Mieszka na zamkniętym osiedlu. „Codziennie o 22:00 widzę, co robią te dzieci. Nowobogaccy jak zwykle dają popis”
Kiedy usłyszałam od koleżanki, co codziennie wieczorem obserwuje z okna swojego mieszkania, byłam przekonana, że opowie mi o czymś naprawdę niebezpiecznym. Okazało się, że to, co dla niej było dowodem na fatalne wychowanie i lekkomyślność rodziców, dla mnie było symbolem beztroski i naprawdę udanych wakacji.
Wystarczyło kilka minut rozmowy, żebyśmy odkryły, jak różne mamy wspomnienia z dzieciństwa i jak zupełnie inaczej patrzymy na to samo zjawisko. „Przecież jest 22:00. Gdzie są ci rodzice?” Ewelina mieszka na nowym, zamkniętym osiedlu. Takim z ogromnym placem zabaw, plenerową siłownią, wybiegiem dla psów i wewnętrznym dziedzińcem, na którym latem życie toczy się niemal do północy. Kilka dni temu zadzwoniła do mnie wyraźnie poruszona. – Codziennie, nawet o 22, słyszę wrzaski tych dzieciaków. Jeżdżą na hulajnogach, biegają, śmieją się, krzyczą. I wiesz, co jest najgorsze? Że wśród nich są nawet sześciolatki. Rodziców prawie nie widać. Czasem ktoś spojrzy z balkonu, czasem przejdzie przez dziedziniec, ale poza tym dzieci są same. Naprawdę nie rozumiem, jak można na to pozwalać. Po czym dodała: – To chyba taki pokaz nowobogackiego podejścia. Kupili mieszkanie na zamkniętym osiedlu, więc myślą, że dzieci mogą robić wszystko i o każdej porze. Przyznam, że przez chwilę próbowałam spojrzeć na sytuację jej oczami. Rzeczywiście, dziś świat wygląda inaczej niż 20, 30 lat temu. Rodzice są bardziej świadomi zagrożeń, więcej mówi się o bezpieczeństwie i trudno się dziwić, że sześciolatek bawiący się sam późnym wieczorem może budzić niepokój. Nasza rozmowa szybko jednak skręciła w zupełnie innym kierunku. A może po prostu pamiętamy zupełnie inne wakacje? Kiedy Ewelina opowiadała o tym, że po wieczorynce musiała myć zęby i iść spać, nawet latem, uśmiechnęłam się. Bo moje wakacje wyglądały zupełnie inaczej. Pamiętam długie letnie wieczory, kiedy z grupą dzieci z osiedla graliśmy w chowanego, jeździliśmy na rowerach i wracaliśmy do domu dopiero wtedy, gdy robiło się ciemno albo mama wołała z balkonu. Nikt nie sprawdzał co pięć minut, gdzie jesteśmy. Nikt nie organizował każdej minuty dnia. Wakacje miały smak beztroski i lodów-pałeczek za 40 groszy. Właśnie dlatego nie potrafiłam jednoznacznie przyznać Ewelinie racji. Bo czy naprawdę problemem jest to, że dzieci o 22 jeszcze się bawią? A może to ta społeczna niechęć do dzieci, która objawia się nawet w takich sytuacjach? Między beztroską a komfortem doroslych Coraz częściej słyszymy, że dzieciaki przeszkadzają. Są za głośne na plaży, zbyt żywiołowe w restauracji, męczą pasażerów w samolocie, zakłócają spokój w hotelu. Powstają kolejne strefy i obiekty „tylko dla dorosłych”, a internet regularnie rozgrzewają dyskusje o tym, że dzieci powinny być „niewidoczne i niesłyszalne”. Tylko gdzie właściwie przebiega granica? Oczywiście rodzice mają obowiązek reagować wtedy, gdy dziecko przeszkadza innym albo zachowuje się niebezpiecznie. Ale czy naprawdę chcemy świata, w którym dzieci będą mogły być dziećmi wyłącznie we własnym pokoju albo na specjalnie wyznaczonym placu zabaw? A nie, wróć, nawet na osiedlowym placu zabaw zaczynają przeszkadzać... Wakacje od zawsze kojarzyły się z bieganiem do późnego wieczora, głośnym śmiechem i spontaniczną zabawą. Jeśli odbierzemy dzieciom także to, zostanie im głównie ekran telefonu i kolejne zajęcia zorganizowane przez dorosłych. Może więc, zamiast odruchowo oburzać się na każdy dziecięcy okrzyk dochodzący z podwórka, warto zadać sobie inne pytanie. Czy naprawdę przeszkadzają nam dzieci? A może coraz trudniej akceptujemy to, że świat nie został stworzony wyłącznie z myślą o ciszy, porządku i komforcie dorosłych? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania” Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem” „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
„Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
„Myślałam, że zafunduję im miłe wakacje, a sobie chwilę spokoju od ciągłego biegania za dziećmi. Gdy usłyszałam, co mój teść mówi przez telefon, poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Trzydzieści lat małżeństwa miało zakończyć się w najmniej oczekiwanym momencie.”
Od miesięcy marzyłam o wyjeździe nad morze. Trójka dzieci, praca na pełen etat, dom na głowie – byłam wykończona. Mój mąż, Tomek, zasugerował, żebyśmy zabrali jego rodziców, Krystynę i Ryszarda. „Pomogą przy chłopakach, a my w końcu trochę odetchniemy” – mówił. Pomysł wydawał się sensowny. Teściowie byli na emeryturze, mieli sporo wolnego czasu, a z wnukami zawsze świetnie się dogadywali. Zgodziłam się, mając przed oczami wizję porannej kawy na tarasie w ciszy, podczas gdy dziadkowie budują zamki z piasku z naszymi synami. Wynajęliśmy spory dom na obrzeżach Łeby, z dala od zgiełku i tłumów. Pierwsze dwa dni upłynęły w miarę spokojnie. Krystyna gotowała obiady, Ryszard zabierał dzieciaki na długie spacery po plaży. Zaczynałam wierzyć, że ten wyjazd to był strzał w dziesiątkę. Jednak trzeciego dnia coś zaczęło się psuć. Zauważyłam, że teściowie rzadko ze sobą rozmawiają. Unikali kontaktu wzrokowego, a jeśli już musieli coś ustalić, robili to zdawkowo, niemal chłodno. Zrzucałam to na karb zmęczenia podróżą i zmianą klimatu, ale w głębi duszy czułam, że coś jest nie tak. Przypadkowa rozmowa Czwartego dnia rano zeszłam na dół, żeby zrobić sobie kawę. Dom jeszcze spał. Wyszłam na taras, żeby nacieszyć się chwilą ciszy. Wtedy usłyszałam głos Ryszarda dobiegający z ogrodu. Rozmawiał przez telefon. Chciałam się wycofać, żeby mu nie przeszkadzać, ale kilka słów przykuło moją uwagę. – Tak, zgadza się. Cena jest ostateczna. Zależy nam na czasie – mówił przyciszonym, ale stanowczym głosem. – Krystyna już się spakowała w myślach. Chcemy to zamknąć przed końcem lata. Rozwód to tylko formalność, ale dom musi być sprzedany wcześniej. Zamarłam. Kubek z kawą omal nie wypadł mi z rąk. Rozwód? Sprzedaż domu? O czym on mówi? Byli małżeństwem od ponad trzydziestu lat. Zawsze wydawali się zgraną, spokojną parą. Nigdy nie słyszałam, żeby się kłócili, nigdy nie narzekali na siebie. Czułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Co powinnam zrobić? Powiedzieć Tomkowi? Skonfrontować się z teściem? Zdecydowałam się na razie milczeć. Musiałam upewnić się, że to, co usłyszałam, to nie było jakieś potworne nieporozumienie. Napięcie przy obiedzie Przez resztę dnia obserwowałam ich baczniej. Krystyna wydawała się nieobecna, zamyślona. Ryszard z kolei był sztucznie wesoły, jakby starał się nadrobić braki w atmosferze. Podczas obiadu napięcie stało się niemal namacalne. – Mamo, tato, wszystko u was w porządku? Jesteście jacyś tacy cisi – zapytał nagle Tomek, nieświadomy niczego. Spojrzałam na teściów. Krystyna unikała wzroku syna, skupiając się na krojeniu mięsa. Ryszard odchrząknął nerwowo. – Wszystko dobrze, synu. Po prostu zmęczenie daje o sobie znać – odpowiedział wymijająco. Wiedziałam, że kłamie. Czułam się fatalnie, mając tę wiedzę i nie mogąc się nią podzielić z mężem. Z drugiej strony, to była ich sprawa, ich małżeństwo. Nie powinnam się wtrącać. Ale jak mogłam udawać, że wszystko jest w porządku, wiedząc, że ich świat zaraz legnie w gruzach? Konfrontacja Wieczorem, gdy chłopcy już spali, a Tomek poszedł pobiegać, znalazłam Krystynę samą na tarasie. Siedziała wpatrzona w ciemne morze, owinięta kocem. Podeszłam i usiadłam obok. – Krystyno, czy mogę cię o coś zapytać? – zaczęłam niepewnie. Spojrzała na mnie ze zmęczeniem w oczach. – Wiem, że słyszałaś rozmowę Ryszarda rano. Widziałam cię z okna – powiedziała cicho, zanim zdążyłam sformułować pytanie. Poczułam gorąc na twarzy. Zrobiło mi się głupio. – Przepraszam, nie chciałam podsłuchiwać. To był przypadek – tłumaczyłam się szybko. Krystyna westchnęła ciężko. – Nie masz za co przepraszać. Właściwie to dobrze, że wiesz. Przynajmniej nie muszę już udawać przed tobą. Tak, sprzedajemy dom. I tak, bierzemy rozwód. – Ale dlaczego? Przecież jesteście razem tyle lat... – wyrwało mi się, zanim zdążyłam ugryźć się w język. – Właśnie dlatego. Trzydzieści lat. Trzydzieści lat udawania, że wszystko jest w porządku, że jesteśmy szczęśliwi. Zrobiliśmy to dla Tomka, żeby miał pełną rodzinę. Potem dla wnuków. Ale jesteśmy już tym zmęczeni. Chcemy przeżyć resztę życia po swojemu, oddzielnie. Słuchałam jej w milczeniu, próbując przyswoić te informacje. Trzydzieści lat życia w kłamstwie? Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić. Decyzja i jej konsekwencje Reszta wyjazdu minęła w dziwnej atmosferze. Ja wiedziałam, oni wiedzieli, że ja wiem, a Tomek wciąż żył w błogiej nieświadomości. Czułam się jak współwinna tego oszustwa. Kiedy w końcu wróciliśmy do domu, teściowie postanowili porozmawiać z Tomkiem. Reakcja mojego męża była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam. Był w szoku, czuł się oszukany, zdradzony. Nie mógł zrozumieć, jak jego rodzice mogli ukrywać przed nim coś takiego przez tyle lat. Przez kilka tygodni nie chciał z nimi rozmawiać. Ja z kolei starałam się być buforem między nimi, próbując tłumaczyć ich perspektywę, choć samej było mi trudno ją w pełni zaakceptować. Z czasem emocje trochę opadły. Dom został sprzedany, a Krystyna i Ryszard zamieszkali w osobnych mieszkaniach. Tomek powoli zaczął odbudowywać relacje z rodzicami, choć już na zupełnie innych zasadach. Nasze małżeństwo też przeszło przez pewien kryzys. Widmo rozwodu teściów uświadomiło nam, jak kruche mogą być relacje, i jak ważne jest, żeby ze sobą rozmawiać, a nie tylko żyć obok siebie. Czasem myślę o tym poranku na tarasie. Gdybym wtedy nie wyszła z kawą, może wszystko potoczyłoby się inaczej. Może dowiedzielibyśmy się później, może w inny sposób. Ale jedno wiem na pewno – prawda zawsze w końcu wyjdzie na jaw, bez względu na to, jak głęboko ją zakopiemy. Monika, 42 lata. Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem”
Z jednej strony głupio tak się przyglądać, z drugiej naprawdę trudno odwrócić wzrok. Chyba wielu klientów restauracji, włącznie ze mną, było zaskoczonych zachowaniem tej matki. Przekroczyła granicę?
Lipcowe popołudnie, tłumy turystów walczą o miejsca w knajpach w okolicach ulic Długiej, Mariackiej i Długiego Targu. Udało mi się dorwać stolik w jednej z mniej turystycznych smażalni, o ile taka w ogóle istnieje w tej okolicy. Dziś nawet nie pamiętam, czy jedzenie było dobre i czy po posiłku czekał na mnie paragon grozy, ale wiem, że scena rozgrywająca się przy stoliku obok zostanie ze mną na długo. To nie była awantura. Nikt nie krzyczał, nie rzucał talerzami, nie przeszkadzał innym gościom. A jednak zauważyłam, że ludzie przy sąsiednich stolikach też się przyglądają. Wszyscy patrzyli w tym samym kierunku, choć żeby nie zawstydzać tej biednej matki, odwracali głowy. Zaczęłam się zastanawiać, czy czasem – w imię troski o dzieci – nie zaczęliśmy odbierać im czegoś bardzo ważnego. Wychowujemy pokolenie, które nie poradzi sobie w życiu Przy stoliku obok siedziała trzyosobowa rodzina – mama, tata i chłopiec, na oko około dziesięcioletni. Od początku siedział z nosem w telefonie. Grał. Nie rozmawiał z rodzicami, nie rozglądał się, właściwie można było odnieść wrażenie, że nie zauważa nawet, gdzie jest. Musieli zamówić niedługo przed moim przyjściem. Kiedy kelner przyniósł im jedzenie, mama bez słowa wzięła nóż i zaczęła kroić synowi nuggetsy na małe kawałki. Potem nabijała na widelec kawałek nuggetsa i frytkę, obficie oblewała wszystko ketchupem i podsuwała synowi do ust. Chłopiec nawet nie odłożył telefonu. Automatycznie otwierał buzię, przeżuwał i wracał do gry. Najpierw sama siebie w myślach zrugałam, że nie powinnam oceniać tych ludzi, tej matki. Przecież są dzieci z różnymi trudnościami, których nie da się rozpoznać na pierwszy rzut oka. Są sytuacje zdrowotne, rozwojowe czy sensoryczne, o których przypadkowy obserwator nie ma pojęcia. Być może ten chłopiec potrzebował wsparcia? Kilka chwil później usłyszałam jednak krótką wymianę zdań między rodzicami, która poszerzyła kontekst. Mąż spojrzał na żonę z wyraźnym zniecierpliwieniem i powiedział półgłosem: – Naprawdę? Znowu go karmisz? Ludzie się gapią. Nie był zaskoczony. Nie pytał, dlaczego to robi. Brzmiał raczej jak ktoś, kto widział tę scenę dziesiątki razy i miał zwyczajnie dość. Sama nie wiem, czy spojrzeń ludzi, czy samej sytuacji. To jedno słowo – „znowu” – powiedziało więcej niż cała reszta. Świat nie będzie nabijał frytek na widelec Coraz częściej mam wrażenie, że chcemy usuwać dzieciom z drogi nawet najmniejsze przeszkody. Zapinamy za nie kurtki, choć dawno potrafią zrobić to same. Nosimy plecaki. Zamiast pomagać w lekcjach czy pracach na szkolne konkursy, rozwiązujemy zadania i rysujemy za dzieci. Rozwiązujemy konflikty z kolegami, zanim zdążą spróbować zrobić to samodzielnie. A czasem – jak tamtego dnia w restauracji – karmimy dziecko, które spokojnie mogłoby zjeść obiad własnymi rękami. Po co? Żeby było szybciej? Żeby dziecko się nie denerwowało? Żeby nie było awantury, bo trzeba odłożyć na chwilę telefon? A może dlatego, że przekroczyliśmy już granicę. Mam wrażenie, że coraz więcej rodziców za wszelką cenę chce zapewnić dziecku nie tyle szczęście, ile... nieustanny komfort. Taki, w którym nic nie wymaga wysiłku, cierpliwości ani odrobiny samodzielności. Tylko czy właśnie tego potrzebują dzieci? Nie lubię określenia „roszczeniowe dzieci”, bo ono sugeruje, że problem tkwi w najmłodszych, a przecież żadne dziecko nie rodzi się z przekonaniem, że wszystko mu się należy. To przekonanie buduje się powoli. Czasem zupełnie nieświadomie. To przekonanie budują w dziecku rodzice i opiekunowie. Oczywiście nie znam historii tej konkretnej rodziny. Być może był powód, którego jako postronna obserwatorka nie mogłam dostrzec. Ta scenka dała mi jednak do myślenia. Patrząc na tamtą rodzinę, nie pomyślałam, że widzę rozpieszczonego chłopca. Pomyślałam raczej o dorosłych, którzy – być może z najlepszych intencji – krok po kroku odbierają dziecku szansę na samodzielność. A to chyba jedna z tych rzeczy, których nie da się nadrobić jednym gestem. Nawet jeśli jest nim frytka nabita na widelec. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci” Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Kobiety bez dzieci popracują do 65. roku życia? Ministra zapowiada zmiany w emeryturach
Wiek emerytalny kobiet bez dzieci znów otwiera polityczny spór. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz w programie „Tłit” Wirtualnej Polski zasugerowała, że bezdzietne kobiety mogłyby przechodzić na emeryturę w tym samym wieku co mężczyźni. Ministra mówi też o rosnących dopłatach pracujących do systemu i wzywa do debaty.
Wypowiedź Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz o emeryturach natychmiast przebiła się do politycznego centrum uwagi. W programie „Tłit” Wirtualnej Polski ministra funduszy i polityki regionalnej oraz liderka Polski 2050 zasugerowała, że kobiety bez dzieci mogłyby przechodzić na emeryturę w tym samym wieku co mężczyźni. Jednocześnie podkreśliła, że bez rozmowy o kosztach systemu napięcie między pokoleniami będzie tylko rosło. Pomysł ministry dotknął czułego punktu: kto ma finansować system emerytalny? Pełczyńska-Nałęcz odniosła się do dyskusji o propozycji podniesienia renty wdowiej, oceniając ją jako rozwiązanie, które przerzuca rosnące obciążenia na młodych i pracujących. W jej ujęciu sedno problemu nie leży w pojedynczym świadczeniu, ale w coraz większej luce, którą trzeba domykać pieniędzmi z bieżących składek i dopłat. Ministra podała konkretne kwoty, które mają pokazywać skalę dopłacania do systemu: 160 mld zł w tym roku i 130 mld zł w zeszłym. To argument, który wielu rodzicom pracującym na etat albo prowadzącym działalność może wydawać się szczególnie bliski: domowy budżet jest napięty, wydatki na dzieci rosną, a jednocześnie w debacie publicznej coraz częściej pada pytanie, jak długo da się utrzymać obecne tempo dokładania do świadczeń. W tym samym kontekście Pełczyńska-Nałęcz wezwała do szerszej rozmowy o całym systemie emerytalnym. Wskazywała, że bez uczciwego policzenia kosztów i skutków zmian to właśnie pracujący będą ponosić coraz większy ciężar. Wiek emerytalny kobiet i mężczyzn: dziś 60/65, a w tle powrót do 67 lat Wątek wieku emerytalnego wraca w Polsce regularnie, ale tym razem zapalnikiem okazał się pomysł różnicowania zasad w zależności od posiadania dzieci. Obecnie wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. Ministra zwróciła uwagę na problem, który rzadko wybrzmiewa w codziennych rozmowach: według jej słów co czwarty mężczyzna nie dożywa do emerytury. Pełczyńska-Nałęcz mówiła, że wiek emerytalny kobiet i mężczyzn powinien się gdzieś spotkać, a jednocześnie zasugerowała dodatkowe rozwiązania. W tym miejscu padła propozycja, która wywołała największe emocje: inny wiek emerytalny dla kobiet mających dzieci oraz zrównanie wieku emerytalnego kobiet bez dzieci z mężczyznami. Ministra dodała też, że dziś co druga młoda kobieta najczęściej wybiera życie bez dzieci. W tle tej dyskusji jest historia ostatniej dużej reformy. W 2012 r. rząd Donalda Tuska przyjął zmiany prowadzące do stopniowego podnoszenia wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn do 67 lat: dla mężczyzn próg miał zostać osiągnięty w 2020 r., a dla kobiet w 2040 r. W 2017 r. rząd PiS odwrócił reformę, przywracając wiek 60/65. Krytyka z PiS i polityczna burza wokół podziału na matki i bezdzietne Po wypowiedzi ministry szybko pojawiły się polityczne reakcje. Poseł PiS Marcin Warchoł skrytykował pomysł w serwisie X, przedstawiając go jako uderzający w kobiety bez dzieci i dzielący obywateli na grupy z różnymi prawami do wcześniejszej emerytury. Dla wielu rodzin ta dyskusja ma bardzo praktyczny wymiar. Jedni usłyszą w niej docenienie wysiłku rodzicielstwa, inni obawę przed karaniem za decyzje życiowe lub sytuacje, na które nie ma się wpływu. Warto zauważyć, że sama Pełczyńska-Nałęcz podkreślała potrzebę debaty, argumentując, że bez zmian koszty finansowania systemu mogą być zbyt wysokie dla pracowników. Na dziś nie ma zapowiedzi konkretnych przepisów, ale temat znów znalazł się na pierwszej linii sporu o to, jak pogodzić stabilność systemu z poczuciem sprawiedliwości między tymi, którzy już pobierają świadczenia, a tymi, którzy dopiero budują swoją przyszłość i jednocześnie utrzymują domy, dzieci oraz ponoszą rosnące koszty życia. Źródło: Interia Biznes Zobacz też: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
12-latka chciała dorobić w wakacje. „Z czarnego BMW wysiadł mężczyzna. Majka musiała zwijać interes”
12-letnia Maja postanowiła, że w te wakacje sama uzbiera pieniądze na prezent dla mamy. Przygotowała prostą ofertę i cierpliwie czekała na pierwszych klientów. Nie przypuszczała jednak, że jeden z nich sprawi, iż jej wakacyjny biznes zamknie się szybciej, niż zdąży się na dobre rozkręcić.
Kilka dni temu spotkałam się z koleżanką, której córka właśnie skończyła 12 lat. Rozmowa zeszła na wakacje i dziecięce pomysły na zarabianie własnych pieniędzy. Wtedy usłyszałam historię Mai. – Wiesz, byłam z niej dumna już wtedy, gdy zobaczyłam tę kartkę – powiedziała. – Ale to, co wydarzyło się później, przerosło moje wyobrażenia. Przyznam, że długo nie mogłam przestać o tym myśleć. Maja chciała sama kupić mamie prezent Kilka tygodni wcześniej podczas zakupów mama Mai zatrzymała się przy witrynie z biżuterią. Przez chwilę oglądała delikatną srebrną bransoletkę. – Śliczna, ale szkoda pieniędzy – powiedziała i poszła dalej. Maja zapamiętała ten moment. Na początku wakacji wyciągnęła z garażu odkurzacz samochodowy, kilka ściereczek z mikrofibry i płyn do kokpitu. Na kawałku kartonu napisała: „Czyszczę samochody w środku – 30 zł. Zbieram na prezent dla mamy”. Kartkę postawiła przy bramie i usiadła na składanym krzesełku. Przez kilkanaście minut nic się nie działo. Podjechało czarne BMW Po południu przed domem zatrzymało się czarne BMW. Za kierownicą siedział mężczyzna, którego Maja kojarzyła z osiedla. – To ty prowadzisz ten biznes? – zapytał z uśmiechem. – Tak. Mogę odkurzyć, wyczyścić plastiki i szyby od środka. – To działaj. Dziewczynka zabrała się do pracy z ogromnym zaangażowaniem. Odkurzyła każdy zakamarek, wyczyściła schowki, uchwyty na kubki i bagażnik. Gdy skończyła, samochód wyglądał jak nowy. – Świetna robota – powiedział mężczyzna, wręczając jej umówione 30 zł. – Powodzenia. Maja była przekonana, że na tym historia się kończy. Myliła się. Jeden wpis wystarczył Jeszcze tego samego wieczoru mężczyzna opisał całą sytuację na osiedlowej grupie na Facebooku. Napisał, że dawno nie spotkał dziecka, które zamiast prosić rodziców o pieniądze, postanowiło uczciwie na nie zapracować. Do posta dołączył zdjęcie kartki Mai – wcześniej zapytał o zgodę jej rodziców, którzy cały czas czuwali nad biznesem córki. Nazajutrz od rana przed domem zaczęły zatrzymywać się kolejne samochody. Najpierw sąsiad z naprzeciwka. Potem młode małżeństwo z końca ulicy. Po południu przyjechał nawet znajomy mężczyzny z czarnego BMW. Przez trzy dni Maja praktycznie nie schodziła z podjazdu. Wieczorami liczyła zarobione pieniądze, a mama tylko się uśmiechała, widząc jej zapał. „To najlepsza reklama, jaką mogłaś dostać” Kilka dni później przed domem znów zatrzymało się to samo czarne BMW. Mężczyzna wysiadł z auta z bukietem polnych kwiatów. – To dla mamy naszej przedsiębiorczyni – powiedział z uśmiechem. – Bransoletkę córka kupi już sama. Ja chciałem tylko pogratulować, że wychowujecie tak pracowitą dziewczynę. Maja rzeczywiście kilka dni później wróciła z galerii z niewielkim pudełeczkiem. Tym razem zapłaciła za nie wyłącznie z własnych pieniędzy. – Wiesz, co powiedziała mi później? – zapytała na koniec moja koleżanka. – Że najbardziej cieszy ją nie sama bransoletka, tylko to, że mama będzie mogła powiedzieć wszystkim, iż dostała prezent kupiony za pieniądze, które córka sama zarobiła. I chyba właśnie dlatego ta historia została ze mną na dłużej. Czytaj też: Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
„Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
Cieszy mnie, że tak jak w końcu zauważa się podmiotowość dziecka, tak i o psach mówi się z coraz większą czułością. I dziecko, i pies, to istoty żywe, które potrzebują granic, które zapewnią im bezpieczeństwo. Niestety wciąż nie wszyscy to rozumieją.
W dzisiejszych czasach wielu rodziców uczy dzieci, że przed pogłaskaniem obcego psa trzeba zapytać o zgodę. Okazuje się jednak, że samo pytanie to za mało – równie ważne jest przyjęcie odpowiedzi „nie”. Właśnie o tym przypomniał wpis trenerki psów Agnieszka Kostrzewy, który wywołał gorącą dyskusję w sieci. Krótkie „nie”, które budzi złość Na platformie Threads głos zabrała Agnieszka Kostrzewa, certyfikowana trenerka psów, od lat pracująca ze zwierzętami lękliwymi i z problemami agresji. Opisała sytuacje, z którymi spotyka się regularnie podczas spacerów. „To niesamowite, jaką agresją reagują rodzice z dziećmi, gdy na pytanie >>czy można pogłaskać pieska<< odpowiedź to >>nie<<” – pisze Kostrzewa. Trenerka zauważa, że odmowa bywa odbierana jak osobista zniewaga, a nie zwykłe zadbanie o bezpieczeństwo obu stron, zarówno psa, JAK I dziecka. „Nigdy nie chciałam pogłaskać cudzego dziecka” Największe emocje wzbudziło jednak porównanie, którego użyła autorka wpisu: „Dziwne, ale nigdy nie zdarzyło mi się podejść do rodzica na ulicy i spytać, czy mogę pogłaskać jego dziecko albo wziąć na ręce”. Choć zestawienie psa z dzieckiem może wydawać się prowokacyjne, jego sens jest prosty: zarówno zwierzę, jak i człowiek mają prawo do własnych granic, a opiekun ma prawo ich strzec. Kostrzewa przyznaje, że tylko sporadycznie rodzice pytają o powód odmowy i dają jej przestrzeń na wyjaśnienie sytuacji. Tymczasem przyczyn może być wiele – pies może być lękliwy, w trakcie szkolenia, chory albo po prostu nie mieć ochoty na kontakt. Cały post możesz przeczytać pod tym linkiem. Lekcja ważniejsza niż głaskanie Ta pozornie błaha sytuacja jest tak naprawdę cenną lekcją wychowawczą. Dziecko, które słyszy spokojne „nie” i widzi, że rodzic je respektuje, uczy się czegoś znacznie ważniejszego niż zasad kontaktu ze zwierzętami. Uczy się, że cudze granice istnieją i że odmowa nie jest powodem do obrażania się czy wywierania presji. Część komentujących zwraca uwagę, że wszędobylskie dziecko z wyciągniętymi łapkami (tak, wiem, że dzieci mają ręce, nie łapy ;)) nie jest winne. Winny jest rodzic, który powinien respektować przestrzeń psa i granice wyznaczone przez jego opiekuna. Dobrze jednak wiemy, że gdyby pies ugryzł dziecko, albo chociaż spróbował, rodzic od razu szukałby winy w samym psie (pewnie ma wściekliznę), opiekunie (nie założył kagańca), a nawet retrogradacji Merkurego. Tylko nie w sobie. A wystarczyło uszanować jedno krótkie „nie”. Zobacz także: „Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
Jesienne wyjazdy po Polsce mogą być w 2026 roku znacznie tańsze. Nowy program Ministerstwa Sportu i Turystyki przewiduje dopłaty w wysokości od 300 do 600 zł do pobytów obejmujących co najmniej dwa noclegi. Sprawdź, jak starać się o dofinansowanie.
Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchamia w 2026 roku program „Czek turystyczny”, nazywany potocznie „nowym bonem turystycznym”. Jest on skierowany do seniorów po 60. roku życia oraz rodzin posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny. Dla rodzin z KDR to szansa na tańszy wypoczynek w Polsce jesienią. Czek turystyczny 2026 dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny Posiadacze Karty Dużej Rodziny otrzymają jednorazowy elektroniczny kod o wartości od 300 do 600 zł. Nie będzie można go wymienić na gotówkę ani wykorzystać częściowo – kod zadziała tylko raz, dlatego warto dobrze zaplanować wyjazd. Jak możemy przeczytać na stronie Ministerstwa Sportu i turystyki: „Czek będzie generowany za pośrednictwem specjalnego systemu internetowego lub aplikacji, która umożliwi weryfikację uprawnień uczestników oraz wygenerowanie indywidualnego kodu. Rezerwacji pobytu uczestnicy będą dokonywać samodzielnie bezpośrednio w obiektach hotelarskich biorących udział w programie. Program będzie realizowany na terenie Polski od września do listopada 2026 roku”. Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykorzystać czek turystyczny? Dopłata obejmie wyłącznie pobyty z co najmniej dwoma noclegami. Czeku nie będzie można przeznaczyć na jednodniowe wycieczki, sam transport czy inne wydatki niezwiązane z noclegiem. Ważne jest także miejsce pobytu. Z dofinansowania skorzystają tylko te rodziny, które wybiorą obiekt uczestniczący w programie, znajdujący się w regionach przygranicznych. Rezerwacji trzeba będzie dokonać samodzielnie, kontaktując się bezpośrednio z wybranym hotelem lub pensjonatem. Czytaj też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Dlaczego powstał program czeku turystycznego? Program ma jednocześnie wyraźny cel gospodarczy: wesprzeć regiony dotknięte pośrednimi skutkami wojny w Ukrainie, w tym obszary przygraniczne i miejsca, które odnotowały spadek liczby turystów, ograniczenie inwestycji oraz pogorszenie wizerunku w związku z sytuacją geopolityczną. W założeniu ma to pomóc odbudować potencjał turystyczny tych terenów i promować je jako bezpieczne oraz atrakcyjne kierunki podróży w Polsce. Kiedy będzie można skorzystać z czeku turystycznego 2026? Dofinansowane wyjazdy mają odbywać się od września do listopada 2026 roku. Obsługa programu będzie prowadzona przez internetowy system lub aplikację, za pomocą których uczestnicy potwierdzą swoje uprawnienia i pobiorą indywidualny kod. Budżet programu wynosi 6 mln zł, dlatego warto śledzić informacje o naborze i wcześniej zaplanować rodzinny wyjazd. Na końcu warto przypomnieć, że z czeku będą mogli skorzystać również seniorzy, jednak dla wielu rodzin z Kartą Dużej Rodziny może to być szczególnie atrakcyjna forma wsparcia jesiennego wypoczynku. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
„Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
Patrzyłam na to z otwartą buzią i pomyślałam sobie, że to jest jakiś kompletny dramat, bo mówimy o dużym chłopcu, który za chwilę idzie do starszych klas szkoły podstawowej.
To, co przed chwilą zobaczyłam na własne oczy, kompletnie mną wstrząsnęło. Przyjechaliśmy z rodziną na zasłużone wakacje. Obserwuję dzieciaki dookoła i ogarnia mnie coraz większy smutek, bo mam wrażenie, że rośnie nam generacja ludzi kompletnie nieprzystosowanych do normalnego życia wśród innych. Ta jedna konkretna scena z dziesięciolatkiem na deptaku ujawnia całą, niezwykle smutną prawdę o kondycji psychicznej i braku podstawowych umiejętności u pokolenia Alfa. Przerażający brak umiejętności społecznych u współczesnych dzieci Wszystko zaczęło się od pozornie błahej sytuacji przy budce z lodami. Do lady podszedł chłopak, na oko dobrze rozwinięty dziesięciolatek, wysłany przez siedzących kawałek dalej na ławce rodziców, żeby samodzielnie kupić sobie i młodszej siostrze coś słodkiego do jedzenia. Kiedy miła pani zapytała go, jaki smak wybiera i czy lody mają być w kubeczku czy w rożku, ten młody człowiek po prostu zamarł, zesztywniał i w ułamku sekundy stał się czerwony jak burak. Nie potrafił wykrztusić z siebie ani jednego słowa, uciekał wzrokiem we wszystkie strony, a na jego twarzy pojawiło się tak gigantyczne przerażenie, jakby znalazł się w jakiejś ciemnej głuszy, a nie przed uśmiechniętą dziewczyną. Zamiast odpowiedzieć na proste, codzienne pytanie, chłopak zaczął nerwowo gmerać w kieszeni spodni, wyciągnął telefon, zadzwonił do matki, że on nie wie, co ma teraz zrobić i żeby po niego przyszła. Kiedy pani z obsługi spróbowała zażartować, żeby rozładować atmosferę, dziesięciolatek po prostu rzucił pieniądze na ladę, odwrócił się na pięcie i uciekł z płaczem w stronę swoich opiekunów, zostawiając wszystkich dookoła w totalnym osłupieniu. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. To nie jest kwestia nieśmiałości, bo każdy z nas czasem się wstydzi, ale to był całkowity paraliż decyzyjny i kompletny brak odporności na jakąkolwiek interakcję z drugim człowiekiem bez pomocy czy pośrednictwa szklanego ekranu. Uzależnienie od smartfonów niszczy relacje pokolenia Alfa Ta sytuacja idealnie pokazuje, do jakiego stanu doprowadziliśmy nasze dzieci, pozwalając, aby ich całe życie towarzyskie przeniosło się do sieci i zamknęło w wirtualnych komunikatorach. Pokolenie Alfa potrafi bez problemu montować filmiki, zakładać filtry na zdjęcia i klikać z rówieśnikami na czatach przez całą dobę, ale w realnym świecie ponosi sromotną porażkę na każdym kroku. Kiedy trzeba spojrzeć komuś prosto w oczy, odpowiedzieć na proste pytanie, poprosić o pomoc czy chociażby kulturalnie podziękować, te dzieciaki natychmiast kapitulują, bo nie mają pojęcia, jak działają normalne mechanizmy społeczne. Telefon stał się dla nich tarczą obronną, za którą chowają się przed prawdziwym życiem, przez co stają się osobami niezdolnymi do nawiązania jakiejkolwiek głębszej więzi. Szlag mnie trafia, kiedy widzę na deptaku grupy nastolatków i starszych dzieci, które idą obok siebie, ale zamiast gadać, śmiać się, przekomarzać czy nawet kłócić, idą z głowami spuszczonymi w dół i gapią się w swoje smartfony. Oni nawet nie wiedzą, co tracą, ucieka im najpiękniejszy czas dorastania, budowania pierwszych przyjaźni i uczenia się asertywności w grupie rówieśniczej. Przez to całe cyfrowe przebodźcowanie te biedne dzieciaki stają się aspołeczne, zamknięte w sobie i potwornie samotne, choć w sieci mają po kilkuset rzekomych znajomych. Jak pomóc dziecku odnaleźć się w realnym świecie? Sama mam dzieci i też każdego dnia walczę z tą technologiczną plagą, a nie chcę wyjść na jakąś idealną świętą, która tylko krytykuje innych. Zrozumiałam jednak, że jeśli jako rodzice nie zaczniemy natychmiast działać i nie weźmiemy się ostro za wychowanie naszych pociech w realu, to wyhodujemy armię ludzi totalnie niesamodzielnych. Musimy przestać robić wszystko za nasze dziesięciolatki, przestać wyręczać je w sklepie, w restauracji i zacząć twardo wymagać od nich samodzielnego załatwiania prostych spraw. Puszczajmy je same po bułki do piekarni, każmy im samym zamawiać posiłki w knajpach i przede wszystkim − ograniczajmy im czas przed ekranem na rzecz normalnych, podwórkowych kontaktów z innymi. Otwórzmy wreszcie oczy, zacznijmy rozmawiać ze swoimi dziećmi i uczmy je podstawowych zasad funkcjonowania w społeczeństwie, bo technologia zżera ich dusze od środka. Dajmy im szansę na popełnianie błędów, na przełamywanie wstydu i na naukę radzenia sobie ze stresem w codziennych sytuacjach, bo inaczej w dorosłym życiu kompletnie zginą bez pomocy rodziców. Czas ucieka bardzo szybko, a te stracone lata, kiedy kształtuje się charakter młodego człowieka, już nigdy nie wrócą, więc zróbmy coś, zanim będzie za późno. Zobacz też: Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Rodzic wchodzi w rolę niszczyciela. Psycholożka: „to nie troska, to zazdrość o własne dziecko”
- „Wysoki poziom lęku przed samotnością, starością, przemijaniem to przyczyny wielu uwikłań w systemach rodzinnych” – mówi psycholożka Wiktoria Król. Gdy rodzic nie potrafi pogodzić się z dorosłością swojego dziecka, granica między troską a kontrolą zaczyna się zacierać – a cena za to jest wysoka dla obu stron.
Relacja matki z dziećmi to coś wyjątkowego, czego nie da się podrobić. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że w pewnym momencie nawet najbardziej trwała ulegnie zmianie. Taka jest kolej rzeczy. Dzieci dorastają, a rodzice odcinają pępowinę, pozwalając im ruszyć dalej w świat. Niestety nie zawsze tak się dzieje, co bywa krzywdzące dla obu stron. Gdy rodzic nie potrafi pogodzić się z tym, że dziecko ma już własne życie i próbuje ingerować nieustannie, mieszając, knując intrygi, próbując za wszelką cenę być obecnym w jego życiu, może osiągnąć efekty odwrotne do zamierzonych. W ten sposób, zamiast zacieśnić relację z dorosłym dzieckiem, tylko ją osłabia. Czas opuścić gniazdo Tupot małych stópek na podłodze. Słodki dźwięk dziecięcego śmiechu. Niespodziewane zarzucenie rączek na szyję. Poczucie bycia potrzebną i rozpościerania opiekuńczych skrzydeł nad maleństwem. Każda mama chciałaby zatrzymać takie chwile jak najdłużej. Niestety czas pędzi nieubłaganie, dzieci rosną, a rodzice muszą się z tym pogodzić. Inaczej mogą zrobić krzywdę zarówno swoim pociechom, jak i sobie samym. - To częsty problem rodziców – uzależnianie dziecka od siebie, czyli potocznie mówiąc, nieodcięcie pępowiny. Nieodseparowanie i brak indywiduacji to brak ukształtowania własnej, niezależnej tożsamości – tłumaczy Wiktoria Król, terapeutka i psycholożka prowadząca na Instagramie profil @sztuka_psychoterapii. - Wyobraźmy sobie, że nastolatka kłóci się z rodzicami o to, że nie zmywa naczyń. Wewnętrznie przeżywa to tak, że w domu przestaje jej się podobać. Obiecuje sobie, że jej dom będzie inny. Starcia z rodzicami naturalnie „wypychają” młodego człowieka w dorosły świat, pragnie wolności, niezależności, doświadczania i budowania własnego obrazu siebie i świata. Jeżeli rodzic tego nie rozumie, nie daje przestrzeni, blokuje wybory i rozwój, nasilając konflikty, to młody człowiek odbiera to tak: „Acha, czyli bunt nie jest dobry, nie mam co wychodzić do świata i tak sobie nie poradzę. Muszę być przy rodzicu”. Trudność polega na tym, że rodzic jakby zapominał o celach rozwojowych człowieka. Wydaje się, że bardzo trudno zobaczyć, zaakceptować i wytrzymać etap adolescencji, kiedy to następuje potrzeba budowania własnej tożsamości w opozycji do rodziców. W życiu dobrze ukształtowanego młodego człowieka zawsze w pewnym momencie nadchodzi chwila, gdy chce się usamodzielnić. To naturalny proces, bez którego nie da się wkroczyć w dorosłość, założyć własnej rodziny, stworzyć udanych relacji z innymi. Z kolei zadaniem rodzica jest wspieranie swojego dziecka w tym rozwoju, w procesie opuszczenia gniazda i próby podjęcia własnego życia. Problem pojawia się w momencie, gdy z różnych powodów taki rodzic nie chce dać dziecku się usamodzielnić. Może to wynikać z wielu powodów, a jednym z głównych jest obawa przed samotnością – szczególnie wtedy gdy mama lub tata samodzielnie wychowują swoje pociechy. - W gabinecie spotykam już dorosłe osoby, które czasami nawet nie wiedzą, że są nieodseparowane. Przypominają sobie, że na przykład mama mówiła: „Zawsze będziesz przy mamie, prawda?”, albo osoby te są już dorosłe, ale nie potrafią wejść w związek lub podjąć decyzji o kolorze szafek w swojej kuchni. Zadaniem rodzica jest przygotowanie dziecka do samodzielnego życia, nie do symbiotycznej więzi - stanu skrajnego uwikłania emocjonalnego, w którym zacierają się granice między rodzicem a dzieckiem – dodaje psycholożka. Z takiej sytuacji najczęściej wynikają dwa scenariusze. Jednym z nich jest wspomniany przez ekspertkę brak samodzielności i odkładanie decyzji o założeniu własnej rodziny. Inną opcją może być próba odcięcia się dziecka od rodzica i wtedy „tonący brzytwy się chwyta”, czyli rodzic zaczyna wchodzić w rolę zazdrośnika i niszczyciela. Czym to się może objawiać? Zazdrość o własne dziecko? Brzmi absurdalnie Wydawać się może, że zazdrość o dziecko jest czymś absurdalnym. Przecież rodzic chce dla swojej pociechy jak najlepiej, prawda? Nic bardziej mylnego… Niestety wielu rodziców ją odczuwa – nawet jeśli głośno tego nie przyznaje lub samemu nie zdaje sobie z tego sprawy. Pierwsze ukłucie może się pojawić, gdy dziecko zaczyna się buntować i przestaje słuchać mamy czy taty. Zaczyna wychodzić ze znajomymi, przyprowadza do domu pierwszą miłość, a rodzic zaczyna odczuwać, że się od niego odsuwa i ma wrażenie, jakby pociecha zastępowała go nowymi znajomościami. Później robi się jeszcze poważniej. Im dziecko starsze, tym większe prawdopodobieństwo, że się wyprowadzi i niczym w piosence pójdzie w świat swoją drogą. Wtedy, jeżeli rodzic do tej pory był kontrolujący, trzeba wyraźnie postawić granice, bo inaczej… będzie tylko trudniej. - Bardzo często tak jest, że rodzic w różny sposób próbuje zwrócić na siebie uwagę. Nie może przeżyć tego, że nie jest już w roli głównej. To by oznaczało np. że rodzic czuje się autorytetem za wszelką cenę – informuje psycholożka. - Może pojawić się sytuacja, w której rodzic zaczyna obarczać dziecko swoimi problemami lub emocjami, domagając się od niego ciągłej opieki. Wywieranie wpływu może objawiać się manifestowaniem własnego cierpienia („tyle dla ciebie zrobiłem”) po to tylko, żeby wymusić zainteresowanie i częstszy kontakt ze strony dziecka. Często opinia wyrażana przez takie osoby jest przez nie określana mianem „troski”. Ale z troską to ona nie ma nic wspólnego. Narzucanie własnej opinii to nie troska Rozgraniczenie porad wynikających z troski od tych, które mają karmić nasze własne ego, jest naprawdę trudne. Dotyczy to każdej sytuacji w życiu – czy to z przyjaciółmi, czy w związku, czy właśnie w relacji rodzice-dziecko. Szczególnie wtedy, gdy do głosu dochodzi strach przed samotnością. Wtedy tym łatwiej rodzicowi nie dostrzegać prawdziwego powodu jego słów. Wydaje mu się, że robi dobrze, ale w rzeczywistości zaczyna mieszać i prowadzić do konfliktów ze swoim dzieckiem. - Jeśli dorosłe już dziecko nie zaznaczy granic rodzicowi, istnieje poważne zagrożenie dla takiego układu. Z tego powodu dochodzi do rozegrań, np. matka kontroluje finanse syna, albo rodzic podważa zdanie męża lub żony swojego dziecka – mówi Wiktoria Król. - Wysoki poziom lęku przed samotnością, starością, przemijaniem, chorobą, to przyczyny wielu uwikłań w systemach rodzinnych. Rodzic zostaje sam w domu, czasami z nieudanym małżeństwem, a czasami z naturalnymi następującymi po sobie etapami życia, np. przechodzeniem na emeryturę i wycofaniem się z życia zawodowego. Mierzy się z pustką po stracie i nie chce oswajać się z tym stanem psychicznym. Matka może ingerować w jego wybory życiowe i wzbudzać poczucie winy za każdą próbę usamodzielnienia się. Czasami im starszy rodzic, tym nabiera to na sile. Pojawić się mogą zachowania takie jak: wywoływanie poczucia winy, emocjonalny szantaż, agresja werbalna, po to, aby utrzymać kontrolę nad dzieckiem. Z takiej sytuacji nigdy nie ma dobrego wyjścia. Dziecko, które kocha swojego rodzica, staje wtedy między młotem a kowadłem – chęcią życia własnym życiem i budowania własnej rodziny, a potrzebą zaopiekowania się swoim rodzicem. Wtedy do głosu mogą dojść wyrzuty sumienia, że ma dla niego mniej czasu, że zamiast go odwiedzić wybiera np. wakacje z partnerem i dziećmi. I wtedy taki człowiek staje się sfrustrowany, nieszczęśliwy i niekiedy to wpływa też na jego relacje z innymi. Granice są dobre i potrzebne - Warto podkreślić, że narzucanie, nadopiekuńczość, choć często postrzegana jako wyraz troski, to subtelna forma przemocy psychicznej – podsumowuje Wiktoria Król. Właśnie dlatego tak istotne jest, żeby dorosłe dziecko stawiało granice swoim rodzicom, nie pozwalając sobie na kolejne próby wtrącania się w jego życie. To może być trudne, bolesne dla obu stron, czasami skończy się konfliktem. Ale ostatecznie zarówno dzieci, jak i rodzice, zdadzą sobie sprawę, że dzięki temu ich relacja staje się zdrowsza i łatwiejsza – bo w końcu każdy może żyć własnym życiem. - Na pewno warto sobie na to pozwolić, dopuścić myślenie, że „to nie moja wina”. Czasami wyrzuty sumienia są silnie zakorzenione i potrzeba więcej czasu na to, aby ustały, ale jest to możliwe. Czasami jest potrzebna pomoc drugiej osoby, aby móc wewnętrznie poukładać sobie myślenie o tym, że życie własnym życiem nie jest niczym złym – mówi Wiktoria Król. - Umiejętność stawiania granic to podstawa dobrej relacji, bo chronią one nasze zdrowie psychiczne. Granice mają nie zagrażać nikomu, nie urażać, a być podstawą dobrej relacji z sobą i z drugim człowiekiem. Granice są ważne w każdej relacji – zarówno jeśli chodzi o więź z rodzicami, jak i z partnerami czy z przyjaciółmi. I w każdej zdrowej relacji te granice są, a dwie strony nawzajem je szanują. Bez tego pojawia się wiele toksycznych aspektów, które z dnia na dzień i z jednej sytuacji do drugiej tylko taką relację zabijają. Chcesz bliskości dorosłego dziecka? Odpuść Wystarczy przeczytać o kontrolowaniu dorosłych dzieci przez rodziców, aby zdać sobie sprawę, że nikt z nas nie chciałby być uwikłany w taką sytuację. Ale niestety tego typu historii jest nieskończenie wiele. Wystarczy rozejrzeć się dookoła, aby zobaczyć różne toksyczne relacje dorosłych dzieci z ich rodzicami. Mogą one wynikać z wielu rzeczy, ale próba utrzymywania kontroli nad dziećmi i zatruwania im życia jest jednym z tych najpopularniejszych powodów. Warto pamiętać, że próba pomocy nie jest czymś złym, ale nie może ona się odbywać pod przykrywką wzbudzania poczucia winy lub deprecjonowania osób trzecich. Poddawanie w wątpliwość samodzielnych decyzji dziecka, stawianie jego partnerów w złym świetle, wpędzanie go w permanentne wyrzuty sumienia nie jest w porządku. I nie jest czymś, co będą robić kochający rodzice, którzy chcą dobrze dla swoich pociech. Jeżeli zatem jesteś rodzicem i zależy ci na szczęściu twojego dziecka, spróbuj najpierw zastanowić się nad tym, czy ta rada, która w twojej głowie widnieje jako „dobra”, w rzeczywistości taka jest. Czy faktycznie wynika ona z troski o dziecko i może przynieść coś pozytywnego, czy może wywoła jedynie konflikt między wami. Pamiętaj, że twoje dorosłe dziecko ma prawo do stworzenia własnej rodziny i należy się z tego cieszyć. I wtedy z reguły będzie troszczyć się przede wszystkim o swojego partnera i dzieci, co jest oczywiście naturalne. Jeśli zależy ci na waszej relacji i tym, żeby nie zostać samemu, postaw na wspieranie, nie na szantażowanie. W przeciwnym razie dziecko naprawdę się od ciebie odsunie.
Była z dziećmi na all inclusive w Tunezji. „Gdy po powrocie otworzyłam walizkę syna, aż zaniemówiłam”
Anita spodziewała się, że po rodzinnych wczasach w tunezyjskim kurorcie w walizce syna znajdzie co najwyżej kilogram piasku i drugie tyle muszelek i kamyczków. Ku jej zdziwieniu, zamiast plażowych skarbów znalazła przedmiot, który w jednej chwili przypomniał jej, że dziecięca ciekawość potrafi zaprowadzić naprawdę daleko. Czasem na granicę prawa.
W ostatnim czasie publikujemy wiele Waszych historii z wakacji. Jedną z nich podzieliła się z nami Anita, która zgodziła się, żebyśmy upubliczniły jej maila. Choć dla jednych będzie to zabawna historia, kryje się w niej ostrzeżenie dla rodziców. Lepiej przed wymeldowaniem z hotelu sprawdzajcie, co Wasze dzieci spakowały do walizek i plecaczków bez Waszej wiedzy. „Czułam się jak na lekcji historii” Dzień dobry, mam dwóch synów – cztero- i siedmiolatka. Starszy od kilku miesięcy, właściwie odkąd poszedł do pierwszej klasy, przechodzi prawdziwą fascynację historią. W domu oglądamy albumy i dokumenty na Netfliksie i YouTubie, odwiedzamy muzea, a podczas spacerów słyszę pytania o wszystko: od rycerzy po piramidy. W Tunezji był w swoim żywiole. Nasz hotel miał piękne lobby, urządzone w stylu takim trochę nawiązującym do starożytności. Stały tam niewielkie figurki, na ścianach wisiały reprodukcje dawnych malowideł, a syn potrafił przystanąć przy każdej ozdobie i dopytywać, co przedstawia. Przyznam, że bardzo mnie to cieszyło. Wolałam sto pytań o historię niż kolejną godzinę z tabletem. „Cały czas kręcił się przy tej półce” Jedna z figurek szczególnie go zachwyciła. Przedstawiała takiego jakby konia. Z tego, czego się dowiedzieliśmy, wystrój hotelu był inspirowany historią starożytnej Kartaginy. Syn codziennie podchodził do tej figurki, tam chyba była taka scenka wojny punickiej czy czegoś takiego, stąd te konie. Były też jakieś ptaszory, oczywiście żołnierze. Syn oglądał tego konia ze wszystkich stron i powtarzał, że musimy iść do sklepiku z pamiątkami, bo może mają coś podobnego, a chciałby mieć taką figurkę w pokoju. Nie przyszło mi do głowy, że może potraktować to dosłownie. Przy wyjeździe, jak to zwykle bywa z dziećmi, panował lekki chaos. Pakowanie, sprawdzanie paszportów, ostatnie lody i pośpiech, żeby zdążyć na transfer. Nie zaglądałam do walizki syna. Uznałam, że jest już na tyle duży, że sam spakuje swoje skarby: kamyczki z plaży, pocztówki i muszelki kupione w sklepiku. Czytaj też: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” „Zobaczyłam ją między koszulkami” Dopiero w domu, podczas rozpakowywania, zauważyłam coś twardego na dnie walizki. Wyjęłam koszulki i zamarłam. Między kąpielówkami a bluzą „w razie W” leżała tam ta sama figurka, którą przez cały tydzień oglądał w hotelowym lobby. Nie mam pojęcia, kiedy on ją zawinął. Najpierw ogarnęła mnie złość. Zaraz potem zrobiło mi się zwyczajnie smutno. Syn rozpłakał się i tłumaczył, że chciał mieć pamiątkę z wakacji, „taką prawdziwą, z historią”. Był przekonany, że skoro figurka stoi na półce i nikt jej nie pilnuje, to można ją zabrać. Usiedliśmy razem i spokojnie wyjaśniłam mu, że nawet najpiękniejszej rzeczy nie wolno brać bez pozwolenia. Opowiedziałam mu, czym jest kradzież i dlaczego trzeba szanować cudzą własność. Napisałam też do hotelu z przeprosinami i zapytałam, jak możemy odesłać figurkę. Syn sam dopisał kilka zdań od siebie. Był zawstydzony, ale myślę, że zapamięta tę lekcję na długo. Dostaliśmy nawet odpowiedź, że dziękują za szczerość, a syn może zachować figurkę. Chociaż się ucieszył, mnie i tak było potwornie wstyd. Już się boję, co wywinie w przyszłym roku, bo planujemy wczasy w Egipcie... Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj także: „Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko” „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Wyniki E8 2026. Wiadomo, które podstawówki są najlepsze, i to jest zła wiadomość dla rodziców i uczniów
Wyniki egzaminu ósmoklasisty są już znane. Do majowego testu przystąpiło ok. 386 750 uczniów, a średnie w kraju to 65% z polskiego, 55% z matematyki i 73% z angielskiego. W Warszawie było wyraźnie lepiej: 73% z polskiego, 69% z matematyki i aż 85% z angielskiego.
Centralna Komisja Egzaminacyjna przekazała tegoroczne wyniki egzaminów ósmoklasisty: w skali kraju najlepiej wypadł język angielski (73%), a najsłabiej matematyka (55%). To ważna informacja szczególnie dla rodzin, które właśnie domykają temat wyboru szkoły ponadpodstawowej. W całej Polsce lekki wzrost, ale z matematyką wciąż jest problem W porównaniu z 2025 r. wszystkie trzy wyniki nieznacznie wzrosły: rok temu średnie wynosiły 64% z języka polskiego, 50% z matematyki i 70% z angielskiego. Różnice nie są rewolucyjne, ale pokazują, że w skali kraju nie doszło do tąpnięcia. Dla wielu rodziców to może być ulga, zwłaszcza jeśli w domu i tak było sporo nauki i stresu. Dane z Warszawy pokazują, że stołeczni ósmoklasiści wyprzedzili rówieśników w skali kraju. Do egzaminu przystąpiło w Warszawie 15 789 uczniów ze szkół publicznych i niepublicznych, co stanowiło 4,51% wszystkich zdających w Polsce. Średnie w Warszawie to 73% z języka polskiego, 69% z matematyki i 85% z języka angielskiego. Warszawa w krajowej czołówce, a liderzy to głównie szkoły niepubliczne W zestawieniach szkół podstawowych również mocno wybija się Warszawa: wśród 25 placówek z najwyższymi wynikami w Polsce aż 15 znajduje się w stolicy. Do tego dochodzi warszawskie zestawienie obejmujące 350 podstawówek, które pokazuje jeszcze jedną wyraźną prawidłowość. Na pierwszych 30 miejscach w Warszawie nie ma „zwykłej”, rejonowej szkoły publicznej. Czołówkę zajmują placówki społeczne, prywatne, dwujęzyczne i katolickie. W praktyce często oznacza to wysokie czesne, rekrutację (a nie przyjęcie z rejonu), mniejsze klasy i rozszerzony program językowy. Top 10 rankingu najlepszych szkół podstawowych w Warszawie (uśrednione wyniki z trzech przedmiotów) wygląda następująco: Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy – 94,83% Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek im. bł. M. Marceliny Darowskiej – 94,12% Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus – 93,35% Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom – 92,18% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92 – 92,14% Publiczna Szkoła Podstawowa STO im. Rotmistrza Witolda Pileckiego – 91,17% Żeńska Szkoła Podstawowa z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Cecylii Plater Zyberkówny – 90,14% Szkoła Muzyczna I Stopnia – 89,81% Prywatna Szkoła Podstawowa nr 62 im. Joanny Kolasińskiej – 89,01% My Vinci School – 88,92% W krajowej pierwszej dziesiątce również pojawiają się warszawskie szkoły, m.in. Prywatna Szkoła Podstawowa nr 51 im. Jana Brzechwy, Szkoła Podstawowa nr 6 Sióstr Niepokalanek, Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 47 im. Roberta Schumana Fundacji Primus, Szkoła Podstawowa nr 81 Fundacji Rodzice Dzieciom oraz Prywatna Szkoła Podstawowa nr 92. Smutny wniosek jest taki, że niestety świetne wyniki często są odbiciem nie tyle wybitnych zdolności uczniów, ile raczej zasobności portfela rodziców. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: Nowe zasady ortografii 2026: najważniejsze zmiany i przykłady
„Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
Jedno zdanie usłyszane od obcej kobiety na plaży wystarczyło, żeby wakacyjna idylla przerodziła się w awanturę. Nasza czytelniczka nie ma jednak sobie nic do zarzucenia. Twierdzi, że pozwala dzieciom załatwiać się w morzu i nie zamierza tego zmieniać. „Nie będę płaciła za każdą wizytę w toalecie tylko dlatego, że komuś się to nie podoba” – pisze w liście do redakcji.
Temat korzystania z płatnych toalet na plażach od lat budzi emocje. Dla jednych to oczywistość, dla innych – kolejny wydatek, który przy rodzinnych wakacjach szybko zaczyna być odczuwalny. Przeczytajcie wiadomość, jaka trafiła na naszą redakcyjną skrzynkę. A jeśli chcecie do nas pisać, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. „Ja naprawdę nie rozumiem, o co tyle hałasu” Dzień dobry, znowu wróciła dyskusja o załatwianiu potrzeb do morza i naprawdę przecieram oczy ze zdumienia. Mam trzyletniego syna i pięcioletnią córkę. Jeździmy nad Bałtyk co roku i nigdy nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Syn ma trzy lata. Jak mówi, że chce siusiu, to znaczy, że chce siusiu teraz, a nie za dziesięć minut, kiedy dojdziemy do toalety. Każdy, kto wychował dziecko, doskonale o tym wie. Zresztą córka to samo. No ale w tym roku wydarzyło się coś, po czym nie mogę się jakoś otrząsnąć, chociaż to ja mam rację. „Pani chyba żartuje” Syn bawił się w wodzie, powiedział, że chce siusiu, więc pozwoliłam mu zrobić to w morzu. Poszłam z nim tak po kolanka, kazałam mu kucnąć, chwilka i po sprawie. Dosłownie chwilę później podeszła do mnie jakaś kobieta i z pretensjami zapytała, czy naprawdę uważam, że to normalne. Odpowiedziałam, że tak, uważam, że to normalne. Usłyszałam wykład o higienie, kulturze i wychowaniu dzieci. Przepraszam bardzo, ale naprawdę zaczynam mieć dość ludzi, którzy na wakacjach bardziej pilnują cudzych dzieci niż swoich. „Nie wszyscy przyjeżdżają nad morze z grubym portfelem” Najbardziej rozbawił mnie tekst, że przecież „toaleta kosztuje tylko pięć złotych”. No właśnie. Tylko pięć. Pięć złotych tu, pięć tam, lody po 20 zł, gofry po 30, parking, leżaki i nagle okazuje się, że dziennie zostawia się kilkaset złotych. Mam dwójkę dzieci. Naprawdę ktoś uważa, że za każdym razem mam lecieć z nimi do płatnej toalety i jeszcze płacić za to, że trzylatek zrobi siusiu? Mam wrażenie, że takie rady dają głównie nowobogaccy z Warszawy, którzy przyjeżdżają SUV-em za pół miliona i opowiadają wszystkim, że pięć złotych to żaden wydatek. Dla wielu rodzin to nie jest jeden raz. To jest kilkanaście wejść w ciągu tygodnia. „Morze sobie poradzi” Najbardziej śmieszy mnie jednak robienie z tego jakiejś katastrofy ekologicznej. Naprawdę ktoś wierzy, że jedno dziecko, które zrobi siusiu do Bałtyku, jest największym problemem tego morza? Ludzie palą papierosy na plaży, zostawiają butelki, kapsle i niedopałki w piasku, ale największym zagrożeniem okazuje się trzylatek. Dla mnie to zwykła hipokryzja. Nie zamierzam biegać z dzieckiem kilkaset metrów do płatnej toalety tylko dlatego, że komuś przeszkadza coś, czego za chwilę i tak nie będzie. Jeżeli kogoś to oburza, ma do tego prawo. Ja uważam, że niektórym naprawdę przydałoby się zająć własnym urlopem, zamiast wychowywać cudze dzieci. Komentarz redakcji Temat korzystania z toalet na plaży regularnie wywołuje gorące dyskusje. Warto jednak pamiętać, że w wielu nadmorskich miejscowościach dostępne są zarówno toalety płatne, jak i bezpłatne, choć ich liczba i odległość od plaży bywają różne. Rodzice małych dzieci często mierzą się z sytuacjami, w których potrzeba pojawia się nagle i trudno zdążyć do najbliższej toalety. Jednocześnie wiele osób zwraca uwagę na kwestie higieny i uważa, że – jeśli tylko jest taka możliwość – warto korzystać z przeznaczonych do tego miejsc. To temat, w którym łatwo o skrajne opinie, dlatego, zamiast pochopnie oceniać innych, dobrze pamiętać, że każda sytuacja może wyglądać nieco inaczej. Czytaj także: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju” Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Rodzice mogą dostać nawet 400 zł na rok szkolny 2026/2027: 300 zł z programu „Dobry Start” oraz 100 zł dodatku w ramach zasiłku rodzinnego. Dowiedz się, jak dostać dodatkowe pieniądze.
Wakacje dopiero się zaczęły, a wielu rodziców już planuje domowy budżet pod kątem szkolnych wydatków. 1 lipca 2026 r. ruszył nabór wniosków o 300 zł w programie „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027. To wsparcie dla rodzin w całej Polsce, wypłacane na konto i składane wyłącznie elektronicznie. Dwa świadczenia, jeden cel: spokojniejszy start we wrześniu W roku szkolnym 2026/2027 można skorzystać z dwóch form pomocy, które łącznie mogą dać 400 zł na ucznia. Pierwsza to 300 zł z programu „Dobry Start” – raz w roku na każde dziecko, które uczy się w szkole. Tu nie ma kryterium dochodowego i nie trzeba pokazywać paragonów ani faktur. Druga forma wsparcia to jednorazowy dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wypłacany w ramach zasiłku rodzinnego. Ten dodatek jest dostępny tylko dla osób, które mają prawo do zasiłku rodzinnego, czyli spełniają kryterium dochodowe. W praktyce wiele rodzin łączy te dwa świadczenia, jeśli spełnia warunki do dodatku. Kto dostanie 300 zł i kiedy wniosek ma największe znaczenie Świadczenie 300 zł przysługuje na dzieci w wieku od 7 do 20 lat uczące się w szkole. W przypadku dzieci z orzeczoną niepełnosprawnością granica wieku jest wyższa – do ukończenia 24. roku życia. Wsparcie obejmuje też dzieci w pieczy zastępczej (wtedy świadczenie trafia do rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych). Ważne są też wyłączenia: 300 zł nie przysługuje na roczne przygotowanie przedszkolne, czyli tzw. zerówkę. Dla dzieci uczestniczących w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych świadczenie jest możliwe od roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 7 lat. Wnioski o „Dobry Start” można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 r. Termin złożenia może pomóc w szybszej wypłacie: jeśli wniosek trafi do końca sierpnia, wypłata ma nastąpić najpóźniej do 30 września 2026 r. Po 30 listopada sprawy są rozpatrywane jedynie wyjątkowo, np. gdy orzeczenie o niepełnosprawności dla dziecka powyżej 20. roku życia zostanie wydane po tym terminie. Składanie wniosku bez wizyty w urzędzie Wniosek o 300 zł składa się wyłącznie online. Do wyboru są: PUE ZUS (eZUS), aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (część banków i SKOK-ów udostępnia tę usługę). Wypłata jest realizowana wyłącznie na wskazany rachunek bankowy. We wniosku potrzebne są dane wnioskodawcy i dziecka (dzieci), oświadczenie, że dziecko uczęszcza do szkoły, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością także informacja o orzeczeniu. Konieczny jest też numer konta do wypłaty. Przed wysłaniem warto poświęcić chwilę na sprawdzenie kluczowych pól: numeru PESEL dziecka, nazwy i adresu szkoły oraz numeru rachunku. Informacja o przyznaniu świadczenia i cała korespondencja są przekazywane elektronicznie na profilu w eZUS – również wtedy, gdy wniosek został złożony przez bank lub Emp@tię. Osoby sprawujące pieczę nad dzieckiem, opiekunowie prawni i faktyczni oraz osoby uczące się, które są usamodzielnione, składają wniosek przez mZUS albo eZUS. Dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych i opiekuńczo-terapeutycznych korzystają z eZUS. Dodatkowe 100 zł w ramach zasiłku rodzinnego Dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje osobom pobierającym zasiłek rodzinny: mamie albo tacie, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu oraz osobie uczącej się. W przeciwieństwie do „Dobry Start” tutaj liczy się dochód: zasiłek rodzinny przysługuje, gdy dochód na osobę w rodzinie (albo dochód osoby uczącej się) nie przekracza 674 zł. Jeśli w rodzinie jest dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności, limit wynosi 764 zł. Dodatek 100 zł można dostać także na dziecko rozpoczynające roczne przygotowanie przedszkolne. Wniosek o wypłatę dodatku trzeba złożyć do dnia zakończenia okresu zasiłkowego, w którym rozpoczęto rok szkolny albo roczne przygotowanie przedszkolne – wnioski po terminie nie będą rozpatrywane. Dokumenty można złożyć internetowo przez Emp@tię albo papierowo w urzędzie właściwym dla miejsca zamieszkania (np. w urzędzie gminy lub miasta, ośrodku pomocy społecznej lub innym miejscu wskazanym przez gminę). Dodatkowe pieniądze dla cudzoziemców O świadczenie „Dobry Start” mogą wnioskować także cudzoziemcy mieszkający z dzieckiem w Polsce – m.in. osoby spoza UE/EFTA/Wielkiej Brytanii oraz obywatele Ukrainy ze statusem UKR – jeśli spełnią warunki uzyskania prawa do świadczenia. Warunkiem jest aktywność zawodowa w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, z wyjątkami opisanymi dla określonych sytuacji rodzinnych i opiekuńczych. Dodatkowo w wybranych przypadkach we wniosku trzeba podać informacje dotyczące dokumentu przekroczenia granicy i dokumentu potwierdzającego legalność pobytu w Polsce (dotyczy to także dziecka). Źródło: forsal.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
„Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
Dla wielu rodziców wakacyjny wyjazd oznacza dziś nie tylko odpoczynek, ale też ciągłe liczenie pieniędzy. Jedna z naszych czytelniczek przyznaje, że podczas urlopu zrezygnowała z czegoś, czego jej dzieci nawet nie zauważyły. „Najłatwiej oszczędza się na mamie” – napisała w mailu do naszej redakcji.
Rodzinny obiad w nadmorskiej restauracji jeszcze kilka lat temu był dla niej obowiązkowym punktem każdego dnia. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Kobieta twierdzi, że kiedy kelner podchodzi do stolika, odpowiada dokładnie to samo. Kłamie. „Dla mnie nic. Nie jestem głodna” Dzień dobry, mam troje dzieci i właśnie wróciliśmy z tygodniowego pobytu nad morzem. Nie będę narzekała na tłumy, bo z tym człowiek się liczy, wyjeżdżając w sezonie, a pogoda akurat była piękna. Najbardziej zaskoczyły mnie ceny, czyli te słynne paragony grozy. Wiedziałam, że będzie drogo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Pierwszego dnia poszliśmy całą rodziną na obiad. Dzieci od razu wypatrzyły w menu rybę z frytkami, najmłodszy oczywiście uparł się na nuggetsy. Kiedy kelner zapytał, co zamawiam dla siebie, odruchowo odpowiedziałam, że nie jestem głodna. Prawda wyglądała zupełnie inaczej. Byłam głodna, tylko w głowie już liczyłam, ile zapłacimy za cały rachunek. Pomyślałam sobie, że jeśli odpuszczę jeden obiad dziennie, to przez tydzień uzbiera się z tego całkiem konkretna kwota. Zaoszczędzone pieniądze wolałam przeznaczyć na lody dla dzieci, bilety do atrakcji czy pamiątki, o które i tak będą prosiły. „Mój obiad zaczyna się wtedy, kiedy dzieci kończą jeść” Od tamtego dnia wyglądało to właściwie tak samo. Dzieci dostawały swoje porcje, mąż zamawiał coś dla siebie, a ja siedziałam przy pustym talerzu i udawałam, że wystarczy mi kilka łyków wody albo picia ze sklepu, które przynieśliśmy ze sobą i ukradkiem popijaliśmy. Najśmieszniejsze jest to, że dzieci nawet niczego nie podejrzewały. Były zajęte jedzeniem, opowiadały o plaży i planowały, co będą robić po obiedzie. Dopiero kiedy któreś mówiło, że już nie da rady zjeść wszystkiego, przesuwało talerz w moją stronę. Wtedy zaczynał się mój obiad. Dojadałam kilka frytek, kawałek ryby albo nuggetsy. Czasem zostawała surówka, czasem pół ziemniaka. Nigdy nie przypuszczałabym, że na rodzinnych wakacjach będę czekała, aż dzieci czegoś nie zjedzą, żeby sama nie chodzić głodna. Nie piszę tego po to, żeby ktoś się nade mną litował. Sama zdecydowałam, że wolę odpuścić własny obiad niż powiedzieć dzieciom, że nie pójdziemy na gofry albo nie kupimy im magnesu na lodówkę. Mam jednak poczucie, że w ostatnich latach coś się zmieniło. Jeszcze niedawno takie wyjazdy były przyjemnością, a teraz człowiek co chwilę wyciąga kalkulator i zastanawia się, z czego tym razem zrezygnować. Najłatwiej zrezygnować z siebie. Chyba każda mama dobrze wie, o czym mówię. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Wakacyjne rachunki nad Bałtykiem od lat wywołują dyskusje, a w tym sezonie wielu turystów zwraca uwagę na wysokie ceny w restauracjach. Dla rodzin z kilkorgiem dzieci wspólny obiad potrafi kosztować nawet kilkaset złotych, nic więc dziwnego, że część rodziców szuka sposobów na ograniczenie wydatków. List naszej czytelniczki pokazuje jednak coś więcej niż tylko problem drożyzny. W wielu rodzinach, gdy trzeba zacząć oszczędzać, jako pierwsza rezygnuje z czegoś właśnie mama. Czasem z nowej bluzki, czasem z deseru, a czasem – jak w tej historii – z własnego obiadu. Choć dla dzieci pozostaje to często niezauważone, wiele kobiet doskonale zna ten mechanizm. Czytaj także: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
Wycie i rzucanie rowerkiem na środku Lidla. Kasjerka nie wytrzymała: „Takich rodziców i dzieci nie powinni wpuszczać do sklepu”
Pracuję na kasie w Lidlu od ponad czterech lat. Przetrwałam już przedświąteczne szturmy, sobotnie gigantyczne kolejki i wiecznie niezadowolonych klientów kłócących się o ceny z gazetki reklamowej. Myślałam, że mam grubą skórę i nic nie jest w stanie wyprowadzić mnie z równowagi. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj na mojej zmianie, po prostu przekroczyło wszelkie ludzkie granice.
Wycie, dziki wrzask i bezczelne rzucanie rowerkiem na środku Lidla sparaliżowało całą strefę kas. Nie wytrzymałam i mówię to głośno, prosto z mostu: takich rodziców i dzieci po prostu nie powinni wpuszczać do sklepu dla dobra i bezpieczeństwa nas wszystkich. Dzika histeria dziecka w sklepie spożywczym Wszystko zaczęło się wczoraj około godziny szesnastej, kiedy w sklepie panował największy ruch po pracy. Przy mojej kasie numer trzy stała długa kolejka zmęczonych ludzi. Nagle do strefy kas podeszła młoda, modnie ubrana matka z synem, na oko pięcioletnim chłopcem. Mały od samego początku zachowywał się jak król świata. Jeździł po sklepowych kafelkach małym, biegowym rowerkiem, taranując koszyki innych klientów i potykając się o ich nogi. Matka szła metr przed nim, kompletnie ignorując to, co robi jej potwornie niewychowane dziecko. Kiedy zbliżyli się do taśmy, młody nagle zauważył stojak z jajkami niespodziankami i lizakami. W ułamku sekundy zaczął się prawdziwy cyrk. Chłopak wrzasnął, że chce pięć czekoladowych jajek, a gdy matka spokojnym, wręcz flegmatycznym głosem odpowiedziała, że dzisiaj nie kupią słodyczy, rozpętała się zawierucha. Pięciolatek wpadł w taki szał, że zaczął wyć jak syrena alarmowa. Kiedy matka dalej stała bez ruchu, patrząc w sufit, młody z całej siły uniósł swój plastikowy rowerek i rzucił nim prosto w moją ladę chłodniczą, o mało nie rozbijając szyby, a potem zaczął kopać w boks kasowy. Jak reagować na histerię dziecka w sklepie spożywczym, kiedy dorosła osoba stojąca obok udaje, że ta sytuacja jej w ogóle nie dotyczy? Rodzice ignorują bulwersujące zachowania dzieci w miejscach publicznych Siedziałam za kasą z otwartymi ustami, patrząc na tę jawną demolkę. Ludzie w kolejce zaczęli się głośno burzyć, ktoś rzucił uwagę, że to skandal, żeby dziecko niszczyło mienie sklepu i stwarzało zagrożenie dla innych klientów. I wiecie, co zrobiła ta kobieta? Z absolutną zlewką rzuciła w stronę oburzonych ludzi, żeby odczepili się od jej dziecka. Dla mnie to jakaś paranoja − pozwolenie na to, żeby mały tyran rzucał przedmiotami w pracowników i niszczył stanowisko pracy. Chłopak wył, kopał w moją ladę, rzucał towarem z półek na ziemię, a jego matka stała obok z tym swoim mądrym, wyższościowym uśmieszkiem, kompletnie olewając fakt, że jej dziecko wrzeszczy do uszu kilkudziesięciu osób. Za grosz kultury i wychowania Kiedy rowerek po raz kolejny uderzył w mój boks, o mało nie przygniatając stopy starszej pani, która stała w kolejce, nie wytrzymałam. Zatrzymałam taśmę, wstałam z krzesła i powiedziałam twardym, stanowczym głosem: „Proszę pani, albo pani natychmiast uspokoi dziecko i zabierze ten rower, albo ja w tym momencie zamykam kasę, wzywam ochronę i pani nie dokończy tych zakupów”. Kobieta spojrzała na mnie, jakbym była jakimś robakiem. Zaczęła na mnie bezczelnie krzyczeć przy wszystkich, że jestem zwykłą kasjerką od podawania towaru, nie mam prawa pouczać matki i ona zgłosi skargę do kierownika. Ktoś mógłby powiedzieć, że klient to nasz pan. Otóż nie. Mam prawo pracować w bezpiecznych warunkach, bez obawy, że dostanę w głowę zabawką od rozpuszczonego dzieciaka, którego mamusia woli klikać w telefonie niż postawić mu jasne granice. Wiem, że czytają Was miliony mam w tym kraju. Błagam Was, nauczcie swoje dzieci, że sklep to nie jest prywatny plac zabaw, a kasjerka to też człowiek, który zasługuje na szacunek. Jeśli nie potraficie ogarnąć fochów swojego dziecka i uważacie, że świat kręci się wokół Was, to zostawcie je z tatą albo zamawiajcie zakupy przez internet, bo przez takich ludzi normalni pracownicy mają po prostu ochotę rzucić tę pracę w diabły. Z poważaniem, Katarzyna z warszawskiego Lidla Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują, ścielą łóżka, myją włosy, sprzątają, szykują ubrania. A potem takie dziecko jedzie na kolonie i nagle okazuje się, że pierwszy raz w życiu musi zrobić coś całkowicie samodzielnie. I jest przerażone. „To nie była wina tego chłopca” Nie mam pretensji do dzieci. One po prostu funkcjonują tak, jak zostały nauczone. Mam też świadomość, że wielu rodziców robi to z miłości. Łatwiej i szybciej jest umyć dziecku głowę niż czekać, aż zrobi to samo. Ale z boku naprawdę widać, jak bardzo brakuje niektórym dzieciom codziennej samodzielności. Ten chłopiec po kilku dniach normalnie brał prysznic. Pod koniec turnusu śmiał się, że teraz nawet woli prysznic od wanny. Pomyślałam wtedy, że czasem największą przysługą, jaką możemy zrobić dziecku, jest... pozwolić mu spróbować. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Historia naszej czytelniczki może wydawać się zabawna, ale pokazuje problem, o którym coraz częściej mówią wychowawcy kolonijni. Dzieci wyjeżdżające na pierwszy samodzielny wyjazd nie muszą umieć wszystkiego. Powinny jednak radzić sobie z podstawowymi czynnościami, takimi jak umycie się, przebranie czy spakowanie własnych rzeczy. Nie chodzi o to, by kilku- czy kilkunastolatek był całkowicie samowystarczalny. Kolonie są właśnie po to, by uczyć samodzielności. Warto jednak pamiętać, że im więcej codziennych obowiązków dziecko przećwiczy jeszcze w domu, tym większa szansa, że pierwszy wyjazd będzie dla niego przygodą, a nie źródłem stresu. Czytaj także: Chciałam dorobić jako opiekunka kolonijna. To praca cięższa niż na kopalni
Likwidacja 800 plus, zamiast tego 2403 zł dla każdego powyżej 3. roku życia. Jest decyzja Sejmu
Pomysł zastąpienia 800 plus oraz 13. i 14. emerytury jednym świadczeniem w wysokości 2403 zł miesięcznie wywołał spore emocje. Projekt trafił pod obrady Sejmu, a w sprawie zapadła już decyzja. Czy oznacza to zmiany dla milionów rodzin i seniorów? Sprawdzamy, jaki los spotkał tę propozycję i co to oznacza dla obecnych świadczeń.
