacznie więcej niż samo 800+.
Końcówka wakacji oznacza dla wielu rodzin jedno – coraz większe wydatki. Trzeba kupić wyprawkę do przedszkola lub szkoły, zapłacić za zajęcia dodatkowe, zorganizować opiekę i przygotować się do powrotu do codziennego rytmu. Warto więc sprawdzić, z jakiego wsparcia można skorzystać. 800+ to tylko jedno z kilku świadczeń. W niektórych przypadkach rodzice mogą otrzymywać nawet 2395 zł miesięcznie. Nawet 2395 zł miesięcznie. Skąd bierze się ta kwota? Najwyższa możliwa kwota dotyczy rodziców, którzy spełniają warunki do pobierania wszystkich świadczeń, które można ze sobą łączyć. To: 800 zł – świadczenie 800+, 1500 zł – świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” (tzw. babciowe), 95 zł – zasiłek rodzinny dla dziecka do 5. roku życia (jeśli rodzina spełnia kryterium dochodowe). Łącznie daje to 2395 zł miesięcznie. Oczywiście nie każda rodzina otrzyma taką kwotę. Wszystko zależy od wieku dziecka, sytuacji zawodowej rodziców oraz dochodów. 800+ przysługuje wszystkim, bez względu na dochody Najbardziej znanym świadczeniem jest oczywiście 800+. Przysługuje ono na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie obowiązuje żadne kryterium dochodowe. Wniosek może złożyć rodzic, opiekun prawny lub faktyczny. W przypadku opieki naprzemiennej każde z rodziców otrzymuje po połowie świadczenia. Zasiłek rodzinny. Nie każdy o nim pamięta Rodziny o niższych dochodach mogą ubiegać się również o zasiłek rodzinny. Obowiązują jednak limity dochodów: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Wysokość zasiłku wynosi: 95 zł miesięcznie na dziecko do ukończenia 5. roku życia, 124 zł miesięcznie na dziecko powyżej 5. roku życia. Rodzice dzieci uczęszczających do zerówki mogą dodatkowo otrzymać jednorazowy dodatek w wysokości 100 zł na rozpoczęcie rocznego przygotowania przedszkolnego. Program Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia Rodzice dzieci w wieku od 12. do 35. miesiąca życia mogą skorzystać z programu Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia: Aktywni rodzice w pracy – 1500 zł miesięcznie (tzw. babciowe), Aktywnie w żłobku – do 1500 zł miesięcznie na opłatę za pobyt dziecka w żłobku, Aktywnie w domu – 500 zł miesięcznie dla rodziców sprawujących opiekę nad dzieckiem. Ważne jest to, że tych świadczeń nie można pobierać jednocześnie. Rodzic wybiera jedno z nich. Warto też pamiętać, że świadczenie „Aktywnie w żłobku” dotyczy wyłącznie dzieci uczęszczających do żłobka, a nie do przedszkola. Jest jednak wyjątek. Jeśli dziecko ma mniej niż 3 lata i chodzi już do przedszkola, rodzice nadal mogą otrzymywać 500 zł w ramach świadczenia „Aktywnie w domu”. Które świadczenia można łączyć? To właśnie ta kwestia budzi najwięcej wątpliwości. Można jednocześnie pobierać: 800+, zasiłek rodzinny (jeśli spełnione jest kryterium dochodowe), jedno ze świadczeń programu Aktywny Rodzic. Dzięki temu miesięczne wsparcie może wynieść nawet 2395 zł, a w przypadku dziecka z niepełnosprawnością – jeszcze więcej, ponieważ świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” może być wyższe. Przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego warto sprawdzić, czy rodzinie nie przysługują dodatkowe pieniądze. Wiele osób kojarzy jedynie 800+, tymczasem lista dostępnych świadczeń jest znacznie dłuższa, a część z nich można ze sobą łączyć. Źródło: gazetaprawna.pl Zobacz także: 500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
Nie każda wakacyjna pamiątka mieści się w walizce. Nasza czytelniczka wróciła z Międzyzdrojów z obrazem, którego nie potrafi wyrzucić z pamięci. Wszystko wydarzyło się na zatłoczonym deptaku, a od jednej krótkiej uwagi zaczęła się scena, na którą patrzyli przypadkowi turyści.
Wśród straganów, lodziarni i budek z goframi na nadmorskich deptakach łatwo usłyszeć dziecięcy śmiech, ale czasem zdarzają się sytuacje, które zamiast wakacyjnych wspomnień, zostawiają po sobie zwyczajny smutek. Nasza czytelniczka twierdzi, że właśnie taki obraz przywiozła z Międzyzdrojów. „To był tylko lód” Byłam z mężem i dwójką dzieci na wakacjach w Międzyzdrojach. Wieczorem wybraliśmy się na spacer po deptaku. Dzieci chciały gofry, potem lody, więc jak większość turystów szliśmy powoli, oglądając stragany. Kilka metrów przed nami szedł ojciec z chłopcem. Dziecko mogło mieć najwyżej siedem lat, może nawet mniej. Trzymało w ręce dużego loda w wafelku i wyglądało na bardzo szczęśliwe. Nagle potknęło się o własną nogę. Lód wypadł mu z ręki i z hukiem spadł na kostkę brukową. Pomyślałam, że ojciec pewnie westchnie, może trochę ponarzeka, ale zaraz przytuli syna albo powie, że trudno, zdarza się. Bardzo się pomyliłam. Ojciec od razu zaczął krzyczeć. Nie tak, że podniósł tylko trochę głos, on naprawdę wydawał się wściekły, jakby osa go użądliła. – No pięknie! Jak zwykle! Nic nie potrafisz dopilnować! Zawsze wszystko musisz zepsuć! Chłopiec zamarł. Nawet nie płakał. Patrzył tylko na topniejącego na kostce loda, jakby liczył, że uda się jeszcze coś uratować. Po chwili usłyszałam kolejne słowa. – Wiesz, ile to kosztowało? Nie kupię ci drugiego. Sam jesteś sobie winny. Dopiero wtedy chłopiec wybuchł płaczem. „To tylko dziecko” Nie wytrzymałam. No taki mam charakter, że jak dziecku się krzywda dzieje, to muszę zareagować. Podeszłam spokojnie i powiedziałam tylko: – Naprawdę nie warto robić z tego takiej awantury. To przecież dziecko. Ojciec odwrócił się do mnie tak gwałtownie, że się nawet trochę przestraszyłam. – To moje dziecko. Proszę się nie wtrącać. Odpowiedziałam, że nie zamierzam go pouczać, ale naprawdę zrobiło mi się żal tego chłopca. Nie zasłużył na takie upokorzenie z powodu jednego loda. To chyba jeszcze bardziej go rozsierdziło. Zaczął mówić coraz głośniej, że dziś wszyscy chcą wychowywać cudze dzieci, a swoich nie potrafią. W pewnym momencie zauważyłam, że kilka osób stojących obok wyciągnęło telefony. Nie wiem, czy chcieli nagrywać ojca, czy po prostu bali się, że sytuacja zrobi się jeszcze bardziej napięta. Widziałam tylko, że wokół zebrał się mały tłum. W końcu ten facet złapał syna za rękę i odszedł. Ja wróciłam do męża i córek, ale nie mogę przestać myśleć o tym biednym chłopcu i o tym, co on musi przeżywać, jak ma za ojca takiego furiata. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji Rodzice mają prawo się zdenerwować – są tylko ludźmi. Psychologowie zwracają jednak uwagę, że zawstydzanie, wyśmiewanie czy przypinanie dziecku etykiet („jesteś niezdarą”, „zawsze wszystko psujesz”) może być dla niego znacznie bardziej bolesne niż samo niepowodzenie. Dzieci uczą się odpowiedzialności nie dzięki upokorzeniu, ale dzięki spokojnym rozmowom i wsparciu. Czasem jedna reakcja dorosłego zostaje z nimi na długie lata – warto więc zastanowić się, co chcemy, by z takich sytuacji zapamiętały. Zobacz także: Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem” „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
„Najpierw uśmiechnęłam się pod nosem. Pomyślałam, że za chwilę zobaczę chłopca, który sam zamówi sobie gofra i z dumą wróci do rodziców. Stało się jednak coś zupełnie odwrotnego. Patrzyłam na tę scenę i miałam wrażenie, że to nie dwunastolatek nie potrafi zrobić najprostszej rzeczy. To dorośli nie pozwalają mu nawet spróbować” – pisze nasza czytelniczka.
