W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
Grudzień miał być u nas miesiącem ciepła i spokoju, a znowu zamienił się w domową gonitwę po sklepach i wieczorne siedzenie nad „szkolnymi świętami”. Gdy słyszę kolejne prośby ze szkoły, mam wrażenie, że ktoś zupełnie nie widzi, ile my już dźwigamy na co dzień.
Nie mam pretensji o to, że dzieci robią coś świątecznego. To miłe, potrzebne, buduje wspomnienia. Tylko że u nas w domu wygląda to tak: w poniedziałek karteczka w zeszycie, że na środę trzeba przynieść brokat, filc, wstążki, specjalny klej, kolorowe druciki i jeszcze coś, czego nazwy nawet nie znam. Wtorek po pracy lecę do papierniczego. Tam połowy rzeczy nie ma, więc jadę dalej. W domu rozkładam wszystko na stole, bo „bez tego pani nie zrobi z dziećmi ozdób”. Szkoła w grudniu zrzuca obowiązki na rodziców W tym samym tygodniu dostaję wiadomość, że klasa szykuje jarmark i rodzice mają zrobić w domu kartki albo stroiki na sprzedaż. Kto nie przyniesie, ten „nie wspiera klasy”. I znowu: wieczór, a ja, zamiast odpoczywać, kleję, wycinam, szukam w internecie pomysłów, chociaż naprawdę mam już dość ekranów i obowiązków. A, i jeszcze trzeba kupić i zapakować prezenty na klasowe mikołajki, wymyślić coś dla nauczycieli, zamówić, dostarczyć. Zaczynam się zastanawiać, na jakiej zasadzie szkoła uznaje, że grudzień to idealny czas, żeby rodzicom dokładać pracy. Przecież to miesiąc, w którym wszyscy próbujemy ogarnąć dom, zakupy, końcówkę roku w pracy, choroby dzieci, rodzinne sprawy. I jeszcze mamy być pomocnikami od zadań plastycznych oraz organizatorami wydarzeń. Świąteczne prace plastyczne kosztują i zabierają czas Najtrudniejsze jest to, że to wszystko kosztuje. Dla jednej osoby brokat czy filc to drobiazg, ale kiedy co tydzień trzeba kupować nowe zestawy, robi się z tego spora suma. Do tego dochodzi poczucie winy: jak nie kupię szybko, dziecko będzie jedyne bez materiałów. Jak nie usiądę z nim wieczorem, będzie płakało, że inni już mają gotowe. Ja nie chcę, żeby moje dziecko było gorsze. Tylko że w tym momencie to już nie są prace dzieci. To prace rodziców, robione po nocach. Dziecko często tylko podpisuje, a ja mam w środku złość, bo to nie tak miało wyglądać. Szkoła powinna mieć podstawowe materiały na takie zajęcia. Wiem, że budżety są różne, ale przecież nie mówimy o zakupie komputerów. Mówimy o papierze, kleju, farbach, o rzeczach, które w szkole powinny być normalnie dostępne. Jeśli planuje się większe działania, warto je przygotować tak, żeby rodzice nie musieli szukać po sklepach i wydawać pieniędzy, których czasem naprawdę brakuje. Nauczyciele powinni odciążyć rodziców przed świętami Najbardziej boli mnie to, że w grudniu szkoła mogłaby zrobić coś odwrotnego. Zamiast listy próśb i zadań, mogłaby odciążyć rodziców. Zorganizować zajęcia tak, żeby dzieci wszystko robiły na miejscu. Dać im czas na spokojne przygotowania w klasie, bez domowych presji. Postawić na proste pomysły, które nie wymagają kupowania połowy papierniczego. Ja wiem, że nauczyciele mają dużo pracy. Widzę to i szanuję. Tylko że na tym polega ich praca, żeby prowadzić zajęcia, organizować aktywności, przygotować materiały, wziąć odpowiedzialność za szkolne wydarzenia. My, rodzice, mamy swoje obowiązki i nie jesteśmy dodatkowym personelem od wszystkiego. Chcę grudnia, w którym po południu mogę usiąść z dzieckiem, poczytać mu, pogadać o tym, co czuje przed świętami, a nie kolejny raz kleić coś na ocenę. Chcę, żeby szkoła była miejscem, które wspiera rodzinę, a nie dorzuca jej kolejne ciężary. I mam nadzieję, że ktoś w końcu to zauważy, bo inaczej ten „magiczny” czas znów minie nam w biegu, z klejem na palcach i zmęczeniem w głowie. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
Ksiądz rozdaje dzieciom Wojanki za udział w roratach. „Podejmiesz wyzwanie?”
Ks. Patryk Kruk wpadł na kontrowersyjny sposób przyciągnięcia młodzieży do kościoła. Uczestnicy rorat, którzy przyjdą na nie przynajmniej osiem razy, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Dla wytrwalszych przewidziano niespodziankę.
Ks. Patryk Kruk postanowił podjąć nietypową próbę zachęcenia młodzieży do udziału w adwentowych mszach roratnich. Na dzieci czekają bardzo atrakcyjne, choć niecodzienne nagrody. Ksiądz rozdaje napoje za udział w roratach W mediach społecznościowych ksiądz ogłosił, że młodzi uczestnicy, którzy pojawią się na co najmniej ośmiu mszach roratnich i zdobędą odpowiednie potwierdzenia obecności, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Pomysł ten ma nie tylko zmobilizować dzieci do regularnego uczestnictwa w liturgii, ale również uczynić adwent bardziej atrakcyjnym dla najmłodszych wiernych. Osiem mszy – i nagroda w postaci Wojanka Zasady akcji są proste – od 1 do 23 grudnia, od poniedziałku do piątku, o godzinie 18:30 odbywają się msze roratnie. Osoba, która pojawi się przynajmniej osiem razy i za każdym razem otrzyma specjalną naklejkę jako potwierdzenie obecności, otrzyma nagrodę – Wojanka. Ten popularny napój stał się swoistym symbolem akcji, mającym przyciągnąć uwagę młodzieży i zmotywować ją do aktywnego udziału w przygotowaniach do świąt. View oEmbed on the source website Spadające statystyki religijności młodzieży – duchowni reagują Pomysł ks. Patryka Kruka nie pojawił się znikąd. Jak podaje PAP, latach 1992–2021 nastąpił gwałtowny spadek religijności młodych ludzi w Polsce. Odsetek osób w wieku 18–24 lata, które regularnie uczestniczą w praktykach religijnych, zmniejszył się z 69% do zaledwie 23%. Jednocześnie odsetek osób całkowicie niepraktykujących w tej grupie wzrósł z 7,9% do 36%. Wobec tych danych duchowni próbują podejmować nowe inicjatywy, by przyciągnąć młodzież do kościoła – jedną z nich jest właśnie kontrowersyjna akcja z Wojankiem. Tajemnicza niespodzianka dla najwytrwalszych uczestników Ks. Patryk Kruk zapowiedział także specjalną nagrodę dla tych, którzy pojawią się na większej niż osiem liczbie mszy. Szczegóły tej nagrody pozostają owiane tajemnicą. Kapłan tłumaczy to charakterem adwentu – jako czasu pełnego oczekiwania i niespodzianek. Być może to... jeszcze więcej Wojanków? Źródło: TikTok, PAP Zobacz też: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Dziś rodzice nie uczą dobrych manier? „Dzieci przyjaciółki zdewastowały mi mieszkanie”
Zdarza się, że jedno spotkanie potrafi zweryfikować nasze przekonania o wychowaniu. Miałam spędzić miłe popołudnie z przyjaciółką i jej dziećmi – zamiast tego zostałam z bałaganem, poczuciem niesmaku i pytaniem, czy dobre maniery przestały być czymś oczywistym.
„Przecież to tylko dzieci” – słowa, które usprawiedliwiają wszystko? Odwiedziła mnie przyjaciółka z dwójką dzieci. Ja – kawa i chwila oddechu, dzieci – zabawa z moją córką. Prosty plan, który rozsypał się szybciej niż klocki na mojej podłodze. Zanim zdążyłam nalać kawy, jej młodszy syn zrzucił książki z półki i ułożył z nich rampę. Starsza córka otworzyła moje szuflady i sięgnęła po przybory do pracy, po chwili zostawiając na parkiecie kolorowe „dzieło”. Przyjaciółka spojrzała, uśmiechnęła się i rzuciła: „Oj tam, przecież to tylko dzieci – nie spinaj się”. Ja sama mam dziecko – 5-letnią córkę. I wiem, że w tym wieku trudno o pełną kontrolę impulsów, ale od zawsze uczę ją podstawowych zasad: pytania o zgodę, szacunku do cudzych rzeczy, odkładania na miejsce. Widzę, jak bardzo tego potrzebuje, bo sama czuła się zagubiona, kiedy syn przyjaciółki zaczął wyrywać jej zabawki i biegać po mieszkaniu, robiąc z niego plac zabaw. Spojrzała na mnie ze smutkiem, jakby pytała wzrokiem, dlaczego ktoś może robić to, czego jej nie wolno. To był moment, w którym poczułam, że nie chodzi o złośliwość dzieci – tylko o brak kierunku. O to, że nikt im nie powiedział: „Zatrzymaj się, to nie twoje”. Czy dobre maniery stały się opcjonalne? Zastanawiam się, kiedy zasady zaczęły być traktowane jak zamach na „swobodę dziecka”. Wiele razy słyszałam argument, że maluch musi się „wyszaleć”, że nie wolno go ograniczać, bo to hamuje kreatywność. Tylko że kreatywność bez granic często zmienia się w chaos – a czasem w zwykłą nieuprzejmość. Moja córka potrafi bawić się intensywnie, ale wie, że w czyimś domu obowiązują czyjeś zasady. Widzę, że dzięki temu czuje się pewniej, bo wie, czego się od niej oczekuje. Widziała jednak, że dzieci przyjaciółki robią, co chcą, a ich mama nawet nie pomyśli, by je stopować. I to ją naprawdę poruszyło – pytała później, czy zrobiła coś złego, że zabierano jej zabawki. A mnie po prostu zrobiło się przykro. Szacunek nie jest staroświecki – jest potrzebny Kiedy po wizycie zamknęłam drzwi i spojrzałam na salon, który wyglądał jak po przejściu huraganu, poczułam, że to nie chodzi o bałagan. Z tym sobie poradzę. Chodzi o poczucie, że granice – moje, mojej przestrzeni, mojego dziecka – zostały kompletnie zignorowane. Nie chcę żyć w świecie, w którym oczekiwanie szacunku odbiera się jako „spinę”. Nie chcę też, by moja córka dorastała w przekonaniu, że wszystko wolno, bo „jest dzieckiem”. Widzę, że dobre maniery dają jej pewność i poczucie bezpieczeństwa. Zasady nie ograniczają – one uczą, jak być w relacji z drugim człowiekiem. Dlatego coraz częściej myślę, że to nie dzieci mają problem. Dzieci potrafią się nauczyć wszystkiego. To dorośli czasem rezygnują z uczenia – w imię wygody, luzu albo lęku przed byciem ocenionym. A później dziwią się, że inni czują się z tym źle. Tak jak ja tego dnia, kiedy zamiast miłego spotkania dostałam lekcję… że nie każda zasługuje na powtórzenie. Zobacz także: „Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
Nie ma potęg ani nawiasów, a dorośli nie dają rady. Rozwiążesz to zadanie bez oszukiwania?
Równanie 50+50−25×0+2+2 rozpaliło internet. Choć wygląda banalnie, wielu dorosłych podaje błędne odpowiedzi. Sprawdź, czy Tobie uda się obliczyć to działanie poprawnie, bez kalkulatora i... oszukiwania.
