Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-01-06T09:01:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
items: To jedno zdanie wraca w klasach tuż przed feriami. I potrafi naprawdę zaboleć
items: Ten hit Netflixa oglądają wszyscy. Dla dzieci absolutnie się nie nadaje
items: Rodzice nie chcą przyjmować księdza po kolędzie. „Rok temu nastraszył mi dziecko”
items: Wstyd, że dorośli nie dają rady tego policzyć. Dziecku wystarczy 15 sekund
items: Rodzice chętnie podają to dzieciom w sylwestra. „Jak mogą być tak bezmyślni?”
items: Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
items: 1100 zł zamiast 800 plus: wypłaty już od stycznia. Trzeba spełnić kilka warunków
items: „Dałam dziecku Piccolo i zaczęło się”. Psycholog mówi wprost o napoju w kieliszkach
items: Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
items: Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
items: Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
items: Uczniów czeka laba, rodzice załamani. Matka: „W styczniu nikt o nas nie myśli”
items: 5 świątecznych życzeń, których nie wolno składać dzieciom. Zostawiają ciężar w sercu
items: Rodzice marzą o dyżurach świetlicowych w święta. „Męczę się w domu z dziećmi, a nauczyciele mają labę”
items: To genialny prezent last minute dla dziecka. Ucieszy nawet maluchy, które mają już wszystko
items: Rodzice bojkotują ten świąteczny zwyczaj rodem z PRL. „Nie zgadzam się na trucie”
items: Nauczycielka: „Zapytałam uczniów o życzenia świąteczne. W domu przepłakałam cały wieczór”
items: Ten świąteczny zwyczaj przekracza granice dzieci. Już dawno powinien odejść do lamusa
items: W święta nie pozwolę przytulać mojego dziecka. „To nie zabawka dla cioć”
items: Słowa katechetki przeraziły przedszkolaki. „Przez nią syn płacze i boi się zasnąć”
items: Zabrała dzieci na jarmark świąteczny. „Chodziły głodne, bo nie dam 30 zł za oscypka”
items: Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
items: Lubię siebie. Nie jestem idealna. Jestem prawdziwa – wystartowała 6.edycja kampanii #lubiesiebie
items: „Dobrze zarabiam, ale kupuję ciuchy w Pepco i ceruję dzieciom skarpety. To żaden wstyd”

Wiele osób wykłada się na tym kontrowersyjnym zadaniu. 100 lat temu wynik byłby inny
type: item
date: 2026-01-06T09:00:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Czy potrafisz rozwiązać to pozornie proste równanie: 48÷2(9+3)? Choć dziś wystarczy wpisać je w wyszukiwarkę, by w kilka sekund uzyskać poprawny wynik, ponad 100 lat temu zostałby on uznany za błąd.
encoded: Równanie 48÷2(9+3) z pozoru wydaje się proste, jednak jego rozwiązanie wywołuje ogromne emocje wśród internautów. Wszystko za sprawą dwóch potencjalnych odpowiedzi: 2 oraz 288. Różnice wynikają z tego, jak dana osoba interpretuje kolejność wykonywania działań matematycznych. Podczas gdy obecne zasady jasno wskazują prawidłowy wynik, w 1917 roku taka odpowiedź zostałaby uznana za błędną. Jaka jest poprawna kolejność działań matematycznych? Zgodnie z aktualnymi zasadami matematycznymi kolejność wykonywania działań przedstawia się następująco: najpierw działania w nawiasach, dalej potęgowanie, później mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), na końcu dodawanie i odejmowanie (również od lewej do prawej). Kiedy w równaniu pojawiają się mnożenie i dzielenie obok siebie, należy wykonywać je w kolejności występowania – czyli od lewej do prawej strony. Dlatego tak istotne jest, aby nie przypisywać nieuzasadnionego pierwszeństwa nawiasowi, który symbolizuje mnożenie. Jak obliczyć równanie 48÷2(9+3)? Rozwiązanie krok po kroku W omawianym równaniu 48÷2(9+3) zaczynamy od dodawania w nawiasie. Następnie wykonujemy dzielenie, bo to ono pojawia się pierwsze w zadaniu, na końcu mnożenie. Przejdźmy przez proces rozwiązania równania krok po kroku: 48÷2(9+3)=? 48÷2(12)=? 24x12=288 Prawidłowa odpowiedź to 288. Błędne rozwiązanie może pojawić się, jeśli potraktujemy nawias jako priorytetowy element działania. Taka interpretacja jest niezgodna z obecnie obowiązującymi zasadami matematyki, choć – jak wskazuje Presh Talwalkar – ponad 100 lat temu mogła być uznana za prawidłową. Co zmieniło się od 1917 roku w zasadach matematyki? Źródłem kontrowersji jest różna interpretacja pozostałego nawiasu w wyrażeniu. Dla niektórych oznacza on pierwszeństwo wykonania działania, co prowadzi do wyniku 2, inni traktują go jako mnożenie, które należy wykonać zgodnie z zasadami kolejności, dając wynik 288. O tym zagadnieniu mówi również matematyk Presh Talwalkar na swoim kanale YouTube MindYourDecisions, …

zagadka-ile-to-jest-48293-2e0d57a.jpg
width: 1600
height: 1200

To jedno zdanie wraca w klasach tuż przed feriami. I potrafi naprawdę zaboleć
type: item
date: 2026-01-04T09:00:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ferie zimowe
description: W styczniu w klasach zaczyna krążyć to samo pytanie. Dla jednych to zwykła rozmowa, dla innych – źródło wstydu, porównań i poczucia bycia gorszym.
encoded: Słyszysz je od dzieci, nauczycieli, rodziców. I nagle orientujesz się, że nie dla wszystkich ferie są beztroskim czasem. Zbliżają się ferie i w szkolnych klasach zaczyna się mała loteria. Kto jedzie w góry, kto na narty, kto do babci, kto za granicę. Z pozoru zwykłe rozmowy. A jednak od lat zauważam, że jedno pytanie – rzucane często mimochodem – staje się dla wielu dzieci prawdziwą próbą sił. I czasem boli bardziej, niż dorośli są w stanie zauważyć. Piszę o tym jako mama, dziennikarka i ktoś, kto z bliska słyszy dziecięce rozmowy. I widzi te spojrzenia w dół, lekki uśmiech, nerwowe „jeszcze nie wiem”, które tak naprawdę znaczą: „nie jedziemy nigdzie”. „A gdzie jedziesz na ferie?” To właśnie to zdanie. Niby nic. Niby zwykła ciekawość. A jednak dla dziecka, które nigdzie nie jedzie – bo rodziców nie stać, bo mają za dużo pracy, bo jest choroba, rozwód, kredyt, życie – to pytanie potrafi wbić się w serce. W klasie zaczyna się wtedy coś w rodzaju subtelnego rankingu: kto ma fajniejsze plany, kto ciekawsze wyjazdy, kto jedzie dalej, wyżej, drożej. I nie – nie chodzi o to, że nie wolno opowiadać o swoich feriach. Chodzi o świadomość. O to, że nie każde dziecko wróci po przerwie z nową historią o stoku czy hotelu z basenem. Że niektóre ferie będą wyglądały jak dwa tygodnie na osiedlowym placu zabaw, Netflixie i ciepłej herbacie. Dzieci czują więcej, niż nam się wydaje Słyszałam kiedyś, jak dziewczynka szeptem mówi do koleżanki: „powiedz, że nie wiem, dobra?”. Nie była w stanie przyznać, że zostaje w domu. Bała się śmiechu? Oceny? A może po prostu wstydu, który trudno nazwać. Z wiekiem niby to mija, ale nie do końca. Kompleksy, porównywanie się, to poczucie „mam mniej niż inni” – często biorą się właśnie z takich drobiazgów. Z pozoru niewinnych rozmów, które odsłaniają różnice w możliwościach naszych rodzin. I wtedy dociera do mnie, jak ważne jest, byśmy – dorośli – mieli w sobie trochę więcej czułości dla tych dzieci, które nie odpowiadają z entuzjazmem. Co możemy zrobić?…

Jedno-zdanie-wraca-w-klasach-tuz-przed-feriami-1b6d374.jpg
width: 1600
height: 1200

