Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-13T06:12:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Na rodzinnym all inclusive w Egipcie czułam się jak gość drugiej kategorii. Dopiero inna mama z Polski zdradziła mi, dlaczego patrzą na mnie z pogardą”
items: Wstydliwa wpadka na all inclusive. „Kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą. Wszyscy się gapili”
items: Z all inclusive w Turcji wróciła „skompromitowana”. „Po tym, co zrobiła teściowa, kelner aż zaniemówił, a dzieci stanęły jak wryte”
items: „Już pierwszego dnia urlopu dostałam zakaz wstępu nad Bałtyk. Po tym, co zrobiły moje dzieci, chciałam zapaść się pod ziemię”
items: Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
items: Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
items: „Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
items: „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy”
items: Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
items: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
items: Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
items: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
items: Ciocia może być najlepszą przyjaciółką dziecka. Ale wciąż jest pomijana w rodzinnej hierarchii
items: „Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner”
items: „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
items: „Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski”
items: Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
items: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
items: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
items: Letnie upały, długie podróże, dekoncentracja: 5 kluczowych zasad bezpieczeństwa dla rodzin w podróży samochodem
items: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
items: Algorytm żongluje naszymi potrzebami. Czy decyzję o posiadaniu dziecka też pozwolisz mu podjąć?
items: „Tak rodzice narażają dzieci na all inclusive. Scena nad tureckim basenem przyprawiła mnie o dreszcze”
items: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
items: Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”

„Na rodzinnym all inclusive w Egipcie czułam się jak gość drugiej kategorii. Dopiero inna mama z Polski zdradziła mi, dlaczego patrzą na mnie z pogardą”
type: item
date: 2026-07-13T06:12:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
description: Po pierwszych zagranicznych wakacjach w Turcji odważyliśmy się spełnić kolejne marzenie i polecieć z dziećmi do Egiptu. Miało być jeszcze piękniej – słońce, rafa koralowa i hotel z aquaparkiem. Tymczasem już drugiego dnia zaczęłam mieć wrażenie, że obsługa traktuje nas gorzej niż innych gości. Dopiero przypadkowa rozmowa z Polką przy basenie uświadomiła mi, że popełniam błąd, o którego istnieniu nie miałam nawet pojęcia.
encoded: Hotel robił świetne pierwsze wrażenie. Pokój był czysty, jedzenie smaczne, dzieci nie chciały wychodzić z basenu. A jednak coś mi nie pasowało. Kiedy kelnerzy roznosili napoje przy leżakach, do nas podchodzili zawsze na końcu. Pokój sprzątano poprawnie, ale bez tych wszystkich ozdobnych łabędzi z ręczników, które widziałam na zdjęciach innych gości. Przy barze nieraz czekałam kilka minut, podczas gdy osoby stojące za mną były obsługiwane wcześniej. – Masz wrażenie, że nas omijają? – zapytałam męża. – Trochę tak, ale może sobie coś dopowiadasz. Nie byłam tego taka pewna. Zaczęłam zastanawiać się, co robimy źle Najbardziej było mi przykro ze względu na dzieci. – Mamusiu, dlaczego tamtemu chłopcu pan przyniósł lody do leżaka, a my musimy po nie chodzić sami? – zapytała Hania. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wieczorem zauważyłam, że kelner niemal biegnie do pewnej niemieckiej rodziny. Z uśmiechem przynosił im napoje, pamiętał, kto co pije, zagadywał dzieci. U nas wyglądało to zupełnie inaczej. Nikt nie był niemiły. Po prostu... obojętny. Zaczęłam się zastanawiać, czy chodzi o to, że jesteśmy z Polski. Jedno pytanie zmieniło wszystko Następnego dnia przy basenie zagadnęła mnie kobieta z Krakowa. Nasze dzieci szybko się zaprzyjaźniły. – Pierwszy raz w Egipcie? – zapytała. – Widać? Roześmiała się. – Trochę. Po chwili spojrzała na mnie i zadała pytanie, którego kompletnie się nie spodziewałam. – Dajecie bakszysz? Patrzyłam na nią bezradnie. – Jaki bakszysz? – Napiwki. – Przecież mamy all inclusive. Wszystko jest opłacone. Kobieta pokiwała głową. – Tak myślałam. My też przy pierwszym wyjeździe byliśmy przekonani, że to wystarczy. Usiadła obok mnie i zaczęła opowiadać. – W Egipcie dla wielu pracowników hoteli drobne napiwki są ważną częścią dochodów. Nie chodzi o wielkie kwoty. Czasem wystarczy odpowiednik kilku złotych zostawiony pokojowemu na początku pobytu albo kelnerowi, który codziennie was obsługuje. To nie jest obowiązek i nikt nie ma prawa gorzej traktować gości, kt…

rodzinne-wakacje-all-inclusive-42611a1.jpg
width: 1600
height: 1200

Wstydliwa wpadka na all inclusive. „Kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą. Wszyscy się gapili”
type: item
date: 2026-07-12T14:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Przeżyłam wczoraj tak potworne, publiczne upokorzenie, że do teraz na samą myśl pieką mnie policzki ze wstydu. Wszystko przez moją własną niewiedzę i, nie ukrywajmy, totalne rozluźnienie wakacyjne mojego syna.
encoded: Droga Redakcjo, piszę do Was jeszcze z pokoju hotelowego w słonecznej Turcji, bo muszę natychmiast wyrzucić z siebie te emocje, zanim po prostu pęknę z nerwów. Mam na imię Magda, jestem mamą 9-letniego Igora i razem z mężem ciężko harowaliśmy cały rok, żeby zafundować sobie luksusowe wczasy w pięciogwiazdkowym hotelu z opcją all inclusive. Wszystko miało być idealnie − baseny, palmy, pyszne jedzenie i święty spokój. Zamiast tego zaliczyłam taką wpadkę towarzyską, że mam ochotę do końca wyjazdu zamawiać posiłki wyłącznie do pokoju. Cała akcja rozegrała się podczas wieczornej, uroczystej kolacji. Cały dzień spędziliśmy na plaży i przy zjeżdżalniach, więc wszyscy byliśmy mocno zmęczeni i głodni. Szybko skoczyliśmy do pokoju, żeby się ogarnąć. Ja założyłam lekką sukienkę, mąż jakieś dżinsowe spodnie i koszulkę, a Igor uznał, że nie będzie się przebierał, bo zaraz po jedzeniu i tak wraca z chłopakami na wieczorne animacje przy basenie. Zszedł do restauracji tak, jak stał − w koszulce polo i swoich jaskrawych, neonowych kąpielówkach, w których godzinę wcześniej pluskał się w wodzie. Oczywiście szorty były już suche, więc pomyślałam, że przecież nikomu to nie będzie przeszkadzać. W końcu jesteśmy w kurorcie, a nie na dworze królewskim. Jakże mocno się pomyliłam. Zasady savoir-vivre w hotelowej restauracji − kelner podszedł z serwetą Gdy tylko przekroczyliśmy próg eleganckiej, klimatyzowanej sali z białymi obrusami, poczułam na sobie wzrok kierownika sali. Turyści z Niemiec i Anglii siedzieli poubierani jak na galę − panie w szpilkach, panowie w długich spodniach i lnianych koszulach. Poczułam lekki dyskomfort, ale twardo szliśmy w stronę bufetu. Nie zdążyliśmy jednak nawet nałożyć pierwszego kawałka arbuza, gdy drogę zaszedł nam wysoki, nienagannie ubrany kelner. Spojrzał na mojego syna z taką miną, jakby Igor co najmniej wszedł tam z wielkim błotem na butach. W tym momencie kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą, którą trzymał w ręku. Zrobił to niezwykle sprawnie, ale t…

wpadka-na-all-inclusive-c9f38d3.png
width: 1600
height: 1200

Z all inclusive w Turcji wróciła „skompromitowana”. „Po tym, co zrobiła teściowa, kelner aż zaniemówił, a dzieci stanęły jak wryte”
type: item
date: 2026-07-10T14:15:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: Wyjazdy all inclusive mają jedną wielką zaletę – nikt nie musi gotować ani martwić się o jedzenie. Bufety uginają się od potraw, a każdy może nałożyć na talerz tyle, ile ma ochotę. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas rodzinnych wakacji w Turcji najbardziej zapamiętała nie piękne plaże, lecz zachowanie swojej teściowej w hotelowej restauracji.
encoded: Choć w wielu hotelach goście mogą korzystać z bogatego bufetu bez ograniczeń, zwykle obowiązuje jedna zasada – jedzenia nie wolno wynosić z restauracji. Nie wszyscy turyści zdają sobie z tego sprawę albo po prostu uznają, że skoro zapłacili za pobyt, to mogą robić, co chcą. „Na początku myślałam, że to żart” Dzień dobry, do dziś robi mi się gorąco na samo wspomnienie tamtej kolacji. Pojechaliśmy do Turcji z mężem, dwójką dzieci i teściową. Był to jej pierwszy pobyt w hotelu all inclusive, więc wszystko ją zachwycało. Pierwszego dnia chodziła po restauracji i powtarzała, że „takiego jedzenia to w życiu nie widziała”. Drugiego dnia zauważyłam, że do kolacji wzięła ze stołu kilka papierowych serwetek i schowała je do torebki. Nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może chce mieć je dla wnuków. Bardzo się pomyliłam. „Babciu, po co chowasz te bułki?” Pod koniec kolacji teściowa zaczęła rozglądać się na boki. Potem zupełnie spokojnie wzięła dwie bułki, kilka plasterków sera, banany i jabłka. Wszystko zaczęła wkładać do swojej dużej plażowej torby. Moja pięcioletnia córka patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami. W pewnym momencie głośno zapytała: „Babciu, po co chowasz te bułki?”. Teściowa nawet się nie speszyła. Odpowiedziała: „Na jutro. Po co mamy kupować coś na plaży, skoro tutaj dają za darmo?”. Myślałam, że na tym się skończy. Niestety nie. Teściowa wyjęła z torebki dwa woreczki śniadaniowe i powiedziała do dzieci: „Każde bierze po dwa rogaliki. Do plecaków. Będzie na później”. Dzieci spojrzały najpierw na mnie, potem na ojca. Nie wiedziały, co zrobić. Czułam, że policzki robią mi się czerwone. „Kelner podszedł i zamilkł” Całą sytuację zauważył jeden z kelnerów. Podszedł do naszego stolika i bardzo grzecznie powiedział po angielsku, że jedzenia nie można wynosić z restauracji. Przetłumaczyliśmy jej jego słowa. Teściowa spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział największą głupotę świata. „Jak to nie można? Przecież zapłaciliśmy za all inclusive”. Kelne…

posilek-w-hotelu-na-wakacjach-69a9f10.jpg
width: 1600
height: 1200

„Już pierwszego dnia urlopu dostałam zakaz wstępu nad Bałtyk. Po tym, co zrobiły moje dzieci, chciałam zapaść się pod ziemię”
type: item
date: 2026-07-10T11:33:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje nad morzem
description: Na ten wyjazd czekaliśmy od miesięcy. Wynajęliśmy niewielki apartament nad Bałtykiem, spakowaliśmy parawan, wiaderka i kremy z filtrem, a dzieci odliczały dni do pierwszej kąpieli w morzu. Byłam przekonana, że najtrudniejsze będzie znalezienie miejsca na plaży. Nie przypuszczałam, że już pierwszego dnia zejdę z niej czerwona ze wstydu i będę miała ochotę omijać to miejsce szerokim łukiem.
encoded: Mamy dwójkę dzieci – siedmioletniego Kubę i pięcioletnią Maję. Oboje mają niespożyte pokłady energii, ale na co dzień jakoś nad tym panujemy. Nad morzem wszystko wyglądało jednak inaczej. Ledwo rozłożyliśmy parawan, a oni już poznali dwójkę dzieci z sąsiedniego koca. – Mamo, możemy pobiegać? – zapytał Kuba. – Tylko nie za daleko i uważajcie na ludzi – odpowiedziałam. Przez pierwsze minuty faktycznie było spokojnie. Potem usłyszałam pierwszy pisk, drugi, trzeci... Dzieci urządziły sobie wyścigi między parawanami. Im bardziej je uspokajałam, tym mniej mnie słyszały Biegały w tę i z powrotem, przeskakiwały nad ręcznikami, omijały cudze leżaki w ostatniej chwili. – Kuba! Maja! Wolniej! – wołałam. Machnęli tylko rękami. Po chwili zaczęli budować tor przeszkód z wiaderek i łopatek. Następnie przyszła kolej na zawody w rzucaniu mokrym piaskiem do wykopanego dołka. Problem w tym, że piasek nie zawsze lądował tam, gdzie powinien. Starsza pani siedząca dwa metry dalej otrzepała nogi i spojrzała na mnie wymownie. Młody chłopak wycierał ręcznik. Jakaś dziewczynka rozpłakała się, bo dostała garścią piasku prosto na koc. Czułam, że zapadam się pod ziemię. – Przepraszam państwa! Już ich zabieram! – powtarzałam chyba z dziesięć razy. Ratownik powiedział jedno zdanie, a mnie zrobiło się gorąco Kiedy po raz kolejny pobiegłam za dziećmi, podszedł do mnie ratownik. Byłam przekonana, że zaraz usłyszę wykład. – Proszę pani – powiedział spokojnie. – To naprawdę fajne dzieci, ale tutaj jest za tłoczno na takie zabawy. Przytaknęłam. – Wiem... Przepraszam. – Niech pani przejdzie z nimi kawałek dalej. Jest mniej ludzi, będą mogli się wybiegać. Tutaj za chwilę komuś zrobią krzywdę, nawet niechcący. Nie był niemiły. Nie podniósł głosu. Ale mnie i tak było okropnie wstyd. Spojrzałam dookoła i miałam wrażenie, że cała plaża patrzy właśnie na nas. – Chodźcie. Pakujemy się – powiedziałam stanowczo. Kuba spojrzał na mnie zdziwiony. – Ale dlaczego? – Bo mama właśnie dostała... nieoficjalny zakaz plaż…

wakacje-na-plazy-b0b9794.jpg
width: 1600
height: 1200

Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
type: item
date: 2026-07-09T19:08:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje
description: Ach, urlopie, upragniony urlopie! Chyba zgodzicie się ze mną, że dla Polaków jedną z ulubionych form spędzania wakacji są wczasy typu all inclusive. Choć w pakietach można przebierać, pojawia się jeszcze jeden temat: hotelu tylko dla dorosłych, do którego dzieci wstępu nie mają.
encoded: Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się wpis, który wywołał dyskusję wśród internautów. Użytkownik opisał swoje doświadczenia z wakacji all inclusive w hotelu 18+. „Wakacje all inclusive w hotelu tylko dla dorosłych... jeszcze nigdy na wyjeździe nie czułem takiego odpoczynku. Nie mam nic do dzieci, ale hotel bez dzieciaków to zupełnie inny rodzaj spokoju. Zarówno przy basenie, na plaży, jak i w restauracjach”. Autor wpisu podkreślił też, że wybór hotelu dla dorosłych nie oznacza zamknięcia się w czterech murach, choć oczywiście każdy ma do tego prawo, jeśli preferuje właśnie taki rodzaj wypoczynku. No właśnie: wypoczynku. Wakacje mają być czasem regeneracji, a każdy ma prawo wybrać miejsce, w którym najlepiej odpoczywa. Gdy mowa o wakacjach typu all inclusive, jedni szukają animacji dla dzieci, zjeżdżalni i rodzinnej atmosfery. Inni chcą ciszy, czytania książki przy basenie i spokojnego wieczoru bez wrzasków pluskających się dzieci. Czy dzieci naprawdę są największym problemem na wakacjach all inclusive? Temat hoteli tylko dla dorosłych niemal zawsze wywołuje emocje. Dla części osób to idealne rozwiązanie – miejsce, gdzie można odpocząć od codziennego zgiełku. Dla innych brzmi jak kolejny przykład izolowania się od rodzin z dziećmi. Jednak w komentarzach pod wpisem szybko pojawiła się inna refleksja: może problemem wcale nie są dzieci? Jedna z internautek napisała: „Byłam na all inclusive w hotelu dla dorosłych w Turcji. Niestety wielu dorosłych zachowywało się w taki sposób, że nawet niewychowane dzieci to przy nich aniołki prosto z klasztoru kontemplacyjnego. Generalnie w hotelach z opcją AI jedyną moją korzyścią jest jedzenie dostępne praktycznie w każdym momencie. Poza tym lubię jak najczęściej oddalać się od hotelu”. To komentarz, który dobrze pokazuje pewien paradoks. Sam fakt, że hotel nie przyjmuje dzieci, nie gwarantuje automatycznie spokoju, kultury i dobrego zachowania. Dorośli również potrafią być głośni, roszczeniowi i ignorować innych. Albo..…

hotel-all-inclusive-bez-dzieci-d8ebfcf.jpg
width: 1600
height: 1200

Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
type: item
date: 2026-07-08T10:15:28.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wyjazd w góry
description: Letni sezon w Tatrach ruszył pełną parą, a wraz z nim powrócił temat, który od lat elektryzuje turystów i rozpala internetowe dyskusje do czerwoności. Gdy w grę wchodzą ambicje dorosłych i wytrzymałość najmłodszych, granica między zaszczepianiem pięknej pasji a fundowaniem dzieciom wakacyjnego koszmaru staje się niebezpiecznie cienka.
encoded: Sytuacja, która rozegrała się niedawno na jednym z najpopularniejszych szlaków w Polsce, idealnie pokazuje, jak skrajne emocje potrafi wzbudzić zwykły spacer w góry. Wszystko zaczęło się od poruszającego wpisu na popularnej grupie zrzeszającej miłośników Tatr. Jeden z turystów, który wybrał się nad Morskie Oko z dziewięcioletnim wnukiem, podzielił się swoimi smutnymi obserwacjami z tego dnia. Jak zaznaczył, z powodu braku transportu konnego tego dnia, na trasie pojawiły się tłumy rodzin z dziećmi. Widok, który zastał na miejscu, mocno go poruszył i skłonił do gorzkich refleksji na temat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nad Morskim Okiem: wakacyjny koszmar na tatrzańskim szlaku? Mężczyzna opisał, że początek wakacji przyciągnął nad kultowe jezioro mnóstwo rodzin, jednak zachowanie niektórych dorosłych pozostawiało wiele do życzenia. Według jego relacji, małe dzieci dosłownie padały ze zmęczenia, podczas gdy ich opiekunowie, pełni sił i determinacji, ciągnęli je pod górę na siłę. Najbardziej wstrząsający był moment, gdy świadek obserwował sześcioletniego malucha, który nie miał już fizycznie sił, by pokonać krótki odcinek znad tafli jeziora pod schronisko. Dziecko płakało z wycieńczenia, a w odpowiedzi usłyszało od ojca jedynie surowe strofowanie i pytania, dlaczego się maże. Tego typu sceny pokazują, że dla wielu dorosłych ważniejszy staje się cel wyprawy niż dobrostan własnej pociechy. Presja sukcesu i duma rodziców w mediach społecznościowych Autor internetowego wpisu zwrócił uwagę na jeszcze jedno bardzo ważne zjawisko, które regularnie zalewa fora turystyczne. Chodzi o wszechobecne chwalenie się osiągnięciami swoich dzieci w sieci. Internet pełen jest postów, w których dumni rodzice prześcigają się w rzucaniu hasłami, że ich maluchy dały radę i bez problemu pokonały wymagające, wielokilometrowe trasy. Internauta zadał w tym miejscu niezwykle trafne i bolesne pytanie o to, jaką alternatywę miały te dzieci. Skoro rodzice kazali im iść, to po prostu szły, często …

morskie-oko-75f005a.png
width: 1600
height: 1200

„Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
type: item
date: 2026-07-07T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: teściowa
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wiem, że moi teściowie to prości, skromni ludzie z małego miasteczka. Przez całe życie ciężko pracowali i po prostu są potwornie nieobyci w świecie. Rozumiem to, nie wymagam od nich znajomości pięciu języków ani dworskich manier. Ale to, co teściowa odstawiła wczoraj podczas obiadu z nami i naszą córeczką, przekroczyło wszelkie granice dobrego smaku.
encoded: Wszystko zaczęło się w porze lunchu. Hotelowa restauracja jest naprawdę elegancka, kelnerzy w białych koszulach kręcą się między stolikami, a jedzenia na bufecie jest po prostu zatrzęsienie. Od początku wyjazdu widziałam, że teściowa patrzy na te sterty owoców, ciast i mięs z takim niedowierzaniem, jakby trafiła do jakiegoś raju. Niestety, wczoraj ta oszczędna mentalność podpowiedziała jej najgorszy z możliwych pomysłów. „Teściowa wcisnęła wnuczce reklamówkę. Myślałam, że spalę się ze wstydu” Stałam kawałek dalej przy stoisku z sałatkami, gdy nagle zauważyłam, że przy szwedzkim stole z deserami babcia wcisnęła mojej Julci do rąk wielką, foliową reklamówkę jednorazówkę, którą potajemnie wyciągnęła z kieszeni. Zamarłam. Zanim zdążyłam podbiec i zareagować, teściowa zaczęła głośno instruować moją córkę, żeby pakowała do tej torby brzoskwiniowe drożdżówki, banany i całe garście pakowanych ciastek. Biedne dziecko, zupełnie zdezorientowane, zaczęło te łakocie upychać do folii, myśląc, że robi coś dobrego. W tym samym momencie nad ich głowami wyrósł manager restauracji z kamienną, surową twarzą. Wynoszenie jedzenia z restauracji − publiczne upokorzenie w kurorcie Poczułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy. Manager podszedł do mojej córki, delikatnie, ale stanowczo położył dłoń na reklamówce i posługując się nienagannym angielskim, zakomunikował teściowej, że wynoszenie jedzenia z sali jest surowo zakazane w regulaminie hotelu. Powiedział, że formuła all inclusive oznacza jedzenie bez limitu, ale wyłącznie na terenie restauracji. Teściowa oczywiście nic nie zrozumiała, zaczęła machać rękami i głośno krzyczeć po polsku, że przecież za to jest zapłacone, że co ich to obchodzi, i że wnuczka zje sobie później na plaży. Ludzie z okolicznych stolików przerwali jedzenie i zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami, patrząc na nas jak na jakąś dzicz. Moja Julcia zaczęła płakać i upuściła tę nieszczęsną reklamówkę na podłogę, a ciastka rozsypały się pod nogi managera. Podbiegłam tam, cze…

wstyd-na-all-inclusive-9f9d5ad.png
width: 1600
height: 1200

„Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy”
type: item
date: 2026-07-06T13:15:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rodzinne wakacje
description: Wymarzone wakacje w czterogwiazdkowym kurorcie na Riwierze Makarskiej miały być nagrodą za ciężki rok. Zamiast tego już pierwszego wieczoru przeżyliśmy z mężem i 6-letnią córeczką tak potworne upokorzenie, że miałam ochotę natychmiast spakować walizki i wracać do Polski. Wszystko przez jeden, z pozoru niewinny błąd mojego męża.
encoded: Po całym dniu spędzonym na basenach i plaży zjechaliśmy windą na naszą pierwszą uroczystą kolację all inclusive. Restauracja hotelowa zapierała dech w piersiach − kryształowe żyrandole, kelnerzy w śnieżnobiałych koszulach i turyści z całego świata, elegancko ubrani, sączący napoje przy świecach. „Mamo, dlaczego ludzie tak na nas patrzą?” Ja miałam na sobie zwiewną, maxi sukienkę, nasza Jaśminka uroczą spódniczkę, a mój mąż, Czarek... no cóż. Czarek uznał, że skoro to wakacje, to obowiązuje pełen luz. Założył koszulkę polo i swoje ulubione, jeansowe spodenki przed kolano. Te same, w których dwie godziny wcześniej biegał za córką po molo. Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, wokół nas zapadła dziwna cisza. Kilku gości przy stolikach obok przerwało rozmowę. Elegancka para z Niemiec zmierzyła mojego męża wzrokiem od stóp do głów, a kobieta ostentacyjnie parsknęła śmiechem, szepcząc coś do swojego partnera. − Mamo, dlaczego ci ludzie tak się na nas patrzą? I dlaczego ta pani się śmieje? − zapytała cichutko Jaśminka, mocniej ściskając moją dłoń. − Nie wiem, kochanie, idziemy do stolika − odpowiedziałam, czując, jak na policzki wypływa mi purpurowy rumieniec. W tym samym momencie drogę zagrodził nam wysoki, postawny kelner z nienagannie ułożonymi włosami. Na plakietce miał napisane „Luka”. Interwencja obsługi Luka spojrzał na mojego męża poważnym wzrokiem, po czym splótł dłonie za plecami. − Good evening. I am very sorry, sir, but we have a dress code for dinner (Dobry wieczór. Bardzo mi przykro, ale na kolacji obowiązują zasady dotyczące ubioru) − powiedział głosem, który usłyszało przynajmniej pięć stolików wokół nas. − Słucham? − Czarek kompletnie nie zrozumiał, o co chodzi. − Przecież mamy opłacone all inclusive, idziemy tylko na bufet. − Chodzi o spodnie, Czarek... − szepnęłam mu ze strachem w oczach, zauważając wiszącą przy wejściu tabliczkę z przekreślonymi szortami i klapkami. − No i co z nimi nie tak? Są czyste! − oburzył się mój mąż, a jego głos zaczął niebezpiec…

all-inclusive-2-50d454c.png
width: 1600
height: 1200

Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
type: item
date: 2026-07-06T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje
description: Lody o smaku tutti-frutti, dmuchańce, wata cukrowa i uśmiechnięci animatorzy zachęcający dzieci do zabawy. Wielu rodzicom wydaje się, że skoro wykupili wakacje all inclusive, nie będą już musieli sięgać do portfela. Agnieszka, która pracuje jako rezydentka w jednym z biur podróży, twierdzi jednak, że właśnie w tym momencie wiele rodzin popełnia ten sam błąd.
encoded: Choć nazwa „all inclusive” sugeruje, że wszystko jest w cenie, w praktyce zakres świadczeń zależy od konkretnego hotelu i pakietu. To, co w jednym obiekcie jest w ofercie, w innym może być dodatkowo płatne. Zdaniem naszej czytelniczki, rezydentki z wieloletnim doświadczeniem, rodzice często orientują się dopiero po powrocie do pokoju, że właśnie wydali kilkadziesiąt euro na coś, co – jak byli przekonani – mieli już opłacone. „Codziennie widzę tę samą sytuację” Dzień dobry, pracuję jako rezydentka od blisko 10 lat i naprawdę lubię tę pracę. Spotykam fantastycznych ludzi, pomagam rozwiązywać problemy i cieszę się, kiedy komuś udaje się uratować wakacje po zgubionym bagażu albo chorobie dziecka. Jest jednak jedna rzecz, która powtarza się praktycznie w każdym turnusie. Rodzice przyjeżdżają do hotelu z przekonaniem, że skoro wykupili all inclusive, to mogą przestać myśleć o pieniądzach. Niestety, rzeczywistość często wygląda inaczej. „Dziecko widzi lody i nawet nie pyta” Najczęściej zaczyna się niewinnie. Przy basenie stoi piękna, kolorowa budka z lodami. Dziecko podbiega, wybiera największego rożka z posypką i polewą, a rodzic nawet nie zastanawia się, czy trzeba za niego zapłacić. Dopiero później okazuje się, że hotelowe lody w restauracji rzeczywiście są w cenie, ale te z efektownej budki przy basenie już nie. Podobnie bywa z koktajlami serwowanymi w wydrążonych ananasach czy arbuzach. Wyglądają jak część hotelowej oferty, a w rzeczywistości kosztują kilkanaście euro. Widziałam też rodziców, którzy bez zastanowienia pozwalali dzieciom korzystać z automatów z pluszakami, samochodzików albo dmuchanego placu zabaw ustawionego na terenie hotelu. Byli zaskoczeni, że za każdą atrakcję trzeba zapłacić osobno. „My naprawdę nie możemy nic z tym zrobić” Najbardziej szkoda mi rodzin, które mają ograniczony budżet. Kilka razy zdarzyło się, że rodzice przyszli do mnie zdenerwowani i prosili, żebym „załatwiła zwrot”, bo przecież mieli wykupione all inclusive. Rozumiem ich rozczaro…

rodzinne-wakacje-typu-all-inclusive-6976ca8.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
type: item
date: 2026-07-06T07:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Razem z mężem i naszą siedmioletnią córeczką, Hanią, odkładaliśmy na ten wyjazd każdy grosz przez ostatnie dwa lata. Wybraliśmy luksusowy hotel, wykupiliśmy najdroższą opcję, czyli pełne jedzenie i picie bez limitu, i myśleliśmy, że złapaliśmy Pana Boga za nogi. Naczytałam się w internecie, że na takich wczasach człowiek chowa portfel do sejfu i o nic się nie martwi. Niestety, nikt nie uprzedził mnie, że luksusowe resorty mają swoje własne, specyficzne zasady, o których szary człowiek nie ma bladego pojęcia.
encoded: Wczoraj wieczorem przeżyłam tak potwornie wstydliwą sytuację w restauracji, że do teraz trzęsą mi się ręce, a wszystko przez tutejsze dziwne zwyczaje. Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju, i przez swoją niewiedzę zrobiłam z siebie kompletną idiotkę przy pełnej sali ludzi. Czego chciał ten kelner? Żebyście dobrze zrozumiały mój szok − myśleliśmy, że skoro mamy all inclusive, to wszystko w tym hotelu jest darmowe i nikt o nic nie pyta. Wczoraj po całym dniu leżenia na plaży poszliśmy na elegancką kolację. Hania bardzo chciała spróbować świeżo wyciskanego soku z pomarańczy, który stał na specjalnym wózku przy barze, a nie w głównych dyspenserach z darmowymi napojami gazowanymi. Puściłam ją samą, bo bar był zaledwie kilka metrów od naszego stolika. Widziałam, jak podchodzi do lady, prosi o sok, a wtedy kelner, młody Grek, kucnął przy niej i zaczął o coś dopytywać po angielsku. Hania spojrzała na nas zdezorientowana, a ja z daleka usłyszałam, jak mężczyzna powtarza wyraźnie słowa: room number. W tamtym ułamku sekundy poczułam się nieswojo. Dlaczego obcy facet wypytuje moje małe dziecko o to, w którym pokoju śpimy? Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zerwałam się z krzesła jak oparzona, o mało nie przewracając stolika, i z krzykiem dopadłam do baru. Zaczęłam machać rękami i łamanym angielskim awanturować się, że nie pozwalam na nagabywanie mojego dziecka, że wszystko jest zapłacone i ma natychmiast wydać ten sok bez żadnych głupich pytań. Miałam ochotę uciekać stamtąd z płaczem W restauracji natychmiast zapadła cisza. Wszyscy goście, w tym mnóstwo Polaków, odwrócili się w naszą stronę, gapiąc się na mnie jak na wariatkę. Kelner patrzył na mnie z absolutnym osłupieniem, a potem z wielkim spokojem zawołał managera sali. Dopiero wtedy, przy wszystkich, całe to gigantyczne i upokarzające nieporozumienie zostało wyjaśnione. Prawda sprawiła, że miałam ochotę uciec stamtąd z płaczem. Okazało się, że świeże soki, napoje z procentami oraz luksusowe…

all-inclusive-ec0ad70.png
width: 1600
height: 1200

Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
type: item
date: 2026-07-05T06:12:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzina
subject: wakacje
description: Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
encoded: Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na pó…

wakacje-zagraniczne--8e686bf.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
type: item
date: 2026-07-04T14:15:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: lato w mieście
subject: wakacje
description: Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
encoded: Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem …

AdobeStock1258838113-9eb1e8f.jpg
width: 1600
height: 1125

Ciocia może być najlepszą przyjaciółką dziecka. Ale wciąż jest pomijana w rodzinnej hierarchii
type: item
date: 2026-07-03T09:46:10.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: relacje w rodzinie
subject: relacje z dzieckiem
subject: rodzina
description: Ciocia i wujek to najbliższa rodzina mamy i taty - zaraz po dziadkach. Są często obecni w życiu dziecka, a ich relacja z nimi może wnieść do naszego życia coś znacznie więcej niż tylko obecność. Często to ciocia z wujkiem są pierwszymi przyjaciółmi małego człowieka. I mają ogromny wpływ na jego wychowanie.
encoded: Jestem ciocią od 21 lat. Dziś już podwójną. Mam ze swoimi siostrzenicami relację kumpelską, której sama sobie często zazdroszczę. Oczywiście duży wpływ na naszą zażyłość miało podejście mojej siostry i naszych rodziców, którym zależało na tym, aby ta więź była bardzo bliska. Dziś to ja stoję przed głównym wyzwaniem, aby moja rola jako dorosłej już cioci była jak najbardziej jakościowa. I choć nie zawsze jest łatwo, staram się jak mogę, bo jestem świadoma wagi mojej roli. Wiem, ile ciocia z wujkiem znaczą dla młodego człowieka, choć w społeczeństwie nadal nie mówi się o tym za dużo. Ciocia i wujek – niby bliska rodzina, a jednak jakby wciąż mało istotna. Oczywiście najważniejszą rolę w życiu dziecka pełnią rodzice. To oni wychowują, opiekują się, troszczą, zabawiają. Jak rodzice nie mogą, to dziadkowie pomogą. Babcia z dziadziem zawsze przytulą do serduszka, nakarmią, popilnują, dadzą pod stołem coś słodkiego czy pięć dyszek na lody. Aleee… właśnie teraz do gry wchodzi ciocia lub wujek. Pozwólcie, że na potrzeby mojego artykułu będę pisać głównie ciocia – oczywiście nie marginalizujemy roli wujka, który może być najlepszym kumplem np. syna swojego brata. Jak macie ochotę, wstawcie go w tekst zamiast cioci, bo to ta sama historia. Ciocia to najlepsza przyjaciółka od urodzenia 3 lipca obchodzimy Dzień Cioci i Wujka. Wiedzieliście o tym? Sama byłam w szoku, gdy niedawno dotarła do mnie ta informacja. Pomyślałam sobie, że w końcu ktoś docenił też ciocie! Zawsze był Dzień Mamy i Taty, Dzień Babci i Dziadka i pamiętam, że kiedyś ze śmiechem „rzuciłam” do siostry, że halo, halo, a co z ciocią. No i się doczekałam, ale społeczeństwo wciąż ma dużą lekcję do odrobienia pod tym względem. Rola cioci i wujka jest bardzo marginalizowana. Ta część rodziny jest często pomijana w literaturze dziecięcej i w bajkach. Nie mówi się o niej dużo w przedszkolach, choć czasami dziecko wspomni o ukochanej ciotuni i wujeczku podczas prezentowania rodziny. Ale to by było na tyle. - Mnie się wyd…

Ciocia-i-wujek-to-wazne-osoby-w-zyciu-dziecka-ale-pomijane-93596ca.png
width: 1200
height: 800

„Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner”
type: item
date: 2026-07-03T08:35:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rodzina
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze prawie trzy lata. Chciałam, żeby wszystko było idealne – pierwszy lot samolotem dzieci, pierwsze all inclusive i wspomnienia, do których będziemy wracać przez lata. Po wpadce z baklawą obiecałam sobie jednak, że przez resztę pobytu będę bardzo uważać, żeby znowu nie zrobić z siebie pośmiewiska. Nie przypuszczałam, że kilka dni później dwa zwykłe banany zafundują mi jeszcze większy stres.
encoded: Mąż śmiał się, że za bardzo przejmuję się tym, co pomyślą inni. – Magda, przecież nic takiego się nie wydarzyło – powtarzał. – Tobie łatwo mówić. Ja naprawdę myślałam, że wszyscy patrzą tylko na mnie. Od tamtej pory przy bufecie zachowywałam się niemal jak uczennica na egzaminie. Najpierw obserwowałam innych gości, dopiero potem sięgałam po jedzenie. Bałam się wziąć za dużo, bałam się zrobić coś niezgodnie z zasadami, bałam się nawet zapytać obsługę o cokolwiek. Mąż tylko się uśmiechał. – Jeszcze trochę i będziesz pytać kelnera, czy wolno ci nalać sobie herbaty. Dzieci poprosiły o banany Kilka dni później wybieraliśmy się na całodniowy rejs statkiem. W recepcji uprzedzono nas, że na pokładzie będzie można kupić przekąski, ale ceny są dość wysokie. – Mamusiu, możemy wziąć po bananie? – zapytała Hania. – Jak zgłodniejemy, zjemy je na statku. Spojrzałam na kosz z owocami. Widziałam wcześniej ludzi wychodzących z restauracji z jabłkami albo bananami w rękach, ale nie miałam pewności, czy hotel rzeczywiście na to pozwala. – Weźmy tylko dwa – powiedział mąż. – Przecież są dla dzieci. – A jeśli nie wolno? – Magda, to naprawdę tylko dwa banany. Schowałam je do naszej materiałowej torby i ruszyliśmy w stronę wyjścia. Kiedy usłyszałam, że mam się zatrzymać, serce stanęło mi w gardle Byliśmy już przy drzwiach restauracji, kiedy za plecami usłyszałam: – Proszę pani! Chwileczkę! Odwróciłam się i zobaczyłam kelnera, który szybkim krokiem szedł w naszym kierunku. Momentalnie zrobiło mi się gorąco. – Wiedziałam... – szepnęłam do męża. – Nie wolno było ich brać. – Poczekaj, może chodzi o coś innego. Kelner podszedł do mnie i wskazał torbę. – To banany dla dzieci? Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. – Tak... Przepraszam, jeśli nie można ich wynosić. Oddam je. Już chciałam wyjąć owoce z torby, ale kelner uśmiechnął się i pokręcił głową. Było mi głupio, ale z zupełnie innego powodu – Nie, proszę je zostawić – odpowiedział. – Proszę chwilkę poczekać. Zniknął na chwilę, a po mi…

kobieta-na-wakacjach-all-inclusive-1-c529500.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
type: item
date: 2026-07-02T19:08:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Jest mi wstyd na samo wspomnienie tamtego wieczoru. Wystarczyło kilka minut, żebym poczuła się jak najgorsza turystka w całym hotelu. Byłam przekonana, że robię dokładnie to, co wszyscy wokół, a dopiero później zrozumiałam, dlaczego kelnerzy wymieniali między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Najbardziej bolało mnie jednak to, że wszystko wydarzyło się na oczach moich dzieci.
encoded: Przez trzy lata odkładaliśmy z mężem pieniądze na zagraniczne wakacje. Takie porządne, w hotelu 4*. Zawsze było coś ważniejszego – remont, nowa pralka, zajęcia dla dzieci albo niespodziewane wydatki. Kiedy w końcu trafiliśmy na atrakcyjną ofertę wyjazdu do Turcji z opcją all inclusive, uznaliśmy, że dłużej nie ma sensu czekać. Byliśmy podekscytowani jak dzieci. – Wyobrażasz sobie? Przez tydzień nie będziemy gotować – śmiał się mój mąż. – I dzieci w końcu zobaczą ciepłe morze, a nie tylko ten lodowaty Bałtyk – odpowiedziałam. To miały być nasze pierwsze wakacje w takim standardzie. Nigdy wcześniej nie byliśmy w hotelu z ogromnym bufetem, nielimitowanymi przekąskami i deserami, które wyglądały jak z katalogu. Do tej pory jeździliśmy pod namiot do Stegny, jedliśmy pulpety ze słoików i kiełbaski z grilla. Chciałam, żeby dzieci spróbowały wszystkiego Już pierwszego wieczoru weszliśmy do restauracji i dosłownie zaniemówiłam. Stoły uginały się od jedzenia. Były dziesiątki sałatek, grillowane mięsa, świeże owoce, ciasta i desery, których nazw nawet nie znałam. Największe wrażenie zrobiła na mnie baklawa. – Mamo, co to jest? – zapytała Hania. – Nie wiem, ale wygląda przepysznie. Weźmiemy kawałek. Nałożyłam jeden. Potem drugi. – A może jeszcze ten? Przecież szkoda nie spróbować. Po chwili mój talerz był pełny słodkości. Dzieci zrobiły dokładnie to samo. – Przecież mamy zapłacone – powiedziałam do męża z uśmiechem. – Nie będziemy sobie odmawiać. On tylko wzruszył ramionami. – W sumie racja. To był dopiero początek. Zaczęliśmy zachowywać się tak, jakby jedzenie miało zaraz zniknąć Drugiego dnia przy śniadaniu nakładaliśmy na talerze po kilka rodzajów pieczywa, sery, owoce, naleśniki i ciastka. Przy basenie dzieci co chwilę przynosiły lody, a ja za każdym razem mówiłam: – Korzystajcie, przecież to wszystko jest w cenie. Po obiedzie zabieraliśmy do pokoju owoce i ciasteczka, bo wydawało mi się, że mogą przydać się później. – Schowaj jeszcze dwa banany do torby – szepnęłam do męża…

kobieta-na-wakacjach-all-inclusive-111fd0a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski”
type: item
date: 2026-07-02T13:15:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Zawsze czekałam na wakacyjne odwiedziny córki i wnuków. Tęskniłam za nimi, piekłam ich ulubione ciasta i planowałam wspólne spacery. Tym razem już po dwóch dniach miałam ochotę spakować ich walizki i odwieźć na dworzec. Nigdy nie przypuszczałam, że własna córka sprawi, iż we własnym domu poczuję się jak pokojówka.
encoded: Mieszkam niedaleko jeziora, w niewielkim domu z ogrodem. Odkąd córka wyszła za mąż i przeprowadziła się prawie czterysta kilometrów ode mnie, widujemy się głównie w święta i latem. Dlatego, kiedy zadzwoniła z pytaniem, czy mogą przyjechać na dwa tygodnie z dziećmi, nawet się nie zastanawiałam. – Mamo, wynajem nad jeziorem kosztuje fortunę. Pomyśleliśmy, że może spędzimy urlop u ciebie. – Przecież wiesz, że zawsze jesteście mile widziani – odpowiedziałam. Przez kilka dni przygotowywałam dom. Zmieniłam pościel, zrobiłam zakupy, upiekłam sernik i drożdżówki dla wnuków. Cieszyłam się jak dziecko. Pierwszy wieczór był cudowny. Rozmowy do późna, śmiech dzieci, wspólna kolacja. Pomyślałam, że zapowiadają się piękne dwa tygodnie. Szybko zrozumiałam, jaką rolę mi wyznaczono Następnego dnia córka zeszła do kuchni około dziewiątej. – Mamo, zrobisz jajecznicę? Dzieci są głodne. Nie zrobiło mi to różnicy. W końcu są u babci. Potem usłyszałam: – Mogłabyś zostać z małym? Chcemy z Tomkiem wyskoczyć na rowery. Po południu: – Mamo, nastawisz pranie? I jakbyś mogła rozwiesić, bo wrócimy późno. Wieczorem: – Ale super, że jesteś. Nawet nie muszę zmywać. Zaśmiała się. Ja już nie. Każdy kolejny dzień wyglądał podobnie. Wstawałam pierwsza, przygotowywałam śniadanie dla sześciu osób, sprzątałam po wszystkich, robiłam zakupy, gotowałam obiady, pilnowałam wnuków, rozwieszałam pranie i zmywałam naczynia. Moja córka z zięciem wychodzili na plażę, do restauracji, na kajaki albo po prostu leżeli na leżakach w ogrodzie. – Mamo, przecież ty lubisz gotować – słyszałam. – Mamo, dzieci najlepiej czują się z tobą. – Mamo, odpoczniesz, jak wyjedziemy. To ostatnie zdanie bolało mnie najbardziej. Pękłam przy kolacji Dziewiątego dnia usiadłam do stołu z miską gorącej zupy. Nie zdążyłam nawet wziąć pierwszej łyżki. – Mamo – odezwała się córka. – Jutro mogłabyś zrobić schabowe? Tomek ma ochotę. A dzieci pytały jeszcze o naleśniki. Spojrzałam na nią i po raz pierwszy od wielu lat nie ugryzłam się w język. – A…

AdobeStock2045166613-a53a5ea.jpg
width: 1600
height: 1067

Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
type: item
date: 2026-07-01T13:15:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nauczycielka
subject: wakacje
description: Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
encoded: Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konf…

kolonie-55d1033.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
type: item
date: 2026-07-01T11:33:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Kiedy wyjęłam ze skrzynki białą kopertę, byłam przekonana, że to kolejna reklama albo rachunek za prąd. W środku znalazłam jednak coś, czego kompletnie się nie spodziewałam – dokładne wyliczenie kosztów zabaw moich dzieci i krótki list od sąsiadki. W pierwszej chwili aż się zagotowałam. Byłam pewna, że przekroczyła wszelkie granice.
encoded: Byłam przekonana, że trafiła nam się sąsiadka o złotym sercu, która po prostu uwielbia dzieci. Nawet przez chwilę nie zastanowiłam się, ile kosztuje ją moja wygoda. Dopiero koperta znaleziona w skrzynce uświadomiła mi, że czasem można wykorzystywać czyjąś dobroć, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Dzieci pokochały ogród pani Zosi bardziej niż własny Mieszkamy na spokojnym osiedlu domów jednorodzinnych. Nasz ogród jest niewielki – trochę trawy, piaskownica i stary hamak. Tuż obok mieszka pani Zosia, emerytowana nauczycielka. Jej ogród wygląda zupełnie inaczej. Kilka lat temu syn z synową postawili tam ogromną trampolinę, drewniany domek, huśtawki i niewielki basen. Wszystko z myślą o wnukach, które przyjeżdżały do niej na wakacje. Tamtego lata wnuki miały przyjechać dopiero w sierpniu. Któregoś dnia pani Zosia sama zagadnęła mnie przez płot. – Kasiu, niech dzieci przyjdą się pobawić. I tak siedzę w ogrodzie, a samej trochę mi się nudzi. Moje dzieci nie trzeba było namawiać dwa razy. Siedmioletni Antek i pięcioletnia Zosia dosłownie zakochali się w tamtym ogrodzie. Wracali wieczorem zmęczeni, szczęśliwi i opowiadali o kolejnych zabawach. – Mamo, pani Zosia zrobiła nam lemoniadę! – A później piekliśmy naleśniki! – I jeszcze puszczaliśmy bańki! Słuchałam tego z uśmiechem. Cieszyłam się, że dzieci mają takie wakacje, a ja mogę spokojnie popracować z domu. Nawet nie zauważyłam, kiedy stało się to codziennością Po kilku dniach przestałam pytać panią Zosię, czy to na pewno nie problem. Rano dzieci jadły śniadanie, zakładały czapki i już stały przy furtce. – Mamo, możemy iść? – Jasne. Tylko wróćcie na obiad. Czasem nawet nie odprowadzałam ich do sąsiadki. Wiedziałam, że furtka jest otwarta, a pani Zosia od rana krząta się po ogrodzie. Wieczorem odbierałam dzieci i słyszałam kolejne opowieści. – Dzisiaj były lody! – Pani Zosia kupiła truskawki! – Malowaliśmy kredą cały podjazd! – A jutro mamy zrobić zawody w puszczaniu baniek! Śmiałam się razem z nimi. – Ale was rozpieszcz…

mama-z-dziecmi-w-ogrodzie-7b10bde.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
type: item
date: 2026-06-29T14:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
encoded: Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do po…

smutne-dziecko-na-obozie-f847b0b.jpg
width: 1600
height: 1200

Letnie upały, długie podróże, dekoncentracja: 5 kluczowych zasad bezpieczeństwa dla rodzin w podróży samochodem
type: item
date: 2026-06-29T09:30:29.000Z
creator: Redakcja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczna podróż
subject: Cybex
subject: podróż z dzieckiem
subject: podróże z dziećmi
description: CYBEX przedstawia najważniejsze wskazówki dotyczące letnich podróży oraz pokazuje, jak inteligentne technologie mogą wspierać rodziców w trakcie podróży.
encoded: Dla wielu rodzin wakacje oznaczają długo wyczekiwane podróże samochodowe i czas spędzony razem. Jednak wysokie temperatury, długie trasy oraz zmiany codziennej rutyny mogą stanowić dodatkowe wyzwania podczas podróżowania z małymi dziećmi. Od kontrolowania temperatury w pojeździe po zapewnienie prawidłowego zabezpieczenia dziecka – rodzice muszą jednocześnie brać pod uwagę wiele czynników. Z myślą o bezpiecznym podróżowaniu CYBEX przedstawia pięć kluczowych zasad bezpieczeństwa i pokazuje, jak inteligentne technologie, takie jak SensorSafe, mogą zapewnić dodatkowe wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w trakcie podróży. Bezpieczeństwo zaczyna się przed wyjazdem Przed wyruszeniem w trasę rodzice powinni upewnić się, że zarówno pojazd, jak i fotelik dziecięcy są odpowiednio przygotowane do podróży. Foteliki samochodowe powinny spełniać najnowszą normę R129, być prawidłowo zamontowane oraz dopasowane do wzrostu i wagi dziecka. Nie należy używać fotelików, które brały udział w wypadku lub mają nieznaną historię. Dla najmłodszych dzieci najbezpieczniejszą opcją pozostaje podróż tyłem do kierunku jazdy. Przepisy wymagają jej co najmniej do 15. miesiąca życia i 76 cm wzrostu, jednak eksperci rekomendują jak najdłuższe utrzymanie tej pozycji – najlepiej nawet do około czwartego roku życia, jeśli konstrukcja fotelika na to pozwala. W przypadku przejścia na jazdę przodem, po spełnieniu minimalnych wymagań prawnych, testy ADAC wskazują, że poziom ochrony porównywalny z jazdą tyłem można osiągnąć tylko wtedy, gdy fotelik posiada zintegrowany system poduszki powietrznej, jak w modelu CYBEX Anoris T2. Pięć zagrożeń, których powinni unikać rodzice 1. Podróż w najgorętszych godzinach dnia Małe dzieci są szczególnie wrażliwe na wysokie temperatury, ponieważ ich organizm gorzej radzi sobie z regulacją ciepła niż u starszych dzieci i dorosłych. Jeśli to możliwe, podróż należy planować na chłodniejsze godziny poranne lub wieczorne. Unikanie godzin szczytu pomaga również skrócić czas spędza…

5-kluczowych-zasad-bezpieczenstwa-dla-rodzin-w-podrozy-samochodem-18a2704.png
width: 1200
height: 800

Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
type: item
date: 2026-06-26T07:15:12.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: szkoła
subject: wakacje z dziećmi
description: Właśnie układam wakacyjny grafik dla moich dzieci – sześcioletniego Leona i dziewięcioletniej Weroniki. I powiem Wam szczerze: mam ochotę rzucić tym wszystkim i po prostu się rozpłakać. Kolejny rok z rzędu państwo funduje nam ten sam, absurdalny surwiwal. Szkoła zamyka drzwi na klucz, a pracujący rodzice zostają zepchnięci na margines. Uważam, że czas skończyć z tym fikcyjnym systemem, który udaje, że we współczesnym świecie matka i ojciec mogą nagle zniknąć z pracy na dwa miesiące. Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora, bo my, rodzice, też mamy prawo do normalnego życia, do pracy bez wiecznego poczucia winy i do odrobiny prawdziwego urlopu.
encoded: Gdzie upchnąć dzieciaki, żeby przetrwać lipiec i sierpień? Oferty prywatnych firm zalewają skrzynki mailowe, ale ich ceny to jakaś totalna abstrakcja. Półkolonie jeździeckie, obozy programowania, warsztaty artystyczne − brzmi to wszystko pięknie, dopóki człowiek nie dostanie faktury do zapłacenia. A państwo mówi nam wprost: masz dzieci, to płać albo kombinuj. Opieka nad dziećmi w wakacje to finansowy koszmar dla rodziców My z mężem zarabiamy normalne, przeciętne pieniądze, spłacamy kredyt hipoteczny. Przy obecnych cenach jedzenia i rachunków wydanie kilku tysięcy złotych na komercyjne dyżury dla dwójki dzieciaków na dwa miesiące to po prostu czyste wariactwo. Przez to nasze lato od lat przypomina smutną sztafetę. Mąż bierze urlop na początku lipca, ja na początku sierpnia. W efekcie mijamy się w przedpokoju jak obcy ludzie. Od lat nie spędziliśmy jako małżeństwo ani jednego wspólnego dnia na plaży czy w lesie. Jesteśmy wiecznie zmęczeni, poirytowani i spłukani z oszczędności, które w całości pożera ten wakacyjny potwór logistyczny. To nie jest normalne rodzicielstwo, to jest ciągła walka o przetrwanie. Świetlice szkolne powinny ratować rodziców w wakacje Zastanawiam się, dlaczego gigantyczne, bezpieczne budynki publicznych podstawówek stoją puste i bezużyteczne przez ponad sześćdziesiąt dni w roku. Przecież to są obiekty utrzymywane z naszych podatków! Dlaczego nikt w ministerstwie nie pójdzie po rozum do głowy i nie zrozumie, że świetlice szkolne w wakacje uratują budżety młodych rodzin? Gdyby państwo zorganizowało w szkołach miejskie, rotacyjne dyżury, gdzie dzieci miałyby zapewnioną opiekę, obiad i bezpieczną zabawę z rówieśnikami chociaż do godziny osiemnastej, odetchnęłyby miliony ludzi w tym kraju. Moglibyśmy normalnie pracować, bez strachu, że szef straci cierpliwość, kiedy po raz kolejny próbujemy robić telekonferencję z dzieckiem wiszącym na ramieniu. Dzieciaki spędzałyby ten czas w znanym sobie, bezpiecznym otoczeniu, zamiast gapić się w ekrany tabletów w …

szkola-otwarta-w-wakacje-adb34ca.png
width: 1600
height: 1200

Algorytm żongluje naszymi potrzebami. Czy decyzję o posiadaniu dziecka też pozwolisz mu podjąć?
type: item
date: 2026-06-25T15:00:51.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczny internet
subject: instynkt macierzyński
subject: lęki rodziców
subject: macierzyństwo
description: Social media są nieubłagane. Raz wpadamy w bańkę super-mam i chcemy mieć dziecko, żeby za chwilę na dobre przerazić się rodzicielstwem. Tak algorytm żongluje naszymi emocjami. Czy da się temu zaradzić?
encoded: Kiedy w kobiecie zaczyna rodzić się potrzeba i chęć posiadania dziecka? Dobre pytanie. Czasami pojawia się samoistnie, gdy jest już gotowa na zostanie mamą. Niekiedy ma wiele wspólnego z tym, że bliskie osoby zostają rodzicami i też chcemy stworzyć własną rodzinę. A bywają momenty, kiedy… działa na nas parentingowy influencing. I dzieje się tak coraz częściej. Pytanie tylko, czy ten piękny obrazek na profilu gwiazdy X czy Y, który jest zaledwie wycinkiem rzeczywistości, to naprawdę nasza potrzeba i chęć, czy może sugestia algorytmu, który zaczyna wywierać na nas presję. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna być racjonalnie podjęta przez dwójkę ludzi, którzy zamierzają wychować swoje potomstwo. Powinni oni być pewni tego, że to jest odpowiedni moment – zarówno pod względem psychologicznym, jak i ekonomicznym. Ważne, aby świadomie podjęli tę decyzję i byli o tym przekonani. Gorzej, gdy do głosu dochodzą zewnętrzne bodźce - i nie mówię tu akurat o presji społecznej, która często jest dominantą w decyzji o potomstwie. Chodzi o coś jeszcze bardziej szkodliwego – social media. Algorytm żongluje naszymi potrzebami Niemal każdego dnia scrollujemy social media – z reguły w celach rozrywkowych. Od dawna wiemy już jednak, że to, co widzimy na ekranie swojego telefonu, nie jest przypadkowe. Im częściej zatrzymujemy się przy jakiejś treści, tym więcej tego typu materiałów później nam się wyświetla. Często bywa też tak, że rozmawiamy o czymś lub wyszukujemy czegoś w sieci, a potem widzimy reklamy tych produktów czy „potrzeb”. Właśnie tak działa algorytm, który w dobie mediów społecznościowych stał się dla nas wyrocznią. Algorytm Instagrama czy TikToka ma potężny wpływ na człowieka. Choć wydawać nam się może, że wiemy już wszystko o social mediach i nie pozwalamy sobie wpaść w ich pułapkę, działa on jak cyfrowe zwierciadło i potęguje nasze emocje. Gdy bowiem kolejny raz na dłużej zatrzymujemy się na materiałach związanych z macierzyństwem – np. filmiku gwiazdy, która jest w ciąży l…

Algorytm-wplywa-na-decyzje-o-macierzynstwie.-Jak-zongluje-emocjami-1d18bcd.png
width: 1200
height: 800

„Tak rodzice narażają dzieci na all inclusive. Scena nad tureckim basenem przyprawiła mnie o dreszcze”
type: item
date: 2026-06-25T13:15:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dziećmi
description: Razem z mężem i naszym sześcioletnim synkiem Nikosiem jesteśmy właśnie w Turcji na wakacjach. Wybraliśmy luksusowy hotel, świetne jedzenie, mnóstwo atrakcji, czyli klasyczny wypas. Myślałam, że spędzę ten tydzień w totalnym spokoju. Jednak to, co obserwuję tutaj każdego dnia na basenie, po prostu nie mieści mi się w głowie. Poziom bezmyślności i totalnej zlewki niektórych rodziców przekracza wszelkie granice. Wczoraj byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie mnie wmurowała.
encoded: Wszystko wydarzyło się wczoraj tuż po obiedzie, kiedy na zewnątrz panował największy upał. Nad głównym basenem grała głośna muzyka, wokół biegały dziesiątki maluchów, a dorośli oblegali bar z darmowymi drinkami. Moją uwagę zwróciła para z Polski, na oko trzydziestokilkulatkowie z dwójką dzieci, mniejszym chłopcem w wieku około trzech lat i trochę starszą dziewczynką. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą to fikcja w luksusowych kurortach Ci ludzie od samego rana zachowywali się tak, jakby przyjechali na urlop sami, a dzieci były tylko jakimś dodatkiem do bagażu. Siedzieli przy stoliku przy barze, sączyli kolorowe drineczki, głośno się śmiali i bez przerwy gapili w ekrany swoich smartfonów. W pewnym momencie ich młodszy synek, ten malutki brzdąc, podszedł sam do krawędzi głębokiego basenu dla dorosłych. Nie miał na sobie ani rękawków do pływania, ani żadnego koła, nic. Zaczął biegać po śliskich kafelkach tuż nad samą wodą, potykając się o cudze leżaki. Patrzyłam na to z rosnącym niepokojem i co chwilę zerkałam na jego rodziców. Oni nic. Matka poprawiała okulary przeciwsłoneczne, a ojciec właśnie zamawiał kolejną kolejkę. Kompletnie nie kontrolowali tego, co robi ich własne dziecko w odległości zaledwie kilkunastu metrów od nich. Dlaczego rodzice nie pilnują dzieci na wakacjach? Nagle stało się to, czego bałam się najbardziej. Mały chłopiec poślizgnął się na mokrej nawierzchni i z głośnym pluskiem wpadł prosto do głębokiej wody, w miejscu, gdzie dno schodziło na prawie dwa metry. Wokół było mnóstwo ludzi, ale przez ryczącą z głośników muzykę i ogólny gwar nikt z kąpiących się nie zauważył, że dziecko natychmiast poszło pod wodę. Maluch nie potrafił pływać, zaczął gwałtownie machać rączkami, walcząc o każdy łyk powietrza. Spojrzałam szybko na bar − jego rodzice dalej rozmawiali w najlepsze, odwróceni plecami do basenu. Nie myślałam ani sekundy i z krzykiem rzuciłam się do wody w ubraniu. Wyłowiłam tego małego, przerażonego dzieciaka, zanim zdążył na dobre zachłysnąć się wodą.…

all-inclusive-z-dziecmi-340ab0f.png
width: 1600
height: 1200

„Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
type: item
date: 2026-06-25T07:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje z dzieckiem
description: Piszę do Was, bo po przeczytaniu kolejnego artykułu o tym, „jak kreatywnie zaplanować dziecku dwa miesiące wakacji”, po prostu pękłam. Zewsząd jesteśmy bombardowani propozycjami: obozy językowe na Mazurach, kolonie surfingowe w Portugalii, warsztaty robotyki w Warszawie. Koszt? Trzy, cztery, czasem pięć tysięcy złotych za zaledwie dziesięć dni. Ja się pytam: niech mi ktoś z redakcji lub czytelniczek racjonalnie wytłumaczy, kogo w dzisiejszych czasach na to stać? Kto ma na to pieniądze przy dwójce dzieci i pensjach zwykłych śmiertelników?
encoded: Jesteśmy z mężem normalnym małżeństwem. Obydwoje pracujemy na etacie, zarabiamy średnią krajową. Mamy dwójkę dzieci: 9-letniego Karola i 6-letnią Martynkę. Po opłaceniu czynszu, raty za mieszkanie, rachunków i zrobieniu podstawowych zakupów spożywczych, z naszych wypłat nie zostaje niemal nic. Odkładanie na wakacyjny fundusz przy obecnej drożyźnie to jakiś żart. Wakacyjna rzeczywistość polskich rodzin Nasza rzeczywistość wygląda tak, że mąż bierze dwa tygodnie urlopu w lipcu, ja dwa tygodnie w sierpniu. Wtedy jedziemy na kilka dni do mojej mamy na wieś, żeby dzieci chociaż przez chwilę pobyły na łonie natury. A co z resztą czasu? Przez bite dwa miesiące nasze jedyne codzienne atrakcje to kulka lodów z lokalnej budki i osiedlowe boisko pod blokiem. Wstyd na placu zabaw Najgorsza w tym wszystkim jest presja i poczucie winy, które jako matka noszę w sobie od początku czerwca. Kiedy słucham innych mam na placu zabaw, czuję się jak najgorszy nieudacznik. Jedna opowiada, że jej córka jedzie na obóz jeździecki, druga wysyła syna na obóz przetrwania. A potem na jeszcze jeden, nad morze. Moje dzieci siedzą obok i słuchają. W zeszłym tygodniu Karol zapytał mnie ze smutkiem w oczach, dlaczego on nie może pojechać na obóz piłkarski z kolegami z klasy. Co miałam mu powiedzieć? Że mama i tata nie mają pieniędzy? Że cena za ten obóz to równowartość naszych opłat za dwa miesiące? Serce mi pękło na pół. Skłamałam, że w tym roku nie było już miejsc. Skłamałam, bo potwornie się wstydziłam. Czy jesteśmy sami? Mam już serdecznie dość tego wiecznego lukrowania rzeczywistości w internecie i pokazywania, że każde polskie dziecko spędza lato na luksusowych wyjazdach. Przecież takich rodzin jak nasza są tysiące. Rodzin, dla których wysłanie dziecka na kolonie oznacza rezygnację z zakupu zimowych butów czy odłożenia na czarną godzinę. Publikuję ten list, bo szukam kontaktu z innymi mamami, które są w identycznej sytuacji. Powiedzcie mi, jak sobie radzicie z tym wakacyjnym maratonem? Jak organ…

wakacje-polskich-rodzin-4c3b709.png
width: 1600
height: 1200

Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”
type: item
date: 2026-06-20T11:33:20.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawo dla rodziców
subject: wakacje z dzieckiem
description: Planowanie wakacyjnej niezależności przez dorastające dzieci to naturalny etap, który u każdego rodzica wywołuje spore emocje i dylematy. Zanim jednak spakujemy plecak nastolatka i pozwolimy mu na biwakowanie ze znajomymi, warto sprawdzić, jak na taką swobodę zapatrują się polskie sądy.
encoded: W wielu polskich domach jak bumerang powraca temat wakacyjnej samodzielności dzieci. Dorastający nastolatkowie domagają się wolności, chcąc testować swoje siły z dala od czujnego oka mamy i taty. Jednym z popularniejszych marzeń młodych jest samodzielny wyjazd ze znajomymi na pole namiotowe, rozpalanie ogniska pod gwiazdami i posmakowanie dorosłego życia na łonie natury. Jako rodzice często stajemy wtedy przed ogromnym dylematem, próbując zbalansować zaufanie do własnego dziecka z naturalną troską o jego zdrowie oraz bezpieczeństwo. Okazuje się jednak, że nasze prywatne przeczucia i wiara w dojrzałość syna czy córki to jedno, a litera prawa to coś zupełnie innego. Przepisy w Polsce bywają w tej materii zaskakująco surowe, a brak precyzyjnych wytycznych dotyczących konkretnego wieku nastolatka stawia opiekunów w niezwykle trudnej sytuacji. Zanim ulegniemy namowom i pozwolimy młodzieży na biwakową przygodę, musimy dokładnie zrozumieć, jakie konsekwencje mogą spaść na nasze barki, gdy sytuacja na polu kempingowym wymknie się spod kontroli. Dziecko samo na kempingu: za co odpowiadają rodzice? Większość z nas podświadomie szuka w kodeksach jasnej, sztywnej granicy wieku, po przekroczeniu której dziecko staje się w świetle prawa w pełni samodzielnym turystą. Niestety, przejrzenie polskich przepisów przynosi spore zaskoczenie, ponieważ ustawodawca nigdzie nie zapisał czarno na białym, od którego roku życia można legalnie wysłać nastolatka samego pod namiot. Zamiast tego polskie prawo opiera się na bardzo elastycznych, ale też wyjątkowo pojemnych definicjach należytej opieki, dobrostanu małoletniego oraz narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że dopóki nasze dziecko nie ukończy 18. roku życia, to my jako rodzice ponosimy pełną, zarówno cywilną, jak i karną odpowiedzialność za wszystko, co mu się przydarzy lub co ono samo zbroi podczas wakacji. Taka konstrukcja przepisów sprawia, że podpisanie zwykłej kartki z oświadczeniem, że wyrażamy zgodę na samodzielny pobyt dzieck…

dziecko-samo-pod-namiot-4ef5e19.png
width: 1280
height: 720