Kołobrzeski deptak tętnił życiem. Dzieci biegały z lodami, rodziny ustawiały się w kolejkach po gofry i watę cukrową, a z każdej strony słychać było wakacyjny gwar. Nasza czytelniczka przyznaje, że właśnie tam zobaczyła scenę, która skłoniła ją do refleksji nad tym, czy współczesne dzieci naprawdę są mniej samodzielne, czy może po prostu nie daje im się szansy, by tę samodzielność ćwiczyły. „Nawet nie pozwoliła mu otworzyć ust” Przyjechaliśmy z rodziną do Kołobrzegu na wczasy. Po południu wybraliśmy się na spacer deptakiem. Jak to nad morzem – dzieci od razu wypatrzyły budkę z goframi. W kolejce przede mną stała kobieta z chłopcem, który wyglądał na jakieś dwanaście lat. Trochę był starszy od moich dzieciaków. Usłyszałam, jak mówi do mamy, że chciałby kupić sobie gofra. Pomyślałam, że to świetny moment. W tym wieku większość dzieci bez problemu zrobi takie zakupy. Sama pamiętam, jak jako dwunastolatka chodziłam do sklepu po pieczywo, mleko czy lody i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Zresztą nawet moje dzieci są już w stanie to ogarnąć. Mama chłopca zareagowała jednak zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Chłopiec zrobił krok w stronę okienka i już miał coś powiedzieć, kiedy mama weszła przed niego. To ona zamówiła gofra. To ona wybrała dodatki. To ona zapłaciła. To ona odebrała zamówienie. Kiedy sprzedawczyni wyciągnęła gofra w stronę chłopca, mama przejęła go pierwsza, mówiąc, że „jeszcze go upuści”. Potem poprosiła o dodatkowe serwetki, starannie owinęła nimi deser i dopiero wtedy podała go synowi, przypominając, żeby uważał i nie pobrudził koszulki. Przez cały ten czas chłopiec praktycznie się nie odezwał. Stał obok i tylko patrzył. Miałam wrażenie, że nawet nie próbował zaprotestować. Jakby przywykł do tego, że ktoś zawsze wszystko zrobi za niego. „Czy naprawdę boimy się pozwolić dzieciom dorastać?” Nie chodzi o jednego gofra. Nie chodzi nawet o tę konkretną rodzinę. Coraz częściej widzę rodziców, którzy wyręczają dzieci dosłownie we wszystkim. Zamawiają za nie jedzenie w restauracji, odpowiadają za nie lekarzowi, pakują im plecaki, rozwiązują każdy najmniejszy problem, zanim dziecko w ogóle zdąży się z nim zmierzyć. Robią to z miłości, jasne, rozumiem to. Chcą ułatwić dzieciom życie. Tylko czy przy okazji nie odbierają im czegoś bardzo ważnego? Samodzielności nie da się nauczyć z książki. Trzeba ją ćwiczyć właśnie w takich drobnych sytuacjach. Kupienie gofra, zapłacenie za niego, powiedzenie „dzień dobry”, „poproszę” i „dziękuję” to niby drobiazg. Tak naprawdę to mała lekcja odwagi i odpowiedzialności. Patrzyłam na tego chłopca i zrobiło mi się zwyczajnie smutno. Nie dlatego, że nie kupił sobie gofra. Dlatego, że ktoś najwyraźniej uznał, iż nawet tego nie potrafi. Mam tylko nadzieję, że jeszcze będzie miał wiele okazji, żeby przekonać się, że potrafi znacznie więcej, niż sądzą jego rodzice. Komentarz redakcji Psychologowie od lat zwracają uwagę, że samodzielność rozwija się stopniowo i najlepiej uczy się jej w codziennych, bezpiecznych sytuacjach. Samodzielne zamówienie posiłku, zapłacenie za drobny zakup czy rozmowa ze sprzedawcą mogą wydawać się błahostką, ale dla dziecka są ważnym ćwiczeniem odpowiedzialności i pewności siebie. Rodzice często wyręczają dzieci z troski i chęci ochrony przed stresem. Warto jednak zastanowić się, czy czasem nie odbieramy im okazji do zdobywania doświadczeń, które w przyszłości pomogą im odnaleźć się w dorosłym życiu. Zobacz także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, a razem z nim kolejne wydatki. W jednej z gmin rodzice mogą jednak liczyć na dodatkowe wsparcie. Samorząd wypłaci 500 zł na każde dziecko, a dochody rodziny nie będą miały żadnego znaczenia.
Od 1 sierpnia rodzice mogą ubiegać się o dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko. Tym razem chodzi o Wadowicki Bon Edukacyjny, czyli jednorazowe świadczenie w wysokości 500 zł na ucznia szkoły podstawowej. Program skierowany jest do mieszkańców gminy Wadowice i ma pomóc rodzicom w opłaceniu zajęć rozwijających zainteresowania dzieci. Nabór potrwa do końca października, a wszystkie wypłaty mają zostać zrealizowane jeszcze w 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny 2026. Kto może dostać 500 zł? O świadczenie mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie dzieci uczęszczających do klas I–VIII szkół podstawowych, które mieszkają na terenie gminy Wadowice. Najważniejsze informacje o programie: kwota wsparcia: 500 zł na dziecko, termin składania wniosków: od 1 sierpnia do 31 października 2026 r., miejsce składania wniosków: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Wadowicach, wypłata świadczeń: do końca 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny nie jest nowością. W ubiegłym roku samorząd wypłacił blisko 2,8 tys. świadczeń, a do rodzin trafiło prawie 1,4 mln zł. To pokazuje, że program cieszy się dużym zainteresowaniem. Dla wielu rodzin dodatkowe 500 zł oznacza możliwość opłacenia zajęć, z których dziecko musiałoby zrezygnować ze względu na koszty. W tym roku zasady pozostają takie same – nie ma kryterium dochodowego, nie trzeba rozliczać wydatków, a wnioski będzie można składać od 1 sierpnia do 31 października. 500 zł bez kryterium dochodowego. Na co można przeznaczyć pieniądze? Największą zaletą programu jest to, że nie obowiązuje kryterium dochodowe. Oznacza to, że wysokość zarobków rodziców nie ma wpływu na możliwość otrzymania świadczenia. Pieniądze mają pomóc w sfinansowaniu zajęć pozalekcyjnych, dlatego można je przeznaczyć m.in. na: korepetycje, zajęcia sportowe, zajęcia artystyczne, zajęcia rehabilitacyjne. Co ważne, gmina nie wymaga rozliczania wydatków. Rodzice sami decydują, na jakie zajęcia przeznaczą środki. Świadczenie jest również zwolnione z podatku. Jeden wniosek na dziecko. Warto ustalić to wcześniej Choć zasady programu są proste, jest jeden szczegół, o którym warto pamiętać. Bon przysługuje jednemu z rodziców lub opiekunów, dlatego liczy się kolejność złożenia wniosku. Jeśli oboje rodzice zajmują się formalnościami, dobrze wcześniej ustalić, kto złoży dokumenty. Dzięki temu można uniknąć niepotrzebnych problemów związanych z podwójnym zgłoszeniem. Źródła: portalsamorzadowy.pl, farmer.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Trend „Sephora kids” drenuje portfele rodziców. „Z niepokojem odkryłam, co córka robi w łazience”
Pokolenie Sephora to coś więcej niż niewinna zabawa w dorosłość. To pusty portfel, presja rówieśnicza i poczucie, że nie jest się wystarczającą.