Ten hit Netflixa oglądają wszyscy. Dla dzieci absolutnie się nie nadaje
type: item
date: 2026-01-02T09:20:42.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bajki dla dzieci
subject: filmy dla dzieci
description: Na pierwszy rzut oka wygląda jak sentymentalna podróż do lat 80., pełna przyjaźni i wakacyjnej beztroski. Wystarczy jednak kilka minut, żeby zrozumieć, że pod tą warstwą kryje się coś znacznie mroczniejszego.
encoded: „Stranger Things” to jeden z tych seriali, które stały się popkulturowym zjawiskiem. Oglądają go nastolatki, dorośli, a czasem – zupełnie niepotrzebnie – także dzieci. I właśnie w tym miejscu warto postawić wyraźną granicę. Choć bohaterami są młodzi ludzie, a estetyka może kojarzyć się z przygodową opowieścią dla całej rodziny, ten serial zdecydowanie nie jest przeznaczony dla najmłodszych widzów. Stranger Things to nie jest serial dla dzieci Rodzice często dają się zwieść pozorom. Grupa dzieciaków na rowerach, małe miasteczko, szkolne korytarze – to wszystko wygląda znajomo i bezpiecznie. Tymczasem „Stranger Things” od samego początku operuje napięciem, grozą i obrazami, które dla dzieci mogą być po prostu zbyt intensywne. Serial Netfliksa pełen jest scen, które budują strach w sposób bardzo sugestywny. Mamy tu potwory rodem z koszmarów, alternatywny wymiar przypominający horror, a także brutalne momenty, których ciężar emocjonalny trudno zlekceważyć. Dla dorosłego widza to element konwencji. Dla dziecka – realne źródło lęku, który może wracać nocą, długo po wyłączeniu telewizora. Dlaczego Stranger Things przyciąga też młodszych widzów? Popularność serialu działa jak magnes. Stwierdzenie, że „wszyscy go oglądają” nie jest przesadą, a dzieci również chcą być częścią tego zjawiska. Do tego dochodzi fakt, że główni bohaterowie są w podobnym wieku, co dodatkowo wzmacnia poczucie identyfikacji. W praktyce jednak „Stranger Things” opowiada historię, która wymaga emocjonalnej dojrzałości. Poruszane wątki są ciężkie: zaginięcia, śmierć, eksperymenty na dzieciach, przemoc psychiczna, a także ciągłe poczucie zagrożenia. To nie są elementy neutralne. Nawet jeśli nie pojawiają się w każdej scenie, tworzą klimat, który może być dla młodego widza przytłaczający. Warto pamiętać, że dzieci inaczej przetwarzają obrazy i dźwięki – nie mają jeszcze narzędzi, żeby oddzielić fikcję od emocji. View oEmbed on the source website Ten hit Netflixa wymaga dojrzałego odbiorcy Nie bez powodu s…

stranger-things-nie-dla-dzieci-70c765b.png
width: 1600
height: 1200

Rodzice nie chcą przyjmować księdza po kolędzie. „Rok temu nastraszył mi dziecko”
type: item
date: 2025-12-31T12:10:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ksiądz
description: Do dziś pamiętam ten wieczór, chociaż minął już prawie rok. Wystarczyło kilka zdań wypowiedzianych przez dorosłego człowieka, żeby moje dziecko przez wiele tygodni bało się zasypiać.
encoded: Szanowna Redakcjo, w zeszłym roku, podczas kolędy, wydarzyło się coś, co sprawiło, że teraz już nie otworzymy drzwi księdzu. Piszę to bez złości, ale z ogromnym smutkiem, bo z mężem jesteśmy głęboko wierzący. Kolęda, która zostawiła strach w dziecku Kiedy ksiądz przyszedł do nas po kolędzie, atmosfera była normalna. Nasze dziecko usiadło obok, trochę nieśmiało, ale grzecznie. Padło pytanie o religię w szkole. Mój syn ma siedem lat, odpowiedział szczerze, że nie lubi tych lekcji, bo jest nudno. Nie był arogancki. Powiedział to cicho, jak dziecko, które jeszcze nie wie, że za szczerość można dostać karę. Wtedy usłyszał, że „takie dzieci idą do piekła”. Jedno zdanie wypowiedziane niby półżartem, niby „wychowawczo”. Dla dorosłego to może nic. Dla dziecka – koniec świata. Od tamtej pory zaczęły pojawiać się pytania o śmierć, o karę, o to, czy Bóg go nie lubi. Były nocne pobudki, płacz i strach przed snem. Tego nie da się cofnąć, mam do księdza ogromny żal. W tym roku nie przyjmiemy księdza po kolędzie Długo się zastanawiałam. Wychowałam się w domu, gdzie kolęda była oczywistością. Zawsze sprzątanie, ciasto, stres. Ale nigdy strach. Teraz mam własne dziecko i wiem jedno – moim obowiązkiem jest je chronić. Nawet wtedy, gdy ktoś uzna, że przesadzam. Jeżeli dorosły nie potrafi dobrać słów do kilkuletniego dziecka, to ja muszę zareagować. Nie chcę kolejnej rozmowy, kolejnych „żartów”, kolejnego tłumaczenia, że „ksiądz tak nie chciał”. Skutki już były. Nie zgadzam się na takie straszenie mojego syna. Wiara bez strachu i poczucia winy Uczę dziecko, że wiara nie polega na straszeniu, nie jest oparta na piekle i karze. Uważam, że pytania są normalne, a wątpliwości nie czynią z nikogo złego człowieka. Jeżeli religia ma mieć sens, to powinna dawać spokój, a nie lęk. Nie zamykam drzwi Kościołowi. Zamykam je tylko strachowi i niekompetentnym ludziom. Może kiedyś znowu je otworzę. Dziś wybieram bezpieczeństwo emocjonalne mojego dziecka. Chciałabym, żeby dorośli – wszyscy dorośli – pam…

ksiadz-po-koledzie-1a64a31.png
width: 1600
height: 1200

Wstyd, że dorośli nie dają rady tego policzyć. Dziecku wystarczy 15 sekund
type: item
date: 2025-12-31T10:09:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Zagadka 60÷6(9+1) wydaje się dziecinnie prosta, ale to właśnie dorośli masowo się na niej wykładają. W sieci trwa gorąca dyskusja – czy prawidłowa odpowiedź to 1 czy 100? A może 20?
encoded: Z pozoru banalna zagadka matematyczna 60÷6(9+1) wzbudza ogromne emocje wśród internautów. Choć wielu dorosłych uważa się za osoby biegłe w podstawowych działaniach matematycznych, to właśnie oni najczęściej padają ofiarą tej pułapki. Co ciekawe, dzieci – które dopiero uczą się matematyki – często rozwiązują ją bezbłędnie. Ta sytuacja stała się tematem gorącej dyskusji w sieci. Pod wpisem, który pojawił się na platformie X (dawniej Twitter), pojawiło się prawie 400 komentarzy. Internauci spierali się, jaka jest prawidłowa odpowiedź: 1 czy 100? Pojawiały się również inne wyniki, takie jak 91 czy 20, co tylko potwierdza, jak dużym wyzwaniem może być poprawne rozwiązanie tej łamigłówki... Jaka jest prawidłowa odpowiedź? Aby rozwiązać zagadkę 60÷6(9+1), należy przypomnieć sobie zasady kolejności wykonywania działań matematycznych. Są one następujące: działania w nawiasach, potęgowanie, mnożenie i dzielenie (od lewej do prawej), dodawanie i odejmowanie (od lewej do prawej). Stosując te reguły: Najpierw rozwiązujemy nawias: 9+1 = 10, Następnie wykonujemy dzielenie i mnożenie od lewej do prawej: 60÷6 = 10, Potem 10×10 = 100. Ostateczny wynik to 100. Wielu dorosłych popełnia błąd, ponieważ zakłada, że mnożenie powinno być wykonane przed dzieleniem, co skutkuje obliczeniem 60÷60 = 1. To fundamentalne nieporozumienie pokazuje, jak łatwo zapomnieć podstawowe zasady matematyki. Reakcje internautów – 400 komentarzy pełnych emocji Pod wpisem z zagadką na platformie X rozpętała się prawdziwa burza. Użytkownicy dzielili się swoimi odpowiedziami, argumentowali sposoby rozwiązania i próbowali przekonać innych do swoich racji. Pojawiły się dwa dominujące obozy: zwolennicy odpowiedzi 100 oraz ci, którzy uznali, że prawidłowy wynik to 1. View oEmbed on the source website Matematyka oczami dziecka i dorosłego Ciekawym aspektem zagadki jest różnica w sposobie jej rozwiązywania przez dzieci i dorosłych. Dzieci, które dopiero uczą się matematyki i nie są obciążone „skrótami myślowymi” dorosł…

zagadka-ile-to-jest-60691-2fc1699.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice chętnie podają to dzieciom w sylwestra. „Jak mogą być tak bezmyślni?”
type: item
date: 2025-12-30T14:36:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sylwester
subject: zabawa z dzieckiem
description: Zbliża się sylwester i znów wracają do mnie obrazy sprzed roku. Widoki, które budzą we mnie ten sam niepokój i poczucie, że jako dorośli przekraczamy granicę, do której nie powinniśmy się nawet zbliżać.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę ten list jeszcze przed sylwestrem, bo wiem, co za chwilę znów się wydarzy. Nie dlatego, że się domyślam. Widziałam to wielokrotnie w poprzednich latach. U rodziny, u znajomych, na większych spotkaniach i małych domówkach. Ten sam schemat, te same uśmiechy, te same kieliszki w dziecięcych dłoniach. Dorośli szykują się do toastu, ktoś odlicza sekundy do północy, a obok stoją dzieci. Kilkulatki, przedszkolaki, czasem nawet zupełne maluchy. Każde z własnym kieliszkiem, bo przecież nie mogą być gorsze. W środku kolorowy napój bezalkoholowy, słodki, musujący, sprzedawany jako coś niewinnego. Patrzyłam na to już tyle razy, że przestałam się dziwić, a zaczęłam się bać. To nie jest niewinna tradycja Za pierwszym razem usłyszałam, że przesadzam. Że to tylko sok czy oranżada. Że bez procentów, więc o co chodzi. Z czasem zaczęłam zwracać uwagę na coś więcej. Na skład, na ilość cukru, na sztuczne dodatki, których na co dzień raczej byśmy dzieciom nie podali. A w sylwestra nagle wszystko przestaje mieć znaczenie. Najbardziej wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam dwa lata temu. Rodzice nalewający taki napój rocznemu dziecku. Z uśmiechem, bez cienia wątpliwości. Kiedy zapytałam, czy to na pewno dobry pomysł, usłyszałam odpowiedź, która do dziś brzmi mi w głowie. Jak zabawa, to zabawa. Stałam obok i nie wiedziałam, co powiedzieć, bo to już nie była kwestia gustu, tylko granicy zdrowego rozsądku. Dzieci uczą się, że picie jest nieodłącznym elementem zabawy Z roku na rok coraz bardziej widzę, że problem nie kończy się na samym napoju. Chodzi o wzorzec, który przekazujemy. Dzieci patrzą na nas uważnie. Widzą, że każda ważna chwila zaczyna się od butelki i toastu. Dostają swoją wersję, bo chcemy, żeby poczuły się dorosłe, jak część wspólnoty. Tylko że w ten sposób uczymy je, że bez picia nie ma świętowania. Że radość, sukces, nowy rok zawsze muszą mieć smak musującego napoju w kieliszku. Nawet jeśli dziś to tylko wersja bezalkoholowa, sam rytuał zostaje w głowie na …

