Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-11T13:57:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
items: „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
items: Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
items: „W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
items: „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel”
items: „Odkąd córka urodziła, przestała interesować się starą matką. Powinna przywozić mi wnuczkę i zabierać na wakacje, bo siedzę w domu sama jak palec”
items: „Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
items: „Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
items: Dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend? Matka: „Przecież mają auto”
items: Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
items: „Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
items: Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
items: „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
items: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
items: „Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
items: „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
items: Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła”
items: „Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
items: Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
items: „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
items: „Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
items: „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
items: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
items: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
items: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”

Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
type: item
date: 2026-08-16T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: To jedna z tych obserwacji, które regularnie wracają w rozmowach rodziców. Dziadkowie, którzy kiedyś byli wymagający, oszczędni w okazywaniu emocji i przekonani, że „dzieci i ryby głosu nie mają”, dziś potrafią godzinami bawić się z wnukami, piec z nimi ciasta i cierpliwie tłumaczyć świat.
encoded: Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin. Trudno też wrzucać całe pokolenie do jednego worka. Jednak wielu dorosłych przyznaje, że z niedowierzaniem obserwuje przemianę swoich rodziców. „Na własnych dzieciach chciałam wszystko zrobić idealnie” Barbara, 58-letnia babcia sześcioletniej Zosi, przyznaje, że dziś sama widzi, jak bardzo zmieniło się jej podejście. – Kiedy wychowywałam syna, wydawało mi się, że dobra matka musi być przede wszystkim konsekwentna. Było dużo obowiązków, pracy, stresu. Czasy też były inne. Nie zastanawialiśmy się nad emocjami dzieci tak jak dziś. Nie ukrywa, że czasem jest jej przykro, gdy syn żartuje z jej przemiany. – Śmieje się, że dla niego miałam ciągle zakazy, a wnuczce pozwalam piec naleśniki i malować farbami pół kuchni. Może coś w tym jest. Na syna wydawało mi się, że działa tylko twarda ręka. Dziś wiem, że wiele rzeczy zrobiłabym inaczej. Wnuczka jest moim oczkiem w głowie. Nieba bym jej uchyliła. „Kim są ci ludzie?” Taką zmianę zauważyła również pani Aleksandra, mama ośmioletniego Antka. – Kiedy byłam mała, tata był bardzo surowy. Nie pamiętam, żeby bawił się ze mną na podłodze czy czytał mi książki. Zawsze był zmęczony albo zajęty. Dziś trudno jej uwierzyć, że to ten sam człowiek. – Mój syn przyjeżdża do dziadków i od rana do wieczora budują razem karmniki, jeżdżą na rowerach, grają w planszówki. Tata ma dla niego tyle cierpliwości, że czasem patrzę na nich i myślę: „Kim są ci ludzie?”. Nie ma jednak do rodziców żalu. – Bardziej cieszę się, że mój syn ma takich dziadków. Może po prostu kiedyś nie umieli być innymi rodzicami. „Szkoda, że mnie tego zabrakło” Nie wszystkie dorosłe dzieci potrafią jednak patrzeć na tę zmianę bez emocji. – Kocham moją mamę i wiem, że jest cudowną babcią. Ale czasami zwyczajnie boli mnie, kiedy widzę, ile ciepła daje mojej córce – przyznaje Marta, mama pięcioletniej Hani. Jak mówi, w jej domu dominowały dyscyplina i wysokie wymagania. – Za czwórkę było pytanie, dlaczego nie piątka. Za płacz słyszałam,…

babcia-z-pokolenia-X-z-wnuczka-435a5b5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
type: item
date: 2026-08-14T14:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Przez miesiące myślałam, że moje wnuki mnie ignorują. Prawda okazała się dużo bardziej bolesna.”
encoded: Od kiedy Piotr przewiózł mnie do Domu Spokojnej Starości „Pod Kasztanami”, dni zaczęłam mierzyć nie godzinami, a odwiedzinami syna. Z córką, Izabelą, nie mam kontaktu już od dwóch lat, choć wiem, że dokłada się do mojego pobytu tutaj. Piotr przychodził raz w miesiącu, czasem raz na dwa, zawsze w pośpiechu, zawsze z tą samą wymówką o korkach i pracy. Nie miałam mu tego za złe – dorosłe dzieci mają swoje życie, a ja nauczyłam się czekać. To czekanie miało sens, bo zawsze przygotowywałam coś dla wnuków. Drobne rzeczy – ręcznie robione zakładki do książek dla Zosi, samodzielnie sklejane modele samolotów dla Antka, listy pisane starannym, nieco już drżącym pismem, w których opowiadałam im o swoim dzieciństwie, o ogrodzie, w którym się wychowałam, o psie, którego miałam jako dziewczynka. Chciałam, żeby wiedziały, skąd pochodzą, nawet jeśli nie mogę być przy nich każdego dnia. Zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak Piotr zawsze zabierał paczuszki z uśmiechem, mówił „dziękuję, mamo, na pewno się ucieszą” i wychodził. Nigdy nie przynosił odpowiedzi. Zosia miała jedenaście lat, Antek dziewięć – w tym wieku dzieci piszą, rysują, chcą się odwzajemnić. A ja nie dostawałam nic. Tłumaczyłam to sobie, że są zajęte szkołą, że moje pisanie jest passé, że dzisiejsze dzieci wolą rozmawiać przez ekrany. Ale gdzieś w środku czułam niepokój, którego nie umiałam nazwać. Przełom nastąpił zupełnie przypadkowo. Pani Halina, która mieszka w pokoju po sąsiedzku, ma córkę pracującą w tej samej firmie co Piotr. Podczas jednej z rozmów przy stole w jadalni wspomniała, że widziała mojego syna na parkingu firmowym, jak wyjmował z bagażnika jakieś pakunki i wkładał je do kontenera na odzież używaną. Powiedziała to bez złej intencji, myślała, że robi porządki. Ale ja od razu wiedziałam, o czym mówi – papier, w który pakowałam prezenty, miał charakterystyczny wzór w niebieskie jaskółki. Kupowałam go od lat w tym samym sklepiku papierniczym. Nigdy nie zapomnę tego uczucia w żołądku Nie mogłam spać tej n…

seniorka-w-domu-spokojnej-starosci-9a3245d.jpg
width: 1600
height: 1200

Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
type: item
date: 2026-08-13T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: religia
description: Nasza czytelniczka była przekonana, że jej syn świetnie bawi się u dziadków. Kiedy zadzwonił, płakał i błagał, żeby po niego przyjechała. Dopiero po chwili wyznał, co od kilku wieczorów działo się w domu babci.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę trafiają listy o kłótniach z teściami, dziadkami czy wychowaniu dzieci. Ten poruszył nas szczególnie, bo nie dotyczył złośliwości ani prezentów, lecz granic, których – zdaniem naszej czytelniczki – nie powinno przekraczać się nawet w imię najlepszych intencji. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu od 8-letniego syna. To miały być zwykłe wakacje u dziadków Mój syn ma osiem lat. Razem z mężem nie jesteśmy osobami wierzącymi. Świadomie podjęliśmy decyzję, że nie ochrzcimy naszego dziecka i nie będziemy wychowywać go w żadnej religii. Uznaliśmy, że kiedy dorośnie, sam zdecyduje, czy chce wierzyć i jaką drogą chce pójść. Moi rodzice doskonale o tym wiedzą, chociaż nigdy się z tym nie pogodzili. Na początku sierpnia syn pojechał do nich na kilka dni. To nie był pierwszy taki wyjazd. Dziadkowie mieszkają na wsi, mają ogród, psa, huśtawkę i mnóstwo czasu dla wnuka. Byłam spokojna, bo wydawało mi się, że mimo różnicy poglądów potrafimy wzajemnie szanować swoje wybory. „Mamo, nie chcę już tu spać” Syn zadzwonił do mnie czwartego dnia, wieczorem. Od razu usłyszałam, że coś jest nie tak. Mówił cicho, jakby bał się, że ktoś go usłyszy. Powiedział tylko: „Mamo, możesz po mnie przyjechać? Nie chcę już tu spać”. Zaczęłam dopytywać, czy coś się stało, czy pokłócił się z dziadkiem, czy może źle się czuje. Dopiero po chwili wyznał prawdę, aż zaczęły mi się trząść ręce ze złości. Okazało się, że babcia codziennie przed snem każe mu klękać przy łóżku i odmawiać pacierz. Powiedział, że kiedy mówi, iż nie umie, babcia uczy go kolejnych modlitw i tłumaczy, że bez tego „Pan Bóg będzie smutny”. Najbardziej ścisnęło mnie za serce, gdy usłyszałam jego kolejne zdanie: „Ja nie chcę robić czegoś, czego ty i tata nie robicie”. Nie zastanawiałam się ani chwili. Wsiadłam do samochodu i pojechałam po syna, choć do rodziców mam prawie dwie godziny drogi. To nie chodzi o modlitwę Mama była oburzona. Powiedziała, że robi to dla jego dobra i że kiedyś nam jeszcze podziękuję. Tłu…

chlopiec-chce-wrocic-od-dziadkow-do-domu-94146bf.jpg
width: 1600
height: 1200

„W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
type: item
date: 2026-08-11T14:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Nie sądziłem, że jedno deszczowe południe odmieni całe moje samotne życie”.
encoded: Deszcz zaczął siąpić nagle, choć jeszcze rano niebo było niebieściutkie. Siedziałem na ławce w parku, jak co czwartek, z książką, którą czytałem już trzeci tydzień, bo wolałem obserwować ludzi niż strony. To był mój rytuał od czasu, gdy przeszedłem na emeryturę – ławka, termos z herbatą i spokój, którego wcześniej nie miałem czasu docenić. Właśnie odłożyłem książkę do torby i zacząłem rozkładać parasol, kiedy usłyszałem tupot małych stópek i zdyszany głos. – Uratuj mnie, proszę! Uratuj! – zawołało w moją stronę to małe stworzenie i zaczęło biec przed siebie. Była to dziewczynka, może pięcio-, sześcioletnia, z małymi warkoczykami, które zaczęły nasiąkać deszczem. – Oczywiście, że uratuję, wróć tu – powiedziałem, przesuwając się, żeby zrobić jej miejsce. – A gdzie twoja mama? Mała podbiegła i stanęła obok mnie pod dużym, kolorowym parasolem. – Szuka mnie. Powiedziałam jej, że pobiegnę do przodu, bo lubię deszcz, ale teraz jest za duży. Znajoma twarz z przeszłości Nie musiałem długo czekać. Po chwili zobaczyłem kobietę biegnącą przez alejkę, z torbą przewieszoną przez ramię i wyrazem paniki na twarzy, który zmienił się w ulgę, gdy zobaczyła córkę. – Zosia! Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie biegała sama… Zatrzymała się przy ławce, żeby złapać oddech, i wtedy nasze oczy się spotkały. Coś w jej twarzy wydało mi się znane – ten sposób, w jaki marszczyła brwi, kiedy się martwiła. – Pan Andrzej? – powiedziała z niedowierzaniem, przyglądając mi się uważnie. – To pan bywał u nas w domu, kiedy byłam dzieckiem, prawda? Przychodził pan z żoną na kawę do mojej mamy. Zająknąłem się, próbując dopasować twarz dorosłej kobiety do obrazu dziewczynki z dawnych lat. – Ania? Mała Ania Kowalczyk? Twoja mama, Krystyna, była moją koleżanką z pracy przez wiele lat. Nie widziałem was chyba od… – Piętnastu lat, jakoś tak – dokończyła, siadając na skraju ławki, bo deszcz nie ustępował. – Nigdy bym się nie spodziewała, że wpadnę na pana tutaj. Pamiętałem teraz wyraźniej – niedzielne obiady u K…

dziewczynka-uciekajaca-przed-deszczem-db6005b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel”
type: item
date: 2026-08-11T11:33:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: Nigdy nie sądziłam, że coś tak zwyczajnego jak obiad może wywołać we mnie taką lawinę podejrzeń. A jednak to właśnie garnek z gulaszem i talerz naleśników stały się początkiem historii, której do końca nie potrafiłam przewidzieć.
encoded: Mój mąż Leon od lat pracuje na dwie zmiany, a ja próbuję łączyć pracę zdalną z odbieraniem dzieci ze szkoły, gotowaniem i praniem, które nigdy się nie kończy. Kiedy teściowa, Zofia, zadzwoniła i zaproponowała, że będzie codziennie przygotowywać obiady dla całej rodziny i odbierać dzieci ze szkoły, poczułam ulgę, jakiej dawno nie doświadczyłam. Razem z nią często przychodził dziadek Henryk, jej mąż, który od przejścia na emeryturę spędzał u nas coraz więcej czasu, pomagając dzieciom przy lekcjach z matematyki. Nagła hojność teściów wzbudziła mój niepokój – Wiesz, Agatko, czuję się teraz bardziej wolna. Chciałabym wam pomóc – powiedziała Zofia przez telefon, a ja tylko kiwałam głową, choć mnie nie widziała. Zgodziłam się bez wahania. Kto by nie chciał mieć teściowej, która gotuje obiady i pilnuje dzieci przy lekcjach? Przez pierwsze dwa tygodnie byłam jej wdzięczna do granic możliwości. Dzieci wracały ze szkoły i miały obiad na stole, odrobione lekcje leżały równo na biurku, a ja miałam czas dla siebie po pracy. Henryk siadał wtedy w salonie z gazetą, czekając na Zofię, i czasem zagadywał do mnie o zwyczajne sprawy, o pogodę, o ogród. Jednak z czasem zaczęłam zauważać, że Zofia coraz częściej wtrąca do rozmów pytania, które nie miały nic wspólnego z obiadami czy szkołą. – A wy macie jakieś odłożone pieniądze? – zapytała pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy przy stole. – Bo wiesz, teraz różne wydatki się pojawiają, warto mieć jakąś rezerwę. Zbyłam to śmiechem, ale pytanie wróciło kilka dni później, tym razem bardziej precyzyjne. – A na jakim koncie trzymacie oszczędności? Bo słyszałam, że teraz lepiej nie trzymać wszystkiego w jednym miejscu. Teściowa zaczęła narzekać − wiedziałam, że coś jest nie tak Zaczęłam notować w telefonie, kiedy i o co pyta. Po miesiącu miałam listę, która sama w sobie brzmiała jak przesłuchanie: ile odkładamy miesięcznie, czy mamy jakieś inwestycje, czy Leon ma osobne konto, czy planujemy większy wydatek w najbliższym czasie. Równolegle Zofia …

dziadkowie-8-e064d03.png
width: 1600
height: 1200

„Odkąd córka urodziła, przestała interesować się starą matką. Powinna przywozić mi wnuczkę i zabierać na wakacje, bo siedzę w domu sama jak palec”
type: item
date: 2026-08-09T11:33:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
description: Myślałam, że będę prawą ręką mojej córki. Zamiast tego usłyszałam, że jestem przytłaczająca, a moje miejsce zajęła niania.
encoded: Kiedy Marysia się urodziła, myślałam, że dostałam drugą szansę. Nie na bycie matką – na to już było za późno, Paulina ma trzydzieści dwa lata i dawno przestała potrzebować mnie tak, jak potrzebowała kiedyś. Myślałam o czymś innym. O byciu babcią, która jest zawsze pod ręką. Która wie, jak uspokoić dziecko z kolką, bo sama przez to przeszła. Która jedzie z nimi na wakacje, bo kto inny pomógłby przy niemowlaku w podróży. Tak sobie to wymyśliłam. Nikt mnie jednak o to nie poprosił. Zaczęło się od telefonu Paulina zadzwoniła w środę, tydzień po powrocie ze szpitala. – Mamo, mamy nianię – powiedziała, jakby informowała mnie o pogodzie. Stałam w kuchni z telefonem przy uchu i przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. – Nianię? Do czego wam niania, ja jestem na miejscu, dwadzieścia minut jazdy. – Wiem, mamo. Ale to inaczej działa. Pani Iwona ma doświadczenie, no... to nie to samo co rodzina. Nie to samo co rodzina. To zdanie weszło mi do głowy i nie chciało wyjść. Odłożyłam telefon i stałam jeszcze chwilę, patrząc na czajnik, który już wystygł. Mój mąż, Zenek, wszedł do kuchni i zobaczył moją twarz. – Co się stało? – Nic. Paulina wynajęła nianię. – I to jest problem? Nie umiałam mu tego wyjaśnić. Nie chodziło o to, że nie ufam nikomu innemu przy dziecku. Chodziło o to, że wyobrażałam sobie coś zupełnie innego – siebie, z Marysią na rękach, śpiewającą jej te same kołysanki, które śpiewałam Paulince. Próbowałam się wtrącić − z miłości Przez pierwsze tygodnie jeździłam do nich prawie codziennie. Przynosiłam zapiekanki, prałam śpiochy, siedziałam z Marysią, żeby Paulinka mogła się wyspać. Byłam przekonana, że to widzi, że to doceni. Aż pewnego dnia przyjechałam bez zapowiedzi, tak jak zawsze, i zastałam w domu tę nianię. Młodą dziewczynę, może trzydziestoletnią, która trzymała Marysię tak swobodnie, jakby to było jej dziecko. – Dzień dobry – powiedziała uprzejmie, ale z takim spokojem, że poczułam się jak intruz we własnej rodzinie. Paulina wyszła z sypialni w szlafroku, za…

babcia-17-16a3c77.png
width: 1600
height: 1200

„Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
type: item
date: 2026-08-06T11:33:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
description: „Polcia i Bartuś mieli zostać ze mną dwa tygodnie, a skończyło się na tym, że niańczyłam ich przez całe wakacje. Musiałam sprzedać łańcuszek po mamie, żeby wykarmić wnuki, bo syn i synowa byli zbyt zajęci, żeby zrobić mi przelew.”
encoded: Dwa tygodnie. Kiedy synowa Sandra i mój syn Sławek postawili przede mną walizki dzieci i powiedzieli, że jadą odetchnąć po ciężkim roku, obiecali, że to tylko na dwa tygodnie. Pamiętam, jak się uśmiechałam, przytulałam Polę i Bartusia, mówiłam, że będzie super, że babcia da radę. W końcu to moje wnuki, życia bez nich sobie nie wyobrażam. Problem zaczął się tuż po tym, jak Sławek i Sandra wrócili do Polski. Bo kiedy wrócili, opaleni i wypoczęci, okazało się, że dzieci wcale nie wracają do domu na dobre. Zostały u mnie. Najpierw na weekend, „bo trzeba nadrobić w pracy”, potem na tydzień, „bo mamy zaległości po urlopie”, a potem to już się nie kończyło. Telefon z lotniska i cisza, która trwała tygodniami Sławek zadzwonił z lotniska, jeszcze zanim wezwał taksówkę do domu. – Mamo, dzieciaki mogłyby jeszcze u ciebie zostać na parę dni? Mam takie zaległości w pracy, że głowa mała. Powiedziałam, że oczywiście, że dam radę. Bo co miałam powiedzieć? Że mam sześćdziesiąt siedem lat i emeryturę, która nie rozciąga się jak guma? Moja emerytura to dwa tysiące trzysta złotych. Brzmi jak liczba z jakiegoś raportu, a nie z życia, ale to jest moje życie. Rachunki, leki, jedzenie – wszystko z tego trzeba wykroić. A teraz do tego dwie głodne buzie, przyzwyczajone do tego, co miały w domu. Minął tydzień. Potem drugi. Sławek i Sandra interesowali się dziećmi, nie powiem, ale ani myśleli je stąd zabierać. Siedziałam w kuchni, Pola płakała, bo Bartuś zabrał jej pilota od telewizora, a ja mieszałam zupę z resztek, próbując wyciągnąć z niej coś na obiad dla trojga. Łańcuszek po mamie i jajka od pani Krysi Pieniążki zaczęły się kończyć. Bartuś prosił o nowy zestaw klocków, bo „wszyscy na placu zabaw mają”, a ja musiałam mu powiedzieć, że babcia teraz nie ma pieniędzy. Wstyd mi było przed własnym wnukiem. Ale ten wstyd zaczynał się zamieniać w coś innego. Sprzedałam złoty łańcuszek po mamie w lombardzie, licząc, że w przyszłym miesiącu go odkupię. Odkładałam mniejsze porcje dla siebie, żeby dz…

babcia-oczekuje-zaplaty-za-opieke-nad-wnukami-3d2596a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
type: item
date: 2026-08-05T11:33:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Anetka powiedziała, że flirtowanie w moim wieku jest niesmaczne, a zadaniem babci jest rozpieszczać wnuki, zamiast szlajać się po uzdrowiskach. Kiedy ja po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję...”
encoded: Ciechocinek pachniał solą i mokrymi liśćmi, kiedy szłam alejką parkową obok Edwarda. Miał na sobie ten swój szary płaszcz, zawsze starannie wyprasowany, i mówił coś o operze, którą widział w Warszawie dwadzieścia lat temu. Śmiałam się głośniej, niż powinnam, ale nie mogłam się powstrzymać. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio ktoś tak uważnie mnie słuchał. – Pani Irenko, a pani zawsze taka wesoła, czy to zasługa tego powietrza? – zapytał, podając mi ramię przy wejściu na most. – To zasługa wyśmienitego towarzystwa, panie Edwardzie – odpowiedziałam i sama się zdziwiłam, jak łatwo mi to wyszło. Minęły dwa tygodnie od mojego przyjazdu do sanatorium. Miałam zabiegi na stawy, kąpiele borowinowe, spokojne popołudnia w czytelni. Ale prawdą jest, że najbardziej czekałam na te spacery o siedemnastej, kiedy słońce robiło się już łagodne, a Edward czekał na mnie przy tężniach z dwoma kawami w papierowych kubkach. Telefon, który wszystko zepsuł Telefon zadzwonił w środę, tuż po obiedzie. Byłam jeszcze w sukience, którą kupiłam sobie w miejscowym sklepiku – granatową, w drobne grochy, zupełnie niepodobną do tego, co nosiłam przez ostatnie lata. – Mamo, co to za historie mi ludzie opowiadają? – usłyszałam głos Anety, ostry jak zawsze, kiedy była zestresowana. – Jakie historie, kochanie? – Pani Basia z blokowiska widziała cię na zdjęciu jakiejś znajomej z Ciechocinka. Chodzisz pod rączkę z jakimś mężczyzną. Mamo, ty masz sześćdziesiąt pięć lat. Zamilkłam. Serce mi przyspieszyło, jakby złapano mnie na czymś zakazanym, choć przecież nic złego nie robiłam. – Aneta, to tylko spacery. Poznałam sympatycznego pana, wdowca, rozmawiamy, na imię ma... – Nie interesuje mnie, jak się nazywa. Interesuje mnie to, że wyglądasz jak nastolatka na potańcówce, a ja tu mam dwoje dzieci i pracę, która mnie wykańcza. Potrzebuję cię w domu, mamo. Nie szlajającą się w uzdrowisku i flirtującą z obcymi mężczyznami. Słowa „szlajanie się” i „flirt” zabolały. Poczułam, że policzki mi płoną ze wstydu, chociaż nie ro…

seniorka-w-sanatorium-152a32b.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend? Matka: „Przecież mają auto”
type: item
date: 2026-08-01T19:08:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: list do redakcji
description: Uważam, że skoro dziadkowie chcą spędzić czas z wnukiem, to powinni po niego przyjechać, a nie zrzucać całą logistykę na wiecznie zmęczonych rodziców. Przecież mają auto, mnóstwo wolnego czasu na emeryturze, więc nie zubożeliby od tego.
encoded: Szanowna Redakcjo! Wszystko zaczęło się od niewinnego posta pewnej dziewczyny w grupie dla rodziców, która zapytała, jak to jest u innych: czy dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend, czy to rodzice mają obowiązek tachać malucha przez pół województwa. Kiedy weszłam w sekcję komentarzy i zobaczyłam, jak starsze panie i niektóre mamy naskoczyły na autorkę posta, zdrętwiałam. Moja własna teściowa odstawia dokładnie taki sam cyrk. Babcia co tydzień dzwoni i opowiada, jak to potwornie tęskni za 4-letnim Miłoszkiem. Mówi, że chętnie weźmie go na sobotę i niedzielę do siebie. Super, prawda? Opieka dziadków nad wnukami − kto odpowiada za transport dziecka? Diabeł tkwi jednak w szczegółach, a konkretnie w dowozie. Teściowie mieszkają czterdzieści kilometrów od nas. Kiedy mówię, że super, niech wpadają po małego w piątek po południu, to nagle zaczyna się cała litania narzekań. A to, że im się nie opłaca jechać w tę i z powrotem, a to, że benzyna droga, a to, że przecież my mamy młode oczy i to my powinniśmy Miłoszka przywieźć i jeszcze w niedzielę wieczorem odebrać. No na litość boską, ręce opadają. My z mężem ciężko harujemy na etatach przez cały tydzień. W piątek o godzinie 17:00 jedyne, o czym marzę, to zrzucić szpilki, usiąść na kanapie i nie oglądać korków na trasie. Zamiast tego mam pakować młodego, wsiadać za kółko i tłuc się godzinę w jedną stronę, żeby zrobić teściom przyjemność. Dla mnie opieka dziadków nad wnukami w weekend to ma być też chwila oddechu dla zmęczonych rodziców, a nie kolejny logistyczny koszmar do odhaczenia na liście zadań. Czas wolny dziadków na emeryturze − dlaczego rodzice mieliby dowozić dzieci? Najbardziej rozwala mnie ten brak logiki u starszego pokolenia. Moi teściowie są od pięciu lat na emeryturze. Ich jedynym obowiązkiem w ciągu dnia jest podlanie pomidorów na działce i obejrzenie wieczornych wiadomości. Mają sprawne, nowoczesne auto, które większość tygodnia stoi bezczynnie pod domem i niszczeje. Dlaczego więc czł…

babcia-i-wnuczek-2-41dfc9a.png
width: 1600
height: 1200

Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
type: item
date: 2026-07-31T19:08:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: „Córka powiedziała, że to tylko kilka zasad. Kiedy przeczytałam kartkę, usiadłam przy stole i przez chwilę nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje u babci dla wielu dzieci są synonimem swobody, przygód i odrobiny pobłażliwości. Coraz częściej jednak dziadkowie słyszą od rodziców szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad wnukami. Nasza czytelniczka przyznaje, że lista, którą otrzymała od córki przed dwutygodniowym pobytem sześcioletniej Klary, mocno ją zaskoczyła. „Chciałam po prostu pobyć z wnuczką” Dzień dobry, mam 63 lata i od dawna czekałam, aż Klara będzie na tyle duża, by spędzić u mnie część wakacji. Gdy córka zapytała, czy zaopiekuję się nią przez dwa tygodnie, bardzo się ucieszyłam. Przygotowałam pokój, kupiłam farby, kredki i zaplanowałam wycieczki do lasu oraz nad jezioro. Byłam przekonana, że jedynym problemem będzie to, czy wnuczka nie zatęskni za rodzicami. Dzień przed przyjazdem córka wręczyła mi kartkę. Powiedziała, że spisała najważniejsze zasady. Na liście było kilkanaście punktów: żadnych lodów po godzinie 16, maksymalnie 20 minut bajek dziennie, zakaz chodzenia boso po trawie, codzienne ćwiczenia z angielskiego i obowiązkowe zasypianie o 19.30. Do tego dokładny jadłospis i prośba, żebym codziennie wysyłała zdjęcia wszystkich posiłków. „Zrobiło mi się żal Klary” Nie obraziłam się. Rozumiem, że dziś rodzice mają inne podejście niż my kiedyś. Zrobiło mi się jednak żal Klarci. Wakacje u babci powinny być czasem odpoczynku i wspólnej radości, a nie kolejnym projektem do realizacji według harmonogramu. Porozmawiałam z córką spokojnie. Ustaliłyśmy, które zasady są naprawdę ważne, a gdzie możemy sobie pozwolić na trochę luzu. Klara przyjechała, a my spędziłyśmy wspaniałe dwa tygodnie. Były lody, wieczorne czytanie książek i spacery boso po trawie. Dziś myślę, że córka nie chciała mnie kontrolować. Po prostu bardzo się stara być dobrą mamą. Mam jednak nadzieję, że pozwoli też swojej córce być po prostu dzieckiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice mają prawo ustalać zasady dotyczące swoich dzieci, a dziadkowie – własne granice związane z opieką. Przed dłuższym pob…

babcia-z-wnuczka-1e6b45e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
type: item
date: 2026-07-28T11:33:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że odpoczynek mi się należy. Nie przypuszczałam, że tak wiele się zmieni, gdy postawię córce jasne granice...”
encoded: Zawsze byłam tą babcią, która jest gotowa pomóc na każde zawołanie. Kiedy Lidka dzwoniła w środku tygodnia, żebym odebrała dzieci z przedszkola, rzucałam wszystko i pędziłam autobusem przez pół miasta. Byłam dumna, że mogę być dla niej wsparciem, choć czasem zmęczenie dawało mi się we znaki. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Poczułam, że nie jestem już w stanie dalej udźwignąć wszystkiego sama. Zmęczenie, którego nie da się zignorować Ostatnie miesiące były dla mnie trudne. Kręgosłup coraz częściej dawał o sobie znać, a poranki zaczynałam od proszków i ćwiczeń rozciągających. Każda kolejna prośba Lidki o pomoc wzbudzała we mnie coraz większy niepokój. Bałam się, że któregoś dnia naprawdę nie dam rady podnieść dzieci, pobawić się z nimi, czy nawet wyjść na spacer. Wiedziałam, że muszę postawić granicę, choć serce mi się krajało na samą myśl o tym. Przez lata słuchałam rad psychologów – „zadbaj o siebie, naucz się mówić nie, stawiaj granice” – ale kiedy przyszło do konkretów, okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Pewnego popołudnia, kiedy Lidka zadzwoniła z pytaniem, czy mogę zostać z dziećmi w weekend, poczułam, jak narasta we mnie napięcie. Chciałam się zgodzić, jak zawsze, ale coś mnie powstrzymało. – Lidka, nie mogę. Naprawdę nie dam rady. Mój kręgosłup już odmawia posłuszeństwa – powiedziałam, czując w gardle gulę. – Mamo, proszę cię, to tylko dwa dni. Z Markiem mamy rocznicę, wykupiliśmy weekend w spa... Ty zawsze byłaś z dziećmi! – jej głos drżał od emocji. – Wiem, ale ja już nie mogę. Po ostatnim weekendzie przez trzy dni leżałam z bólu. Może pomyślicie o niani? Stać was na to, a ja naprawdę już nie wyrabiam. Zapadła cisza. Wiedziałam, że jest rozczarowana, ale nie mogłam inaczej. – Niani? – powtórzyła chłodno. – No dobrze. Jak wolisz. Rozłączyła się. Zostałam sama z poczuciem winy i lękiem, co będzie dalej. Dwa tygodnie ciszy Nie spodziewałam się, że ta rozmowa tak bardzo zmieni nasze relacje. Lidka zamilkła. Nie odbierała moich telefonów, na wi…

zasmucona-babcia-607b76e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
type: item
date: 2026-07-27T13:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, po prostu bezczelnie wypinają się na wnuki w wakacje. Mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, ale od opieki wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. A potem jest wielki płacz przy wigilijnym stole, że dzieciaki ich nie odwiedzają, że wnuki są zimne i wolą siedzieć przed komputerem niż rozmawiać z babcią. Sami są sobie winni i nie zamierzam ich dłużej usprawiedliwiać.
encoded: Wczoraj zadzwoniłam do mamy z prośbą, żeby wzięła dzieciaki do siebie chociaż na trzy dni, bo z mężem mamy w firmie potworny młyn i nie wiemy już, w co ręce włożyć. Usłyszałam całą litanię wymówek, że ona ma teraz swoje plany, musi jechać do sanatorium, a teściowa jeszcze dodała, że na stare lata chce mieć święty spokój. No po prostu ręce opadają. Opieka dziadków nad wnukami − dlaczego babcia odmawia pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków z naszych czasów. Pamiętam, jak sama spędzałam u babci na wsi całe dwa miesiące, jadłam placki, biegałam po podwórku i budowałam najpiękniejsze wspomnienia. Moja mama wtedy pracowała, a babcia uważała za punkt honoru, żeby pomóc młodym. Dzisiaj? Dzisiaj jest totalne wygodnictwo i patrzenie na czubek własnego nosa. Moja matka woli iść na uniwersytet trzeciego wieku albo oglądać seriale, a teściowa spędza całe dni na działce, pielęgnując pomidory. Wnuki są super, ale tylko na obrazku, na chwilę, żeby zrobić ładne zdjęcie i pochwalić się koleżankom na osiedlu, jacy to oni są dumni. Kiedy przychodzi do realnego życia i trzeba pomóc w kryzysie, starsze pokolenie nagle zapada się pod ziemię. Przez ich samolubne podejście musimy z mężem wydawać kosmiczne pieniądze na prywatne półkolonie i obozy letnie, żeby dzieci nie siedziały same w bloku. Płatna opieka nad dzieckiem w wakacje kosztuje tyle, że oddajemy na to całą jedną pensję, a dziadkowie nawet słowem nie pisną, żeby się chociaż dorzucić. Konflikt pokoleń w rodzinie − jak niechęć dziadków niszczy relacje z dziećmi Najbardziej rozwala mnie jednak to późniejsze zdziwienie i pretensje. Moja teściowa potrafi ostentacyjnie płakać w słuchawkę, że Igor i Maks nie chcą do niej dzwonić, że jak przyjeżdżamy raz na dwa miesiące w odwiedziny, to dzieciaki bąkną tylko „dzień dobry” i uciekają do drugiego pokoju. A jak mają z nimi budować relacje, skoro dziadkowie są dla nich obcymi ludźmi? Dzieciak czuje, kiedy jest dla kogoś ciężarem i intruzem. Moje dzieci doskonale słyszały…

dziadkowie-7-d1d39c1.png
width: 1600
height: 1200

„Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
type: item
date: 2026-07-26T11:33:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: alimenty
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: Co ja jej takiego zrobiłam, że teraz się mści? Przecież pomagałam jej, ile mogłam... Chociaż mój Janek twierdzi, że to wcale nie była pomoc, a wtrącanie się...
encoded: Ja rozumiem, że jak się ludzie rozwodzą, to dlatego, że w ich małżeństwie dzieje się źle. Tak źle, że nie mogą już ze sobą wytrzymać. Naprawdę to rozumiem. Tak właśnie było w przypadku mojego syna i synowej. Najpierw spadła na nich wielka miłość, a potem przyszło życie. Jedno dziecko, drugie, praca, dom... Coś zaczęło się kruszyć, sypać, aż całkiem się rozpadło. Nieba chciałam im uchylić, a nie usłyszałam nawet „dziękuję” Próbowałam ich wesprzeć w walce o małżeństwo, bo kto inny miał to robić? Rodzice Marleny, których do dziś nie poznałam? Tak się życiem córki interesowali. Zajmowałam się wnukami, żeby mieli czas odpocząć i pobyć razem, i wcale nie liczyłam na wielkie podziękowania, zwykłe „dziękuję” by wystarczyło... Ale żebym uwag i pretensji musiała wysłuchiwać? Troje dzieci wychowałam, wyprowadziłam na ludzi, a nagle przy wnukach wszystko robię źle? No nic, kłócić się nie będę. Zamiast tego starałam się z nimi rozmawiać, znaczy z synem i synową. Chciałam im pomóc w rozwiązaniu tych wydumanych konfliktów, które się między nimi pojawiały i urastały do rangi katastrof, choć przecież to były tylko drobne nieporozumienia. Nie takie rzeczy się przeżyło, nie z takim kłopotami brało się za bary... Dobrze chciałam i za swoje chęci od obojga usłyszałam, że wtrącam się w nie swoje sprawy i mam przestać. Jak to nie moje? I Kamila, i Marlenę traktowałam jak swoje dzieci i równo ochrzaniałam, starając się przywrócić do pionu. – Niechże się mama wreszcie przestanie wtrącać, bo mam już tego po dziurki w nosie! – warknęła któregoś dnia Marlena. – Tylko pogarsza mama sytuację. Nic do mamy nie dociera, żadne prośby. Oboje z Kamilem mamy tego dosyć! Ależ mi się zrobiło przykro. Takie słowa za moją szczerą intencję pomocy? Za chwilę usłyszę, że to przeze mnie się rozwiedli! Była synowa w sądzie walczyła jak lwica o każdy grosz Bo w końcu, po wielu miesiącach wojen, Kamil złożył pozew o rozwód. Walka w sądzie też była zacięta. O to, czyja to była wina, o alimenty, o kontakty z dziećm…

zrezygnowana-babcia-da29edb.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
type: item
date: 2026-07-24T19:08:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
encoded: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinn…

dziadkowie-6-897d033.png
width: 1600
height: 1200

„Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
type: item
date: 2026-07-23T11:33:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
description: Czytając list babci, poczułam, jak mój świat się wali. Moja mama całe życie nosiła nazwisko kogoś, kto nie był z nią spokrewniony.
encoded: Dom babci Marii zawsze pachniał pastą do podłóg i starym drewnem. Po jej śmierci to ja wzięłam na siebie zadanie uporządkowania jej rzeczy. Z maleńką Lilą, która właśnie skończyła miesiąc, w chuście na piersi, metodycznie przeglądałam kolejne szafy. Zofia, moja mama, nie miała na to siły, a ja potrzebowałam jakiegoś zajęcia na urlopie macierzyńskim, żeby nie zwariować w pustym mieszkaniu. Wielka dębowa szafa w sypialni była pełna równo ułożonej pościeli i starych ubrań pachnących lawendą. Na samym dnie, pod stertą poszewek w kwiaty, znalazłam płaskie tekturowe pudełko. Nie było nawet ukryte – po prostu leżało tam, zapomniane albo celowo zostawione na samym spodzie. Lila wierciła się przez chwilę, po czym znowu zasnęła, oddychając miarowo. Usiadłam na brzegu skrzypiącego łóżka i otworzyłam pudełko. W środku znajdował się tylko jeden list. Koperta była zżółknięta, ale niezaadresowana. Wewnątrz był złożony na pół arkusz papieru, zapisany drobnym, starannym pismem babci. Zaczęłam czytać, spodziewając się jakichś sentymentalnych wspomnień albo uwag dotyczących pogrzebu. Prawda zapisana na pożółkłym papierze Pierwsze zdania były dość zwyczajne. Babcia pisała o tym, że życie mija szybciej, niż nam się wydaje, i że czasem decyzje podjęte w młodości rzucają cień na całą resztę naszych dni. Ale im dalej czytałam, tym bardziej czułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. List był zaadresowany do mojej mamy, Zofii, choć najwyraźniej babcia nigdy nie odważyła się go jej wręczyć. „Córeczko” – pisała babcia. „Kiedy to czytasz, mnie pewnie już nie ma. Nie miałam odwagi powiedzieć ci tego w twarz. Całe życie nosiłam ten ciężar sama. Twój ojciec, Tadeusz, wspaniały człowiek, którego kochałaś ponad wszystko, nie był twoim biologicznym ojcem”. Przestałam czytać. Musiałam zamknąć oczy, żeby litery przestały skakać. Dziadek Tadeusz. Ten sam, którego nazwisko nosiłam z dumą przed ślubem. Ten, który uczył mnie jeździć na rowerze i opowiadał historie o swoim ojcu i dziadku. Nasze rodowe dzie…

list-babci-c5047e2.png
width: 1600
height: 1200

„Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
type: item
date: 2026-07-19T19:08:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że stworzymy kochającą, wielopokoleniową rodzinę. Szybko jednak okazało się, że dla syna i synowej jestem tylko darmową opcją, dzięki której mogą oszczędzać, ignorując całkowicie moje potrzeby i spokój.”
encoded: Kiedy Janek i Marta zapytali, czy mogliby na jakiś czas wprowadzić się do mojego domu po narodzinach małego Antosia, poczułam prawdziwą radość. Zawsze marzyłam o domu pełnym życia, gwarze rozmów i dziecięcym śmiechu. Mój dom jest spory, odkąd mąż zmarł kilka lat temu, było mi w nim trochę zbyt pusto, a oni musieliby gnieździć się z małym w kawalerce. Pomyślałam, że to wspaniała okazja, by zacieśnić nasze więzi, pomóc im w tych pierwszych, trudnych miesiącach z noworodkiem i po prostu nacieszyć się byciem babcią. Oni dobrze zarabiają, nic by się nie stało, gdyby przez miesiąc czy dwa opłacali tamto puste mieszkanie. Zgodziłam się od razu. Przygotowałam dla nich całe piętro – dwa duże pokoje i osobną łazienkę. Wydałam sporo oszczędności na odświeżenie ścian i zakup nowych mebli, żeby czuli się komfortowo. Janek zawsze był moim oczkiem w głowie, a Marta wydawała się miłą, choć trochę zdystansowaną osobą. Wierzyłam, że wspólne mieszkanie nas zbliży. Pierwsze zgrzyty Początki były naprawdę obiecujące. Antoś to cudowne dziecko, a ja starałam się być wsparciem, nie narzucając się zbytnio. Gotowałam obiady, prałam, sprzątałam – wszystko po to, by młodzi rodzice mogli odpocząć. Jednak z biegiem tygodni zaczęłam zauważać drobne, ale irytujące zmiany. Marta zaczęła traktować mnie coraz bardziej jak darmową pomoc domową, a nie jak gospodynię. Nie pytała, czy mogłabym zająć się małym, po prostu stawiała mnie przed faktem dokonanym. – Mamo, my z Jankiem wyskoczymy na miasto, zrobisz małemu butelkę za godzinę, dobra? – rzuciła pewnego popołudnia, nawet nie czekając na moją odpowiedź, tylko łapiąc torebkę i wychodząc z domu. Zostawałam z Antosiem, czując lekkie ukłucie irytacji. Oczywiście, uwielbiałam wnuka, ale miałam też swoje plany, swoje życie, o które nikt już nie pytał. Zaczęli też zamawiać drogie jedzenie na dowóz, nie proponując mi nigdy poczęstunku, choć ja codziennie stawałam na rzęsach, by w lodówce było pełno domowego jedzenia. Przypadkowa rozmowa Któregoś wieczoru, ki…

smutna-babcia-po-odkryciu-prawdy-b8562cf.jpg
width: 1600
height: 1200

Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła”
type: item
date: 2026-07-19T06:12:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: chrzest
subject: list do redakcji
description: Od miesięcy pytałam synową, w co zamierza ubrać małego. Oferowałam nawet, że sama pójdę do porządnego sklepu z odzieżą dziecięcą i kupię Filipkowi piękny, elegancki, biały garniturek z muszką i kamizelką, żeby chłopak wyglądał jak mały dżentelmen. Synowa tylko fukała, przewracała oczami i powtarzała, żebym się nie wtrącała, bo ona już wszystko zaplanowała i zamówiła przez internet za grosze. No i masz babo placek, dopięła swego.
encoded: Szanowna Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo serce tłucze mi się w piersi jak szalone na samą myśl o tym, co wydarzyło się w zeszłą niedzielę. Jestem do głębi wstrząśnięta i po prostu załamana tym, jak dzisiejsze młode matki podchodzą do wielkich, rodzinnych uroczystości. W miniony weekend świętowaliśmy chrzest święty mojego wnuczka, Filipka. To miał być piękny, podniosły dzień, a skończyło się na tym, że ze wstydu chciałam uciec z kościoła i zapaść się pod ziemię przed całą rodziną i znajomymi. Wszystko przez moją synową, która kompletnie nie ma poczucia obciachu i uznała, że sakrament w kościele to jakaś rewia taniej mody z internetu. W co ubrać na chrzest małego chłopca? Upokorzenie przed ołtarzem Gdy weszłam do ich mieszkania w niedzielę rano, żeby pomóc przy przygotowaniach, na widok Filipka dosłownie odebrało mi mowę. Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu, który przyszedł w pogniecionej, foliowej torbie z Chin. To coś nawet koło porządnego ubranka nie leżało. Zamiast eleganckiego stroju, mój wnuk miał na sobie cienki, sztuczny kombinezon z nadrukowanym obrazkiem szelek i muszki, uszyty z tak podłego materiału, że aż prześwitywał. Wyglądało to jak tandetny kostium karnawałowy z marketu albo piżamka, a nie ubiór na jeden z najważniejszych dni w życiu małego chrześcijanina. Zaczęłam delikatnie tłumaczyć synowej, że tak nie wypada, że w kościele będą ludzie, fotograf, a dziecko powinno mieć na tę okazję prawdziwy garnitur, koszulę z kołnierzykiem i porządne spodenki. Synowa naskoczyła na mnie, że jest potworny upał, na dworze trzydzieści stopni i ona nie zamierza męczyć dziecka w sztywnych ubraniach, żeby zadowolić moje staroświeckie ambicje. Powiedziała, że ten chiński ciuch jest przewiewny, lekki i kosztował dwadzieścia złotych, więc nie będzie płakać, jak Filip zaraz się czymś zaleje albo ubrudzi się tortem. Słuchałam tego i czułam, jak wzbiera we mnie potężna fala żalu. Gdzie podziała się zwykła ludzka kultura i szacunek dla tradycji? Tanie ubranka dla dzie…

babcia-w-kosciele-2-9e89885.png
width: 1600
height: 1200

„Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
type: item
date: 2026-07-18T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje
description: „Miałam mieć cztery tygodnie świętego spokoju. Okazało się, że moja teściowa postanowiła wykorzystać ten czas, by pokazać mi, jak beznadziejną jestem matką”.
encoded: Lipiec miał być dla mnie i dla mojego męża, Tomka, miesiącem oddechu. Po intensywnym roku pełnym pracy, przedszkolnych infekcji, awantur o niezjedzone warzywa i chronicznego niedosypiania, perspektywa czterech tygodni wolności wydawała się niemal jak wygrana na loterii. Tomek sam zaproponował, żebyśmy wysłali naszą sześcioletnią Zuzię i czteroletniego Kubę do jego mamy. Danuta mieszkała na wsi, miała duży dom, ogród, a co najważniejsze – była emerytką, która ciągle narzekała, że rzadko widuje wnuki. – Odpoczniesz, kochanie – mówił Tomek, kiedy pakowałam walizki maluchów. – Mama świetnie sobie poradzi. Przecież wychowała mnie i mojego brata, a my jesteśmy w miarę normalni, prawda? Uśmiechnęłam się wtedy. Miałam pewne obawy, bo z Danutą zawsze miałyśmy trochę inne podejście do życia. Ja wierzyłam w rozmowę z dziećmi, tłumaczenie emocji, dawanie im wyboru i wyznaczanie granic bez podnoszenia głosu. Danuta z kolei była zwolenniczką „twardej ręki”, chociaż odkąd na świecie pojawiły się jej wnuki, trochę złagodniała. Tak przynajmniej myślałam. Zuzia i Kuba wyjechali w pierwszą sobotę lipca. Kiedy auto Tomka zniknęło za zakrętem, poczułam mieszankę ulgi i pustki. Przez pierwsze dni dzwoniłam codziennie, ale Danuta zawsze mówiła, że dzieci świetnie się bawią, są grzeczne i żebym się nie martwiła. Postanowiłam w końcu wyluzować. Umówiłam się z koleżankami na wino, nadrobiłam seriale, poszłam do fryzjera. Sielanka trwała do drugiego weekendu, kiedy zorientowałam się, że Zuzia zapomniała swojego ulubionego kocyka, bez którego podobno nie mogła zasnąć. Tomek był na szkoleniu w innym mieście, więc postanowiłam sama pojechać do teściowej w niedzielę rano, żeby zrobić niespodziankę. Czego oczy nie widzą... Podróż autem zajęła mi dwie godziny. Chciałam, żeby dzieciaki miały prawdziwą niespodziankę, więc zaparkowałam przy pobliskim lasku, może 10 minut od domu teściowej. Szłam wolno, delektując się ciepłym, letnim porankiem. Kiedy doszłam do jej furtki, zauważyłam, że jest otwarta. …

dzieci-na-wsi-38aa1d1.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
type: item
date: 2026-07-14T13:15:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
description: Jeszcze niedawno babcia kojarzyła się z osobą, która zawsze miała czas dla wnucząt – odbierała je z przedszkola, gotowała obiadki i ratowała rodziców w kryzysowych sytuacjach. Dziś coraz więcej mam i ojców przyznaje z rozczarowaniem: „Moi rodzice kochają wnuki, ale nie chcą się nimi zajmować”. Czy rzeczywiście współcześni dziadkowie stali się mniej rodzinni, czy po prostu świat zmienił się tak bardzo, że ich rola wygląda dziś zupełnie inaczej?
encoded: Mama i twórczyni internetowa @ma.ma.planuje zamieściła na Instagramie rolkę poruszającą ciekawy problem: dziadków, którzy nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. Kobieta opowiada o swoich doświadczeniach, gdy jako dziecko w każde wakacje, ferie, święta czy nawet weekendy spędzała czas ze swoimi dziadkami. Dziś coś się zmieniło, a coraz częściej słyszy się o dziadkach, którzy świadomie rezygnują z bawienia wnucząt. „Rozumiem Wasze rozgoryczenie, bo moja mama pracuje, ona za bardzo mi nie pomoże, nie weźmie wolnego, żeby przesiedzieć z dziećmi całe wakacje. Widzę też, że ona nie ma tej cierpliwości do dzieci. Moi teściowie również pracują, ale oni też bardziej lubią dzieci tylko na zdjęciach” – opowiada instagramerka. W dalszej części filmu pyta: skoro zdecydowaliśmy się na dzieci, dlaczego mamy pretensje do własnych rodziców, że nie chcą się zajmować naszymi dziećmi? Przecież swoje – nas – już odchowali. To dlaczego dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje? Przede wszystkim: nie zawsze jest tak, że nie chcą. Czasem nie mogą, choć bardzo by chcieli. Nie da się jednak ukryć, że współcześni dziadkowie często nie angażują się w opiekę nad wnukami tak intensywnie jak poprzednie pokolenia. Jedną z najważniejszych przyczyn jest zmiana stylu życia – dzisiejsi 60-latkowie i 70-latkowie są często nadal aktywni zawodowo, mają własne plany, pasje i potrzeby. Wiele osób zostaje dziadkami później niż kiedyś, więc w momencie narodzin wnuków nadal pracują i są pełni energii, ale niekoniecznie chcą całkowicie podporządkować swoje życie rodzinnej pomocy. Zmieniła się też mentalność – coraz więcej osób uważa, że wychowanie dzieci jest przede wszystkim zadaniem rodziców, a dziadkowie mogą wspierać, towarzyszyć. Dla części z nich emerytura czy okres przed emeryturą to pierwszy moment od wielu lat, kiedy mogą skupić się na sobie, podróżach, zdrowiu i odpoczynku. Na mniejsze zaangażowanie dziadków wpływają także inne czynniki: obowiązki zawodowe – wiele osób pracuje znacznie dłu…

babcia-z-wnukiem-w-wakacje-b3bb86d.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
type: item
date: 2026-07-12T06:12:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Długo powtarzałam sobie, że pieniądze nie powinny dzielić rodziny. Nie oczekiwałam od teściów wielkich prezentów ani przelewów na budowę domu. Z czasem zaczęło mnie jednak boleć coś zupełnie innego. Kiedy skończyliśmy budowę, nasz ogród stał się dla nich miejscem darmowych weekendów, a ja coraz częściej miałam wrażenie, że jesteśmy dla nich bardziej restauracją niż rodziną.
encoded: Z mężem przez osiem lat mieszkaliśmy w niewielkim mieszkaniu w bloku. Oboje pracowaliśmy, zostawaliśmy po godzinach, braliśmy dodatkowe fuchy i przez długi czas praktycznie zrezygnowaliśmy z wakacji oraz większych przyjemności. Raz w roku jeździliśmy z dzieciakami w góry i tyle. Kiedy w końcu kupiliśmy działkę, wiedzieliśmy, że budowa domu będzie ogromnym wyzwaniem, ale marzyliśmy o tym, żeby nasze dzieci miały własny ogród i trochę przestrzeni. Moi rodzice pomagali nam tak, jak mogli. Tata przyjeżdżał na działkę po pracy, pomagał przy wykończeniu tarasu i ogrodzenia, a mama przywoziła obiady, kiedy wiedziała, że cały dzień spędzamy na budowie. Nigdy nie oczekiwaliśmy od nich pieniędzy, bo wiedzieliśmy, że sami nie mają ich zbyt wiele. Teściowie od początku powtarzali, że nie będą się wtrącać. – To wasza inwestycja i wasze decyzje – mówił teść. – Młodzi muszą sobie radzić sami. Nie miałam o to pretensji. Każdy ma prawo dysponować swoimi pieniędzmi tak, jak uważa za słuszne. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że kilka miesięcy później zacznie mnie uwierać coś zupełnie innego. Odkąd stanął taras, zaczęły się weekendowe wizyty Wprowadziliśmy się na początku lata. Dom nie był jeszcze urządzony idealnie, ale dzieci wreszcie mogły biegać po własnym ogrodzie. Kupiliśmy niedużego grilla i któregoś weekendu zaprosiliśmy obie rodziny na wspólne spotkanie. Było naprawdę miło. Problem polegał na tym, że od tamtej pory teściowie zaczęli przyjeżdżać praktycznie w każdy weekend. Najpierw dzwonili. – Co robicie w sobotę? Może wpadniemy na grilla? Po kilku tygodniach przestali nawet pytać. – Będziemy około trzynastej. Nie róbcie obiadu, coś wrzucimy na ruszt. Tyle że to „coś” zawsze oznaczało mięso kupione przez nas. Przyjeżdżali z pustymi rękami. Nie przynosili sałatki, pieczywa ani napojów. Nawet kiedy wiedzieli, że spędzą u nas cały dzień, nigdy nie zapytali, czy czegoś nie kupić po drodze. Na początku machałam na to ręką. W końcu to rodzina. Najbardziej szkoda mi było dzieci Nasz…

remont-nowego-domu-4286ab6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
type: item
date: 2026-07-10T07:15:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dziećmi
description: Myślałam, że robię dla niej coś dobrego, zabierając wnuki na wakacje. Kiedy zadzwoniłam z niespodzianką, usłyszałam, co tak naprawdę dzieje się w moim własnym mieszkaniu.
encoded: Od początku uważałam to za świetny pomysł. Sylwia, moja córka, od miesięcy narzekała, że w mieszkaniu trzeba przeprowadzić generalny remont. Mówiła o zrywaniu podłóg, malowaniu, wymianie instalacji. Przy dwójce małych dzieci, siedmioletnim Julku i pięcioletniej Helenki, to brzmiało jak koszmar. Wtedy wpadłam na pomysł, który wydawał mi się wręcz idealny. – Pojadę z dzieciakami do Krynicy Morskiej – zaproponowałam pewnego niedzielnego popołudnia, kiedy wpadła do mnie na obiad. – Dwa tygodnie nad morzem. Helenka pooddycha jodem, Julek pobiega po plaży, a ty z Maćkiem ogarniecie ten wasz bałagan bez stresu i ciągłego pilnowania, żeby dzieci w coś nie wdepnęły. Sylwia spojrzała na mnie z taką wdzięcznością, że aż zrobiło mi się ciepło na sercu. Od razu zaczęła dziękować, mówiła, że to uratuje im życie i że jestem najlepszą mamą i babcią na świecie. Nawet Maciek, mój zięć, który zazwyczaj rzadko okazuje emocje, wydawał się szczerze wzruszony. Zorganizowałam wszystko sama. Opłaciłam pensjonat, kupiłam bilety na pociąg. Chciałam, żeby mieli czystą głowę. Mieszkaliśmy z Sylwią i jej rodziną pod jednym dachem od trzech lat. Po śmierci mojego męża, a jej ojca, uznaliśmy, że tak będzie łatwiej i oszczędniej. Zgodziłam się oddać im większość mojego dużego mieszkania, zostawiając dla siebie tylko jeden pokój i dostęp do wspólnej kuchni i łazienki. Było trochę ciasno, ale przecież to rodzina. Wyjazd był naprawdę udany. Pogoda dopisywała, dzieciaki bawiły się świetnie. Czułam się potrzebna. Wieczorami, kiedy wnuki już spały, lubiłam posiedzieć na balkonie, słuchając szumu fal i myśląc o tym, jak fajnie będzie wrócić do odnowionego, świeżego mieszkania. Niespodzianka, która zniszczyła wszystko W połowie drugiego tygodnia, w czwartek, postanowiłam zrobić Karolinie niespodziankę. Helena narysowała piękny obrazek dla mamy – całą naszą trójkę na plaży. Julek znalazł jakiś niesamowity kamień w kształcie serca. Pomyślałam, że zadzwonię do niej przez wideo, żeby pokazać jej te skarby i zo…

babcia-nad-morzem-2-0f8c103.png
width: 1600
height: 1200

„Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
type: item
date: 2026-07-09T07:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: To miało być zwykłe, niedzielne popołudnie. Zaparzyłam świeżą kawę, wyciągnęłam z piekarnika szarlotkę, a mój mąż Rafał właśnie nakrywał do stołu. W salonie bawiła się nasza córeczka, Łucja, układając skomplikowaną wieżę z klocków, podczas gdy czteroletni Gucio biegał dookoła niej, udając samolot. Krystyna, moja teściowa, siedziała na kanapie, popijając wodę i z uśmiechem przyglądając się Łucji.
encoded: Zawsze wiedziałam, że Krystyna ma słabość do swojej pierwszej wnuczki. Łucja była jej oczkiem w głowie od dnia narodzin. Kiedy jednak na świecie pojawił się Gustaw, liczyłam, że babcina miłość rozłoży się po równo. Niestety, czas pokazał coś zupełnie innego. Gucio był żywym, energicznym chłopcem, który wymagał uwagi, a teściowa coraz częściej zbywała go, tłumacząc się zmęczeniem lub bólem głowy. Postawiłam filiżanki na stole i usiadłam naprzeciwko Krystyny. – Pyszne ciasto, Aniu – powiedziała teściowa, krojąc mały kawałek. – Ale ja właściwie przyszłam z pewną propozycją. Zbliżają się wakacje, a ja wynajęłam na dwa tygodnie piękny domek nad morzem. Pomyślałam, że zabiorę Łucyjkę. Uśmiechnęłam się szeroko. To brzmiało jak wspaniały pomysł. Odpoczynek dla nas, świetna przygoda dla dzieci. – To cudownie, mamo! – odezwał się Rafał, siadając obok mnie. – Dzieciaki na pewno się ucieszą. Dawno nie były nad morzem. Krystyna odchrząknęła cicho, odkładając widelczyk na talerzyk. Jej wzrok uciekł gdzieś w stronę okna, a uśmiech nieco zbladł. – Och, chyba się nie zrozumieliśmy, Rafałku. Powiedziałam, że zabiorę Łucję. Tylko Łucję. Zapadła cisza. Spojrzałam na teściową, mrugając kilkakrotnie, jakbym przesłyszała się w tym, co właśnie powiedziała. – Słucham? – zapytałam, czując, jak w żołądku rośnie mi nieprzyjemny ciężar. – Jak to, tylko Łucję? A co z Guciem? Teściowa poprawiła okulary na nosie i westchnęła, jakby tłumaczyła coś niezbyt pojętnemu dziecku. – Aniu, bądźmy rozsądni. Gucio jest bardzo absorbujący. Biega, krzyczy, wszędzie go pełno. Ja mam już swoje lata, chcę odpocząć, pospacerować po plaży, poczytać książkę. Z Łucją można już normalnie porozmawiać, to ułożona, spokojna dziewczynka. Z Guciem to by była katorga, a nie wakacje. Wiedziałam, że to okropnie niesprawiedliwe Poczułam, jak krew uderza mi do twarzy. Spojrzałam na mojego synka, który właśnie podbiegł do babci, trzymając w rączce swój ulubiony plastikowy samolocik. – Babciu, patrz, jak leci! – zawołał radośnie,…

babcia-16-8a3abaa.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
type: item
date: 2026-07-05T14:15:51.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: teściowa
subject: wakacje
description: Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
encoded: Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z…

babcia-z-wnuczka-w-ogrodzie-7b42436.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
type: item
date: 2026-07-03T10:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Kiedy moi rodzice zaproponowali, że zabiorą sześcioletnią Lilkę na tydzień do Mikołajek, ucieszyłam się, że córka przeżyje prawdziwe wakacje. Codziennie wysyłali zdjęcia z basenu, placów zabaw i rejsów po jeziorze, więc byłam spokojna. W dniu ich powrotu czekałam przed domem z obiadem. Nie spodziewałam się, że z samochodu wysiądą tylko oni, a z bagażnika wyjmą... pustą walizkę.
encoded: Lilka od tygodni odliczała dni do wyjazdu. – Mamusiu, podobno tam są zjeżdżalnie większe niż w naszym aquaparku! – opowiadała podekscytowana. Moi rodzice byli równie szczęśliwi. – Zostaw ją nam. Wy odpoczniecie od codzienności, a my nacieszymy się wnuczką – przekonywała mama. Zgodziliśmy się bez wahania. Wiedziałam, że Lilka jest z nimi bezpieczna. Codziennie dostawałam zdjęcia. Raz budowali zamki z piasku nad jeziorem, innym razem jedli gofry, pływali w basenie albo karmili kaczki. Córka promieniała. Czekałam na Lilkę, a z auta wysiedli tylko rodzice W dniu powrotu ugotowałam jej ulubiony rosół i naleśniki z serem. Co chwilę wyglądałam przez okno. Kiedy samochód wreszcie wjechał na podjazd, od razu wybiegłam przed dom. Najpierw wysiadł tata. Potem mama. Rozejrzałam się. – Gdzie jest Lilka? – zapytałam od razu. Rodzice wymienili spojrzenia. – Kochanie... spokojnie... Nie byłam spokojna. Tata otworzył bagażnik. Wyciągnął dziecięcą walizkę. Była podejrzanie lekka. – Co się dzieje? – głos zaczął mi drżeć. – Najpierw wejdźmy do domu... – Nie! Gdzie jest moje dziecko?! Usłyszałam odpowiedź, której kompletnie się nie spodziewałam Mama westchnęła. – Lilka została u Helenki i Tadzia. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Helena i Tadeusz to moi teściowie, którzy mieszkają na Mazurach. – Jak to... została? – Wracaliśmy z tych Mikołajek no i wstąpiliśmy do nich, niespodziankę im zrobiliśmy. Tak się ucieszyli na jej widok, że zaproponowali, żeby została jeszcze kilka dni. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem. – I zgodziliście się... bez pytania mnie? – Lilka bardzo chciała... – Ma sześć lat! To nie ona podejmuje takie decyzje! Mama próbowała mnie uspokoić. – Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. – Niespodziankę?! Od pięciu minut jestem przekonana, że coś się stało mojemu dziecku! Tata podrapał się po głowie. – Rzeczy zostały u Helenki, bo są brudne. Przyjechaliśmy tylko po kilka nowych kompletów ubrań i sandały. Zaraz wracamy. Spojrzałam na pustą walizkę. Nagle wszystko za…

dziadek-z-wnuczka-na-pomoscie-w-Mikolajkach-d857005.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
type: item
date: 2026-07-02T11:33:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Kiedy mój 10-letni syn Kuba wrócił z tygodniowego pobytu u dziadków na wsi, wydawał się odrobinę dojrzalszy. Był opalony, uśmiechnięty i bez przerwy opowiadał o traktorze, warzywniku i psie sąsiadów. Dopiero wieczorem, gdy wyciągałam jego ubrania do prania, z kieszeni spodenek zaczęły wypadać banknoty. Byłam przekonana, że ktoś posunął się o krok za daleko.
encoded: Od kilku lat obowiązywała u nas ta sama tradycja. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego Kuba jechał na tydzień do moich rodziców. Mieszkali na wsi, mieli duży ogród, sad, kilka kur. Sąsiad miał psa, który był dla Kuby największą atrakcją. Dla mnie i mojego męża był to też moment, żeby spokojnie popracować. Oboje pracowaliśmy na pełen etat, a urlop mieliśmy dopiero w sierpniu. Wiedzieliśmy, że u dziadków Kuba nie będzie się nudził. – Nie siedzi tam z telefonem? – zapytałam mamę pierwszego dnia. – Telefon? – zaśmiała się. – On nie ma nawet czasu o nim pamiętać. Z ojcem od rana coś budują, potem podlewają pomidory, a po obiedzie jeżdżą rowerami nad staw. Brzmiało idealnie. Codziennie dostawałam zdjęcia. Kuba z taczką pełną jabłek. Kuba z konewką większą od siebie. Kuba trzymający ogromną cukinię i śmiejący się do aparatu. Patrzyłam na te fotografie z uśmiechem. Cieszyłam się, że choć przez chwilę może przeżyć dzieciństwo trochę inne niż między blokami i ekranami. Nie wiedziałam, że dziadek miał wobec tych wakacji jeszcze jeden plan. Banknoty wysypywały się z kieszeni jeden po drugim Po tygodniu pojechaliśmy po Kubę. Już w samochodzie nie przestawał opowiadać. – Mamo, umiem już odpalić kosiarkę! I dziadek nauczył mnie wiązać pomidory! A wiesz, ile ziemniaków wykopaliśmy? – Spokojnie – śmiał się mój mąż. – Opowiesz wszystko po kolei. Wieczorem wrzucałam jego rzeczy do prania. Najpierw wyciągnęłam z kieszeni spodenek zwinięty banknot. Pięćdziesiąt złotych. Pomyślałam, że pewnie dostał od babci na lody. Potem z drugiej kieszeni wypadły dwie dwudziestki. Z bluzy kolejne sto złotych. Na końcu z małej kieszonki w plecaku wyjęłam kopertę. W środku było jeszcze dwieście pięćdziesiąt złotych. Usiadłam na łóżku. – Tomek! – zawołałam męża. Przyszedł po chwili. – Co się stało? Pokazałam mu zawartość koperty. – Wiedziałeś o tym? Pokręcił głową. – Skąd on ma tyle pieniędzy? Policzyliśmy wszystko. Pięćset czterdzieści złotych. Jak na dziesięciolatka była to ogromna kwota. Nie mogłam uwi…

wnuk-z-dziadkiem-nad-jeziorem-a8ab740.jpg
width: 1600
height: 1200