Jeszcze kilkanaście lat temu zabawa w dorosłość kończyła się na podkradaniu mamie szminki czy lakieru do paznokci. Dziś coraz młodsze dziewczynki oglądają recenzje kosmetyków na TikToku, tworzą własne wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne, a kieszonkowe wydają na kosmetyki o wartości nawet kilkuset złotych. Rodzice przyznają, że trudno nadążyć za nową modą. Tym bardziej że nie chodzi już o pojedynczy kosmetyk, ale o cały styl życia, który media społecznościowe przedstawiają jako coś zupełnie normalnego. Czym jest trend „Sephora Kids”? „Sephora Kids” to określenie, które w ostatnich latach zyskało popularność w mediach społecznościowych. Odnosi się do dzieci – najczęściej dziewczynek w wieku około 9-13 lat – które fascynują się pielęgnacją skóry i kosmetykami sprzedawanymi w perfumeriach takich jak Sephora czy Douglas. Trend narodził się głównie na TikToku. Dziewczynki nagrywają filmy z zakupów, pokazują swoje kosmetyczki, testują luksusowe marki i prezentują wieloetapowe rytuały pielęgnacyjne. Problem polega na tym, że wiele z tych produktów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dorosłych, takie jak retinol czy silne kwasy złuszczające. Dermatolodzy apelują do rodziców, by zwracali uwagę na kosmetyki, których używają ich dzieci. Zdrowa dziecięca skóra zazwyczaj nie potrzebuje takiej pielęgnacji, a niewłaściwie stosowane kosmetyki mogą prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery ochronnej skóry. Z kolei rodzice zwracają uwagę na jeszcze jeden problem: ceny. Jedno serum potrafi kosztować więcej niż miesięczny abonament za telefon, a zestaw kosmetyków z listy marzeń dziecka nierzadko przekracza kilkaset złotych. „Z przerażeniem odkryłam, co córka robi w łazience” – Weszłam do łazienki i sama poczułam się jak bohaterka filmiku na TikToku. Moja 11-letnia córka stała przed lustrem z opaską na włosach i nakładała na twarz kolejne kosmetyki. Najpierw pianka, potem tonik, serum, krem pod oczy, maseczka. Z przerażeniem odkryłam, że od kilku tygodni podkradała moje kosmetyki. Powiedziała, że wszystkie dziewczyny tak robią – opowiada Magdalena, mama piątoklasistki. Przyznaje, że najbardziej zaskoczyło ją nie samo zainteresowanie kosmetykami, ale skala zjawiska. – Gdy miałam jedenaście lat, marzyłam o błyszczyku truskawkowym. Dziś dzieci rozmawiają o peptydach, retinolu i kwasach, choć często nie mają pojęcia, do czego służą. Albo gorzej: wiedzą i wydaje im się, że naprawdę tego potrzebują. „Kosmetyczka córki jest warta więcej niż mój telefon” Media społecznościowe sprawiły, że dzieci bardzo szybko poznają nowe marki i produkty. Dla wielu z nich kosmetyki stały się elementem budowania pozycji w grupie rówieśniczej. – Moja córka ma 12 lat. Kilka miesięcy temu poprosiła mnie o krem za prawie 300 zł. Kiedy odmówiłam, usłyszałam, że wszystkie koleżanki już go mają. Potem pokazała mi film na TikToku i powiedziała, że bez tego kosmetyku skóra szybciej się starzeje. Byłam w szoku. Dziecko, które nie ma nawet zmarszczek, zaczęło bać się starzenia – mówi Joanna. Dodaje, że największym problemem jest presja. – Nie chodzi już o sam krem. Chodzi o to, że dziewczynki porównują swoje kosmetyczki tak samo, jak kiedyś porównywały piórniki. Córka przy każdej okazji chce dostawać nowe kosmetyki. Gdyby to podliczyć, to jej kosmetyczka ma równowartość najnowszego iPhona – dodaje. „Nie chodzi tylko o pieniądze” Rodzice przyznają, że moda na „Sephora Kids” uderza nie tylko w domowy budżet. Problem jest dużo poważniejszy. – Mam 13-letnią córkę i widzę, że problem jest dużo głębszy. Ona nie chce tych kosmetyków dlatego, że ma problemy ze skórą. Ona chce wyglądać jak influencerki. Ma poczucie, że jeśli nie będzie używała tych samych produktów, będzie gorsza. To mnie martwi bardziej niż ceny – opowiada Agnieszka. Psychologowie od dawna zwracają uwagę, że media społecznościowe przyspieszają proces dorastania. Dziewczynki coraz wcześniej zaczynają interesować się wyglądem, pielęgnacją i produktami przeznaczonymi dla dorosłych. Z kolei dermatolodzy podkreślają, że dziecięca skóra zwykle potrzebuje jedynie delikatnego oczyszczania, kremu nawilżającego dobranego do wieku oraz ochrony przeciwsłonecznej. Rodzice stoją dziś przed trudnym zadaniem. Z jednej strony nie chcą odbierać dzieciom radości z eksperymentowania i zabawy. Z drugiej coraz częściej zastanawiają się, gdzie przebiega granica między niewinną fascynacją kosmetykami a presją, która każe dziesięciolatce marzyć o serum przeciwzmarszczkowym. Bo trend „Sephora Kids” to nie tylko moda na drogie kosmetyki. To znak czasów, w których dzieci coraz częściej chcą wyglądać jak dorośli, zanim zdążą nacieszyć się dzieciństwem. Zobacz także: Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
Chłopiec wrócił z urodzin kolegi. „Nawet pizzy nie było. Reakcja matki jubilata mnie poraziła”
„Kiedy mój syn wrócił z urodzin i powiedział, że jadł tylko chipsy i paluszki, myślałam, że żartuje. Przecież to były urodziny sześciolatka! Zapytałam, czy był chociaż tort, odpowiedział tylko: 'Nie, ale były wafelki'. Wtedy naprawdę zrobiło mi się przykro” – pisze nasza czytelniczka.
Urodziny dzieci potrafią być tematem wielu rodzinnych dyskusji. Jedni rodzice organizują wielkie przyjęcia z animatorem, salą zabaw i wymyślnym menu. Inni stawiają na kameralne spotkanie w domu i prosty poczęstunek. Gdzie jednak jest granica między skromnością a oszczędzaniem kosztem dzieci? Zdaniem naszej czytelniczki mama jubilata przesadziła. „Wrócił głodny i zapytał, czy mogę zrobić mu kanapkę” Dzień dobry, mój syn Franek ma prawie sześć lat i od września idzie do zerówki. W przedszkolu bardzo zżył się z grupą, więc kiedy dostał zaproszenie na urodziny jednego z kolegów, był zachwycony. Przez kilka dni wybierał prezent, pytał, kiedy w końcu będzie sobota, i nie mógł się doczekać spotkania z dziećmi. To były urodziny organizowane w domu. Nie oczekiwałam żadnych cudów. Naprawdę nie chodzi o to, żeby ktoś wydawał fortunę na przyjęcie dla sześciolatków. Wiem, że wszystko jest dziś drogie, a każdy rodzic ma inne możliwości. Uważam jednak, że jeśli zaprasza się dzieci na kilka godzin, to wypada zadbać o coś więcej niż postawić na stole miskę chipsów. Kiedy odebrałam Franka, od razu zauważyłam, że jest jakiś markotny. Myślałam, że pokłócił się z kolegami albo coś mu nie wyszło podczas zabawy. W domu pierwsze, co zrobił, to poprosił o jedzenie. Zapytałam, czy na urodzinach nie było pizzy. Powiedział, że nie. Były paluszki, chipsy, ciasteczka i jakieś przekąski. Dzieci dostały też napoje, ale nie było żadnego normalnego posiłku. Przyznam, że byłam zaskoczona. Przecież dzieci w tym wieku są cały czas w ruchu. Biegają, bawią się, skaczą. Kilka godzin na samych przekąskach to naprawdę niewiele. „Nie chodziło o luksusy, tylko o zwykłą pizzę” Najbardziej zdziwiło mnie to, że mama jubilata wcale nie jest osobą, której nie stać na takie rzeczy. Nie zaglądam nikomu do portfela, ale widzę, jak żyją inni ludzie. Wiem, że niedawno robiła generalny remont mieszkania, regularnie kupuje drogie rzeczy, a na paznokcie chodzi co dwa tygodnie jak w zegarku. Nie oceniam ludzi, ale myślałam: naprawdę nie można było raz wydać tych kilkudziesięciu złotych na pizzę dla dzieci? Nie mówię o cateringu, słodkim stole i dekoracjach z internetu. Pizza i zwykły tort z cukierni naprawdę nie są jakimś luksusem. Dzieci nie potrzebują wymyślnych atrakcji. One chcą zdmuchnąć świeczki, zjeść kawałek tortu i dostać kawałek pizzy. Nie chciałam robić awantury. Zadzwoniłam do niej spokojnie, bo zwyczajnie chciałam zrozumieć, jak to wyglądało. Powiedziałam, że Franek wrócił głodny i że może warto było przygotować coś bardziej konkretnego. Jej reakcja kompletnie mnie zaskoczyła. Powiedziała, że jestem roszczeniowa, że powinnam się cieszyć, że w ogóle zaprosiła moje dziecko, i że nie będzie wydawać pieniędzy tylko dlatego, że inni rodzice mają takie oczekiwania. Było mi przykro. Nie chodziło mi o to, żeby ją zaatakować. Po prostu pomyślałam, że przyjęcie dla dzieci powinno być przede wszystkim dla dzieci. Może faktycznie każdy ma inne podejście? Ale ja na pewno bym nie pozwoliła, żeby jakieś dziecko wyszło głodne z urodzin mojego syna. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Nie ma jednego przepisu na organizację kinderbalu. Dla jednych rodzin najważniejsza będzie zabawa, dla innych poczęstunek, a jeszcze inni zdecydują się na huczne przyjęcie z prezencikami dla gości. Warto pamiętać, że rodzice mają różne możliwości finansowe i różne podejście do takich okazji. Z drugiej strony zaproszenie grupy dzieci na kilka godzin wiąże się z pewną odpowiedzialnością. Nawet skromne przyjęcie w mieszkaniu nie musi oznaczać dużych wydatków, ale dobrze zadbać o podstawowe potrzeby małych gości – zwłaszcza o to, żeby po intensywnej zabawie nie wracali do domu głodni. W tej historii trudno ocenić, co dokładnie wydarzyło się podczas urodzin. Być może mama jubilata miała swoje powody, by zorganizować przyjęcie właśnie w taki sposób. Jedno jest pewne – warto rozmawiać, ale też pamiętać, że dziecięce urodziny mają przede wszystkim sprawić radość najmłodszym. Czytaj także: Zrobiła dziecku skromne urodziny w domu. „Oluś się popłakał. Goście to same snoby”
Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni
Nie spodziewałam się, że zwykły obiad nad morzem skłoni mnie do takiej refleksji. Stałam w kolejce do nadmorskiej smażalni i obserwowałam rodzinę przede mną. Niby nic szczególnego, a jednak jedna scena została ze mną na długo.