sylwester-3-a504914.png
width: 1600
height: 1200

Rozruszaj szare komórki: czy odpowiedź A jest poprawna? To zagadka dla myślących
type: item
date: 2025-12-30T10:29:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: matematyka
subject: zagadki
description: Z pozoru banalna zagadka matematyczna opublikowana na Instagramie wywołała istną burzę – niemal 2000 komentarzy, kłótnie i emocjonalne reakcje internautów. A ty wiesz, która odpowiedź jest poprawna?
encoded: Na Instagramowym profilu użytkowniczki @matylene pojawiła się zagadka matematyczna, która niespodziewanie rozpaliła internautów do czerwoności. Treść zagadki wydawała się prosta – należy wskazać, która z podanych kwot jest najbliższa 100 zł. Zadanie brzmi następująco: spośród czterech kwot – 95,50 zł, 102,99 zł, 103,89 zł i 97,99 zł – należy wybrać tę, która jest najbliższa 100 zł. Choć pytanie wygląda jak typowa zagadka matematyczna, wielu internautów zaczęło doszukiwać się w nim podchwytliwości, co tylko spotęgowało emocje. Rachunki nie kłamią: która kwota naprawdę jest najbliżej 100 zł? Wielu użytkowników Instagrama niemal natychmiastowo wskazało odpowiedź A jako poprawną. W ich opinii – jeśli zagadkę potraktować jako wizualną lub podchwytliwą – odpowiedź A, czyli 95,50 zł, znajduje się najbliżej 100 zł. To wystarczyło, by rozpocząć istną internetową batalię. Analiza matematyczna pozwala jednak spojrzeć na sprawę z chłodnym dystansem. Wystarczy rozłożyć zadanie na czynniki pierwsze i wykonać proste odejmowanie, by sprawdzić, jak bardzo każda z kwot różni się od 100 zł: a) 100 zł - 95,50 zł = 4,50 zł b) 102,99 zł - 100 zł = 2,99 zł c) 103,89 zł - 100 zł = 3,89 zł d) 100 zł - 97,99 zł = 2,01 zł Na podstawie tych wyników najbliższą kwotą do 100 zł jest 97,99 zł, czyli odpowiedź D. To właśnie ta opcja powinna zostać uznana za poprawną – przynajmniej z matematycznego punktu widzenia. Kreatywność kontra matematyka – dwa podejścia do jednej zagadki Cała sytuacja pokazuje, jak różnie można podchodzić do tego typu zagadek – jedni wybierają podejście kreatywne i szukają drugiego dna, inni trzymają się faktów i matematyki. Ci pierwsi mogą traktować zagadkę jako wizualną łamigłówkę, gdzie liczy się pozycja odpowiedzi, a nie jej wartość liczbowa. Dla drugich liczą się wyłącznie liczby – a matematyka nie pozostawia złudzeń. Ta rozbieżność w podejściu okazała się paliwem dla burzliwej dyskusji. Komentarze pod postem przeplatały się od żartobliwych po wręcz agresywne. Niektórzy …

zagadka-ktora-kwota-jest-najblizej-d74f0f8.jpg
width: 1600
height: 1200

1100 zł zamiast 800 plus: wypłaty już od stycznia. Trzeba spełnić kilka warunków
type: item
date: 2025-12-29T09:35:52.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: 800 plus
subject: zasiłek na dziecko
subject: zasiłki dla rodziców
description: Od 1 stycznia 2026 roku zasiłek rodzinny Kindergeld wzrośnie do 259 euro miesięcznie, czyli około 1100 zł. Świadczenie to trafi nawet do Polaków mieszkających w kraju, jeśli spełnią konkretne warunki. Skala wsparcia i brak progów dochodowych mogą zaskakiwać.
encoded: Od 1 stycznia 2026 roku niemiecki zasiłek rodzinny Kindergeld wzrośnie z 255 euro do 259 euro miesięcznie. Przy aktualnym kursie oznacza to około 1100 zł miesięcznie na każde dziecko. Jest to wyraźna różnica w stosunku do polskiego świadczenia 800 plus i może mieć istotne znaczenie dla budżetów rodzin z dziećmi. Nowa wysokość świadczenia Kindergeld od stycznia 2026 r. Świadczenie Kindergeld przysługuje na dziecko do ukończenia 25. roku życia, pod warunkiem kontynuowania przez nie nauki. Dotyczy to zarówno uczniów, studentów, jak i osób odbywających praktyki zawodowe czy wolontariat. W przypadku dzieci do 18. roku życia wystarczy sprawowanie opieki nad dzieckiem i zamieszkiwanie z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Komu przysługuje 1100 zł świadczenia? Kindergeld przysługuje nie tylko obywatelom Niemiec. Zasiłek mogą otrzymywać także Polacy, o ile spełniają określone warunki. Uprawnieni do Kindergeld są: dzieci do 18. roku życia, dzieci w wieku 18–21 lat, jeśli nie pracują i są zarejestrowane jako osoby poszukujące pracy, dzieci w wieku 18–25 lat, które kontynuują naukę, odbywają szkolenie zawodowe, praktyki lub wolontariat. Ponadto świadczenie można pobierać niezależnie od wysokości dochodów osiąganych przez rodziców. Co istotne, Kindergeld może być przyznane także w przypadku pobierania w Polsce świadczenia 800 plus, jednak wówczas wypłacana będzie tylko różnica między Kindergeld a 800 zł – tzw. dodatek dyferencyjny. Świadczenie niezależne od dochodu i miejsca zamieszkania Największe zaskoczenie budzi fakt, że Kindergeld przysługuje także rodzicom, którzy mieszkają na stałe w Polsce, jeśli tylko pracują w Niemczech. Zameldowanie w Niemczech nie jest wymagane, o ile: osoba pracuje na terenie Niemiec przez co najmniej 183 dni w roku, ponad 90% jej dochodów pochodzi z Niemiec i jest tam opodatkowana. Taki rodzic może mieć miejsce stałego pobytu w Polsce i mimo to pobierać Kindergeld na swoje dzieci. W przypadku osób zameldowanych w Niemczech obowiązuje zasada nieo…

zasilek-rodzinny-896da2c.png
width: 1600
height: 1200

„Dałam dziecku Piccolo i zaczęło się”. Psycholog mówi wprost o napoju w kieliszkach
type: item
date: 2025-12-28T09:00:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: sylwester
description: Dałam dziecku kieliszek Piccolo, bo „to tylko zabawa”. Kilka minut później zrozumiałam, że ten niewinny gest mówi o dorosłych więcej, niż chcielibyśmy przyznać.
encoded: Kiedy pierwszy raz to zrobiłam, nie poczułam żadnego niepokoju. Były święta, stół uginał się od potraw, ktoś włączył kolędy, dzieci biegały między krzesłami. Piccolo stało obok kompotu i soku pomarańczowego. Kolorowa butelka, bąbelki, plastikowy kieliszek. „Przecież to bez alkoholu” – pomyślałam. Dałam dziecku kilka łyków. Uśmiech, śmiech, duma, że „pije jak dorośli”. I wtedy zaczęło się coś, czego zupełnie nie przewidziałam. Nie awantura. Nie dramat. Coś znacznie bardziej niepokojącego. To nie był smak. To był komunikat Dziecko nie skrzywiło się. Nie zapytało, co to właściwie jest. Zapytało coś innego: „A mogę jeszcze?”, „A kiedy znowu będziemy tak świętować?”, „To jest na specjalne okazje, prawda?”. I nagle dotarło do mnie, że w tym jednym geście – w tym małym kieliszku z bąbelkami – przekazałam znacznie więcej niż smak słodkiego napoju. Przekazałam komunikat o tym, czym są święta, dorosłość, radość i… alkohol. Nawet jeśli „bez”. Jako dziennikarka lifestylowa z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem widziałam już wiele trendów wychowawczych, które zaczynały się niewinnie. Piccolo jest jednym z nich. Ładnie opakowanym, społecznie akceptowanym i – co najważniejsze – kompletnie niekwestionowanym przy świątecznym stole. „To tylko zabawa” – czyli co naprawdę normalizujemy Rozmawiałam z psychologiem dziecięcym, który nie owija w bawełnę. Mówi wprost: problemem nie jest płyn w butelce. Problemem jest symbolika. Bezalkoholowy „szampan” dla dzieci uczy, że celebracja, radość, ważne momenty wymagają konkretnego rytuału. Butelki. Kieliszka. Toastu. Nawet jeśli na początku to tylko sok z bąbelkami. Dziecko nie rozumie kontekstu kulturowego. Rozumie emocje i powtarzalność. Widzi, że dorośli wznoszą toast, śmieją się, mówią „na zdrowie”. Chce być częścią tego świata. Piccolo staje się przepustką do dorosłości – wersją demo. I to właśnie ten mechanizm jest najbardziej problematyczny. Święta pod lupą dziecka Święta są dla dzieci intensywne. Bodźce, zapachy, hałas, emocje dorosłych…