Równanie 50+50−25×0+2+2 błyskawicznie rozprzestrzeniło się w mediach społecznościowych, szczególnie na platformie X (dawny Twitter). Wydaje się proste, a jednak wywołuje masowe błędy wśród dorosłych internautów. Wielu z nich nie potrafi udzielić poprawnej odpowiedzi, mimo że zadanie nie zawiera nawiasów i nie wymaga zaawansowanej wiedzy matematycznej. Dorośli często podają odpowiedzi takie jak 4, 96 czy nawet 79. To wyraźny dowód na to, że wielu z nas zapomniało podstawowe zasady kolejności działań matematycznych, których uczono nas w szkole. Problemem może być również pośpiech lub poleganie na intuicji zamiast na logice matematycznej. Jak poprawnie rozwiązać działanie 50+50−25×0+2+2? Aby rozwiązać równanie 50+50−25×0+2+2, należy zastosować zasady kolejności wykonywania działań: Działania w nawiasach (brak w tym przypadku). Potęgowanie (brak). Mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej strony) Dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej strony). Obliczenia powinny zatem wyglądać tak: 50+50-25x0+2+2=? 50+50-0+2+2=? 100+2+2=? 102+2=104 Prawidłowy wynik to 104. Jest to przykład działania, które można bez trudu rozwiązać w pamięci, o ile pamięta się o podstawowych regułach matematycznych. Jakie błędy najczęściej popełniają internauci? W komentarzach pod postami z tym zadaniem pojawiały się różne odpowiedzi: 4, 96, 102, 100, a nawet 79. Te błędy wynikają z: pomijania mnożenia przez zero, błędnej kolejności działań łączenia działań bez logicznego porządku. Niektórzy użytkownicy najpierw wykonują wszystkie działania od lewej do prawej, ignorując fakt, że mnożenie powinno być wykonane przed dodawaniem i odejmowaniem. View oEmbed on the source website Matematyczne zagadki, które podbijają internet Zadania tego typu coraz częściej pojawiają się w mediach społecznościowych. Internauci uwielbiają je za prostotę formy i możliwość sprawdzenia własnych umiejętności. To nie tylko sposób na rozrywkę, ale i forma edukacji – przypomnienie sobie zasad, które wielu z nas poznało w szkole podstawowej, a z czasem zapomniało. Choć matematyka bez kalkulatora wydaje się dla wielu wyzwaniem, poprawne rozwiązanie takiego działania daje dużą satysfakcję. Czy Tobie udało się uzyskać wynik 104 bez oszukiwania? Zobacz także: Ile to jest 60÷2(3+7)? Niby banał, ale dorośli nie dają rady bez kalkulatora
Cezary Pazura nie chodzi na zebrania w szkole. „Edytka chodzi. Ja nie mam cierpliwości”
Cezary Pazura przestał chodzić na wywiadówki. W emocjonalnym wywiadzie ujawnia powód – nie wytrzymał zachowań innych rodziców. Aktor w mocnych słowach broni nauczycieli i ostrzega: ślepe zaufanie dziecku może je skrzywdzić.
Cezary Pazura, znany aktor i ojciec trojga dzieci, w rozmowie z Wirtualną Polską otwarcie przyznał, że przestał uczestniczyć w szkolnych wywiadówkach. Cezary Pazura ujawnia, dlaczego nie chodzi na wywiadówki Powodem tej decyzji nie były obowiązki zawodowe ani brak zainteresowania życiem szkolnym potomstwa, ale – jak zaznaczył – nieakceptowalne postawy niektórych rodziców obecnych na spotkaniach. Według Pazury to jego żona przejęła obowiązek uczestniczenia w zebraniach, ponieważ on sam nie mógł znieść atmosfery panującej na spotkaniach z rodzicami w szkole. „Edytka chodzi na wywiadówki. Nie mam cierpliwości” − przyznał. Aktor ostro o rodzicach: „Zapatrzeni w dzieci, nie widzą prawdy” W udzielonym wywiadzie aktor nie przebierał w słowach, krytykując zachowanie rodziców, którzy – jego zdaniem – bezkrytycznie akceptują wszystko, co mówią ich dzieci. Pazura zauważył, że zdarzają się sytuacje, gdy rodzice odrzucają informacje przekazywane przez nauczycieli, uparcie trzymając się wersji przedstawionej przez dziecko, niezależnie od jej prawdziwości. „Czasami rodzice są tak zapatrzeni w to, co mówi dziecko, że nie dociera do nich nic z zewnątrz. To jest też niedobrze dla dzieci. Jeżeli wychowamy dziecko w tym, że ono ma zawsze rację, to się dziecko wcześniej czy później zapędzi. Bo nie ma takich ludzi na świecie, którzy by mieli zawsze rację” − wyjaśnił. Jego wypowiedzi wskazują na głęboki niepokój związany z postępującym trendem ślepego zaufania wobec dzieci, który – jak podkreślił – może prowadzić do wypaczonego obrazu rzeczywistości i problemów wychowawczych. Wsparcie dla nauczycieli i gorzka prawda o wychowaniu Aktor, wychowany w rodzinie związanej z edukacją, przyznał, że rozumie trud pracy nauczycieli. Jego zdaniem pedagodzy coraz częściej stają się ofiarami niesłusznych oskarżeń, które wynikają z nieumiejętnego podejścia rodziców do wychowania. Pazura stwierdził, że mimo miłości i zaufania do własnych dzieci, rodzic powinien zachować zdrowy dystans i umiejętność krytycznej oceny sytuacji. Jak zauważył, dzieci potrafią nie tylko fantazjować, ale i przekazywać niepełny obraz wydarzeń – dlatego też nie zawsze należy brać ich słowa za pewnik. „Ufam swoim dzieciom, ale do tego, co mówi dziecko, trzeba podejść krytycznie… Bo dzieci konfabulują. Nie zawsze mówią prawdę” − powiedział aktor. Czy ślepa wiara w słowa dziecka może je skrzywdzić? Pazura nie ma wątpliwości Zdaniem aktora, wychowywanie dziecka w przekonaniu, że zawsze ma rację, niesie ze sobą poważne konsekwencje. Takie podejście może nie tylko zniekształcić obraz świata, ale też wpłynąć negatywnie na relacje dziecka z otoczeniem i nauczyć je unikania odpowiedzialności za własne działania. Pazura zauważył, że nikt nie jest nieomylny, a uczenie dziecka, że nie popełnia błędów, może zaszkodzić jego rozwojowi. Apeluje, by rodzice nie traktowali każdej uwagi krytycznej jako ataku na dziecko, ale jako szansę na budowanie dojrzałości i samodzielności u młodego człowieka. Uważam, że słowa aktora powinny trafić do jak największego grona rodziców − to ważny i bardzo potrzebny dziś apel o odpowiedzialność rodzicielską i refleksję nad rolą dorosłych w procesie edukacji i wychowania. Źródło: WP, Dzieńdobry TVN Zobacz też: Rodzice płaczą nad długą przerwą świąteczną. „Powinni otworzyć świetlicę chociaż w wigilię”
Tajemnicze trójki rozkładają dorosłych na łopatki. Dziecko obliczy to równanie w 30 sekund
Proste równanie 3+3×3−3+3 zadziwia dorosłych, choć dzieci rozwiązują je błyskawicznie. Ten matematyczny test krąży po sieci i udowadnia, jak wielu z nas zapomniało już o podstawowych zasadach matematycznych... Podejmiesz wyzwanie?
To równanie, choć z pozoru wydaje się banalne, sprawia ogromne trudności wielu dorosłym użytkownikom internetu. Równanie wygląda na nieskomplikowane, jednak jego rozwiązanie wymaga znajomości podstawowych zasad matematyki. Chodzi o następujące działanie: 3+3×3−3+3. Dlaczego dzieci radzą sobie lepiej niż dorośli? Dzieci, szczególnie uczniowie klas 4 i 5, mają świeżo w pamięci reguły dotyczące kolejności działań. Tymczasem dorośli, którzy na co dzień nie mają styczności z takimi zadaniami, polegają na intuicji lub pamięci sprzed lat. To często prowadzi do błędnych odpowiedzi. W przypadku równania 3+3×3−3+3 wiele osób najpierw wykonuje działania od lewej do prawej, ignorując kolejność wykonywania działań. Efekt? Niewłaściwy wynik i frustracja. Czy znasz poprawną kolejność działań? To właśnie kolejność działań matematycznych okazuje się kluczowa w tej zagadce. Przypomnijmy podstawową zasadę: Najpierw działania w nawiasach. Następnie mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej strony). Na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej strony). Zagadka z trójkami: rozwiązanie W omawianym zadaniu nie ma nawiasów, więc należy najpierw wykonać jedyne mnożenie. Reszta to już tylko proste dodawanie i odejmowanie. Oto jak wygląda poprawne rozwiązanie równania 3+3×3−3+3, zgodnie z zasadami kolejności działań: Najpierw wykonujemy mnożenie: 3×3=9 Dodajemy pierwszą trójkę z lewej: 3+9=12 Następnie odejmujemy kolejną trójkę: 12−3=9 Dodajemy ostatnią trójkę: 9+3=12 Ostateczna odpowiedź brzmi: 12. Dlaczego ta zagadka stała się viralem w sieci? Zadanie z pięcioma trójkami zdobyło ogromną popularność w internecie, zwłaszcza na TikToku i YouTubie. Użytkownicy publikują filmy, w których próbują rozwiązać równanie, porównując swoje odpowiedzi z wynikami internatów. Fenomen zagadki polega na jej pozornej prostocie. Wydaje się, że to banalne działanie, które każdy powinien rozwiązać w kilka sekund. Jednak rzeczywistość okazuje się zupełnie inna – zaskakująco wiele osób popełnia błąd. Stąd też viralowy charakter zadania. Zagadki tego typu pełnią też funkcję edukacyjną – przypominają o znaczeniu podstawowych zasad matematyki i rozwijają logiczne myślenie. Nie bez powodu określa się je jako test logicznego myślenia czy zagadkę matematyczną dla dorosłych. Czy jesteś w stanie rozwiązać to zadanie poprawnie za pierwszym razem? Spróbuj swoich sił i sprawdź, czy dasz radę lepiej niż większość dorosłych internautów. Zobacz także: Ile to jest 8÷4(1+1)? Dla dziecka to bułka z masłem, dorośli zapominają o jednym
Przedszkolaki z Olsztyna śpią na mrozie na plastikowych leżaczkach. „Biedne te dzieci”
Jedno zdjęcie z przedszkola w Olsztynie wystarczyło, żeby internet podzielił się na dwa obozy i zaczął kłócić o to, co jest dla dzieci dobre. Zobaczcie, co dokładnie pokazano w poście i dlaczego ten skandynawski zwyczaj w polskich warunkach budzi tyle emocji.