Przede mną przy kasie stanął chłopiec. Na oko miał 11 lat. Nie był to maluch, który dopiero uczy się świata, ale już prawie nastolatek. Kasjerka uśmiechnęła się i zapytała: – Co podać? Chłopiec spojrzał na nią, potem na mamę. Nie odpowiedział. Mama natychmiast wkroczyła do akcji. – Dla syna dorsz, frytki i surówka. I poprosimy jeszcze sos. Chłopiec nawet nie musiał się odzywać. Nie chciałam oceniać, ale trudno było się powstrzymać Pomyślałam wtedy: może jest nieśmiały. Może miał gorszy dzień. Może po prostu nie lubi rozmawiać z obcymi. Jedna scena nie świadczy o całym dziecku. Ale chwilę później wydarzyło się coś, co kazało mi spojrzeć na to inaczej. Kiedy rodzina usiadła przy stoliku, chłopiec zaczął jeść. Po chwili okazało się, że nie dostał sztućców, których potrzebował. Zamiast sam podejść do obsługi albo poprosić kelnera, siedział i czekał. – Mamo, nie mam widelca. Mama wstała i poszła po widelec dla syna. Kilka minut później chłopiec zauważył, że napój, który dostał, nie był tym, który chciał. – Mamo, chciałem colę, to jest lemoniada. I znów to samo. Zamiast prostego: „Przepraszam, czy mogę prosić o inny napój?”, problem rozwiązywał dorosły. Patrzyłam na tę scenę i pomyślałam, że być może największym problemem współczesnych dzieci nie jest to, że są leniwe czy niezaradne. Problem w tym, że często nie dajemy im szansy, żeby nauczyły się radzić sobie same. Rodzice nie pozwalają dzieciom na samodzielność Bo przecież samodzielność nie pojawia się nagle w dniu osiemnastych urodzin. Nie buduje się jej wielkimi życiowymi decyzjami. Buduje się ją właśnie w takich drobiazgach: kiedy dziecko samo zamówi obiad, zapyta o coś kelnera, poprosi o pomoc, powie, że czegoś potrzebuje. Tymczasem wielu rodziców – z troski, wygody albo zwykłego pośpiechu – wyręcza dzieci niemal we wszystkim. Łatwiej samemu zamówić jedzenie. Łatwiej samemu zapytać. Łatwiej samemu załatwić sprawę niż czekać, aż dziecko się przełamie. Tylko że dziecko, któremu zawsze pomagamy, nie uczy się, że potrafi. Oczywiście nie chodzi o to, żeby wymagać od 11-latka dorosłości. Dzieci mają prawo być nieśmiałe, zagubione i popełniać błędy. Ale mają też prawo – i potrzebę – ćwiczyć niezależność. Bo być może za kilka lat ten sam chłopiec nie będzie musiał zamówić ryby w smażalni. Będzie musiał zadzwonić w ważnej sprawie, załatwić coś w urzędzie, porozmawiać z obcą osobą albo samodzielnie rozwiązać problem. I wtedy nikt nie będzie już stał obok niego, żeby odpowiedzieć za niego. Może więc warto czasem pozwolić dzieciom poczuć tę niezręczność. Pozwolić im się zająknąć, pomylić, powiedzieć coś nieidealnie. Bo właśnie w takich małych sytuacjach uczą się największej rzeczy: że mogą sobie poradzić. Czytaj także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Nowy rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, co oznacza konieczność skompletowania wyprawki dla dziecka. Dobra wiadomość jest taka, że ZUS rozpoczął już wypłaty świadczenia Dobry Start. Część rodzin ma już pieniądze na kontach, ale warto pamiętać o ważnym terminie.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych rozpoczął wypłaty świadczenia Dobry Start, czyli jednorazowego wsparcia w wysokości 300 zł na wyprawkę szkolną. Do 17 lipca rodzice i opiekunowie złożyli już blisko 1,4 mln wniosków, które obejmują ponad 2 mln dzieci. Na konta rodzin trafiło już prawie 173 mln zł. Jeśli jeszcze nie złożyłeś wniosku, warto zrobić to odpowiednio wcześnie. Termin ma znaczenie, bo od niego zależy, kiedy pieniądze zostaną wypłacone. Do kiedy złożyć wniosek o 300 plus? Wnioski o świadczenie Dobry Start można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 roku. ZUS przypomina jednak, że rodzice, którzy prześlą prawidłowo wypełniony wniosek do końca sierpnia, otrzymają pieniądze najpóźniej do 30 września. To ważna informacja dla rodzin, które właśnie kompletują szkolną wyprawkę. Świadczenie można przeznaczyć m.in. na zakup plecaka, zeszytów, podręczników, przyborów szkolnych czy sprzętu komputerowego potrzebnego do nauki. Kto może otrzymać 300 plus? Świadczenie Dobry Start wynosi 300 zł i przysługuje raz w roku na każde uczące się dziecko, niezależnie od dochodów rodziny. Wsparcie otrzymają rodzice i opiekunowie dzieci: do ukończenia 20. roku życia, do ukończenia 24. roku życia, jeśli dziecko ma orzeczenie o niepełnosprawności. Program obejmuje uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych, policealnych oraz innych placówek edukacyjnych. ZUS przypomina jednak o dwóch ważnych wyjątkach. Świadczenie nie przysługuje dzieciom uczęszczającym do tzw. zerówek ani studentom. Co ważne, wiek uprawniający do świadczenia liczony jest rocznikowo. Oznacza to, że wsparcie mogą otrzymać również uczniowie ostatnich klas liceów, techników i szkół policealnych, którzy ukończyli 20 lub 24 lata jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego. Jak złożyć wniosek o Dobry Start? Wniosek można złożyć wyłącznie przez internet. Rodzice mają do wyboru cztery kanały: aplikację mZUS, portal eZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia. Przed wysłaniem formularza warto dokładnie sprawdzić: numer PESEL dziecka, dane szkoły, do której dziecko uczęszcza lub będzie uczęszczać, numer rachunku bankowego. To właśnie na konto wskazane we wniosku ZUS przelewa świadczenie. We wniosku należy również podać adres e-mail oraz numer telefonu. 300 plus także dla cudzoziemców O świadczenie mogą ubiegać się również cudzoziemcy mieszkający razem z dziećmi w Polsce. W przypadku obywateli państw spoza Unii Europejskiej, EFTA i Wielkiej Brytanii oraz obywateli Ukrainy posiadających status UKR obowiązuje co do zasady wymóg wykazania aktywności zawodowej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Przepisy przewidują jednak wyjątki. Warunek ten nie obowiązuje m.in. wtedy, gdy wniosek dotyczy dziecka posiadającego polskie obywatelstwo, dziecka z niepełnosprawnością, dzieci wskazanych przez władze kraju pochodzenia lub osób uczących się i objętych programem usamodzielniania. Zainteresowanie programem jest ogromne Program Dobry Start od lat cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Jak podaje ZUS, tylko do 17 lipca tego roku rodzice złożyli blisko 1,4 mln wniosków na ponad 2 mln dzieci, a ZUS wypłacił już prawie 173 mln zł. Najwięcej dzieci zgłoszono w województwie mazowieckim – prawie 284 tys. Kolejne miejsca zajmują województwa śląskie (239 tys.) i wielkopolskie (210 tys.). Najmniej zgłoszeń odnotowano w województwie opolskim, gdzie wnioski dotyczą nieco ponad 48 tys. dzieci. Skala programu najlepiej pokazuje ubiegły rok. Do ZUS wpłynęło wtedy ponad 3,3 mln wniosków, obejmujących niemal 4,9 mln dzieci, a łączna kwota wypłaconych świadczeń przekroczyła 1,4 mld zł. Jeśli więc chcesz otrzymać pieniądze jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego, nie warto zwlekać ze złożeniem wniosku. Wystarczy kilka minut, aby świadczenie trafiło na konto i pomogło sfinansować część wydatków związanych z przygotowaniem dziecka do szkoły. Źródło: zus.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją
Naczelna sprawdza: małe letnie przyjemności mamy. Oto 5 rzeczy, które pomagają mi złapać oddech
Lato z dzieckiem rzadko wygląda jak na Instagramie. Zamiast leniwych poranków częściej mamy: "Mamo, nudzi mi się!", piasek w butach i kolejne pranie po powrocie z placu zabaw. Przez lata wydawało mi się, że odpoczynek zaczyna się dopiero wtedy, gdy wsiadam do samolotu. Dziś wiem, że czasem wystarczy kilka drobnych rytuałów, które pomagają mi na chwilę zwolnić i przypomnieć sobie, że ja też jestem ważna.
Postanowiłam sprawdzić, czy małe letnie przyjemności rzeczywiście mają znaczenie. Oto pięć rzeczy, które tego lata pomagają mi złapać oddech. 1. Poranna kawa wypita w ciszy Nie zawsze mam na nią czas., dlatego postanowiłam wstawać chwilę wcześniej, gdy "dom jeszcze śpi". Czasem trwa pięć minut, czasem piętnaście. Ale odkąd przestałam pić ją w biegu między pakowaniem plecaka a odpowiadaniem na wiadomości, zauważyłam, że inaczej zaczynam dzień. Co mnie zaskoczyło? To, że kilka minut ciszy naprawdę wpływa na moje samopoczucie. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które mają poczucie, że od rana są "na posterunku". Dla kogo raczej nie? Dla osób, które najlepiej odpoczywają w ruchu i nie potrzebują takich rytuałów. 2. Spacer z psem przed rozpoczęciem dnia Kluska nie wie, czym jest lista zadań ani deadline. Kiedy wychodzimy na spacer, przypomina mi, że świat nie kończy się na obowiązkach. To zaledwie kilkanaście minut, ale wracam z nich spokojniejsza. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo kontakt z naturą pomaga uporządkować myśli. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują choć chwili poza domowym chaosem. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za poranną aktywnością. 3. Książka noszona w torebce Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałam książkę w jeden weekend. Teraz czytam po kilka stron - w poczekalni, podczas treningu dziecka czy wieczorem przed snem. Co mnie zaskoczyło? Że nawet 10 minut dziennie wystarczy, by wrócić do nawyku czytania. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które tęsknią za czymś, co należy tylko do nich. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które wolą podcasty lub seriale. 4. Lody po placu zabaw To chyba najbardziej niedoceniana letnia przyjemność. Nie chodzi nawet o same lody, ale o ten moment, kiedy siadamy na ławce i nigdzie nie musimy się spieszyć. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko zwykły spacer może zamienić się we wspomnienie, które dziecko zapamięta na długo. Dla kogo to ma sens? Dla rodzin, które chcą celebrować małe momenty. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za spontanicznymi przystankami w ciągu dnia. 5. Wieczór bez telefonu Udaje mi się robić to codziennie. Odkładam telefon, gdy siedzę w ogrodzie, idę z psem na spacer, a wieczorem włączam tryb samolotowy. Dzięki temu przypominam sobie, że nie muszę być dostępna przez cały czas. Co mnie zaskoczyło? Jak często sięgam po telefon zupełnie bezwiednie. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy czują, że ich głowa nigdy nie jest naprawdę offline. Dla kogo raczej nie? Dla osób, których praca wymaga stałej dostępności. Czy zrobię to ponownie? Tak. Bo odkryłam, że lato nie musi być idealne, żeby było dobre. Nie potrzebuję egzotycznych wakacji ani perfekcyjnie zaplanowanych atrakcji. Czasem wystarczy kubek kawy, spacer z psem i chwila, w której nikt niczego ode mnie nie chce. Jeśli więc czujesz, że to lato znowu przecieka ci przez palce, spróbuj znaleźć jedną małą przyjemność tylko dla siebie. Być może okaże się, że to właśnie ona uratuje ci niejeden dzień.
"Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji
"Masz wrócić do formy w sześć tygodni", "Powinnaś już ćwiczyć", "Inne mamy jakoś dają radę". Wokół macierzyństwa od lat narasta presja, a media społecznościowe skutecznie ją podsycają. Tymczasem - jak mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!" - kobietom po porodzie dużo bardziej niż kolejnego planu treningowego potrzeba zrozumienia, wsparcia i zdjęcia z nich ciężaru ciągłego "muszę".
- Z perspektywy 15 lat macierzyństwa stwierdziłam, że wszystko o powrocie do formy fizycznej zostało już powiedziane. Kobietom brakuje dziś bardziej otulenia niż kolejnych poradników - mówi Edyta Litwiniuk. Podkreśla, że młode mamy często słyszą, co powinny robić, a zdecydowanie za rzadko ktoś mówi im, że nie muszą być idealne. - Dziewczyny piszą do mnie, że w końcu ktoś powiedział im: "nie musisz". Że wyjście na spacer to już jest trening. Że to już jest aktywność, która pozwala zadbać o ciało i psychikę - opowiada. Małe kroki zamiast wielkich postanowień Zdaniem Edyty Litwiniuk aktywność fizyczna po porodzie nie musi oznaczać godzin spędzonych na siłowni. Czasem wystarczy znaleźć kilka minut w codzienności. - Jeśli zaparzasz kawę, możesz zrobić kilka wspięć na palce albo delikatnych przysiadów. To są małe kroki, ale one też mają znaczenie - mówi. Jednocześnie zaznacza, że dbanie o siebie nie powinno ograniczać się wyłącznie do ruchu. Ważne jest także znalezienie przestrzeni dla siebie - wyjście z przyjaciółką, rozwijanie pasji czy po prostu chwila odpoczynku. - Mamo, jesteś w tej całej układance najważniejsza. Jeśli my nie będziemy zaopiekowane, zadbane i choć trochę wypoczęte, bardzo trudno będzie nam dawać innym to, czego potrzebują - podkreśla. Instagram pokazuje życie, którego nie ma Rozmówczynie zwracają uwagę, że współczesne matki żyją pod ogromną presją porównywania się do innych. W mediach społecznościowych widzą idealnie urządzone mieszkania, perfekcyjnie ubrane dzieci i mamy, które zdają się radzić sobie ze wszystkim. - Odpalam Instagram i widzę piękne mieszkania, wysprzątane kuchnie, świeży makijaż, dzieci, które bez awantur wychodzą do szkoły. Tylko że życie tak nie wygląda - mówi Edyta Litwiniuk. Jak podkreśla, jej doświadczenie pracy z kobietami pokazuje, że niemal każda z nich - niezależnie od etapu życia - mierzy się z własnymi trudnościami. Dlatego zamiast dokładać sobie kolejnych obowiązków, warto nauczyć się odpuszczać. Wspierający partner robi różnicę W rozmowie pojawia się także temat zaangażowanego ojcostwa. Litwiniuk zauważa, że na szczęście wiele się zmieniło w porównaniu z pokoleniem naszych rodziców. - Kiedyś tata wracał z pracy, jadł obiad i siadał przed telewizorem. Dziś coraz częściej wychodzi z dziećmi na spacer, zmienia pieluchy, odwozi na zajęcia i aktywnie uczestniczy w życiu rodziny - mówi. Jednocześnie przyznaje, że mamy nie zawsze potrafią oddać część kontroli. - Często myślimy: "Ja zrobię to lepiej". A przecież partner też uczy się rodzicielstwa. Ja również nigdy wcześniej nie zmieniałam pieluchy, więc skąd miałam wiedzieć, że robię to lepiej? - mówi z uśmiechem, wspominając historię ze szkoły rodzenia, kiedy jej mąż podczas ćwiczeń "urwał nóżkę" lalce treningowej. Jak przyznaje, dzięki wsparciu partnera mogła wrócić do pracy, rozwijać swoje pasje i zadbać także o siebie. Macierzyństwo to nie sport indywidualny Ekspertka podkreśla jednak, że nie każda kobieta może liczyć na wsparcie partnera. Dlatego tak ważne jest budowanie własnej sieci pomocy - wśród rodziny, przyjaciół czy sąsiadów. - Musimy nauczyć się prosić o pomoc. Bez względu na to, czy jesteśmy mamami samodzielnymi, czy żyjemy w związku. Warto odważnie powiedzieć: "Czy możesz pójść z dzieckiem na spacer?" - podkreśla. Jej zdaniem współczesnym rodzinom brakuje dziś tego, co kiedyś było naturalne - wielopokoleniowej wspólnoty. - Skoro nie mamy już domów wielopokoleniowych, twórzmy swoje małe wioski wsparcia. Nie bójmy się prosić o pomoc i korzystać z niej, kiedy jest nam potrzebna - słyszymy w podcaście "Mamy to!". Bo być może właśnie tego młode mamy potrzebują dziś najbardziej: nie kolejnego przypomnienia, że powinny robić więcej, ale zapewnienia, że już teraz robią wystarczająco dużo. Zobacz cały odcinek: Koniec z udawaniem idealnej mamy z Instagrama. Edyta Litwiniuk o byciu wystarczającą.
„Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Kiedy teściowa przepisała nam stary dom, wierzyłam, że to najpiękniejszy prezent. Włożyliśmy w niego oszczędności życia. Nie wiedziałam, że ten wielki gest miał drugie, przerażające dno.”