W Sejmie zapadła decyzja, która ucina spekulacje o tzw. 2403 zł dla każdego w miejsce części obecnych świadczeń, np. 800 plus. Sejmowa Komisja do Spraw Petycji rozpatrzyła petycję dotyczącą bezwarunkowego dochodu podstawowego (BDP): 2403 zł miesięcznie dla każdej osoby po ukończeniu 3. roku życia. Komisja nie poparła wniosku, a w tle pojawiły się wyliczenia Ministerstwa Finansów pokazujące skalę kosztów nawet przy dużo skromniejszym wariancie. 2403 zł zamiast 800 plus: komisja sejmowa odrzuciła petycję, więc świadczenia zostają bez zmian W petycji zakładano, że BDP mógłby zastąpić część funkcjonujących dziś transferów. Wprost wymieniano m.in. 800 plus, 13. i 14. emeryturę oraz część świadczeń z pomocy społecznej. To właśnie ten element najszybciej rozpala emocje w rodzinnych rozmowach: jeśli z czegoś korzystamy tu i teraz, naturalnie pojawia się pytanie, czy coś nam „zabiorą”. Warto jednak trzymać się faktów: rozpatrywana propozycja miała formę petycji, a nie rządowego planu ani gotowej ustawy. Komisja sejmowa nie poparła tej petycji i odrzuciła ją jednogłośnie. W praktyce oznacza to zakończenie prac nad tym pomysłem na etapie komisji i brak zmian w obowiązujących świadczeniach wynikających z tej inicjatywy. Dla rodziców kluczowy wniosek jest prosty: odrzucenie petycji nie zmienia zasad 800 plus. Program dalej działa na dotychczasowych regułach, a „zamiana” na 2403 zł nie została wprowadzona. Bezwarunkowy dochód podstawowy 2403 zł: skąd wzięła się kwota i kto miałby ją dostawać? Kwota 2403 zł nie była przypadkowa. W założeniach petycji świadczenie miało odpowiadać połowie minimalnego wynagrodzenia brutto. W materiałach wskazano minimalne wynagrodzenie w 2026 r. na poziomie 4806 zł brutto – połowa tej kwoty to właśnie 2403 zł. To podejście wydaje się logiczne: świadczenie miałoby być zależne od pensji minimalnej i automatycznie rosnąć razem ze wzrostem najniższej krajowej. Z perspektywy domowego budżetu brzmi to jak stabilny, przewidywalny zastrzyk pieniędzy. Jednocześnie przy BDP zawsze wraca pytanie o finansowanie. Bo jeśli świadczenie ma być powszechne, koszty powtarzają się co miesiąc – niezależnie od koniunktury, wpływów podatkowych czy innych wydatków państwa. Ministerstwo Finansów: koszty bezwarunkowego dochodu podstawowego przesądziły o decyzji komisji Ministerstwo Finansów przygotowało analizę skutków finansowych i oceniło, że wdrożenie proponowanego rozwiązania byłoby niemożliwe ze względu na skalę obciążenia budżetu. Co ważne, resort nie opierał się wyłącznie na kwocie 2403 zł. Przywołano też wyliczenia dla wariantu znacznie niższego: 1300 zł miesięcznie, wypłacane wyłącznie osobom pełnoletnim. Nawet taki „okrojony” scenariusz miałby oznaczać około: 40 mld zł wydatków miesięcznie, 480 mld zł kosztów rocznie, obciążenie rzędu ok. 12 proc. PKB, kwotę odpowiadającą ok. trzem czwartym planowanych dochodów budżetu państwa. Właśnie te liczby miały być tłem dla decyzji Komisji do Spraw Petycji. Ostatecznie komisja uznała, że przy takiej skali skutków finansowych pomysł nie może zostać zrealizowany. W efekcie temat 2403 zł zamiast 800 plus zakończył się na etapie komisji, a rodziny i seniorzy nadal będą korzystać z obecnych świadczeń na dotychczasowych zasadach. Źródła: wnp.pl, fakt.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe wsparcie finansowe na dziecko. W wyjątkowych sytuacjach miesięczna pomoc może wynieść nawet 1420 zł. Chodzi o połączenie świadczenia wychowawczego i zasiłku szkolnego, o którym wielu rodziców nigdy nie słyszało.
800 plus jest świadczeniem, które przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochody rodziny. To jednak nie jest jedyna forma wsparcia dla rodziców uczniów. Przepisy przewidują również zasiłek szkolny – świadczenie przeznaczone dla dzieci, które z powodu nagłego zdarzenia losowego znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. W określonych przypadkach oba świadczenia można pobierać jednocześnie. 1420 zł na dziecko. Kiedy można otrzymać 800 plus i zasiłek szkolny jednocześnie? Rodzice często zakładają, że 800 plus wyczerpuje katalog świadczeń na dziecko. Tymczasem uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej mogą otrzymać również zasiłek szkolny. Jeżeli dziecko ma prawo do 800 plus, a jednocześnie spełnia warunki do otrzymania zasiłku szkolnego, oba świadczenia mogą być wypłacane równolegle. Maksymalna wysokość zasiłku szkolnego wynosi obecnie 620 zł. W praktyce oznacza to, że łączne miesięczne wsparcie dla rodziny może sięgnąć nawet 1420 zł. Trzeba jednak pamiętać, że zasiłek szkolny nie jest świadczeniem powszechnym. Przysługuje wyłącznie w szczególnych okolicznościach. Zasiłek szkolny. Komu przysługuje dodatkowe 620 zł na dziecko? Zasiłek szkolny jest formą pomocy materialnej dla uczniów, którzy przejściowo znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z powodu zdarzenia losowego. Takim zdarzeniem może być między innymi pożar mieszkania lub domu, powódź, zalanie, ciężka choroba członka rodziny, śmierć rodzica lub opiekuna, nieszczęśliwy wypadek czy inne nieprzewidziane okoliczności, które nagle pogorszyły sytuację finansową rodziny. To bardzo ważne, ponieważ w przeciwieństwie do stypendium szkolnego zasiłek szkolny nie jest uzależniony od kryterium dochodowego. Kluczowe znaczenie ma właśnie wystąpienie zdarzenia losowego oraz jego wpływ na sytuację materialną ucznia. Świadczenie może zostać przyznane jednorazowo lub kilka razy w roku szkolnym – wszystko zależy od okoliczności i decyzji organu przyznającego pomoc. Jak otrzymać zasiłek szkolny? Rodzice mają tylko dwa miesiące Wniosek o zasiłek szkolny należy złożyć w gminie lub ośrodku pomocy społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania ucznia. Co ważne, przepisy przewidują termin na dopełnienie formalności. Rodzice mają maksymalnie dwa miesiące od wystąpienia zdarzenia losowego, aby złożyć wniosek. Do dokumentów trzeba dołączyć potwierdzenie okoliczności, które spowodowały pogorszenie sytuacji materialnej rodziny. Mogą to być na przykład zaświadczenia lekarskie, dokumentacja dotycząca pożaru, zalania czy innych zdarzeń. Choć zasiłek szkolny nie należy do najpopularniejszych świadczeń, dla rodzin przeżywających nagły kryzys może stanowić bardzo ważne wsparcie. W połączeniu z 800 plus pozwala zwiększyć miesięczną pomoc nawet do 1420 zł i częściowo pokryć wydatki związane z edukacją dziecka w trudnym okresie. Źródło: gov.pl Zobacz także: Od 1 lipca można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
Pracownica Biedronki: „Jest jeden typ rodzica, którego boimy się najbardziej. Widzę go codziennie”. Spektakl zaczyna się przy kasie
Krzyki dziecka, marudzenie między półkami czy otwieranie soczku jeszcze przed zapłaceniem? Wbrew pozorom to nie takie sytuacje najbardziej dają się we znaki pracownikom sklepów. Jedna z kasjerek Biedronki, prywatnie mama przedszkolaka, napisała do naszej redakcji, że najbardziej stresuje ją zupełnie inny typ rodziców. „Najgorsze zaczyna się dopiero przy kasie” – przyznaje.
Rodzice chcą uczyć dzieci samodzielności i trudno mieć do nich o to pretensje. Problem pojawia się wtedy, gdy ta lekcja odbywa się w najbardziej zatłoczonym sklepie na osiedlu, w godzinach szczytu, a przy kasie czeka już kilkanaście osób. Nasza czytelniczka opisuje sytuacje, które – jak twierdzi – widzi niemal każdego dnia. „Naprawdę wolę dziecko, które płacze” Dzień dobry, pracuję w Biedronce od kilku lat. Prywatnie jestem mamą czteroletniej córki, więc naprawdę lubię dzieci. Nie przeszkadza mi, kiedy maluch płacze, nudzi się w kolejce albo próbuje namówić rodziców na lody. To jest normalne. Dzieci po prostu są dziećmi. Ludzie często pytają mnie, co najbardziej denerwuje pracowników sklepu. Większość jest przekonana, że odpowiem: „krzyczące dzieci”. Nie. Naprawdę wolę dziecko, które przez chwilę płacze na cały sklep, niż rodzica, który urządza przy kasie pokazową lekcję samodzielności. Bo wtedy wiem, że za chwilę zacznie się spektakl. „No dobrze, teraz ty zapłać. Powoli, nie śpiesz się...” Scenariusz jest podobny. Zakupy skasowane. Za plecami kolejka. Ludzie zerkają na zegarki, ktoś nerwowo przestępuje z nogi na nogę, ktoś wzdycha. A wtedy rodzic z uśmiechem odwraca się do pięciolatka. „No dobrze, teraz ty zapłać”. Dziecko wyciąga malutki portfelik albo rodzic podaje mu swój. Szuka monet. Rozsypuje je. Nie może znaleźć odpowiedniej. Albo dostaje kartę i trzy razy wkłada ją odwrotnie do terminala. Rodzic spokojnie tłumaczy, poprawia, zachęca. W końcu się udaje. I naprawdę – sama jestem mamą. Uważam, że dzieci trzeba uczyć takich rzeczy. Tylko błagam... nie o siedemnastej w najbardziej obleganym sklepie na osiedlu. „Najgorsze jest to, że to jeszcze nie koniec” Często myślę wtedy: uff, zapłacone. Ale nie. Bo zaraz pada kolejne zdanie: „A teraz spakuj zakupy”. Zaczyna się druga część przedstawienia. Pięciolatek bierze reklamówkę. Najpierw długo ją otwiera. Potem próbuje włożyć chleb pod zgrzewkę wody, jogurty na pomidory, wszystko wypada, rodzic cierpliwie przekłada, tłumaczy, poprawia. Za mną już pika kasa samoobsługowa, bo ktoś potrzebuje zatwierdzenia wieku. Na drugim końcu sklepu koleżanka woła przez słuchawkę, że potrzebuje pomocy. Kolejka rośnie, ludzie zaczynają się irytować. A ja stoję i czekam. Bo przecież nie powiem rodzicowi: „Proszę przyspieszyć”. „Naprawdę jest na to lepszy moment” Nie piszę tego, żeby kogokolwiek zawstydzić. Sama uczę córkę płacić i wiem, że kiedyś będzie pakowała zakupy. Ale wybieram moment, kiedy sklep świeci pustkami albo korzystamy z kasy samoobsługowej, jeśli nie ma kolejki. Bo samodzielność jest ważna. Tylko równie ważny jest szacunek do czasu innych ludzi. Mam wrażenie, że część rodziców zupełnie o tym zapomina. Widzą tylko swoje dziecko i jego wielką chwilę. Nie widzą starszej pani, która ledwo stoi, mamy z niemowlakiem ani człowieka, który wpadł po pracy po kilka rzeczy i spieszy się do domu. Naprawdę nie boimy się dzieci. Boimy się rodziców, którzy zapominają, że sklep to nie sala do ćwiczeń, tylko miejsce, z którego korzystają też inni. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji List naszej czytelniczki z pewnością podzieli rodziców. Trudno nie zgodzić się z tym, że nauka samodzielności jest ważna – także podczas codziennych zakupów. To właśnie w takich sytuacjach dzieci uczą się odpowiedzialności i nabierają pewności siebie. Z drugiej strony warto pamiętać o okolicznościach. Popołudniowy szczyt w jednym z najpopularniejszych dyskontów to moment, w którym każda dodatkowa minuta oznacza dłuższą kolejkę i większe zdenerwowanie klientów. Być może rozwiązaniem jest po prostu wybór spokojniejszej pory albo sklepu, w którym nie trzeba się spieszyć. Dzięki temu dziecko nadal będzie mogło uczyć się samodzielności, ale bez frustracji innych osób czekających przy kasie. Zobacz także: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
1 lipca rusza nabór wniosków o 300 plus z programu „Dobry Start”. Rodzice uczniów mogą otrzymać 300 zł na dziecko bez względu na dochody. Lepiej nie zwlekać ze złożeniem wniosku – im szybciej trafi do ZUS, tym większa szansa, że pieniądze wpłyną jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.
Początek lipca to ważna data dla rodziców. To właśnie od dziś można składać wnioski o świadczenie „Dobry Start”, czyli popularne 300 plus na wyprawkę szkolną. Choć kwota od lat się nie zmieniła, dla wielu rodzin jest realnym wsparciem przy zakupie plecaka, zeszytów, przyborów czy stroju na WF. Co ważne, świadczenie przysługuje niezależnie od wysokości dochodów. Program Dobry Start. Od 1 lipca można składać wnioski o 300 plus Program „Dobry Start” to jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na dziecko, które ma pomóc rodzicom w przygotowaniu uczniów do nowego roku szkolnego. Nabór wniosków rozpoczął się 1 lipca i potrwa do 30 listopada. Nie warto jednak odkładać formalności na ostatnią chwilę. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą wniosek w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na szybszą wypłatę świadczenia. Dzięki temu dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko mogą trafić na konto jeszcze w wakacje lub najpóźniej przed rozpoczęciem roku szkolnego. Program cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ nie obowiązuje w nim kryterium dochodowe. Oznacza to, że 300 plus przysługuje zarówno rodzinom pobierającym 800 plus, jak i tym, które nie korzystają z innych świadczeń rodzinnych. Komu przysługuje 300 zł na dziecko z programu Dobry Start? Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom dzieci uczących się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych oraz policealnych. Z 300 plus można skorzystać do ukończenia przez dziecko 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Warto pamiętać, że program „Dobry Start” nie obejmuje wszystkich dzieci. 300 zł nie przysługuje na dzieci uczęszczające do przedszkoli ani do tzw. zerówek. Świadczenia nie otrzymają również studenci. To oznacza, że dodatkowe pieniądze na dziecko są przeznaczone wyłącznie dla uczniów, którzy rozpoczynają kolejny rok nauki w szkole. Kiedy ZUS wypłaci 300 plus? Warto złożyć wniosek jak najszybciej Rodzice, którzy złożą wniosek o 300 plus w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na wypłatę świadczenia najpóźniej do 30 września. W praktyce wiele osób otrzymuje przelew wcześniej – nawet jeszcze w trakcie wakacji. ZUS rozpatruje wnioski na bieżąco, dlatego termin wypłaty zależy przede wszystkim od tego, kiedy rodzic dopełni formalności. Osoby, które złożą wniosek później, również otrzymają świadczenie, jednak w takim przypadku ZUS ma do dwóch miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku na przekazanie pieniędzy. Dlatego, jeśli 300 zł ma pomóc w zakupie szkolnej wyprawki jeszcze przed pierwszym dzwonkiem, nie warto odkładać złożenia wniosku na ostatnią chwilę. Jak złożyć wniosek o 300 plus? ZUS przyjmuje je tylko w jednej formie Wniosek o świadczenie „Dobry Start” można złożyć wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka sposobów – aplikację mZUS, Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną oraz portal Emp@tia. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku pieniądze zostaną przekazane bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez rodzica. Nie są wypłacane w gotówce. Choć czas na złożenie dokumentów jest do końca listopada, osoby, którym zależy na szybkim przelewie, nie powinny zwlekać. Wnioski złożone na początku naboru są rozpatrywane na bieżąco, dlatego wiele rodzin otrzyma 300 zł jeszcze przed pierwszym dzwonkiem. To dodatkowe wsparcie, które może pomóc w skompletowaniu szkolnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem nowego roku szkolnego. Zobacz także: Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
„Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Przez wiele lat powtarzałam sobie, że przecież gości się nie rozlicza. Skoro mamy dom nad morzem, to naturalne, że bliscy chcą nas odwiedzać. Dopiero któregoś lata zrozumiałam, że nie przyjeżdżają do nas. Przyjeżdżają nad morze, a my jesteśmy tylko dodatkiem do darmowego noclegu. Najbardziej zabolało mnie jednak zachowanie osoby, która miała być dla mojej córki kimś naprawdę wyjątkowym.
Mieszkamy z mężem i dziewięcioletnią Amelką w niewielkiej miejscowości nad Bałtykiem. Kocham to miejsce, choć latem zamienia się w jeden wielki, zatłoczony kurort. Turyści narzekają na korki i kolejki do smażalni, a ja wiem, że za kilka miesięcy znowu zapanuje tu cisza. Od czerwca do końca sierpnia praktycznie nie było weekendu, żeby ktoś do nas nie zadzwonił. – Słuchajcie, będziemy przejazdem. Wpadniemy na dwie noce. Albo: – Dzieci bardzo chcą zobaczyć morze. Możemy się u was zatrzymać od piątku do poniedziałku? Zawsze odpowiadałam, że oczywiście. Prałam pościel, przygotowywałam pokoje, robiłam większe zakupy i gotowałam obiady dla sześciu albo ośmiu osób. Nie oczekiwałam pieniędzy. Wystarczyłoby zwykłe „dziękuję” i odrobina wyczucia. Tego jednak często brakowało. Najbardziej bolało mnie zachowanie matki chrzestnej Amelki Najczęściej przyjeżdżała moja przyjaciółka Aneta. To właśnie ona dziewięć lat wcześniej została matką chrzestną naszej córki. Wtedy mówiła, że Amelka będzie dla niej jak własne dziecko i że zawsze może na nią liczyć. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Aneta nigdy nie pamiętała o urodzinach Amelki. Czasami dzwoniła tydzień później, czasami miesiąc później, a bywało, że nie dzwoniła wcale. – Przepraszam, tyle się dzieje... – tłumaczyła. Nie chodziło nawet o prezenty. Dziecko bardziej cieszy się z telefonu i kilku ciepłych słów niż z najdroższej zabawki. Problem polegał na tym, że kiedy tylko zaczynały się wakacje, Aneta nagle doskonale pamiętała nasz numer telefonu. – Kochana, możemy przyjechać na kilka dni? Tak się za wami stęskniliśmy. Przyjeżdżała z mężem i dwójką dzieci. Korzystali z naszego domu od rana do wieczora, a potem wracali z plaży zadowoleni i opaleni. Najbardziej bolało mnie jednak to, że nawet wtedy nie poświęcała Amelce szczególnej uwagi. Zrozumiałam, że moja córka widzi więcej, niż mi się wydawało Któregoś popołudnia dzieci wróciły z plaży, a Aneta weszła do kuchni z uśmiechem. – Ale były gofry! Takie z bitą śmietaną i owocami. Dawno takich nie jadłam. Spojrzałam odruchowo na Amelkę. Siedziała przy stole i jadła kanapkę. – A ty nie byłaś z nimi? – zapytałam. Córka pokręciła głową. – Nie. Aneta machnęła ręką. – Oj, została z wujkiem. Nie chciało nam się już wracać po pieniądze. Zrobiło mi się dziwnie. Przecież portfel miała przy sobie. Widziałam go rano. Nie odezwałam się, ale wieczorem Amelka sama usiadła obok mnie na tarasie. – Mamo, ciocia mnie chyba nie lubi. Poczułam, jak ściska mnie w gardle. – Dlaczego tak myślisz? – Bo zawsze bawi się ze swoimi dziećmi. Mnie nigdy nie zaprosi. Nawet dziś wszyscy poszli na gofry, a ja zostałam. Przytuliłam ją najmocniej, jak umiałam. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Po raz pierwszy nie zgodziłam się na kolejne wakacje Kilka dni po wyjeździe Aneta zadzwoniła. – Słuchaj, w sierpniu mamy jeszcze tydzień urlopu. Pomyśleliśmy, że znowu do was przyjedziemy. Tym razem nie odpowiedziałam od razu. – Aneta, chyba nie będzie to dobry pomysł. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Dlaczego? – Bo mam wrażenie, że przyjeżdżacie tu dla morza, a nie dla nas. Roześmiała się. – No coś ty. – Naprawdę tak to wygląda. Kiedy Amelka ma urodziny, nawet nie pamiętasz, żeby zadzwonić. Przez cały rok praktycznie się nie odzywasz, ale w czerwcu zawsze przypomina ci się, że masz rodzinę nad Bałtykiem. Przez chwilę milczała. – Przesadzasz. – Nie. Po prostu pierwszy raz mówię ci, jak to wygląda z naszej strony. Najbardziej zaskoczyła mnie reakcja córki Po zakończonej rozmowie miałam wyrzuty sumienia. Nie lubię konfliktów i długo zastanawiałam się, czy nie byłam zbyt ostra. Wieczorem Amelka usiadła obok mnie na kanapie. – Ciocia już nie przyjedzie? – Chyba nie w tym roku. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. – To dobrze. Zdziwiłam się. – Dlaczego? – Bo wtedy będziemy mieli wakacje tylko dla siebie. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że przez całe lato żyliśmy pod gości. Sprzątaliśmy przed ich przyjazdem, gotowaliśmy dla nich obiady, dostosowywaliśmy plany do ich urlopów i oddawaliśmy im nasz dom. Własne wakacje zaczynały się dopiero wtedy, gdy ostatni gość zamykał za sobą furtkę. Od tamtego czasu obowiązuje u nas jedna zasada. Drzwi naszego domu nadal są otwarte dla bliskich, ale tylko dla tych, którzy naprawdę chcą spędzić czas z nami, a nie po prostu znaleźć darmowy nocleg kilka minut od plaży. Bo gościnność nie polega na tym, żeby pozwalać innym wykorzystywać swoją dobroć. A rola matki chrzestnej nie kończy się na zdjęciu z chrztu i telefonie wtedy, kiedy zaczynają się wakacje. Czytaj także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci” „Mama od przyjazdu do sanatorium nie dawała znaku życia. Po 3 dniach jej telefon odebrał jakiś mężczyzna. Powiedział 2 słowa”
Naczelna sprawdza: Rzeczy, które naprawdę zabieram ze sobą na wakacje
Przed wakacjami zawsze zastanawiam się, co naprawdę warto spakować do walizki, a co zostawić na półce. W tym miesiącu sprawdziłam miejsce stworzone do prawdziwego odpoczynku, kosmetyki, które zdały egzamin po całym dniu na słońcu, kilka rodzinnych hitów i jedną rzecz, która niespodziewanie pomogła mojemu synowi polubić czytanie.
Miejsce, do którego chciałabym wrócić - Manor House SPA - nowe domy kopułowe 18+ Mam czwórkę dzieci i naprawdę lubię rodzinne wyjazdy. Ale z wiekiem coraz bardziej doceniam miejsca, które niczego ode mnie nie chcą. Nie trzeba planować atrakcji, pilnować godzin posiłków ani wymyślać kolejnych aktywności. Nowe domy kopułowe w Manor House są stworzone właśnie do takiego odpoczynku. Kameralne, otoczone zielenią, z pięknie zaprojektowanym wnętrzem i wanną, z której aż nie chce się wychodzić. Największym luksusem okazała się jednak... cisza. Taka prawdziwa, bez powiadomień i listy zadań. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko przestałam sięgać po telefon. Chyba pierwszy raz od dawna naprawdę zwolniłam. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują odpocząć nie od dzieci, ale od ciągłego bycia w trybie organizowania życia wszystkim dookoła. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukającego miejsca na rodzinny wyjazd. Xiaomi Smart Air Fryer - sprzęt, który nadal oszczędza mi czas Mój pełny test air fryera za chwilę będziecie mogły przeczytać na Mamotoja, ale po kilku tygodniach używania mogę powiedzieć jedno - to nie był chwilowy zachwyt. To urządzenie nadal stoi na blacie i pracuje kilka razy w tygodniu. Latem doceniam je jeszcze bardziej, bo nie nagrzewa całej kuchni jak piekarnik. Wrzucam warzywa, łososia albo ziemniaki i w czasie, gdy przygotowuję sałatkę albo bawię się z dzieckiem, obiad robi się praktycznie sam. Co mnie zaskoczyło? Używam go niemal codziennie. To najlepszy test, jaki produkt może przejść. Dla kogo to ma sens? Dla zapracowanych rodziców, którzy chcą gotować szybciej i z mniejszą ilością tłuszczu. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które gotują sporadycznie albo przygotowują obiady dla bardzo dużej rodziny za jednym razem. Bioderma Photoderm XDefense SPF50+ Mam jedną zasadę: najlepszy filtr to taki, którego naprawdę chce się używać. Ten jest ultralekki, szybko się wchłania i nie zostawia tłustej warstwy. Dobrze wygląda pod makijażem i nie roluje się nawet wtedy, gdy dokładam kolejne warstwy w ciągu dnia. Co mnie zaskoczyło? Jak komfortowo nosi się go nawet podczas upałów. Dla kogo to ma sens? Dla osób, które do tej pory unikały filtrów, bo były ciężkie i nieprzyjemne. Dla kogo raczej nie: Dla osób szukających mocno kryjącego kremu z kolorem zamiast lekkiego filtra. MIYA Soft Clay - mus do oczyszczania twarzy Po całym dniu na plaży albo w mieście z filtrem SPF skóra potrzebuje naprawdę dobrego oczyszczenia. Ten mus jest delikatny, ale skuteczny. Bardzo dobrze zmywa resztki filtrów i makijażu, a jednocześnie nie pozostawia uczucia ściągnięcia. Co mnie zaskoczyło? Po umyciu twarzy nie miałam potrzeby natychmiast nakładać kremu. Dla kogo to ma sens: Dla osób, które latem używają wysokiej ochrony przeciwsłonecznej i chcą dobrze oczyścić skórę. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią mocno pieniące się żele. YOPE Waterfully Sleeping Mask To mój nowy wieczorny rytuał po całym dniu na słońcu. Nakładam ją zamiast kremu na noc i rano skóra wygląda na bardziej wypoczętą, miękką i dobrze nawodnioną. Po dniu spędzonym na plaży właśnie tego najbardziej potrzebuje. Co mnie zaskoczyło? Mimo bogatej formuły nie zostawia lepkiej warstwy i świetnie sprawdza się latem. Dla kogo to ma sens: Dla osób, których skóra po słońcu jest odwodniona i potrzebuje ukojenia. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo tłustą cerą, które nie przepadają za kosmetykami pozostawianymi na noc. Anwen Róża i Malina - olejek do włosów Morze, basen i słońce potrafią zrobić z moimi włosami naprawdę wiele. Kilka kropli tego olejku na końcówki wystarcza, żeby przestały wyglądać na przesuszone i odzyskały miękkość. Co mnie zaskoczyło? Jak mało produktu potrzeba, żeby zobaczyć efekt. Dla kogo to ma sens: Dla osób z suchymi, rozjaśnianymi lub puszącymi się włosami. Dla kogo raczej nie: Dla bardzo cienkich włosów, które łatwo obciążyć olejkami. Serum 24Seven Mam w domu dwie nastolatki i zauważyłam, że latem ich skóra często reaguje gorzej - słońce, filtry, pot i upały robią swoje. To serum szybko zniknęło z mojej łazienki, bo dziewczyny uznały, że świetnie sprawdza się przy pojedynczych niedoskonałościach i nie obciąża skóry. Co mnie zaskoczyło? Kupiłam je z myślą o testach, a skończyło jako kosmetyk współdzielony przez całą rodzinę. Dla kogo to ma sens: Dla nastolatków i młodych dorosłych z cerą skłonną do niedoskonałości. Dla kogo raczej nie: Dla osób z bardzo suchą skórą, które potrzebują przede wszystkim intensywnego odżywienia. Dobble - rodzinny hit do plecaka Są gry, które zajmują pół walizki, i są takie, które mieszczą się w torebce. Dobble należy do tej drugiej kategorii. Zabieramy je praktycznie wszędzie - do restauracji, pociągu, na lotnisko i na plażę. Jedna szybka rozgrywka wystarczy, żeby wszyscy na chwilę odłożyli telefony. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo angażuje zarówno sześciolatka, jak i dorosłych. Dla kogo to ma sens? Dla każdej rodziny, która choć raz usłyszała: "Mamo, nudzi mi się" oraz osób, które szukają gry do plecaka, samochodu czy restauracji. Dla kogo raczej nie: Dla osób, które lubią długie, strategiczne planszówki i spokojne tempo rozgrywki. "Tytus, Romek i A'Tomek" - powrót do mojego dzieciństwa Nie spodziewałam się, że komiksy mojego dzieciństwa okażą się najlepszą motywacją do nauki czytania mojego syna. Leon nie czyta dlatego, że musi. Chce wiedzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie. A ja przy okazji wracam do historii, które sama uwielbiałam jako dziecko. Coraz częściej myślę, że najlepsze książki dla dzieci to te, które z równą przyjemnością czytają rodzice. Co mnie zaskoczyło? Klasyka sprzed lat potrafi wygrać z ekranem. Dla kogo to ma sens? Dla dzieci rozpoczynających naukę czytania i rodziców, którzy chcą pokazać im własne książkowe wspomnienia. Dla kogo raczej nie: Dla dzieci, które dopiero zaczynają poznawać litery albo wolą krótkie, bogato ilustrowane książeczki. Kiedyś wydawało mi się, że dobre wakacje wymagają dalekich podróży, perfekcyjnie spakowanej walizki i planu na każdy dzień. Dziś wiem, że najwięcej zmieniają drobiazgi. Filtr, którego naprawdę chce się używać. Gra, dzięki której dzieci zapominają o telefonach. Komiks, przez który mój syn sam chce czytać. Maska, po której rano skóra wygląda na wypoczętą. Miejsce, w którym można na chwilę przestać się spieszyć. To właśnie takie rzeczy najczęściej zostają ze mną na dłużej. Nie dlatego, że są idealne, ale dlatego, że po prostu ułatwiają życie. A jeśli macie swoje wakacyjne odkrycia, koniecznie dajcie znać. Być może to właśnie one trafią do kolejnego odcinka "Naczelna sprawdza".
Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
To nie nowe świadczenie od państwa, ale wielu pracowników i tak może dostać dodatkowe pieniądze przed wakacyjnym wyjazdem. Chodzi o tzw. wczasy pod gruszą, czyli dopłatę do urlopu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Średnio wynosi ona około 600 zł, choć niektórzy otrzymują nawet ponad dwa razy tyle.
Wakacyjny wyjazd to dla wielu rodzin jeden z największych wydatków w roku. Ceny noclegów, wyżywienia czy atrakcji turystycznych są coraz wyższe, dlatego dodatkowe wsparcie może znacząco odciążyć domowy budżet. Nie wszyscy jednak wiedzą, że część pracowników może liczyć na dopłatę do urlopu od swojego pracodawcy. Potocznie bywa ona nazywana „wakacyjnym 600 plus”, choć w rzeczywistości chodzi o dobrze znane świadczenie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wczasy pod gruszą 2026. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Wczasy pod gruszą to świadczenie finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Nie przysługuje jednak wszystkim pracownikom. Fundusz obowiązkowo funkcjonuje w jednostkach budżetowych oraz u pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Mniejsze firmy również mogą go prowadzić, ale nie mają takiego obowiązku. Jeżeli pracodawca posiada ZFŚS, warto zapytać w dziale kadr lub sprawdzić regulamin funduszu. To właśnie tam znajdują się zasady przyznawania świadczeń oraz wysokość dopłat. W wielu przypadkach pieniądze można otrzymać jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Ile wynoszą wczasy pod gruszą? Średnio około 600 zł, ale niektórzy dostają znacznie więcej Kwota dopłaty nie jest jednakowa dla wszystkich pracowników. Jej wysokość zależy przede wszystkim od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby składającej wniosek. Oznacza to, że osoby o niższych dochodach mogą liczyć na wyższe wsparcie. Najczęściej wypłacane kwoty mieszczą się w przedziale od około 600 do 800 zł, dlatego właśnie pojawiło się określenie „wakacyjne 600 plus”. W niektórych zakładach pracy dopłata wynosi około 300–450 zł, natomiast pracownicy znajdujący się w trudniejszej sytuacji finansowej mogą otrzymać nawet 1200–1500 zł. W wielu firmach obowiązuje również dodatkowy warunek. Aby otrzymać świadczenie, pracownik powinien wykorzystać co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego. W praktyce oznacza to zazwyczaj 10 dni roboczych wolnego oraz dwa weekendy. Jak skorzystać z „wakacyjnego 600 plus” na urlop? Osoby, które chcą skorzystać z dopłaty, nie powinny czekać do ostatniej chwili. Najpierw warto upewnić się, czy w zakładzie pracy funkcjonuje Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i jakie zasady obowiązują przy przyznawaniu świadczeń. Zwykle konieczne jest złożenie odpowiedniego wniosku oraz oświadczenia o sytuacji dochodowej rodziny. Wiele firm wymaga także wcześniejszego zaplanowania urlopu w taki sposób, aby trwał nieprzerwanie przez wymagane 14 dni kalendarzowych. Warto pamiętać, że określenie „wakacyjne 600 plus” nie oznacza nowego programu rządowego ani świadczenia wypłacanego przez ZUS. To jedynie potoczna nazwa dopłaty do wypoczynku z ZFŚS. Dla wielu pracowników może jednak oznaczać realne wsparcie przed wakacyjnym wyjazdem i kilkaset złotych więcej w domowym budżecie. Jak złożyć wniosek o wczasy pod gruszą z ZFŚS w 2026 roku? Jeśli planujesz „uruchomić” środki jeszcze przed wyjazdem, liczy się tempo działania – zwłaszcza w czerwcu, gdy działy kadr są zasypane dokumentami, a procedury mogą się wydłużyć nawet do kilku tygodni. Pamiętaj o czterech krokach: Kontakt z HR/kadrami – prośba o regulamin ZFŚS i druk oświadczenia o dochodach. Wyliczenie średniego dochodu na członka rodziny – zgodnie z zasadami przyjętymi w firmie. Złożenie wniosku urlopowego – z ciągłością minimum 14 dni kalendarzowych. Złożenie wniosku o wypłatę świadczenia – wypłata zwykle trafia na konto tuż przed urlopem albo z najbliższą pensją po urlopie. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek
Zasadę ABC musi podczas upałów znać każdy Polak. „Nawet mój 4-latek recytuje z pamięci”
Polska dosłownie się smaży. W wielu miejscach termometry pokazują ponad 35 stopni Celsjusza, a wyjście z domu w środku dnia przypomina wejście do rozgrzanego piekarnika. Jest jednak prosta zasada ABC, o której warto pamiętać, kiedy żar leje się z nieba.
Kilka dni temu koleżanka opowiadała mi, że jej kilkuletni syn bez zastanowienia wyrecytował zasadę ABC na upały. „Uczyli się tego w przedszkolu” – śmiała się. Pomyślałam wtedy, że skoro dziecko potrafi zapamiętać trzy proste litery, to my też nie powinniśmy mieć z tym problemu. Zwłaszcza teraz, kiedy upały dają się we znaki niemal każdemu, a kilka prostych nawyków naprawdę potrafi sprawić, że dzień stanie się trochę łatwiejszy do zniesienia. Zasada ABC. Trzy litery, które warto zapamiętać Podobne akronimy od lat wykorzystywane są w kampaniach zdrowotnych w Stanach Zjednoczonych i Australii, a ich przesłanie jest uniwersalne. Po angielsku zasada ABC to: A – Avoid (unikaj słońca), B – Be hydrated (pij wodę), C – Cool down (schładzaj organizm). Po polsku ABC możemy przetłumaczyć podobnie: asekuruj się, bez przerwy pij wodę, chroń się przed słońcem. A – Asekuruj się przed słońcem Największe nasłonecznienie występuje między godziną 11 a 17. W tym czasie najlepiej ograniczyć przebywanie na otwartej przestrzeni, a jeśli wyjście z domu jest konieczne – wybierać zacienione miejsca. Pomocne są również przewiewne ubrania z naturalnych tkanin, nakrycie głowy oraz okulary przeciwsłoneczne. To właśnie promieniowanie słoneczne, a nie sama wysoka temperatura, w dużej mierze odpowiada za przegrzewanie organizmu. B – Bez przerwy pij wodę Podczas upałów pragnienie pojawia się często zbyt późno. Dlatego lekarze zalecają regularne picie niewielkich ilości wody przez cały dzień, nawet jeśli nie odczuwamy wyraźnego pragnienia. Wysoka temperatura powoduje intensywną utratę płynów wraz z potem, a odwodnienie może prowadzić do osłabienia, bólu głowy, zawrotów głowy czy problemów z koncentracją. Warto pamiętać również o dzieciach i seniorach, którzy często piją zbyt mało. C – Chroń organizm przed przegrzaniem Nie chodzi wyłącznie o klimatyzację. Organizm można skutecznie schładzać także w prostszy sposób – chłodnym prysznicem, zwilżaniem karku i nadgarstków czy odpoczynkiem w chłodniejszym pomieszczeniu. W ciągu dnia dobrze jest zasłaniać okna od strony nasłonecznionej i wietrzyć mieszkanie dopiero wieczorem lub wcześnie rano, gdy temperatura na zewnątrz spada. Dzieci i seniorzy są najbardziej narażeni Specjaliści podkreślają, że szczególną ostrożność należy zachować w przypadku najmłodszych i osób starszych. Ich organizmy gorzej radzą sobie z regulacją temperatury ciała, dlatego przegrzanie może nastąpić znacznie szybciej niż u zdrowych dorosłych. Warto regularnie proponować dzieciom picie wody, unikać intensywnego wysiłku na słońcu i planować spacery rano lub wieczorem. Nie wolno również zostawiać dzieci ani zwierząt w zaparkowanym samochodzie – nawet na kilka minut. Temperatura wewnątrz pojazdu może wzrosnąć do niebezpiecznych wartości w bardzo krótkim czasie. Gdy pojawią się pierwsze objawy, trzeba działać Silny ból głowy, zawroty, nudności, osłabienie, przyspieszone tętno czy gorąca, zaczerwieniona skóra mogą świadczyć o przegrzaniu organizmu. W takiej sytuacji należy jak najszybciej przenieść się do chłodnego miejsca, pić wodę małymi łykami i stopniowo schładzać ciało. Jeśli objawy nasilają się lub dochodzi do zaburzeń świadomości, konieczna jest pilna pomoc medyczna. W czasie fali upałów nie warto liczyć na to, że „jakoś to będzie”. Zapamiętanie prostego ABC – asekuruj się przed słońcem, bez przerwy pij wodę i chroń organizm przed przegrzaniem – może okazać się jednym z najłatwiejszych sposobów na bezpieczne przetrwanie najgorętszych dni lata. Zobacz także: „Teściowa prosiła, żeby w upały zabierać Kajtka do siebie. Gdy poszłam go odebrać, stanęłam jak wryta: dlatego tak nalegała”
ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek
Mama 4+ to rodzicielskie świadczenie uzupełniające, które ZUS wypłaca seniorom po wychowaniu co najmniej czworga dzieci – jednak pod pewnymi warunkami. Z najnowszych danych wynika, że przeciętna wypłata wyniosła 1083,23 zł.
Rodzicielskie świadczenie uzupełniające, znane jako Mama 4+, trafia do seniorów, którzy wychowali co najmniej czworo dzieci i nie wypracowali emerytury albo mają ją wyjątkowo niską. Jak podaje Infor, w kwietniu 2026 r. świadczenie pobierało w Polsce 60 tys. osób, a przeciętna miesięczna wypłata wyniosła 1083,23 zł. 60 tys. osób na liście wypłat – ale kwoty są bardzo różne Mama 4+ nie jest „stałym dodatkiem” w jednej wysokości dla wszystkich. To świadczenie, które ma dociągnąć dochód do poziomu minimalnej emerytury – stąd biorą się różnice w przelewach. W praktyce działają tu trzy scenariusze: jeśli ktoś nie ma prawa do emerytury ani renty, może dostać pełny limit 1978,49 zł brutto miesięcznie, jeśli ktoś pobiera już emeryturę lub rentę, ale niższą niż minimum, ZUS dopłaca różnicę do 1978,49 zł brutto, jeśli emerytura lub renta jest równa albo wyższa od minimalnej, świadczenie nie przysługuje. Średnia wypłata na poziomie 1083,23 zł (dane za kwiecień 2026 r.) pokazuje, że wiele osób otrzymuje przede wszystkim wyrównanie do minimalnej emerytury, a nie pełną kwotę. Dla kogo jest Mama 4+ i czy ojciec też może skorzystać? Program działa od marca 2019 r. i jest kierowany do osób, które – z powodu wychowywania dużej rodziny – nie mogły pracować w takim wymiarze, by zabezpieczyć sobie świadczenie na odpowiednim poziomie. Uprawnienia zależą m.in. od wieku i sytuacji rodzinnej: matki mogą ubiegać się po ukończeniu 60 lat, jeśli urodziły i wychowały albo wychowały co najmniej czworo dzieci, ojcowie mogą ubiegać się po ukończeniu 65 lat, ale tylko w szczególnych okolicznościach: gdy matka dzieci zmarła, porzuciła rodzinę lub przez długi czas nie uczestniczyła w wychowaniu. Ważne: do wymaganej „czwórki” mogą liczyć się nie tylko dzieci biologiczne. Pod uwagę brane są także dzieci współmałżonka, przysposobione oraz wychowywane w rodzinie zastępczej (z wyjątkiem rodzin zastępczych zawodowych). ZUS sprawdza też sytuację materialną Wiele rodzin wie, że w praktyce liczy się nie tylko formalne spełnienie warunku, ale też cała życiowa układanka. W przypadku świadczenia Mama 4+ kluczowe jest to, że świadczenie ma zapewniać środki utrzymania osobom bez dochodów pozwalających na samodzielne zabezpieczenie podstawowych potrzeb. Dlatego ZUS analizuje sytuację materialną wnioskodawcy. Dodatkowo wymagane są też warunki związane z pobytem: zamieszkiwanie w Polsce, posiadanie w Polsce ośrodka interesów życiowych przez co najmniej 10 lat po ukończeniu 16. roku życia, posiadanie polskiego obywatelstwa lub określonych uprawnień pobytowych (m.in. dla obywateli UE, EFTA oraz części cudzoziemców). Wniosek ERSU i decyzja prezesa ZUS – co przygotować, żeby nie utknąć na formalnościach Świadczenie nie jest przyznawane automatycznie. Aby je otrzymać, należy złożyć wniosek na formularzu ERSU. Dokument można pobrać ze strony ZUS albo otrzymać w placówce. Do wniosku dołącza się m.in.: numery PESEL dzieci, oświadczenie o sytuacji rodzinnej, majątkowej i materialnej, dokumenty potwierdzające wychowywanie dzieci, inne dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy. Każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie, a decyzję o przyznaniu świadczenia wydaje prezes ZUS. Kiedy ZUS może nie przyznać świadczenia? Są sytuacje, w których – nawet mimo wychowania co najmniej czwórki dzieci – wsparcia nie będzie. Odmowa dotyczy m.in. osób, które pobierają emeryturę lub rentę w wysokości co najmniej minimalnej emerytury. Świadczenie nie przysługuje również osobom odbywającym karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym (z wyjątkiem niektórych przypadków dozoru elektronicznego). Problemy mogą dotyczyć także osób pozbawionych władzy rodzicielskiej lub takich, które przez długi czas nie uczestniczyły w wychowywaniu dzieci. Ważne: Program Mama 4+ jest waloryzowany razem z emeryturami, więc wraz ze wzrostem najniższej emerytury rośnie też maksymalny limit świadczenia. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS przypomina o dodatkowych pieniądzach na dziecko. Przelew przyjdzie jeszcze w wakacje