Post Przedszkola Norlandia z Olsztyna krąży po Facebooku, a dyskusja pod nim rozgrzała internet bardziej niż niejeden letni dzień. Na zdjęciach widać maluchy z grupy żłobkowej, które leżakują na tarasie na plastikowych leżaczkach. Są w kurtkach, pod kołdrami, szczelnie otulone, wyglądają na spokojne i rozluźnione. Przedszkole podpisało to tak: „Skandynawski klimat w Olsztynie? Tylko u nas. W Norlandia Przedszkola wierzymy, że bliskość natury to najlepsze, co możemy dać najmłodszym”. Dalej czytam, że drzemka na świeżym powietrzu „wzmacnia odporność, uspokaja i daje dzieciom naturalny komfort”. Z jednej strony brzmi to jak fragment książki o nordyckim podejściu do dzieciństwa. Z drugiej, nic dziwnego, że część osób łapie się za głowę. W komentarzach posypało się od zachwytów typu: „Bardzo dobrze, zacznijmy normalizować wychodzenie z dziećmi w każdą pogodę” albo „Takie leżakowanie jest bardzo pożyteczne i lepsze niż kiszenie się w zamkniętych pomieszczeniach”. Ale były też głosy ostre: „W moim odczuciu biedne te dzieci, serio”, i takie, które punktują szczegóły: że w Norwegii dzieci śpią w wózkach z izolacją, że powinny mieć wełniane ubrania, a nie kurtki, no i że polskie powietrze bywa dalekie od skandynawskiej czystości. Mam wrażenie, że tu nie ma jednej łatwej odpowiedzi na pytanie o sens bądź szkodliwość tego pomysłu. Są za to ważne pytania, które warto sobie poukładać, zanim rzucimy w eter krótkie „biedne te dzieci” albo równie krótkie „super, hartujmy”. Spanie dzieci na dworze w przedszkolu. Skąd ten pomysł i po co to robić? W Skandynawii drzemki na zewnątrz to nie egzotyka, tylko codzienność. Dzieci śpią w wózkach albo w śpiworach nawet przy niskich temperaturach, o ile są dobrze ubrane, suche i osłonięte przed wiatrem. Idea jest prosta: świeże powietrze ma wspierać sen i odporność, a kontakt z naturą pomaga regulować emocje. Norlandia pisze wprost, że ten moment wyciszenia „uspokaja i daje dzieciom komfort”. I tu zatrzymuję się na słowie „komfort”. Bo nie chodzi o to, żeby dziecko zmarzło, tylko żeby było mu dobrze w innym środowisku niż ciepła sala. Jeśli maluch jest spokojny, oddycha równomiernie, nie marudzi przed drzemką i po niej budzi się wypoczęty, to jest jakiś sygnał, że ten komfort może działać. Ale warto pamiętać, że skandynawski zwyczaj to też konkretne procedury: dobór ubrań warstwowych, izolacja od podłoża, osłona wózka, obserwacja temperatury i wiatru. Warto to dostosować do naszych polskich realiów tak, żeby sens został, a ryzyko spadło do minimum. Jak hartować dziecko z głową, żeby to miało sens, a nie było pokazówką Bardzo rozumiem komentarz, w którym ktoś napisał, że to wygląda „trochę komicznie, ale gratulacje za próbę wprowadzania zmian”. Dlatego, jeśli myślicie o hartowaniu, w domu albo w placówce, trzy rzeczy są kluczowe. Po pierwsze: warstwy i izolacja. Wełna, polar, puch, a na końcu coś chroniącego przed wilgocią i wiatrem. Najważniejsze jest to, żeby od spodu było ciepło. Plastikowy leżaczek bez dodatkowej maty izolacyjnej może budzić wątpliwości, bo chłód „idzie” właśnie od dołu. Jeśli pod dzieckiem jest odpowiednio gruba warstwa, temat wygląda inaczej. Po drugie: czas i reakcja dziecka. Hartowanie nie polega na tym, że wrzucamy malucha w zimno i czekamy, co będzie. Zaczyna się od krótkich wyjść, obserwuje się dłonie, kark, policzki, oddech i zachowanie. Jeśli dziecko jest spięte, płacze, nie może zasnąć, to nie jest hartowanie, tylko stres. Po trzecie: warunki dnia. Nie tylko temperatura na termometrze, ale też wiatr, wilgotność i jakość powietrza. To akurat mocna uwaga z komentarzy: „od października do maja mamy tragiczną jakość powietrza”. I choć brzmi ostro, niestety jest prawdą. Jeśli jest smog, drzemka na dworze raczej nie pomaga. Wtedy lepiej zostać w środku albo wybrać porę dnia, gdy powietrze jest czystsze. Smog, zimno i bezpieczeństwo. O co warto dopytać w przedszkolu Gdybym miała dziecko w grupie, która śpi na tarasie, nie pisałabym od razu skargi ani nie klaskała na stojąco. Zrobiłabym coś prostszego: zapytałabym o procedury. To normalne, że rodzic chce wiedzieć, na jakiej zasadzie placówka podejmuje decyzje o drzemce na zewnątrz. Co konkretnie warto ustalić: jaka jest minimalna temperatura i granica wiatru, przy których dzieci śpią na zewnątrz. jak wygląda izolacja od podłoża. Same kołdry na leżaku mogą nie wystarczyć, a mata termoizolacyjna zmienia sprawę. jak sprawdzają jakość powietrza. W wielu miastach są aplikacje i czujniki, które dają jasny sygnał, kiedy lepiej nie wychodzić. jak reagują, gdy któreś dziecko nie chce spać na dworze. Dobrze prowadzona praktyka zawsze zostawia miejsce na indywidualne potrzeby. Ja widzę w tym poście Norlandii sporo dobrej intencji. Widzę też, że część obaw jest realna, a nie histeryczna. I chyba właśnie o to chodzi w takich internetowych burzach: żebyśmy, zamiast kłócić się o to, kto ma rację, zaczęli rozmawiać o warunkach, granicach i sensie. Na koniec zostanę przy jednym wniosku, który powtarzam sobie od lat. Dzieci są z natury bardziej odporne, niż nam się wydaje, ale dorosłe decyzje muszą być mądre. Spanie na dworze może być świetne, jeśli stoi za nim wiedza, obserwacja i troska. Może też być pustą pokazówką, jeśli robimy to, „bo w Skandynawii tak robią”. Dlatego, zamiast oceniać po jednym zdjęciu, wolę dopytywać, sprawdzać i patrzeć, jak czują się dzieci. Zobacz też: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
Mikołajki w szkolnej klasie zwykle kojarzą się z radością, drobnymi upominkami i miłą atmosferą. Tymczasem w jednej z trzecich klas wybuchł prawdziwy konflikt. Nauczycielka, która zorganizowała zbiórkę na wspólne prezenty, została przez część rodziców nazwana… złodziejką.
Nauczycielka zaproponowała proste i praktyczne rozwiązanie: po 20 zł od dziecka, aby przygotować mikołajki dla całej klasy. Plan obejmował coś słodkiego, małe upominki i wspólną zabawę. Nie były to wygórowane koszty, a większość rodziców przyjęła pomysł z wdzięcznością. W końcu dla wielu nauczycieli organizacja takich atrakcji to dodatkowa praca – planowanie, zakupy, przygotowanie aktywności. Wszystko uzgodniono z trójką klasową, wiadomości wysłano z wyprzedzeniem, nikt nie ukrywał żadnych wydatków. A jednak wystarczyło kilka głosów sprzeciwu, by cała inicjatywa zmieniła się w konflikt. „Pani chce się na tym dorobić” – absurdalne oskarżenia Kilku rodziców otwarcie zarzuciło nauczycielce, że „bierze pieniądze dla siebie”, że „pewnie połowa trafi do jej kieszeni”, a sama zbiórka to „naciąganie rodzin”. Te słowa – wypowiadane zarówno na grupie klasowej, jak i między drzwiami szkoły – były dla niej szokiem. Jak relacjonuje, nikt nie zapytał, jakie dokładnie będą koszty, nikt nie chciał wysłuchać wyjaśnień ani zobaczyć planu wydatków. Wystarczyło kilka podejrzliwych komentarzy, by rozpętać klasową burzę. Nauczycielka przyznaje, że nigdy wcześniej nie spotkała się z taką agresją: „Wyzywają mnie od złodziejek, jakbym naprawdę miała zabrać te 20 zł na własne potrzeby. To bardzo przykre, szczególnie że wszystko było omawiane z trójką klasową”. Z kolei pozostali rodzice byli oburzeni zachowaniem mniejszości. W ich opinii to próba ośmieszenia nauczycielki i tworzenia problemu tam, gdzie go nie ma. „Przecież to normalna, szkolna tradycja” – podkreślają. Kto tu naprawdę traci? Najsmutniejsze jest to, że w tej całej sytuacji zapomniano o dzieciach. Mikołajki miały być dla nich – jako symboliczna przerwa od szkolnej rutyny i okazja do wspólnej zabawy. Zamiast tego maluchy usłyszały od rodziców, że „pani chce ich okraść”, albo że „nie damy złotówki, bo nie wiadomo, gdzie to pójdzie”. Nauczycielka przeżywa sprawę bardzo osobiście i zastanawia się, czy w przyszłości w ogóle podejmować podobne inicjatywy. I trudno jej się dziwić – kiedy każda dobra chęć może zostać obrócona przeciwko niej, łatwo odpuścić. Podobne sytuacje zdarzają się w polskich szkołach coraz częściej: niewielki koszt, standardowa zbiórka, a jednak potrafi przerodzić się w aferę. Konflikt opisany przez nauczycielkę pokazuje, jak bardzo napięte potrafią być relacje na linii szkoła–rodzice. Oskarżenia o kradzież są bardzo poważne – i niesprawiedliwe, gdy opierają się jedynie na podejrzeniach, a nie faktach. Warto pamiętać, że takie inicjatywy są przede wszystkim dla dzieci, a wzajemny szacunek i zaufanie powinny pozostać fundamentem współpracy z nauczycielami. Zobacz także: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Zobacz zwiastun świątecznej komedii „Mikołaj i ekipa”. Tylko w kinach od 5 grudnia!
W tym roku Święta będą bardziej niż super! To wszystko za sprawą Świętego Mikołaja, któremu wydaje się, że stał się superbohaterem i przez to narobi sobie więcej kłopotów niż gwiazdek na niebie. Zobacz zwiastun animowanej świątecznej komedii, która rozbawi małych i dużych nie tylko na Mikołajki.
Nad warstwą wizualną produkcji czuwali twórcy, którzy pracowali przy międzynarodowych hitach: „Mała Syrenka” i „Strażnicy Galaktyki. Volume 3”. Film miał premierę podczas Katalońskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Sitges w 2024 roku i był nominowany do hiszpańskich nagród filmowych Goya. Biała broda sił mu doda! „Mikołaj i ekipa” tylko w kinach od 5 grudnia. Święty Mikołaj marzy o ekscytujących przygodach wykraczających daleko poza „zwyczajne” rozdawanie prezentów na latających saniach w wigilijną noc. Pewnego dnia, w wyniku nagłego uderzenia w głowę, wszystko mu się miesza i zaczyna wierzyć, że jest superbohaterem, który musi stawić czoła licznym przygodom. I tak, na cztery dni przed Bożym Narodzeniem nagle znika. W ślad za nim udają się elf Leo i 11- letnia dziewczynka o imieniu Billie, którzy spotykają na swojej drodze nikczemnego właściciela fabryki zabawek. Złoczyńca chce za wszelką cenę skończyć z darmowym rozdawaniem prezentów na Święta i zamierza zniszczyć warsztat Świętego Mikołaja na Biegunie Północnym. Boże Narodzenie jest w wielkim niebezpieczeństwie! Czy Mikołaj zdąży odzyskać pamięć i wspólnie z elfem oraz dziewczynką dadzą radę powstrzymać zabawkowego złoczyńcę? Czasu jest już mało, a Pierwsza Gwiazdka tuż tuż! View oEmbed on the source website W polskiej wersji językowej głosu jednej z postaci użycza Marianna Kłos. Marianna Kłos to jedna z najbardziej obiecujących młodych artystek w Polsce. Finalistka programu „The Voice Kids” zachwyciła publiczność, a wkrótce potem wydała swój debiutancki singiel. W tym roku będzie reprezentować Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji Junior, prezentując międzynarodowej publiczności utwór „Brightest Light”. Jej udział w dubbingu filmu „Mikołaj i ekipa” to kolejny krok w dynamicznie rozwijającej się karierze młodej wokalistki. Gatunek: animowany, komedia, familijny, fantasy Produkcja: Hiszpania, Kanada 2025 Reżyseria: Steve Majaury („Koci Skład”, „Legenda o Białym Kle”), Andrea Sebastiá („Freddy. Pudel nie z tej ziemi”, „Inspektor Pająk”) Scenariusz: Phil Ivanusic, Sylvie Bélanger, Francois Trudel („Bella i Sebastian” – serial)
„Syn miał zrobić sobie jajecznicę. Poddał się po minucie”. Tak wygląda dorastanie bez obowiązków
Mama 13-latka była pewna, że jej syn poradzi sobie z najprostszym zadaniem w kuchni. W końcu to tylko jajecznica. Tymczasem po minucie usłyszała wołanie o pomoc i zobaczyła nastolatka stojącego bezradnie przed patelnią. Ta sytuacja – choć mogłaby wydawać się zabawna – wcale nie jest śmieszna. To obraz dorastania bez obowiązków.
W sobotni poranek mama poprosiła syna, by zrobił sobie śniadanie. Nie dlatego, że nie chciało jej się wstać. Chciała, by zaczął wykonywać proste czynności, które kiedyś będą dla niego codziennością. Po chwili usłyszała: – Mamo, tu jest coś popsute. Kiedy weszła do kuchni, zobaczyła jajka leżące na blacie, patelnię postawioną na zimnym palniku i chłopaka, który wpatrywał się w kuchenkę jak w zagadkę logiczną. Nawet nie spróbował jej włączyć. Dla matki to był moment otrzeźwienia. Nie dlatego, że syn nie zrobił jajecznicy. Ale dlatego, że dotarło do niej, jak mało ma kontaktu z realnym życiem. Dzieci „obsługują” tablety, ale nie garnki W wielu domach obowiązki domowe traktowane są jak przykry dodatek do życia, coś, od czego należy dzieci chronić. „Niech się uczą”, „niech odpoczywają”, „jeszcze się w życiu namęczą” – słyszymy często. Efekt? Nastolatki świetnie odnajdują się w świecie aplikacji, ale kompletnie nie radzą sobie z obsługą podstawowych sprzętów. To nie wina dzieci. Po prostu rzadko mają okazję ćwiczyć. Jeśli nigdy nie smażyły jajka, nie ma powodu oczekiwać, że nagle zrobią to bez problemu. Obowiązki nie są karą – są przygotowaniem do życia Historia z jajecznicą jest dla wielu rodziców bolesnym sygnałem. Dzieci potrzebują obowiązków nie po to, by ich „uczyć pokory”, tylko by stopniowo przygotowywać do samodzielności. Włączenie palnika, umycie talerza, posprzątanie po sobie – to nie jest ciężka praca. To element codzienności, który nastolatek musi umieć ogarnąć. Jeśli nie damy im miejsca na naukę, dorosłość spadnie na nich jak zimny prysznic. Zobacz także: 7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
Z pozoru banał, ale za dużo nawiasów. Obliczysz to równanie bez kalkulatora?
Pozornie proste równanie matematyczne z nawiasami przyprawia dorosłych o ból głowy. Czy potrafisz rozwiązać je bez kalkulatora?
Dlaczego ta zagadka matematyczna sprawia trudność dorosłym? Równanie [4(5+3)]+6(7-2)-2 może wyglądać groźnie: liczne nawiasy i potrzeba przypomnienia sobie zasad kolejności działań matematycznych sprawiają, że pozornie proste zadanie wywołuje dezorientację. Choć uczniowie szkół podstawowych codziennie mierzą się z podobnymi problemami, dorośli – którzy nie mieli kontaktu z tego typu zadaniami od lat – często czują się bezradni. Zadanie to od lat krąży w sieci, budząc frustrację, ale też rozbawienie internautów, którzy próbowali zmierzyć się z obliczeniami bez pomocy kalkulatora. Jakie są zasady kolejności działań matematycznych? Rozwiązanie tego typu zagadki matematycznej wymaga znajomości podstawowych zasad kolejności działań: Najpierw wykonuje się działania w nawiasach. Następnie należy wykonać mnożenie lub dzielenie. Na końcu wykonuje się dodawanie lub odejmowanie. Bez zrozumienia tej kolejności, wiele osób może dojść do błędnego wyniku. Nawet jeśli działania są poprawnie zapisane, brak dyscypliny w stosowaniu reguł prowadzi do nieprawidłowych rezultatów. Rozwiązanie zadania krok po kroku Rozpatrzmy dokładnie równanie: [4(5+3)]+6(7-2)-2=? Krok 1: Wykonujemy działania w nawiasach: 5+3 = 8 oraz 7-2 = 5 Krok 2: Podstawiamy wyniki do równania: 4×8 + 6×5 - 2 Krok 3: Wykonujemy mnożenie: 32 + 30 - 2 Krok 4: Wykonujemy dodawanie i odejmowanie: 62 - 2 = 60 Ostateczny wynik to 60. Wbrew pozorom, rozwiązanie to jest bardzo proste, pod warunkiem znajomości zasad kolejności działań. Czy uczniowie naprawdę radzą sobie lepiej niż dorośli? Choć może to brzmieć szokująco, wielu dorosłych przyznaje, że miało problem z tym zadaniem, podczas gdy uczniowie szkoły podstawowej rozwiązują je bez większego zastanowienia. Wynika to z faktu, że dzieci są na bieżąco z regułami matematycznymi i ćwiczą je niemal codziennie. Z kolei dorośli, którzy od lat nie mieli styczności z zadaniami wymagającymi znajomości kolejności działań, łatwo popełniają błędy lub po prostu rezygnują z próby rozwiązania. To właśnie sprawia, że zagadka matematyczna [4(5+3)]+6(7-2)-2=? stała się prawdziwym testem nie tylko dla dzieci, ale i dorosłych. Matematyczne zagadki – rozrywka czy wyzwanie? Tego rodzaju zagadki matematyczne stają się coraz popularniejsze w internecie. Są jednocześnie źródłem rozrywki, jak i intelektualnym wyzwaniem. Dają satysfakcję z rozwiązania, ale także uświadamiają, jak łatwo zapomnieć podstawy, których kiedyś uczono w szkole. Zagadki matematyczne takie jak ta przypominają o potrzebie treningu umysłowego i wartościach edukacyjnych, jakie niesie ze sobą matematyka. Dla wielu są też bodźcem do sięgnięcia po kartkę i długopis – i sprawdzenia, czy potrafią jeszcze działać bez kalkulatora. Niezależnie od wieku, warto dać sobie szansę i spróbować rozwiązać podobne zadanie samodzielnie. To nie tylko sprawdzian wiedzy, ale i doskonała gimnastyka dla umysłu. Zobacz także: Dziecku wystarczy 30 sekund, rodzice się męczą. Zagadka z samymi 4 przerasta dorosłych
Dorośli wykładają się na zadaniu z dwójkami. Dla ucznia 4 klasy to bułka z masłem
Ta pozornie prosta zagadka matematyczna – 2+2(2+2x0)+2x0 – okazuje się wyzwaniem dla wielu dorosłych. Dzieci z kolei potrafią rozwiązać ją w zaledwie pół minuty... Sprawdź, czy znasz prawidłową odpowiedź.
Aby poprawnie rozwiązać równanie 2+2(2+2x0)+2x0, należy pamiętać o kolejności wykonywania działań matematycznych. Obowiązuje zasada: Najpierw nawiasy. Następnie potęgowanie Później mnożenie i dzielenie – od lewej do prawej strony. Na koniec dodawanie i odejmowanie – od lewej do prawej strony. Pominięcie któregoś z tych kroków prowadzi do błędnego wyniku. To właśnie brak tej wiedzy sprawia, że wielu dorosłych popełnia błąd już na samym początku. Dlaczego to równanie jest tak trudne dla dorosłych? Równanie 2+2(2+2x0)+2x0 wygląda na proste, ale układ identycznych cyfr i obecność nawiasów oraz zera sprawiają, że wiele osób nie potrafi go rozwiązać poprawnie. Dorośli często działają z pamięci i pod wpływem intuicji, zamiast krok po kroku zastosować właściwą kolejność operacji. Do najczęstszych pomyłek należą: nieuwzględnianie zasady kolejności działań, błędne rozumienie nawiasów, pomijanie mnożenia przez zero, wykonywanie działań od lewej do prawej bez względu na ich rodzaj. W przypadku tego równania wystarczy źle zinterpretować kolejność lub pominąć jedno zero, aby otrzymać niewłaściwy wynik. Jak obliczyć działanie 2+2(2+2x0)+2x0 krok po kroku? Zadanie z dwójkami może wydawać się podchwytliwe, ale wystarczy postępować zgodnie z kolejnością działań. Zaczynamy zatem od nawiasów. Następnie mnożymy, a na samym końcu dodajemy. Wszystkie działania krok po kroku: 2+2(2+2x0)+2x0=? 2+2(2+0)+2x0=? 2+2(2+0)+0=? 2+4+0=6 Prawidłowy wynik to: 6. View oEmbed on the source website Dodatkowe kroki – jak uniknąć błędów przy podobnych działaniach? Zawsze zaczynaj od nawiasów – nawet jeśli wydają się nieistotne. Mnożenie przez zero to częsty pułap – pamiętaj, że każda liczba pomnożona przez zero daje zero. Nie wykonuj działań w głowie zbyt szybko – zapisuj kolejne kroki. Zachowaj kolejność – najpierw nawiasy, potem mnożenie, na końcu dodawanie. Jeśli masz wątpliwość – użyj kalkulatora lub sprawdź wynik w wyszukiwarce. Dorośli często nie doceniają takich zadań, sądząc, że nie sprawią trudności. Tymczasem właśnie w prostocie kryje się pułapka. Zadanie 2+2(2+2x0)+2x0 obnaża braki w wiedzy i nieuwagę. Dzieci radzą sobie lepiej, bo nie próbują kombinować – po prostu liczą zgodnie z zasadami. Zobacz także: To banalna zagadka dla dzieci, a dorośli się wykładają. Zapominają o ważnej zasadzie
Usłyszałam na świetlicy rozmowę dzieci. „Mikołaj do mnie nie przyjdzie, bo mama nie ma pieniędzy”
Stałam przy drzwiach świetlicy, kiedy usłyszałam te słowa. Zwykła rozmowa, a jednak coś we mnie pękło. Przed świętami takie zdania wracają z podwójną siłą – przypominają, że nie dla wszystkich grudzień pachnie piernikami i spokojem.
Zerknęłam na zegarek. Było już późno, spóźniona jak zwykle, pędziłam po dziecko po pracy, z głową pełną listy zadań: zakupy, pranie, obiad, składka na klasowe mikołajki, bo przecież już końcówka listopada... Wbiegłam do szkoły, otworzyłam drzwi świetlicy i wtedy to usłyszałam. – A do mnie Mikołaj nie przyjdzie, bo mama nie ma pieniędzy. Głosik był cichy, bez żalu. Bardziej jakby mówił fakt, który jest oczywisty, jak to, że jutro też będzie środa. Drugie dziecko próbowało go pocieszyć: – To może coś znajdziesz pod poduszką. – Nie, u nas Mikołaj nie ma jak wejść. Nie mamy kominka. I nagle wszystko, co miałam w głowie – święta, obowiązki, terminy – straciło sens. Poczułam wstyd. I bezsilność. Bo przecież tak łatwo zapomnieć, że nie dla każdego grudzień to radość. Święta w świecie nierówności Nie wiem, czy to kwestia wieku, czy po prostu doświadczenia, ale coraz trudniej mi cieszyć się tym „świątecznym szałem”. Wystawy błyszczą, reklamy kuszą, a w świetlicach i domach dzieją się małe, ciche dramaty. Dzieci porównują się, opowiadają o prezentach, o planach na wyjazdy. I są takie, które milczą. – Widać to szczególnie przed świętami – mówiła mi później nauczycielka ze świetlicy. – Dzieci rozmawiają o paczkach, listach do Mikołaja, a niektóre tylko słuchają. Czasem próbują udawać, że też coś dostaną. Czasem wymyślają prezenty, których nie będzie. To właśnie wtedy, przy tych stołach z kredkami i papierem, widać, jak różne mamy światy. I jak bardzo nasze dzieci czują więcej, niż nam się wydaje. „Bo mama jest zmęczona” Kilka dni później znów czekałam w tej samej świetlicy. Dzieci kleiły aniołki z papieru. Słyszałam, jak dziewczynka pyta koleżankę: – A ty pomagasz mamie w kuchni? – Nie. Mama nie robi pierników. Mówi, że jest zmęczona. I znów te zwykłe słowa uderzyły mnie jak coś ważnego. Bo przecież to też obraz świąt – mam, które robią, co mogą, ale nie mają siły na magię. Mam, które nie kupią nowego obrusu, nie zapalą świeczek, nie wystawią karpia, bo same czują się jakby zgasły. To nie jest historia o braku prezentów. To historia o braku spokoju, o zmęczeniu i poczuciu winy, które zjada od środka. Dzieci słyszą więcej, niż myślimy Te rozmowy ze świetlicy wracają do mnie przed każdym grudniem. Kiedy widzę reklamy o „idealnych świętach”, myślę o tamtym chłopcu, który mówił o Mikołaju, i o dziewczynce, której mama była „zbyt zmęczona na pierniki”. Dzieci chłoną rzeczywistość jak gąbki. Wiedzą, kiedy rodzice martwią się o pieniądze. Czują napięcie. I czasem, zamiast cieszyć się na Wigilię, boją się, że nie zasłużyły na prezenty. A przecież one nie potrzebują wiele. Potrzebują poczucia, że są ważne. Że ktoś ich widzi, słyszy, przytula. Czego naprawdę potrzebują dzieci przed świętami Kiedy wróciłam do domu, długo siedziałam przy stole. Zastanawiałam się, jak opowiedzieć moim dzieciom, że święta to nie tylko paczki pod choinką. Że to też wdzięczność, bliskość, czas razem. Nie wiem, czy mi się udało. Ale wiem, że od tamtej pory staram się mniej kupować, a bardziej być. Bo czasem największym prezentem jest to, że ktoś w końcu ma czas – posłuchać, przytulić, po prostu pobyć. Świetlica, w której usłyszałam tamte słowa, przypomniała mi coś ważnego: dzieci uczą się świata nie z reklam i nie z książek. Uczą się z tego, co widzą w naszych oczach. A jeśli w nich jest spokój, to może nawet Mikołaj nie musi przychodzić.
„Przeraziło mnie, gdy mój 14-latek zapytał, jak włączyć pralkę”. To nie jest zabawne
Mama 14-latka była przekonana, że jej syn świetnie odnajduje się w nowoczesnym świecie. Tym bardziej uderzyło ją, gdy pewnego popołudnia zapytał ją… jak włączyć pralkę. Z początku chciała się roześmiać, ale szybko zrozumiała, że nie ma w tym nic śmiesznego. To problem, z którym mierzy się coraz więcej rodzin – nastolatki dorastają, nie mając pojęcia o podstawowych czynnościach domowych.
„A gdzie się to włącza?” – pytanie, które nie powinno paść Chłopak miał wyprać strój sportowy, który następnego dnia był mu potrzebny na WF. Mama uznała, że to idealna okazja, by zrobił to samodzielnie. Weszła do łazienki po kilku minutach i zobaczyła syna stojącego przed urządzeniem, jakby trafił do muzeum techniki. – Mamo, a gdzie się to włącza? – zapytał, wskazując na główny przycisk. Mama zamarła. Nie miała pojęcia, że jej własne dziecko nigdy nawet nie obserwowało jej przy praniu. Jeśli nie pokazujemy, to skąd mają wiedzieć? Kluczowa prawda, którą uświadamia sobie wielu rodziców, brzmi: dzieci nie uczą się przez osmozę. To, że mieszkają z nami, nie znaczy, że zaglądają nam przez ramię i analizują, jak działają sprzęty domowe. Współczesne nastolatki dorastają w ogromnym komforcie – pranie „samo się robi”, obiad „sam się gotuje”, a brudne rzeczy „znikają”. Nie mają kontaktu z procesem, więc nie wiedzą, jak wygląda. Bez praktyki nie ma kompetencji. To takie proste. Samodzielność nie rodzi się w wieku 18 lat Wiele rodzin uważa, że nastolatek ma się uczyć, a domem zajmą się dorośli. To zrozumiałe – każdy chce odciążyć swoje dziecko. Ale w pewnym momencie robi się z tego sprzężenie zwrotne: im więcej robimy za nich, tym mniej oni potrafią. A przecież samodzielności nie nauczą się z dnia na dzień. Nie pojawia się nagle po przekroczeniu magicznej granicy dorosłości. Jeśli chcemy wychować młodych ludzi, którzy sobie poradzą, musimy dać im przestrzeń na uczenie się właśnie takich prostych czynności. Pralka, zmywarka, piekarnik – to nie są „obowiązki”. To życie. I lepiej, żeby nauczyli się tego dziś, niż żeby zderzyli się z rzeczywistością dopiero na własnym wynajmowanym mieszkaniu. Zobacz także: „Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
Moje dziecko zrobiło własnoręczny prezent na szkolne mikołajki. „W klasie mnie wyśmiali”
Kiedy córka wróciła ze szkoły z karteczką, na której było imię koleżanki wylosowanej na mikołajki, aż podskoczyła z radości. Od razu zaczęła planować prezent, a ja byłam pewna, że poprosi o pieniądze i razem coś zamówimy. Tymczasem ona usiadła przy stole i powiedziała spokojnie: „mamo, ja zrobię coś sama”.
Przez kilka wieczorów wycinała, kleiła, zawijała krepinę, szukała w internecie inspiracji. Powstała mała choinka z papieru, ozdobiona gwiazdkami i wstążką, do tego drobny liścik z życzeniami. Patrzyłam na to z ciepłem w sercu, bo widziałam, ile pracy w to wkłada. Nie było w tym przypadkowości. Ona naprawdę chciała sprawić radość. Gdy skończyła, zapytała, co myślę. Odpowiedziałam, że to najpiękniejszy prezent, jaki można dać, bo jest od serca i zrobiony z myślą o tej jednej osobie. Córka była dumna jak paw. Rodzice na szkolnej grupie nie zgodzili się na prezenty robione samodzielnie Pomyślałam, że warto napisać o tym na klasowej grupie rodziców. Tak po prostu, żeby podsunąć pomysł. Że nie trzeba wydawać pieniędzy, że dzieci mogą zrobić coś same, że to uczy kreatywności i troski o innych. Nie napisałam tego z wyższością. Raczej z radością, że dzieci potrafią takie rzeczy wymyślać. I wtedy spadł na mnie kubeł zimnej wody. W odpowiedzi pojawiły się śmiechy, żarty, docinki. Ktoś napisał, że „rękodzieło to miłe, ale nie na mikołajki”. Ktoś inny, że „kupny prezent jest porządniejszy”. Że „dzieci będą zawiedzione, jak dostaną coś z papieru”. Nikt nie zapytał, co córka zrobiła, jak to wygląda. Nikt nie zauważył jej wysiłku. W jednej chwili poczułam się, jakbym zrobiła coś głupiego, coś niestosownego. Najbardziej zabolało mnie to, że rozmowa poszła w stronę oceniania, kto daje lepsze, bardziej wartościowe upominki. Jakby chodziło o cenę, a nie o gest. „W klasie mnie wyśmieją”. Jak rozmawiać z dzieckiem o odrzuceniu Wieczorem córka zauważyła, że jestem przygaszona. Zapytała, co się stało, więc powiedziałam prawdę, delikatnie. Że rodzice wolą prezenty kupowane, że nie wszyscy rozumieją taki pomysł. Ona na chwilę zamilkła, potem wyszeptała: „to pewnie w klasie mnie wyśmieją”. I choć nie wiemy jeszcze, jak dzieci zareagują, jej lęk złapał mnie za gardło. Powiedziałam jej wtedy, że nie ma nic złego w tym, że zrobiła prezent własnymi rękami. Że odwaga w byciu sobą czasem spotyka się z niezrozumieniem. Że ważne jest to, co ona chciała dać, a nie to, co inni uznają za „porządne”. Przytuliłam ją mocno i obiecałam, że niezależnie od reakcji, ja jestem z niej dumna. Czuję smutek i złość, ale też bezsilność. Mam wrażenie, że w naszych szkołach dorosłym coraz częściej mylą się priorytety. Uczymy dzieci empatii na lekcjach, a potem w praktyce pokazujemy im, że liczy się to, co kupione, lepiej zapakowane, droższe. Ja nie chcę takiego świata dla mojej córki. Chcę, żeby wiedziała, że jej pomysł, jej praca i jej serce mają wartość. Nawet jeśli ktoś się z tego śmieje. Ewa, mama Zosi Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1 zdanie, po którym od razu poznasz toksycznego rodzica. „Tak niszczą dzieci”
Kontrowersyjny prezent dla dziecka, które ma wszystko. To teraz hit: „Żyje do kilku dni”
Najpierw zobaczyłam reklamę między zdjęciami znajomych i od razu poczułam lekkie ukłucie w brzuchu. Niby piękna idea, a jednak coś w niej zgrzyta i nie daje spokoju.
Przyznam, że mam słabość do prezentów, które nie są kolejną zabawką leżącą potem w kącie. Lubię, kiedy podarunek zostawia w dziecku ślad, daje doświadczenie, uczy czegoś o świecie. Dlatego reklama, która ostatnio wyskoczyła mi na Instagramie, złapała mnie jak haczyk. Mini farma motyli w domu. Dla „dziecka, które ma wszystko”. W zestawie kilka poczwarek, proste pudełko do hodowli, instrukcja i obietnica tropikalnych skrzydeł w salonie. Niby pięknie. Tyle że jest jedna sprawa, która w tej reklamie ginie gdzieś pod zachwytem nad „cudem natury”: motyle żyją krótko. Czasem kilka dni, czasem parę tygodni. I właśnie to sprawiło, że zaczęłam się mocno zastanawiać, na ile taki podarunek jest trafiony, a na ile zostawia dziecko z trudnym doświadczeniem, na które może nie być gotowe. Sama mam w rodzinie maluchy, którym „wszystko już kupiliśmy”. Poniżej zbieram więc to, co według mnie warto rozważyć, zanim klikniecie „kupuję” motyla. Mini farma motyli dla dziecka, które ma wszystko. Na czym to polega Zestawy są proste: dostajecie poczwarki tropikalnych motyli, zwykle w małym pojemniku, do tego siateczkowe terrarium albo przezroczyste pudełko. Dziecko obserwuje, jak z poczwarek wychodzą owady, a potem karmi je owocami albo słodkim płynem. W materiałach reklamowych widzicie radość, szeroko otwarte oczy i skrzydła odbijające światło w mieszkaniu. Od strony edukacyjnej to świetna rzecz. Metamorfoza jest namacalna, dzieje się tuż przed oczami. Dziecko widzi, że przyroda ma swój rytm i że życie ma etapy. Takiej lekcji nie da nawet najlepszy film. Rozumiem więc, skąd ta moda. Tylko że ta lekcja ma też drugi rozdział. Motyl nie jest zabawką. To żywe stworzenie, które w pewnym momencie umrze. I nie da się tego „odkręcić” kolejną baterią, nowym trybem albo naprawą w serwisie. Żywe stworzenie jako prezent. Co może zyskać dziecko, a co je przytłoczy Jeżeli dziecko jest ciekawe świata, lubi obserwować zwierzęta, ma w sobie spokój i chętnie zadaje pytania, taki podarunek może być zachwycający. Uczy cierpliwości, delikatności, regularności. Daje też poczucie odpowiedzialności, bo motyle trzeba nakarmić, zadbać o warunki, nie dotykać skrzydeł. Dla wielu dzieci to pierwszy kontakt z tym, że od ich działań coś realnego zależy. Ale jest też druga strona, której reklamy zwykle nie pokazują. Nie każde dziecko uniesie emocjonalnie fakt, że „jego motyl” żył krótko. Dla jednego malucha będzie to naturalne i do przepracowania. Dla innego może być prawdziwym ciosem, zwłaszcza jeśli wcześniej nie miało bliskiego spotkania z tematem śmierci. Wtedy prezent, który miał być „pięknym przeżyciem”, zamienia się w żal, poczucie winy albo lęk przed przywiązaniem. Warto też pamiętać o wieku. Przedszkolaki bywają spontaniczne i impulsywne. Mogą próbować łapać motyle do ręki, mogą je niechcący zranić. Starsze dzieci częściej rozumieją zasady opieki i łatwiej z nimi porozmawiać o tym, że życie motyla jest krótkie z natury, a nie dlatego, że ktoś zrobił coś źle. Jak podjąć decyzję i przygotować dziecko na krótkie życie motyli Jeśli myślicie o takim prezencie, nie kupujcie go w ciemno tylko dlatego, że jest „hitem”. Zróbcie mały test. Porozmawiajcie wcześniej o idei. Nie musicie zdradzać, że to prezent, możecie zacząć od rozmowy o motylach i ich cyklu życia. Zobaczcie, jak dziecko reaguje na temat starzenia się i umierania zwierząt. Jeżeli już na starcie widać silny lęk, wrażliwość graniczącą z rozpaczą, lepiej odpuścić. Ustalcie, że to doświadczenie rodzinne. Taki zestaw nie powinien spadać na jedno dziecko jak obowiązek. Lepiej postawić go w przestrzeni wspólnej i opiekować się razem. Wtedy emocje też przepracowujecie razem. Powiedzcie wprost, ile motyle żyją. Nie owijajcie w bawełnę. Dziecko ma prawo wiedzieć, na co się decyduje. Krótkie życie motyla jest faktem biologicznym, nie „złą niespodzianką”. Gdy tego nie powiecie, żal po kilku dniach będzie dużo większy. Zaplanujcie „co dalej”. Niech w waszej głowie będzie scenariusz pożegnania. Nie dramatyczny, raczej cichy i prosty. Możecie wspólnie zrobić rysunek, małą kartkę pamiątkową, możecie wyjść do parku i tam porozmawiać o tym, co dziecko zobaczyło. Taki moment jest ważny, bo zamyka doświadczenie. Sprawdźcie warunki hodowli. Jeżeli w domu jest bardzo sucho, gorąco albo macie koty i psy, które żywo reagują na fruwające owady, ryzyko stresu i szybszej śmierci motyli rośnie. To też trzeba brać pod uwagę, żeby nie dokładać dziecku poczucia winy. Po tej całej analizie mam w sobie jedną jasną myśl. Mini farma motyli nie jest prezentem z kategorii „dla każdego”. To raczej propozycja dla rodzin, które chcą świadomie wprowadzić dziecko w świat przyrody, również w jej trudniejsze strony. Jeżeli podejdziecie do tego mądrze, może to być piękne, czułe doświadczenie. Jeżeli wręczycie zestaw jak kolejną zabawkę, zostawiając dziecko sam na sam z krótkim życiem motyli, prezent może zaboleć bardziej, niż się spodziewacie. Ja potraktowałabym ten hit jak narzędzie, nie jak ozdobę. Narzędzie do rozmowy o świecie, o odpowiedzialności, o tym, że wszystko ma swój czas. Tylko wtedy ma to sens. Zobacz też: Prezenty na klasowe mikołajki to kpina. „Mam tyle wydać na jakiś bzdet dla obcego dziecka?”
„Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
To historia, która coraz częściej pojawia się w domach nastolatków – z jednej strony dzieci są bystre, z drugiej zaskakująco mało samodzielne.