Psycholog-mowi-wprost-o-napoju-w-kieliszkach-a3fa5a9.jpg
width: 1600
height: 1200

Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
type: item
date: 2025-12-28T05:00:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: sylwester
description: Sylwester w bloku potrafi rozpalić emocje bardziej niż fajerwerki. Jedni chcą świętować do rana, inni marzą tylko o ciszy i spokojnym śnie dziecka. Kiedy te dwa światy się zderzają, padają słowa, które długo nie dają o sobie zapomnieć.
encoded: „Przecież to tylko jedna noc w roku” Mieszkam w zwykłym bloku, takim jak tysiące innych. Są tu rodziny z małymi dziećmi, single, starsi ludzie i ci, którzy na sylwestra czekają cały rok. Kilka dni przed końcem grudnia na klatce schodowej pojawiła się kartka – ktoś zapowiadał imprezę do rana i z góry przepraszał za hałas. Ktoś inny dopisał długopisem, że w bloku mieszkają niemowlęta i wypadałoby mieć trochę empatii. Zaczęło się niewinnie, ale szybko przeniosło się na osiedlową grupę na Facebooku. „To tylko jedna noc w roku”, „dzieci można położyć później”, „my też mamy prawo do zabawy” – argumenty sypały się jeden po drugim. A potem padło zdanie, które przelało czarę goryczy: „Jak wam przeszkadza, to idźcie z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”. Gdzie kończy się zabawa, a zaczyna brak empatii To zdanie utkwiło mi w głowie. Bo nie chodzi już o muzykę, petardy czy nawet prawo do świętowania. Chodzi o sposób myślenia – jeśli masz dziecko, to problem jest twój. Dostosuj się, zniknij, wyjdź z przestrzeni wspólnej. Jakby rodziny z dziećmi były w bloku tylko na chwilę, na jakichś specjalnych zasadach. Rozumiem potrzebę zabawy. Naprawdę. Ale równie dobrze rozumiem rodziców, którzy wiedzą, że rozregulowany sen dziecka to nie jest „jedna noc”, tylko kilka trudnych dni później. I że nie każdy ma możliwość wyjechania, wynajęcia domku czy „pójścia gdzie indziej”. Blok to wspólna przestrzeń – dla wszystkich Najbardziej smutne w tej historii jest to, że coraz rzadziej próbujemy się dogadać. Zamiast kompromisu pojawia się złośliwość. Zamiast rozmowy – docinki. A przecież blok to nie klub, ale też nie klasztor. To wspólna przestrzeń, w której każdy ma swoje potrzeby – i każdy powinien liczyć się z potrzebami innych. Może rozwiązaniem nie jest cisza absolutna ani impreza do białego rana na full, tylko zwykła rozmowa. Ściszenie muzyki po określonej godzinie. Rezygnacja z petard pod oknami. Albo po prostu odrobina zrozumienia, że nie każdy przeżywa sylwestra tak samo. Bo kiedy w sy…

matka-z-malym-dzieckiem-w-sylwestra-e6b6e96.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
type: item
date: 2025-12-27T15:00:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
encoded: Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była ja…

matka-czyta-wiadomosc-w-Librusie-od-nauczycielki-6c2f0ea.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-12-26T13:00:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki, która pracuje w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Wiadomość dotyczy granic – a właściwie ich całkowitego braku. To historia o oczekiwaniach rodziców, presji na wyniki i o tym, że nawet w wigilię nauczyciel nie zawsze ma prawo do spokoju.
encoded: Jestem nauczycielką historii w klasach 4–8. Lubię swoją pracę, choć bywa wyczerpująca – emocjonalnie bardziej niż fizycznie. Wigilia to dla mnie jeden z nielicznych momentów w roku, kiedy naprawdę odcinam się od szkoły. Odkładam dziennik, wyciszam powiadomienia, skupiam się na bliskich. W tym roku było podobnie. Około godziny 16, gdy kończyliśmy przygotowania do wieczerzy, usłyszałam dźwięk SMS-a. Spojrzałam na telefon z ciekawości – i wtedy poczułam, jak coś we mnie opada. Wiadomość była od matki jednego z moich uczniów. Napisała, czy mogłabym „na chwilę” zajrzeć do dziennika i sprawdzić, czy jej syn ma jeszcze szansę poprawić ocenę ze sprawdzianu. Na ten moment wychodzi mu na semestr 4, a jej bardzo zależy, żeby było 5. Dodała, że syn celuje w czerwony pasek na koniec roku... To nie była prośba – to było żądanie Najbardziej zdumiało mnie nie to, że rodzic interesuje się ocenami dziecka. To akurat normalne. Zaskoczył mnie ton i moment. Wigilia. Wieczór. Prywatny numer telefonu. Oczekiwanie natychmiastowej reakcji. To nie było „przepraszam, że zawracam głowę”. To było założenie, że skoro jestem nauczycielką, to jestem dostępna zawsze – także w święta. Że mój czas prywatny nie ma znaczenia, bo przecież chodzi o ocenę. Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy odpisać. Z jednej strony – empatia. Rozumiem ambicje, presję, porównywanie dzieci. Z drugiej – zmęczenie. I poczucie, że coś tu bardzo się przesunęło. Nie odpisałam tego wieczoru. I do dziś uważam, że to była dobra decyzja. Granice w szkole przestały istnieć Coraz częściej mam wrażenie, że dla części rodziców nauczyciel przestał być człowiekiem. Jesteśmy funkcją – od ocen, od wyników, od realizowania cudzych oczekiwań. Bez prawa do wolnego, do odpoczynku, do bycia offline. SMS w wigilię nie jest wyjątkiem. Dostajemy wiadomości późnymi wieczorami, w weekendy, w dni wolne od pracy. O poprawki, o dodatkowe zadania, o „sprawdzenie, czy da się coś jeszcze zrobić”. Tylko że szkoła ma swoje zasady. Oceny mają swoje …

nauczycielka-czyta-SMS-a-od-matki-e115e54.jpg
width: 1600
height: 1200

Uczniów czeka laba, rodzice załamani. Matka: „W styczniu nikt o nas nie myśli”
type: item
date: 2025-12-20T07:00:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: szkoła
description: Koleżanka wpadła do mnie na kawę i od progu powiedziała, że ma już dość szkolnych „lab”. W tym roku przerwa świąteczno-noworoczna jest wyjątkowo długa i choć dzieci się cieszą, dla niej oznacza to stres, nerwy i łamigłówkę, z której nikt jej nie pomoże wybrnąć. „W styczniu nikt o nas nie myśli” – powtarzała, kręcąc głową.
encoded: Rozmowa zaczęła się niewinnie, ale szybko przerodziła się w emocjonalny monolog. Koleżanka, mama samotnie wychowująca dziewięciolatka, usiadła na kanapie i westchnęła tak ciężko, że aż się przestraszyłam. – Wiesz, ile to dni? Osiemnaście! – powiedziała, jakby właśnie ogłosiła werdykt sądu. – A szkoła tylko wysyła komunikaty, że „przerwa świąteczna to czas rodzinny”. Super, tylko że ja w tych dniach pracuję. Zazdrości, nie złośliwie, ale tak po ludzku. Zazdrości tym, którzy mają dziadków za rogiem, cioć na zawołanie albo możliwość wzięcia urlopu. – Ty masz babcię. A ja mam kalendarz i długą listę problemów – ironizowała. Dzieci odpoczną, ale dorośli nie mają kiedy Opowiadała, że próbowała wszystkiego. Pytała sąsiadkę, umawiała się z mamą kolegi syna, nawet szukała półkolonii na ostatnią chwilę. – Albo już nie ma miejsc, albo kosztują tyle, że musiałabym sprzedać nerkę – rzuciła. I choć żartowała, widziałam, że jest jej zwyczajnie ciężko. W pracy nie może wziąć L4, bo „dziecko zdrowe”. Urlop dawno rozdrobniła między wakacje a nagłe sytuacje typu „dziecko ma gorączkę, muszę lecieć”. A teraz – patowa sytuacja. Syn ma prawie trzy tygodnie wolnego, a ona ani jednego luźniejszego dnia. – Mam wrażenie, że ktoś tam w ministerstwie zakłada, że rodzice to taka gumowa masa, którą da się rozciągać bez końca – wyrzuciła z siebie. – Dzieci mają odpocząć, jasne, ale dlaczego nikt nie pomyśli o tym, że dorośli nie mają kiedy? „Styczeń to będzie koszmar” Najbardziej boi się stycznia. – Syn wróci do szkoły wypoczęty, a ja będę wymęczona bardziej niż przed świętami – powiedziała. – Tylko że w styczniu nikt o nas nie myśli. Nie ma żadnych rozwiązań, żadnej alternatywy, żadnego wsparcia. Słuchałam jej i widziałam, że to temat, który dotyka wielu rodziców. Przerwy są cudowne dla dzieci, wiadomo – świąteczna atmosfera, spotkania, zabawa, luz. Tylko że szkoła to nie jedyna instytucja w tym kraju. Rodzice nie działają na innym kalendarzu. Oni pracują, próbują jakoś łączyć życie zawodowe z ro…

chlopiec-w-drodze-do-szkoly-b69ad22.jpg
width: 1600
height: 1200

5 świątecznych życzeń, których nie wolno składać dzieciom. Zostawiają ciężar w sercu
type: item
date: 2025-12-19T09:50:37.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Boże Narodzenie
subject: życzenia świąteczne
description: Święta zwykle kojarzą nam się z ciepłem, bliskością i chwilami, które mają zostać w pamięci na długo. Czasem jednak niewinne słowa sprawiają, że w dziecięcych sercach zostaje smutek i poczucie winy. Uważajcie na życzenia, jakie składacie dzieciom przy świątecznym stole.
encoded: Świąteczne życzenia mają niezwykłą moc. W mojej rodzinie zawsze były chwilą pełną emocji, choć dopiero z perspektywy dorosłej widzę, jak silnie niektóre zdania potrafią osiadać w dziecięcej głowie. Dziecko nie analizuje intencji – ono po prostu przyjmuje słowa, które mu dajemy. I właśnie dlatego warto wiedzieć, których życzeń lepiej unikać, bo zamiast otuchy zostawiają niepotrzebny stres i ciężar. Życzenia, które brzmią jak presja, a nie wsparcie Poniżej zebrałam te zdania, które w wielu rodzinach są powtarzane co roku. Każde z nich brzmi niewinnie, ale może obudzić w dziecku poczucie, że musi zasłużyć na akceptację lub spełniać czyjeś oczekiwania. „Bądź zawsze grzeczna/grzeczny.” To jedno z najpopularniejszych życzeń, które wbrew pozorom niewiele wnosi. Dla dziecka „grzeczność” często znaczy uległość i tłumienie emocji. Taki komunikat uczy, że akceptacja zależy od perfekcyjnego zachowania, a nie od samego bycia sobą. „Żebyś wreszcie była najlepsza w szkole.” Na pierwszy rzut oka wygląda jak motywacja, ale dzieci odbierają je inaczej. Życzenie sugeruje, że dotychczasowe wysiłki są niewystarczające, a wartość dziecka zależy od ocen. To nie daje skrzydeł – to dokłada presji, którą młody człowiek może nosić długo. „Żebyś się dobrze uczyła, jak Zosia.” Tego typu porównania są szczególnie bolesne, bo wprowadzają niezdrową rywalizację. Dziecko słyszy nie tylko oczekiwanie dotyczące nauki, lecz także informację, że ktoś inny jest lepszy, a ono powinno dorównać wskazanemu wzorcowi. Porównywanie nigdy nie dodaje pewności siebie – raczej podkopuje ją u samych podstaw. „Żebyś już była duża i nie marudziła.” Słowa sugerujące, że dziecko ma przyspieszyć dorastanie, sprawiają, że zaczyna postrzegać swoje potrzeby jako niewygodne. Dzieciństwo i marudzenie idą w parze – to naturalny etap. Gdy oczekujemy „dorosłości”, odbieramy im przestrzeń do rozwoju we własnym tempie. „Zachowuj się tak, żeby nikt się ciebie nie wstydził.” To życzenie szczególnie uderza w poczucie własnej wartości…

zyczenia-dla-dziecka-09d279f.png
width: 1600
height: 1200

Rodzice marzą o dyżurach świetlicowych w święta. „Męczę się w domu z dziećmi, a nauczyciele mają labę”
type: item
date: 2025-12-18T11:58:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: święta z dzieckiem
description: Nie wiem, czy inne mamy też tak mają, ale mnie ta długa przerwa świąteczna co roku doprowadza do łez. Kocham swoje dzieci, lecz kiedy pracuję między świętami a Nowym Rokiem, kompletnie nie wiem, jak je ogarnąć.
encoded: Znów siedzę i próbuję poukładać plan na najbliższe dni. W pracy mam obowiązki, których nikt za mnie nie zrobi, a szkoła mojego syna zamknięta jest aż do stycznia. Niby rozumiem – nauczyciele też chcą odpocząć. Ale szczerze? Czuję się, jakby ktoś kompletnie zapomniał, że rodzice nie mają dwutygodniowych wakacji w środku zimy. Przerwa świąteczna jest za długa Kiedy widzę w kalendarzu te wszystkie dni wolne, czuję narastający stres. Co roku to samo – kombinowanie, proszenie sąsiadki, żeby zajrzała do dziecka, albo ciąganie go ze sobą do pracy, co nie zawsze jest możliwe. Mam wrażenie, że oczekuje się od nas jakiejś supermocy, która pozwoli nam być w dwóch miejscach naraz. Co zrobić z dzieckiem, kiedy trzeba pracować? Najgorsze jest to poczucie winy. Bo gdy siedzę w domu i próbuję pracować zdalnie, dziecko nudzi się, kręci, woła mnie co chwilę. I wtedy włącza się we mnie frustracja: dlaczego szkoły nie mogą chociaż na kilka dni otworzyć świetlicy? Nie chodzi mi o pełen plan lekcji, absolutnie. Tylko o dyżur, zwykłą opiekę – tak jak robią to przedszkola w wakacje. Jest tylu rodziców w podobnej sytuacji. Rozmawiam z innymi mamami i wszyscy wzdychają tak samo: „Fajnie, gdyby szkoła chociaż przez trzy dni w roku zrobiła dyżur”. To nie byłby luksus, tylko realna pomoc. Tymczasem ja codziennie zastanawiam się, jak pogodzić obowiązki zawodowe z byciem mamą, kiedy państwowe instytucje po prostu się zamykają. Świetlica szkolna powinna pełnić dyżur Nie narzekam na nauczycieli, ale chciałabym, żeby ktoś w końcu usłyszał, że rodzice też mają swoje ograniczenia. Te „wolne dni” nie są dla nas odpoczynkiem. Przeciwnie – to często najbardziej stresujący okres w roku. Wierzę, że świetlice mogłyby pomóc. Jeden dyżur, kilku opiekunów, dostępna sala – to wystarczyłoby, żeby rodzice mogli spokojnie pracować, a dzieci nie siedziały same w domu albo przed telewizorem od rana do nocy. Może ktoś uzna ten pomysł za kontrowersyjny, ale ja naprawdę nie widzę innego rozwiązania. Chcę być dobrą mamą…

swieta-z-dziecmi-2-f7ab570.png
width: 1600
height: 1200

To genialny prezent last minute dla dziecka. Ucieszy nawet maluchy, które mają już wszystko
type: item
date: 2025-12-15T14:57:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: prezenty dla dzieci
description: Dzieci najlepiej reagują na prezenty, które pobudzają ich ciekawość i dają poczucie sprawczości. Ten jeden pomysł wraca do mnie regularnie, zwłaszcza wtedy, gdy czasu jest mało, a presja rośnie.
encoded: Przez lata widziałam dziesiątki zabawek – od tych reklamowanych jako „must have sezonu”, po te najdroższe, którymi maluch bawił się przez pięć minut. I w końcu zrozumiałam, że najlepszy prezent last minute nie polega na tym, żeby imponował, błyszczał czy był największy pod choinką. Działa tylko coś, co angażuje dziecko na wielu poziomach: emocjonalnym, fizycznym i kreatywnym. Dlaczego ten prezent działa nawet na najbardziej wymagające dzieci? Dlatego za każdym razem, gdy słyszę od znajomych rodziców „Moje dziecko ma już wszystko”, uśmiecham się pod nosem. Bo akurat tego jednego prawie nigdy nie mają – własnego zestawu do stworzenia czegoś od początku do końca. Może to być zestaw do eksperymentów, pudełko kreatywne, zestaw sensoryczny albo mała pracownia do robienia mydła, biżuterii czy świec. Z pozoru drobiazg, w praktyce prezent, który potrafi zatrzymać dziecko przy stole na długie godziny. Lubię też to, że taki prezent rośnie z dzieckiem. Młodsze skupia się na samej zabawie, starsze – na procesie i efekcie. W obu przypadkach działa idealnie. Co więcej – wbrew pozorom nie musi być drogi. Wiele zestawów kreatywnych kosztuje mniej niż klasyczna zabawka, a daje o wiele więcej satysfakcji. Prezent last minute, który wygląda jak przemyślany wybór Kiedy pierwszy raz kupiłam taki zestaw „na szybko”, czułam lekkie zawstydzenie. Wydawało mi się, że to nie będzie wyglądało wystarczająco „efektownie”. Ale reakcja dziecka była zupełnie inna, niż się spodziewałam. Nie było okrzyków zachwytu nad tym, jak prezent wygląda. Było za to autentyczne zaciekawienie: „Co mogę z tym zrobić?”, „Czy mogę zacząć teraz?” i najważniejsze – długie minuty ciszy, które dla rodzica są bezcenne. Dziś wiem, że zestawy kreatywne i sensoryczne mają jedną ogromną przewagę: nie da się ich odłożyć na półkę na później. Wciągają natychmiast. Dziecko samo inicjuje zabawę, a my nie musimy patrzeć, jak świetnie zapowiadająca się zabawka kurzy się w rogu salonu. Co ważne – dzięki temu, że działają uniwersalnie…

prezent-dla-dziecka-3-965ef05.png
width: 1600
height: 1200

Rodzice bojkotują ten świąteczny zwyczaj rodem z PRL. „Nie zgadzam się na trucie”
type: item
date: 2025-12-14T05:00:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Boże Narodzenie
subject: słodycze dla dzieci
subject: święta
description: Choć mamy rok 2025, w wielu domach i szkołach wciąż króluje zwyczaj, który pamięta czasy, gdy pomarańcza była luksusem, a czekolada – marzeniem. Mikołajki? To oczywiście tona słodyczy. Paczka od dziadków? Najlepiej reklamówka pełna batonów. Tyle że coraz więcej rodziców mówi wprost: dość.
encoded: Nie dlatego, że chcą zabrać dzieciom radość, ale dlatego, że nie chcą, by słodycze stały się świątecznym standardem. Bo może czas wreszcie przestać udawać, że cukier jest symbolem miłości? Paczki rodem z PRL, czyli „im bardziej słodko, tym lepiej” Słodycze jako prezent mają w Polsce długą tradycję. W latach, gdy półki świeciły pustkami, czekoladowy Mikołaj był dowodem troski i dobrobytu. Problem w tym, że dzisiaj słodycze nie są ani rzadkie, ani szczególnie wyjątkowe. Mimo to szkoły, przedszkola, organizacje, a nawet rodzina wciąż uparcie wręczają dzieciom kilogramy cukru, jakby świat zatrzymał się na obrazkach z kronik filmowych. Rodzice przyznają, że te paczki przestały mieć cokolwiek wspólnego z radością, a zaczęły przypominać taśmową produkcję. „Każde dziecko dostaje to samo”, „niech jest tanio i dużo” – to logika, którą wielu chce dziś kwestionować. Czy naprawdę w epoce rozmów o emocjach, relacjach i świadomym wychowaniu jedyną formą świątecznego upominku, na jaką potrafimy wpaść, pozostaje czekoladowy baton? Dorośli: „Nie chcę, by święta kojarzyły się z cukrową bombą” Coraz częściej rodzice przyznają, że słodycze nie są neutralnym prezentem. Nie chodzi jednak o zdrowie – nie o cukier, dietę czy kalorie. Chodzi o to, czego uczymy dzieci, kiedy co roku wręczamy im góry słodkości, jakby inaczej nie dało się okazać uczuć. Dla wielu z nich to sygnał: święta = jedzenie. Koniecznie słodkie. Koniecznie dużo. I jeszcze więcej. Czy taki przekaz naprawdę chcemy budować? Że na wyjątkowe okazje najlepszą odpowiedzią jest coś, co można kupić w każdym markecie za kilka złotych? Że radość równa się cukier? Rodzice mają dość. Chcą, by prezenty miały sens, by były wyrazem myślenia, a nie najłatwiejszej opcji z półki. Dziadkowie i szkoły w kontrze: „Przecież to tylko tradycja!” Największy rozdźwięk widać między pokoleniami. Dziadkowie często nie widzą problemu. Szkoły tłumaczą się budżetem. Organizatorzy mikołajek – że nie da się inaczej. Ale rodzice odpowiadają: można. Tylko tr…

dziecko-z-czekoladowym-Mikolajem-feb7ab5.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Zapytałam uczniów o życzenia świąteczne. W domu przepłakałam cały wieczór”
type: item
date: 2025-12-13T07:00:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Boże Narodzenie
subject: nauczycielka
subject: życzenia świąteczne
description: Zawsze myślałam, że grudzień w szkole będzie moim ulubionym czasem. Światełka, kartki, małe wzruszenia – takie drobiazgi, które nadają sens całej tej pracy. Dlatego kiedy w zeszłym tygodniu zapytałam moją klasę, co chcieliby dostać na święta, spodziewałam się uśmiechów i dziecięcej ekscytacji. Nie spodziewałam się ciszy, opuszczonych głów i słów, które złamały mi serce.
encoded: „Nie chcę prezentu, chcę, żeby tata wrócił” Pierwszy zgłosił się Kuba – zwykle najgłośniejszy, energiczny, zawsze gotowy do przekomarzania się. Tym razem patrzył wyłącznie w blat ławki. Powiedział cichutko: „Nie chcę prezentu, chcę, żeby tata wrócił do domu”. Chłopiec mieszka z mamą i babcią. Ojciec wyjechał za granicę ponad rok temu. Obiecał, że wróci na święta. Potem głos zabrała Oliwia. Myślałam, że powie coś o nowej lalce, o której opowiadała na przerwach. Zamiast tego szepnęła: „Chciałabym, żeby mama miała czas się do mnie uśmiechnąć”. Jej mama pracuje w dwóch miejscach – często odbiera ją ktoś z dalszej rodziny. Dziewczynka ostatnio zasypia na lekcjach. A potem kolejne dzieci. Jedno chciało, żeby rodzice przestali się kłócić. Drugie – żeby starszy brat nie zabierał mu jedzenia, gdy znowu „jest głodny”. Trzecie – żeby w domu było ciepło, bo „piec znowu się zepsuł”. Słuchałam tego wszystkiego i czułam, jak zaciska mi się gardło. W głowie miałam tylko jedno: kiedy oni przestali być beztroskimi dziećmi? Zamiast marzeń – troski dorosłych Wróciłam do domu i nie potrafiłam zabrać się za nic. W kółko słyszałam te małe, poważne głosy. Pomyślałam o tym, ile mówimy dziś o „rozpieszczonych dzieciach”, o ich wygodach, o tym, że „niczego im nie brakuje”. A potem przychodzi taki dzień, w którym widzisz, że brakuje im najważniejszego – obecności, stabilności, spokoju, zwykłego poczucia, że ktoś jest obok. To nie był dzień narzekania na prezenty. To był dzień, w którym dzieci odsłoniły swoją samotność. Dodam jeszcze, że kiedy próbowałam rozładować atmosferę i zapytałam, kto jednak chciałby coś materialnego, zgłosił się tylko jeden chłopiec. Powiedział: „Ja bym chciał nowe buty, bo te mnie uwierają, ale mama mówi, że może po Nowym Roku”. Ten wieczór przepłakałam. Święta to tylko dekoracje, jeśli dzieci nie mają bliskości Jako nauczycielka nie rozwiążę rodzinnych problemów. Ale mogę słuchać. Mogę być dla nich. Mogę zauważać to, czego nikt w domu nie ma siły zobaczyć. I chciałaby…

smutna-nauczycielka-przed-swietami-1967a25.jpg
width: 1600
height: 1200

Ten świąteczny zwyczaj przekracza granice dzieci. Już dawno powinien odejść do lamusa
type: item
date: 2025-12-13T05:00:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: wychowanie
description: „No daj cioci buzi, bo się obrazi!” – te słowa w wielu domach wracają co roku niczym kolęda, którą wszyscy znają, ale nikt już nie chce śpiewać. Święta są czasem bliskości, ale paradoksalnie właśnie wtedy najłatwiej naruszyć granice najmłodszych. Czy naprawdę musimy pielęgnować zwyczaj, który uczy dzieci, że ich własne ciało nie należy do nich?
encoded: W wielu rodzinach wciąż pokutuje przekonanie, że dziecko musi być „grzeczne”, a grzeczność wyraża się tym, że bez protestu daje buziaki i przytula krewnych. W imię tradycji oczekuje się od najmłodszych gestów czułości wobec osób, których często prawie nie znają – albo widzą raz w roku. „Bo tak wypada”. „Bo rodzina”. „Bo będzie przykro”. Ale czyje uczucia są tu naprawdę najważniejsze? Dorosłych, którzy chcą poczuć się kochani, czy dzieci, które powinny uczyć się, że ich „nie” znaczy właśnie „nie”? To nie jest błahe. To lekcja o granicach, które albo zbudujemy, albo pozwolimy, by ktoś przekraczał je za nie. Dziecko nie jest prezentem pod choinkę W święta często traktujemy nasze dzieci jak ozdobę. Mają się ładnie przywitać, ładnie prezentować i być miłe, niezależnie od ich nastroju. Tymczasem ciało młodego człowieka nie jest elementem świątecznego rytuału. Zmuszanie do pocałunków czy przytuleń wysyła im komunikat: „Twoje granice są mniej ważne niż cudze emocje”. To prosta droga do tego, by w przyszłości nie potrafiły odmówić, nawet gdy będą czuły dyskomfort albo zagrożenie. Czy naprawdę chcemy, żeby nasze dzieci – zwłaszcza w czasach, kiedy tyle mówimy o edukacji antyprzemocowej – wynosiły z domu lekcję uległości wobec presji? „Nie” to świąteczny prezent, który warto dać dziecku To właśnie podczas rodzinnych spotkań mamy wyjątkową okazję nauczyć dzieci czegoś fundamentalnego: ich ciało należy do nich. Mogą nie chcieć przytulać. Mogą nie chcieć dawania buziaków. Mogą nie chcieć być brane na kolana. I mają do tego pełne prawo. Naszą rolą jest je w tym wspierać. Nie przepraszać za nie przed rodziną. Nie zawstydzać. Nie tłumaczyć, że „takie nieśmiałe”, „ma humory” albo – najgorzej – „nie przesadzaj, przecież nic się nie stało”. Bo właśnie się stało. W momencie, kiedy ignorujemy ich sprzeciw, mówimy: „Twoje zdanie się nie liczy”. Jak przerwać ten zwyczaj, nie psując rodzinnych relacji? To nie musi być wojna. Wystarczy jasna komunikacja: „Uczymy dziecko, że ma prawo decydowa…

mama-przytula-kilkuletniego-syna-6091f6e.jpg
width: 1600
height: 1200

W święta nie pozwolę przytulać mojego dziecka. „To nie zabawka dla cioć”
type: item
date: 2025-12-12T13:51:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: święta z dzieckiem
description: Wiele osób mnie ocenia, ale nikt nie zapytał, co czuje mój synek. On nie jest nagrodą do odebrania przy świątecznym stole. Jest moim dzieckiem i chcę go chronić, nawet jeśli komuś to przeszkadza.
encoded: Piszę ten list, bo zbliżają się święta i znowu słyszę, że „przesadzam”. Jestem mamą małego chłopca, który na co dzień ma wokół siebie tylko mnie i męża. Z rodziną widujemy się rzadko, często nawet nie odpowiadają na moje wiadomości, nie pytają, jak mały się rozwija. Powiedziałam „stop” świątecznym przytulasom Kiedy nadchodzą święta, nagle wszyscy chcą go tulić, całować i nosić na rękach, jakby był ich ulubioną maskotką, i jakby mogli tak „nadrabiać” całoroczną nieobecność. Widzę wtedy jego niepewność. Chowa twarz we mnie, napina ramiona, odwraca wzrok. To nie jest wstyd, to lęk przed obcymi, którzy mówią „Chodź do cioci”, choć ta ciocia przez cały rok nie znalazła chwili, żeby zapytać, jak się miewa. Serce mi pęka, gdy ktoś wyciąga po niego ręce, a on szuka ratunku u mnie. Moje dziecko to nie jest świąteczna atrakcja Najgorsze są te komentarze: „No daj się przytulić, nie bądź taki!”, „Ciocia się obrazi!”. Mam wrażenie, że dorośli zapominają, że małe dziecko ma prawo do swojego ciała i do swoich granic. To nie jest coś, co można naruszać, bo akurat jest wigilia. Nie chcę, żeby mój synek uczył się, że musi godzić się na dotyk, który jest mu niemiły. Nie chcę, żeby tłumił swoje emocje tylko po to, żeby ktoś dorosły poczuł się lepiej. Święta nie są powodem, żeby zmuszać dzieci do bliskości z ludźmi, których nie znają i nie czują się przy nich bezpiecznie. A ja – jako jego mama – mam obowiązek go chronić. Jeśli on mówi „nie” swoim ciałem, to ja jestem od tego, żeby to „nie” wybrzmiało głośno. Wiem, że niektórzy się obrażą, ale wybieram spokój mojego synka Przygotowuję się już do rozmów przy świątecznym stole. Pewnie znowu usłyszę, że jestem przewrażliwiona. Że kiedyś dzieci nie miały nic do gadania. Że robię z małego „dzikusa”. Tylko że nikt z tych osób nie widzi, co dzieje się z moim synkiem, gdy wracamy po takich wizytach. Jest rozdrażniony, płaczliwy, długo zasypia. Jego mały świat się rozsypuje, bo ktoś naruszył granice, które ja tak starannie buduję. Dlatego w tym r…

przytulanie-dziecka-b278394.png
width: 1600
height: 1200

Słowa katechetki przeraziły przedszkolaki. „Przez nią syn płacze i boi się zasnąć”
type: item
date: 2025-12-12T08:54:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: przedszkole
description: Słowa katechetki miały wprowadzić dzieci w świąteczny nastrój, ale w naszej zerówce wywołały tylko strach i łzy. Mój syn od kilku dni budzi się w nocy, boi się zasnąć i pyta, czy „czarny duszek naprawdę po niego przyjdzie”. Jako mama jestem przerażona tym, co usłyszały przedszkolaki.
encoded: „Byłeś niegrzeczny? To uważaj w nocy” Piszę jako zaniepokojona mama pięciolatka, który uczęszcza do zerówki w naszym przedszkolu. W zeszłym tygodniu odbyły się tam zajęcia prowadzone przez katechetkę, która – jak zrozumiałam – chciała porozmawiać z dziećmi o dobrych uczynkach przed świętami. Zamiast jednak skupić się na życzliwości, pomocy innym i świątecznej radości, poszła w stronę, która nie powinna mieć miejsca przy tak małych dzieciach. Katechetka wyjaśniła przedszkolakom, że te grzeczne na pewno dostaną „piękne prezenty od Mikołaja”. Natomiast te, które były głośne, płakały, nie słuchały rodziców albo „robiły komuś przykrość”, mogą spodziewać się rózgi. A później dodała coś, co kompletnie mnie przeraziło. Powiedziała, że „czasem do niegrzecznych dzieci w nocy przychodzi czarny duszek, żeby dać im nauczkę”. Mój syn wrócił do domu blady, milczący i wyraźnie poruszony. Dopiero wieczorem, kiedy próbował zasnąć, rozpłakał się i opowiedział, co usłyszał. Od tamtej pory codziennie pyta, czy „ten duszek naprawdę istnieje” i czy może „przyjść przez okno”. Nie muszę chyba tłumaczyć, co czuje rodzic, gdy jego dziecko boi się nocy. Święta to nie czas na straszenie Rozumiem, że nauczyciele i katecheci chcą przekazać dzieciom, jak ważne jest dobre zachowanie, ale straszenie przedszkolaków nadprzyrodzonymi istotami to coś, co przekracza wszelkie granice. Dzieci w tym wieku często nie odróżniają jeszcze fikcji od rzeczywistości. Ich wyobraźnia działa mocniej niż u starszych dzieci, a groźby o nocnych wizytach „duszków” zamieniają się w bardzo realny strach. Zamiast tworzyć w klasie atmosferę radości, oczekiwania i ciepła, moje dziecko – i jak wiem, nie tylko ono – przeżywa teraz stres, którego nie powinno doświadczać. Święta Bożego Narodzenia mają kojarzyć się z bezpieczeństwem, bliskością i spokojem, a nie z karami, rózgami i nocnymi stworami, które mają „dać nauczkę”. Gdzie są granice wychowania religijnego? Nie jestem przeciwna zajęciom religijnym. Chodzimy do kościoła, pi…

przedszkolak-modli-sie-przed-snem-c82b07d.jpg
width: 1600
height: 1200

Zabrała dzieci na jarmark świąteczny. „Chodziły głodne, bo nie dam 30 zł za oscypka”
type: item
date: 2025-12-11T13:16:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: święta z dzieckiem
description: Na jarmark poszłam z radością, a wróciłam z ciężarem na sercu. Chciałam pokazać dzieciom świąteczną atmosferę, a wyszłam z poczuciem winy i złości na cały świat.
encoded: Droga Redakcjo, do dziś mam w głowie tamten wieczór. Chciałam wprowadzić dzieci w klimat świąt, zobaczyć razem te wszystkie światełka, posłuchać kolęd. Myślałam, że to będzie taki nasz mały rodzinny spacer, bez wielkich wydatków. Tymczasem na każdym kroku czułam, że nie stać mnie nawet na drobną przyjemność. Świąteczna magia, której nie było Kiedy zobaczyłam cenę oscypka – trzydzieści złotych za jednego – nogi się pode mną ugięły. Zarabiam uczciwie, ale budżet mamy napięty. Nie mogłam pozwolić sobie na takie fanaberie. Zresztą − kto w ogóle wpadł na pomysł z takimi cenami z kosmosu? Dzieci patrzyły na te wszystkie stragany, na watę cukrową, pierniki, na ludzi z kubkami grzanego soku. A ja udawałam, że wcale nie mamy ochoty nic kupować. Że przyszliśmy tylko popatrzeć. W środku czułam jednak wstyd, którego nie powinnam czuć jako matka. „Mamo, a możemy chociaż coś małego?” Wiem, że dzieci nie były głodne, zanim tam przyszliśmy. Ale kiedy widzą rówieśników z przekąskami, ich oczy robią się ogromne, pełne nadziei. Z jednej strony myślę sobie: „Każdy chce zarobić”. Ja to rozumiem. Ale czy naprawdę świąteczne jarmarki muszą być tylko dla bogatszych? Czy wspólne wyjście musi oznaczać stres i liczenie każdej złotówki? Powiedziałam dzieciom, że nie bierzemy nic, bo mamy w domu lepsze smakołyki. Uśmiechnęły się, ale widziałam, że jest im przykro. Wtedy poczułam, że zawodzę jako mama. Bo człowiek chce im dać normalne dzieciństwo, a zderza się z rzeczywistością, która coraz bardziej od nas ucieka. Chciałam zrobić coś dobrego, a wróciłam z poczuciem winy Wracaliśmy do domu w ciszy. Dzieci nie marudziły, nie robiły wyrzutów. To chyba bolało najmocniej. W nocy długo nie mogłam zasnąć, zastanawiając się, czy jestem złą matką, skoro nie wydałam trzydziestu złotych na jednego oscypka. Wiele rodzin chodzi po tych jarmarkach tylko po to, żeby choć na chwilę poczuć święta, chociaż i tak niczego nie kupują. Chcemy dać dzieciom radość, a dostajemy w zamian poczucie, że nie nadążamy za świa…

jarmark-bozonarodzeniowy-1e60611.png
width: 1600
height: 1200

Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
type: item
date: 2025-12-11T10:13:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kościół
subject: szkoła
description: Roraty o godzinie 17? W naszej parafii to nie tylko propozycja, ale – jak twierdzi ksiądz proboszcz – „obowiązek”. A dzieci, które nie pojawią się wystarczająco często, mogą liczyć na niższą ocenę z religii. Jako mama czwartoklasisty jestem zbulwersowana i proszę o nagłośnienie tej sytuacji.
encoded: „To obowiązek, nie propozycja” – usłyszeliśmy w parafii Piszę do Państwa jako zatroskana mama ucznia czwartej klasy szkoły podstawowej w niewielkim mieście, gdzie – jak się okazuje – nawet zwykłe roraty potrafią zamienić się w źródło niepotrzebnej presji i stresu. W tym roku ksiądz proboszcz wpadł na pomysł, by organizować roraty o godzinie 17. Niby nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że dla większości dzieci to czas zajęć dodatkowych, treningów, korepetycji albo po prostu chwili odpoczynku po długim dniu w szkole. Najgorsze przyszło potem. Ksiądz ogłosił, że obecność na roratach jest obowiązkowa dla wszystkich uczniów klas 4-8 uczęszczających na religię, a udział będzie sprawdzany w specjalnych książeczkach z naklejkami. Dzieci, które uzbierają co najmniej 85 procent frekwencji, mają dostać „wyższą ocenę”. Pozostali – niższą. Nie wiem, kto wpadł na pomysł takiej motywacji, ale dla mnie to jawne wymuszanie praktyk religijnych pod groźbą pogorszenia ocen. Presja zamiast radości z uczestnictwa Mój syn wrócił do domu wyraźnie przygnębiony. Tłumaczył, że jeśli nie będzie chodził na roraty, „nie dostanie piątki” i „będzie gorszy od innych”. Dla dziesięciolatka ocena to bardzo realna i namacalna forma nagrody albo kary. I choć religia nie wlicza się do średniej, dzieci doskonale czują, że oceny to pewien rodzaj etykiety. A teraz w naszej parafii mają być one przyznawane na podstawie czegoś, co powinno wynikać z indywidualnej wiary i decyzji rodziny, a nie szkolnego obowiązku. Co więcej, roraty zawsze kojarzyły się z poranną atmosferą, z dobrowolnym uczestnictwem i piękną adwentową tradycją. Tymczasem wprowadzenie sztywnych zasad, naklejek i progów procentowych sprawia, że dzieci patrzą na to jak na kolejny test, zadanie do odhaczenia. Zamiast budować duchowość, budujemy stres. Gdzie w tym wszystkim miejsce na wybór rodziny? Rozumiem, że ksiądz chciał zachęcić dzieci do uczestnictwa, ale forma tej „zachęty” jest dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Rodzice powinni de…

dziecko-w-wieku-szkolnym-w-kosciele-7c5b384.jpg
width: 1600
height: 1200

Lubię siebie. Nie jestem idealna. Jestem prawdziwa – wystartowała 6.edycja kampanii #lubiesiebie
type: item
date: 2025-12-10T13:19:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: jak poprawić samoocenę
subject: kobieta
description: Kampania #lubiesiebie to nie kolejna inicjatywa o wyglądzie. To manifest świadomego życia w zgodzie ze sobą – ze swoim ciałem, emocjami i niedoskonałościami. W świecie filtrów i presji autoprezentacji, lubienie siebie staje się aktem odwagi.
encoded: Tegoroczna odsłona to zaproszenie do rozmowy o prawdziwej samoakceptacji – tej, która dojrzewa wraz z nami, zmienia się, ewoluuje. Bo , lubić siebie to najtrudniejsza, a zarazem najpiękniejsza relacja, jaką możemy stworzyć. Do grona ambasadorek 6.edycji kampanii dołączyły cztery wyjątkowe kobiety: aktorki Roma Gąsiorowska, Karolina Gorczyca, Paulina Chapko i trenerka kobiet 40+ , Ola Żelazo. Każda z nich symbolizuje inny wymiar samoakceptacji, tworząc wspólnie portret współczesnej kobiety, która nie walczy ze sobą, ale wybiera siebie. 6. edycja #lubiesiebie to nie tylko kampania – to zaproszenie do codziennego dialogu z samą sobą. Bo lubić siebie, to wybierać siebie. Każdego dnia. A co same ambasadorki mówią o samoakceptacji ? Roma Gąsiorowska – „Lubię siebie taką jaką jestem , ale to ważne, aby akceptować się jaką się jest i lubić siebie w każdej postaci, dbać o siebie, lubić ten gorszy dzień, ten lepszy dzień, akceptować, tulić, dbać masować, mówić do siebie miłe słowa, uwielbiam to 😊 Lubię być swoją własną przyjaciółką, czasem bywam swoim największym wrogiem. Lubię siebie, ze nigdy siebie nie zostawiłam i mogę na sobie polegać.” „ Karolina Gorczyca – „Zdecydowałam się dołączyć do kampanii #lubiesiebie bo uważam, że to jest szalenie ważny temat. Samoakceptacja jest fundamentem naszego zdrowia psychicznego i prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, zwłaszcza kiedy dzisiejszy świat narzuca nam presję bycia idealnymi, szybkim i zawsze dostępnym. Przez wiele lat uczyłam się akceptować siebie i budowałam poczucie własnej wartości. Jestem mamą dwójki dzieci i chciałabym, aby miały koło siebie mamę silną i szczęśliwą, która naprawdę potrafi się cieszyć z siebie. To właśnie od samoakceptacji zaczyna się zdrowie, dobre relacje i poczucie spełnienia.” Paulina Chapko – „Dołączyłam do kampanii #lubieisebie, ponieważ szczerze wierzę, że każda z nas może polubić siebie bez porównań , bez presji i bez spełniania oczekiwań innych ludzi. A także dlatego, że chce wziąć udział …

6.edycja-kampanii-lubiesiebie-b5d66f0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dobrze zarabiam, ale kupuję ciuchy w Pepco i ceruję dzieciom skarpety. To żaden wstyd”
type: item
date: 2025-12-09T13:17:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: wychowanie
description: Może to staroświeckie, ale wierzę, że wychowanie ma większą wartość niż jakiekolwiek logo. I jeśli mogę nauczyć swoje dzieci jednego, to tego, że człowieka nie definiuje metka, tylko to, kim jest – i jak potrafi szanować to, co ma.
encoded: Nie wiem, kiedy w rodzicielskim świecie pojawiło się przekonanie, że dzieci muszą chodzić w markowych bluzach i butach za pół pensji, żeby „nie odstawać”. Jestem mamą dwójki – zerówkowicza i ucznia 4 klasy – i choć z mężem naprawdę dobrze zarabiamy, wcale nie mam potrzeby udowadniać tego metkami. Ceruję skarpety, kupuję ciuchy w Pepco i nie wstydzę się tego ani trochę. Bo uczę moje dzieci, że wartość człowieka nie rośnie wraz z rozmiarem logo na bluzie. „Stać was, to dlaczego nie kupicie czegoś porządnego?” Słyszałam to już kilka razy. A ja mam ochotę odpowiedzieć: kupujemy porządne rzeczy, tylko nie uważamy, że porządność mierzy się wysokością ceny. Tak, stać nas na markowe ciuchy, na sneakersy za 900 zł i bluzy, które kosztują więcej niż moja pierwsza pensja, ale zwyczajnie nie chcemy żyć w ten sposób. Moje dzieci dorastają w czasach, w których porównywanie stało się sportem. Na szkolnym korytarzu da się usłyszeć rozmowy o tym, kto ma smartfon z jakiej serii, kto przychodzi w „prawdziwych” Air Force’ach, a kto w „podróbkach z Temu”. Ale w naszym domu zawsze powtarzamy, że pieniądze mają wartość tylko wtedy, kiedy się je szanuje. I że praca, którą wykonujemy, nie służy temu, by kupić wszystko bez zastanowienia. Kiedy powiedziałam starszemu, że nie dostanie na święta markowej bluzy, a młodszemu, że jego ulubione spodnie zaszyję, zamiast wyrzucać, usłyszałam: „ale inni tak nie robią”. I właśnie dlatego chcę, żeby moje dzieci wiedziały, że normalność nie polega na bezmyślnym wydawaniu pieniędzy. Nie chcę wychować „bananowych dzieciaków” Szczerze? Przeraża mnie, że rodzice wychowują nastolatków, którzy uważają, że telefon za 2 tysiące jest „średni”. A przecież te zachowania nie biorą się znikąd – wychowują je dorośli, którzy myślą, że miłość mierzy się prezentami i trendami. U nas w domu nie brakuje niczego, ale są granice. Nie kupujemy, żeby się pokazać. Nie kupujemy, żeby dogonić mody, które zmieniają się szybciej niż rozmiary dziecięcych butów. Zamiast tego uczymy d…

matka-zaklada-synowi-skarpetki-7a89106.jpg
width: 1600
height: 1200