Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-21T11:11:41.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 5 filmów do obejrzenia z dorastającym synem. Sprawią, że wasza więź stanie się niezniszczalna, nawet gdy on wyfrunie z gniazda
items: Zdjęcie dziecka w sieci. Co dziś naprawdę wolno rodzicowi i co może się zmienić?
items: Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
items: Kto leciał z dziećmi samolotem, ten w cyrku się nie śmieje. „Matka zaczęła obierać jajka i absurdalnie się tłumaczyła”
items: „Syn zadzwonił rozdygotany, że zmuszają go do wstrętnych rzeczy”. Ten kolonijny trend powinien odejść do lamusa
items: Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
items: Przykre sceny przy budce z lodami w Ustce. „Dziecko aż zanosiło się płaczem, a mama udawała, że nie widzi”
items: Rodzice pokochali ten wakacyjny trend rodem z PRL. „Zaoszczędziłam kilka tysięcy, a dzieci zachwycone”
items: Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
items: Podróż w wersji „pod włos” to najlepsze, co możesz dać dziecku. Im trudniej, tym lepiej
items: Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka”
items: Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
items: Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
items: „Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
items: Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
items: „To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
items: Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
items: Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
items: Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
items: Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało”
items: Z all inclusive w Turcji wróciła zawstydzona. „Dzieci chciały iść do restauracji. Spojrzeli na nas na wejściu i od razu wyprosili”
items: Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
items: Jadą autem do Chorwacji z 2-latkiem i 7-miesięcznym niemowlęciem. Babcia: „Powinni siedzieć z dziećmi w domu, a nie tak je zamęczać”
items: „Malwinka była szczęśliwa, bo jacyś dwaj chłopcy się z nią bawili. Zamarłam, gdy dowiedziałam się, do czego ją namawiają”
items: Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki”

5 filmów do obejrzenia z dorastającym synem. Sprawią, że wasza więź stanie się niezniszczalna, nawet gdy on wyfrunie z gniazda
type: item
date: 2026-08-21T07:15:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: filmy dla dzieci
subject: nastolatki
description: Dorastanie młodego chłopca to fascynujący, ale też niesamowicie wymagający czas, w którym dotychczasowe, proste ścieżki porozumienia z rodzicami potrafią nagle bezpowrotnie zniknąć. Istnieje jednak genialny, filmowy klucz do emocji nastolatka, który pozwala bez zbędnych kazań i nacisków otworzyć drzwi do jego skomplikowanego, wewnętrznego świata.
encoded: Wspólne życie z dorastającym synem pod jednym dachem bardzo często zaczyna przypominać cichą grę pozorów, w której zamiast długich, szczerych rozmów dominują zdawkowe odpowiedzi i trzaskanie drzwiami od pokoju. Jako rodzice czujemy wtedy narastający lęk, że z każdym kolejnym miesiącem tracimy bezpowrotnie kontakt z dzieckiem, które jeszcze niedawno z radością tuliło się do nas przed snem. Naturalny proces odcinania pępowiny bywa bolesny, ale zamiast załamywać ręce czy urządzać przesłuchania przy rodzinnym stole, warto po prostu wspólnie usiąść na kanapie i włączyć mądre kino. Dobre, pełne emocji seanse potrafią zrobić więcej dla waszej bliskości niż godziny wymuszonych rozmów o szkole czy ocenach, dając wspaniałą okazję do cichego przeżywania ważnych, życiowych tematów. Przedstawiamy listę pięciu wyjątkowych filmów do obejrzenia z dorastającym synem, które poruszają najważniejsze męskie dylematy i które sprawią, że wasza więź się wzmocni. Te starannie wyselekcjonowane, filmowe perełki uczą empatii, walki o marzenia oraz radzenia sobie z porażkami, stając się idealną, nowoczesną lekcją dojrzałości emocjonalnej dla każdego nastolatka. Filmowe lekcje dorastania i wolności. Jak kino uczy niezależności bez łamania zasad Pierwsze kroki w stronę dorosłości zawsze wiążą się z chęcią buntu, szukaniem własnej przestrzeni oraz ucieczką przed ciągłą kontrolą dorosłych. Filmy, które proponujemy na wspólny wieczór, w genialny sposób pokazują te naturalne pragnienia, ucząc młodych ludzi odpowiedzialności za własne wybory. The Kings of Summer. Ta błyskotliwa, pełna specyficznego humoru i uroku opowieść to absolutny hit dla każdego nastolatka, który marzy o natychmiastowym odcięciu się od rodziców. Trójka dorastających przyjaciół podejmuje radykalną decyzję − uciekają z domów w sam środek leśnej gęstwiny, budują tam dom z odpadków i postanawiają żyć na własnych warunkach, polując i żywiąc się tym, co daje natura. Film w kapitalny, pozbawiony moralizatorstwa sposób pokazuje, że absol…

filmy-do-obejrzenia-z-nastoletnim-synem-0949544.png
width: 1600
height: 1200

Zdjęcie dziecka w sieci. Co dziś naprawdę wolno rodzicowi i co może się zmienić?
type: item
date: 2026-08-19T19:08:12.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: bezpieczeństwo w sieci
subject: dziecko w internecie
description: Prawie połowa rodziców w Polsce publikuje zdjęcia i filmy swoich dzieci w internecie – to codzienność, nie wyjątek. Jednocześnie temat wraca teraz z nową siłą: instytucje publiczne mówią wprost o potrzebie zmiany przepisów, a nastolatki, których dzieciństwo trafiło kiedyś do sieci, coraz częściej mówią, jak to odebrały.
encoded: Z danych przywoływanych w debacie publicznej wynika, że około 40 procent polskich rodziców udostępnia w sieci zdjęcia lub nagrania dzieci. Jednocześnie 45,5 procent nastolatków przyznaje, że rodzice publikują ich wizerunek – 23,6 procent czuje z tego powodu zażenowanie, a 18,8 procent mówi wprost o niezadowoleniu. To nie dane do oskarżania kogokolwiek – pokazują tylko, że perspektywa rodzica publikującego zdjęcie i perspektywa dziecka, które je kiedyś odnajdzie, bywają różne. Publikowanie zdjęć dzieci. Dlaczego temat trafił teraz na biurka urzędników? Rzecznik Praw Obywatelskich domaga się zmian legislacyjnych, oceniając obecne narzędzia prawne jako niewystarczające. Ministerstwo Cyfryzacji uważa inaczej – że przepisy już wystarczą, a priorytetem powinna być edukacja rodziców, nie nowe zakazy. Ministerstwo Sprawiedliwości potwierdza, że tematem zajęła się Komisja Kodyfikacyjna Prawa Rodzinnego, a wiceminister Sławomir Pałka nazwał sharenting zjawiskiem „nasilającym się i niepokojącym”, które przy nadmiernej skali może naruszać standardy konstytucyjne i rodzinne. Osobny wątek to sztuczna inteligencja – przewodnicząca Sejmowej Komisji do spraw Dzieci i Młodzieży Monika Rosa ostrzegała, że dziś nie trzeba być wybitnym informatykiem, by zdjęcie dowolnej osoby przerobić w kontekście naruszającym normy i granice bezpieczeństwa. Co dziś naprawdę mówi prawo? Zasada jest prostsza, niż mogłoby się wydawać: rozpowszechnianie wizerunku – w tym publikacja zdjęcia w sieci – wymaga zgody osoby przedstawionej. Dzieci do 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych, więc tę zgodę wyrażają rodzice – oboje, jeśli oboje mają władzę rodzicielską, i to oni ponoszą odpowiedzialność za decyzję o publikacji. Nie oznacza to jednak, że starsze dziecko nie ma nic do powiedzenia – prawnicy radzą wprost: jeśli dziecko jest już w stanie samo ocenić sytuację, po prostu zapytaj je o zgodę, zanim zdjęcie trafi do sieci. Jak pytać dziecko o zgodę, żeby to miało sens? Nie czekaj na sztywną …

sharenting-2-68fb5a8.png
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
type: item
date: 2026-08-16T08:35:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: list do redakcji
description: Słońce prażyło, dzieciaki bawiły się w najlepsze przy baseniku, gdy nagle zza niskiego, siatkowego ogrodzenia zaczął unosić się dziwny, gęsty tuman.
encoded: Zamiast zapachu skoszonej trawy czy grilla, całą naszą przestrzeń w ułamku sekundy zalała czarna, tłusta i potwornie śmierdząca chmura dymu. Spojrzałam przez siatkę i zdrętwiałam z przerażenia. Nasz sąsiad, pan Janusz, rozpalił gigantyczny stos i z pełnym luzem wrzucał do ognia plastikowe butelki po napojach, stare gumowce, puszki po farbach i jakieś lakierowane, stare płyty meblowe. Powietrze stało się tak gęste, że dzieci zaczęły trzeć oczy, a smród palonego plastiku wciskał się dosłownie wszędzie. Sąsiedzka lekkomyślność na działkach. „Musiałam zasłaniać dzieciom oczy” Najgorsze było to, że płonące kawałki jakichś sztucznych tworzyw pod wpływem wysokiej temperatury zaczęły strzelać w powietrze i lądować na naszej stronie, tuż obok koca maluchów. Widok tej kopcącej sterty odpadów i faceta, który z uśmiechem dorzucał kolejne śmieci, był tak okropny, że w panice złapałam Tymona i Lilkę, zasłoniłam im twarze i oczy, żeby nie wdychali tego syfu, a potem dosłownie wciągnęłam ich do domku, zatrzaskując wszystkie okna. Nie miałam żadnych skrupułów, przecież chodziło o dzieci Gdy dzieci były już bezpieczne, we mnie aż się zagotowało z wściekłości. Wybiegłam na zewnątrz, podeszłam do płotu i zaczęłam krzyczeć do sąsiada, żeby natychmiast zgasił to ognisko, bo obok bawią się małe dzieci, które zaraz się potrują. Reakcja tego człowieka po prostu mnie osłabiła. Pan Janusz popatrzył na mnie z góry, machnął lekceważąco ręką i z rozbrajającą szczerością oświadczył, że na swojej działce może robić, co mu się żywnie podoba, a odpady z remontu altany jakoś musi zutylizować, bo nie będzie płacił za wywóz gabarytów. Palnął jeszcze, że jestem przewrażliwioną miastową mamuśką, która szuka dziury w całym. Wtedy miarka się przebrała. Wyciągnęłam telefon i bez sekundy wahania zadzwoniłam na straż miejską oraz zgłosiłam sprawę zarządowi naszych ogrodów działkowych. Ludzie często boją się reagować, żeby nie mieć kosy z sąsiadem zza płotu, ale kiedy w grę wchodzi zdrowie moich dzieci i jawne…

scena-na-dzialce-ebb0381.png
width: 1600
height: 1200

Kto leciał z dziećmi samolotem, ten w cyrku się nie śmieje. „Matka zaczęła obierać jajka i absurdalnie się tłumaczyła”
type: item
date: 2026-08-05T13:15:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: podróż samolotem
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Najpierw siedzący w pobliżu pasażerowie wymieniali zaskoczone spojrzenia. Po kilku minutach zaczęli nerwowo odwracać głowy, a niektórzy dyskretnie zasłaniali nosy. Kasię najbardziej zdziwiło, jak współpasażerka, mama małych dzieci, tłumaczyła swoje zachowanie.
encoded: Podróż samolotem z dziećmi wymaga cierpliwości i dobrej organizacji. Rodzice zabierają przekąski, napoje czy ulubione smakołyki swoich pociech, żeby lot przebiegł spokojniej. Jak jednak pokazuje list naszej czytelniczki Kasi, nawet najlepsze intencje nie zwalniają z myślenia o innych pasażerach. Lot z jajkiem-niespodzianką W tym roku pierwszy raz od dawna polecieliśmy całą rodziną na wakacje samolotem. Ja, mąż i dwójka dzieci. Samolot był pełen rodzin z maluchami, więc od początku nastawiłam się na to, że będzie głośno, to były zresztą tanie linie i oblegany wakacyjny kierunek. Płacz niemowląt czy znudzone kilkulatki to przecież nic niezwykłego. Sama jestem mamą i wiem, że dzieci nie da się wyłączyć jednym przyciskiem. Jeszcze zanim samolot wystartował, kobieta siedząca rząd przed nami na skos, zaraz z brzegu, zaczęła się jakoś dziwnie zachowywać. Już podczas prezentacji zasad bezpieczeństwa nerwowo grzebała w torbie wsuniętej pod fotel. Pomyślałam, że pewnie szuka chusteczek albo zabawki dla dziecka. Nawet nie przyszło mi do głowy, co wydarzy się chwilę później. Kiedy zgasła kontrolka z zapiętymi pasami, kobieta wyjęła plastikowy pojemnik. Otworzyła go i zaczęła wyciągać ugotowane na twardo jajka w skorupkach. Spokojnie, jedno po drugim, obierała je nad tacką. Po chwili w całej części samolotu uniósł się bardzo intensywny zapach. Ludzie zaczęli po sobie patrzeć. Kilka osób dyskretnie zasłoniło nosy ręką. Siedząca obok mnie starsza pani otworzyła nawiew nad głową i tylko pokręciła głową. Mój mąż szepnął, że chyba jeszcze nigdy nie czuł czegoś takiego podczas lotu, a lata dość często z pracy. Kiedy ktoś zwrócił uwagę tej kobiecie, odpowiedziała dość głośno, że przecież nie zamierza głodzić dzieci tylko dlatego, że komuś przeszkadza zapach, a jak się nie podoba, to trzeba było lecieć Emirates. Powiedziała jeszcze, że jajka są zdrowe, a nie będzie przecież karmić dzieci chipsami. Komfort dziecka kontra komfort współpasażerów Oczywiście, że dzieci muszą coś zjeść. Sama …

mama-z-malym-dzieckiem-w-samolocie-7579a38.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn zadzwonił rozdygotany, że zmuszają go do wstrętnych rzeczy”. Ten kolonijny trend powinien odejść do lamusa
type: item
date: 2026-08-05T06:12:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Kolonie mają być dla dzieci przygodą, okazją do zawierania nowych znajomości i budowania pięknych wspomnień, lekcją samodzielności. Tymczasem niektórzy rodzice odbierają telefony, które przypominają im jedne z najgorszych doświadczeń ich własnego dzieciństwa. „Mamo, nie chcę tego robić” – usłyszała jedna z naszych rozmówczyń od zapłakanego syna.
encoded: Dla jednych to kultowa tradycja kolonii, bez której trudno wyobrazić sobie letni wyjazd. Dla innych – relikt dawnych czasów, który nie ma nic wspólnego z dobrą zabawą. Chrzty kolonijne od lat wywołują emocje, ale dziś rodzice coraz częściej mówią o nich głośno i pytają organizatorów, jak naprawdę wyglądają. Bo choć jedne ograniczają się do śmiesznych konkurencji i symbolicznego pasowania na kolonistę, inne wciąż opierają się na zadaniach, które dla wielu dzieci są zwyczajnie upokarzające lub niebezpieczne. Chrzest kolonijny miał integrować. Nie zawsze tak to wygląda Idea chrztu kolonijnego jest niezmienna od lat – przyjąć nowych uczestników do kolonijnej społeczności i przełamać pierwsze lody. W wielu ośrodkach odbywa się on w formie zabaw ruchowych, zagadek czy konkursów prowadzonych przez wychowawców. Problem pojawia się wtedy, gdy zamiast integracji pojawia się presja, straszenie i zmuszanie dzieci do wykonywania zadań, które są... upokarzaniem. Rodzice często opisują sytuacje, w których dzieci musiały chodzić boso po szyszkach, były wrzucane do jeziora w ubraniach, jadły absolutnie niezjadliwe mieszanki produktów albo wykonywały zadania przygotowane przez starszych uczestników. Choć organizatorzy coraz częściej odchodzą od takich praktyk, wciąż zdarzają się miejsca, gdzie podobne „atrakcje” są traktowane jako element tradycji. – Sama pamiętam takie chrzty z lat 90. Kazali nam jeść dziwne mikstury, czołgać się po lesie i wykonywać różne upokarzające zadania. Wtedy wydawało się, że tak po prostu wygląda kolonia. Dzisiaj patrzę na to zupełnie inaczej – mówi Anna, mama 9-letniego i 12-letniego syna. Dlatego przed zapisaniem dzieci na każdy wyjazd zadaje organizatorowi jedno pytanie. – Zawsze pytam, czy organizowany jest chrzest kolonijny i na czym dokładnie polega. Jeśli słyszę, że dzieci mogą odmówić udziału, zadania są symboliczne, a wszystko odbywa się pod kontrolą wychowawców, nie mam problemu. Ale jeśli ktoś odpowiada wymijająco albo mówi, że „to niespodzianka”…

chlopiec-na-koloniach-1-b674490.jpg
width: 1600
height: 1200

Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
type: item
date: 2026-08-04T10:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ten list na gorąco, bo chociaż od naszego powrotu z Zakopanego minęły już dwa dni, to we mnie nadal wszystko gotuje się z oburzenia. To, co zobaczyłam na własne oczy podczas naszej rodzinnej wycieczki w Tatry, po prostu zwaliło mnie z nóg.
encoded: Mam na imię Karolina, jestem mamą 7-letniego Bartka i razem z mężem staramy się od małego uczyć syna samodzielności i miłości do aktywnego wypoczynku. W zeszłą środę wybraliśmy się na kultowy szlak z Palenicy Białczańskiej nad Morskie Oko. Pogoda była piękna, słońce paliło, a droga, jak każdy wie, prowadzi stale pod górę i potrafi dać w kość nawet dorosłemu. Niestety, zamiast cieszyć się pięknymi widokami, odczułam tam potworny niesmak. Sytuacja była tak absurdalna, że ludzie wokół po prostu zatrzymywali się i szeptali między sobą, kręcąc z politowaniem głowami. Pewna kobieta pchała przed sobą pod górę klasyczny wózek spacerowy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie pasażer, który w nim siedział. Duże dziecko w wózku − do jakiego wieku pozwalać na spacerówkę? W głębokim siedzisku wózka, z nogami zwisającymi niemal do samej ziemi i ugiętymi w kolanach, siedział chłopak na oko mający 8, a może nawet 9 lat. To nie był żaden schorowany maluch, tylko wielki, zdrowy, silny chłopak, który gabarytowo ledwo mieścił się w tym stelażu. W dłoniach trzymał telefon komórkowy, na nosie miał modne okulary przeciwsłoneczne i z absolutnie obojętną miną klikał coś na ekranie, podczas gdy jego matka niemal mdlała z wysiłku. Ta kobieta była bordowa na twarzy, koszulkę miała dosłownie całą mokrą od potu, a jej oddech słychać było chyba z odległości kilkunastu metrów. Pchała ten gigantyczny ciężar pod górę ostatkiem sił, a jej synek nawet na sekundę nie oderwał wzroku od gry, żeby zapytać, czy może ma mamie jakoś pomóc albo chociaż przejść parę metrów na własnych nogach. Słuchałam tego jej sapania i nie wierzyłam własnym oczom. Przecież to jest szczyt i jakieś kompletnie chore wyręczanie dziecka przez nadgorliwą matkę. Dziewięciolatek ma już na tyle wykształcone mięśnie i kondycję, że bez problemu potrafi przejść te kilka kilometrów po idealnie asfaltowej drodze. W tym samym czasie mój 7-letni synek maszerował dziarsko obok nas z małym plecakiem i nie marudził, bo wiedział, że w góry i…

wozek-na-szlaku-do-Morskiego-Oka-d83b12a.png
width: 1600
height: 1200

Przykre sceny przy budce z lodami w Ustce. „Dziecko aż zanosiło się płaczem, a mama udawała, że nie widzi”
type: item
date: 2026-08-02T13:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
description: „Najpierw usłyszałam płacz. Gdy odwróciłam głowę, zobaczyłam małego chłopca, który wyciągał rączki do mamy. Ona ani razu na niego nie spojrzała” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Spacerowaliśmy z rodziną po deptaku w Ustce. Jak wielu turystów zatrzymaliśmy się przy jednej z budek z lodami. Kolejka była długa, dzieci przebierały nogami z niecierpliwości, a wokół unosił się zapach gofrów. Właśnie wtedy zauważyłam tego chłopca. Maluch od początku był wyraźnie zmęczony. Pocierał oczy, przytulał się do mamy i co chwilę prosił, żeby wzięła go na ręce. Ona stała w kolejce i przeglądała telefon. Chłopiec próbował zwrócić na siebie uwagę, delikatnie ciągnąc ją za sukienkę. „Nie kupiła mu lodów. Nie to było najgorsze...” Po chwili chłopiec zobaczył, że inne dzieci trzymają w rączkach kolorowe lody. Poprosił mamę, żeby też mu kupiła. Nie usłyszałam całej rozmowy, ale kobieta stanowczo odmówiła. Nie zdziwiło mnie to. Każdy rodzic ma prawo powiedzieć dziecku „nie”. Sama wielokrotnie odmawiam swoim dzieciom różnych rzeczy i nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, co wydarzyło się później. Chłopiec rozpłakał się. Nie wpadł w histerię, nie rzucał się na ziemię. Po prostu płakał coraz głośniej i wyciągał rączki w stronę mamy, jakby szukał u niej ukojenia. Ona nie zareagowała. Patrzyła przed siebie, jakby była w kolejce sama. W pewnym momencie zauważyłam, że kilka osób zaczęło spoglądać na chłopca z ogromnym współczuciem. Starsza pani stojąca przede mną ścisnęła mocniej torebkę i cicho powiedziała do męża: – Serce się kraje. Ten chłopiec nie wyglądał na dziecko, które domaga się zabawki za wszelką cenę. Wyglądał jak maluch, który był zmęczony, rozczarowany i bardzo potrzebował, żeby mama go przytuliła albo chociaż spojrzała mu w oczy. Nie dostał nawet tego. Po kilku minutach kobieta... kupiła gofra i ruszyła dalej. Chłopiec szedł za nią zapłakany, co chwilę ocierając policzki. „Dzieci nie zawsze płaczą przez lody” Od tamtej chwili minęło już trochę czasu, a ja wciąż myślę o tej scenie. Nawet nie dlatego, że dziecko nie dostało lodów, a mamusia kupiła sobie cieplutkiego, chrupiącego gofra, chociaż jest w tym coś naprawdę …

male-przestraszone-dziecko-16474f9.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice pokochali ten wakacyjny trend rodem z PRL. „Zaoszczędziłam kilka tysięcy, a dzieci zachwycone”
type: item
date: 2026-07-31T07:15:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: oszczędzanie
subject: rodzinne wakacje
subject: trendy
subject: wakacje z dzieckiem
description: Jeszcze niedawno media społecznościowe przekonywały nas, że udane wakacje muszą wyglądać podobnie: hotel z basenem, opaska all inclusive na ręce, egzotyczne jedzenie i zdjęcia z leżaka. Dziś coraz więcej rodzin mówi: „Dziękujemy, wysiadamy”.
encoded: Wraca coś, co wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Kempingi, domki z własną kuchnią, gotowanie na gazowej kuchence, konserwy, słoiki z domowym obiadem, składane krzesła i wieczory przy ognisku. Jedni nazywają to wakacjami w stylu PRL. Inni – po prostu rozsądnym odpoczynkiem. Co ciekawe, nie zawsze chodzi wyłącznie o pieniądze. Owszem, koszty mają znaczenie. W ostatnich latach ceny noclegów, restauracji i zagranicznych wyjazdów mocno wzrosły. Ale wielu rodziców podkreśla, że odkryli coś, o czym wcześniej zapomnieli – że dzieci wcale nie potrzebują codziennych animacji i hotelowych atrakcji, żeby świetnie się bawić. Kemping przeżywa drugą młodość W Polsce wyraźnie rośnie zainteresowanie kempingami, polami namiotowymi i caravaningiem. Organizacje branżowe oraz właściciele kempingów od kilku sezonów zwracają uwagę, że wiele obiektów w szczycie lata rezerwowanych jest z dużym wyprzedzeniem. Dla rodzin to często sposób na wakacje znacznie tańsze niż pobyt w hotelu, ale też bardziej swobodne. – Nasze bliźniaczki mają już 13 lat i praktycznie od małego jeździmy na kempingi. Mamy duży namiot, własną kuchenkę, składane meble i cały rytuał rozstawiania obozowiska. Dziewczyny zawsze śmieją się, że pierwszego dnia tata jest kierownikiem budowy. Dla nas to przygoda. Wieczorem gramy w karty, chodzimy na plażę, poznajemy ludzi. Nigdy nie zamieniłabym tego na hotel – opowiada Ewa. Jak przyznaje, wielu znajomych dziwi się ich wyborowi. – Słyszę czasem: „Naprawdę was stać tylko na namiot?”. A prawda jest taka, że moglibyśmy pojechać do hotelu. Tylko po prostu nie chcemy. Domki z kuchnią zamiast all inclusive Coraz popularniejsze są również rodzinne wyjazdy do domków letniskowych z aneksem kuchennym. Rodzice sami przygotowują śniadania i część obiadów, a do restauracji chodzą tylko od czasu do czasu. – Przez wiele lat lataliśmy za granicę. Grecja, Chorwacja, Turcja. Było świetnie, ale rachunki po wakacjach też robiły wrażenie. W zeszłym roku pierwszy raz wynajęliśmy domek nad jeziorem z …

dziecko-na-kempingu-4253bd1.jpg
width: 1600
height: 1200

Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
type: item
date: 2026-07-31T06:12:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: list do redakcji
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Na wakacjach łatwo ulec atmosferze beztroski. Śmiejemy się, kiedy śmieją się inni, i zakładamy, że skoro wszyscy dobrze się bawią, to nasze dziecko też.
encoded: Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas pobytu w Turcji zobaczyła coś, co skłoniło ją do refleksji o granicach, które w 40 stopniach zdają się rozmywać. Słusznie zauważa, że dziecko również ma prawo do własnych granic, nawet jeśli dorosły uznaje je za „zabawne”. „Wszyscy się śmiali. Tylko moje dziecko nie” Pojechaliśmy do Turcji z pięcioletnią córką Zuzią. To były jej pierwsze zagraniczne wakacje. Jest pogodnym dzieckiem, ale potrzebuje chwili, żeby oswoić się z nowymi ludźmi. Pierwszego dnia poszliśmy do bufetu na kolację. Córka sama nałożyła sobie makaron w sosie, jakieś warzywa. Była z siebie dumna, bo bardzo lubi robić takie rzeczy samodzielnie. Do naszego stolika podszedł kelner. Najpierw coś do niej powiedział po angielsku, potem po turecku. Nie zrozumiała ani słowa. Uśmiechnęła się tylko niepewnie. Po chwili zabrał jej talerz. Odszedł kilka kroków dalej i zaczął żartować. Udawał, że zaraz zje kolację Zuzi. Przy sąsiednich stolikach kilka osób wybuchnęło śmiechem. Moja córka nie. Patrzyła na mnie coraz bardziej przestraszona. – Czemu pan mi zabrał...? – zapytała cichutko. Po chwili kelner wrócił, oddał talerz i próbował jeszcze pogłaskać ją po głowie. Córka aż się wzdrygnęła. To był moment, w którym wiedziałam, że muszę reagować. Grzecznie poprosiłam kelnera, żeby nie głaskał mojej córki ani z niej nie żartował. „Usłyszałam, że przesadzam” Jeszcze kilka razy miały miejsce podobne sytuacje. Zuzia ma złote loczki, wielkie niebieskie oczy, wiem, że przyciąga wzrok w kraju, gdzie jednak jest inna kultura i trochę inny typ urody. Zdarzało się, że ktoś z obsługi chciał robić jej zdjęcie albo jakoś ją zagadywał czy próbował pożartować, pogłaskać po włosach. Ja nie twierdzę, że ten kelner czy jacyś inni ludzie chcieli zrobić coś złego. Jestem przekonana, że w jego oczach był to niewinny żart i sposób na rozluźnienie atmosfery. No, taka część kultury, takie poczucie humoru. Zresztą potem rozmawiałam z inną rodz…

dziewczynka-na-wakacjach-all-inclusive-w-Turcji-dbd41bd.jpg
width: 1600
height: 1200

Podróż w wersji „pod włos” to najlepsze, co możesz dać dziecku. Im trudniej, tym lepiej
type: item
date: 2026-07-30T13:14:49.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: podróż z dzieckiem
subject: podróże z dziećmi
subject: podróżowanie
description: Podróż z dzieckiem zawsze jest wyzwaniem. Wielu rodziców z niej rezygnuje ze strachu przed trudnościami. W rzeczywistości jednak to właśnie te trudności są w stanie dać najwięcej naszym pociechom. - Niewielkie, możliwe do udźwignięcia wyzwania mogą uczyć elastyczności i budować przekonanie: „Nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale znaleźliśmy rozwiązanie” - tłumaczy psycholożka Ewa Sękowska-Molga. Więc to najlepsze, co możesz dać swojemu dziecku.
encoded: „Jak będziesz miała dzieci, skończy się to latanie po świecie”, „Z dzieckiem już się nie da tak podróżować”, „Nie boisz się tak latać wszędzie z dzieckiem?” – z takimi pytaniami spotyka się wiele kobiet przed ciążą czy planujących macierzyństwo, ale też mam, które decydują się na podróżowanie z dziećmi. Przez tego typu pytania i takie podejście wielu rodziców obawia się wyjazdów z pociechami. Sama znam przypadki osób, które ze strachu przed tym, że coś złego się wydarzy, na dobre rezygnowały z zagranicznych wojaży z dzieckiem. Znam też jednak osoby, które się nie boją i decydują się na taki krok. Bo doskonale zdają sobie sprawę, że podróże to najlepsze, co mogą dać swojemu maleństwu. Czym skorupka za młodu nasiąknie Mam poczucie, że gdyby te dwie grupy rodziców spotkały się ze sobą, byłoby o wiele mniej rodzin, które obawiają się podróżowania z dziećmi. Bo to, co może się wydarzyć, jest niewspółmierne do tego, jak wiele tego typu wyjazdy dają maluchom. - Moja córka ma dziś siedem lat i podróżuje ze mną właściwie od urodzenia – najpierw autem, potem samolotem (pierwszy lot miała na drugie urodziny), a od jakiegoś czasu najczęściej kamperem. Zdążyłyśmy razem zwiedzić kilka krajów – Maroko, Danię, Czarnogórę, Albanię, Oman, Włochy, Estonię – i mamy za sobą zarówno wygodne, jak i całkiem survivalowe wyprawy. Jestem przekonana, że to właśnie podróżom zawdzięczam to, kim ona dziś jest – mówi Gabriela. Gabriela swoją miłość do podróży automatycznie przeniosła na swoją córeczkę. Tym samym sama dostrzega, że dzięki temu zapewnia jej nie tylko wakacyjne atrakcje, ale przede wszystkim doświadczenia, które kształtują jej osobowość. - Podróż daje dziecku możliwość poznawania świata w najbardziej naturalny sposób – przez doświadczenie. Zamiast tylko słuchać o innych miejscach, językach czy zwyczajach, dziecko może je zobaczyć, usłyszeć i poczuć. Uczy się, że świat jest różnorodny, a ludzie mogą żyć inaczej niż jego własna rodzina – tłumaczy psycholożka Ewa Sękowska-Molga, która p…

Podroz-z-dzieckiem-to-najlepsze-co-mozesz-mu-dac.-Im-trudniej-tym-lepiej-938f2aa.png
width: 1600
height: 1200

Dojmujące sceny za parawanem w Jastarni. „Była 7 rano. Nie mogłam oderwać oczu od tego 6-latka”
type: item
date: 2026-07-29T13:15:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Są takie obrazy, których nie da się zapomnieć. Wystarczy kilka minut, żeby zupełnie obce dziecko zostało w naszej głowie na długo po powrocie z wakacji. Tego ranka w Jastarni patrzyłam na małego chłopca i czułam narastającą bezsilność. Najbardziej bolało mnie to, że nikt nie wydawał się dostrzegać tego, co widziałam ja” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Plaże nad Bałtykiem o świcie wyglądają zupełnie inaczej niż w środku dnia. Jest cicho, spokojnie i prawie pusto. Nasza czytelniczka właśnie dlatego lubi wychodzić nad morze wcześnie rano. Podczas tegorocznego urlopu w Jastarni zobaczyła jednak scenę, która odebrała jej całą przyjemność z porannego spaceru. „Chciałam przez chwilę posiedzieć sama” Dzień dobry, pojechaliśmy z rodziną do Jastarni na tydzień. Mamy dwójkę dzieci i jak większość rodziców dobrze wiemy, że podczas wakacji trudno znaleźć choć chwilę tylko dla siebie. Któregoś ranka obudziłam się bardzo wcześnie. Była dopiero siódma, mąż i dzieci jeszcze spali, więc pomyślałam, że wykorzystam ten moment i pójdę sama na plażę z kubkiem kawy. Uwielbiam takie poranki. Morze jest spokojne, na piasku nie ma jeszcze tłumów, a człowiek może po prostu posiedzieć i posłuchać fal. Usiadłam niedaleko wejścia na plażę i cieszyłam się ciszą. Po kilku minutach przyszła trzyosobowa rodzina – mama, tata i chłopiec, który miał może sześć lat. Był mniej więcej w wieku moich dzieci. Aż zaśmiałam się w duchu, bo chyba każdy Polak zna ten typ, który przybiega o świcie, żeby zająć jak najlepsze miejsce. Rozłożyli parawan, wbili go w piasek, postawili dwie torby i ręczniki. Wszystko trwało dosłownie kilka minut. W pewnym momencie usłyszałam, jak tata mówi do chłopca: – Posiedzisz chwilę, dobrze? Pilnuj miejsca. Zaraz wrócimy. Chłopiec skinął głową. Rodzice odwrócili się i poszli w stronę wyjścia z plaży. NA początku nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może czegoś zapomnieli. Spodziewałam się, że za dwie, trzy minuty znowu ich zobaczę. Mijał jednak czas, a oni nie wracali. „Siedział tam zupełnie sam” Chłopiec najpierw bawił się łopatką, później zaczął patrzeć w stronę wejścia na plażę. Co kilka chwil podnosił głowę, jakby sprawdzał, czy rodzice już idą. Pojawiali się kolejni turyści, ktoś przechodził z psem, ktoś biegał brzegiem morza. W tym wszystkim sześciolatek siedział samotnie za dużym parawanem i po prostu czekał…

chlopiec-wchodzi-do-morza-8714210.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
type: item
date: 2026-07-29T08:35:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż samolotem
subject: podróż z dzieckiem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde …

dzieci-w-samolocie-f7b220e.jpg
width: 1600
height: 1200

Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
type: item
date: 2026-07-26T13:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Jeszcze nigdy nie miałam takiej ochoty wtrącić się w cudze wychowanie. Patrzyłam na tę scenę i czułam narastającą złość, bo miałam wrażenie, że tylko jedna osoba nie rozumie, co właśnie przeżywa kilkuletni chłopiec. Kiedy spojrzałam na ludzi siedzących obok, zobaczyłam, że oni też odwracają wzrok z zakłopotania” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad morzem kojarzą się z beztroską, wspólną zabawą i chwilami, które zostają z rodziną na długie lata. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z wyjazdu do Łeby przywiozła przede wszystkim jedno wspomnienie. Scena, którą zobaczyła na plaży, skłoniła ją do refleksji nad tym, czy dorośli zawsze potrafią usłyszeć, co naprawdę próbują powiedzieć ich dzieci. „Początkowo nie widziałam w tym nic dziwnego” Dzień dobry, wybraliśmy się z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Łeby. Pogoda dopisała, więc większość czasu spędzaliśmy na plaży. Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się młoda kobieta z chłopcem, miał może sześć lat. Oboje wyglądali na pogodnych i uśmiechniętych, dlatego nic nie zwiastowało, że za chwilę będę świadkiem takiego cyrku. Nie mówię o tym dziecku, broń Boże, ale o jego mamuśce. Kobieta co chwilę wyciągała telefon i kierowała obiektyw w stronę syna. Pomyślałam, że chce zrobić kilka pamiątkowych zdjęć albo nagrać jakiś filmik. Sama przecież fotografuję swoje dzieci podczas wyjazdów i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może być w tym coś niewłaściwego. Dopiero po kilku minutach zauważyłam, że chłopiec coraz wyraźniej traci cierpliwość. „On chciał po prostu pobawić się z mamą” Kobieta prosiła syna, żeby jeszcze raz przebiegł brzegiem morza. Po chwili poprosiła go, żeby wrócił i zrobił to jeszcze raz, bo tym razem „nie wyszło”. Następnie kazała mu skakać przez fale, śmiać się do obiektywu i patrzeć w określonym kierunku. Za każdym razem znajdował się jakiś powód, dla którego trzeba było powtórzyć ujęcie. Chłopiec wykonywał wszystkie polecenia, ale z każdą minutą było widać, że ma ochotę robić coś zupełnie innego. W pewnym momencie podszedł do mamy, przytulił się do niej i cicho powiedział, że chciałby już iść z nią do wody. Nie prosił o zabawkę ani o lody. Chciał tylko pobawić się z własną mamą. Ona odpowiedziała, że „to jeszcze chwilka” i wróciła do tego, co robiła wcześniej. Cykania fotek. „Najbardziej bolało mnie to, że nikt go nie słuchał” Ta …

smutny-widok-na-plazy-w-Lebie-a06734b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
type: item
date: 2026-07-25T14:15:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: opieka nad dzieckiem
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zamknęłam pięcioletnią siostrzenicę w stodole, a gdy wszyscy w panice jej szukali, nie powiedziałam prawdy. Kłamstwo wyszło na jaw miesiące później, a moja siostra nigdy mi nie wybaczyła.
encoded: Wszystko zaczęło się niewinnie. Rodzinny zjazd z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich dziadków zgromadził w starym siedlisku na wsi niemal całą rodzinę. Wokół biegała chmara dzieciaków, dorośli siedzieli przy długich stołach ustawionych pod jabłoniami, a z prowizorycznego grilla unosił się dym. Miałam wtedy czternaście lat i rozpaczliwie pragnęłam wkupić się w łaski starszych kuzynek – szesnastoletniej Kaśki i siedemnastoletniej Mai. Były dla mnie uosobieniem dorosłości. Siedziały na ławce nieco na uboczu, śmiejąc się z czegoś, co czytały w telefonach, a ja kręciłam się w pobliżu, licząc na to, że pozwolą mi dołączyć do swojego elitarnego grona. Problem w tym, że wszędzie za mną chodziła Andzia. Andzia była córką mojej najstarszej siostry, Magdy. Miała pięć lat i nie zamykała się ani na chwilę. Zadawała miliony pytań, ciągnęła mnie za rękaw i upierała się, że mam się z nią bawić w kucyki. – Ala, zrób coś z tym dzieciakiem, bo zaraz oszaleję – rzuciła Kaśka, przewracając oczami, gdy Andzia po raz setny zapytała, dlaczego trawa jest zielona. – No, weź ją gdzieś, my tu gadamy o ważnych rzeczach – dodała Maja. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Chciałam im zaimponować, pokazać, że też jestem „dorosła” i że pięciolatka mnie nie interesuje. I wtedy wpadłam na najgłupszy pomysł w moim życiu. – Zagramy w chowanego! – powiedziałam głośno, żeby dziewczyny słyszały. – Andziu, idź schowaj się w stodole, a ja zaraz cię poszukam. Mała klasnęła w dłonie, zachwycona, że wreszcie zwróciłam na nią uwagę, i pobiegła w stronę starych, drewnianych wrót. Kiedy zniknęła w środku, podeszłam i szybko zasunęłam zewnętrzny skobel. Odwróciłam się z triumfalnym uśmiechem do kuzynek. – No, mamy z głowy na jakiś czas – powiedziałam, siadając obok nich. Kaśka parsknęła śmiechem. – Niezła jesteś – rzuciła z uznaniem, a ja poczułam, że rosnę. Byłam w ich paczce. Pierwsze ukłucie paniki Minęło może dwadzieścia minut. Śmiałyśmy się z chłopaków z sąsiedztwa, a ja zupełnie zapomniałam o Andzi. Dopiero…

zamknely-Andzie-w-stodole-eb0a5f2.png
width: 1600
height: 1200

Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
type: item
date: 2026-07-25T11:33:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Pewien tatuś z koca obok kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością i urządził takie widowisko, że wszystkie dzieci w promieniu kilkunastu metrów po prostu zamurowało, a mi zabrakło słów, żeby wytłumaczyć synkowi, co ten pan właściwie wyprawia.
encoded: Wszystko zaczęło się od tego, że ten facet budował ze swoim synkiem wielki zamek z piasku tuż przy samej wodzie, w miejscu, gdzie biegało mnóstwo innych dzieciaków. Wiadomo, jak to jest na publicznej plaży − jest ciasno, maluchy biegają z wiadereczkami, chlapią się i bawią w berka. W pewnym momencie dwójka obcych, może czteroletnich brzdąców, przeogromnie zaaferowana gonitwą, potknęła się i przez przypadek wpadła prosto w misternie usypaną wieżę zamkową tego mężczyzny. Skandaliczne zachowanie dorosłych na plaży nad jeziorem To, co wydarzyło się sekundę później, po prostu zmroziło krew w żyłach wszystkim dookoła, bo ten dorosły, potężny chłop wyskoczył jak oparzony i z czerwoną z wściekłości twarzą zaczął wrzeszczeć na te biedne maluchy. Zamiast machnąć ręką, przyjąć przeprosiny od zdezorientowanych dzieci czy obrócić sytuację w żart, zaczął na nie ryczeć, pytając, czy są ślepe, gdzie mają oczy i czy nikt ich nie nauczył szacunku do cudzej pracy. Moje dzieci patrzyły na to z wielkimi oczami, a zaatakowane maluchy natychmiast wybuchnęły potwornym płaczem, kuląc się ze strachu przed obcym, agresywnym facetem. Mój mąż tylko złapał się za głowę i mruknął pod nosem, że tatuś chyba się zapomniał i pomylił plażę z areną walki, bo to, co robił, było skrajnie nieakceptowalne. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą a zachowanie rodziców Najgorsze w tym wszystkim było to, co działo się, kiedy do akcji wkroczyli zszokowani rodzice tych przestraszonych dzieciaków, bo wtedy widowisko osiągnęło apogeum żenady. Zamiast zreflektować się, że przesadził z agresją wobec kilkulatków, pan tata zaczął skakać do gardła również dorosłym, krzycząc na całe kąpielisko, że są nieodpowiedzialni i nie potrafią upilnować swoich dzieciorów. To było po prostu nieprzyzwoite, jak bardzo ten człowiek miał w głębokim poważaniu obecność dziesiątek innych małych dzieci, które chłonęły każde jego słowo i patrzyły na dorosłego, który zachowywał się gorzej niż rozkapryszony trzylatek. Gdzie my mamy głowę jako rodzice…

scena-nad-jeziorem-2dd9ad3.png
width: 1600
height: 1200

„To żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen”. Matka chwali się, że jej syn zwiedził pół Polski, zamiast leżeć plackiem
type: item
date: 2026-07-25T08:35:27.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Wakacje z dziećmi potrafią zamienić się w prawdziwy festiwal próżności i licytowania się na grubość portfela. Choć letnie wyjazdy powinny być czasem ładowania baterii i budowania rodzinnych wspomnień, coraz częściej przypominają bezwzględny wyścig.
encoded: Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania zadanego na jednej z facebookowych grup dla mam, gdzie użytkowniczka zapytała wprost, czy w pracy lub wśród znajomych spotykają się z przeświadczeniem, że wyjazd na zagraniczne wakacje jest lepszy dla dziecka i automatycznie świadczy dobrze o rodzicach. Pod postem natychmiast pojawiły się liczne komentarze, a jedna z odpowiedzi idealnie punktuje problem, z którym mierzy się dziś wiele z nas. Autorka wpisu bez owijania w bawełnę skrytykowała panujący w biurach i na placach zabaw wakacyjny snobizm. Napisała bez ogródek, że to żaden wyczyn jechać na all inclusive i pokazać dziecku basen. Pochwaliła się, że jej syn zwiedził już pół Polski, zamiast leżeć plackiem na leżaku. Trudno nie przyznać jej racji, bo presja otoczenia na egzotyczne kierunki stała się po prostu przytłaczająca, a miarą dobrego rodzicielstwa w oczach wielu stała się liczba gwiazdek przy hotelowym basenie. Wakacyjny snobizm wśród rodzin z dziećmi Każda mama, która po powrocie z urlopu siada przy biurowym ekspresie do kawy, doskonale zna ten moment dyskomfortu, gdy koleżanki rzucają nazwami egzotycznych kurortów w Grecji, Turcji czy Hiszpanii. Kiedy w odpowiedzi słyszą, że ktoś spędził urlop na Mazurach, w Karkonoszach czy w Górach Świętokrzyskich, w powietrzu nagle zapada pełna politowania cisza, jakby dziecko z polskiego pensjonatu było w jakiś sposób poszkodowane przez los. Ten snobizm sprawia, że zaczynamy oceniać jakość opieki nad maluchem przez pryzmat stanu konta i prestiżu wycieczki z biura podróży. Tymczasem pójście na łatwiznę, zamknięcie się w luksusowym resorcie z opcją pełnego wyżywienia i animacjami, wcale nie rozwija dziecka bardziej niż lokalne podróże. Wielu turystów przez dwa tygodnie nie opuszcza terenu hotelu, fundując maluchom sterylną, plastikową rozrywkę, która z prawdziwym poznawaniem świata i budowaniem życiowych wspomnień ma niewiele wspólnego. Co jest lepsze dla dziecka na wakacje? Wspomniana autorka internetowego wpisu z dumą opowied…

wakacje-all-inclusive-z-dziecmi-876e368.png
width: 1600
height: 1200

Z urlopu w Ustce wróciła zdruzgotana. „Nigdy nie zapomnę twarzy tego dziecka. Matka udawała, że nic się nie stało”
type: item
date: 2026-07-24T13:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Najpierw pomyślałam, że chyba źle widzę. Po chwili zaczęłam się rozglądać, licząc, że za moment wszystko się wyjaśni. Minuty mijały, a ja coraz bardziej czułam, że jeśli zaraz nie zareaguję, długo będę mieć wyrzuty sumienia. Tego widoku z plaży w Ustce nie zapomnę chyba do końca życia” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad Bałtykiem mają być czasem odpoczynku i beztroski. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z tegorocznego wyjazdu do Ustki najbardziej zapamiętała nie piękne zachody słońca ani spacery czy czas spędzony z rodziną, lecz kilka minut, które – jak twierdzi – nie powinny się wydarzyć. „Na twarzy tej dziewczynki malowała się rozpacz” Dzień dobry, pojechaliśmy z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Ustki. Trafiliśmy na piękną pogodę, więc niemal całe dnie spędzaliśmy na plaży. Każdy, kto był tam w sezonie, wie, jak wygląda taki obrazek – setki parawanów, dzieci biegające z wiaderkami, kolejki po lody i tłumy ludzi. Kilka metrów od naszego parawanu leżała kobieta z córeczką, która miała może pięć albo sześć lat. Dziewczynka bawiła się przez dłuższą chwilę, potem położyła się na ręczniku i najwyraźniej zasnęła. Nie zwróciłabym na to większej uwagi, gdyby po jakimś czasie kobieta nie wstała. Poprawiła kapelusz, wzięła telefon, zarzuciła na ramię plażową torbę i odeszła w stronę promenady. Zdziwiłam się, bo ja nigdy nie zostawiłabym dziecka samego, ale pomyślałam, że na pewno zaraz wróci. Minęło kilkanaście minut. Dziewczynka otworzyła oczy i usiadła na ręczniku. Najpierw spokojnie rozejrzała się dookoła, jakby chciała sprawdzić, gdzie jest mama. Po chwili wstała i zaczęła chodzić wokół parawanu. Patrzyłam na nią coraz bardziej zaniepokojona. Słyszałam, jak woła: – Mamusiu?! Na jej twarzy pojawił się strach, którego chyba nigdy nie zapomnę. Nie płakała jeszcze, ale było widać, że za chwilę wpadnie w panikę. Nie potrafiłam siedzieć bezczynnie. Podeszłam do niej, bo sama jestem mamą i wiedziałam, jak przerażające musi być dla kilkuletniego dziecka obudzenie się na zatłoczonej plaży bez najbliższej osoby. Zapytałam spokojnie, jak ma na imię i czy wie, gdzie jest mama. Dziewczynka tylko pokręciła głową i powiedziała, że „chyba poszła”. Usiadłam z nią na ręczniku i próbowałam ją uspokoić. Powiedziałam, że na pewno zaraz wróci i że nie jest sama. „Mama wróciła z kawą i gof…

dziewczynka-nad-Baltykiem-8ef8a9d.jpg
width: 1600
height: 1200

Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
type: item
date: 2026-07-23T10:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż z dzieckiem
subject: wakacje z dziećmi
description: W te wakacje postanowiłam zrobić moim chłopcom niespodziankę życia – kupiłam wycieczkę objazdową autokarem do Disneylandu pod Paryżem. Kiedy zadowolona opowiedziałam o tym w biurze, spotkałam się z takim niezrozumieniem i kpinami ze strony koleżanek, że do teraz chce mi się ryczeć.
encoded: Gdy tylko wspomniałam, że jedziemy autokarem, w pokoju socjalnym zapadła cisza. Pierwsza odezwała się Marta, która co roku lata z dziećmi na luksusowe wczasy na Kretę. Spojrzała na mnie z takim politowaniem, jakbym co najmniej wywoziła dzieci na syberyjską tułaczkę. Podróż autokarem z dzieckiem za granicę − czy to faktycznie męka? Marta od razu podniosła głos i zapytała mnie z pretensją, jak można kisić dziecko przez ponad dwadzieścia godzin w jednej pozycji. Reszta dziewczyn momentalnie podchwyciła temat. Usłyszałam, że to jest czyste znęcanie się nad maluchami, że dzieci dostaną świra, że podróż autokarem z dzieckiem na tak długiej trasie to jakiś średniowieczny pomysł i skrajny egoizm z mojej strony, bo powinnam polecieć samolotem jak cywilizowany człowiek. Jedna z nich palnęła nawet, że jak mnie nie stać na bilety lotnicze dla trzech osób i drogi hotel na miejscu, to powinnam z dziećmi siedzieć na tyłku na działce u mamy, a nie fundować im taki obóz przetrwania. Siedziałam tam czerwona jak burak, starając się przełykać łzy i tłumaczyć, że przecież moje chłopaki to już nie są niemowlaki w pieluchach. To duże, samodzielne dzieci, które doskonale rozumieją, dokąd jadą i na co się piszą. Dla nich wizyta w świecie Myszy Miki to absolutne spełnienie marzeń, o którym mówią od trzech lat. No ale dla moich wielkich przyjaciółek z pracy jazda autobusem to skrajny obciach i narażanie dzieci na potworne katusze. Wycieczka do Disneylandu autokarem − koszty a marzenia dzieci Prawda jest taka, że finanse w dzisiejszych czasach dla samotnej matki bywają bezlitosne. Gdybym miała kupić bilety lotnicze do Paryża dla trzech osób w szczycie sezonu, opłacić transfery, koszmarnie drogi hotel przy samym parku rozrywki i bilety wstępu na własną rękę, musiałabym wziąć potężny kredyt, który spłacałabym przez kolejne pięć lat. Wycieczka zorganizowana autokarem przez sprawdzone biuro podróży kosztowała mnie jedną trzecią tej kwoty. W cenie mamy wszystko − przejazd, ubezpieczenie, noclegi w …

wycieczka-autokarem-2186e1a.png
width: 1600
height: 1200

Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
type: item
date: 2026-07-22T14:15:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: hotel
subject: rodzinne wakacje
subject: savoir-vivre
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Dwa lata odkładaliśmy na ten wyjazd, a tu taki wstyd! Dopiero gdy zobaczyłam reakcję innych gości i usłyszałam, co powiedział kelner, zrozumiałam, że złamałam jedną z zasad, o której nikt wcześniej mi nie powiedział” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Pierwszy wyjazd na wakacje all inclusive potrafi zaskoczyć nie tylko bogatym bufetem, ale także zasadami, które dla stałych bywalców wydają się oczywiste. Nasza czytelniczka przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Egiptu. Jak sama przyznaje, chciała dobrze, a skończyło się ogromnym wstydem. „Na ten wyjazd odkładaliśmy pieniądze przez dwa lata” Dzień dobry, ja i mój mąż nigdy nie należeliśmy do osób, które co roku latają na egzotyczne wakacje. Mamy dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Żeby polecieć do Egiptu, odkładaliśmy pieniądze prawie dwa lata. Dla nas to był naprawdę duży wydatek i spełnienie marzeń. Wszystko było dla nas nowe. Ogromny hotel, kilka basenów, restauracje, przekąski, lody. Dzieci były zachwycone i co chwilę chciały coś zjeść. Raz frytki, raz owoce, raz ciastko. Myślałam, że skoro wszystko jest w cenie, to mogę po prostu zabrać coś do pokoju albo nad basen. Nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy kolacji, a córka zjadła tylko kilka kęsów. Powiedziała, że teraz nie chce, ale na pewno zgłodnieje po kąpieli. Pomyślałam, że szkoda będzie znowu iść z mokrymi dziećmi przez pół hotelu do restauracji. Wzięłam więc kilka bułeczek, trochę sera, dwa banany i zawinęłam w serwetkę. Nie robiłam tego po to, żeby coś wynosić na zapas. Po prostu chciałam mieć coś dla dzieci później. „Nikt wcześniej mi tego nie powiedział” Kiedy wychodziliśmy z restauracji, podszedł do mnie kelner. Był bardzo uprzejmy. Uśmiechnął się i powiedział po angielsku, że jedzenie z restauracji powinno być spożywane na miejscu i nie można go wynosić do pokoju. Zrobiło mi się gorąco. Oddałam wszystko bez słowa. Najgorsze było jednak to, że kilka osób siedzących przy stolikach spojrzało na mnie z takim uśmiechem, jakby właśnie zobaczyli kogoś, kto próbuje wynieść pół bufetu i kradnie w dodatku. Naprawdę miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Przez resztę wieczoru czułam się okropnie. Dopiero następnego dnia rezydent…

rodziny-na-wakacjach-all-inclusive-63d50c1.jpg
width: 1600
height: 1200

Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało”
type: item
date: 2026-07-21T14:15:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje nad morzem
description: Przez dłuższą chwilę obserwowałam małą dziewczynkę i jej mamę, mając nadzieję, że za moment wszystko potoczy się inaczej. Niestety, z każdą minutą było tylko trudniej patrzeć na to, co działo się za sąsiednim parawanem.
encoded: Matki nie mają urlopu i chyba nie zdołacie mnie przekonać, że jest inaczej. Najczęściej to one są organizatorkami wyjazdów, animatorkami, kucharkami i kelnerkami. Muszą pamiętać o zabraniu na plażę rękawków, wiaderka i łopatki, kremu z filtrem i przekąsek. Wiedzą, że Jasiek lubi tylko nektarynki, bo meszek na brzoskwiniach jest „be”, a Amelka wypije soczek tylko z zielonej butelki. Są jednak sytuacje, które łamią serce. Czy zmęczenie i frustracja matki usprawiedliwiają takie zachowanie? Dziewczynka płakała coraz głośniej, a matka zachowywała się tak, jakby była sama Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się rodzina z mniej więcej trzyletnią dziewczynką. Rodzice rozmawiali ze sobą, od czasu do czasu spoglądali w telefony, a mała kręciła się na ręczniku, przesypując ciepły piasek z rączki do rączki. Z czasem dziewczynka zaczęła cicho popłakiwać. Pomyślałam, że pewnie nie może się doczekać, aż popluska się w wodzie albo ma ochotę na gofra czy świderka. Po chwili płacz stawał się jednak coraz głośniejszy. Dziecko wyciągało ręce w stronę mamy, próbowało się do niej przytulić, coś mówiło przez łzy, ale kobieta praktycznie nie reagowała. Raz przesunęła ręcznik, później poprawiła torbę plażową, jeszcze za chwilę zaczęła smarować ramiona kremem z filtrem, jakby jej mała córeczka była duchem. Mijały kolejne minuty, a dziewczynka zanosiła się od łez. Każdy, kto ma dzieci, zna ten rodzaj płaczu oznaczający, że maluch naprawdę potrzebuje bliskości. Miałam wrażenie, że ta mała nie domagała się zabawki ani słodyczy. Ona po prostu chciała, żeby mama ją zauważyła. Zauważyłam, że nie tylko ja obserwuję tę scenę. Kobieta leżąca obok przestała czytać książkę i ukradkiem spoglądała zza okularów przeciwsłonecznych. Starsze małżeństwo siedzące kilka parawanów dalej wymieniło między sobą znaczące spojrzenia. Kilka osób odwracało głowy, jakby nie chciało patrzeć na coś bardzo intymnego i jednocześnie bardzo krępującego. Miałam wrażenie, że na plaży zapanowała dziwna cisza. Słychać było…

wakacje-nad-polskim-morzem-0ec39ee.jpg
width: 1600
height: 1200

Z all inclusive w Turcji wróciła zawstydzona. „Dzieci chciały iść do restauracji. Spojrzeli na nas na wejściu i od razu wyprosili”
type: item
date: 2026-07-21T08:35:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dziećmi
description: „Moje dzieci były zachwycone. Przez cały dzień mówiły, że wieczorem pójdziemy do tej najładniejszej restauracji w hotelu. Wyszykowaliśmy się, zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie w lobby i ruszyliśmy na kolację. Po kilkunastu sekundach staliśmy już z powrotem przed wejściem. Czułam, jak robię się czerwona ze wstydu, a dzieci nie rozumiały, dlaczego nie możemy wejść” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje all inclusive wielu osobom kojarzą się z brakiem ograniczeń. Część gości zakłada, że skoro wszystko jest w cenie, mogą korzystać z każdej restauracji hotelowej o dowolnej porze. W praktyce bywa inaczej. Nasza czytelniczka boleśnie przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Turcji. „Dzieci marzyły o tej restauracji od pierwszego dnia” Dzień dobry, w tym roku pierwszy raz polecieliśmy z dziećmi do Turcji. Mamy dwójkę – pięcioletnią Hanię i ośmioletniego Kubę. Wszystko było dla nas nowe. Hotel ogromny, kilka basenów, animacje, lody i mnóstwo jedzenia. Trochę się baliśmy, no ale nie po to odkładaliśmy cały rok, żeby teraz trochę nie poszaleć. Już pierwszego dnia dzieci zauważyły elegancką restaurację z tarasem. Codziennie przechodziliśmy obok niej w drodze na plażę albo basen. Wieczorami świeciły się lampki, kelnerzy nosili pięknie podane dania, a dzieci powtarzały: – Mamo, pójdziemy tam? Mówiłam, że oczywiście. Przecież mieliśmy all inclusive. Byłam przekonana, że wystarczy po prostu przyjść. Może trochę ładniej się ubrać i tyle. Ostatniego wieczoru postanowiliśmy zrobić dzieciom niespodziankę i poszliśmy do tej restauracji. Kelner uśmiechnął się i zapytał o numer rezerwacji. Nie wiedziałam, o czym mówi, jaki numer? Odpowiedziałam, że mamy przecież all inclusive. On bardzo grzecznie wyjaśnił, że to restauracja à la carte i obowiązuje wcześniejsza rezerwacja. Tego wieczoru wszystkie stoliki były już zajęte. Przez chwilę próbowałam tłumaczyć, że jesteśmy tu ostatni dzień i nie mieliśmy pojęcia, że trzeba się wcześniej zapisać. Niestety nic nie dało się zrobić. „Najbardziej było mi żal dzieci” Nie miałam pretensji do obsługi. Pan zachował się bardzo uprzejmie, nie krzyczał na nas ani nic. Tylko to ja poczułam się głupio, bo już weszliśmy do środka i zostaliśmy wyproszeni przez to, że ja nie znam zasad. Dzieci patrzyły raz na mnie, raz na restaurację. Syn zapytał tylko: – To jednak nie zjemy tutaj? Wróciliśmy do głównej restauracji hotelowej. Jedzenie było …

kobieta-w-restauracji-w-hotelu-4ec749e.jpg
width: 1600
height: 1200

Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
type: item
date: 2026-07-19T13:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzice
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Najpierw myślałam, że to przypadek. Drugiego dnia zobaczyłam to samo przy innym leżaku. Trzeciego dnia zrozumiałam, że niektórzy rodzice robią to zupełnie świadomie. Patrzyłam na nich i naprawdę nie mogłam uwierzyć, że nikomu nie jest głupio” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: All inclusive kojarzy się z odpoczynkiem, beztroską i chwilą oddechu od codziennych obowiązków. Nasza czytelniczka wróciła jednak z wakacji z jedną refleksją. Jej zdaniem najgorszymi gośćmi w hotelach wcale nie są głośne dzieci. Problemem bywają dorośli, którzy traktują hotelową obsługę jak darmową opiekę. „Na początku nawet im zazdrościłam” Dzień dobry, właśnie wróciliśmy z tygodniowych wakacji all inclusive w Turcji. Byliśmy tam z dwójką dzieci – czteroletnim synem i siedmioletnią córką. Jak każdy rodzic wie, taki wyjazd nie ma wiele wspólnego z prawdziwym odpoczynkiem. Basen, krem z filtrem, ręczniki, przekąski, toaleta, lody, znowu krem, znowu basen. Wieczorem człowiek jest bardziej zmęczony niż po całym dniu pracy. Pierwszego dnia zwróciłam uwagę na pewną rodzinę. Rodzice leżeli na leżakach z drinami, spokojnie rozmawiali i praktycznie się nie ruszali. Pomyślałam nawet, że mają wyjątkowo samodzielne dzieci. Szybko okazało się, że wcale nie o to chodziło. Dzieci tej pary praktycznie od rana do wieczora były przy animatorach. Mini klub otwierał się o konkretnej godzinie i one już czekały pod drzwiami. Rodzice przyprowadzali je zaraz po śniadaniu, znikali na kilka godzin, wracali tylko na obiad, a później znowu oddawali dzieci pod opiekę. Animatorzy organizowali zabawy przy basenie, konkursy, malowanie twarzy i mini disco. To przecież ich praca i nikt nie ma o to pretensji. Problem zaczynał się wtedy, kiedy zajęcia się kończyły. Widziałam, jak animator odprowadzał dzieci do leżaków, a rodzice udawali, że tego nie zauważają. Jedno dziecko przez kilka minut stało obok mamy, która rozmawiała przez telefon. Drugie próbowało zwrócić uwagę taty, a ten machnął ręką i powiedział: „Idź jeszcze się pobaw”. Animator nie był już w pracy. A mimo to został z tym dzieckiem, bo zwyczajnie było mu go szkoda. „Najbardziej zapamiętałam jedną scenę” Któregoś popołudnia siedziałam przy basenie i zobaczyłam chłopca, może pięcioletniego. Przyszedł do rodziców z rysunkiem, który zrobił w…

rodzina-na-all-inclusive-3846178.jpg
width: 1600
height: 1200

Jadą autem do Chorwacji z 2-latkiem i 7-miesięcznym niemowlęciem. Babcia: „Powinni siedzieć z dziećmi w domu, a nie tak je zamęczać”
type: item
date: 2026-07-18T10:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż z dzieckiem
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dziećmi
description: Moja córka z zięciem wymyślili właśnie coś tak kosmicznego, że do teraz trzęsą mi się ręce, gdy o tym myślę. Postanowili, że w połowie lipca spakują całą swoją ferajnę do swojego kombi i pojadą na wakacje do Chorwacji. Samochodem. Ponad tysiąc pięćset kilometrów w jedną stronę z dwójką malutkich dzieci. Kiedy usłyszałam ten plan, dosłownie odebrało mi mowę.
encoded: Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo z nerwów nie mogę spać po nocach. Muszę się wygadać, bo we własnym domu zostałam przegłosowana i uznana za zacofaną staruszkę, która nic nie rozumie ze współczesnego świata. Mam na imię Ilona, mam 61 lat i jestem dumną babcią dwóch wspaniałych wnuków − dwuletniego Alka i siedmiomiesięcznego Tadzia. Kiedy usłyszałam o szalonym wakacyjnym planie córki i zięcia, powiedziałam im prosto z mostu, co o tym myślę. Powinni siedzieć z dziećmi w domu, na działce, blisko lekarza, a nie tak zamęczać dzieci dla własnej zachcianki. Przecież to jest czysty egoizm rodziców, którzy koniecznie muszą wrzucić ładne zdjęcia na te swoje Instagramy i pokazać znajomym, jak to wspaniale wypoczywają. A rzeczywistość? Rzeczywistość będzie drogą przez piekło. Podróż samochodem do Chorwacji z dzieckiem − logistyczny koszmar Młodzi dzisiaj myślą, że jak zapną dzieci w nowoczesne foteliki, włączą klimatyzację i puszczą bajkę na tablecie, to podróż minie jak biczem strzelił. No na litość boską, zejdźcie na ziemię. Przecież to jest kilkanaście, jak nie dwadzieścia godzin w zamkniętej blaszanej puszce. Taki siedmiomiesięczny Tadzio przecież nawet nie siedzi stabilnie, jego kręgosłup dostanie w kość za wszystkie czasy. Ile można trzymać niemowlaka w pasach? A dwulatek? Aluś to jest żywe srebro, po godzinie w miejscu dostaje szału. Już widzę ten ryk na autostradzie w Austrii czy w tunelach w Chorwacji, gdzie nie ma jak zjechać na boczny tor. Moja córka twierdzi, że będą robić przerwy co dwie godziny. No pięknie, to zamiast piętnastu godzin, będą jechać trzydzieści. Przecież w taki upał, na rozgrzanych parkingach, te dzieci powariują. Do tego dochodzi całe to pakowanie. Laktatory, mleko modyfikowane, sterty pampersów, słoiczki, wózki, ubranka na zmianę, leki na gorączkę − przecież oni zablokują cały bagażnik i dach. Gdzie tu jest jakikolwiek komfort? Dla mnie to jest totalny brak wyobraźni i igranie z losem. Upały w Chorwacji a komfort niemowlaka i małego dzi…

podroz-z-dziecmi-48d7b37.png
width: 1600
height: 1200

„Malwinka była szczęśliwa, bo jacyś dwaj chłopcy się z nią bawili. Zamarłam, gdy dowiedziałam się, do czego ją namawiają”
type: item
date: 2026-07-17T13:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje nad wodą
subject: wakacje z dzieckiem
description: Serce zabiło mi mocniej, gdy usłyszałam, co starsi chłopcy każą zrobić mojej siedmioletniej córce w ramach testu odwagi. Zrozumiałam, że muszę działać natychmiast.
encoded: Siedziałam na rozgrzanym piasku, z ulgą przymykając oczy. Wiatr delikatnie szumiał w trzcinach, a słońce przyjemnie grzało moje ramiona. Po całym tygodniu w biurze ten wyjazd na kemping nad jeziorem był dokładnie tym, czego potrzebowałam. Malwinka bawiła się nieopodal na brzegu z dwójką chłopców, którzy mieszkali w przyczepie obok. Byli o kilka lat starsi od mojej siedmiolatki i wydawali się zupełnie niegroźni. Z radością patrzyłam, jak budują wspólnie jakiś skomplikowany zamek z piasku. Cieszyłam się, że mała znalazła sobie towarzystwo, bo początkowo narzekała, że będzie się nudzić bez koleżanek. Przez chwilę czytałam książkę, co jakiś czas podnosząc wzrok, żeby sprawdzić, co robią dzieci. W pewnym momencie zauważyłam, że cała trójka zniknęła za pasem wysokich trzcin, które oddzielały główną plażę od dzikiej, zarośniętej części jeziora. Nie zaniepokoiłam się od razu – to wciąż było bardzo blisko, słyszałam ich głosy, a woda przy brzegu była płytka. Tajemnicze spotkanie w zaroślach – Słuchaj, to nie jest dla maluchów – usłyszałam nagle głos starszego z chłopców, Kacpra. Brzmiał jakoś inaczej niż wcześniej. Bardziej stanowczo, z taką udawaną, dorosłą powagą. – Ja nie jestem maluchem! – oburzyła się Malwinka. Zainteresowana, ale wciąż zrelaksowana, podniosłam się lekko na łokciach. Głosy niosły się wyraźnie po tafli wody. – Jeśli chcesz należeć do naszego elitarnego klubu, musisz przejść test odwagi – powiedział młodszy, Olek. – Inaczej nie ma mowy. Zostajesz z dzieciakami w piaskownicy. Test odwagi? Poczułam leciutkie ukłucie niepokoju, ale uznałam, że to tylko dziecięce zabawy. Zapewne każą jej zjeść jakąś roślinkę albo złapać żabę. Zaczęłam powoli składać ręcznik, stwierdzając, że może jednak powinnam podejść bliżej, tak na wszelki wypadek. Zmroziło mi krew w żyłach – Widzisz ten stary materac? – zapytał Kacper. Dopiero wtedy przypomniałam sobie, że w trzcinach leżał wczoraj na wpół sflaczały, brudny materac dmuchany, prawdopodobnie wyrzucony przez kogoś w zeszłym …

Malwinka-poznala-kolegow-nad-jeziorem-3ce538b.png
width: 1600
height: 1200

Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki”
type: item
date: 2026-07-16T10:15:50.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: niemowlę w samolocie
subject: podróże z dzieckiem samolotem
description: Wakacyjny lot nad chmurami potrafi zamienić się w prawdziwy sprawdzian z empatii dla całego pokładu pasażerów, zwłaszcza gdy są na nim dzieci. Choć wydaje się, że wspólna podróż wymaga wzajemnego zrozumienia, rzeczywistość na wysokości kilku tysięcy metrów bywa zupełnie inna.
encoded: Sezon urlopowy w pełni, a wraz z nim powraca jeden z najbardziej elektryzujących tematów w sieci, czyli małe dzieci w samolocie. Każdy, kto choć raz leciał na wakacje, doskonale zna ten scenariusz, w którym nagle, tuż po starcie, z tyłu kabiny rozlega się głośny płacz zmęczonego malucha. W tym samym momencie atmosfera robi się ciężka, a na pokładzie słychać demonstracyjne westchnienia i pełne irytacji szepty oburzonych współpasażerów. Na szczęście w tym gąszczu świętego oburzenia dorosłych pojawiają się głosy, które potrafią postawić do pionu i przypomnieć nam, czym jest dojrzałość. Prawdziwą furorę na Facebooku zrobiło krótkie, niezwykle trafne nagranie, które udostępnił Kamil Nowak, znany szerzej jako BlogOjciec. Mężczyzna siedzi na pokładzie samolotu z założonymi na uszy słuchawkami, a towarzyszący filmowi opis powinien zostać wydrukowany i rozdawany każdemu pasażerowi wraz z kartą pokładową. Twórca napisał wprost, że na pokładzie znajduje się płaczące dziecko. Dodał jednak, że to całkowicie w porządku, ponieważ sam jest dorosły, ma słuchawki i nie zamierza robić z płaczu zestresowanego malucha problemu dotyczącego jego osoby. Podpisuję się pod tymi słowami obiema rękami, bo to podejście idealnie punktuje to, jak bardzo jako społeczeństwo zatraciliśmy zdolność do zwykłego, ludzkiego współczucia. Dlaczego płacz dziecka w samolocie budzi takie emocje? Żyjemy w kulturze, która coraz mocniej promuje sterylny komfort i natychmiastowe zaspokajanie własnych potrzeb, przez co każdy bodziec zakłócający naszą strefę wygodnego wypoczynku traktujemy jako zamach na własne prawa. Kiedy na pokładzie samolotu płacze niemowlę lub kilkulatek, w głowach wielu pasażerów natychmiast uruchamia się lawina krzywdzących ocen dotyczących nieporadności rodziców czy złego wychowania. Prawda jest jednak brutalna dla wszystkich egocentrycznych podróżnych, ponieważ przestrzeń publiczna, a taką bez wątpienia jest rejsowy samolot, należy do każdego człowieka, bez względu na jego wiek. Zamiast zr…

dziecko-w-samolocie-2-7400452.png
width: 1600
height: 1200