Zapach farby i starego drewna unosił się w powietrzu, mieszając się z kurzem, który osiadał dosłownie wszędzie. Włosy miałam sztywne od pyłu, a dłonie spierzchnięte, ale kiedy patrzyłam na ten salon, czułam tylko dumę. To miał być nasz dom. Nasza przystań. Kiedy teściowa powiedziała, że oddaje nam ten stary budynek na obrzeżach miasta, myślałam, że to cud. Obiecywała go naszym córkom, pięcioletniej Zosi i siedmioletniej Mai, odkąd tylko się urodziły. Powtarzała, że to ich dziedzictwo. Razem z moim mężem, Karolem, włożyliśmy w ten remont wszystkie nasze oszczędności. Każdą wolną chwilę spędzaliśmy na zrywaniu starych tapet, łataniu dziur w ścianach i cyklinowaniu podłóg. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi. Przynajmniej ja byłam, dopóki ten jeden, z pozoru zwyczajny czwartkowy wieczór nie zniszczył wszystkiego, w co wierzyłam. Zapach starego kurzu i kłamstw Karol od rana walczył z podłogą na piętrze. Chciał wymienić kilka spróchniałych desek w pokoju, który miał należeć do dziewczynek. Siedziałam na dole, pijąc zimną kawę z papierowego kubka i przeglądając projekty graficzne dla klienta, kiedy usłyszałam głuche uderzenie, a potem ciszę. Zbyt długą ciszę. – Karol? – zawołałam, podnosząc się z prowizorycznego krzesła zrobionego ze skrzynek po narzędziach. – Wszystko w porządku? Nie odpowiedział. Weszłam po skrzypiących schodach, omijając puszki z farbą. Mój mąż klęczał na podłodze, a wokół niego leżały wyrwane deski. W dłoniach trzymał metalową kasetkę. Była zardzewiała i brudna, jakby leżała tam od dziesięcioleci. Ale to nie kasetka przykuła moją uwagę. To wyraz twarzy Karola. Był blady jak ściana, a jego oczy nerwowo biegały po pożółkłych kartkach, które wyciągnął ze środka. – Co to jest? – zapytałam, podchodząc bliżej. Serce zabiło mi mocniej, choć jeszcze nie wiedziałam dlaczego. Karol przełknął ślinę i powoli podniósł na mnie wzrok. W jego oczach widziałam mieszankę szoku, niedowierzania i czegoś, co wyglądało jak czysty strach. – To... to są dokumenty mojego ojca – wykrztusił, a jego głos drżał. – Z banku. Usiadłam obok niego na zakurzonej podłodze i ostrożnie wzięłam jedną z kartek. To było wezwanie do zapłaty. Potem kolejne. I jeszcze jedno. Daty sięgały kilkunastu lat wstecz, kiedy teść próbował rozkręcić swój biznes budowlany, który ostatecznie upadł z wielkim hukiem. Ale to nie stare długi ojca Karola sprawiły, że krew zamarzła mi w żyłach. To był dokument z wpisem do hipoteki. Kwota była astronomiczna. Taka, której nie zarobilibyśmy przez resztę życia, nawet gdybyśmy oboje pracowali na dwa etaty. Dom, w który właśnie pakowaliśmy resztki naszych pieniędzy, był obciążony potężnym długiem. I bank w każdej chwili mógł położyć na nim rękę. Zrozumienie, które przyszło za późno – Wiedziałeś o tym? – zapytałam cicho, czując, jak dłonie zaczynają mi się trząść. Patrzyłam na niego, błagając w duchu, żeby zaprzeczył, żeby powiedział, że to pomyłka, że to już dawno spłacone. – Nie... przysięgam, Monia, nie miałem pojęcia – powiedział Karol, łapiąc się za głowę. – Matka zawsze mówiła, że ojciec zostawił po sobie trochę bałaganu, ale twierdziła, że dom jest czysty. Że to nasze. Zrobiło mi się niedobrze. Krystyna. Moja teściowa, która z uśmiechem na ustach gładziła dziewczynki po głowach i opowiadała, jak wspaniale będą się tu bawić. Ta sama kobieta, która co tydzień przychodziła sprawdzać postępy w remoncie, chwaląc nas za to, jak pięknie odnawiamy jej ukochane mury. Ona wiedziała. Musiała wiedzieć. Przecież to jej nazwisko widniało na dokumentach obok nazwiska teścia. – Ona nas wykorzystała – powiedziałam, a moje własne słowa brzmiały w moich uszach obco, jakby wypowiedział je ktoś inny. – Oddała nam dom, żebyśmy podnieśli jego wartość. Żebyśmy wpakowali w niego nasze pieniądze, zanim bank go zlicytuje. Albo, co gorsza, chciała, żebyśmy to my spłacili ten dług, kiedy prawda w końcu wyjdzie na jaw. – Nie mów tak. Matka by nam tego nie zrobiła. To na pewno jakieś nieporozumienie. Może to już załatwione? – Karol desperacko próbował bronić matki, chwytając się każdej możliwej wymówki. Ale widziałam, że sam w to nie wierzy. Wyrwałam mu z rąk ostatnie pismo. Było datowane na zeszły rok. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji komorniczej. Zostało wstrzymane tylko dlatego, że Krystyna złożyła jakieś odwołanie, grając na zwłokę. A potem, nagle, w przypływie rzekomej hojności, postanowiła przekazać nieruchomość swojemu synowi. Zrozumiałam wszystko z przerażającą jasnością. Wpadliśmy w pułapkę. Nasze oszczędności, nasze plany, nasz czas – wszystko to poszło na ratowanie tonącego statku, z którego Krystyna uciekła, zostawiając nas na pokładzie. Decyzja, której nie dało się cofnąć Resztę wieczoru spędziliśmy w milczeniu, które ciążyło bardziej niż najgorsza awantura. Karol próbował dzwonić do matki, ale nie odbierała. Ja siedziałam na kanapie w naszym wynajmowanym mieszkaniu, do którego wróciliśmy na noc, i patrzyłam, jak dziewczynki śpią. Ich spokojne, równe oddechy były jedynym, co trzymało mnie w ryzach. Myślałam o tym, ile razy Krystyna mówiła o ich przyszłości. Jak cyniczne musiało być jej serce, by użyć własnych wnuczek jako przynęty w tej chorej grze finansowej. Następnego dnia rano podjęłam decyzję. Nie mogłam pozwolić, żeby ta toksyczna tajemnica zniszczyła naszą rodzinę. Nie zamierzałam tonąć razem z długami teścia i kłamstwami teściowej. Kiedy Karol wszedł do kuchni, zaparzając sobie kawę drżącymi rękami, powiedziałam to na głos. – Zabieram dziewczynki i wyjeżdżam do mojej siostry – mój głos był spokojny, choć w środku cała się trzęsłam. – Nie wrócę do tego domu, Karol. I nie pozwolę, żeby nasze dzieci tam zamieszkały. Spojrzał na mnie, jakbym uderzyła go w twarz. – Monia, co ty mówisz? To nasz dom. Nasze pieniądze. Nie możemy tak po prostu zrezygnować. Porozmawiam z matką, wynajmiemy prawnika... – Nie, Karol! – podniosłam głos, czując, jak pękają we mnie resztki opanowania. – To nie jest nasz dom! To jest pułapka! Twoja matka wiedziała, że toniemy, pakując w ten remont nasze ostatnie grosze, i nie powiedziała ani słowa. Zrobiła to celowo. – To moja matka! – krzyknął, uderzając pięścią w stół. Kubek podskoczył, rozlewając ciemny płyn na blat. – A ja jestem twoją żoną. I to są twoje córki – odpowiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. – Musisz wybrać. Albo my, albo długi twojej matki. Ja nie zamierzam spędzić reszty życia, spłacając jej błędy. Koniec, który był dopiero początkiem Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy w dwie godziny. Zosia i Maja pytały, dlaczego nie jedziemy malować ich nowego pokoju, a ja po raz pierwszy w życiu musiałam je okłamać, mówiąc, że panowie muszą jeszcze naprawić coś ważnego. Kiedy wychodziłam, Karol siedział na krześle w przedpokoju, z twarzą ukrytą w dłoniach. Nie zatrzymał mnie. Od tamtego dnia minęły trzy tygodnie. Mieszkam z córkami u mojej siostry. Karol dzwoni codziennie. Rozmawiał z Krystyną. Okazało się, że miałam rację – liczyła na to, że kiedy dług wyjdzie na jaw, będziemy już tak przywiązani do domu i włożymy w niego tyle pieniędzy, że po prostu weźmiemy kredyt na spłatę jej zobowiązań. Dla niej to była prosta matematyka. Dla mnie to była zdrada, której nigdy nie wybaczę. Nie wiem, co będzie dalej z naszym małżeństwem. Karol wciąż próbuje to jakoś odkręcić, szuka luk prawnych, radzi się adwokatów. Chce uratować i mnie, i ten przeklęty dom. Ale ja wiem, że pewnych rzeczy nie da się już naprawić. Ten dom zawsze będzie mi się kojarzył z kłamstwem. A zapach farby, który kiedyś pachniał nadzieją, dziś przypomina mi tylko o tym, jak łatwo można stracić wszystko, ufając niewłaściwym ludziom. Monika, 35 Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Zostałam sama jak palec w 7. miesiącu ciąży. Nie wiedziałam, że obcy kurier całkiem odmieni losy mojej małej rodziny” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć” „Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją
800 plus ponownie stało się jednym z najgorętszych tematów politycznych. W debacie publicznej pojawiają się pomysły podniesienia świadczenia, jego corocznej waloryzacji i wyższych wypłat na drugie i kolejne dzieci. Czy rodzice mogą liczyć na zmiany?
Dyskusja o przyszłości programu 800 plus ponownie nabiera tempa. Wraz ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi w 2027 roku coraz częściej pojawiają się propozycje zmian w świadczeniu. Mowa nie tylko o jego podwyższeniu, ale także o corocznej waloryzacji oraz wyższych kwotach dla rodzin wielodzietnych. Rząd przekonuje jednak, że obecnie nie prowadzi prac nad zmianą zasad programu. Waloryzacja 800 plus. Czy świadczenie wzrośnie do 1000 zł? Program 800 plus funkcjonuje od 2024 roku, kiedy zastąpił wcześniejsze 500 plus. Od tego czasu wysokość świadczenia nie zmieniła się, jednak coraz częściej pojawiają się głosy, że powinno być regularnie podnoszone, aby nie traciło swojej wartości wraz z rosnącymi cenami. Zwolennicy takiego rozwiązania proponują wprowadzenie automatycznej waloryzacji. Oznaczałoby to, że wysokość świadczenia byłaby co roku dostosowywana do poziomu inflacji, a rodziny nie musiałyby czekać na kolejne decyzje polityków. W debacie pojawiają się również propozycje zwiększenia świadczenia do 1000 zł miesięcznie. Na razie są to jednak wyłącznie pomysły i nie trwają żadne prace legislacyjne w tym kierunku. Wyższe 800 plus na kolejne dzieci? Drugim często poruszanym tematem jest tzw. progresja świadczenia. Zakłada ona, że pierwsze dziecko otrzymywałoby podstawową kwotę 800 zł, natomiast na drugie i kolejne dzieci rodzina dostawałaby wyższe wsparcie. Zwolennicy tego rozwiązania argumentują, że rodziny wielodzietne ponoszą znacznie większe koszty utrzymania dzieci, dlatego powinny otrzymywać wyższe świadczenia. O takim wariancie mówił między innymi Przemysław Czarnek. Podkreślał jednak, że jest to jego osobista propozycja, a nie oficjalny element programu Prawa i Sprawiedliwości. Na dziś nie ma projektu ustawy, który zakładałby wprowadzenie takich zmian. Rząd: zmian w programie 800 plus nie będzie Do spekulacji odniosło się również Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ministra Agnieszka Dziemianowicz-Bąk w rozmowie na antenie Radia ZET poinformowała, że resort nie planuje zmian w programie. Jak podkreśliła, rząd nie pracuje ani nad waloryzacją świadczenia, ani nad wprowadzeniem progów dochodowych. Nie ma również planów likwidacji programu. To oznacza, że rodzice nadal mogą otrzymywać 800 zł miesięcznie na każde dziecko na dotychczasowych zasadach. Dlaczego temat 800 plus wraca? Choć stanowisko rządu jest jednoznaczne, dyskusja wokół programu prawdopodobnie będzie się nasilać. Powodem są zbliżające się wybory parlamentarne w 2027 roku oraz coraz częściej pojawiające się pytania o kondycję finansów publicznych. Część ekonomistów uważa, że świadczenie powinno trafiać wyłącznie do rodzin, które rzeczywiście potrzebują wsparcia. Eksperci Forum Obywatelskiego Rozwoju oraz Warsaw Enterprise Institute zwracają uwagę na konieczność ograniczania wydatków budżetowych, wskazując między innymi na koszty programu 800 plus. W debacie pojawia się również temat procedury nadmiernego deficytu, którą ponownie została objęta Polska. Na razie jednak są to przede wszystkim elementy publicznej dyskusji. Obowiązujące przepisy pozostają bez zmian, a Ministerstwo Rodziny zapewnia, że nie planuje modyfikacji programu 800 plus. Źródło: forsal.pl Czytaj także: Nawet 9600 zł na każde dziecko: wielu ojców nie wie, że te pieniądze im się należą. Część świadczeń przepada
Pracownica sali zabaw „widziała już wszystko”. „Rodzice płacą i zachowują się jak paniska. Jednej matki nigdy nie zapomnę”
„Pracuję w sali zabaw i naprawdę widziałam już różne rzeczy: rodziców, którzy wychodzą na chwilę i zostawiają dziecko na kilka godzin, takich, którzy robią awanturę o każdą złotówkę i takich, którzy uważają, że skoro zapłacili za wejście, to wszystko należy do naszych obowiązków. Jednak jednej sytuacji nie zapomnę nigdy. Do dziś mam przed oczami twarz tego chłopca, który bał się, że mama już nigdy po niego nie wróci” – pisze nasza czytelniczka.
Sale zabaw kojarzą się z beztroską, śmiechem i kolorowymi piłeczkami. Dla ich pracowników to miejsce, w którym każdego dnia spotykają dziesiątki rodziców o bardzo różnych oczekiwaniach. Nasza czytelniczka przekonuje, że niektórzy po przekroczeniu progu sali zachowują się tak, jakby wykupili nie tylko bilet, ale również prawo do zrzucenia całej odpowiedzialności na obsługę. „Niektórzy rodzice mylą salę zabaw z całodobową opieką” Mam 28 lat, sama wychowuję czteroletnią córeczkę i od kilku lat dorabiam w dużej sali zabaw. Lubię tę pracę. Naprawdę. Uwielbiam dzieci i większość rodziców jest bardzo sympatyczna. Problem polega na tym, że wystarczy jedna osoba, żeby zrujnować mi cały dzień. W takich momentach zastanawiam się, dlaczego niektórzy zdecydowali się na dzieci, bo ewidentnie nie powinni ich posiadać. Nie wiem, skąd bierze się przekonanie, że skoro ktoś zapłacił za wejście, to pracownicy mają nagle stać się prywatnymi opiekunami, sprzątaczkami i osobami od rozwiązywania wszystkich problemów. Niektórzy rodzice siadają przy stoliku z kawą, zakładają słuchawki, wpatrują się w telefon i przez trzy godziny ani razu nie sprawdzają, co robi ich dziecko. Okej, przynajmniej są obecni. Bywają też tacy, którzy wychodzą „tylko na chwilę”, nie informując nikogo z obsługi. Szczerze mówiąc, za każdym razem robi mi się wtedy nieswojo, bo to ja muszę potem uspokajać rozhisteryzowane dziecko, które myśli, że mama je zostawiła. „Usłyszałam: »Przecież płacę, to chyba możecie przypilnować«” Bardzo często słyszymy teksty, które chyba już nikogo z naszej załogi nie dziwią: „Może pani go nakarmić?”, „Niech pani go zaprowadzi do toalety”, „Niech pani przypilnuje”. Fakt, jestem od pilnowania, ale to pilnowanie ma też swoje granice. Najbardziej nie lubię jednego zdania: „Przecież płacę”. Tak, płacą. Za wejście na salę zabaw. Nie za indywidualną opiekę nad dzieckiem przez kilka godzin. Jest jednak jedna historia, której chyba nigdy nie zapomnę. To było w wakacje. Na sali bawił się chłopiec, miał pięć lat. Mama przyprowadziła go rano i powiedziała, że usiądzie przy stolikach. Zasady są takie, że powyżej 6. roku życia dzieci mogą już zostać pod naszą opieką, o ile rodzic wypełni stosowne oświadczenie. Przez jakiś czas ta mama siedziała przy stoliku, ale jakoś po kwadransie rozpłynęła się w powietrzu. Nie wzbudziło to od razu naszych podejrzeń. No, nie od razu. Czasem rodzice wychodzą odebrać telefon albo do toalety. Po kwadransie minął kolejny, potem kolejny. Ten chłopiec na szczęście świetnie się bawił, więc nawet nie zauważył, że jego mamy nie ma. Do czasu... Przygotowywaliśmy się do zamknięcia sali, rodzice odbierali starsze dzieci. Była 21 i został już tylko ten chłopiec. Zaczęłam dzwonić do jego mamy, bo ze względów bezpieczeństwa zawsze prosimy rodziców o zostawienie namiarów, nawet jak zostają z dziećmi w sali. Ta kobieta nie odbierała. Ten maluch siedział na ławeczce z plecaczkiem i patrzył w stronę drzwi. Jego mama odebrała dopiero za którymś razem. Wiecie, co usłyszeliśmy? – Ojej... zupełnie mi wyleciało z głowy. Już jadę. Nie przepraszała. Nie spanikowała. Nie zapytała, czy syn się nie bał. Przyjechała po około czterdziestu minutach. Weszła spokojnym krokiem, jakby odbierała paczkę z paczkomatu. To był chyba najsmutniejszy widok, jaki spotkał mnie podczas pracy. Wolę codziennie sprzątać po rodzicach-syfiarzach, niż jeszcze raz musieć patrzeć w oczy dziecka, które myśli, że rodzic o nim zapomniał. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pracownicy sal zabaw każdego dnia spotykają setki rodzin. Zdecydowana większość wizyt przebiega bez żadnych problemów, jednak pojedyncze sytuacje potrafią na długo zostać w pamięci. Warto pamiętać, że regulaminy takich miejsc zazwyczaj jasno określają zasady opieki nad dziećmi. W wielu salach zabaw odpowiedzialność za dziecko przez cały czas spoczywa na rodzicu lub opiekunie, chyba że dana placówka oferuje odrębną usługę opieki i wyraźnie to zaznacza. Niezależnie od regulaminu jedno pozostaje niezmienne – nawet kilka minut oczekiwania na rodzica może być dla kilkuletniego dziecka bardzo stresującym doświadczeniem. Zobacz także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje” Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
Matka kazała córce wyjmować z krzaków plastikowe butelki. „Dla 50 groszy robi z dziecka śmieciarza”
„Pomyślałam, że dziewczynka zgubiła jakąś zabawkę. Po chwili zobaczyłam, że wyciąga z krzaków pustą butelkę, a jej mama z uśmiechem chowa ją do torby. Kilka minut później dziecko zaglądało do kosza na śmieci. Ludzie przystawali i patrzyli, ale matka zdawała się w ogóle tego nie zauważać” – pisze nasza czytelniczka.
Na nadmorskim deptaku zrobiło się dziwnie cicho. Kilka osób dyskretnie obserwowało kobietę z kilkuletnią córką, inni – speszeni – odwracali wzrok. Ta scena wywołała w naszej czytelniczce mnóstwo emocji. „Mama pokazywała palcem, gdzie są kolejne butelki” Dzień dobry, do dziś jakoś nie mogę się otrząsnąć po tym, co zobaczyłam. Spędzałam z rodziną urlop nad polskim morzem. Był środek dnia, tłumy ludzi spacerowały po deptaku. Kupowaliśmy dzieciom gofry, kiedy moją uwagę zwróciła mniej więcej sześcio- albo siedmioletnia dziewczynka. Najpierw podniosła z ziemi pustą plastikową butelkę. Pomyślałam, że pewnie chce ją wyrzucić do kosza. Po chwili zobaczyłam, że podbiegła do mamy, a ta schowała butelkę do dużej materiałowej torby. Nie wzbudziło to jeszcze moich podejrzeń. Wszystko zmieniło się kilka minut później. Dziewczynka zaczęła rozglądać się dookoła. Zaglądała pod ławki, w krzaki, a później nawet do koszy na śmieci. W pewnym momencie widziałam, jak mama pokazuje jej ręką miejsce obok żywopłotu. Mała pobiegła tam i po chwili wyciągnęła kolejną plastikową butelkę. Później następną. I jeszcze jedną... Najbardziej uderzyło mnie to, że obie wyglądały zupełnie zwyczajnie. Czyste ubrania, markowe sportowe buty, zadbane. Nie sprawiały wrażenia osób, które znalazły się w dramatycznej sytuacji finansowej. Wokół przechodziły dziesiątki ludzi. Niektórzy zwalniali. Inni wymieniali spojrzenia. Kilka osób odwracało głowę z wyraźnym zakłopotaniem. Mama dziewczynki zachowywała się tak, jakby nikogo wokół nie było. „Naprawdę o to chodzi w wychowaniu?” System kaucyjny od miesiący jest na językach wszystkich, ale czegoś takiego to jeszcze nie widziałam. Rozumiem uczenie dzieci, że nie powinno się śmiecić i że warto sprzątać po sobie. Mam jednak wrażenie, że tutaj granica została przekroczona. Mam wrażenie, że ta dziewczynka nie podnosiła tych butelek, żeby robić coś dobrego dla otoczenia. Mama zrobiła z niej małego śmieciarza dla 50 groszy za butelkę. Oczywiście, że śmieciarzom należy się szacunek, nie mam na celu ich obrażać, nic takiego. Ale patrzyłam na to i było mi jej zwyczajnie żal. Nie dlatego, że zbierała śmieci. Dlatego, że robiła to na wyraźne polecenie dorosłego, w miejscu pełnym ludzi, którzy nie potrafili ukryć zdziwienia. Może przesadzam. Może naprawdę jestem przewrażliwiona. Po prostu nie wyobrażam sobie powiedzieć własnemu dziecku: „Idź, zobacz, czy w tamtym koszu nie ma jeszcze jakiejś butelki”. Byłoby mi zwyczajnie wstyd. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jedna krótka scena nie pozwala poznać całego kontekstu i dlatego trudno jednoznacznie ocenić zachowanie opisane przez naszą czytelniczkę. Nie wiemy, dlaczego mama poprosiła córkę o zbieranie butelek. Być może była to próba pokazania dziecku, że warto dbać o porządek, nie zostawiać śmieci w przestrzeni publicznej i że opakowania objęte systemem kaucyjnym mają wartość. Jednocześnie warto pamiętać, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację dorosłych. Jeśli chcemy przekazywać im szacunek do środowiska, dobrze jest robić to w sposób, który nie naraża ich na zawstydzenie czy dyskomfort. Granica między wartościową lekcją odpowiedzialności a sytuacją, która może być dla dziecka trudnym doświadczeniem, nie zawsze jest oczywista i właśnie dlatego takie sceny wywołują tyle emocji. Czytaj także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
Mieszka na zamkniętym osiedlu. „Codziennie o 22:00 widzę, co robią te dzieci. Nowobogaccy jak zwykle dają popis”
Kiedy usłyszałam od koleżanki, co codziennie wieczorem obserwuje z okna swojego mieszkania, byłam przekonana, że opowie mi o czymś naprawdę niebezpiecznym. Okazało się, że to, co dla niej było dowodem na fatalne wychowanie i lekkomyślność rodziców, dla mnie było symbolem beztroski i naprawdę udanych wakacji.
Wystarczyło kilka minut rozmowy, żebyśmy odkryły, jak różne mamy wspomnienia z dzieciństwa i jak zupełnie inaczej patrzymy na to samo zjawisko. „Przecież jest 22:00. Gdzie są ci rodzice?” Ewelina mieszka na nowym, zamkniętym osiedlu. Takim z ogromnym placem zabaw, plenerową siłownią, wybiegiem dla psów i wewnętrznym dziedzińcem, na którym latem życie toczy się niemal do północy. Kilka dni temu zadzwoniła do mnie wyraźnie poruszona. – Codziennie, nawet o 22, słyszę wrzaski tych dzieciaków. Jeżdżą na hulajnogach, biegają, śmieją się, krzyczą. I wiesz, co jest najgorsze? Że wśród nich są nawet sześciolatki. Rodziców prawie nie widać. Czasem ktoś spojrzy z balkonu, czasem przejdzie przez dziedziniec, ale poza tym dzieci są same. Naprawdę nie rozumiem, jak można na to pozwalać. Po czym dodała: – To chyba taki pokaz nowobogackiego podejścia. Kupili mieszkanie na zamkniętym osiedlu, więc myślą, że dzieci mogą robić wszystko i o każdej porze. Przyznam, że przez chwilę próbowałam spojrzeć na sytuację jej oczami. Rzeczywiście, dziś świat wygląda inaczej niż 20, 30 lat temu. Rodzice są bardziej świadomi zagrożeń, więcej mówi się o bezpieczeństwie i trudno się dziwić, że sześciolatek bawiący się sam późnym wieczorem może budzić niepokój. Nasza rozmowa szybko jednak skręciła w zupełnie innym kierunku. A może po prostu pamiętamy zupełnie inne wakacje? Kiedy Ewelina opowiadała o tym, że po wieczorynce musiała myć zęby i iść spać, nawet latem, uśmiechnęłam się. Bo moje wakacje wyglądały zupełnie inaczej. Pamiętam długie letnie wieczory, kiedy z grupą dzieci z osiedla graliśmy w chowanego, jeździliśmy na rowerach i wracaliśmy do domu dopiero wtedy, gdy robiło się ciemno albo mama wołała z balkonu. Nikt nie sprawdzał co pięć minut, gdzie jesteśmy. Nikt nie organizował każdej minuty dnia. Wakacje miały smak beztroski i lodów-pałeczek za 40 groszy. Właśnie dlatego nie potrafiłam jednoznacznie przyznać Ewelinie racji. Bo czy naprawdę problemem jest to, że dzieci o 22 jeszcze się bawią? A może to ta społeczna niechęć do dzieci, która objawia się nawet w takich sytuacjach? Między beztroską a komfortem doroslych Coraz częściej słyszymy, że dzieciaki przeszkadzają. Są za głośne na plaży, zbyt żywiołowe w restauracji, męczą pasażerów w samolocie, zakłócają spokój w hotelu. Powstają kolejne strefy i obiekty „tylko dla dorosłych”, a internet regularnie rozgrzewają dyskusje o tym, że dzieci powinny być „niewidoczne i niesłyszalne”. Tylko gdzie właściwie przebiega granica? Oczywiście rodzice mają obowiązek reagować wtedy, gdy dziecko przeszkadza innym albo zachowuje się niebezpiecznie. Ale czy naprawdę chcemy świata, w którym dzieci będą mogły być dziećmi wyłącznie we własnym pokoju albo na specjalnie wyznaczonym placu zabaw? A nie, wróć, nawet na osiedlowym placu zabaw zaczynają przeszkadzać... Wakacje od zawsze kojarzyły się z bieganiem do późnego wieczora, głośnym śmiechem i spontaniczną zabawą. Jeśli odbierzemy dzieciom także to, zostanie im głównie ekran telefonu i kolejne zajęcia zorganizowane przez dorosłych. Może więc, zamiast odruchowo oburzać się na każdy dziecięcy okrzyk dochodzący z podwórka, warto zadać sobie inne pytanie. Czy naprawdę przeszkadzają nam dzieci? A może coraz trudniej akceptujemy to, że świat nie został stworzony wyłącznie z myślą o ciszy, porządku i komforcie dorosłych? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania” Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem” „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa