Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
Po ostatniej wizycie u mojego syna i synowej wciąż nie mogę dojść do siebie z oburzenia i bezsilności. Jako matka, która wychowała dwójkę zdrowych, mądrych dzieci, z przerażeniem patrzę na to, jak współcześni rodzice dają sobie wchodzić na głowę przez własne kapryśne pociechy.
Zdecydowałam się przelać swoje emocje na papier, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę goryczy i uświadomiła mi, w jak chorym kierunku zmierza dzisiejsze rodzicielstwo. Zostałam zaproszona do syna na tradycyjny, rodzinny obiad, na który moja synowa, Magda, przygotowała pyszne, domowe kotleciki z piersi kurczaka, ziemniaczki i mizerię. Wszyscy usiedliśmy do stołu, atmosfera była miła, dopóki mój 10-letni wnuczek, rozwalony na krześle, nie zaczął grzebać widelcem w talerzu i marudzić, że on tego nie zje. Zamiast stanowczej reakcji rodziców, zobaczyłam coś, co dosłownie zwaliło mnie z nóg i sprawiło, że do teraz gotuje się we mnie krew. Babcia: uleganie zachciankom dziecka przy stole to błąd Spodziewałam się, że syn lub synowa spokojnie, ale stanowczo powiedzą małemu, że to jest obiad dla całej rodziny i nic innego dzisiaj nie dostanie. Tymczasem Magda natychmiast zerwała się z krzesła, zaczęła przepraszać małego i zapytała potulnym głosem, na co jego wysokość hrabia ma w takim razie ochotę. Wnuczek bezczelnie zażądał suchego makaronu świderki bez niczego, a moja synowa jak gdyby nigdy nic pobiegła do kuchni, nastawiła garnek z wodą i zaczęła gotować mu osobny posiłek! Siedziałam przy tym stole z otwartymi ze zdziwienia ustami, patrząc na mojego syna, który tylko wzruszył ramionami i stwierdził, że przecież dziecka nie zagłodzą. Moim zdaniem to, co robi Magda, to nie jest żadna miłość czy nowoczesne podejście, ale zwyczajne, ordynarne uleganie zachciankom dziecka, które uczy go totalnego braku szacunku. Dziecko od najmłodszych lat dostaje jasny komunikat: „Twój kaprys jest dla nas rozkazem, możesz rządzić całym domem i dyrygować dorosłymi”. Presja otoczenia a bezstresowe wychowanie współczesnych dzieci Kiedy nie wytrzymałam i delikatnie zwróciłam synowej uwagę, że w ten sposób uczy małego skrajnego egoizmu, usłyszałam w odpowiedzi potwornie arogancką tyradę o nowoczesnej psychologii. Magda zaczęła mnie pouczać, że dzisiaj nie zmusza się dzieci do jedzenia, że maluch ma prawo wyboru i że ona szanuje jego autonomię, żeby nie wywołać u niego traumy i zaburzeń odżywiania w przyszłości. Słuchałam tych bzdur i zastanawiałam się, kiedy świat tak potwornie stanął na głowie, że normalne stawianie granic nazywa się robieniem traumy. Dzisiejsi rodzice są po prostu słabi, przerażeni i bezradni wobec własnych dzieci, a każdą swoją porażkę wychowawczą i lenistwo tłumaczą mądrymi formułkami z internetowych blogów. Boją się urazić dumę kilkulatka, boją się jego płaczu i tupania nogą, więc dla świętego spokoju wolą stać przy garach i spełniać kulinarne zachcianki małego cesarza. Zamiast wychowywać silnych, odpornych na frustrację ludzi, hodujemy pokolenie roszczeniowych księżniczek i książąt, którzy nie znają słowa „nie” i myślą, że cały świat będzie kręcił się wokół nich. Trzeba nauczyć dziecko szacunku do jedzenia i pracy rodziców Za moich czasów zasada była prosta, jasna i sprawdzała się przez pokolenia: jesz to, co jest ugotowane dla wszystkich, albo odchodzisz od stołu i czekasz głodny do kolacji. Żadne dziecko od pominięcia jednego obiadu nie umarło z głodu, wręcz przeciwnie − po dwóch godzinach biegania po podwórku zjadało wszystko z talerza bez ani jednego grymasu. Ugotowanie suchego makaronu, bo dziecko nie ma humoru na mięso, to potworny brak szacunku dla pracy osoby, która ten obiad przygotowała, oraz dla samych pieniędzy wydanych na zakupy. Współczesne matki zatraciły gdzieś zdrowy rozsądek i instynkt, stając się niewolnicami swoich własnych dzieci w imię źle pojętej miłości i wolności. Jeśli teraz Magda nie potrafi wyegzekwować zjedzenia normalnego posiłku, to aż strach pomyśleć, co będzie działo się w tym domu, gdy mały wejdzie w wiek nastoletni. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy młodym mamom, które bezmyślnie kopiują modne trendy z internetu − zacznijcie wreszcie wymagać i stawiać granice, bo bycie rodzicem to nie zabawa w spełnianie życzeń! Babcia Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
5-latka przez 15 minut wybierała bluzkę. Babcia z niedowierzaniem: „Klasyczny dzieciocentryzm”
Nie sądziłam, że dożyję czasów, w których cała rodzina będzie stać na baczność tylko dlatego, że mały człowiek nie może zdecydować się na kolor aplikacji na koszulce. To, co zobaczyłam u mojej córki w zeszłą niedzielę, przelało czarę goryczy i uświadomiło mi, że dzisiejsze wychowanie zmierza w bardzo niebezpieczną stronę.
Dzień dobry, drogie Mamy i Babcie. Piszę do Was, bo po ostatniej wizycie u mojej córki i zięcia wciąż nie mogę ochłonąć. Kocham moje wnuki nad życie, oddałabym za nie wszystko, ale to, co dzieje się teraz w polskich domach, przechodzi ludzkie pojęcie. Zaplanowaliśmy wspólne wyjście na lody, pogoda piękna, ja już gotowa, zięć trzyma kluczyki w ręku, stoimy w korytarzu w pełnym rynsztunku. I nagle zaczyna się spektakl. Moja 5-letnia wnuczka oświadcza, że ta bluzka, którą ma na sobie, jej nie pasuje do nastroju. Myślałam, że córka powie krótko: „Zostaje tak, jak jest, idziemy”. Ale nie. Moja córka uklękła przed nią i z anielską cierpliwością zaczęła proces, który trwał równe piętnaście minut. Ubierz ją w cokolwiek i wychodzimy − lekcja cierpliwości czy absurdu? Stałam w tych moich wyjściowych butach, w płaszczu, czując, jak pot spływa mi po plecach, i patrzyłam z niedowierzaniem. Wnuczka wyciągała z szafy jedną bluzkę, drugą, rzucała nimi o łóżko, kręciła nosem, a moja córka dopytywała: „A jak się w tym czujesz? Czy ta bluzeczka cię nie gryzie? Chcesz decydować o swoim wyglądzie, prawda?”. No litości! Przecież to jest 5-letnie dziecko, a nie modelka na wybiegu w Paryżu! Kiedy w końcu nie wytrzymałam i powiedziałam: „Ubierz ją w cokolwiek i wychodzimy!”, córka spojrzała na mnie, jakbym była jakimś potworem z poprzedniej epoki. Usłyszałam, że teraz buduje się w dziecku poczucie sprawstwa i autonomię. Że dziecko musi czuć, że jego głos ma znaczenie. Ja rozumiem, że czasy się zmieniły, że my byliśmy wychowywani twardą ręką, ale to, co widzę teraz, to klasyczny dzieciocentryzm w najczystszej, toksycznej postaci. Przez kwadrans czworo dorosłych ludzi (ja, zięć i druga babcia, która akurat wpadła) było zakładnikami humoru przedszkolaka. Czy to naprawdę jest nauka decyzyjności? Dla mnie to czysty absurd i robienie z dziecka małego cara, któremu wszystko wolno. Mały car w centrum wszechświata, czyli gdzie podział się szacunek do dorosłych? Najbardziej zabolało mnie to, że w tym całym dawaniu sprawstwa zupełnie zapomniano o szacunku dla czasu i wysiłku innych. My tam staliśmy jak służący, czekając na werdykt pięciolatki. Nikt nie powiedział: „Kochanie, babcia czeka, jest gorąco, wybierz szybko albo ja wybiorę za ciebie”. Nie, to my mieliśmy się dostosować. Córka tłumaczy mi, że granice dziecka są święte. A co z moimi granicami? Co z granicami zięcia, który tylko nerwowo spoglądał na zegarek? Moim zdaniem takie wychowanie wcale nie pomaga dzieciom. Wręcz przeciwnie − przygotowuje im miękkie lądowanie w świecie, który wcale nie będzie chciał na nie czekać. Czy szef w przyszłej pracy też będzie czekał 15 minut, aż wnuczka wybierze odpowiednią czcionkę w mailu, bo musi poczuć sprawstwo? Śmiem wątpić. Robimy dzieciom krzywdę, wmawiając im, że ich najmniejsza zachcianka jest ważniejsza niż komfort całej grupy. Potem się dziwimy, że młodzież jest roszczeniowa i nie potrafi poradzić sobie z najmniejszą odmową. Jeśli w domu wszystko kręci się wokół koloru bluzki, to jak to dziecko ma zrozumieć, że czasem trzeba się po prostu dostosować do reszty? Poczucie sprawstwa czy zwykła bezradność rodziców? Zastanawiam się często, czy te wszystkie mądre terminy z poradników to nie jest przypadkiem zasłona dymna dla zwykłej bezradności współczesnych rodziców. Łatwiej jest powiedzieć „Daję mu wybór”, niż narazić się na krzyk i tupanie nogą. Bo przecież dzisiejsze dzieci nie mogą płakać, nie mogą czuć frustracji − bo to niby łamie im psychikę. Moje pokolenie wiedziało, że jak mama mówi „Idziemy”, to się idzie. I nikt z nas nie ma traumy z powodu tego, że musiał założyć niebieski sweter zamiast zielonego. Wyszliśmy z tego domu w końcu, ale lody mi już nie smakowały. Patrzyłam na tę moją wnuczkę, która z dumną miną kroczyła w wybranej bluzce, i czułam smutek. Smutek, bo widzę, jak rodzice stają się niewolnikami własnych dzieci w imię źle pojętej nowoczesności. Chciałabym zapytać inne mamy i babcie: czy naprawdę uważacie, że takie celebrowanie każdego kaprysu to dobra droga? Czy nie tęsknicie za czasami, kiedy w domu panowały jasne zasady, a dziecko wiedziało, że jest częścią rodziny, a nie jej dyrektorem zarządzającym? Bo ja, stojąc w tych butach przy drzwiach, poczułam, że w tym nowoczesnym domu zabrakło miejsca na zwykłą, ludzką życzliwość wobec nas, dorosłych. Z poważaniem, Babcia Grażyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
„Ale ty jesteś brzydka”. Po tych słowach zakazałam babci widywać wnuczkę
Wciąż trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Od dwóch dni w mojej rodzinie trwa konflikt, a ja zostałam okrzyknięta wyrodną córką i histeryczką.
Wszystko przez to, że podjęłam decyzję, której moi rodzice i rodzeństwo nie potrafią zrozumieć: zakazałam własnej matce kontaktów z moją córką, dopóki nie zrozumie, jak wielką krzywdę wyrządziła dziecku jednym, krótkim zdaniem. Zupa ważniejsza niż godność dziecka? Wszystko wydarzyło się podczas niedzielnego obiadu. Moja 6-letnia córka, Lenka, to niejadek − każdy, kto ma takie dziecko, wie, ile cierpliwości wymaga jedzenie. Lenka zjadła pół talerza zupy i grzecznie powiedziała, że już nie może. Moja mama, typowa babcia z poprzedniej epoki, uznała jednak, że nie odpuści. Zaczęło się namawianie, potem szantaż o deserek, aż w końcu Lenka skrzywiła się z niechęcią i odsunęła talerz. I wtedy to usłyszałam. Moja mama spojrzała na nią z taką pogardą, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałam, i rzuciła prosto w te małe, ufne oczy: „Fuj, Lenka, nie krzyw się tak. Ale ty jesteś brzydka, jak się nie słuchasz. Nikt nie będzie chciał patrzeć na taką brzydką dziewczynkę”. W pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak moje dziecko sztywnieje, jak jej bródka zaczyna drżeć, a w oczach pojawiają się łzy. Lenka nie płakała dlatego, że nie chciała jeść. Płakała, bo najbliższa osoba powiedziała jej, że jest brzydka. Toksyczne metody wychowawcze, na które nie ma mojej zgody Kiedy natychmiast zareagowałam i kazałam mamie przeprosić, usłyszałam tylko lekceważące: „Daj spokój, przecież żartuję, muszę ją jakoś zmotywować, żeby jadła, bo wyrośnie na niejadka i chuchro”. Moja matka szczerze wierzy, że uderzenie w najczulszy punkt małej dziewczynki, w jej poczucie bycia ładną i akceptowaną, to świetna metoda wychowawcza. Według niej strach przed byciem nieatrakcyjną ma sprawić, że dziecko stanie się posłuszne. Dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna. Nie ma mojej zgody na to, by ktokolwiek, nawet rodzona babcia, budował w moim dziecku kompleksy tylko po to, żeby talerz był pusty. Dzisiaj powie jej, że jest brzydka, bo nie je zupy. Jutro powie, że jest głupia, bo dostała gorszą ocenę. A pojutrze Lenka będzie dorosłą kobietą, która nienawidzi swojego odbicia w lustrze, bo w głowie zawsze będzie słyszeć głos babci. Ja przez lata walczyłam z niską samooceną, którą fundowano mi w domu podobnymi uwagami, i obiecałam sobie, że moje dziecko nigdy przez to nie przejdzie. Granice, których nie wolno przekraczać w imię „dobra rodziny” Zabrałam Lenkę, spakowałam się i wyszłam. Od tego czasu nie mogę się uwolnić od telefonów ojca i siostry. Słyszę, że przesadzam, że mama miała dobre intencje, że starszym się wybacza. Otóż nie. Starszym, zwłaszcza tym, którzy mienią się kochającymi dziadkami, nie wolno niszczyć psychiki dziecka. Jeśli moja matka uważa, że ma prawo obrażać moją córkę, to znaczy, że nie dorosła do roli babci. Podjęłam decyzję: dopóki mama szczerze nie przeprosi Lenki i nie zrozumie, że wygląd dziecka nie jest kartą przetargową w walce o posłuszeństwo, nie będzie się z nią widywać. Może dla kogoś to radykalne, ale ja stoję na straży bezpieczeństwa emocjonalnego mojego dziecka. Rodzina powinna być bezpiecznym portem, a nie miejscem, gdzie dostaje się ciosy prosto w serce za niedojedzoną zupę. Nie pozwolę, by toksyczne schematy z czasów PRL-u zatruły życie mojej córeczki. Wolę, żeby Lenka miała w pamięci babcię jako kogoś, kto ją zranił, niż żeby codziennie bała się, że przestanie być kochana, bo się skrzywiła. Alicja J. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Tak toksyczny dziadek niszczy relacje w rodzinie. Tych 3 zachowań seniora nie wolno akceptować
Często przymykamy oko na złośliwe uwagi czy manipulacje seniorów rodu, tłumacząc to ich wiekiem lub trudną przeszłością. Tymczasem toksyczne zachowania dziadka mogą realnie zagrażać prawidłowemu rozwojowi emocjonalnemu twoich dzieci.
Przyzwyczailiśmy się do analizowania relacji z matkami czy teściowymi, ale postać seniora rodu często pozostaje poza krytyką. „Przecież to starszy człowiek”, „On już się nie zmieni”, „Trzeba go szanować” − te zdania działają jak parasol ochronny dla zachowań, które w każdej innej relacji nazwalibyśmy przemocą emocjonalną. Czas złożyć ten parasol i przyjrzeć się prawdzie, nawet jeśli jest ona niewygodna. Autorytarny władca i sędzia, czyli dom jako pole bitwy o wpływy Najbardziej jaskrawym typem toksycznego dziadka jest ten, który nigdy nie oddał insygniów władzy. Dla niego syn czy córka, mimo posiadania własnych dzieci i siwych włosów na skroniach, wciąż są tylko „smarkaczami”, którzy o życiu nie wiedzą nic. Taki senior nie prosi o zdanie − on wydaje dekrety. Przychodzi do twojego domu bez zapowiedzi, krytykuje sposób, w jaki trzymasz widelec, i głośno komentuje twoje metody wychowawcze przy niedzielnym obiedzie, robiąc to często w obecności twoich dzieci. Najgorsze w tym wszystkim jest systematyczne podkopywanie twojego autorytetu. Gdy mówisz dziecku: „Nie wolno jeść słodyczy przed obiadem”, toksyczny dziadek z kpiącym uśmiechem wyciąga batonika i mówi: „Daj spokój, od jednego nic mu się nie stanie”. To nie jest niewinne rozpieszczanie wnuków. To świadoma gra na osłabienie twojej pozycji. Senior w ten sposób buduje koalicję z wnukiem przeciwko tobie, stawiając się w roli tego „dobrego”, a ciebie obsadzając w roli złego policjanta. Jeśli na to pozwalasz w imię świętego spokoju, dajesz mu sygnał, że twoje zasady są opcjonalne. 3 zachowania toksycznego dziadka, których nie wolno ignorować Aby skutecznie postawić granicę, musimy najpierw wiedzieć, gdzie kończy się trudny charakter, a zaczyna toksyczność. Oto trzy schematy, które powoli niszczą relacje w rodzinie: Poniżanie pod płaszczem „żartu”. To klasyka gatunku. Dziadek rzuca złośliwą uwagę na temat twojej pracy, wagi czy zarobków męża, a gdy mówisz, że przesadził, ucina temat krótkim: „Aleś ty się zrobiła przewrażliwiona, żartować już nie można?”. To czysty gaslighting − sprawianie, że zaczynasz wątpić we własne odczucia i czujesz się winna za to, że poczułaś się urażona. Manipulacja poczuciem winy i zdrowiem. Gdy tylko spróbujesz się sprzeciwić lub zapowiedzieć, że w te święta chcecie zostać sami, senior nagle „dostaje kołatania serca” lub przypomina wszystkim, że „może to jego ostatnie Boże Narodzenie”. Wykorzystywanie własnej starości i dolegliwości do wymuszania posłuszeństwa to emocjonalny szantaż najczystszej wody. Dzieci obserwujące tę grę uczą się, że miłość to obowiązek i wieczny dług, którego nie da się spłacić. Dzielenie wnuków na lepsze i gorsze. To zachowanie potrafi zostawić rany na całe życie. Toksyczny dziadek może faworyzować jedno dziecko, zasypując je prezentami i uwagą, podczas gdy drugie traktuje z chłodem lub ignoruje. To nie są preferencje − to celowa strategia „dziel i rządź”, która ma wzbudzić rywalizację i poczucie niskiej wartości u dziecka, które nie spełnia „standardów” seniora. Jak przeciąć pępowinę w wieku trzydziestu lub czterdziestu lat? Wielu rodziców pyta: „Ale jak ja mam mu to powiedzieć? To mój ojciec!”. Odpowiedź jest bolesna, ale konieczna: szacunek należy się każdemu, ale to nie znaczy, że masz pozwolić sobie wchodzić na głowę. Toksyczny dziadek karmi się twoim milczeniem i strachem przed konfrontacją. Dopóki nie usłyszy stanowczego „nie”, będzie przesuwał granicę coraz dalej, aż we własnym domu poczujesz się jak gość. Odzyskanie steru wymaga chirurgicznej precyzji. Nie chodzi o to, by rozwiązywać konflikt krzykiem i wywoływać wojnę, ale by nie dać się wciągnąć w prowokacje. Jeśli dziadek zaczyna krytykować, krótko ucinamy: „To twoje zdanie, my zdecydowaliśmy inaczej”. Jeśli łamie zasady dotyczące dzieci, interweniujemy natychmiast, wyprowadzając malucha z pokoju, gdy to konieczne. Musimy zrozumieć, że chroniąc siebie przed toksycznym wpływem seniora, chronimy przede wszystkim nasze dzieci. One potrzebują widzieć rodziców, którzy będą ich skałą, a nie takich, którzy kulą się przed każdym grymasem dziadka. Pamiętaj: bycie dobrą córką czy dobrym synem nie oznacza bycia ofiarą. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Mam już dość bycia „babcią-pogotowiem”, która nie ma prawa do własnego zmęczenia, hobby czy po prostu świętego spokoju.
Mam 64 lata, niedawno przeszłam na emeryturę i marzyłam o tym, że w końcu poczytam książki, zapiszę się na uniwersytet trzeciego wieku i zadbam o swoje zdrowie. Tymczasem mój syn i synowa uznali, że moja emerytura to po prostu etat dla nich − darmowy, całodobowy i bez prawa do urlopu. Emerytura to nie jest etat u dorosłych dzieci Wszystko zaczęło się niewinnie, od prośby o zostanie z wnukami raz w tygodniu. Ale szybko „raz w tygodniu” zamieniło się w codzienność. Synowa potrafi zadzwonić o siódmej rano i zapytać, czy już wstałam, bo ona musi coś załatwić i zaraz podrzuci mi Antosia i Maję. Nikt nie pyta, czy mam plany, czy bolą mnie plecy, czy po prostu mam gorszy dzień. Stałam się dla nich meblem, elementem wyposażenia domu, który ma być zawsze dostępny, kiedy oni chcą wyjść do kina, na siłownię czy do fryzjera. Najbardziej boli mnie to, że kiedy próbuję delikatnie odmówić, słyszę tylko: „Mamo, ale co ty masz do roboty? Przecież i tak siedzisz w domu”. Tak, siedzę w domu, bo zapracowałam na to przez czterdzieści lat ciężkiej pracy! Moim obowiązkiem nie jest wychowywanie drugiego pokolenia dzieci. Ja swoje dzieci już wychowałam, nocami nie spałam, pieluchy prałam w rękach i teraz mam prawo do odpoczynku. Kocham moje wnuki nad życie, ale miłość nie oznacza bycia darmową służbą na każde skinienie palca. Granice, których młodzi rodzice nie chcą zauważyć Ostatnia sobota była przełomem. Miałam umówioną wizytę u kardiologa, a potem kawę z dawną koleżanką z pracy − czekałam na to spotkanie dwa tygodnie. Synowa podjechała pod dom, otworzyła drzwi auta, wypuściła dzieci na podjazd i krzyknęła przez okno: „Mamo, wrócimy wieczorem, musimy skoczyć do galerii po buty!”. Nawet nie weszła, nie zapytała, czy mogę. Po prostu uznała, że jestem dostępna. Wtedy we mnie coś pękło. Wyszłam na ganek, wzięłam dzieci za ręce, podeszłam do samochodu i powiedziałam te trzy słowa, których ona zupełnie się nie spodziewała: „Swoje już odchowałam”. Widok jej miny był bezcenny. Najpierw było niedowierzanie, potem foch, a na końcu wyrzut: „Ale jak to? Przecież dzieci się nastawiły”. Spokojnie odpowiedziałam, że dzieciom nic się nie stanie, jeśli spędzą sobotę z rodzicami, a ja mam prawo do swojego życia. Zamknęłam furtkę i pojechałam na swoje spotkanie. Czułam się winna przez pierwsze piętnaście minut, a potem poczułam niesamowitą wolność. Szacunek do starszych to nie tylko puste słowa Młodzi rodzice często narzekają na brak pomocy, ale zapominają, że pomoc to dar, a nie obowiązek. My, dziadkowie, nie jesteśmy instytucją, którą można zarządzać przez aplikację w telefonie. Chcę być babcią, która zabiera wnuki na lody, opowiada im bajki i piecze z nimi ciastka, a nie babcią, która jest sprzątaczką, kucharką i niańką, bo rodzice chcą mieć czas dla siebie. My też tego czasu potrzebujemy, może nawet bardziej, bo czujemy, jak szybko ucieka. Piszę to, żeby inne babcie i inni dziadkowie nie bali się mówić „nie”. Nasze dzieci muszą zrozumieć, że ich wybory życiowe i ich rodzicielstwo to ich odpowiedzialność. My możemy ich wspierać, możemy pomagać w sytuacjach podbramkowych, ale nie możemy dawać się wykorzystywać. Szacunek do rodziców objawia się także w tym, że szanuje się ich czas i prawo do odpoczynku. Od tamtej soboty w mojej rodzinie panuje chłodna atmosfera, ale wiecie co? W końcu przeczytałam książkę od deski do deski i nikt mi nie przerwał w połowie zdania. I tego życzę wszystkim seniorom − odwagi do bycia sobą, a nie tylko babcią na zawołanie. Pozdrawiam serdecznie, Elżbieta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
W wielu rodzinach obraz idealnej babci jest niemal nienaruszalny. To seniorka, która zawsze służy pomocą, przychodzi z domowym ciastem i deklaruje gotowość do opieki nad wnukami w każdej wolnej chwili.
Pod tą grubą warstwą lukru i rzekomego poświęcenia często kryje się zjawisko, które psycholodzy określają mianem pasywnej agresji lub manipulacji emocjonalnej. Toksyczna babcia to postać, która rzadko działa w sposób jawnie wrogi. Przeciwnie − ona „chce tylko dobrze”, ale jej działania systematycznie podkopują pozycję rodziców, tworząc w domu atmosferę niepewności i napięcia. Pod płaszczem bezgranicznej miłości, czyli jak babcia przejmuje stery Głównym problemem w relacji z toksyczną babcią nie jest brak zaangażowania, lecz całkowity brak poszanowania dla granic. Taka seniorka uważa często, że jej wieloletnie doświadczenie życiowe daje jej wyłączne prawo do decydowania o sposobie wychowania kolejnego pokolenia. W jej mniemaniu rodzice są niedoświadczeni, zbyt nowocześni lub wręcz nieudolni, dlatego ona musi ratować wnuki przed ich decyzjami. Kontrola jest sprawowana w sposób subtelny. Zamiast otwarcie kwestionować zasady przy obiedzie, toksyczna babcia stosuje technikę drobnych kroków. Wykorzystuje momenty, gdy rodziców nie ma w pobliżu, by budować z dzieckiem koalicję opartą na sekretach. Psycholodzy, tacy jak Susan Forward, wskazują, że takie zachowanie zmusza dziecko do wejścia w dorosły świat intryg, co niszczy jego naturalne poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do najważniejszych opiekunów − mamy i taty. Te 4 zdania to czerwone flagi − sygnały, których nie wolno lekceważyć Istnieje zestaw konkretnych sformułowań, które toksyczne babcie powtarzają niemal jak mantrę. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się przejawem troski o wnuki, w rzeczywistości są to narzędzia budowania przewagi emocjonalnej: 1. „Tylko nie mów mamusi/tatusiowi, to będzie nasza tajemnica”. To zdanie jest najbardziej destrukcyjne. Uczy dziecko, że okłamywanie rodziców jest akceptowalne, a lojalność wobec babci jest ważniejsza niż prawdomówność w domu. To wbijanie klina w fundamenty relacji rodzic-dziecko. 2. „Biedactwo, mama znowu ci zabrania? U babci możesz wszystko”. Klasyczny przykład stawiania się w roli dobrego policjanta. Sugerowanie, że rodzic jest niesprawiedliwym oprawcą, a babcia jedyną osobą rozumiejącą potrzeby dziecka, uczy malucha manipulacji i wykorzystywania konfliktów między dorosłymi. 3. „Ja was wychowałam i wszyscy żyją, nie słuchaj tych nowych głupot”. Bezpośrednie uderzenie w kompetencje rodzicielskie. Lekceważenie zasad bezpieczeństwa czy zaleceń lekarzy pod pretekstem przywiązania do „dawnych, lepszych metod” to nie tylko brak szacunku, ale realne ryzyko dla zdrowia dziecka. 4. „Chodź do babci, babcia cię kocha najbardziej”. Zdanie, które uderza w najczulsze struny. Sugeruje, że miłość rodziców jest słabsza lub gorsza. To próba zawłaszczenia uczuć dziecka i zbudowania u niego przekonania, że tylko przy babci jest w pełni akceptowane. Toksyczna babcia. Jak odzyskać spokój i nie spalić za sobą mostów? Przerwanie toksycznego cyklu wymaga od rodziców ogromnej stanowczości. Największą barierą jest często poczucie winy − skoro babcia pomaga finansowo lub zostaje z dziećmi po godzinach, rodzice czują, że nie mają prawa do krytyki. To błąd. Pomoc nie daje prawa do emocjonalnego zawłaszczania dziecka czy niszczenia autorytetu rodziców. Rozwiązaniem jest jasna, asertywna komunikacja. Należy wyznaczyć nieprzekraczalne granice: „Doceniamy twoją pomoc, ale nie zgadzamy się na tworzenie tajemnic. Jeśli to się powtórzy, wspólne wizyty będą odbywać się tylko w naszej obecności”. Choć może to wywołać chwilowy kryzys rodzinny, jest to jedyny sposób na ochronę dziecka przed emocjonalnym rozdarciem. Zdrowa relacja z dziadkami powinna opierać się na wsparciu systemu wychowawczego rodziców, a nie na rywalizacji o to, kto jest w oczach dziecka lepszym opiekunem. Źródło: „Szantaż emocjonalny. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystaniem”, Susan Forward, Donna Frazier, wyd. GWP 2017 Zobacz też: Jak ograniczyć dziecku telefon bez awantury w domu: 5 zasad do wprowadzenia „na już”
„Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Piszę do Was z ciężkim sercem i rękami, które aż świerzbią, żeby wziąć się za porządne wychowanie mojej jedynej wnuczki, Majeczki. Patrzę na to, co wyprawia moja synowa, i po prostu chce mi się płakać − nie z żalu nad sobą, ale nad tym dzieckiem, które na moich oczach wyrasta na kogoś, kto nie zna słowa „nie”.
Moja Droga Redakcjo! Widzę, jak moja synowa, młoda kobieta, naczytawszy się mądrych książek w internecie, niszczy charakter mojej wnuczki tym całym „bezstresowym wychowaniem”, a mój syn, niestety, tylko na to patrzy i potakuje. Kiedy ja wychowywałam swoje dzieci, świat był inny, ale ludzie byli lepsi, bardziej poukładani i szanowali starszych. Teraz wszystko jest postawione na głowie. Majeczka ma cztery lata, a rządzi całym domem jak mały generał, a jej mama, zamiast postawić jasną granicę, tylko klęka przed nią i pyta: „Maju, czy czujesz teraz frustrację?”. No litości! Jak ja słyszę te nowoczesne terminy, to mi się coś w kieszeni otwiera. Gdyby Majeczka trafiła pod moje skrzydła na choćby miesiąc, zapewniam Was, że byłaby złotym dzieckiem, z którego wszyscy byliby dumni. Bezstresowe wychowanie, czyli jak wychować małego dyktatora? Najbardziej boli mnie to, że u synowej nie ma żadnej dyscypliny, tylko wieczne negocjacje. Ostatnio, gdy byli u mnie na obiedzie, Maja zaczęła rzucać ziemniakami o ścianę, bo... kolor jej nie pasował. I co zrobiła synowa? Zamiast kazać jej natychmiast posprzątać, zaczęła jej tłumaczyć spokojnym głosem, że „ją rozumie”. Myślałam, że spadnę z krzesła! U mnie w domu, gdyby syn tak zrobił, poszedłby do kąta w sekundę i nie byłoby dyskusji, dopóki by nie przeprosił. Przez te głupie zasady dziecko nie wie, co to autorytet. Maja potrafi przerwać dorosłemu w pół zdania, krzyczeć, kiedy chce uwagi, a synowa jeszcze ją za to chwali, że taka jest asertywna. To nie jest asertywność, to jest zwykły brak wychowania i chamstwo, którego nikt nie koryguje. Dziecko potrzebuje ramy, potrzebuje wiedzieć, gdzie kończy się jego wolność, a zaczyna wolność drugiego człowieka. Synowa twierdzi, że kary niszczą psychikę, a ja uważam, że ich brak niszczy życie − bo kto polubi taką dorosłą kobietę, która myśli, że wszystko jej się należy? Moje staromodne metody to lekarstwo na dzisiejszy chaos Gdybym to ja zajmowała się Majeczką każdego dnia, nauczyłabym ją przede wszystkim posłuszeństwa i pracowitości. U mnie nie byłoby siedzenia przed tabletem, bo mama chce mieć święty spokój. Dziecko powinno pomagać w domu − zetrzeć kurze, poukładać buty, podlać kwiatki. To uczy odpowiedzialności. Moja wnuczka u mnie musiałaby zjeść to, co jest na talerzu, bez grymaszenia i wymyślania. Dzisiaj dzieci są tak rozpuszczone, że jedzą tylko to, co kolorowe i słodkie, a synowa jeszcze lata za nią z widelcem i prosi o jeden kęs. Moja metoda była prosta: szacunek, porządek i nagroda tylko za dobre sprawowanie. Za moich czasów jak dziecko nabroiło, to wiedziało, że będzie kara − i to uczyło myślenia o konsekwencjach. Teraz synowa mówi, że „dziecko ma prawo do błędów”. Oczywiście, że ma, ale ma też obowiązek naprawienia tego błędu! Gdyby Maja stłukła u mnie wazon, musiałaby oddać pieniądze ze skarbonki albo przez tydzień nie dostałaby deseru. Tylko tak można wychować kogoś, kto w dorosłym życiu poradzi sobie z problemami, a nie rozpadnie się przy pierwszej trudności. Synowa zepsuje dziecko, a ja będę musiała na to patrzeć Najbardziej boję się tego, co będzie za dziesięć lat. Już teraz widzę, że Maja nie potrafi znieść odmowy. Kiedy w sklepie synowa nie kupiła jej kolejnego jajka z niespodzianką, mała położyła się na podłodze i zaczęła kopać w regał. I co zrobiła ta nowoczesna matka? Przytuliła ją i powiedziała, że „trudne emocje muszą wyjść”. Gdybym to ja decydowała, wyprowadziłabym ją ze sklepu za rękę bez słowa i przez następny tydzień nie byłoby mowy o żadnych zabawkach. Obawiam się, że to całe nowoczesne wychowanie to tylko wymówka dla leniwych rodziców, którym nie chce się walczyć z charakterem dziecka. Łatwiej jest pozwolić na wszystko i nazwać to wolnością, niż konsekwentnie pilnować zasad. Moja synowa uważa mnie za dinozaura, mówi, że czasy się zmieniły. Może i się zmieniły, ale serce człowieka i jego egoizm są takie same od wieków. Bez dyscypliny i zimnego chowu Majeczka wyrośnie na nieszczęśliwą osobę, która nie będzie potrafiła żyć w społeczeństwie. Tak bardzo chciałabym, żeby synowa choć raz mnie posłuchała, zamiast tylko zaglądać do tych swoich internetów. Pozdrawiam wszystkie babcie, które widzą to samo co ja, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Bez wstydu, obwiniania i karania: 7 podstawowych zasad łagodnego rodzicielstwa
Wyznanie babci: „Kocham wnuki, ale nie będę wypruwać dla nich żył. Chcę zasmakować życia”
Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja już wiem, co dostanę – laurki, słodkości, może piosenkę wyuczoną w przedszkolu. I ja to naprawdę doceniam. Tylko coraz częściej myślę o tym, że za tym świętem kryje się coś jeszcze – oczekiwanie, że babcia zawsze będzie dostępna, dyspozycyjna i gotowa poświęcić wszystko. A ja chciałabym być traktowana jak człowiek, nie jak instytucja.
Uwielbiam być babcią, ale to nie jest cała moja tożsamość Mam troje wnucząt – pięcioletnie bliźniaczki i jedenastoletniego wnuka. Kocham ich nad życie. Uwielbiam ich śmiech, opowieści, spontaniczność, ich spojrzenie na świat. Bycie babcią dało mi ogrom radości i poczucie sensu, którego wcześniej nie znałam. Ale jestem też kobietą tuż przed siedemdziesiątką, która wciąż ma energię, ciekawość świata i własne marzenia. Chodzę na jogę, uczę się języka, mam przyjaciółki, z którymi lubię wyjść na kawę, czasem po prostu posiedzieć w ciszy z książką. I coraz częściej mam wrażenie, że to kogoś dziwi. Jakby rola babci miała przykryć wszystko inne. Laurki są miłe, ale nie zastąpią szacunku Nie zrozumcie mnie źle – wierszyki recytowane drżącym głosem i krzywo wycięte serduszka wzruszają mnie do łez. Tylko że po Dniu Babci często przychodzi codzienność. Telefony z pytaniem, czy mogę odebrać dzieci, bo coś wypadło. Albo czy zostanę z nimi „na chwilę”, która trwa cały weekend. Coraz rzadziej pada pytanie, czy mam czas. Coraz częściej jest założenie, że skoro jestem babcią, to powinnam się dostosować. A ja czasem mam plany. Czasem nie mam siły. Czasem po prostu nie chcę. I to też powinno być w porządku. Babcia też ma prawo powiedzieć „nie” Nie chcę wypruwać sobie żył, żeby spełniać oczekiwania wszystkich dookoła. Nie chcę być tą „zawsze dostępną”, bo wiem, jak łatwo wtedy zatracić siebie. Przez lata byłam matką, pracownicą, żoną. Teraz wreszcie mam przestrzeń, by być sobą – i nie chcę z niej rezygnować. Kocham wnuki, ale miłość nie polega na ciągłym poświęcaniu się. Polega też na uczciwości – wobec siebie i innych. Chcę spędzać z nimi czas, który jest wspólną przyjemnością, a nie obowiązkiem wpisanym w kalendarz. Dzień Babci to piękne święto. Tylko marzy mi się, byśmy przestali widzieć w babciach wyłącznie pomoc domową i darmowe nianie. Jesteśmy ludźmi z historią, pasjami i planami. A laurka smakuje najlepiej wtedy, gdy idzie w parze z prawdziwym szacunkiem. Zobacz także: Nie każda babcia cieszy się z wnuków, ale teściowa posunęła się za daleko. Synkowi pękło serce
Skóra mi cierpnie na myśl o świętach z wnukami. Wolę już samotną wigilię w Zakopanem
Co roku próbuję się przekonać, że święta z rodziną mają swój urok. A jednak z każdym grudniem coraz bardziej marzę, żeby uciec tam, gdzie nikt nie krzyczy, nie biega i nie rzuca rzeczy po całym domu.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list z sercem ściśniętym i trochę ze wstydem. Jestem babcią czworga wnucząt i od dawna powinnam cieszyć się ich obecnością, ale we mnie pojawia się jedynie napięcie. Jestem babcią. Boję się rodzinnych świąt Skóra mi cierpnie, kiedy myślę o tym całym chaosie. Młodsze dzieci non stop biegają, piszczą, przestawiają wszystko, co tylko wpadnie im w ręce. Nie mają chwili spokoju, a ja po kilku minutach czuję się wyczerpana jak po maratonie. Moje dzieci twierdzą, że „taka jest młodzież” i że mam się cieszyć, bo w końcu nie zawsze będą mali. Tylko że ja naprawdę nie mam już siły. Mam swoje lata, boli mnie kręgosłup, potrzebuję spokoju, a nie bieganiny między stołem a kanapą, żeby ratować świąteczne dekoracje. Starsze patrzą w telefony, młodsze krzyczą. Gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie? Najgorsze jest to, że kiedy próbuję porozmawiać ze starszymi wnukami, one nawet nie podnoszą wzroku znad ekranów. Mówię coś, a w odpowiedzi widzę tylko lekkie kiwnięcie głową albo mamrotane „mhm”. Czuję się niewidoczna we własnym domu. Kiedyś babcię się szanowało, pytało o rady, o przepisy, o dawne czasy. A dziś? Telefon ważniejszy od człowieka. Potem wchodzą młodsze, całe rozkrzyczane, bo koniecznie chcą zaprezentować nową piosenkę albo zabawę. Ja się uśmiecham, staram się być cierpliwa, ale w środku myślę tylko, żeby usiąść w ciszy i odetchnąć. Mam wrażenie, że nikt nie widzi, jak trudno mi to wszystko znosić. Może w tym roku wybiorę spokój zamiast tradycji Dlatego coraz poważniej myślę o tym, żeby wyjechać na wigilię do Zakopanego. Spędzić ją w samotności, ale za to w ciszy, przy małej choince i bez tego całego zamieszania. Wiem, że zabrzmi to okrutnie, lecz może każdy ma prawo wybrać, co jest dla niego najlepsze. Nie chcę kolejnych świąt, po których będę tydzień dochodzić do siebie. Nie zamierzam nikogo zranić. Kocham swoje wnuki, ale nie potrafię za nimi nadążyć. Może kiedy podrosną, może kiedy zaczną rozmawiać jak dawniej ludzie rozmawiali, wszystko wróci na swoje miejsce. A dziś... dziś marzę, żeby przeżyć święta tak, jak potrafię – spokojnie, bez hałasu, bez bałaganu, bez poczucia, że jestem intruzem we własnym domu. Czy jestem złą babcią? Nie wiem. Wiem tylko, że serce też potrzebuje odpoczynku. Danuta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci czekają na prezenty pod choinką, a ja połykam łzy. Czeka nas wigilia dla ubogich
List do babci z wakacji – sprawdź, jak go napisać [przykładowy list]
List do babci z wakacji warto napisać zawsze. Nawet wtedy, gdy można do niej zadzwonić lub wysłać jej sms-a. Pozdrowienia z wakacji dla babci, jeśli będą miały postać listu, staną się dla niej cenną pamiątką, do której z pewnością co jakiś czas z przyjemnością wróci.
List do babci z wakacji powinno napisać każde dziecko. Nie musi być długi, najważniejsze jest, aby jego treść płynęła z serca. Nie jest bowiem dla babci najważniejsze to, co robisz na wakacjach (choć i tego z pewnością jest ciekawa), ale to, że wysyłając list, pokazujesz, że o niej myślisz i pamiętasz. Sprawdź, jak napisać list do babci. Jak napisać list do babci Zasady pisania listu do babci z wakacji są niemal takie same jak reguły przy pisaniu listu do każdej innej osoby. W jego treści trzeba zawrzeć: datę i miejsce napisania listu – można je umieścić na samej górze lub na samym dole listu, np. w prawym rogu, zwrot grzecznościowy – najlepszy będzie: Kochana Babciu, treść listu – tekst powinien być czytelny, a więc starannie napisany i ewentualnie podzielony na części poświęcone różnym tematom, zwrot kończący list – np. Twoja wnuczka, Ściskam Cię najmocniej na świecie, podpis – pod zwrotem kończącym list. Pisząc do babci list z wakacji, trzeba pamiętać o tym, że wszystkie zwroty typu: ci, tobie, ciebie, tobą itp. trzeba pisać wielką literą. To wyraz szacunku. Podobnie jest z wyrazem „babcia”, jeśli zwracasz się w liście bezpośrednio do swojej babci (a nie piszesz o cudzej babci) – wtedy trzeba pisać go wielką literą. Sama treść listu powinna być pisana w naturalny, prosty sposób. Dzięki temu list będzie sympatyczny, a nie „sztuczny”. Co pisać w liście do babci z wakacji? Co się chce! Można opisać miejsce, w jakim się spędza wakacje oraz najciekawsze wydarzenia. Warto napisać o tym, co szczególnie ci się spodobało, z kim i jak spędzasz czas. Warto się trochę rozpisać, żeby babci sprawić przyjemność. Z kolei na pocztówce można zawrzeć tylko pozdrowienia z wakacji oraz krótki dopisek, np. „Bardzo tęsknię!”. Przykładowy list do babci Giżycko, 15 sierpnia 2023 Kochana Babciu! Jestem na koloniach żeglarskich nad jeziorem Niegocin. Początkowo nie miałam ochoty na obóz żeglarski, bo muszę się tu dużo uczyć, a przecież wakacje są od tego, żeby od nauki odpocząć. Teraz jednak jestem bardzo zadowolona, bo żeglowanie bardzo mi się spodobało. Uczę się tu nie tylko prowadzić żaglówkę, ale też wiązać węzły, refować żagle, nawigować i innych ciekawych rzeczy. Jak mi się uda, na końcu obozu zdam egzamin i dostanę patent żeglarza jachtowego! Będę mogła sama wypożyczać i prowadzić niewielkie łódki żaglowe. Trzymaj za mnie kciuki, żeby mi się udało! Tu jest naprawdę pięknie! Dużo zieleni, boiska do siatkówki i tenisa oraz tor do minigolfa. Ośrodek jest świeżo odnowiony i bardzo duży. Mieszkam w pokoju z fajnymi dziewczynami, a każda z nas jest z innego miejsca Polski. Zośka przyjechała z Wrocławia, a Paulina z Poznania. Świetnie się razem bawimy i zamierzamy utrzymać ze sobą kontakt po zakończeniu obozu. Wieczorami gramy w gry planszowe albo śpiewamy przy ognisku. Wczoraj wstaliśmy bardzo wcześnie, żeby zobaczyć wschód słońca nad wodą. Pobudka była okropna, ale wschód słońca przepiękny. Widzieliśmy też jakiegoś dużego drapieżnego ptaka, który upolował rybę z jeziora. A na parapet naszego pokoju przychodzi wiewiórka! Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze i że jesteś zdrowa. Bardzo bym chciała Cię już zobaczyć, bo mocno tęsknię! Całuję i ściskam, Ewelina Przeczytaj też: Jak napisać podanie? Jak napisać rozprawkę krok po kroku Jak napisać ogłoszenie?
Za co kocham babcię i dziadka? Inspiracja do życzeń dla dziadków
Za co kocham babcię i dziadka – na takie pytanie powinny odpowiedzieć sobie przedszkolaki, które szykują laurkę z życzeniami dla dziadków. To niełatwe pytanie, dlatego podpowiadamy, co napisać w życzeniach dla seniorów rodu.
Laurki dla babci ręcznie robione – łatwe i efektowne wzory
Laurka dla babci na Dzień Babci, na imieniny, urodziny lub ofiarowana ot tak, po prostu... Nie wiesz, jak zrobić? Szukasz podpowiedzi? Mamy dla ciebie 4 wzory.
Laurki dla babci, szczególnie te własnoręcznie zrobione, to dowód wielkiej miłości ze strony wnucząt. Wystarczy kartka papieru, by przelać na nią siłę uczuć do ukochanej babuni. Oprócz zwykłej (ale trochę też niezwykłej) kolorowanki, mamy dla was propozycję laurki DIY wykonanej techniką origami, kolaż owocowo-warzywny i laurkę „last minute”, która może stanowić świetny załącznik do przygotowanego na Dzień Babci prezentu. Laurka dla babci – kolaż Szybka, efektowna i... smaczna. Zamiast rysować lub kolorować, ułóż dla babci jadalną kompozycję. Wystarczy jedna mandarynkę, szczypiorek i szczypta fantazji. Co będzie potrzebne: Mandarynka Szczypiorek Płaski talerz lub taca Literki do ułożenia napisu albo zmywalny flamaster Sposób wykonania: Natnij skórkę mandarynki od góry w 8 miejscach. Nie przecinaj jej do samego dołu. W ten sposób, po wyjęciu owocu otrzymasz kształt kwiatka lub gwiazdki. Odetnij 3/4 skórki, tak by powstał mały pomarańczowy kwiatek. Ułóż go na tacy. Z obranej mandarynki odetnij wierzch, odciśnij ręcznikiem papierowym sok i ułóż na skórce – to będzie wnętrze kwiatka. Ze szczypiorku ułóż łodyżkę i listki. Miejsce obok wykorzystaj na stworzenie dedykacji – możesz ułożyć ją z plastikowych literek lub wypisać zmywalnym flamastrem. Elementy obrazka można też przytwierdzić do kartonu zszywaczem do papieru lub przyszyć ozdobną nitką. Laurka dla babci origami Ta ręcznie robiona laurka wykorzystuje starą japońską sztukę składania papieru w taki sposób, aby powstały z niego przestrzenne figury. Dla ukochanej babci oczywiście najlepiej złożyć w technice origami serce. Co będzie potrzebne: arkusz czerwonego ozdobnego papieru, formatu A4 wzór do złożenia serca metodą origami – znajdziesz go niżej. grubszy karton w dowolnym kolorze (format A4, jeśli chcesz mieć składaną laurkę, A5, jeśli laurka ma być dwustronnym obrazkiem klej do papieru Sposób wykonania: Z czerwonego papieru wytnij kwadrat i złóż go według instrukcji podanej niżej. Czerwone serduszko origami, które z niego powstanie, przyklej na kartonie. Na górze wpisz dedykację. Jak złożyć serce origami krok po kroku Laurka dla babci – kolorowanka Jeśli własnoręcznie pomalowana laurka-kolorowanka, to najlepiej z motywem niezapominajek. Te wdzięczne niebieskie kwiaty w niektórych krajach są właśnie symbolem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-28127-r1/">Dnia Babci i Dziadka. Kliknij, wydrukuj i pokoloruj: Laurka dla babci – gotowy wzór do druku I na koniec coś dla poszukiwaczy gotowych rozwiązań. Laurka, którą można wydrukować i dołączyć do przygotowanego własnoręcznie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezenty-dla-babci-diy-6-ciekawych-pomyslow-27918-r1/">prezentu dla babci, na odwrocie której można umieścić dodatkowy rysunek lub dopisać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zyczenia-dla-babci-zabawne-wzruszajace-wierszyki-na-laurke-dla-babci-28137-r1/">życzenia dla babci. Jedyne, czego potrzebujesz, to ozdobny, biały papier (tzw. wizytówkowy) w formacie A4 i kolorowa drukarka. Kliknij i wydrukuj: Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezent-dla-babci-8-superpomyslow-28106-r1/">Prezent dla babci – 8 superpomysłów <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-laurki-dla-babci-i-dziadka-do-druku-8034-r1/">Laurki na Dzień Babci i Dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/wierszyki-dla-babci-i-dziadka-1851-r1/">Wierszyki dla babci i dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezenty-dla-babci-i-dziadka-diy-zrobcie-je-razem-z-dziecmi-27875-r1/">Prezenty dla babci i dziadka zrobione przez dzieci
Opieka nad seniorem: ogłoszenia, oferty, gdzie szukać [ZAUFANA BAZA]
Opieka nad osobą starszą to wyzwanie, które wymaga doświadczenia i profesjonalizmu. Jak znaleźć sumiennego opiekuna dla babci, dziadka albo rodziców? Baza sprawdzonych ogłoszeń to cenna pomoc dla seniorów i ich bliskich.
Opiekun dla seniora może pomagać w opiece bądź na stałe zajmować się osobą starszą czy niepełnosprawną. W tej pracy, jak w żadnej innej, liczy się nie tylko wiedza i profesjonalizm, ale także empatia i otwartość na drugiego człowieka. Bez polecenia znajomych lub dostępu do wiarygodnych ogłoszeń trudno znaleźć rzetelnego opiekuna, któremu powierzymy opiekę nad najbliższą osobą. Z pomocą przychodzi serwis opiekaseniora.pl wraz z ogromną bazą ofert (ponad 60 tysięcy kont z całej Polski). W portalu znajdują się zarówno konkretne oferty pracy dla opiekunów, jak i ogłoszenia profesjonalistów i pracowników opieki medycznej szukających zatrudnienia. Opiekaseniora.pl – jak działa? Opiekaseniora.pl to platforma, która umożliwia kontakt między opiekunami seniorów a osobami poszukującymi opieki. Wystarczy założyć konto, by móc przeglądać oferty z okolicy. We własnym ogłoszeniu można sprecyzować swoje wymagania takie jak: wymiar czasu pracy godziny pracy opiekun palący/niepalący opiekun z prawem jazdy preferowany wiek i doświadczenie zawodowe wynagrodzenie Warto też określić listę przyszłych obowiązków opiekuna (np. rehabilitacja, zakupy, gotowanie, podawanie leków). Konto Premium to dodatkowe korzyści: odblokowany dostęp do wszystkich funkcji serwisu dostęp do danych kontaktowych opiekunów pełny dostęp do referencji powiadomienia o zgłoszeniach na ofertę większa wiarygodność konta Administratorzy serwisu opiekaseniora.pl gwarantują posiadaczom konta Premium znalezienie właściwego opiekuna (szczegóły w regulaminie). Opiekaseniora.pl – ile kosztuje konto Premium? Za konto ze statusem Premium trzeba zapłacić (kartą lub przelewem): 2 tygodnie – 49 zł 1 miesiąc – 68 zł (34 zł za 2 tygodnie) 3 miesiące – 114 zł (19 zł za 2 tygodnie) Opiekaseniora.pl – bezpieczeństwo Wszyscy użytkownicy serwisu Opiekaseniora.pl są weryfikowani przez administratorów. Każde konto oraz referencje są sprawdzone – mamy więc pewność, że kontaktujemy się z zaufaną osobą o potwierdzonych kompetencjach. Użytkownicy serwisu także oceniają pracę opiekunów i poziom sprawowania przez nich opieki nad seniorami. Komentarze i opinie są ogólnodostępne. Zobacz też: Laurka dla babci - łatwe i efektowne wzory Laurka dla dziadka - 3 oryginalne wzory
Laurka dla dziadka na Dzień Dziadka i inne uroczystości w ciągu roku. Trzy wzory, które podbiją serce każdego dziadziusia.
Nie wiesz, jak narysować laurkę dla dziadka? Oto 3 propozycje: tradycyjna kolorowanka, laurka origami i medal dla najwspanialszego dziadka na świecie. Cenniejsze niż 1000 słów. Laurka dla dziadka – origami Dziadek na pewno doceni trudną sztukę składania papieru jaką jest origami. Przygotuj kartkę papieru i według podanej niż instrukcji złóż z niej małego liska. To łatwiejsze niż myślisz. Co będzie potrzebne: arkusz pomarańczowego papieru formatu A4 wzór do złożenia liska – znajdziesz go niżej. grubszy karton w dowolnym kolorze (format A4 – jeśli chcesz mieć składaną laurkę, A5 – jeśli laurka ma być dwustronnym obrazkiem) czarny pisak do narysowania liskowi oczu i nosa klej do papieru Sposób wykonania: Z pomarańczowego papieru wytnij kwadrat i złóż go według instrukcji podanej niżej. Liska, który z niego powstanie, przyklej na kartonie. Na górze wpisz dedykację. Na odwrocie możesz umieścić <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zyczenia-dla-dziadka-wesole-krotkie-wierszyki-na-laurke-dla-dziadka-28138-r1/">życzenia dla dziadka, wierszyk lub dodatkowy rysunek. Jak zrobić liska techniką origami? Laurka dla dziadka – kolorowanka Bukiet kwiatków na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kiedy-jest-dzien-dziadka-21962-r1/">Dzień Dziadka? To byłoby zbyt banalne. Szukasz oryginalnej laurki kolorowanki? Nawet jeśli w domu dziadka nie mieszka żaden zwierzak, kotek pokolorowany przez wnuczka zajmie w nim honorowe miejsce. Pomaluj go kredkami lub farbami według wzoru lub zgodnie ze twoją fantazją. Kliknij i wydrukuj: Laurka dla dziadka – medal Ta laurka najlepiej podkreśli siłę uczuć wnuczka. Wystarczy wydrukować ją na grubszym (tzw. wizytówkowym papierze). Na odwrocie można wpisać wierszowane <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zyczenia-dla-dziadka-wesole-krotkie-wierszyki-na-laurke-dla-dziadka-28138-r1/">życzenia z okazji Dnia Dziadka albo po prostu dołączyć kartkę do własnoręcznie przygotowanego <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezent-dla-dziadka-8-dobrych-pomyslow-28109-r1/">prezentu dla dziadka. Kliknij i wydrukuj: Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-laurki-dla-babci-i-dziadka-do-druku-8034-r1/">Laurki dla babci i dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/ciekawy-prezent-dla-babci-i-dziadka-kilka-sprawdzonych-propozycji-28149-r1/">Ciekawy prezent dla babci i dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zaproszenie-na-dzien-babci-i-dziadka-wzory-28130-r1/">Zaproszenia na Dzień Babci i Dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-28127-r1/">Dzień Babci i Dziadka – kiedy wypada, jak zorganizować?
Dzień Babci i Dziadka - kiedy? Obejrzyj krótki film
Czy pamiętasz kiedy obchodzimy Dzień Babci i Dziadka? Zobacz wideo
Czy pamiętasz kiedy jest Dzień Babci i Dziadka? Obejrzyj wideo a poznasz datę. Poniżej znajdziesz fantastyczne pomysły, by wymyślić razem ze swoim maluchem, jak uczcicie to święto. Wydrukuj laurki na Dzień Babci i Dziadka do pomalowania przez malucha. Albo gotowe Kartki-laurki na których starsze dziecko może napisać (lub podyktować mamie) za co najbardziej ceni swoich dziadków. Mało? Tu znajdziesz wiele innych pomysłów m.in. na własnoręcznie zrobiony prezent na Dzień Babci i Dziadka.
Dzień Babci i Dziadka: zapytaj o ich zdrowie
Kaszel czy powiększenie węzłów chłonnych nie zawsze oznacza przeziębienie. Czasem mogą to być objawy poważnych chorób, także nowotworowych. Nie wolno ich bagatelizować.
Zapytaj Bliskich o Zdrowie - to kampania społeczna organizowana w Dniach Babci i Dziadka. Ma zwrócić uwagę na to, jak ważne jest obserwowanie własnego organizmu i na to, że pozornie błahe objawy, jak kaszel, jeśli się przedłużają, mogą być objawem poważnych chorób. Przewlekły kaszel, powiększenie węzłów chłonnych mogą być objawem chłoniaków. Chłoniakom nie można zapobiec, jednak dzięki szybkiemu zwróceniu uwagi na wczesne objawy można wcześnie rozpocząć leczenie. A to ma kluczowe znaczenie, jeśli chodzi o leczenie i szansę na długie życie. Dlatego w Dzień Babci i Dziadka (ale nie tylko!) warto zwrócić uwagę na ich zdrowie. Co to są chłoniaki Chłoniaki to nowotwory układu chłonnego. Pierwsze objawy choroby przypominają te, które zwykle mamy przy przeziębieniu, dlatego mogą być mylnie interpretowane, bagatelizowane, niezauważane. Chłoniaki często są wykrywane w stadium zaawansowanym, co znacznie pogarsza skuteczność ich leczenia. Grupą osób szczególnie narażoną na zachorowania na nowotwory układu chłonnego są osoby starsze, ale zachorowanie mogą się też zdarzać wcześniej - po 40. roku życia. Objawy, które powinny zaniepokoić Najczęstszym objawem początkowym chłoniaka jest powiększenie jednego lub kilku węzłów chłonnych, co zdarza się też przy typowej infekcji. Po przebyciu infekcji wielkość węzłów chłonnych powinna jednak wrócić do normy: w przypadku chłoniaka tak się nie dzieje. Jednak w 30-50% przypadków powiększenie węzłów chłonnych następuje w takich miejscach, że jest to trudne do zauważenia: żołądek, migdałek, szpik kostny, jelito, jądro, jajnik, mózgowie. Inne objawy chłoniaka to: podwyższenie liczby białych krwinek we krwi, uporczywy, suchy kaszel, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych i płuc, gorączka ponad 38 st. C lub nawracające stan podgorączkowe niespowodowane infekcją, szybkie chudnięcie (ponad 10% wagi ciała), obfite poty nocne, nietolerancja wysiłku, zaburzenia czynnościowe ze strony układu pokarmowego, świąd skóry. Objawy te nie muszą występować zawsze. Czytaj też: 10 objawów u dziecka, których nie możesz przeoczyć - idź z dzieckiem do lekarza Gdzie szukać pomocy, gdy podejrzewasz chłoniaka Jeśli zauważysz u siebie lub osoby bliskiej takie objawy, konieczna jest wizyta u lekarza. Warto też skontaktować się też ze stowarzyszeniem Przebiśnieg. Stowarzyszenie m.in.oferuje chorym pomoc psychologiczną i duchową, rozpowszechnia materiały edukacyjne uczące rozpoznawania objawów chłoniaka i metod jego leczenia. Konkurs na laurkę na Dzień Babci i Dziadka W związku z kampanią społeczną Zapytaj Bliskich o Zdrowie stowarzyszenie Przebiśnieg prosi, by w Dzień Babci i Dziadka, zrobić dla nich laurkę, zrobić jej zdjęcie i wysłać na adres mailowy: konkurs.przebisnieg@gmail.com (do 30.01.2016 do godz. 23.59; na najładniejsze czekają nagrody), a przede wszystkim zatroszczyć się o ich zdrowie. Zobacz i wydrukuj: Laurki dla Babci i Dziadka
Babcia chodzi na kurs decoupage'u, a dziadek biega w maratonach i oboje nie mają dla wnuka tyle czasu, ile oczekiwałaś? Nie obrażaj się na nich. To wcale nie oznacza, że twoi rodzice nie są dobrymi dziadkami.
Często w naszym wychowaniu niebagatelną rolę odgrywali dziadkowie – to oni opiekowali się nami, gdy rodzice byli w pracy, pielęgnowali podczas choroby, bawili się z nami i zabierali na wakacje. Dlatego wielu z nas wydaje się, że gdy na świecie pojawią się nasze własne dzieci, nasi rodzice z radością przejmą odwieczne obowiązki dziadków i bez reszty poświęcą się opiece nad wnukami. Coraz częściej jednak nasi rodzice mają własny pomysł na życie, a stereotyp dziadków, których jedynym sensem istnienia jest rozpieszczanie wnuków, powoli odchodzi do lamusa. Jeszcze nie tak dawno temu… Gdy młode małżeństwo oznajmiało swoim rodzicom, że spodziewają się dziecka, przyszli dziadkowie zazwyczaj pękali z dumy i nie mogli doczekać się wejścia w nową rolę. Babcia już planowała, jakie ubranka uszyje czy zrobi na drutach dla wnuka lub wnuczki, a dziadek – że nauczy jeździć na rowerze i sklejać modele samolotów. Pomoc dziadków przy nowo narodzonym maleństwie wydawała się oczywista – przecież wcześniej pomagali im ich rodzice, a jeszcze wcześniej – rodzice rodziców. Było to szczególnie łatwe dawniej, kiedy rodziny wielopokoleniowe żyły wspólnie pod jednym dachem, ale nawet jeśli młodzi mieli własne mieszkanie, babcia i dziadek zawsze byli w pogotowiu. Czasem nawet babcia przeprowadzała się na kilka tygodni do córki, by pomóc jej w opiece nad noworodkiem. Dziecko chore, a rodzice muszą iść do pracy? Nie ma problemu, wystarczy zadzwonić do dziadków. Trzeba posłać dziecko do przedszkola? Po co? Przecież jest babcia. Sylwester, wesele koleżanki czy wieczorne wyjście ze znajomymi? Babcia albo dziadek na pewno mogą zaopiekować się wnukiem. Szef nie chce dać urlopu? Trudno, maluch na wakacje pojedzie z dziadkami. Poza tym babcia zawsze potrafi stworzyć ciepłą, domową atmosferę, upiecze ciasto i ugotuje obiad, wysłucha skarg na kolegę z przedszkola i zaradzi coś na stłuczone kolano. Dziadek natomiast umie wszystko – naprawi zepsutą zabawkę, zrobi karmnik dla ptaków czy półkę na książki, a do tego zna odpowiedź na każde pytanie z serii: „A dlaczego…?”. I najważniejsze – babcia i dziadek zawsze mają czas dla wnuków, bo niby co mieli by robić? Coraz częściej jednak, okazuje się, że nasi rodzice mają swoje plany na życie i nie zawsze są one związane wyłącznie z opieką nad wnukami. Zobacz także, na czym polega fenomen dziadków Dziadkowie nowej generacji W ciągu ostatnich kilku lat rola dziadków w rodzinie powoli ewoluuje. Oczywiście nadal istnieje gros dziadków, którzy są zakochani w swoich wnukach nie widzą świata poza nimi i oddają im się bez reszty. Nierzadko jednak babcia i dziadek nijak nie przystają do dobrze znanego nam stereotypu staruszków o lasce zapatrzonych w swoje wnuki. Przeciwnie – nasi rodzice często sami nadal pracują nie dlatego, że muszą, ale dlatego, że lubią to, co robią. A nawet jeśli są już na emeryturze nie oznacza to, że cały dzień siedzą w domu przed telewizorem. Są aktywni, wysportowani, dobrze się odżywiają, dbają o siebie, mają swoje zainteresowania i chcą je rozwijać. Rynek usług skierowanych do osób starszych jest w tej chwili bardzo duży i ciągle się powiększa. Nie ma właściwie rzeczy, której takie osoby nie mogłyby się zacząć uczyć choćby od zaraz. Babcia chodzi więc na taniec i angielski, a dziadek – na kurs fotografii czy obsługi komputera. Do tego oczywiście wyjścia ze znajomymi do kina, teatru czy na kawę. A spotkania z wnukami? Bardzo chętnie, ale w wyznaczonym czasie i nie w roli pełnoetatowej opiekunki. Czy to oznacza, że współcześni dziadkowie są egoistami i nie kochają swoich wnuków? Inaczej nie znaczy gorzej Młode mamy, gdy słyszą, że babcia nie może zajmować się wnukiem, bo zapisała się na kurs decoupage’u, a dziadek – na basen, często czują się urażone i uważają, że dziadkowie nie kochają wnuków. Nie jest to jednak prawda. Powinnaś zrozumieć, że twoi rodzice są dorosłymi osobami, a to, że właśnie zostali dziadkami nie oznacza wcale, że muszą wywrócić swoje życie do góry nogami i zrezygnować ze wszystkiego, co sprawia im przyjemność. Oprócz roli dziadków, twoja mama i twój tata odgrywają też wiele innych ról społecznych – są pracownikami, kolegami, niekiedy też uczniami, a przyjęcie nowej roli nie musi, a nawet nie powinno skutkować porzuceniem pozostałych. To że nie mogą lub nie chcą zajmować się wnukiem codziennie w godzinach twojej pracy, nie oznacza, że twoje dziecko nie jest dla nich ważne, a oni nie są dobrymi dziadkami. Jeśli maluch się rozchoruje, a ty nie będziesz miała go z kim zostawić, twoi rodzice z pewnością zrezygnują dziś z zaplanowanych zajęć i zaopiekują się wnukiem. Bez wątpienia chętnie zaproszą was też do siebie w wieczorem czy w weekend i będą zachwyceni, że możecie spędzić wspólnie czas. Pamiętaj, że w relacjach międzyludzkich liczy się jakość, a nie ilość. Lepiej jeśli twoi rodzice spędzają z twoim dzieckiem kilka godzin w tygodniu, ale robią to chętnie i z zaangażowaniem niż mieliby zajmować się wnukiem codziennie, ale z niechęcią i poczuciem, że przez to nie realizują w pełni swoich marzeń i planów. Nie obawiaj się, że twoje dziecko będzie miało innych dziadków niż jego rówieśnicy i będzie z tego powodu czuło się gorsze. Rzeczywiście maluch nie będzie mógł powiedzieć, że babcia codziennie piecze dla niego ciasto i ceruje mu spodnie, ale za to będzie mógł pochwalić się, że ma wyjątkowych dziadków, którzy wiedzą, co to Facebook i biegają w maratonach. Tak naprawdę dla dziecka i jego prawidłowego rozwoju emocjonalnego najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa, miłości i akceptacji, a to z pewnością mogą dać mu spełnieni i szczęśliwi dziadkowie. Nie warto więc obrażać się i zrywać relacji z rodzicami tylko dlatego, że nie chcą bez reszty poświęcić się wnukom, kontakt z dziadkami może bowiem przynieść ogromne korzyści zarówno tym najstarszym, jak i najmłodszym, w rodzinie. Zobacz także: Jak kochają dziadkowie?
Pomoc kochającej babci w opiece nad dzieckiem jest bezcenna. Ważne więc, by relacje na linii rodzice, babcia, dziecko były jak najlepsze. Przeczytaj jak to zrobić.
Sytuacja, w której mama czy teściowa opiekuje się naszym dzieckiem, często sprzyja konfliktom. Wystarczy, że ty chcesz zrobić coś przy dziecku po swojemu, a babcia ma na ten temat całkiem odmienne zdanie. Co zatem robić, by unikać spięć? Mów babci o swoich oczekiwaniach Jest to szczególnie ważne, gdy babcia opiekuje się dzieckiem codziennie. Bywa bowiem, że np. zbytnio wnuka rozpieszcza czy próbuje przejąć nad nim całkowitą władzę, co młodą mamę niepokoi i irytuje. • Gdy coś idzie nie tak, nie udawaj, że wszystko jest w porządku, bo twój gniew będzie narastać. Lepiej szczerze z babcią dziecka porozmawiaj. Mama lub teściowa wytyka ci błędy? Stale coś doradza? Spokojnie wyjaśniaj, że choć cenisz sobie jej wskazówki, to wolałabyś, by wciąż nie dyktowała ci, co i jak masz robić. • Nie pozwalaj, aby ważne dla ciebie sprawy były ignorowane. Babcia przegrzewa wnuka lub go przekarmia? Jeżeli żadne argumenty nie pomagają, przed wyjściem z domu sama szykuj maluchowi odpowiednie ubranka czy porcje jedzenia. Pozwoli to uniknąć scysji, a babcia otrzyma ważny sygnał, że o sprawach dziecka decydujesz ty. Doceniaj starania babci Nie zakładaj z góry, że na wszystkim znasz się najlepiej. Pamiętaj, niektóre ze wskazówek babci mogą ci się zwyczajnie przydać! Co jeszcze ułatwi wam porozumienie? • Nie dyskutuj z babcią o błahostkach. Wyparza smoczki częściej, niż ty byś to robiła? Po prostu to przemilczaj. Przecież dziecko na takiej troskliwości nic nie traci! • W rozmowach z mamą lub teściową unikaj pouczającego tonu. Zawsze staraj się pamiętać, że za jej postępowaniem kryją się dobre intencje – choćby rozmaite obawy spowodowane wielką troską o twoje dziecko. Nie przesadzaj z wymaganiami To ważne, bo dziadkom, mimo że czują się nieraz bardzo zmęczeni, często trudno jest odmówić pomocy najbliższym. • Babcia zajmuje się malcem codziennie? Ustalcie, że w weekendy będzie panią swojego czasu. Jest to ważne także z uwagi na dziecko, które potrzebuje bliskiego kontaktu z mamą. [Niech to będzie takie samo porozumienie, jakie zawarłabyś z nianią] • Babcia pracuje jeszcze zawodowo i jej pomoc jest tylko dorywcza? Ściśle przestrzegaj ustalonych godzin, w jakich przejmujesz pociechę pod swoje skrzydła. Pamiętaj, respektowanie potrzeb mamy to dowód twojego szacunku dla niej! Przeczytać także: Idealny układ z babcią Rady dla kochającej babci Przede wszystkim okazuj młodej mamie, że masz do niej zaufanie i zaakceptuj jej metody pielęgnowania malucha. Co jeszcze jest istotne? • Unikaj ciągłego doradzania czy wytykania drobnych błędów. To ważne, bo taka nadmierna chęć pomocy może być dla niej bardzo deprymująca. Bez obaw, dziecku nic złego się nie stanie, jeśli, np. czasem prześpi jeden posiłek czy ominie go kąpiel. • Bądź asertywna. Nie masz sił ani ochoty zajmować się wnukiem codziennie? Powiedz o tym rodzicom dziecka i nie czuj się winna. Pamiętaj, masz prawo do wypoczynku czy swobodnego dysponowania swoim czasem.
Jeśli twoje dziecko spędza wakacje u babci, prawdopodobnie wróci z nich grubsze. Dzieci pod opieka dziadków są o 1/5 bardziej narażona na nadwagę niż ich rówieśnicy!
Chcesz, by twoi rodzice jak najdłużej cieszyli się świetną formą i zdrowiem? Podpowiedz im, jak mogą zadbać o siebie mimo (czasem uciążliwych) oznak upływającego czasu.
Wraz z upływem lat zdrowie i samopoczucie nie muszą się pogarszać. Odpowiednie podejście może wręcz sprawić, że mimo upływu lat twoi rodzice a dziadkowie twoich dzieci będą wciąż czuć się młodzi i sprawni. Oto dziesięć zasad, które pomogą zachować pogodę ducha i siły witalne wszystkim osobom w wieku 50+. 1. Słuchaj własnego ciała Już w starożytności Platon powiadał, że zdrowie jest najpierwszym dobrem, uroda drugim, a bogactwo trzecim. Bardzo ważne jest, by nauczyć się odczytywać sygnały, jakie daje nam organizm. Na pewno dobrze będzie zrobić profilaktyczne badanie krwi, ciśnienia, poziomu cukru. Jeśli twoja mama czy tata mają choćby najmniejsze wątpliwości co do stanu swego zdrowia, koniecznie powinni skonsultować je z lekarzem. 2. Postaw na ruch Aktywność fizyczna poprawia nie tylko warunki fizyczne, ale również wytwarza endorfiny czyli tzw. hormony szczęścia odpowiedzialne ze dobre samopoczucie. Seniorzy także powinni wykorzystywać więc każdą okazję do tego by się trochę rozruszać – spacer z psem, wycieczka z wnukiem czy systematycznie uprawiany nordic walking to świetne propozycje na dobry początek. View oEmbed on the source website 3. Dbaj o dietę Sformułowanie „zdrowa dieta” dla osób w różnym wieku oznacza coś innego. Po 50. roku życia organizm dużo wolniej trawi, dlatego też seniorzy powinni przede wszystkim unikać dań ciężkostrawnych. Nie poleca się także smażenia jako metody przygotowania dań. Zdecydowanie lepsze będzie gotowanie (szczególnie na parze), duszenie bez obsmażania lub pieczenie w folii. W jadłospisie powinno też znaleźć się wiele produktów mlecznych, pełnoziarnistych produktów zbożowych, owoców i warzyw. 4. Pamiętaj o piciu wody Kochana babciu, kochany dziadku - pamiętaj o regularnym uzupełnianiu płynów. Jest to szczególnie ważne, ponieważ wraz z wiekiem spada odczucie pragnienia. Jeśli dodatkowo masz problem w postaci nadciśnienia tętniczego, wybieraj wodę o niskiej zawartości sodu, np. naturalną wodę źródlaną Złoty Potok, Żywiec itp. 5. Kontroluj wzrok Zaćma i jaskra są chorobami, których objawy występują w późnych latach życia. W zaawansowanych przypadkach choroby te uniemożliwiają samodzielne poruszanie się lub utrudniają w znacznym stopniu wykonywanie codziennych czynności. Pamiętaj zatem, by przypomnieć rodzicom, aby przynajmniej dwa razy w ciągu roku odwiedzali okulistę. Choroba wykryta we wczesnym stadium to dużo większa szansa na wyleczenie lub chociaż zatrzymanie jej rozwoju. 6. Zadbaj o sprawność intelektualną Zdolność szybkiego i długotrwałego zapamiętywania można ćwiczyć. Sudoku, rozwiązywanie krzyżówek, gry zręcznościowe oraz słuchanie muzyki to sposoby na stymulację myślenia, a przy okazji świetna rozrywka. 7. Nie porzucaj seksu... Seks sprawia, że czujemy się młodsi, sprawniejsi. W każdym wieku! A świeży umysł, pogoda ducha i świadomość atrakcyjnego wyglądu wystarczą, by do końca swych lat pozostać pełnym fantazji kochankiem czy kochanką. 8. ...porzuć za to nałogi Jeżeli, kochana babciu czy dziadku, posiadacie jakieś nałogi (np. papierosy lub alkohol), to powinniście je bezwzględnie porzucić. Uzależnienia bowiem najbardziej odbijają się na naszym zdrowiu właśnie w podeszłym wieku. Rzucenie nałogu będzie trudne, ponieważ w starszym wieku ciężej przeżywamy chwilowy brak dostępu do różnych używek. Warto jednak to zrobić, żeby zmniejszyć ryzyko wystąpienia ciężkich chorób. 9. Celebruj spotkania z przyjaciółmi i rodziną Spędzanie czasu wśród ludzi jest bardzo istotne. Niestety często bywa tak, że z wiekiem ludzie zaczynają czuć się samotni i niepotrzebni. Nie wpływa to dobrze na zdrowie i samopoczucie. Jeśli widzisz, że mama i tato nudzą się, że nie wystarcza im kontakt z wami i wnukami, to warto im podpowiedzieć, by znaleźli instytucje (np. Centra Aktywności Seniora), które ich zachęcą do częstszych wyjść z domu, pozwalając na nowo odkryć radość życia. Jedną z takich instytucji jest Uniwersytet Trzeciego Wieku. Pomoc dzieciom w domu dziecka, zbiórka żywności dla zwierząt ze schroniska, a może program wolontariacki w domu kultury? Opcji jest wiele, najważniejsze to wyjść z inicjatywą. 10. Pielęgnuj hobby i pasje Bardzo ważne, żebyśmy – w każdym wieku – zapełniali swój czas różnymi zajęciami, które naprawdę lubimy. Przypomnij mamie, że jej pasje porzucone w przeszłości ze względu na nadmiar obowiązków, mogą teraz na nowo rozbłysnąć pełnym blaskiem. Emerytura to również etap, gdy w końcu można poświęcić czas na rzeczy, na które kiedyś nie mogliśmy sobie pozwolić. Tata zawsze chciał nauczyć się grać w brydża? Dlaczego nie teraz?
Chcesz być inną mamą niż twoja mama, wychowywać dzieci inaczej niż teściowa? Każda z was chce dobrze, ale w wychowaniu dzieci sporo się ostatnio zmieniło. Jak znaleźć rodzinne porozumienie?
Obecność dziadków to skarb, o ile dawkowany jest z umiarem. Podpowiadamy, jak żyć w zgodzie i mądrze pomagać.
Dziadkowie zakochani we wnukach i... co dalej?
Nie od dziś wiadomo, że nikt tak nie kocha najmłodszych, jak ich babcie i dziadkowie. Wyjątki od tej zasady zdarzają się bardzo rzadko. W jaki sposób dbać o relacje dziadków z wnukami – pytamy Julitę Wojciechowską, psycholożkę z Instytutu Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Nie ma wątpliwości, że dziadkowie i wnuki wzajemnie się potrzebują. Pozostaje tylko tak ułożyć relacje między najstarszym a najmłodszym pokoleniem, aby wszyscy byli zadowoleni – babcia, dziadek, wnuczęta oraz ich rodzice. Po co dziecku babcia i dziadek? Dziadkowie darzą wnuki bezinteresowną miłością. Mają więcej czasu i cierpliwości, by godzinami się z nimi bawić. Dla nich wnuki są zawsze najpiękniejsze i najmądrzejsze. Wszystko potrafią wcześniej niż inne dzieci i oczywiście mają to po babci albo po dziadku. Kontakt z wnuczętami mobilizuje też nestorów rodziny do ciągłej aktywności życiowej. W jaki sposób pielęgnować miłość na odległość? Osoby starsze boją się samotności, tego, że nie są już potrzebne. Maluchy wnoszą w ich życie optymizm i radość. Dobrze, jeżeli dziadkowie mogą od czasu do czasu służyć im i ich rodzicom pomocą i doświadczeniem. Dlatego warto podtrzymywać regularne kontakty z dziadkami, odwiedzaj ich razem z dziećmi, zapraszać babcię z dziadkiem do siebie tak często, jak to możliwe. Jak układa się relacja z dziadkami pod wspólnym dachem? Dziadkowie scalają pokolenia, są łącznikiem między przeszłością rodziny i jej życiem obecnym. Pomoc w codziennych czynnościach, zwłaszcza przy malutkim dziecku, jest nieoceniona. Ale istnieje niebezpieczeństwo, że rodzice, zwłaszcza mocno zaangażowani w pracę zawodową, nadmiernie obarczą babcię i dziadka obowiązkami. Dziadkowie mogą pomagać, ale nie powinni wyręczać rodziców. Co robić, gdy pomoc jest zbyt intensywna? Świeżo upieczeni dziadkowie mogą wpaść w euforię gdy pojawi się wnuk. Są w nim zakochani i zrobią wiele, by spędzać z nim dużo czasu, zapominając o rodzicach. Nadmierne wtrącanie babci czy dziadka tuszuje ich lęk przed czuciem się bezużytecznym. Wnuczek daje szansę na nową aktywność i poczucie spełnienia w nowej roli. Warto ustalić terminy, częstotliwość wizyt dziadków oraz zasady zajmowania się dzieckiem. A gdy od spotkań z wnukami ważniejsze są zajęcia w uniwersytecie trzeciego wieku? Współcześni dziadkowie często sami jeszcze pracują zawodowo. Mają prawo w spokoju cieszyć się resztą życia. Już wypełnili swoje zadanie wychowania dzieci. Nie oznacza to, że nie kochają wnuków, ale potrzebują czasu dla siebie, swoich spraw, zainteresowań. Nie wymagajmy, by z nich rezygnowali na rzecz zajmowania się wnukiem. Babcia krytykuje mamę. Jak sobie z tym poradzić? Dziadkowie chcą dla wnuka jak najlepiej, ale często wydaje im się, że wiedzą lepiej od rodziców, jak o niego zadbać. Zwykle konflikt pojawia się między mamą a babcią, która ciągle jeszcze pamięta, jak zajmowała się własnymi dziećmi i trudno jej zrozumieć, że czasy się zmieniły, a wraz z nimi opinie dotyczące sposobu karmienia czy pielęgnowania niemowlęcia. Powiedzcie babci, że chętnie wysłuchacie jej rad, ale wolelibyście opiekować się dzieckiem po swojemu. A może czasem warto skorzystać z jej doświadczeń? Dziadkowie przeżywali już kolejne choroby swoich dzieci, nocne „koncerty” niemowlaka czy bolesne ząbkowanie, a młodzi rodzice stają przed wieloma problemami po raz pierwszy i łatwo wpadają w panikę. Boję się, że moi rodzice w podeszłym wieku nie udźwigną roli dziadków? Współcześni rodzice coraz później decydują się na dzieci, zdarza się więc, że gdy na świat przychodzi wnuczek, dziadkowie mają już swoje lata. Zdają sobie sprawę z narastającej bezradności i zależności od innych. Nie są tak sprawni fizycznie jak dawniej, a przez to mogą zbytnio ograniczać ruchliwość dziecka i być przesadnie ostrożni. Ale nie izolujcie dzieci od dziadków. Ciepło i miłość, które wniosą w wasze relacje, są jedyne w swoim rodzaju. Dziadek rozpieszcza mojego syna. Czy mu to nie zaszkodzi? Dziadkowie, którzy sami byli surowymi rodzicami, często pozwalają wnukowi na więcej niż rodzice, łamiąc ustalone przez nich zasady. Jeśli widzicie, że dziadek karmi dzieci słodyczami, a młodzi rodzice chcieliby podawać je tylko w weekend, poproście, by tego nie robił. Jeśli wyręcza dziecko w ubieraniu i jedzeniu, przypominajcie: „Jaś jest już duży, potrafi to zrobić sam”. Nie zapominajcie jednak, że to rodzice są od wychowywania, a dziadkowie od rozpieszczania i za to dzieci je kochają. ZOBACZ TEŻ: 5 powodów, dla których kochamy dziadków
Śpię u babci – przepis na udane nocowanie poza domem
Pierwsza noc spędzona przez dziecko z dala od mamy i taty to niezwykłe wydarzenie w życiu całej rodziny. Boisz się, jak dziecko to zniesie? Dobrze je przygotuj i skorzystaj z małych wakacji od macierzyństwa.
Dopóki twoje dziecko było niemowlaczkiem przy piersi, rozłąka z rodzicami, a szczególnie z mamą na dłużej niż kilka godzin była mało realna. Ale teraz, gdy samo je, chodzi, a nawet biega, śpi we własnym łóżeczku, otwierają się przed nim nowe możliwości spędzania czasu. Przed rodzicami również. Babcia i dziadek zapraszają wnuczka na wakacje? Może już pora, by z zaproszenia skorzystać. Tyle korzyści Nawet najkrótszy pobyt poza domem może przynieść dziecku sporo korzyści. Przede wszystkim pozwoli się sprawdzić w innych realiach niż domowe. Maluch nabierze pewności siebie. Nawet jeśli dziadkowie będą go karmić, ubierać i we wszystkim wyręczać, stanie się bardziej samodzielny, bo dowie się, że umie sobie poradzić bez ciągłej obecności rodziców. Lepiej też pozna swoich dziadków, ich zwyczaje, zainteresowania, sposób jedzenia, spędzania czasu. Poczuje się częścią większej rodziny niż ta, z którą ma na co dzień do czynienia. To poczucie przynależności do klanu jest dzieciom bardzo potrzebne. Dzięki dziadkom można również zobaczyć rodziców z innej strony – babcia na pewno opowie niejedną historię o tym, jak mama uwielbiała siedzieć pod stołem albo jak tata liczył oczka w rosole. Któż to pamięta lepiej niż dziadkowie? Dobry moment? Zastanawiasz się, czy twoje dziecko jest już wystarczająco duże, by mogło jakiś czas spędzić bez was? Jeśli maluch jest przyzwyczajony do zostawania pod opieką innych osób, ma dobry kontakt z babcią, często się z nią spotyka, także u niej w domu, nie ma przeszkód, by spędził z nią kilka dni. Jak długo Dzieciom czas płynie wolniej. Dla maluszka, który skończył rok lub dwa lata, dwa dni bez mamy wydają się wiecznością. Z tego względu takiego maluszka lepiej nie wysyłać do dziadków na dłużej niż kilka dni. Dzieci w wieku przedszkolnym mogą pojechać do babci na tydzień, dwa. Dużo zależy jednak od tego, czy mają już za sobą krótsze pobyty w tym miejscu, znaczenie ma też to, jak dziadkowie wypełniają im czas. Wszystko inaczej Nawet zaprawiony w bojach maluch, który wiele razy zostawał pod opieką niań, cioć czy babć we własnym mieszkaniu, gdy na kilka dni będzie miał się przenieść do innego miejsca, nie będzie się czuł pewnie. Wszystko przecież jest inne niż w domu – stół, łóżko, meble, toaleta (w nocy trzeba do niej trafić), a nawet zapach mieszkania. To dodatkowo onieśmiela malucha i wzmaga tęsknotę. Pierwszy pobyt bez rodziców warto zaplanować w miejscu, które maluch dobrze zna. Jeśli dziadkowie mieszkają tak daleko, że dwuletnie dziecko było u nich z rodzicami zaledwie trzy, cztery razy w życiu i niewiele z tego pamięta, może lepiej jednak wybrać się tam razem z nim. Dowiedz się: Jak przygotować dziecko do zmian [CMS_PAGE_BREAK] Oswajamy Na długo przedtem, nim będziecie pakować walizkę, zacznij rozmawiać z dzieckiem o wyjeździe. Maluch powinien wiedzieć, co go czeka. Opowiadaj, że spędzi kilka dni z babcią i dziadkiem u nich w domu. Pokazuj korzyści – będzie miał np. więcej czasu, by opiekować się kotem babci, chodzić razem z dziadkiem na spacery, podlewać z nim ogródek. Bądź realistką, dziecko będzie rozczarowane, gdy mu za dużo naobiecujesz i na drugi raz nie zechce wyjechać. Rano telefon do mamy i taty Maluch poczuje się dobrze, jeśli będzie miał pewność, że będzie się z tobą kontaktować. Możecie umówić się na telefon o stałej porze. Na rozmowy z dzieckiem, od którego dzieli cię wiele kilometrów, wybieraj jednak ranek lub południe. Dzieci przed snem zwykle dotkliwie odczuwają brak rodziców, którzy codziennie kładą je do snu, czytają książeczkę, całują i przytulają. Nie opowiadaj przez telefon o tym, jak bardzo tęsknisz. Staraj się wesoło zrelacjonować, co dziś robiłaś, a jeśli dziecko umie już opowiadać, wysłuchaj jego relacji. Podkreśl, że cieszysz się, że miało takie fajne przygody, że mu zazdrościsz, bo musisz chodzić np. do pracy – utwierdzisz je w przekonaniu, że wspaniale spędza teraz czas. Zachować rytuały Przekaż dziadkom plan dnia dziecka. Dla jego dobrego samopoczucia warto, by rozkład zajęć u babci i dziadka wyglądał podobnie jak w domu. Podczas wyjazdu zmieni się całe otoczenie, dziadkowie dostarczą maluchowi innych wrażeń niż domowe, tym bardziej warto, by niezmienne były: pory posiłków – bo dziecko bywa głodne o tej samej porze, pory drzemek – aby maluch miał siłę i zachował dobre samopoczucie, wieczorne rytuały – czytanie bajki, buziak, głaskanie po czółku, zasypianie z ulubioną przytulanką, poduszką (nie zapomnij zapakować ich dziecku). Rozregulowanie rytmu dnia skutkuje płaczliwością, a jeśli mamy lub taty nie ma blisko – silniejszą tęsknotą. Ja karmię tak, babcia inaczej Wnuczęta najczęściej wracają od dziadków trochę zaokrąglone. Nie przejmuj się dodatkowymi kilogramami, bo maluch szybko je zgubi. Możesz się nawet cieszyć, ponieważ są dowodem na to, że dziecku nie tylko wszystko u babci smakowało, ale też czuło się u niej dobrze – świetny apetyt jest tego najlepszym wskaźnikiem. Dziadkowie chcą się wykazać pod względem kulinarnym, babcie gotują to, co wnuczce lub wnuczkowi najbardziej smakuje. Nie martw się, odrobina rozpieszczania nikomu nie zaszkodzi. Ale jeśli macie w domu żelazne zasady, np. nie solisz dziecięcego jedzenia, a słodycze podajesz tylko jednego dnia, przekaż to swoim rodzicom lub teściom i miej nadzieję, że to uwzględnią. Gdy maluch ma dietę zaleconą przez lekarza, trzeba jasno o niej powiedzieć i wyraźnie prosić o przestrzeganie, aby wakacyjny wyjazd przypadkiem dziecku nie zaszkodził. Zdarza się dość często, że dziadkowie mają własne pomysły na wychowywanie wnuków. W sytuacji, gdy to wy oddajecie im malucha pod opiekę, nie pozostaje nic innego, tylko przymknąć oko na to, co robią. Oni też kochają wasze dziecko i chcą dla niego jak najlepiej. Przeczytaj także: Mama i babcia – jak ułożyć wzajemne relacje Konsultacja: dr Joanna Urbańska, psycholog, jest adiunktem w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu