Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-29T14:44:19.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
items: „Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
items: Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
items: „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
items: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
items: „Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
items: „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
items: Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła”
items: „Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
items: Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
items: „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
items: „Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
items: „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
items: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
items: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
items: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
items: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
items: „Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki”
items: „Mama od przyjazdu do sanatorium nie dawała znaku życia. Po 3 dniach jej telefon odebrał jakiś mężczyzna. Powiedział 2 słowa”
items: „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
items: „Mam dość, że córka traktuje mnie jak służącą: niańczę wnuki, gotuję, sprzątam. Twierdzi, że jestem za stara na własne życie”
items: „Babcia pozwała córkę i zięcia, bo nie pozwalali jej się widywać z wnukami. Było mi jej żal, dopóki nie odezwała się w sądzie”
items: „Majka za nic nie chciała jeździć do teściów na działkę. Dopiero tego lata dowiedziałam się, dlaczego, i mój świat runął”
items: Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
items: „Teściowie przynieśli nam pod drzwi zawiniątko i uciekli bez słowa. Gdy rozchyliłam kocyk, zalałam się łzami”

Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
type: item
date: 2026-07-31T19:08:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: „Córka powiedziała, że to tylko kilka zasad. Kiedy przeczytałam kartkę, usiadłam przy stole i przez chwilę nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje u babci dla wielu dzieci są synonimem swobody, przygód i odrobiny pobłażliwości. Coraz częściej jednak dziadkowie słyszą od rodziców szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad wnukami. Nasza czytelniczka przyznaje, że lista, którą otrzymała od córki przed dwutygodniowym pobytem sześcioletniej Klary, mocno ją zaskoczyła. „Chciałam po prostu pobyć z wnuczką” Dzień dobry, mam 63 lata i od dawna czekałam, aż Klara będzie na tyle duża, by spędzić u mnie część wakacji. Gdy córka zapytała, czy zaopiekuję się nią przez dwa tygodnie, bardzo się ucieszyłam. Przygotowałam pokój, kupiłam farby, kredki i zaplanowałam wycieczki do lasu oraz nad jezioro. Byłam przekonana, że jedynym problemem będzie to, czy wnuczka nie zatęskni za rodzicami. Dzień przed przyjazdem córka wręczyła mi kartkę. Powiedziała, że spisała najważniejsze zasady. Na liście było kilkanaście punktów: żadnych lodów po godzinie 16, maksymalnie 20 minut bajek dziennie, zakaz chodzenia boso po trawie, codzienne ćwiczenia z angielskiego i obowiązkowe zasypianie o 19.30. Do tego dokładny jadłospis i prośba, żebym codziennie wysyłała zdjęcia wszystkich posiłków. „Zrobiło mi się żal Klary” Nie obraziłam się. Rozumiem, że dziś rodzice mają inne podejście niż my kiedyś. Zrobiło mi się jednak żal Klarci. Wakacje u babci powinny być czasem odpoczynku i wspólnej radości, a nie kolejnym projektem do realizacji według harmonogramu. Porozmawiałam z córką spokojnie. Ustaliłyśmy, które zasady są naprawdę ważne, a gdzie możemy sobie pozwolić na trochę luzu. Klara przyjechała, a my spędziłyśmy wspaniałe dwa tygodnie. Były lody, wieczorne czytanie książek i spacery boso po trawie. Dziś myślę, że córka nie chciała mnie kontrolować. Po prostu bardzo się stara być dobrą mamą. Mam jednak nadzieję, że pozwoli też swojej córce być po prostu dzieckiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice mają prawo ustalać zasady dotyczące swoich dzieci, a dziadkowie – własne granice związane z opieką. Przed dłuższym pob…

babcia-z-wnuczka-1e6b45e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
type: item
date: 2026-07-28T11:33:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że odpoczynek mi się należy. Nie przypuszczałam, że tak wiele się zmieni, gdy postawię córce jasne granice...”
encoded: Zawsze byłam tą babcią, która jest gotowa pomóc na każde zawołanie. Kiedy Lidka dzwoniła w środku tygodnia, żebym odebrała dzieci z przedszkola, rzucałam wszystko i pędziłam autobusem przez pół miasta. Byłam dumna, że mogę być dla niej wsparciem, choć czasem zmęczenie dawało mi się we znaki. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Poczułam, że nie jestem już w stanie dalej udźwignąć wszystkiego sama. Zmęczenie, którego nie da się zignorować Ostatnie miesiące były dla mnie trudne. Kręgosłup coraz częściej dawał o sobie znać, a poranki zaczynałam od proszków i ćwiczeń rozciągających. Każda kolejna prośba Lidki o pomoc wzbudzała we mnie coraz większy niepokój. Bałam się, że któregoś dnia naprawdę nie dam rady podnieść dzieci, pobawić się z nimi, czy nawet wyjść na spacer. Wiedziałam, że muszę postawić granicę, choć serce mi się krajało na samą myśl o tym. Przez lata słuchałam rad psychologów – „zadbaj o siebie, naucz się mówić nie, stawiaj granice” – ale kiedy przyszło do konkretów, okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Pewnego popołudnia, kiedy Lidka zadzwoniła z pytaniem, czy mogę zostać z dziećmi w weekend, poczułam, jak narasta we mnie napięcie. Chciałam się zgodzić, jak zawsze, ale coś mnie powstrzymało. – Lidka, nie mogę. Naprawdę nie dam rady. Mój kręgosłup już odmawia posłuszeństwa – powiedziałam, czując w gardle gulę. – Mamo, proszę cię, to tylko dwa dni. Z Markiem mamy rocznicę, wykupiliśmy weekend w spa... Ty zawsze byłaś z dziećmi! – jej głos drżał od emocji. – Wiem, ale ja już nie mogę. Po ostatnim weekendzie przez trzy dni leżałam z bólu. Może pomyślicie o niani? Stać was na to, a ja naprawdę już nie wyrabiam. Zapadła cisza. Wiedziałam, że jest rozczarowana, ale nie mogłam inaczej. – Niani? – powtórzyła chłodno. – No dobrze. Jak wolisz. Rozłączyła się. Zostałam sama z poczuciem winy i lękiem, co będzie dalej. Dwa tygodnie ciszy Nie spodziewałam się, że ta rozmowa tak bardzo zmieni nasze relacje. Lidka zamilkła. Nie odbierała moich telefonów, na wi…

zasmucona-babcia-607b76e.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
type: item
date: 2026-07-27T13:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, po prostu bezczelnie wypinają się na wnuki w wakacje. Mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, ale od opieki wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. A potem jest wielki płacz przy wigilijnym stole, że dzieciaki ich nie odwiedzają, że wnuki są zimne i wolą siedzieć przed komputerem niż rozmawiać z babcią. Sami są sobie winni i nie zamierzam ich dłużej usprawiedliwiać.
encoded: Wczoraj zadzwoniłam do mamy z prośbą, żeby wzięła dzieciaki do siebie chociaż na trzy dni, bo z mężem mamy w firmie potworny młyn i nie wiemy już, w co ręce włożyć. Usłyszałam całą litanię wymówek, że ona ma teraz swoje plany, musi jechać do sanatorium, a teściowa jeszcze dodała, że na stare lata chce mieć święty spokój. No po prostu ręce opadają. Opieka dziadków nad wnukami − dlaczego babcia odmawia pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków z naszych czasów. Pamiętam, jak sama spędzałam u babci na wsi całe dwa miesiące, jadłam placki, biegałam po podwórku i budowałam najpiękniejsze wspomnienia. Moja mama wtedy pracowała, a babcia uważała za punkt honoru, żeby pomóc młodym. Dzisiaj? Dzisiaj jest totalne wygodnictwo i patrzenie na czubek własnego nosa. Moja matka woli iść na uniwersytet trzeciego wieku albo oglądać seriale, a teściowa spędza całe dni na działce, pielęgnując pomidory. Wnuki są super, ale tylko na obrazku, na chwilę, żeby zrobić ładne zdjęcie i pochwalić się koleżankom na osiedlu, jacy to oni są dumni. Kiedy przychodzi do realnego życia i trzeba pomóc w kryzysie, starsze pokolenie nagle zapada się pod ziemię. Przez ich samolubne podejście musimy z mężem wydawać kosmiczne pieniądze na prywatne półkolonie i obozy letnie, żeby dzieci nie siedziały same w bloku. Płatna opieka nad dzieckiem w wakacje kosztuje tyle, że oddajemy na to całą jedną pensję, a dziadkowie nawet słowem nie pisną, żeby się chociaż dorzucić. Konflikt pokoleń w rodzinie − jak niechęć dziadków niszczy relacje z dziećmi Najbardziej rozwala mnie jednak to późniejsze zdziwienie i pretensje. Moja teściowa potrafi ostentacyjnie płakać w słuchawkę, że Igor i Maks nie chcą do niej dzwonić, że jak przyjeżdżamy raz na dwa miesiące w odwiedziny, to dzieciaki bąkną tylko „dzień dobry” i uciekają do drugiego pokoju. A jak mają z nimi budować relacje, skoro dziadkowie są dla nich obcymi ludźmi? Dzieciak czuje, kiedy jest dla kogoś ciężarem i intruzem. Moje dzieci doskonale słyszały…

dziadkowie-7-d1d39c1.png
width: 1600
height: 1200

„Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
type: item
date: 2026-07-26T11:33:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: alimenty
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: Co ja jej takiego zrobiłam, że teraz się mści? Przecież pomagałam jej, ile mogłam... Chociaż mój Janek twierdzi, że to wcale nie była pomoc, a wtrącanie się...
encoded: Ja rozumiem, że jak się ludzie rozwodzą, to dlatego, że w ich małżeństwie dzieje się źle. Tak źle, że nie mogą już ze sobą wytrzymać. Naprawdę to rozumiem. Tak właśnie było w przypadku mojego syna i synowej. Najpierw spadła na nich wielka miłość, a potem przyszło życie. Jedno dziecko, drugie, praca, dom... Coś zaczęło się kruszyć, sypać, aż całkiem się rozpadło. Nieba chciałam im uchylić, a nie usłyszałam nawet „dziękuję” Próbowałam ich wesprzeć w walce o małżeństwo, bo kto inny miał to robić? Rodzice Marleny, których do dziś nie poznałam? Tak się życiem córki interesowali. Zajmowałam się wnukami, żeby mieli czas odpocząć i pobyć razem, i wcale nie liczyłam na wielkie podziękowania, zwykłe „dziękuję” by wystarczyło... Ale żebym uwag i pretensji musiała wysłuchiwać? Troje dzieci wychowałam, wyprowadziłam na ludzi, a nagle przy wnukach wszystko robię źle? No nic, kłócić się nie będę. Zamiast tego starałam się z nimi rozmawiać, znaczy z synem i synową. Chciałam im pomóc w rozwiązaniu tych wydumanych konfliktów, które się między nimi pojawiały i urastały do rangi katastrof, choć przecież to były tylko drobne nieporozumienia. Nie takie rzeczy się przeżyło, nie z takim kłopotami brało się za bary... Dobrze chciałam i za swoje chęci od obojga usłyszałam, że wtrącam się w nie swoje sprawy i mam przestać. Jak to nie moje? I Kamila, i Marlenę traktowałam jak swoje dzieci i równo ochrzaniałam, starając się przywrócić do pionu. – Niechże się mama wreszcie przestanie wtrącać, bo mam już tego po dziurki w nosie! – warknęła któregoś dnia Marlena. – Tylko pogarsza mama sytuację. Nic do mamy nie dociera, żadne prośby. Oboje z Kamilem mamy tego dosyć! Ależ mi się zrobiło przykro. Takie słowa za moją szczerą intencję pomocy? Za chwilę usłyszę, że to przeze mnie się rozwiedli! Była synowa w sądzie walczyła jak lwica o każdy grosz Bo w końcu, po wielu miesiącach wojen, Kamil złożył pozew o rozwód. Walka w sądzie też była zacięta. O to, czyja to była wina, o alimenty, o kontakty z dziećm…

zrezygnowana-babcia-da29edb.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
type: item
date: 2026-07-24T19:08:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
encoded: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinn…

dziadkowie-6-897d033.png
width: 1600
height: 1200

„Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
type: item
date: 2026-07-23T11:33:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
description: Czytając list babci, poczułam, jak mój świat się wali. Moja mama całe życie nosiła nazwisko kogoś, kto nie był z nią spokrewniony.
encoded: Dom babci Marii zawsze pachniał pastą do podłóg i starym drewnem. Po jej śmierci to ja wzięłam na siebie zadanie uporządkowania jej rzeczy. Z maleńką Lilą, która właśnie skończyła miesiąc, w chuście na piersi, metodycznie przeglądałam kolejne szafy. Zofia, moja mama, nie miała na to siły, a ja potrzebowałam jakiegoś zajęcia na urlopie macierzyńskim, żeby nie zwariować w pustym mieszkaniu. Wielka dębowa szafa w sypialni była pełna równo ułożonej pościeli i starych ubrań pachnących lawendą. Na samym dnie, pod stertą poszewek w kwiaty, znalazłam płaskie tekturowe pudełko. Nie było nawet ukryte – po prostu leżało tam, zapomniane albo celowo zostawione na samym spodzie. Lila wierciła się przez chwilę, po czym znowu zasnęła, oddychając miarowo. Usiadłam na brzegu skrzypiącego łóżka i otworzyłam pudełko. W środku znajdował się tylko jeden list. Koperta była zżółknięta, ale niezaadresowana. Wewnątrz był złożony na pół arkusz papieru, zapisany drobnym, starannym pismem babci. Zaczęłam czytać, spodziewając się jakichś sentymentalnych wspomnień albo uwag dotyczących pogrzebu. Prawda zapisana na pożółkłym papierze Pierwsze zdania były dość zwyczajne. Babcia pisała o tym, że życie mija szybciej, niż nam się wydaje, i że czasem decyzje podjęte w młodości rzucają cień na całą resztę naszych dni. Ale im dalej czytałam, tym bardziej czułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. List był zaadresowany do mojej mamy, Zofii, choć najwyraźniej babcia nigdy nie odważyła się go jej wręczyć. „Córeczko” – pisała babcia. „Kiedy to czytasz, mnie pewnie już nie ma. Nie miałam odwagi powiedzieć ci tego w twarz. Całe życie nosiłam ten ciężar sama. Twój ojciec, Tadeusz, wspaniały człowiek, którego kochałaś ponad wszystko, nie był twoim biologicznym ojcem”. Przestałam czytać. Musiałam zamknąć oczy, żeby litery przestały skakać. Dziadek Tadeusz. Ten sam, którego nazwisko nosiłam z dumą przed ślubem. Ten, który uczył mnie jeździć na rowerze i opowiadał historie o swoim ojcu i dziadku. Nasze rodowe dzie…

list-babci-c5047e2.png
width: 1600
height: 1200

„Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
type: item
date: 2026-07-19T19:08:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że stworzymy kochającą, wielopokoleniową rodzinę. Szybko jednak okazało się, że dla syna i synowej jestem tylko darmową opcją, dzięki której mogą oszczędzać, ignorując całkowicie moje potrzeby i spokój.”
encoded: Kiedy Janek i Marta zapytali, czy mogliby na jakiś czas wprowadzić się do mojego domu po narodzinach małego Antosia, poczułam prawdziwą radość. Zawsze marzyłam o domu pełnym życia, gwarze rozmów i dziecięcym śmiechu. Mój dom jest spory, odkąd mąż zmarł kilka lat temu, było mi w nim trochę zbyt pusto, a oni musieliby gnieździć się z małym w kawalerce. Pomyślałam, że to wspaniała okazja, by zacieśnić nasze więzi, pomóc im w tych pierwszych, trudnych miesiącach z noworodkiem i po prostu nacieszyć się byciem babcią. Oni dobrze zarabiają, nic by się nie stało, gdyby przez miesiąc czy dwa opłacali tamto puste mieszkanie. Zgodziłam się od razu. Przygotowałam dla nich całe piętro – dwa duże pokoje i osobną łazienkę. Wydałam sporo oszczędności na odświeżenie ścian i zakup nowych mebli, żeby czuli się komfortowo. Janek zawsze był moim oczkiem w głowie, a Marta wydawała się miłą, choć trochę zdystansowaną osobą. Wierzyłam, że wspólne mieszkanie nas zbliży. Pierwsze zgrzyty Początki były naprawdę obiecujące. Antoś to cudowne dziecko, a ja starałam się być wsparciem, nie narzucając się zbytnio. Gotowałam obiady, prałam, sprzątałam – wszystko po to, by młodzi rodzice mogli odpocząć. Jednak z biegiem tygodni zaczęłam zauważać drobne, ale irytujące zmiany. Marta zaczęła traktować mnie coraz bardziej jak darmową pomoc domową, a nie jak gospodynię. Nie pytała, czy mogłabym zająć się małym, po prostu stawiała mnie przed faktem dokonanym. – Mamo, my z Jankiem wyskoczymy na miasto, zrobisz małemu butelkę za godzinę, dobra? – rzuciła pewnego popołudnia, nawet nie czekając na moją odpowiedź, tylko łapiąc torebkę i wychodząc z domu. Zostawałam z Antosiem, czując lekkie ukłucie irytacji. Oczywiście, uwielbiałam wnuka, ale miałam też swoje plany, swoje życie, o które nikt już nie pytał. Zaczęli też zamawiać drogie jedzenie na dowóz, nie proponując mi nigdy poczęstunku, choć ja codziennie stawałam na rzęsach, by w lodówce było pełno domowego jedzenia. Przypadkowa rozmowa Któregoś wieczoru, ki…

smutna-babcia-po-odkryciu-prawdy-b8562cf.jpg
width: 1600
height: 1200

Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła”
type: item
date: 2026-07-19T06:12:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: chrzest
subject: list do redakcji
description: Od miesięcy pytałam synową, w co zamierza ubrać małego. Oferowałam nawet, że sama pójdę do porządnego sklepu z odzieżą dziecięcą i kupię Filipkowi piękny, elegancki, biały garniturek z muszką i kamizelką, żeby chłopak wyglądał jak mały dżentelmen. Synowa tylko fukała, przewracała oczami i powtarzała, żebym się nie wtrącała, bo ona już wszystko zaplanowała i zamówiła przez internet za grosze. No i masz babo placek, dopięła swego.
encoded: Szanowna Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo serce tłucze mi się w piersi jak szalone na samą myśl o tym, co wydarzyło się w zeszłą niedzielę. Jestem do głębi wstrząśnięta i po prostu załamana tym, jak dzisiejsze młode matki podchodzą do wielkich, rodzinnych uroczystości. W miniony weekend świętowaliśmy chrzest święty mojego wnuczka, Filipka. To miał być piękny, podniosły dzień, a skończyło się na tym, że ze wstydu chciałam uciec z kościoła i zapaść się pod ziemię przed całą rodziną i znajomymi. Wszystko przez moją synową, która kompletnie nie ma poczucia obciachu i uznała, że sakrament w kościele to jakaś rewia taniej mody z internetu. W co ubrać na chrzest małego chłopca? Upokorzenie przed ołtarzem Gdy weszłam do ich mieszkania w niedzielę rano, żeby pomóc przy przygotowaniach, na widok Filipka dosłownie odebrało mi mowę. Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu, który przyszedł w pogniecionej, foliowej torbie z Chin. To coś nawet koło porządnego ubranka nie leżało. Zamiast eleganckiego stroju, mój wnuk miał na sobie cienki, sztuczny kombinezon z nadrukowanym obrazkiem szelek i muszki, uszyty z tak podłego materiału, że aż prześwitywał. Wyglądało to jak tandetny kostium karnawałowy z marketu albo piżamka, a nie ubiór na jeden z najważniejszych dni w życiu małego chrześcijanina. Zaczęłam delikatnie tłumaczyć synowej, że tak nie wypada, że w kościele będą ludzie, fotograf, a dziecko powinno mieć na tę okazję prawdziwy garnitur, koszulę z kołnierzykiem i porządne spodenki. Synowa naskoczyła na mnie, że jest potworny upał, na dworze trzydzieści stopni i ona nie zamierza męczyć dziecka w sztywnych ubraniach, żeby zadowolić moje staroświeckie ambicje. Powiedziała, że ten chiński ciuch jest przewiewny, lekki i kosztował dwadzieścia złotych, więc nie będzie płakać, jak Filip zaraz się czymś zaleje albo ubrudzi się tortem. Słuchałam tego i czułam, jak wzbiera we mnie potężna fala żalu. Gdzie podziała się zwykła ludzka kultura i szacunek dla tradycji? Tanie ubranka dla dzie…

babcia-w-kosciele-2-9e89885.png
width: 1600
height: 1200

„Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
type: item
date: 2026-07-18T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje
description: „Miałam mieć cztery tygodnie świętego spokoju. Okazało się, że moja teściowa postanowiła wykorzystać ten czas, by pokazać mi, jak beznadziejną jestem matką”.
encoded: Lipiec miał być dla mnie i dla mojego męża, Tomka, miesiącem oddechu. Po intensywnym roku pełnym pracy, przedszkolnych infekcji, awantur o niezjedzone warzywa i chronicznego niedosypiania, perspektywa czterech tygodni wolności wydawała się niemal jak wygrana na loterii. Tomek sam zaproponował, żebyśmy wysłali naszą sześcioletnią Zuzię i czteroletniego Kubę do jego mamy. Danuta mieszkała na wsi, miała duży dom, ogród, a co najważniejsze – była emerytką, która ciągle narzekała, że rzadko widuje wnuki. – Odpoczniesz, kochanie – mówił Tomek, kiedy pakowałam walizki maluchów. – Mama świetnie sobie poradzi. Przecież wychowała mnie i mojego brata, a my jesteśmy w miarę normalni, prawda? Uśmiechnęłam się wtedy. Miałam pewne obawy, bo z Danutą zawsze miałyśmy trochę inne podejście do życia. Ja wierzyłam w rozmowę z dziećmi, tłumaczenie emocji, dawanie im wyboru i wyznaczanie granic bez podnoszenia głosu. Danuta z kolei była zwolenniczką „twardej ręki”, chociaż odkąd na świecie pojawiły się jej wnuki, trochę złagodniała. Tak przynajmniej myślałam. Zuzia i Kuba wyjechali w pierwszą sobotę lipca. Kiedy auto Tomka zniknęło za zakrętem, poczułam mieszankę ulgi i pustki. Przez pierwsze dni dzwoniłam codziennie, ale Danuta zawsze mówiła, że dzieci świetnie się bawią, są grzeczne i żebym się nie martwiła. Postanowiłam w końcu wyluzować. Umówiłam się z koleżankami na wino, nadrobiłam seriale, poszłam do fryzjera. Sielanka trwała do drugiego weekendu, kiedy zorientowałam się, że Zuzia zapomniała swojego ulubionego kocyka, bez którego podobno nie mogła zasnąć. Tomek był na szkoleniu w innym mieście, więc postanowiłam sama pojechać do teściowej w niedzielę rano, żeby zrobić niespodziankę. Czego oczy nie widzą... Podróż autem zajęła mi dwie godziny. Chciałam, żeby dzieciaki miały prawdziwą niespodziankę, więc zaparkowałam przy pobliskim lasku, może 10 minut od domu teściowej. Szłam wolno, delektując się ciepłym, letnim porankiem. Kiedy doszłam do jej furtki, zauważyłam, że jest otwarta. …

dzieci-na-wsi-38aa1d1.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
type: item
date: 2026-07-14T13:15:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
description: Jeszcze niedawno babcia kojarzyła się z osobą, która zawsze miała czas dla wnucząt – odbierała je z przedszkola, gotowała obiadki i ratowała rodziców w kryzysowych sytuacjach. Dziś coraz więcej mam i ojców przyznaje z rozczarowaniem: „Moi rodzice kochają wnuki, ale nie chcą się nimi zajmować”. Czy rzeczywiście współcześni dziadkowie stali się mniej rodzinni, czy po prostu świat zmienił się tak bardzo, że ich rola wygląda dziś zupełnie inaczej?
encoded: Mama i twórczyni internetowa @ma.ma.planuje zamieściła na Instagramie rolkę poruszającą ciekawy problem: dziadków, którzy nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. Kobieta opowiada o swoich doświadczeniach, gdy jako dziecko w każde wakacje, ferie, święta czy nawet weekendy spędzała czas ze swoimi dziadkami. Dziś coś się zmieniło, a coraz częściej słyszy się o dziadkach, którzy świadomie rezygnują z bawienia wnucząt. „Rozumiem Wasze rozgoryczenie, bo moja mama pracuje, ona za bardzo mi nie pomoże, nie weźmie wolnego, żeby przesiedzieć z dziećmi całe wakacje. Widzę też, że ona nie ma tej cierpliwości do dzieci. Moi teściowie również pracują, ale oni też bardziej lubią dzieci tylko na zdjęciach” – opowiada instagramerka. W dalszej części filmu pyta: skoro zdecydowaliśmy się na dzieci, dlaczego mamy pretensje do własnych rodziców, że nie chcą się zajmować naszymi dziećmi? Przecież swoje – nas – już odchowali. To dlaczego dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje? Przede wszystkim: nie zawsze jest tak, że nie chcą. Czasem nie mogą, choć bardzo by chcieli. Nie da się jednak ukryć, że współcześni dziadkowie często nie angażują się w opiekę nad wnukami tak intensywnie jak poprzednie pokolenia. Jedną z najważniejszych przyczyn jest zmiana stylu życia – dzisiejsi 60-latkowie i 70-latkowie są często nadal aktywni zawodowo, mają własne plany, pasje i potrzeby. Wiele osób zostaje dziadkami później niż kiedyś, więc w momencie narodzin wnuków nadal pracują i są pełni energii, ale niekoniecznie chcą całkowicie podporządkować swoje życie rodzinnej pomocy. Zmieniła się też mentalność – coraz więcej osób uważa, że wychowanie dzieci jest przede wszystkim zadaniem rodziców, a dziadkowie mogą wspierać, towarzyszyć. Dla części z nich emerytura czy okres przed emeryturą to pierwszy moment od wielu lat, kiedy mogą skupić się na sobie, podróżach, zdrowiu i odpoczynku. Na mniejsze zaangażowanie dziadków wpływają także inne czynniki: obowiązki zawodowe – wiele osób pracuje znacznie dłu…

babcia-z-wnukiem-w-wakacje-b3bb86d.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
type: item
date: 2026-07-12T06:12:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Długo powtarzałam sobie, że pieniądze nie powinny dzielić rodziny. Nie oczekiwałam od teściów wielkich prezentów ani przelewów na budowę domu. Z czasem zaczęło mnie jednak boleć coś zupełnie innego. Kiedy skończyliśmy budowę, nasz ogród stał się dla nich miejscem darmowych weekendów, a ja coraz częściej miałam wrażenie, że jesteśmy dla nich bardziej restauracją niż rodziną.
encoded: Z mężem przez osiem lat mieszkaliśmy w niewielkim mieszkaniu w bloku. Oboje pracowaliśmy, zostawaliśmy po godzinach, braliśmy dodatkowe fuchy i przez długi czas praktycznie zrezygnowaliśmy z wakacji oraz większych przyjemności. Raz w roku jeździliśmy z dzieciakami w góry i tyle. Kiedy w końcu kupiliśmy działkę, wiedzieliśmy, że budowa domu będzie ogromnym wyzwaniem, ale marzyliśmy o tym, żeby nasze dzieci miały własny ogród i trochę przestrzeni. Moi rodzice pomagali nam tak, jak mogli. Tata przyjeżdżał na działkę po pracy, pomagał przy wykończeniu tarasu i ogrodzenia, a mama przywoziła obiady, kiedy wiedziała, że cały dzień spędzamy na budowie. Nigdy nie oczekiwaliśmy od nich pieniędzy, bo wiedzieliśmy, że sami nie mają ich zbyt wiele. Teściowie od początku powtarzali, że nie będą się wtrącać. – To wasza inwestycja i wasze decyzje – mówił teść. – Młodzi muszą sobie radzić sami. Nie miałam o to pretensji. Każdy ma prawo dysponować swoimi pieniędzmi tak, jak uważa za słuszne. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że kilka miesięcy później zacznie mnie uwierać coś zupełnie innego. Odkąd stanął taras, zaczęły się weekendowe wizyty Wprowadziliśmy się na początku lata. Dom nie był jeszcze urządzony idealnie, ale dzieci wreszcie mogły biegać po własnym ogrodzie. Kupiliśmy niedużego grilla i któregoś weekendu zaprosiliśmy obie rodziny na wspólne spotkanie. Było naprawdę miło. Problem polegał na tym, że od tamtej pory teściowie zaczęli przyjeżdżać praktycznie w każdy weekend. Najpierw dzwonili. – Co robicie w sobotę? Może wpadniemy na grilla? Po kilku tygodniach przestali nawet pytać. – Będziemy około trzynastej. Nie róbcie obiadu, coś wrzucimy na ruszt. Tyle że to „coś” zawsze oznaczało mięso kupione przez nas. Przyjeżdżali z pustymi rękami. Nie przynosili sałatki, pieczywa ani napojów. Nawet kiedy wiedzieli, że spędzą u nas cały dzień, nigdy nie zapytali, czy czegoś nie kupić po drodze. Na początku machałam na to ręką. W końcu to rodzina. Najbardziej szkoda mi było dzieci Nasz…

remont-nowego-domu-4286ab6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
type: item
date: 2026-07-10T07:15:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dziećmi
description: Myślałam, że robię dla niej coś dobrego, zabierając wnuki na wakacje. Kiedy zadzwoniłam z niespodzianką, usłyszałam, co tak naprawdę dzieje się w moim własnym mieszkaniu.
encoded: Od początku uważałam to za świetny pomysł. Sylwia, moja córka, od miesięcy narzekała, że w mieszkaniu trzeba przeprowadzić generalny remont. Mówiła o zrywaniu podłóg, malowaniu, wymianie instalacji. Przy dwójce małych dzieci, siedmioletnim Julku i pięcioletniej Helenki, to brzmiało jak koszmar. Wtedy wpadłam na pomysł, który wydawał mi się wręcz idealny. – Pojadę z dzieciakami do Krynicy Morskiej – zaproponowałam pewnego niedzielnego popołudnia, kiedy wpadła do mnie na obiad. – Dwa tygodnie nad morzem. Helenka pooddycha jodem, Julek pobiega po plaży, a ty z Maćkiem ogarniecie ten wasz bałagan bez stresu i ciągłego pilnowania, żeby dzieci w coś nie wdepnęły. Sylwia spojrzała na mnie z taką wdzięcznością, że aż zrobiło mi się ciepło na sercu. Od razu zaczęła dziękować, mówiła, że to uratuje im życie i że jestem najlepszą mamą i babcią na świecie. Nawet Maciek, mój zięć, który zazwyczaj rzadko okazuje emocje, wydawał się szczerze wzruszony. Zorganizowałam wszystko sama. Opłaciłam pensjonat, kupiłam bilety na pociąg. Chciałam, żeby mieli czystą głowę. Mieszkaliśmy z Sylwią i jej rodziną pod jednym dachem od trzech lat. Po śmierci mojego męża, a jej ojca, uznaliśmy, że tak będzie łatwiej i oszczędniej. Zgodziłam się oddać im większość mojego dużego mieszkania, zostawiając dla siebie tylko jeden pokój i dostęp do wspólnej kuchni i łazienki. Było trochę ciasno, ale przecież to rodzina. Wyjazd był naprawdę udany. Pogoda dopisywała, dzieciaki bawiły się świetnie. Czułam się potrzebna. Wieczorami, kiedy wnuki już spały, lubiłam posiedzieć na balkonie, słuchając szumu fal i myśląc o tym, jak fajnie będzie wrócić do odnowionego, świeżego mieszkania. Niespodzianka, która zniszczyła wszystko W połowie drugiego tygodnia, w czwartek, postanowiłam zrobić Karolinie niespodziankę. Helena narysowała piękny obrazek dla mamy – całą naszą trójkę na plaży. Julek znalazł jakiś niesamowity kamień w kształcie serca. Pomyślałam, że zadzwonię do niej przez wideo, żeby pokazać jej te skarby i zo…

babcia-nad-morzem-2-0f8c103.png
width: 1600
height: 1200

„Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
type: item
date: 2026-07-09T07:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: To miało być zwykłe, niedzielne popołudnie. Zaparzyłam świeżą kawę, wyciągnęłam z piekarnika szarlotkę, a mój mąż Rafał właśnie nakrywał do stołu. W salonie bawiła się nasza córeczka, Łucja, układając skomplikowaną wieżę z klocków, podczas gdy czteroletni Gucio biegał dookoła niej, udając samolot. Krystyna, moja teściowa, siedziała na kanapie, popijając wodę i z uśmiechem przyglądając się Łucji.
encoded: Zawsze wiedziałam, że Krystyna ma słabość do swojej pierwszej wnuczki. Łucja była jej oczkiem w głowie od dnia narodzin. Kiedy jednak na świecie pojawił się Gustaw, liczyłam, że babcina miłość rozłoży się po równo. Niestety, czas pokazał coś zupełnie innego. Gucio był żywym, energicznym chłopcem, który wymagał uwagi, a teściowa coraz częściej zbywała go, tłumacząc się zmęczeniem lub bólem głowy. Postawiłam filiżanki na stole i usiadłam naprzeciwko Krystyny. – Pyszne ciasto, Aniu – powiedziała teściowa, krojąc mały kawałek. – Ale ja właściwie przyszłam z pewną propozycją. Zbliżają się wakacje, a ja wynajęłam na dwa tygodnie piękny domek nad morzem. Pomyślałam, że zabiorę Łucyjkę. Uśmiechnęłam się szeroko. To brzmiało jak wspaniały pomysł. Odpoczynek dla nas, świetna przygoda dla dzieci. – To cudownie, mamo! – odezwał się Rafał, siadając obok mnie. – Dzieciaki na pewno się ucieszą. Dawno nie były nad morzem. Krystyna odchrząknęła cicho, odkładając widelczyk na talerzyk. Jej wzrok uciekł gdzieś w stronę okna, a uśmiech nieco zbladł. – Och, chyba się nie zrozumieliśmy, Rafałku. Powiedziałam, że zabiorę Łucję. Tylko Łucję. Zapadła cisza. Spojrzałam na teściową, mrugając kilkakrotnie, jakbym przesłyszała się w tym, co właśnie powiedziała. – Słucham? – zapytałam, czując, jak w żołądku rośnie mi nieprzyjemny ciężar. – Jak to, tylko Łucję? A co z Guciem? Teściowa poprawiła okulary na nosie i westchnęła, jakby tłumaczyła coś niezbyt pojętnemu dziecku. – Aniu, bądźmy rozsądni. Gucio jest bardzo absorbujący. Biega, krzyczy, wszędzie go pełno. Ja mam już swoje lata, chcę odpocząć, pospacerować po plaży, poczytać książkę. Z Łucją można już normalnie porozmawiać, to ułożona, spokojna dziewczynka. Z Guciem to by była katorga, a nie wakacje. Wiedziałam, że to okropnie niesprawiedliwe Poczułam, jak krew uderza mi do twarzy. Spojrzałam na mojego synka, który właśnie podbiegł do babci, trzymając w rączce swój ulubiony plastikowy samolocik. – Babciu, patrz, jak leci! – zawołał radośnie,…

babcia-16-8a3abaa.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
type: item
date: 2026-07-05T14:15:51.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: teściowa
subject: wakacje
description: Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
encoded: Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z…

babcia-z-wnuczka-w-ogrodzie-7b42436.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
type: item
date: 2026-07-03T10:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Kiedy moi rodzice zaproponowali, że zabiorą sześcioletnią Lilkę na tydzień do Mikołajek, ucieszyłam się, że córka przeżyje prawdziwe wakacje. Codziennie wysyłali zdjęcia z basenu, placów zabaw i rejsów po jeziorze, więc byłam spokojna. W dniu ich powrotu czekałam przed domem z obiadem. Nie spodziewałam się, że z samochodu wysiądą tylko oni, a z bagażnika wyjmą... pustą walizkę.
encoded: Lilka od tygodni odliczała dni do wyjazdu. – Mamusiu, podobno tam są zjeżdżalnie większe niż w naszym aquaparku! – opowiadała podekscytowana. Moi rodzice byli równie szczęśliwi. – Zostaw ją nam. Wy odpoczniecie od codzienności, a my nacieszymy się wnuczką – przekonywała mama. Zgodziliśmy się bez wahania. Wiedziałam, że Lilka jest z nimi bezpieczna. Codziennie dostawałam zdjęcia. Raz budowali zamki z piasku nad jeziorem, innym razem jedli gofry, pływali w basenie albo karmili kaczki. Córka promieniała. Czekałam na Lilkę, a z auta wysiedli tylko rodzice W dniu powrotu ugotowałam jej ulubiony rosół i naleśniki z serem. Co chwilę wyglądałam przez okno. Kiedy samochód wreszcie wjechał na podjazd, od razu wybiegłam przed dom. Najpierw wysiadł tata. Potem mama. Rozejrzałam się. – Gdzie jest Lilka? – zapytałam od razu. Rodzice wymienili spojrzenia. – Kochanie... spokojnie... Nie byłam spokojna. Tata otworzył bagażnik. Wyciągnął dziecięcą walizkę. Była podejrzanie lekka. – Co się dzieje? – głos zaczął mi drżeć. – Najpierw wejdźmy do domu... – Nie! Gdzie jest moje dziecko?! Usłyszałam odpowiedź, której kompletnie się nie spodziewałam Mama westchnęła. – Lilka została u Helenki i Tadzia. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Helena i Tadeusz to moi teściowie, którzy mieszkają na Mazurach. – Jak to... została? – Wracaliśmy z tych Mikołajek no i wstąpiliśmy do nich, niespodziankę im zrobiliśmy. Tak się ucieszyli na jej widok, że zaproponowali, żeby została jeszcze kilka dni. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem. – I zgodziliście się... bez pytania mnie? – Lilka bardzo chciała... – Ma sześć lat! To nie ona podejmuje takie decyzje! Mama próbowała mnie uspokoić. – Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. – Niespodziankę?! Od pięciu minut jestem przekonana, że coś się stało mojemu dziecku! Tata podrapał się po głowie. – Rzeczy zostały u Helenki, bo są brudne. Przyjechaliśmy tylko po kilka nowych kompletów ubrań i sandały. Zaraz wracamy. Spojrzałam na pustą walizkę. Nagle wszystko za…

dziadek-z-wnuczka-na-pomoscie-w-Mikolajkach-d857005.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
type: item
date: 2026-07-02T11:33:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Kiedy mój 10-letni syn Kuba wrócił z tygodniowego pobytu u dziadków na wsi, wydawał się odrobinę dojrzalszy. Był opalony, uśmiechnięty i bez przerwy opowiadał o traktorze, warzywniku i psie sąsiadów. Dopiero wieczorem, gdy wyciągałam jego ubrania do prania, z kieszeni spodenek zaczęły wypadać banknoty. Byłam przekonana, że ktoś posunął się o krok za daleko.
encoded: Od kilku lat obowiązywała u nas ta sama tradycja. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego Kuba jechał na tydzień do moich rodziców. Mieszkali na wsi, mieli duży ogród, sad, kilka kur. Sąsiad miał psa, który był dla Kuby największą atrakcją. Dla mnie i mojego męża był to też moment, żeby spokojnie popracować. Oboje pracowaliśmy na pełen etat, a urlop mieliśmy dopiero w sierpniu. Wiedzieliśmy, że u dziadków Kuba nie będzie się nudził. – Nie siedzi tam z telefonem? – zapytałam mamę pierwszego dnia. – Telefon? – zaśmiała się. – On nie ma nawet czasu o nim pamiętać. Z ojcem od rana coś budują, potem podlewają pomidory, a po obiedzie jeżdżą rowerami nad staw. Brzmiało idealnie. Codziennie dostawałam zdjęcia. Kuba z taczką pełną jabłek. Kuba z konewką większą od siebie. Kuba trzymający ogromną cukinię i śmiejący się do aparatu. Patrzyłam na te fotografie z uśmiechem. Cieszyłam się, że choć przez chwilę może przeżyć dzieciństwo trochę inne niż między blokami i ekranami. Nie wiedziałam, że dziadek miał wobec tych wakacji jeszcze jeden plan. Banknoty wysypywały się z kieszeni jeden po drugim Po tygodniu pojechaliśmy po Kubę. Już w samochodzie nie przestawał opowiadać. – Mamo, umiem już odpalić kosiarkę! I dziadek nauczył mnie wiązać pomidory! A wiesz, ile ziemniaków wykopaliśmy? – Spokojnie – śmiał się mój mąż. – Opowiesz wszystko po kolei. Wieczorem wrzucałam jego rzeczy do prania. Najpierw wyciągnęłam z kieszeni spodenek zwinięty banknot. Pięćdziesiąt złotych. Pomyślałam, że pewnie dostał od babci na lody. Potem z drugiej kieszeni wypadły dwie dwudziestki. Z bluzy kolejne sto złotych. Na końcu z małej kieszonki w plecaku wyjęłam kopertę. W środku było jeszcze dwieście pięćdziesiąt złotych. Usiadłam na łóżku. – Tomek! – zawołałam męża. Przyszedł po chwili. – Co się stało? Pokazałam mu zawartość koperty. – Wiedziałeś o tym? Pokręcił głową. – Skąd on ma tyle pieniędzy? Policzyliśmy wszystko. Pięćset czterdzieści złotych. Jak na dziesięciolatka była to ogromna kwota. Nie mogłam uwi…

wnuk-z-dziadkiem-nad-jeziorem-a8ab740.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
type: item
date: 2026-07-01T19:08:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Trochę już chodzę po tym świecie, ale tak ciekawskiego i wszędobylskiego dziecka jak moja wnusia nigdy nie spotkałam.
encoded: Elizka przyjechała do nas na czas przeprowadzki i remontu nowego mieszkania. – Skarbie, wrócimy po ciebie, jak tylko się urządzimy – moja córka powtarzała chyba setny raz. – Będę codziennie telefonowała. – Ja też – zapewnił zięć. – Odmaluję twój pokój, na jaki kolor zechcesz, tylko błagam, nie rozrabiaj. – Na różowo – poprosiła Elizka. Żegnając się z rodzicami, miała łzy w oczach, ale nie płakała, z mojej wnusi jest twarda dziewuszka. – Umowa stoi – Julian przytulił córeczkę, Ewa objęła ich oboje i tak trwali, jakby żegnali się na zawsze. Córka i zięć dostali pracę w szpitalu wojewódzkim, przeprowadzali się do innego miasta, musieli znaleźć i urządzić nowe mieszkanie, a na razie mieszkali kątem u znajomych. To nie były warunki dla dziecka, zaproponowałam, żeby mała spędziła ten czas u nas. Słuchała opowieści Tadka z wypiekami na policzkach Wyszłam cicho z pokoju, zostawiając ich samych, zaraz za drzwiami natknęłam się na Tadka, chrząkał i pokasływał, starając się ukryć wzruszenie. Nie znosił pożegnań. Bardzo kochał wnuczkę i pozwalał jej na wszystko, to ja nakazywałam i zakazywałam, biegałam po wsi, szukając Elizki, tłumaczyłam jej, że powinna trzymać się blisko domu. Jakbym grochem o ścianę rzucała, przylepa kiwała głową, a potem robiła, co chciała, bo przecież dziadek powiedział, że na wsi powinna mieć więcej swobody. Córki nie trzymałam pod spódnicą, ale z Elizką było inaczej, tak rezolutnego i wszędobylskiego dziecka nigdy nie spotkałam, trudno było za nią nadążyć, dlatego nie czułam się pewnie, gdy znikała mi z oczu. – Nie będzie się u nas nudzić? – zastanawiał się głośno Tadek. Udałam, że nie dosłyszałam. Co poradzę, że we wsi nie ma dzieci w wieku Elizki? Pozostawał telewizor, gry i towarzystwo dziadków. A! Zapomniałabym o psie. – Co zrobimy z tym kundlem? – myśli Tadka podążały podobnym torem. Uważał, że miejsce psa jest na dworze, jednak za skarby świata nie powiedziałby tego wnuczce, więc jej ulubieniec miał zamieszkać na pokojach. – Przyzwyczaisz się – po…

przejeta-babcia-d474114.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki”
type: item
date: 2026-06-30T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Najtrudniej było mi przyznać się przed samą sobą, że zaczynam nie dawać rady. Kochałam wnuki ponad wszystko, ale z każdym tygodniem coraz bardziej czułam, że dla własnej córki przestałam być mamą, a stałam się darmową opiekunką. Nigdy nie powiedziałam jej, że z mojej emerytury coraz częściej zostawało tak niewiele, że przed kolejnymi zakupami otwierałam lodówkę z lękiem. Gdyby nie Jonasz, pewnie długo jeszcze udawałabym, że wszystko jest w porządku.
encoded: Od śmierci mojego męża minęły 4 lata. Przyzwyczaiłam się do samotności, choć nie przyszło mi to łatwo. Ratowały mnie spacery, książki i spotkania z Jonaszem – dawnym kolegą z liceum, który po latach odezwał się do mnie przez przypadek. Znalazł mnie na Facebooku. Oboje zostaliśmy sami i szybko okazało się, że dobrze nam się razem rozmawia. Nie planowaliśmy wspólnego życia, ale świadomość, że ktoś na mnie czeka z kawą i dobrym słowem, bardzo mi pomagała. Moja córka Agata mieszka zaledwie kilka ulic dalej. Pracuje z domu i wychowuje dwójkę dzieci – siedmioletniego Franka i pięcioletnią Zosię. Kiedy dostała możliwość pracy zdalnej, wszyscy byliśmy przekonani, że będzie jej łatwiej pogodzić obowiązki zawodowe z życiem rodzinnym. Szybko okazało się jednak, że niemal każdego ranka dzwonił telefon. – Mamo, możesz dziś przyjść, zabrać do siebie dzieciaki? Mam ważne spotkania i dzieci będą mi przeszkadzały. – O której mam być? – Najlepiej za pół godziny. Jesteś niezastąpiona. Za każdym razem słyszałam to ostatnie zdanie i za każdym razem odkładałam swoje plany. Nie zastanawiałam się nad tym, czy mam ochotę, czy jestem zmęczona. Wsiadałam w autobus, żeby podjechać ten jeden przystanek, albo szłam pieszo, pakowałam wnuki i spędzałam z nimi praktycznie cały dzień. Coraz częściej wyjmowałam pieniądze z własnego portfela Jeśli zajmowałam się dzieciakami na miejscu, Agata zawsze zostawiała pełną lodówkę. Problem zaczynał się wtedy, gdy wychodziliśmy z domu i szliśmy do mnie albo gdzieś do parku czy na plac zabaw. W upalne dni Franek marzył o zimnej lemoniadzie, Zosia prosiła o lody, a po drodze zawsze pojawiało się coś, co sprawiało dzieciom radość – świeże truskawki, kolorowe kredy, bańki mydlane czy mała książeczka z naklejkami. – Babciu, kupisz? Proszę... – pytała Zosia, patrząc na mnie z takim uśmiechem, że trudno było odmówić. Nigdy nie chciałam, żeby wnuki czuły, że babcia liczy każdą złotówkę. Płaciłam więc z własnej emerytury i tłumaczyłam sobie, że przecież to tylko kilka …

babcia-czekajaca-na-wnuki-1a40afc.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mama od przyjazdu do sanatorium nie dawała znaku życia. Po 3 dniach jej telefon odebrał jakiś mężczyzna. Powiedział 2 słowa”
type: item
date: 2026-06-30T07:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Moja mama nigdy nie rozstawała się z telefonem. Potrafiła oddzwonić nawet wtedy, gdy byłam pewna, że śpi. Dlatego kiedy po jej wyjeździe do sanatorium przez trzy dni nie odebrała ani jednego telefonu, zaczęłam wyobrażać sobie najgorsze. Czwartego dnia usłyszałam w słuchawce obcy, męski głos. Powiedział tylko dwa słowa: „Zosieńka odpoczywa”. Zamarłam.
encoded: Odkąd odszedł tata, mama właściwie przestała mieć własne życie. Miała sześćdziesiąt dziewięć lat, była zdrowa, pełna energii i... zawsze gotowa pomagać. – Mamo, odbierzesz Olę z przedszkola? – Mamo, przypilnujesz Jasia, bo mam zebranie? – Mamo, mogłabyś zostać jeszcze dwie godziny? Utknęłam w pracy. Nigdy nie odmawiała. Przyznam szczerze, że z czasem zaczęłam traktować to jako coś naturalnego. Wiedziałam, że wystarczy jeden telefon, a mama wszystko przeorganizuje. – Dzieci tak szybko rosną – powtarzała. – Cieszę się, że mogę z nimi być. Dopiero później zrozumiałam, że mówiła to bardziej do siebie niż do mnie. Kiedy dostała skierowanie do sanatorium, bardzo się ucieszyłam. – W końcu odpoczniesz – powiedziałam. – Chyba najwyższy czas – uśmiechnęła się. Nie przypuszczałam, że ten wyjazd zmieni coś znacznie więcej niż jej samopoczucie. Cisza, której wcześniej nie znałam Pierwszego dnia zadzwoniłam wieczorem. Nie odebrała. Pomyślałam, że pewnie jest na zabiegach albo poznaje nowych ludzi. Drugiego dnia spróbowałam rano. Potem po południu. Wieczorem jeszcze raz. Cisza. Zaczęłam się niepokoić. – Może nie ma zasięgu – uspokajał mnie mąż. – Mama zawsze oddzwania. Trzeciego dnia dzwoniłam chyba z dziesięć razy. Napisałam wiadomość: „Mamo, odezwij się. Martwię się”. Nie było odpowiedzi. Nie mogłam się skupić w pracy. Co chwilę zerkałam na telefon. Wieczorem powiedziałam do męża: – Jeśli jutro się nie odezwie, jadę tam. Naprawdę byłam gotowa wsiąść do samochodu. Telefon odebrał nieznajomy Czwartego dnia około południa znowu wybrałam numer. Tym razem ktoś odebrał. Serce zaczęło mi walić. – Halo? Mamo? Po drugiej stronie odezwał się spokojny, niski głos. – Zosieńka odpoczywa. Tylko tyle. Zaniemówiłam. – Słucham?! – Zosieńka odpoczywa – powtórzył mężczyzna. – Kim pan jest?! Zapadła cisza. Po chwili usłyszałam cichy śmiech mamy. – Oddaj telefon. Jeszcze bardziej się zdenerwowałam. – Mamo, co tam się dzieje?! – Wszystko dobrze, kochanie. Naprawdę wszystko dobrze. – To dlaczego odbie…

seniorka-odpoczywa-w-sanatorium--27bdef6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
type: item
date: 2026-06-29T13:15:21.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: listy od rodziców
description: Tydzień u dziadków miał być dla dzieci początkiem wakacji i okazją do odpoczynku. Kiedy jednak wróciły do domu, ich mama zauważyła, że zachowują się zupełnie inaczej. Najbardziej zaskoczyła ją historia o czerwonym notesie teścia. Choć kobieta uważa jego metody za przesadzone, nie ukrywa, że efekty dają jej do myślenia.
encoded: Niektóre rodzinne zwyczaje potrafią budzić skrajne emocje. To, co dla jednych jest nauką odpowiedzialności, inni odbierają jako niepotrzebną musztrę. Taką historię opisała w liście do naszej redakcji jedna z naszych czytelniczek. Jej dzieci spędziły część wakacji u dziadków i wróciły z zupełnie nowymi nawykami. Problem w tym, że za tymi zmianami stoi metoda, której sama nigdy nie zaakceptowałaby we własnym domu. „O 18 wyciągał czerwony notes. Myślałam, że dzieci żartują” Szanowna Redakcjo, muszę się komuś wygadać, bo sama już nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Moje dzieci, 8 i 10 lat, spędziły dwa tygodnie u dziadków. To nie pierwszy raz, więc nie spodziewałam się żadnych niespodzianek. Owszem, wiedziałam, że teść jest człowiekiem starej daty. Wszystko musi być poukładane, punktualne i zrobione „jak należy”. Ale dopiero teraz dzieci opowiedziały mi, jak naprawdę wyglądały tamte dni. Przez cały pobyt dzieci ani razu nie wspomniały o tym, co działo się każdego popołudnia. Teść też słowem się nie zająknął. Dopiero kilka dni po powrocie córka się wygadała. Zapytałam o szczegóły. Dzieci spojrzały po sobie, jakby zastanawiały się, czy w ogóle powinny o tym opowiadać. Okazało się, że codziennie punktualnie o 18 teść siadał przy stole i wyjmował mały czerwony notes. Dosłownie. Czerwony zeszycik, w którym miał rozpisane obowiązki na każdy dzień. Potem po kolei odczytywał: łóżko pościelone? Pokój posprzątany? Brudne ubrania wrzucone do kosza? Naczynia po śniadaniu odniesione? Podlane pomidory? Nakarmiony pies? Dzieci mówiły „tak” albo „nie”, a on stawiał przy każdym punkcie znaczek. Przyznam szczerze, że aż mnie zmroziło. Pomyślałam sobie: serio? Wakacje i takie wojskowe klimaty? „Miałam pretensje do teścia. A potem wydarzyło się coś dziwnego” Byłam zła. Nawet powiedziałam mężowi, że jego ojciec przesadza i że dzieci powinny odpoczywać, a nie być rozliczane z każdej drobnej rzeczy. Ale później wróciliśmy do normalnego życia i zaczęłam zauważać coś, czego kompletnie się nie …

dziadkowie-z-wnuczka-abfe30e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mam dość, że córka traktuje mnie jak służącą: niańczę wnuki, gotuję, sprzątam. Twierdzi, że jestem za stara na własne życie”
type: item
date: 2026-06-29T11:33:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Kiedyś byłyśmy z córką przyjaciółkami. Jednak ona bardzo się zmieniła. Przestała mnie szanować, a moje potrzeby zupełnie się już nie liczą.
encoded: To była urodzinowa kolacja Elżbiety. Właśnie skończyła czterdzieści lat. Patrzyłam na nią i uśmiechałam się w duchu. Moja córka. Kobieta sukcesu. Piękna, zadbana. Ostatnio wspomniała, że w firmie szykują ją do awansu na głównego menedżera. Zresztą oboje z zięciem pną się po drabinie kariery bez wytchnienia. Co wiąże się, oczywiście, z pieniędzmi. To miła odmiana po moim życiu od pierwszego do pierwszego. – Kochani, mam wam coś do powiedzenia – odezwała się córka, gdy podałam kawę i ciastka. – Mamo, usiądź, proszę. Otóż – uśmiechnęła się jakby nieco wstydliwie – widzicie, jestem w ciąży. Mój zięć, Karol, rozparł się dumny na krześle. Jego rodzice zaczęli wydawać achy i ochy. Piętnastoletnia Jagoda i dziesięcioletnia Marysia zaklaskały w dłonie i pobiegły ucałować matkę. Czteroletni Tomek nie do końca rozumiał, co to znaczy i spojrzał na mnie pytająco. Zapanowała ogólna radość. A mnie chciało się płakać. Bo to była katastrofa. Kiedy goście poszli, a dzieci już spały, zajrzałam do łazienki Elżbiety. Właśnie zmywała makijaż. – Tomek miał być ostatni – powiedziałam. – Obiecałaś. Spojrzała na mnie w lustrze. – Tak? – Tak. Powiedziałaś po Marysi, że spróbujecie jeszcze raz, bo Karol marzy o synu. A gdy Tomuś się pojawił, powiedziałaś, że to ostatni... Odłożyła rękawicę do zmywania makijażu i oparła się dłońmi o blat umywalki. Wciąż nie odwracała się, by spojrzeć na mnie bezpośrednio. Jakby lustro było czymś w rodzaju tarczy obronnej. – Nie jesteś zadowolona? – spytała. – Czego ci brakuje? Masz dom, kochającą rodzinę, wnuki, które za tobą przepadają. Nie musisz się martwić, że dali ci głodową emeryturę. My płacimy za wszystko. Taka była umowa. O co ci chodzi? – O to, że nie mam własnego życia – spróbowałam jej wyjaśnić. Trudno mi szło, bo byłam spięta, zdenerwowana i pod chłodnym, oceniającym spojrzeniem mojej córki kierowniczki trudno mi było zebrać myśli. – Mam już sześćdziesiąt dwa lata. Chciałabym odpocząć. Za dwa lata Tomek pójdzie do szkoły i mogłabym zająć się sobą. …

seniorka-siedzaca-na-krzesle-7277387.jpg
width: 1600
height: 1200

„Babcia pozwała córkę i zięcia, bo nie pozwalali jej się widywać z wnukami. Było mi jej żal, dopóki nie odezwała się w sądzie”
type: item
date: 2026-06-27T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Siedziałam w autobusie, kiedy poczułam na sobie czyjś wzrok. A właściwie, to może bardziej dostrzegłam kątem oka, że starsza kobieta z siedzenia kilka metrów dalej, przygląda mi się z mieszanką zdziwienia i nienawiści. Mogła być po sześćdziesiątce i naprawdę nie wiem, co robiła w autobusie miejskim. To przez jej ubranie: kostium w szykowną dużą kratę, jedwabną apaszkę i czółenka na obcasach dopasowane do skórzanej torebki o tym samym kolorze starego wina. Fryzurę i makijaż też miała więcej niż nienaganne, zupełnie jakby dopiero co wyszła z salonu fryzjerskiego, gdzie dodatkowo dobrano jej kolor szminki do stroju. Oczy miała niebieskie, jakieś takie zimne, choć ładnie umalowane, i nagle skojarzyłam, gdzie już ją widziałam. Oczywiście, na sali sądowej.
encoded: Przypomniałam sobie, że wtedy też była elegancko ubrana, cała w beżach i brązach, z dyskretną biżuterią i torebką, na widok której pomyślałam o gwiazdach filmowych. Przypuszczam, że mnie rozpoznała, bo kiedy akurat nie odpowiadała na pytania sądu ani prawników, wbijała we mnie prawie tak samo nienawistne spojrzenie jak teraz, w autobusie, do którego wsiadła chyba przez pomyłkę albo dlatego, że jej kierowca limuzyny zastrajkował, a taksówki w całym mieście były zajęte. Naprawdę nie wiem, dlaczego tak wielu klientów sądu mnie nie lubi, a często wręcz nienawidzi. W swojej karierze protokolantki spotkałam się już z agresją w toalecie, zaczepianiem na korytarzu czy pogardliwymi uwagami wprost na sali sądowej. Może dlatego, że za obrazę sądu można było dostać wysoką grzywnę czy wręcz iść do aresztu, a za pyskowanie protokolantom prawo kar nie przewiduje. A może, bo kojarzyłam się ludziom niezadowolonym z wyroku z czymś nieprzyjemnym, i byłam najbliższym obiektem, na jakim mogli się wyżyć? Dla dzieci dziadkowie są ważni, prawda? Ta kobieta wyglądała, jakby lubiła wyżywać się na każdym, kto stoi niżej od niej w hierarchii społecznej. Przez moment szukałam w pamięci szczegółów jej sprawy i w końcu znalazłam, chociaż nie pamiętałam wyroku sędzi. Często tak mam, bo od ostatniej rozprawy do wydania wyroku mija nieraz kilka tygodni. Nie chodzi o to, że sędziowie są tacy leniwi czy że system tak powoli działa, jak sądzą niektórzy. Po prostu żaden sędzia nie wyda wyroku „na gorąco”. Taki ruch wymaga przemyśleń, ponownej analizy dokumentów, czasami konsultacji z innymi sędziami albo własnym sumieniem. Chodzi też o majestat Rzeczypospolitej, który sędziowie reprezentują. A kto widział majestat robiący coś w pośpiechu? Odwróciłam wzrok od kobiety naprzeciwko, a kiedy ponownie spojrzałam w tamto miejsce, już jej nie było, pewnie wysiadła. Do końca dnia jednak myślałam o tamtej sprawie, próbując sobie przypomnieć wyrok na jej końcu… Nie pamiętałam danych starszej damy, więc nazwałam ją…

babcia-pozwala-corke-i-ziecia-3038237.png
width: 1600
height: 1200

„Majka za nic nie chciała jeździć do teściów na działkę. Dopiero tego lata dowiedziałam się, dlaczego, i mój świat runął”
type: item
date: 2026-06-26T19:08:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: wakacje z dziećmi
description: Stosunki z moimi teściami, Danutą i Romanem, od zawsze przypominały stąpanie po kruchym lodzie. Choć bardzo kochałam mojego męża, jego rodzice zawsze wydawali mi się ludźmi chłodnymi, zdystansowanymi i skorymi do wiecznej, cichej krytyki. Każda nasza decyzja wychowawcza była przez nich komentowana z lekkim pobłażaniem. Kiedy więc od zeszłego roku moja dziewięcioletnia córka zaczęła unikać wyjazdów na ich podmiejską działkę, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Młodszy syn, sześcioletni Filip, pakował się z radością, a Majka na samą myśl o weekendzie u dziadków stroiła fochy, symulowała ból brzucha i płakała, że woli zostać w dusznej Warszawie. Byłam pewna, że dziadkowie stosują wobec niej jakieś toksyczne metody wychowawcze. Dopiero tego lata dowiedziałam się, co tam się stało, i mój świat całkowicie runął.
encoded: Przez całą wiosnę żyłam w stanie totalnego napięcia. Rozmawiałam z mężem, ale on tylko bezradnie rozkładał ręce, twierdząc, że to pewnie zwykły, nastoletni bunt i małej nudzi się na wsi bez koleżanek i internetu. Ja jednak wiedziałam swoje. Moja matczyna intuicja podpowiadała mi, że za milczeniem Majki kryje się jakaś mroczna, rodzinna tajemnica. Czy teściowa znowu skrytykowała jej wygląd? Czy teść nakrzyczał na nią za zepsucie jakiegoś narzędzia w ogrodzie? Paraliżujące domysły i śledztwo na klatce schodowej W ostatnią sobotę czerwca nie wytrzymałam. Kiedy mąż miał zawieźć Filipa na weekend na działkę, postanowiłam wziąć Majkę z zaskoczenia. Zapowiedziałam, że jedziemy tam razem i nie przyjmę żadnej odmowy. Dziewczynka na tę wiadomość zalała się łzami, schowała twarz w poduszkę i błagała mnie na kolanach, żebyśmy zawróciły. Jej potworny, niewytłumaczalny lęk sprawił, że sama zaczęłam drżeć. Dojeżdżając na miejsce, byłam przygotowana na najgorsze − na potężną awanturę z teściami i natychmiastowe zerwanie z nimi kontaktu raz na zawsze. Widok za szopą, który odebrał mi mowę Gdy tylko auto zatrzymało się przed bramą, Maja wyskoczyła z tylnego siedzenia i z głośnym płaczem pobiegła w głąb ogrodu. Pobiegłam za nią na oślep, gotowa bronić dziecka przed czymkolwiek. Minęłam grządki teściowej, skręciłam za starą drewnianą szopę na narzędzia, w miejsce, do którego Roman zawsze zabraniał nam wchodzić, tłumacząc, że trzyma tam niebezpieczne maszyny. I w tym samym ułamku sekundy po prostu zamarłam. Mój budowany przez miesiące świat podejrzeń i oskarżeń runął w posadach, a nogi ugięły się pode mną z wrażenia. Na skraju działki, rozpięty pomiędzy trzema potężnymi dębami, wznosił się absolutnie zjawiskowy, gigantyczny, piętrowy domek na drzewie. Wyglądał jak z najpiękniejszego amerykańskiego filmu dla dzieci − miał stabilne schodki, drewniane tarasy, małe okienka z firankami, a z boku wisiał profesjonalny, linowy tor przeszkód. Pod drzewem stał mój teść, Roman, trzymając w ręku mł…

wakacje-u-dziadkow-3107889.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
type: item
date: 2026-06-24T08:35:48.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: wakacje z dzieckiem
description: Ta mama uważa, że opieka nad wnukami w trakcie dwumiesięcznej przerwy szkolnej to naturalny obowiązek dziadków mających mnóstwo wolnego czasu.
encoded: Piszę do Państwa pod wpływem ogromnego rozczarowania, jakie zafundowali mi najbliżsi członkowie rodziny tuż przed końcem roku szkolnego. Mój syn i córka lada chwila zamkną podręczniki, a dla nas zaczyna się kilkutygodniowy okres kombinowania i łatania dziur w codziennym grafiku. Oboje z mężem spędzamy w pracy długie godziny, a wakacje oznaczają, że musimy nagle zorganizować opiekę na kilkadziesiąt dni, co graniczy z cudem. Byliśmy pewni, że moi teściowie, którzy od dawna cieszą się urokami emerytury, naturalnie zaangażują się w pomoc i zabiorą wnuki choćby do swojego domku pod miastem. Kiedy jednak podczas niedzielnej kawy usłyszałam od teściowej, że oni mają teraz swoje plany, chcą spokoju i mogą przejąć maluchy maksymalnie na jeden weekend, po prostu zaniemówiłam. Uważam, że dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje, bo to ich obowiązek, a skoro i tak nie pracują, mogliby realnie nas wesprzeć. Wakacje u dziadków jako jedyny ratunek dla rodziców Dla większości etatowców lipiec i sierpień to czas gigantycznego stresu, kiedy to trzeba żebrać u pracodawcy o pojedyncze dni wolnego. Z mężem od lat mijamy się w drzwiach i bierzemy urlopy na zmianę, przez co zapomnieliśmy już, jak wyglądają wspólne, rodzinne wczasy. Gdyby seniorzy wykazali się odrobiną empatii i zorganizowali wnukom pobyt poza miastem, problem zniknąłby w mgnieniu oka. Teściowie mają świetne warunki, ogródek, mnóstwo wolnych chwil, a ich jedyne zajęcia to oglądanie teleturniejów i pielęgnacja kwiatów na tarasie. Trzymanie wnuków przez dwa miesiące w rozgrzanym mieście, gdy obok stoi pusty dom z ogrodem, to dla mnie czysty absurd i brak zrozumienia dla naszej trudnej sytuacji. To zwykły egoizm starszego pokolenia Najbardziej dotknęły mnie argumenty, jakimi teściowa zaczęła się zasłaniać, gdy próbowaliśmy spokojnie porozmawiać o podziale obowiązków. Oznajmiła mi bez ogródek, że swoje dzieci już odchowała, swoje w życiu przepracowała i teraz chce realizować własne pasje oraz jeździć na wczasy. To dla …

wakacje-z-dziadkami-221ed9d.png
width: 1600
height: 1200

„Teściowie przynieśli nam pod drzwi zawiniątko i uciekli bez słowa. Gdy rozchyliłam kocyk, zalałam się łzami”
type: item
date: 2026-06-24T06:12:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
subject: zwierzę dla dziecka
description: Stosunki z moimi teściami, Krystyną i Witoldem, od lat przypominały stąpanie po kruchym lodzie. Choć bardzo kochałam mojego męża, jego rodzice zawsze wydawali mi się ludźmi chłodnymi, zdystansowanymi i skorymi do wiecznej krytyki. Każda nasza decyzja, od wyboru mieszkania po sposób spędzania wolnego czasu, była przez nich komentowana z lekką ironią. Niedzielne obiady w ich domu uważałam za przykry obowiązek, podczas którego musiałam zaciskać zęby, byle tylko nie wywołać rodzinnej wojny. Nie spodziewałam się jednak, że to właśnie oni zgotują mi noc, której nie zapomnę do końca życia.
encoded: Wszystko wydarzyło się w zeszły czwartek, późnym wieczorem. Nasza ośmioletnia córka, Gabrysia, już dawno spała w swoim pokoju, a my z mężem siedzieliśmy w salonie, próbując zresetować się po ciężkim tygodniu w pracy. Nagle ciszę w mieszkaniu przerwał gwałtowny, krótki dzwonek do drzwi. Zanim mąż zdążył wstać z kanapy, usłyszeliśmy pośpieszne, niemal uciekające kroki na klatce schodowej, a chwilę później głośne, echo trzaśnięcia ciężkich drzwi wyjściowych z bloku. Wieczorny alarm na wycieraczce − Kto to o tej porze? − mruknęłam, czując, jak nagły niepokój ściska mi gardło. Mąż podszedł do drzwi, przekręcił klucz w zamku i wyjrzał na korytarz. Na klatce schodowej panowała już absolutna cisza. Jednak gdy spojrzał pod nogi, zamarł w bezruchu. Na wycieraczce, tuż pod naszymi drzwiami, leżało spore, nietypowe zawiniątko. Był to stary, gruby wełniany koc, poskładany w bardzo charakterystyczny sposób. Moje serce natychmiast skoczyło do gardła. Przez głowę w ułamku sekundy przemknęły mi najgorsze, telewizyjne scenariusze o podrzucanych dzieciach albo niebezpiecznych ładunkach. Wyszłam za mężem na korytarz, kurczowo trzymając go za ramię i bojąc się zrobić kolejny krok. Widok, który odebrał mi mowę Zawiniątko na podłodze delikatnie się poruszyło, a z jego wnętrza dobiegł nas cichy, ledwo słyszalny pisk. Mąż ostrożnie, jakby trzymał niebezpieczny przedmiot, wniósł pakunek do przedpokoju i położył go na kafelkach. Moje dłonie trzęsły się tak mocno, że ledwo byłam w stanie pomóc mu w rozplątywaniu grubego, szorstkiego materiału. Gdy w końcu rozchyliłam kocyk, krew uderzyła mi do głowy, a z oczu momentalnie trysnęły łzy. Na środku koca siedział maleńki, puszysty szczeniak labradora o wielkich, czarnych jak węgielki oczach. Maluch trząsł się, ale na nasz widok zaczął niezdarnie, energicznie machać ogonkiem. Obok niego, wetknięta za wełnianą fałdę, leżała biała koperta. Drżącymi palcami rozerwałam papier. W środku była krótka wiadomość napisana charakterystycznym, eleganckim pismem…

tesciowie-podrzucili-zawiniatko-d4e6a79.png
width: 1600
height: 1200