14-latek pojechał do dziadków na trzydniową wizytę. Mama zawiozła go do małej miejscowości, upewniła się, że wszystko jest w porządku i wróciła do domu. Spodziewała się, że syn bez problemu poradzi sobie w drodze powrotnej. Tymczasem, gdy stanął przed okienkiem na małomiasteczkowym dworcu, nie wiedział, jak… kupić bilet. „Mamo, ja nie wiem, co mam jej powiedzieć” Plan był prosty. Chłopak po trzech dniach u dziadków miał wrócić sam pociągiem. Mały dworzec, krótkie połączenie, żadnej filozofii. Mama chciała dać mu trochę odpowiedzialności – ot, drobny krok w dorosłość. Kiedy jednak nadszedł dzień powrotu, telefon zadzwonił. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki bilet? Ona czeka… – wyszeptał zdenerwowany chłopak. Stał przed kasjerką, która patrzyła na niego z lekkim zniecierpliwieniem. Dla niego to było jak egzamin – i to taki, do którego nikt go nie przygotował. Nie wiedział, że trzeba podać godzinę, kierunek, a nawet to, czy ma mieć ulgę. Mama zamarła. Nie dlatego, że syn nie kupił biletu. Ale dlatego, że nagle dotarło do niej, jak bardzo chroniła go przed codziennością. Technologia ułatwia, ale… odbiera okazję do nauki „Przecież on umie kupić bilet online” – tłumaczyła sobie później. I właśnie w tym tkwi problem. Dzisiejsi nastolatkowie doskonale poruszają się w świecie cyfrowym, ale zwykłe, analogowe sytuacje potrafią ich sparaliżować. Rodzice zgłaszają podobne problemy: nastolatki nie potrafią zapytać o drogę, zadzwonić, by coś załatwić, umówić wizyty, a nawet rozmawiać z obcą osobą w okienku. Nie dlatego, że są nieśmiali. Po prostu nigdy nie musieli. A przecież te drobne życiowe kompetencje budują w nich pewność siebie. Nie nauczą się ich ani w szkolnej ławce, ani w żadnej aplikacji. Czy pozwalamy dzieciom dorosnąć? Historia mamy i jej syna to sygnał, który trudno ignorować. W dobrej wierze wyręczamy nastolatki w niemal wszystkim – bo szybciej, bo wygodniej, bo nie chcemy, żeby się stresowały. Tymczasem brak okazji do praktyki sprawia, że nawet mały dworzec w małej miejscowości staje się dla nich przeszkodą nie do przejścia. Może więc, zamiast tylko chronić, powinniśmy częściej pozwalać im próbować. Tak, nawet jeśli oznacza to czekanie przy kasie i jąkanie się przed panią z okienka. Bo to właśnie te drobne sytuacje uczą ich samodzielności na całe życie. Zobacz także: Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
Jeden krótki wpis na Threads wystarczył, żebym na chwilę zatrzymała się przy ekranie i poczuła znajome napięcie. To była zwykła podróż tramwajem ze zmęczonym dzieckiem, a jednak stała się punktem zapalnym. Słowa staruszki nigdy nie powinny paść.
Kiedy przeglądałam Threads, trafiłam na historię młodej mamy, która opisała sytuację z tramwaju. To ten rodzaj wpisu, który z pozoru dotyczy drobiazgu, ale po kilku zdaniach widać, że chodzi o coś znacznie szerszego: o granice, emocje, o to, jak patrzymy na cudze dzieci, gdy znajdują się obok nas w przestrzeni publicznej. Autorka posta zaczęła od prostego obrazu. Tramwaj, godzina 14, powrót po dniu pełnym atrakcji. Dziecko zmęczone, przebodźcowane, po koncercie, chodzeniu po płocie i wyjadaniu truskawek z gofra. Ten szczegółowy opis dnia wybrzmiał bardzo życiowo, bez dramatyzowania. I właśnie w takim momencie, kiedy energia w małym człowieku nagle siada, pojawił się płacz. Nie opisany jako bunt, raczej jak naturalna reakcja na nadmiar wrażeń. Dziecko płakało w tramwaju. Spotkanie z obcą osobą Wpis szybko przechodzi do kluczowej sceny. Do płaczącego dziecka podeszła starsza pani. Zamiast neutralnej próby pomocy albo zwykłego milczenia, miała zwrócić się do dziewczynki słowami: „Jak będziesz niegrzeczna, to cię zabiorę”. Autorka przyznała, że ten komunikat ją zmroził. Takie zdanie, rzucone przez obcą osobę, zabrzmiało dla niej jak groźba i przekroczenie granicy, zwłaszcza że dziecko w tej sytuacji nie robiło nic „na złość”. Po prostu płakało, bo było zmęczone. W dalszej części posta mama wyjaśniła, jak rozumie zachowanie swojego dziecka. Napisała, że ono nie jest ani grzeczne, ani niegrzeczne, tylko jest człowiekiem, który komunikuje potrzeby w jedyny znany sobie sposób. Podkreśliła też, że nie powinniśmy oczekiwać od dzieci, że będą siedzieć cicho, nieruchomo i zachowywać się pod cudze dyktando, szczególnie kiedy ich organizmy dosłownie domagają się odpoczynku. Cały wpis można przeczytać tutaj. Komentarze pod wpisem na Threads. Wsparcie i zarzuty Historia wywołała sporą dyskusję. Pod postem pojawiły się komentarze wspierające mamę, ale też wiele wypowiedzi krytycznych. Część osób skupiła się nie na słowach starszej pani, tylko na samym fakcie płaczu dziecka w tramwaju. Wśród przytoczonych reakcji znalazły się między innymi takie głosy: „Nie wiem, ile Twoje dziecko ma lat, ja mojej 5-latce zawsze w takich momentach tłumaczę, że nie jesteśmy tu same, a krzyk może przeszkadzać innym” „A nie może twój wyjący brzdąc komunikować się ciszej? Ludzie wracają z pracy zmęczeni” „To jeśli wiesz, że twoje dziecko tak się zachowuje, to dlaczego nic z tym nie zrobisz?” Część komentujących uznała, iż mama powinna inaczej rozwiązać sytuację, na przykład zrezygnować z tramwaju i wziąć taksówkę, żeby odizolować dziecko od ludzi, którzy chcą odpocząć po pracy. Pojawiała się sugestia, że rodzic powinien przewidywać takie kryzysy u dziecka i eliminować je z przestrzeni publicznej. Inni próbowali podejść do sprawy bardziej po ludzku, pisząc o tłumaczeniu dziecku zasad wspólnego podróżowania. Nadal podkreślali jednak konieczność zadbania o komfort pozostałych pasażerów, bardziej niż o komfort dziecka. Wsparcie mieszało się z pouczaniem, a empatia z irytacją. Co tak naprawdę poruszyło autorkę posta W tej historii najmocniejszy punkt nie dotyczy jednak samego płaczu. Sprzeciw autorki wzbudziło coś innego: straszenie dziecka przez obcą osobę oraz przypisywanie mu etykietki „niegrzecznego”. Mama zwróciła uwagę, że płacz w takim momencie jest formą komunikatu, a nie dowodem złego wychowania. W jej interpretacji dziecko w tramwaju było po prostu przeciążone bodźcami, a nie „złe”. I to ten brak zgody na straszenie, a także stawanie w obronie dziecięcych emocji, stały się osią całego posta. Dyskusja pod wpisem pokazała dwa bardzo różne podejścia do obecności dzieci w przestrzeni publicznej. Jedni oczekują ciszy i pełnej kontroli, inni przypominają, że dzieci mają prawo do zmęczenia i gorszego momentu, a obcy dorośli nie powinni wchodzić w rolę wychowawców, zwłaszcza gdy robią to przez strach. Wpis z Threads skończył się mocnym zdaniem o tym, że nie powinniśmy wymagać od dzieci zachowań „pod nasze dyktando”. Patrząc na skalę reakcji, widać, że to nie była tylko historia o jednym tramwaju. Raczej opowieść o tym, jak często nie dostrzegamy w dzieciach... dzieci. Źródło: Threads Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
To jedna z tych internetowych dyskusji, które zaczynają się niewinnie, a po chwili robi się w nich gęsto od emocji i osobistych historii. Zdaniem niektórych małe dzieci nie powinny mieć wstępu do kościoła.
Jeszcze niedawno podobna scena w kościele nie zrobiłaby na mnie wielkiego wrażenia. Płacz niemowlaka, rodzic wstający z ławki, szybkie wyjście bokiem, skrępowane spojrzenia ludzi. Taki obrazek zna chyba każdy, kto choć raz był na mszy w niedzielę. Ale kilka zdań na Threads sprawiło, że zaczęłam się nad tym zastanawiać na serio. „Dlaczego rodzicie zabierają małe dziecko do kościoła, wiedząc, że będzie płakać, po czym wkurzają się, że płacze i wychodzą z nim po 15 minutach?” − zapytał jeden z użytkowników. Wpis uruchomił klasyczny internetowy mechanizm: jedni poczuli w nim słuszną krytykę, drudzy atak na rodziców, a jeszcze inni próbę wywołania wojny światopoglądowej. Tymczasem dla mnie to raczej zaproszenie do rozmowy o tym, jak dziś wygląda rodzicielstwo w miejscach publicznych, a także o tym, jakie mamy wobec siebie oczekiwania. Dlaczego rodzice zabierają małe dziecko do kościoła Najmocniejsze komentarze pod wpisem były oskarżycielskie. Padały stwierdzenia, że wielu rodziców chodzi do kościoła nie z potrzeby wiary, tylko z potrzeby pokazania się „bo tak wypada”, bo „rodzina patrzy”. Ktoś napisał, że potem „rodzice są zdziwieni, że niemowlak nie ogarnia mszy i płacze z nudów, hałasu albo zwykłego zmęczenia”. W tej wersji to dorośli są problemem, nie dziecko. Rozumiem, skąd bierze się ta złość. Kiedy w ciszy świątyni nagle rozlega się płacz, część ludzi reaguje nerwowo. Nie chodzi tylko o przeszkadzanie w modlitwie, ale też o poczucie, że ktoś nie przewidział czegoś oczywistego. „Skoro wiedzą, że będzie płakać, to po co przychodzą” − to pytanie dla niektórych jest naturalne. Tyle że życie rodziców rzadko jest takie proste. Nawet jeśli ktoś wie, że maluch może płakać, to często nie ma innego wyjścia. Są rodziny, które nie mają z kim zostawić dziecka. Są rodzice wierzący, dla których niedzielna msza jest ważna i chcą w niej uczestniczyć razem. Są też tacy, którzy próbują przyzwyczajać dziecko do obecności w kościele małymi krokami, po kawałku. Ktoś w komentarzach napisał bardzo spokojnie: „Może chcą iść razem jako rodzina? To coś złego?”. I ja się pod tym podpisuję. Cały wpis wraz z komentarzami przeczytasz tutaj. Kościół a małe dzieci. Komfort, stres i oczekiwania innych Wśród głosów krytycznych pojawił się też argument praktyczny. Że są miejsca przyjazne małym dzieciom − bawialnie, kawiarnie z kącikami dla maluchów, parki − a kościół do nich nie należy. Ktoś wypunktował stres, tłumy, zarazki, brak przewijaków i łazienek, w których wózek da się sensownie ustawić. I znów, trudno się z tym nie zgodzić. Tyle że kościół nie jest tylko „miejscem”, jak restauracja czy kino. Dla jednych to przestrzeń duchowa, dla innych rodzinny rytuał, dla jeszcze innych tradycja. Kiedy pojawia się niemowlak, całe to znaczenie nie znika. Rodzice nie przestają być częścią wspólnoty tylko dlatego, że mają dziecko na rękach. Patrzę na to też z drugiej strony. Wiele osób w kościele reaguje na płacz z empatią. Są starsze panie uśmiechające się do mamy, są ludzie robiący miejsce w ławce i ten krótki, cichy gest: „spokojnie, nic się nie stało”. I mam poczucie, że to właśnie jest serce wspólnoty. Jeśli świątynia ma być domem dla wierzących, to musi się w niej zmieścić także dziecko z całą swoją niemowlęcą prawdą. Jak się dogadać. Empatia dla rodziców i spokój dla innych Dochodzę do wniosku, że największy problem nie leży w tym, że rodzice przychodzą z maluchem. Leży w zderzeniu oczekiwań. Rodzice chcą normalności, inni chcą ciszy. Jedni mają w głowie presję „tak wypada”, drudzy mają dość presji, bo przez lata słyszeli, że „dziecko ma siedzieć cicho”. W efekcie każdy trochę się napina, zanim jeszcze cokolwiek się wydarzy. Co mogłoby pomóc? Po pierwsze, trochę łagodności po stronie dorosłych w ławkach. Dziecko płacze. To nie protest przeciw liturgii, tylko sygnał, że jest mu niewygodnie, głośno, nudno, strasznie albo po prostu chce być u mamy. Po drugie, odrobina realizmu po stronie rodziców. Jeśli ktoś widzi, że maluch źle znosi tłum i hałas, niech wybierze krótszą mszę, usiądzie blisko wyjścia, weźmie ze sobą coś, co uspokaja dziecko. Nie po to, żeby udowodnić światu, że ma nad wszystkim kontrolę, tylko po to, żeby wszystkim było łatwiej. Najważniejsze jednak jest to, żebyśmy nie robili z tej sytuacji poligonu do oceniania rodzicielstwa. Wpis z Threads dotknął czułego miejsca, bo pokazuje nasze zmęczenie presją społeczną, tradycją i rolami, które odgrywamy. Jedni czują przymus „bo tak wypada”, inni czują przymus „bo nie wypada przeszkadzać”. A gdzieś pośrodku jest mały człowiek, który zwyczajnie jeszcze nie zna naszych reguł. Nie mam w tym temacie jednej, złotej odpowiedzi. Mam za to przekonanie, że rodzice z dzieckiem w kościele nie robią nic złego. Robią coś trudnego. I dobrze, jeśli potrafimy to zobaczyć, nawet kiedy przez chwilę jest głośniej, niż byśmy chcieli. Źródło: Threads Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Prezenty na szkolne mikołajki za „symboliczną” stówkę. Rodzicom poprzewracało się w głowach
Gdy usłyszałam, że w naszej klasie „ustalono” prezenty na mikołajki za około 100 zł, poczułam w gardle gulę. Nagle zrozumiałam, że coś nam po drodze uciekło, tylko nie wiem, kiedy i dlaczego na to pozwoliliśmy.
Piszę do was jako mama ucznia z podstawówki, która ostatnio ma wrażenie, że świat stanął na głowie. Zbliżają się szkolne mikołajki, dzieci zacierają ręce, a rodzice w naszej klasie… też zacierają ręce, tylko z zupełnie innego powodu. Na grupie padła „propozycja”, żeby w tym roku zrobić dzieciom prezenty po mniej więcej 100 zł. I to nie tak, że ktoś zapytał, kto jest za, kto przeciw, tylko od razu zrobiono z tego fakt dokonany. Ktoś napisał: „ustalamy stówkę” i tyle. Nikt nie protestował, bo chyba nie wypada. Prezenty na mikołajki w szkole coraz droższe Nie zrozumcie mnie źle. Ja lubię sprawiać mojemu dziecku radość. Cieszę się, gdy dostaje coś fajnego, co mu się przyda. Tylko że szkolne mikołajki zawsze kojarzyły mi się z drobnym gestem, miłym symbolem, a nie z małą wersją świątecznego wyścigu. Dzieci mają poczuć, że ktoś o nich pamięta, że jest wspólnota, że razem robimy coś przyjemnego. A tymczasem robi się z tego kolejna okazja do wydawania pieniędzy na pokaz. Najbardziej boli mnie to, że ta „symboliczna stówka” dla wielu nie jest symboliczna. Nie każdy ma luz w portfelu. Nie każdy chce ciągle dorzucać do klasowych zbiórek, kiermaszy, wyjść, składek na wszystko. My już teraz mamy co chwilę jakąś składkę, a tu nagle kolejny wydatek, bo przecież mikołajki muszą być „godne”. Tylko co to znaczy „godne”. Dla kogo. Dla dzieci czy dla rodziców, żeby potem ktoś mógł powiedzieć, że klasa stanęła na wysokości zadania. Składka 100 zł na szkolne mikołajki i presja rodziców Wiem, że zaraz usłyszę, że przesadzam. Że przecież dziecko nie może odstawać. No właśnie. Ta presja jest najgorsza. Jeśli ktoś powie, że może zróbmy tańsze prezenty, od razu pojawia się tekst o „skąpstwie” albo o tym, że „nie róbmy dzieciom przykrości”. Tylko kto robi przykrość. Dziecko nie wymyśliło ceny, dziecko nawet by o niej nie pomyślało. To my, dorośli, nakręcamy tę maszynę. Czego uczą dzieci zbyt drogie prezenty na mikołajki? Zadaję sobie pytanie, czego dzieci mają się z tego nauczyć. Że wartość spotkania mierzy się ceną pudełka. Że „fajnie” znaczy „drogo”. Że jak jest okazja, to trzeba wycisnąć z niej jak najwięcej rzeczy. Ja nawet w pracy nie dostaję prezentów za stówkę, a przecież pracuję cały rok. W domu uczę swoje dziecko, że liczy się gest, pamięć, czas, który dajemy innym. Że można zrobić komuś miłą niespodziankę bez wielkich wydatków. A szkoła, zamiast to wspierać, dokłada kolejną cegiełkę do kultury kupowania dla samego kupowania. Nie chcę, żeby moje dziecko rosło w przekonaniu, że wszystko da się przeliczyć na banknoty. Chcę, żeby umiało się cieszyć małymi rzeczami i rozumiało, że nie każdy startuje z tego samego miejsca. Dlatego proszę, może jako dorośli zatrzymajmy się na chwilę. Może wróćmy do normalności. Mikołajki w szkole nie muszą być pokazem zasobności portfela. Mogą być tym, czym miały być od zawsze. Ciepłym, prostym momentem, w którym liczy się pamięć, nie pieniądze. Z wyrazami szacunku, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Dzieci ćwiczą do jasełek, zamiast wkuwać matematykę. Rodzice wściekli: „Kiedy nadrobią zaległości?”
W redakcji dostajemy co roku podobne listy, ale ten jest wyjątkowo gorący. Mama ucznia z podstawówki pisze wprost: przygotowania do jasełek pożerają lekcje, a dzieci, zamiast liczyć, śpiewają kolędy. Tak nie powinno być.
List, który trafił do naszej skrzynki, jest pełen emocji. Autorka poruszyła temat, który doprowadza ją do szału. „Od końca listopada mam wrażenie, że szkoła przestaje uczyć, a zaczyna występować” – pisze. I dodaje: „Wszystko jest podporządkowane jasełkom i przygotowaniom do świąt. Próby odbywają się na zajęciach, dzieci na lekcjach śpiewają kolędy”. Mama nie ma nic przeciwko tradycji i świątecznym występom. Podkreśla to kilka razy, jakby chciała uprzedzić zarzut, że „czepia się dla zasady”. „Nie jestem przeciwna jasełkom. Sama je lubiłam, kiedy byłam dzieckiem. Ale teraz to wygląda tak, jakby matematyka i polski musiały zejść na dalszy plan, bo scena jest ważniejsza” – czytamy dalej. „Na matematyce śpiewają kolędy” Najmocniejsze zdania z listu dotyczą tego, co dzieje się na lekcjach. „Syn wraca do domu i mówi, że na matematyce pani puściła kolędy, bo dzieci miały poćwiczyć śpiew. Pytam więc: kiedy oni nadrobią zaległości” – pisze mama. I dodaje: „Nikt nie myśli, że potem będą w tyle z materiałem. Styczeń przyjdzie szybko, a tabliczka mnożenia sama nie wskoczy do głowy”. To ważny głos, bo pokazuje nie tylko zmęczenie rodziców, ale też lęk o realne konsekwencje. Dzieci w grudniu mają mniej sprawdzianów, lekcje bywają skracane, tempo siada. Potem nagle robi się „normalnie”, a materiał leci jak pendolino. Znamy ten scenariusz z wielu domów. Mama pisze też o chaosie organizacyjnym. „Raz mamy informację, że lekcje są normalnie, a rano przychodzi wiadomość o odwołaniu dwóch godzin, bo będzie próba. Nauczyciele już chyba poczuli świąteczny klimat” – dodaje. W jej słowach pobrzmiewa coś więcej niż irytacja. To poczucie, że rodzice zostają z tym sami. Jasełka w szkole też są ważne Trudno się z tą mamą nie zgodzić. Szkoła ma uczyć, dawać rytm, wspierać dzieci. Gdy świąteczne przygotowania zaczynają wypierać program, brakuje równowagi. A dzieciom naprawdę łatwo potem poczuć, że „nie ogarniają”, choć to nie ich wina. Jednocześnie świąteczne aktywności nie są pustym dodatkiem. To element wspólnoty, trening odwagi, pracy w grupie, odpowiedzialności za rolę. Dla niektórych dzieci występ jest pierwszym momentem, kiedy czują się widziane, docenione, potrzebne. Scena bywa dla nich lekcją, której nie da się zrobić z podręcznika. Właśnie dlatego warto szukać złotego środka. Jasełka nie muszą oznaczać chaosu. Można planować próby po lekcjach albo w wyznaczonych blokach, zamiast odwoływać matematykę. Można jasno komunikować rodzicom plan tygodnia i trzymać się go. Można też odpuścić perfekcję występu. To ma być szkolne wydarzenie, nie produkcja na miarę teatru muzycznego. Złoty środek jest możliwy Na końcu listu mama pisze: „Chciałabym, żeby ktoś wreszcie powiedział, że szkoła ma i uczyć, i świętować, ale rozsądnie”. I to jest chyba najważniejsze zdanie. Rozsądek nie unieważnia tradycji, tylko ją ratuje przed przesadą. Jeśli w waszych szkołach też zaczął się już maraton prób, warto rozmawiać z wychowawcą, z dyrekcją, pytać o plan, sugerować rozwiązania. Nie w tonie wojny, tylko wspólnego szukania równowagi. Dzieci nie powinny wybierać między kolędą a ułamkami. Mogą mieć jedno i drugie, byle w odpowiednich proporcjach. Zobacz też: To najbardziej szkodliwy styl wychowania: rodzice mają 6 cech. „Często odmawiają”
Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
Coraz więcej nauczycieli skarży się, że rodzice traktują ich jak całodobowy punkt informacyjny. Późne wiadomości, oczekiwanie natychmiastowej reakcji i brak poszanowania prywatności stają się nową normą. Jedna z nauczycielek opowiedziała, jak wyglądała sytuacja, która przelała czarę – i trudno się dziwić jej oburzeniu.
Nauczycielka wspomina, że tamtego poniedziałku kończyła już przygotowania do zajęć. Telefon zabrzęczał, a ona odruchowo złapała go w dłoń. „Pomyślałam, że to coś pilnego, może jakaś sytuacja kryzysowa” – opowiada. Wiadomość jednak dotyczyła… bloku rysunkowego. „Mama ucznia zapytała, czy na jutro trzeba przynieść format A3, bo nie jest pewna i nie chce rano jechać do sklepu. Była godzina 22.14. Wtedy pomyślałam: to już naprawdę przesada”. Pedagog przyznaje, że takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Rodzice piszą późnym wieczorem, nocą, w weekendy, a nawet w święta. Często sądzą, że skoro oni mają wtedy chwilę spokoju, to nauczyciel też. Rodzice tłumaczą się brakiem czasu, ale skutki są poważne Zdaniem nauczycielki wielu rodziców nie robi tego złośliwie – po prostu nie widzi problemu. „Słyszę: ‘Bo ja dopiero wieczorem mam czas usiąść i coś sprawdzić’. Rozumiem to jako człowiek, ale jako pracownik szkoły mam też prawo do prywatności” – mówi. Podkreśla też, że samo zobaczenie powiadomienia wywołuje stres. „Nawet jeśli mówię sobie, że nie odpowiem, to i tak sprawdzam. A potem myślę, czy to dotyczy jutrzejszych zajęć, czy coś muszę zmienić. To nie jest higieniczne ani zdrowe”. Nauczycielka przyznaje, że część wiadomości bywa wręcz roszczeniowa: prośby o przepisanie notatek, wyjaśnienie zadania, doprecyzowanie treści lekcji, poprawę ocen czy szczegółowe relacje z dnia dziecka. „To są rzeczy, które powinny przejść przez dziecko – nie przez telefon nauczyciela” – zaznacza. Potrzebne są granice. „To zwykły brak kultury” Coraz więcej szkół wprowadza zasady kontaktu: określone godziny, zakaz pisania w nocy, a nawet specjalne skrzynki do spraw mniej pilnych. Tam, gdzie tego nie ma, nauczyciele muszą ratować się sami. „Nie chodzi o to, że nie chcę rozmawiać z rodzicami. Chcę – i robię to codziennie. Ale po godzinie 20 też mam prawo odłożyć telefon. SMS o 22.14 to dla mnie brak kultury” – mówi nauczycielka. Podkreśla też, że rodzice powinni pamiętać, że szkoła nie jest infolinią. „To, co dla kogoś jest drobiazgiem, dla mnie oznacza wejście w tryb pracy o godzinie, kiedy powinnam odpoczywać. Tak wygląda wypalenie zawodowe”. Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
„Synek tylko degustuje bułeczkę”. Tak polskie matki uczą swoje dzieci kraść
Gdy opowiadam tę historię znajomym, zwykle słyszę: „No serio, aż tak?”. A jednak – dokładnie od jednej niewinnej bułeczki zaczęła się w moim domu długa rozmowa o granicach, uczciwości i o tym, czego dzieci uczą się mimochodem. Bo czasem najważniejsze lekcje kryją się nie w szkolnych zeszytach, tylko między półkami w osiedlowym markecie.
Przyznam od razu. Mój syn ma dziś 6 lat, ale gdy miał roczek, dwa, zdarzało się, że podczas zakupów wręczałam mu do rączki bułę albo soczek prosto z półki. Myślałam wtedy: przecież to nic złego. Zje w drodze do kasy, opakowanie czy papierek zachowam – i tyle. Zapłacę. Normalna sprawa, prawda? Ale pamiętam jego minkę. Tę radość, beztroskę, iskierki w oczach. I w tym samym momencie coś mnie ukłuło. Bo im dłużej o tym myślałam, tym bardziej rozumiałam, że ta „jedna bułeczka” wcale nie jest taka niewinna. Czego ja uczę, myślałam. Dla dorosłego to praktyczny kompromis. Dla dziecka – komunikat. „Możesz wziąć coś ze sklepu, zanim za to zapłacimy”. Niby nic, a jednak zmienia znaczenie słowa „własność”. Rodzi przekonanie: najpierw korzystam, potem się zobaczy. I to wcale nie było jedyne ryzyko. Zaczęło się niewinnie, ale szybko zrozumiałam, dlaczego eksperci tak mocno podkreślają, że jedzenie w sklepie – choć często akceptowane społecznie – bywa niebezpieczną lekcją. Zwłaszcza dla małych dzieci, które dopiero uczą się świata. One nie widzą różnicy między „otworzyłam chipsy, ale zaraz zapłacę” a „zabrałem coś, bo byłem głodny”. Granice, których dzieci nie domyślą się same Problem wcale nie tkwi w tej jednej bułce. Tylko w tym, że dziecko nie rozumie jeszcze kontekstu. Nie wie, że to wyjątek. Że mama miała zły dzień, że kolejki były długie, że sytuacja była trudna. Dla dziecka liczy się zasada – a ta akurat jest bardzo prosta: „mogę wziąć coś ze sklepu przed zakupem”. Widziałam, jak szybko to się utrwala. Tydzień później syn sam sięgnął po soczek, prosił, żebym otworzyła, bo chce mu się piciu. I wtedy poczułam to dziwne ukłucie winy. Nie dlatego, że zrobił coś złego. On był po prostu konsekwentny. To ja byłam niekonsekwentna. Od tamtej sytuacji zaczęłam świadomie patrzeć na to, co dzieje się w sklepach. I zauważyłam, że problem jest szerszy. Rodzice często otwierają opakowania, bo dziecko marudzi. Albo mówią z przymrużeniem oka: „on tylko degustuje”. Sprzedawcy udają, że nie widzą, bo nie chcą konfliktu. A dzieci w tym czasie wyciągają wniosek, którego nikt nie mówi na głos: że zasady są elastyczne. Że można trochę na skróty. Że „to tylko” – działa jak karta przetargowa. Dlaczego mówię o tym głośno Nie chodzi o to, żeby kogokolwiek zawstydzać. Każdy z nas coś takiego zrobił – prędzej czy później. Wszyscy znamy realia robienia zakupów z dziećmi. Wiem, jak wygląda desperacja pod tytułem „on zaraz wybuchnie, a ja tylko chciałam kupić mleko i makaron!”. Ale jeśli sami nie wytłumaczymy dzieciom, jak działa świat, zrobi to ktoś za nas – często w dużo mniej przyjazny sposób. Warto więc zadać sobie jedno pytanie: co tak naprawdę chcę, żeby moje dziecko wyniosło z tej pozornie banalnej sytuacji? Dla mnie odpowiedź jest prosta. Chcę, by wiedziało, że cudza własność to cudza własność. Że zasady są po coś. Że uczciwość zaczyna się nie wtedy, kiedy patrzą inni – ale wtedy, kiedy nie patrzy nikt. Od tamtej pory nie pozwalam jeść w sklepie. Nie dlatego, że jestem surowa. Dlatego, że jestem konsekwentna. A konsekwencja, choć trudna, jest dla dzieci najbezpieczniejszą formą wolności. I może właśnie o to chodzi – by nauczyć ich, że drobne decyzje tworzą duże wartości. Nawet takie zwyczajne, jak ta jedna mała bułeczka. Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
Tych 5 zdań mówią tylko toksyczni rodzice. Brzmią jak miłość, a są manipulacją
Kiedy słyszę te zdania, od razu mam w głowie lampkę ostrzegawczą. Na pierwszy rzut oka są miękkie, ciepłe, do przyjęcia, ale za chwilę zostawiają dziecko z poczuciem winy, które nie bierze się znikąd.
Toksyczna komunikacja rzadko wygląda jak jawny atak. Zwykle przychodzi w opakowaniu troski, miłości i „dobrych intencji”. Tyle że efekt bywa dokładnie odwrotny. Dziecko, nawet dorosłe, zaczyna żyć w trybie ciągłego tłumaczenia się, usprawiedliwiania, spełniania cudzych oczekiwań. Wiem, jak długo potrafi się w człowieku ciągnąć echo jednego zdania wypowiedzianego „dla jego dobra”. Nie chodzi o to, żeby teraz na szybko osądzać swoich rodziców i przyklejać im łatki. Wiele osób powtarza schematy, które same wyniosły z domu. Rzecz w tym, żeby rozpoznać te komunikaty i zobaczyć, co robią z nami. Dopiero wtedy można postawić granice i odzyskać spokój. 1. „Ja się dla ciebie poświęciłam, więc…” Czasem te słowa padają wprost, czasem między wierszami: „Wszystko, co mam, oddałam wam”, „Nie miałam życia, bo wy byliście najważniejsi”. Brzmi jak opowieść o miłości. Jest jednak rachunkiem, który wystawia się dziecku po latach. A rachunek oznacza dług. Kiedy rodzic używa poświęcenia jako argumentu, przemyca komunikat: „Masz obowiązek mi to spłacić”. Nie ma tu miejsca na wasze wybory, potrzeby, tempo życia. Jest presja, żeby się odwdzięczać, najlepiej bez końca. Miłość nie działa jak kredyt. W zdrowej relacji nikt nie mówi o długu, tylko o wzajemności. 2. „Gdybyś mnie kochała, tobyś…” To mój prywatny faworyt w kategorii manipulacji ubranej w czułość. Zamiast prośby jest test na miłość. Zamiast rozmowy jest ultimatum. „Gdybyś mnie kochała, przyjechałabyś na święta”, „…zostałabyś bliżej domu”, „…nie mówiłabyś mi 'nie'”. Problem polega na tym, że miłość zostaje tu warunkiem do spełnienia. Jak nie robisz tego, czego chce rodzic, to znaczy, że nie kochasz. To fałsz, który wciska się w serce jak drzazga. Dorosłe dzieci toksycznych rodziców często latami mylą miłość z posłuszeństwem. A prawda jest taka, że można kochać i jednocześnie się nie zgadzać. 3. „Robię to dla twojego dobra” Nikt nie chce być rodzicem, który robi coś „w złej wierze”, więc ten zwrot ma w sobie siłę tarczy. Dziecko słyszy go, gdy rodzic przekracza granice, kontroluje, podważa jego decyzje. To zdanie ma zamknąć dyskusję. Ma brzmieć rozsądnie i opiekuńczo, więc łatwo w nie uwierzyć. Tyle że „twoje dobro” bywa tu wygodnym uzasadnieniem cudzych lęków i ambicji. Jeśli czasem mówisz to zdanie, warto zapytać siebie: czy naprawdę chodzi o dobro dziecka, czy o to, żeby rodzic poczuł się spokojniej, ważniej, potrzebniej. W zdrowej relacji dobro dziecka nie jest pałką do ustawiania go w szeregu. 4. „Po tym wszystkim tak mi się odwdzięczasz” To zdanie działa jak przycisk. Uderza w poczucie lojalności, które mamy wdrukowane od dzieciństwa. Zwykle pada wtedy, gdy dziecko próbuje postawić granicę albo zrobić coś po swojemu. Nagle okazuje się, że jego niezależność jest „niewdzięcznością”. Manipulacja polega na tym, że rodzic nie mówi o swoim smutku wprost. Nie mówi: „Jest mi przykro, że rzadziej się widujemy”. Zamiast tego atakuje moralnie. W takiej rozmowie dziecko nie ma szans wygrać, bo każda odpowiedź wygląda jak obrona przed oskarżeniem. A przecież wdzięczność nie oznacza rezygnacji z własnego życia. 5. „Tylko ja wiem, co jest dla ciebie najlepsze” To zdanie brzmi jak troska, a w praktyce odbiera sprawczość. Jeśli rodzic „wie lepiej”, to wasze uczucia, doświadczenia i decyzje stają się mniej ważne. Widziałam to u wielu kobiet: dorosłych, mądrych, a jednak w środku wciąż małych dziewczynek, które słyszą, że same sobie nie poradzą. Szkodliwość tego komunikatu tkwi w podważaniu zaufania do siebie. Kiedy ktoś przez lata mówi dziecku, że nie wie, co dla niego dobre, ono zaczyna w to wierzyć. A potem pyta o zgodę na życie: na związek, pracę, przeprowadzkę, macierzyństwo, samotność. Tymczasem dorosłość polega na tym, że czasem wybiera się źle, wyciąga wnioski i wybiera lepiej. Na koniec powiem coś bardzo prostego, co sama musiałam sobie kiedyś wytłumaczyć: rozpoznanie manipulacji nie jest atakiem na rodzica. To obrona siebie. Można kochać rodziców i jednocześnie nie zgadzać się na toksyczne zdania. Można być wdzięcznym za dobre rzeczy i nie przyjmować tych, które ranią. Granice nie są brakiem miłości. Są sposobem, żeby ta miłość w ogóle miała szansę być zdrowa, także dla was. Zobacz też: Oto sekret rodziców odpowiedzialnych dzieci. Robią tę 1 rzecz, gdy dziecko ma 2 lata
„W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
Ostatnio, stojąc w szkolnej szatni i próbując zapanować nad logistyką trójki dzieci, mimowolnie przysłuchałam się rozmowie dwóch mam. Narzekały na nadmiar obowiązków i napięty grafik przed świętami. W pewnym momencie padło zdanie, które sprawiło, że aż westchnęłam: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. Brzmiało jak żart, ale nim nie było.
Nie da się ukryć, że grudzień potrafi zmielić każdego rodzica. Listy prezentów, jasełka, kiermasze, firmowe spotkania, organizacja Wigilii, kartkówki dzieci i codzienne obowiązki. Te dwa głosy z szatni były pełne zmęczenia, frustracji i realnej potrzeby oddechu – doskonale to rozumiem. Sama wiem, że czasem człowiek marzy o tym, aby ktoś „przechował” dzieci na dwie godziny, żeby móc kupić prezenty bez gonitwy i kłótni przy półkach z zabawkami. Ale im dłużej słuchałam, tym trudniej było mi zgodzić się z kierunkiem tej rozmowy. Bo od oczekiwania więcej wsparcia dla rodziców bardzo blisko do stwierdzenia, że szkoła powinna przejąć kolejne obowiązki. Problem w tym, że ktoś te „weekendowe świetlice” musiałby poprowadzić. Nauczycielki też mają swoje życie – i święta Gdy słyszę pomysły o dodatkowych godzinach pracy nauczycielek – i to w grudniu, kiedy same wracają po lekcjach do domu, gdzie też czekają dzieci, zakupy, przepisy, porządki – coś mi zgrzyta. Jako społeczeństwo zapominamy, że szkoła nie jest instytucją całodobowej opieki. Nauczycielki pracują więcej, niż się wielu osobom wydaje, a w okresie przedświątecznym ich obowiązków też przybywa: konkursy, dekoracje, wywiadówki, próby jasełek, zebrania. A jednak w tej rozmowie było jakby oczywiste, że można by je „dołożyć” jeszcze na weekend. Jakby były elementem infrastruktury, a nie żywymi ludźmi, którzy również mają rodziny, zmęczenie i prawo do soboty bez gwarnych sal i pełnej energii grupy dzieci. Zmęczeni rodzice kontra zmęczeni nauczyciele Rozumiem tamte mamy – naprawdę. Grudzień jest duszny, wymagający i każde wsparcie wydaje się na wagę złota. Ale medal ma dwie strony. Jeżeli my, rodzice, czujemy się na granicy wytrzymałości, to jak czują się nauczyciele, którzy od września pracują w rytmie maratonu? Czy naprawdę receptą na zmęczenie jest dorzucenie kolejnej grupy „tych, którzy powinni zrobić więcej”? Być może, zamiast rozmawiać o weekendowych świetlicach, powinniśmy zacząć mówić o realnym wsparciu dla rodziców i o tym, jak pomóc sobie nawzajem, a nie kosztem kolejnej przeciążonej grupy zawodowej. Zobacz także: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki