„Na rodzinnym all inclusive w Egipcie czułam się jak gość drugiej kategorii. Dopiero inna mama z Polski zdradziła mi, dlaczego patrzą na mnie z pogardą”
Po pierwszych zagranicznych wakacjach w Turcji odważyliśmy się spełnić kolejne marzenie i polecieć z dziećmi do Egiptu. Miało być jeszcze piękniej – słońce, rafa koralowa i hotel z aquaparkiem. Tymczasem już drugiego dnia zaczęłam mieć wrażenie, że obsługa traktuje nas gorzej niż innych gości. Dopiero przypadkowa rozmowa z Polką przy basenie uświadomiła mi, że popełniam błąd, o którego istnieniu nie miałam nawet pojęcia.
Hotel robił świetne pierwsze wrażenie. Pokój był czysty, jedzenie smaczne, dzieci nie chciały wychodzić z basenu. A jednak coś mi nie pasowało. Kiedy kelnerzy roznosili napoje przy leżakach, do nas podchodzili zawsze na końcu. Pokój sprzątano poprawnie, ale bez tych wszystkich ozdobnych łabędzi z ręczników, które widziałam na zdjęciach innych gości. Przy barze nieraz czekałam kilka minut, podczas gdy osoby stojące za mną były obsługiwane wcześniej. – Masz wrażenie, że nas omijają? – zapytałam męża. – Trochę tak, ale może sobie coś dopowiadasz. Nie byłam tego taka pewna. Zaczęłam zastanawiać się, co robimy źle Najbardziej było mi przykro ze względu na dzieci. – Mamusiu, dlaczego tamtemu chłopcu pan przyniósł lody do leżaka, a my musimy po nie chodzić sami? – zapytała Hania. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wieczorem zauważyłam, że kelner niemal biegnie do pewnej niemieckiej rodziny. Z uśmiechem przynosił im napoje, pamiętał, kto co pije, zagadywał dzieci. U nas wyglądało to zupełnie inaczej. Nikt nie był niemiły. Po prostu... obojętny. Zaczęłam się zastanawiać, czy chodzi o to, że jesteśmy z Polski. Jedno pytanie zmieniło wszystko Następnego dnia przy basenie zagadnęła mnie kobieta z Krakowa. Nasze dzieci szybko się zaprzyjaźniły. – Pierwszy raz w Egipcie? – zapytała. – Widać? Roześmiała się. – Trochę. Po chwili spojrzała na mnie i zadała pytanie, którego kompletnie się nie spodziewałam. – Dajecie bakszysz? Patrzyłam na nią bezradnie. – Jaki bakszysz? – Napiwki. – Przecież mamy all inclusive. Wszystko jest opłacone. Kobieta pokiwała głową. – Tak myślałam. My też przy pierwszym wyjeździe byliśmy przekonani, że to wystarczy. Usiadła obok mnie i zaczęła opowiadać. – W Egipcie dla wielu pracowników hoteli drobne napiwki są ważną częścią dochodów. Nie chodzi o wielkie kwoty. Czasem wystarczy odpowiednik kilku złotych zostawiony pokojowemu na początku pobytu albo kelnerowi, który codziennie was obsługuje. To nie jest obowiązek i nikt nie ma prawa gorzej traktować gości, którzy tego nie robią. Ale w praktyce taki gest często sprawia, że obsługa zapamiętuje rodzinę i poświęca jej więcej uwagi. Słuchałam z rosnącym zdziwieniem. – Naprawdę nie miałam o tym pojęcia. – Większość z nas nie ma. Dopóki ktoś nam tego nie wytłumaczy. Następnego dnia wszystko wyglądało inaczej Wieczorem zostawiliśmy niewielki napiwek dla pana, który codziennie sprzątał nasz pokój. Rano przywitał nas szerokim uśmiechem. – Dzień dobry! Jak się spało? Po południu kelner przy basenie sam zapytał dzieci, czy mają ochotę na sok. Nie chodziło o to, że nagle staliśmy się najważniejszymi gośćmi hotelu. Po prostu atmosfera zrobiła się znacznie serdeczniejsza. Mąż spojrzał na mnie i powiedział: – Czyli jednak nie byliśmy gośćmi drugiej kategorii. Pokręciłam głową. – Nie. Po prostu nie znaliśmy miejscowych zwyczajów. To była cenna lekcja nie tylko dla mnie W drodze powrotnej długo o tym myślałam. Na początku byłam przekonana, że ktoś ocenia nas dlatego, skąd jesteśmy. Tymczasem problem okazał się dużo prostszy – jechaliśmy na wakacje do kraju o innych zwyczajach i nie wiedzieliśmy, jak one wyglądają. Najbardziej zapamiętałam jednak coś innego. Tę mamę z Polski, która zamiast się ze mnie śmiać, po prostu usiadła obok i spokojnie wszystko mi wyjaśniła. Bo czasem jedna życzliwa rozmowa potrafi oszczędzić komuś wielu niepotrzebnych nerwów. A ja od tamtej pory przed każdym wyjazdem czytam nie tylko opinie o hotelu, ale też o lokalnych zwyczajach. Dzięki temu łatwiej uniknąć nieporozumień i po prostu cieszyć się wakacjami. Czytaj także: „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie” „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Wstydliwa wpadka na all inclusive. „Kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą. Wszyscy się gapili”
Przeżyłam wczoraj tak potworne, publiczne upokorzenie, że do teraz na samą myśl pieką mnie policzki ze wstydu. Wszystko przez moją własną niewiedzę i, nie ukrywajmy, totalne rozluźnienie wakacyjne mojego syna.
Droga Redakcjo, piszę do Was jeszcze z pokoju hotelowego w słonecznej Turcji, bo muszę natychmiast wyrzucić z siebie te emocje, zanim po prostu pęknę z nerwów. Mam na imię Magda, jestem mamą 9-letniego Igora i razem z mężem ciężko harowaliśmy cały rok, żeby zafundować sobie luksusowe wczasy w pięciogwiazdkowym hotelu z opcją all inclusive. Wszystko miało być idealnie − baseny, palmy, pyszne jedzenie i święty spokój. Zamiast tego zaliczyłam taką wpadkę towarzyską, że mam ochotę do końca wyjazdu zamawiać posiłki wyłącznie do pokoju. Cała akcja rozegrała się podczas wieczornej, uroczystej kolacji. Cały dzień spędziliśmy na plaży i przy zjeżdżalniach, więc wszyscy byliśmy mocno zmęczeni i głodni. Szybko skoczyliśmy do pokoju, żeby się ogarnąć. Ja założyłam lekką sukienkę, mąż jakieś dżinsowe spodnie i koszulkę, a Igor uznał, że nie będzie się przebierał, bo zaraz po jedzeniu i tak wraca z chłopakami na wieczorne animacje przy basenie. Zszedł do restauracji tak, jak stał − w koszulce polo i swoich jaskrawych, neonowych kąpielówkach, w których godzinę wcześniej pluskał się w wodzie. Oczywiście szorty były już suche, więc pomyślałam, że przecież nikomu to nie będzie przeszkadzać. W końcu jesteśmy w kurorcie, a nie na dworze królewskim. Jakże mocno się pomyliłam. Zasady savoir-vivre w hotelowej restauracji − kelner podszedł z serwetą Gdy tylko przekroczyliśmy próg eleganckiej, klimatyzowanej sali z białymi obrusami, poczułam na sobie wzrok kierownika sali. Turyści z Niemiec i Anglii siedzieli poubierani jak na galę − panie w szpilkach, panowie w długich spodniach i lnianych koszulach. Poczułam lekki dyskomfort, ale twardo szliśmy w stronę bufetu. Nie zdążyliśmy jednak nawet nałożyć pierwszego kawałka arbuza, gdy drogę zaszedł nam wysoki, nienagannie ubrany kelner. Spojrzał na mojego syna z taką miną, jakby Igor co najmniej wszedł tam z wielkim błotem na butach. W tym momencie kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą, którą trzymał w ręku. Zrobił to niezwykle sprawnie, ale też na tyle teatralnie, że połowa stolików wokół nas natychmiast przerwała jedzenie i zaczęła się na nas gapić. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy, a żołądek kurczy się w ułamku sekundy. Kelner z kamienną twarzą, posługując się łamanym angielskim, zakomunikował nam, że w tym hotelu obowiązuje surowy dress code, a restauracja to nie jest przedłużenie plaży ani basenu. Powiedział, że panowie, nawet ci najmłodsi, muszą mieć zakryte nogi i odpowiedni strój, a chodzenie w kąpielówkach przy jedzeniu jest skrajnym nietaktem. Jak uniknąć kompromitacji w hotelowej restauracji? Myślałam, że zapadnę się pod ziemię ze wstydu. Mój mąż zaczął się czerwienić ze złości, a Igor patrzył na nas wystraszonym wzrokiem, zupełnie nie rozumiejąc, co takiego strasznego zrobił. Kelner jednak nie ustępował. Zamiast kazać nam wyjść i psuć nam wieczór, zaproponował serwetę do owinięcia się w pasie dla młodego. Igor musiał uwiązać sobie tę wielką, białą płachtę wokół bioder jak jakąś spódnicę i w takim stroju, pod czujnym okiem rozbawionych obcokrajowców, maszerować przez całą salę do naszego stolika. Wszyscy wokół szeptali. Czułam się jakbym, urwała się z choinki w cywilizowanym miejscu. Najgorsze, że ten kelner miał absolutną rację. Po powrocie do stolika i szybkim przeanalizowaniu sytuacji dotarło do mnie, jak bardzo daliśmy plamę. Przy wejściu do restauracji wisiała przecież wielka, wyraźna tabliczka z przekreślonym strojem kąpielowym i klapkami, której w pośpiechu po prostu nie zauważyliśmy. Uznałam bezmyślnie, że skoro zapłaciliśmy gigantyczne pieniądze za opcję all inclusive, to wolno nam wszystko i nikt nie będzie nam dyktował, w czym ma chodzić nasze dziecko. „Zafundowałam dziecku ogromny stres” Ta sytuacja dała mi potężną lekcję pokory. Wakacje w luksusowym kurorcie wcale nie zwalniają nas z podstawowej kultury osobistej. Bufet szwedzki to nie jest bar z zapiekankami przy plaży w Mielnie, tylko miejsce, gdzie obowiązują pewne standardy. Przez naszą ignorancję zafundowałam własnemu dziecku ogromny stres, bo młody spędził całą kolację ze spuszczoną głową, bojąc się wstać po dokładkę deseru, żeby ta nieszczęsna serweta mu się nie odwiązała. Mój mąż uważa, że obsługa hotelu przesadziła i była zbyt sztywna, ale ja uważam, że uratowali nas przed jeszcze większym obciachem, bo przynajmniej nie wywalili nas z sali. Od tamtego wieczoru Igor na każdą kolację schodzi już wyłącznie w długich, eleganckich spodniach chinosach, a my z mężem trzy razy sprawdzamy, czy nasze stroje są odpowiednie. Drogie mamy, piszę ten list ku przestrodze dla Was wszystkich, które pakujecie walizki na letnie urlopy. Przypilnujcie ubrań swoich facetów i dzieciaków na wieczorne wyjścia, bo chwila nieuwagi może zamienić wymarzony relaks w prawdziwy koszmar towarzyski. Pozdrawiam serdecznie całą redakcję, Magda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Z all inclusive w Turcji wróciła „skompromitowana”. „Po tym, co zrobiła teściowa, kelner aż zaniemówił, a dzieci stanęły jak wryte”
Wyjazdy all inclusive mają jedną wielką zaletę – nikt nie musi gotować ani martwić się o jedzenie. Bufety uginają się od potraw, a każdy może nałożyć na talerz tyle, ile ma ochotę. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas rodzinnych wakacji w Turcji najbardziej zapamiętała nie piękne plaże, lecz zachowanie swojej teściowej w hotelowej restauracji.
Choć w wielu hotelach goście mogą korzystać z bogatego bufetu bez ograniczeń, zwykle obowiązuje jedna zasada – jedzenia nie wolno wynosić z restauracji. Nie wszyscy turyści zdają sobie z tego sprawę albo po prostu uznają, że skoro zapłacili za pobyt, to mogą robić, co chcą. „Na początku myślałam, że to żart” Dzień dobry, do dziś robi mi się gorąco na samo wspomnienie tamtej kolacji. Pojechaliśmy do Turcji z mężem, dwójką dzieci i teściową. Był to jej pierwszy pobyt w hotelu all inclusive, więc wszystko ją zachwycało. Pierwszego dnia chodziła po restauracji i powtarzała, że „takiego jedzenia to w życiu nie widziała”. Drugiego dnia zauważyłam, że do kolacji wzięła ze stołu kilka papierowych serwetek i schowała je do torebki. Nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może chce mieć je dla wnuków. Bardzo się pomyliłam. „Babciu, po co chowasz te bułki?” Pod koniec kolacji teściowa zaczęła rozglądać się na boki. Potem zupełnie spokojnie wzięła dwie bułki, kilka plasterków sera, banany i jabłka. Wszystko zaczęła wkładać do swojej dużej plażowej torby. Moja pięcioletnia córka patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami. W pewnym momencie głośno zapytała: „Babciu, po co chowasz te bułki?”. Teściowa nawet się nie speszyła. Odpowiedziała: „Na jutro. Po co mamy kupować coś na plaży, skoro tutaj dają za darmo?”. Myślałam, że na tym się skończy. Niestety nie. Teściowa wyjęła z torebki dwa woreczki śniadaniowe i powiedziała do dzieci: „Każde bierze po dwa rogaliki. Do plecaków. Będzie na później”. Dzieci spojrzały najpierw na mnie, potem na ojca. Nie wiedziały, co zrobić. Czułam, że policzki robią mi się czerwone. „Kelner podszedł i zamilkł” Całą sytuację zauważył jeden z kelnerów. Podszedł do naszego stolika i bardzo grzecznie powiedział po angielsku, że jedzenia nie można wynosić z restauracji. Przetłumaczyliśmy jej jego słowa. Teściowa spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział największą głupotę świata. „Jak to nie można? Przecież zapłaciliśmy za all inclusive”. Kelner próbował jeszcze coś wyjaśnić. Teściowa otworzyła torbę, pokazała zawartość i powiedziała głośno: „To są dwie bułki i kilka owoców. Hotel zbankrutuje?”. Kelner dosłownie zaniemówił, chociaż i tak jej nie rozumiał. Stał przez chwilę i chyba nie wiedział, co odpowiedzieć. Moje dzieci stanęły jak wryte. Mąż udawał, że bardzo interesuje go deser. Ja marzyłam tylko o tym, żeby zniknąć. „Najgorsze było to, że ona naprawdę nie widziała problemu” Wieczorem próbowałam spokojnie wytłumaczyć teściowej, że w wielu hotelach obowiązuje zakaz wynoszenia jedzenia z restauracji. Usłyszałam tylko: „Ja nie będę kupowała dziecku banana za pięć euro, skoro tu leżą całe kosze”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak coś innego. Ona naprawdę była przekonana, że zachowała się rozsądnie. Do dziś nie wiem, co bardziej mnie zawstydziło – sama sytuacja czy fakt, że później przez cały wyjazd opowiadała innym Polakom, jaki to znalazła „sprytny sposób” na oszczędzanie. Komentarz redakcji W większości hoteli all inclusive goście mogą korzystać z posiłków i napojów bez dodatkowych opłat, jednak zasady dotyczące wynoszenia jedzenia z restauracji ustala każdy obiekt indywidualnie. Często zakaz ma związek z kwestiami sanitarnymi oraz bezpieczeństwem żywności – hotel nie odpowiada za produkty przechowywane poza restauracją. Jeśli planujemy zabrać owoce lub przekąski dla dzieci, najlepiej wcześniej zapytać obsługę, czy jest to dozwolone. Pozwala to uniknąć niepotrzebnych nieporozumień i niezręcznych sytuacji podczas rodzinnego wypoczynku. Czytaj także: „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
„Już pierwszego dnia urlopu dostałam zakaz wstępu nad Bałtyk. Po tym, co zrobiły moje dzieci, chciałam zapaść się pod ziemię”
Na ten wyjazd czekaliśmy od miesięcy. Wynajęliśmy niewielki apartament nad Bałtykiem, spakowaliśmy parawan, wiaderka i kremy z filtrem, a dzieci odliczały dni do pierwszej kąpieli w morzu. Byłam przekonana, że najtrudniejsze będzie znalezienie miejsca na plaży. Nie przypuszczałam, że już pierwszego dnia zejdę z niej czerwona ze wstydu i będę miała ochotę omijać to miejsce szerokim łukiem.
Mamy dwójkę dzieci – siedmioletniego Kubę i pięcioletnią Maję. Oboje mają niespożyte pokłady energii, ale na co dzień jakoś nad tym panujemy. Nad morzem wszystko wyglądało jednak inaczej. Ledwo rozłożyliśmy parawan, a oni już poznali dwójkę dzieci z sąsiedniego koca. – Mamo, możemy pobiegać? – zapytał Kuba. – Tylko nie za daleko i uważajcie na ludzi – odpowiedziałam. Przez pierwsze minuty faktycznie było spokojnie. Potem usłyszałam pierwszy pisk, drugi, trzeci... Dzieci urządziły sobie wyścigi między parawanami. Im bardziej je uspokajałam, tym mniej mnie słyszały Biegały w tę i z powrotem, przeskakiwały nad ręcznikami, omijały cudze leżaki w ostatniej chwili. – Kuba! Maja! Wolniej! – wołałam. Machnęli tylko rękami. Po chwili zaczęli budować tor przeszkód z wiaderek i łopatek. Następnie przyszła kolej na zawody w rzucaniu mokrym piaskiem do wykopanego dołka. Problem w tym, że piasek nie zawsze lądował tam, gdzie powinien. Starsza pani siedząca dwa metry dalej otrzepała nogi i spojrzała na mnie wymownie. Młody chłopak wycierał ręcznik. Jakaś dziewczynka rozpłakała się, bo dostała garścią piasku prosto na koc. Czułam, że zapadam się pod ziemię. – Przepraszam państwa! Już ich zabieram! – powtarzałam chyba z dziesięć razy. Ratownik powiedział jedno zdanie, a mnie zrobiło się gorąco Kiedy po raz kolejny pobiegłam za dziećmi, podszedł do mnie ratownik. Byłam przekonana, że zaraz usłyszę wykład. – Proszę pani – powiedział spokojnie. – To naprawdę fajne dzieci, ale tutaj jest za tłoczno na takie zabawy. Przytaknęłam. – Wiem... Przepraszam. – Niech pani przejdzie z nimi kawałek dalej. Jest mniej ludzi, będą mogli się wybiegać. Tutaj za chwilę komuś zrobią krzywdę, nawet niechcący. Nie był niemiły. Nie podniósł głosu. Ale mnie i tak było okropnie wstyd. Spojrzałam dookoła i miałam wrażenie, że cała plaża patrzy właśnie na nas. – Chodźcie. Pakujemy się – powiedziałam stanowczo. Kuba spojrzał na mnie zdziwiony. – Ale dlaczego? – Bo mama właśnie dostała... nieoficjalny zakaz plażowania. Mąż parsknął śmiechem. – Nie przesadzaj. Po prostu zmienimy miejsce. Wystarczyło przejść dwieście metrów Posłuchaliśmy ratownika. Przeszliśmy kawałek dalej, tam, gdzie ludzi było znacznie mniej. Dzieci mogły biegać do woli, urządzały wyścigi, grały w piłkę i nikomu nie przeszkadzały. Po godzinie Kuba podszedł do mnie. – Mamo, przepraszam. Nie wiedziałem, że wszystkim przeszkadzamy. Przytuliłam go. – Wiem. Na plaży po prostu trzeba pamiętać, że odpoczywa tu mnóstwo ludzi. Wieczorem śmialiśmy się z całej sytuacji. Mąż powiedział: – Za rok od razu idziemy na mniej zatłoczoną plażę. I miał rację. Dzisiaj opowiadam tę historię z uśmiechem, ale wtedy naprawdę miałam ochotę zapaść się pod piasek. Zrozumiałam też coś ważnego – dzieci nie robiły niczego złośliwie. Były po prostu szczęśliwe i rozpierała je energia. To my, dorośli, musimy przewidzieć, że środek zatłoczonej plaży nie jest najlepszym miejscem na zawody w biegu. Od tamtego dnia najpierw szukamy przestrzeni, a dopiero potem rozkładamy parawan. Dzięki temu wszyscy wracają z plaży z dobrym humorem – i my, i nasi sąsiedzi. Zobacz także: „Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady” „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy” „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy”
Pojechał na all inclusive w hotelu dla dorosłych: „Zupełnie inny rodzaj spokoju”. Panie, to nie dzieci są problemem
Ach, urlopie, upragniony urlopie! Chyba zgodzicie się ze mną, że dla Polaków jedną z ulubionych form spędzania wakacji są wczasy typu all inclusive. Choć w pakietach można przebierać, pojawia się jeszcze jeden temat: hotelu tylko dla dorosłych, do którego dzieci wstępu nie mają.
Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się wpis, który wywołał dyskusję wśród internautów. Użytkownik opisał swoje doświadczenia z wakacji all inclusive w hotelu 18+. „Wakacje all inclusive w hotelu tylko dla dorosłych... jeszcze nigdy na wyjeździe nie czułem takiego odpoczynku. Nie mam nic do dzieci, ale hotel bez dzieciaków to zupełnie inny rodzaj spokoju. Zarówno przy basenie, na plaży, jak i w restauracjach”. Autor wpisu podkreślił też, że wybór hotelu dla dorosłych nie oznacza zamknięcia się w czterech murach, choć oczywiście każdy ma do tego prawo, jeśli preferuje właśnie taki rodzaj wypoczynku. No właśnie: wypoczynku. Wakacje mają być czasem regeneracji, a każdy ma prawo wybrać miejsce, w którym najlepiej odpoczywa. Gdy mowa o wakacjach typu all inclusive, jedni szukają animacji dla dzieci, zjeżdżalni i rodzinnej atmosfery. Inni chcą ciszy, czytania książki przy basenie i spokojnego wieczoru bez wrzasków pluskających się dzieci. Czy dzieci naprawdę są największym problemem na wakacjach all inclusive? Temat hoteli tylko dla dorosłych niemal zawsze wywołuje emocje. Dla części osób to idealne rozwiązanie – miejsce, gdzie można odpocząć od codziennego zgiełku. Dla innych brzmi jak kolejny przykład izolowania się od rodzin z dziećmi. Jednak w komentarzach pod wpisem szybko pojawiła się inna refleksja: może problemem wcale nie są dzieci? Jedna z internautek napisała: „Byłam na all inclusive w hotelu dla dorosłych w Turcji. Niestety wielu dorosłych zachowywało się w taki sposób, że nawet niewychowane dzieci to przy nich aniołki prosto z klasztoru kontemplacyjnego. Generalnie w hotelach z opcją AI jedyną moją korzyścią jest jedzenie dostępne praktycznie w każdym momencie. Poza tym lubię jak najczęściej oddalać się od hotelu”. To komentarz, który dobrze pokazuje pewien paradoks. Sam fakt, że hotel nie przyjmuje dzieci, nie gwarantuje automatycznie spokoju, kultury i dobrego zachowania. Dorośli również potrafią być głośni, roszczeniowi i ignorować innych. Albo... pod wpływem. Dorośli (też) nie umieją się zachować Rozumiem osoby, które wybierają hotele tylko dla dorosłych. Tak jak rodziny z dziećmi mają prawo szukać miejsc przyjaznych najmłodszym, tak samo inni turyści mogą chcieć spędzić urlop w spokojniejszym otoczeniu. Nie każdy lubi dziecięcy gwar przy basenie. Nie każdy chce podczas kolacji słuchać krzyków czy oglądać animacje od rana do wieczora. To nie musi oznaczać niechęci do dzieci – czasem oznacza po prostu potrzebę innego rodzaju wypoczynku. Jednak to, że dzieci w hotelu nie będzie, nie oznacza, że na jego terenie będzie panować głucha cisza. Czasem jest... jeszcze gorzej. Jeden z komentujących zauważył pewien problem: „Z moich doświadczeń z all inclusive wynika, że dzieci akurat to najmniejszy problem w takim miejscu. Są zagłuszane przez setki dorosłych chlających od rana do nocy darmowe, rozwodnione drinki”. No właśnie. Pozwólcie, że sparafrazuję: gdy nie ma dzieci – w tym wypadku w hotelu – to jesteśmy niegrzeczni. Dajemy ponieść się wakacyjnej aurze, a gorące temperatury połączone z nawadnianiem się napojami wyskokowymi może skutkować awanturami, wulgarnością i kompletnym rozpasaniem. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice” Tak, dzieci też bywają rozpasane. Jednak często wynika to z tego, że rodzice nie wyznaczają jasnych zasad. „Od samych dzieci gorsi są ich rodzice, bo kompletnie nie reagują na ich odpały. Ostatnio lecimy, ojciec siedzi z dwoma dzieciakami tak po 10-14 lat. Na telefonie jakieś gówno z piszczącą i głośną muzyką. Ojciec zaskoczony, że im uwagę zwróciłem, żeby przyciszyli, bo uszy krwawią od tego badziewia. Dzieciaki ściszyły i dalej było ok”. To właśnie ten aspekt najczęściej powraca w podobnych dyskusjach. Dzieci zachowują się jak dzieci. Biegają, śmieją się, czasem płaczą, czasem zapominają o zasadach. Rolą dorosłych jest jednak reagować i uczyć je funkcjonowania wśród innych ludzi. Problem pojawia się wtedy, gdy rodzic uznaje, że skoro jest na wakacjach, to wszystkie zasady przestają obowiązywać. Najważniejsze to nie być egoistą Dyskusja o hotelach bez dzieci często sprowadza się do pytania: kto bardziej przeszkadza – najmłodsi czy dorośli? Tymczasem odpowiedź może być prostsza. Najbardziej męczące nie są dzieci ani osoby dorosłe same w sobie. Najbardziej męczące są osoby, które zapominają, że nie są same. Dziecko może płakać, bo jest zmęczone. Może się ekscytować i być głośne. Ale rodzic powinien pamiętać, że inni również mają prawo do odpoczynku. Podobnie dorosły ma prawo wypić jakiś napój przy basenie i cieszyć się urlopem, ale nie oznacza to, że może ignorować komfort osób obok. Być może więc prawdziwy podział nie przebiega między rodzicami i osobami bez dzieci. Nie chodzi nawet o hotele rodzinne i te tylko dla dorosłych. Chodzi o coś znacznie prostszego – o wzajemny szacunek i świadomość, że wakacje są wspólną przestrzenią. Zobacz także: „Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
Niepokojące sceny nad Morskim Okiem. „Dzieci padały ze zmęczenia. Ale rodzice pełni sił ciągnęli je na siłę”
Letni sezon w Tatrach ruszył pełną parą, a wraz z nim powrócił temat, który od lat elektryzuje turystów i rozpala internetowe dyskusje do czerwoności. Gdy w grę wchodzą ambicje dorosłych i wytrzymałość najmłodszych, granica między zaszczepianiem pięknej pasji a fundowaniem dzieciom wakacyjnego koszmaru staje się niebezpiecznie cienka.
Sytuacja, która rozegrała się niedawno na jednym z najpopularniejszych szlaków w Polsce, idealnie pokazuje, jak skrajne emocje potrafi wzbudzić zwykły spacer w góry. Wszystko zaczęło się od poruszającego wpisu na popularnej grupie zrzeszającej miłośników Tatr. Jeden z turystów, który wybrał się nad Morskie Oko z dziewięcioletnim wnukiem, podzielił się swoimi smutnymi obserwacjami z tego dnia. Jak zaznaczył, z powodu braku transportu konnego tego dnia, na trasie pojawiły się tłumy rodzin z dziećmi. Widok, który zastał na miejscu, mocno go poruszył i skłonił do gorzkich refleksji na temat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nad Morskim Okiem: wakacyjny koszmar na tatrzańskim szlaku? Mężczyzna opisał, że początek wakacji przyciągnął nad kultowe jezioro mnóstwo rodzin, jednak zachowanie niektórych dorosłych pozostawiało wiele do życzenia. Według jego relacji, małe dzieci dosłownie padały ze zmęczenia, podczas gdy ich opiekunowie, pełni sił i determinacji, ciągnęli je pod górę na siłę. Najbardziej wstrząsający był moment, gdy świadek obserwował sześcioletniego malucha, który nie miał już fizycznie sił, by pokonać krótki odcinek znad tafli jeziora pod schronisko. Dziecko płakało z wycieńczenia, a w odpowiedzi usłyszało od ojca jedynie surowe strofowanie i pytania, dlaczego się maże. Tego typu sceny pokazują, że dla wielu dorosłych ważniejszy staje się cel wyprawy niż dobrostan własnej pociechy. Presja sukcesu i duma rodziców w mediach społecznościowych Autor internetowego wpisu zwrócił uwagę na jeszcze jedno bardzo ważne zjawisko, które regularnie zalewa fora turystyczne. Chodzi o wszechobecne chwalenie się osiągnięciami swoich dzieci w sieci. Internet pełen jest postów, w których dumni rodzice prześcigają się w rzucaniu hasłami, że ich maluchy dały radę i bez problemu pokonały wymagające, wielokilometrowe trasy. Internauta zadał w tym miejscu niezwykle trafne i bolesne pytanie o to, jaką alternatywę miały te dzieci. Skoro rodzice kazali im iść, to po prostu szły, często ukrywając swój ból, zmęczenie i niechęć. W sieci non stop rodzice pytają, czy konkretna trasa nadaje się dla kilkulatka. Pod takimi wpisami zwykle szybko pojawia się lawina komentarzy zapewniających, że nawet najmłodsi poradzą sobie bez problemu − czy to Morskie Oko, czy Nosal, czy nawet Giewont. Świadek tatrzańskich wydarzeń podchodzi do tych rewelacji z dużym dystansem. Podkreśla, że nikt nie jest w stanie zweryfikować, ile w tych internetowych opowieściach jest prawdy, a ile koloryzowania rzeczywistości. Ceną za tę potrzebę rodzicielskiego sukcesu bywa bowiem cierpienie dzieci, które zamiast cieszyć się pięknem przyrody, zostają skazane na prawdziwe katusze i fizyczny ból. Wychowanie przez wysiłek czy zmuszanie do ponadludzkiego trudu Wpis dziadka wywołał natychmiastową i niezwykle burzliwą dyskusję, dzieląc internautów na dwa obozy. Część komentujących bez wahania zgodziła się z autorem posta, krytykując ambicje dorosłych, którzy zapominają o możliwościach fizycznych małego człowieka. Druga strona medalu jest jednak zupełnie inna. Wielu rodziców i doświadczonych turystów stanęło w obronie zabierania dzieci w Tatry, argumentując to zupełnie odmiennym podejściem do wychowania. Ich zdaniem pokonywanie własnych słabości na szlaku to nie katusze, ale cenna lekcja wytrwałości, systematyczności i budowania odporności psychicznej. Zwolennicy rodzinnych trekkingów podkreślają, że bez odrobiny wysiłku nie da się zarazić młodego pokolenia miłością do gór. Ich zdaniem kryzysy fizyczne, płacz czy chwile zwątpienia są naturalnym elementem każdej wędrówki, również u dorosłych. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie wsparcie ze strony rodzica, motywacja i dostosowanie tempa, a nie całkowita rezygnacja z aktywności. Ta dyskusja jasno pokazuje, że granica między mądrym motywowaniem a bezdusznym przymusem jest niezwykle płynna, a odpowiedzialność za to, jakie wspomnienia z Tatr wyniosą najmłodsi, spoczywa wyłącznie na barkach ich opiekunów. Zobacz też: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
„Wstyd na all inclusive z teściami. Przy szwedzkim stole babcia wcisnęła mojej Julci do rąk reklamówkę. Biedne dziecko”
Wiem, że moi teściowie to prości, skromni ludzie z małego miasteczka. Przez całe życie ciężko pracowali i po prostu są potwornie nieobyci w świecie. Rozumiem to, nie wymagam od nich znajomości pięciu języków ani dworskich manier. Ale to, co teściowa odstawiła wczoraj podczas obiadu z nami i naszą córeczką, przekroczyło wszelkie granice dobrego smaku.
Wszystko zaczęło się w porze lunchu. Hotelowa restauracja jest naprawdę elegancka, kelnerzy w białych koszulach kręcą się między stolikami, a jedzenia na bufecie jest po prostu zatrzęsienie. Od początku wyjazdu widziałam, że teściowa patrzy na te sterty owoców, ciast i mięs z takim niedowierzaniem, jakby trafiła do jakiegoś raju. Niestety, wczoraj ta oszczędna mentalność podpowiedziała jej najgorszy z możliwych pomysłów. „Teściowa wcisnęła wnuczce reklamówkę. Myślałam, że spalę się ze wstydu” Stałam kawałek dalej przy stoisku z sałatkami, gdy nagle zauważyłam, że przy szwedzkim stole z deserami babcia wcisnęła mojej Julci do rąk wielką, foliową reklamówkę jednorazówkę, którą potajemnie wyciągnęła z kieszeni. Zamarłam. Zanim zdążyłam podbiec i zareagować, teściowa zaczęła głośno instruować moją córkę, żeby pakowała do tej torby brzoskwiniowe drożdżówki, banany i całe garście pakowanych ciastek. Biedne dziecko, zupełnie zdezorientowane, zaczęło te łakocie upychać do folii, myśląc, że robi coś dobrego. W tym samym momencie nad ich głowami wyrósł manager restauracji z kamienną, surową twarzą. Wynoszenie jedzenia z restauracji − publiczne upokorzenie w kurorcie Poczułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy. Manager podszedł do mojej córki, delikatnie, ale stanowczo położył dłoń na reklamówce i posługując się nienagannym angielskim, zakomunikował teściowej, że wynoszenie jedzenia z sali jest surowo zakazane w regulaminie hotelu. Powiedział, że formuła all inclusive oznacza jedzenie bez limitu, ale wyłącznie na terenie restauracji. Teściowa oczywiście nic nie zrozumiała, zaczęła machać rękami i głośno krzyczeć po polsku, że przecież za to jest zapłacone, że co ich to obchodzi, i że wnuczka zje sobie później na plaży. Ludzie z okolicznych stolików przerwali jedzenie i zaczęli ostentacyjnie kręcić głowami, patrząc na nas jak na jakąś dzicz. Moja Julcia zaczęła płakać i upuściła tę nieszczęsną reklamówkę na podłogę, a ciastka rozsypały się pod nogi managera. Podbiegłam tam, czerwona jak burak, przeprosiłam obsługę tysiąc razy i dosłownie siłą wyciągnęłam zapłakane dziecko i naburmuszoną teściową z sali. „Nie pozwolę uczyć dziecka złych manier” W pokoju wybuchła potężna awantura. Mój mąż zaczął bronić swojej matki, mówiąc, że przecież ona nie chciała źle, że u nich w domu nic nie może się zmarnować i po prostu nie zna hotelowych obyczajów. Ale ja nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nigdy w życiu nie pozwolę na uczenie mojego dziecka takich złych manier. Julka ma siedem lat, chłonie wszystko jak gąbka i teraz myśli, że kradzież ciastek do torby to coś normalnego. Zdaję sobie sprawę, że teściowie po prostu są nieobyci i to ich pierwsze wielkie wakacje, ale to nie zwalnia z myślenia i słuchania próśb. Przed wyjazdem wyraźnie tłumaczyłam im zasady, mówiłam, że na plaży są darmowe snack bary i nikt nie umrze z głodu między posiłkami. Czuję się po prostu potwornie skompromitowana, a najgorsze, że zafundowaliśmy coś takiego własnemu dziecku. Julcia teraz boi się w ogóle schodzić na posiłki, żeby znowu jakiś pan na nią nie nakrzyczał. Co mam teraz zrobić? Przemęczyć się jakoś do końca tego turnusu i udawać, że wszystko jest super, czy kazać teściowej siedzieć w pokoju podczas posiłków? Doradźcie coś, bo ta sytuacja wyprowadził mnie z równowagi. Zobacz też: „Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
„Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy”
Wymarzone wakacje w czterogwiazdkowym kurorcie na Riwierze Makarskiej miały być nagrodą za ciężki rok. Zamiast tego już pierwszego wieczoru przeżyliśmy z mężem i 6-letnią córeczką tak potworne upokorzenie, że miałam ochotę natychmiast spakować walizki i wracać do Polski. Wszystko przez jeden, z pozoru niewinny błąd mojego męża.
Po całym dniu spędzonym na basenach i plaży zjechaliśmy windą na naszą pierwszą uroczystą kolację all inclusive. Restauracja hotelowa zapierała dech w piersiach − kryształowe żyrandole, kelnerzy w śnieżnobiałych koszulach i turyści z całego świata, elegancko ubrani, sączący napoje przy świecach. „Mamo, dlaczego ludzie tak na nas patrzą?” Ja miałam na sobie zwiewną, maxi sukienkę, nasza Jaśminka uroczą spódniczkę, a mój mąż, Czarek... no cóż. Czarek uznał, że skoro to wakacje, to obowiązuje pełen luz. Założył koszulkę polo i swoje ulubione, jeansowe spodenki przed kolano. Te same, w których dwie godziny wcześniej biegał za córką po molo. Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, wokół nas zapadła dziwna cisza. Kilku gości przy stolikach obok przerwało rozmowę. Elegancka para z Niemiec zmierzyła mojego męża wzrokiem od stóp do głów, a kobieta ostentacyjnie parsknęła śmiechem, szepcząc coś do swojego partnera. − Mamo, dlaczego ci ludzie tak się na nas patrzą? I dlaczego ta pani się śmieje? − zapytała cichutko Jaśminka, mocniej ściskając moją dłoń. − Nie wiem, kochanie, idziemy do stolika − odpowiedziałam, czując, jak na policzki wypływa mi purpurowy rumieniec. W tym samym momencie drogę zagrodził nam wysoki, postawny kelner z nienagannie ułożonymi włosami. Na plakietce miał napisane „Luka”. Interwencja obsługi Luka spojrzał na mojego męża poważnym wzrokiem, po czym splótł dłonie za plecami. − Good evening. I am very sorry, sir, but we have a dress code for dinner (Dobry wieczór. Bardzo mi przykro, ale na kolacji obowiązują zasady dotyczące ubioru) − powiedział głosem, który usłyszało przynajmniej pięć stolików wokół nas. − Słucham? − Czarek kompletnie nie zrozumiał, o co chodzi. − Przecież mamy opłacone all inclusive, idziemy tylko na bufet. − Chodzi o spodnie, Czarek... − szepnęłam mu ze strachem w oczach, zauważając wiszącą przy wejściu tabliczkę z przekreślonymi szortami i klapkami. − No i co z nimi nie tak? Są czyste! − oburzył się mój mąż, a jego głos zaczął niebezpiecznie drżeć. − Przecież jest trzydzieści stopni! Mam jeść gorącą zupę w garniturze?! Niemiecka turystka obok znowu zachichotała, ostentacyjnie kręcąc głową. Czułam, że zaraz wybuchnę płaczem. Moje wymarzone, drogie wakacje zamieniały się w publiczny sąd nad brakiem manier mojego męża. Chciałam zapaść się pod ziemię. „Proszę chwilę poczekać” Kelner Luka zachował jednak absolutny spokój. Uniósł lekko dłoń, dając nam znak, byśmy nie odchodzili. − Oh, you are from Poland... Please, wait a moment − powiedział z pobłażliwym uśmiechem i szybkim krokiem zniknął na zapleczu. − Dorota, wracamy do pokoju, nie będą ze mnie robić idioty − syknął Czarek, czerwony ze złości i wstydu. − Zapłaciliśmy za ten hotel ciężkie pieniądze, nikt mi nie będzie mówił, jak mam chodzić ubrany! − Czarek, uspokój się, dziecko się boi! Trzeba było przeczytać regulamin hotelu, mówiłam ci, żebyś spakował długie spodnie typu chinos! − odpowiedziałam zrezygnowana, tuląc do siebie Jaśminkę. Zanim zdążyliśmy się odwrócić, Luka wrócił. W rękach trzymał coś czarnego, idealnie poskładanego w kostkę. Podszedł do mojego męża i z dworskim ukłonem wręczył mu... parę eleganckich, męskich, przewiewnych spodni z ciemnego materiału. − Our hotel service always helps our guests (Nasza obsługa zawsze pomaga gościom) − powiedział Luka łamaną angielszczyzną, po czym nachylił się w stronę mojego męża, konspiracyjnie mrugnął okiem i wskazał na pobliską toaletę. Lekcja na całe życie Czarek zaniemówił. Spojrzał na spodnie, potem na kelnera, a na koniec na mnie. Złość nagle z niego wyparowała, ustępując miejsca lekkiemu zawstydzeniu, ale też ogromnej wdzięczności. − Thank you. Big thank you − wykrztusił mój mąż, po czym niemal truchtem udał się w stronę hotelowych toalet. Gdy wrócił pięć minut później, wyglądał jak zupełnie inny facet − spodnie z hotelowej rezerwy awaryjnej leżały na nim idealnie. Kiedy ponownie wchodziliśmy na salę, Luka osobiście odprowadził nas do najlepszego stolika z widokiem na morze, a turyści, którzy wcześniej się śmiali, nagle stracili nami zainteresowanie. Ta sytuacja, choć z początku potwornie stresująca, dała nam wielką lekcję. Hotele czterogwiazdkowe i pięciogwiazdkowe, nawet w opcji all inclusive, to nie jest przedłużenie plaży. Wieczorny posiłek to wyraz szacunku dla kucharzy, obsługi i innych gości. Od tamtego wieczoru Czarek na każdą kolację schodził już wyłącznie w długich spodniach i lnianej koszuli − i muszę przyznać, że wyglądał w nich fantastycznie. A kelner Luka do końca wyjazdu dostawał od nas sowite napiwki! Morał z tej historii? Pomyślcie dwa razy, pakując się na wakacje, bo hotelowy savoir-vivre bywa bezlitosny. Zobacz też: „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce”
Lody o smaku tutti-frutti, dmuchańce, wata cukrowa i uśmiechnięci animatorzy zachęcający dzieci do zabawy. Wielu rodzicom wydaje się, że skoro wykupili wakacje all inclusive, nie będą już musieli sięgać do portfela. Agnieszka, która pracuje jako rezydentka w jednym z biur podróży, twierdzi jednak, że właśnie w tym momencie wiele rodzin popełnia ten sam błąd.
Choć nazwa „all inclusive” sugeruje, że wszystko jest w cenie, w praktyce zakres świadczeń zależy od konkretnego hotelu i pakietu. To, co w jednym obiekcie jest w ofercie, w innym może być dodatkowo płatne. Zdaniem naszej czytelniczki, rezydentki z wieloletnim doświadczeniem, rodzice często orientują się dopiero po powrocie do pokoju, że właśnie wydali kilkadziesiąt euro na coś, co – jak byli przekonani – mieli już opłacone. „Codziennie widzę tę samą sytuację” Dzień dobry, pracuję jako rezydentka od blisko 10 lat i naprawdę lubię tę pracę. Spotykam fantastycznych ludzi, pomagam rozwiązywać problemy i cieszę się, kiedy komuś udaje się uratować wakacje po zgubionym bagażu albo chorobie dziecka. Jest jednak jedna rzecz, która powtarza się praktycznie w każdym turnusie. Rodzice przyjeżdżają do hotelu z przekonaniem, że skoro wykupili all inclusive, to mogą przestać myśleć o pieniądzach. Niestety, rzeczywistość często wygląda inaczej. „Dziecko widzi lody i nawet nie pyta” Najczęściej zaczyna się niewinnie. Przy basenie stoi piękna, kolorowa budka z lodami. Dziecko podbiega, wybiera największego rożka z posypką i polewą, a rodzic nawet nie zastanawia się, czy trzeba za niego zapłacić. Dopiero później okazuje się, że hotelowe lody w restauracji rzeczywiście są w cenie, ale te z efektownej budki przy basenie już nie. Podobnie bywa z koktajlami serwowanymi w wydrążonych ananasach czy arbuzach. Wyglądają jak część hotelowej oferty, a w rzeczywistości kosztują kilkanaście euro. Widziałam też rodziców, którzy bez zastanowienia pozwalali dzieciom korzystać z automatów z pluszakami, samochodzików albo dmuchanego placu zabaw ustawionego na terenie hotelu. Byli zaskoczeni, że za każdą atrakcję trzeba zapłacić osobno. „My naprawdę nie możemy nic z tym zrobić” Najbardziej szkoda mi rodzin, które mają ograniczony budżet. Kilka razy zdarzyło się, że rodzice przyszli do mnie zdenerwowani i prosili, żebym „załatwiła zwrot”, bo przecież mieli wykupione all inclusive. Rozumiem ich rozczarowanie, ale jako rezydenci mamy związane ręce. Nie ustalamy zasad obowiązujących w hotelu i nie możemy anulować rachunków za usługi, z których goście już skorzystali. Oczywiście zawsze staramy się wyjaśnić sytuację i pomóc w rozmowie z recepcją, ale jeśli dana atrakcja od początku była dodatkowo płatna, hotel ma prawo naliczyć opłatę. „Jedna minuta może oszczędzić kilkaset złotych” Dlatego zawsze powtarzam rodzicom jedno. Pierwszego dnia warto poświęcić kilka minut i zapytać w recepcji albo rezydenta, co dokładnie obejmuje pakiet all inclusive w konkretnym hotelu. Czy wszystkie lody są darmowe? Czy napoje z minibaru są w cenie? Czy dzieci mogą korzystać z każdej atrakcji bez dodatkowych opłat? To naprawdę nic nie kosztuje, a może uchronić przed bardzo niemiłą niespodzianką przy wymeldowaniu. Nie piszę tego po to, żeby kogokolwiek przestraszyć. Po prostu szkoda mi rodzin, które wracają z pięknych wakacji z poczuciem, że niepotrzebnie wydały kilkaset euro tylko dlatego, że nikt wcześniej nie wyjaśnił im zasad obowiązujących w hotelu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Określenie „all inclusive” nie oznacza, że wszystkie usługi dostępne na terenie hotelu są bezpłatne. Zakres świadczeń zawsze określa umowa z organizatorem wyjazdu oraz oferta konkretnego obiektu. W wielu hotelach w cenie są posiłki, wybrane napoje i część atrakcji, natomiast usługi prowadzone przez zewnętrznych operatorów – takie jak niektóre punkty gastronomiczne, automaty, salony gier, zabiegi spa czy sporty motorowodne – wymagają dodatkowej opłaty. Przed skorzystaniem z atrakcji warto sprawdzić, czy znajdują się one w pakiecie. Krótka rozmowa z personelem lub rezydentem może uchronić przed niepotrzebnymi wydatkami i sprawić, że jedyną pamiątką z wakacji będą dobre wspomnienia, a nie niespodziewany rachunek. Zobacz także: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju” „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner” Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Razem z mężem i naszą siedmioletnią córeczką, Hanią, odkładaliśmy na ten wyjazd każdy grosz przez ostatnie dwa lata. Wybraliśmy luksusowy hotel, wykupiliśmy najdroższą opcję, czyli pełne jedzenie i picie bez limitu, i myśleliśmy, że złapaliśmy Pana Boga za nogi. Naczytałam się w internecie, że na takich wczasach człowiek chowa portfel do sejfu i o nic się nie martwi. Niestety, nikt nie uprzedził mnie, że luksusowe resorty mają swoje własne, specyficzne zasady, o których szary człowiek nie ma bladego pojęcia.
Wczoraj wieczorem przeżyłam tak potwornie wstydliwą sytuację w restauracji, że do teraz trzęsą mi się ręce, a wszystko przez tutejsze dziwne zwyczaje. Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju, i przez swoją niewiedzę zrobiłam z siebie kompletną idiotkę przy pełnej sali ludzi. Czego chciał ten kelner? Żebyście dobrze zrozumiały mój szok − myśleliśmy, że skoro mamy all inclusive, to wszystko w tym hotelu jest darmowe i nikt o nic nie pyta. Wczoraj po całym dniu leżenia na plaży poszliśmy na elegancką kolację. Hania bardzo chciała spróbować świeżo wyciskanego soku z pomarańczy, który stał na specjalnym wózku przy barze, a nie w głównych dyspenserach z darmowymi napojami gazowanymi. Puściłam ją samą, bo bar był zaledwie kilka metrów od naszego stolika. Widziałam, jak podchodzi do lady, prosi o sok, a wtedy kelner, młody Grek, kucnął przy niej i zaczął o coś dopytywać po angielsku. Hania spojrzała na nas zdezorientowana, a ja z daleka usłyszałam, jak mężczyzna powtarza wyraźnie słowa: room number. W tamtym ułamku sekundy poczułam się nieswojo. Dlaczego obcy facet wypytuje moje małe dziecko o to, w którym pokoju śpimy? Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zerwałam się z krzesła jak oparzona, o mało nie przewracając stolika, i z krzykiem dopadłam do baru. Zaczęłam machać rękami i łamanym angielskim awanturować się, że nie pozwalam na nagabywanie mojego dziecka, że wszystko jest zapłacone i ma natychmiast wydać ten sok bez żadnych głupich pytań. Miałam ochotę uciekać stamtąd z płaczem W restauracji natychmiast zapadła cisza. Wszyscy goście, w tym mnóstwo Polaków, odwrócili się w naszą stronę, gapiąc się na mnie jak na wariatkę. Kelner patrzył na mnie z absolutnym osłupieniem, a potem z wielkim spokojem zawołał managera sali. Dopiero wtedy, przy wszystkich, całe to gigantyczne i upokarzające nieporozumienie zostało wyjaśnione. Prawda sprawiła, że miałam ochotę uciec stamtąd z płaczem. Okazało się, że świeże soki, napoje z procentami oraz luksusowe desery z wózka nie wchodziły w skład naszego standardowego pakietu, o czym kompletnie nie wiedziałam. Kelner pytał Hanię o numer pokoju wyłącznie po to, żeby dopisać ten sok do rachunku na nasz pokój, abyśmy mogli uregulować należność przy wymeldowaniu w recepcji. To jest tam standardowa, rutynowa procedura, która chroni ich przed pomyłkami, a ja przez swoją niewiedzę i brak obycia w luksusach zrobiłam chamską awanturę o nic. Manager z uśmiechem wytłumaczył mi, że to normalne zwyczaje, ale ja widziałam te pełne politowania spojrzenia innych turystów, którzy szeptali między sobą, że polska patologia znowu robi dym w kurorcie. Czułam się, jakbym wyszła z lasu Wróciłam do stolika czerwona jak burak. Przez resztę wieczoru nie przełknęłam już ani kęsa, a mąż patrzył na mnie z wyrzutem, że tak daliśmy się podejść. Mój pierwszy wyjazd za granicę zamienił się w mój osobisty, życiowy koszmar. Czuję się jak najgorsza, prowincjonalna baba, która wyszła z lasu i nie potrafi zachować się w cywilizowanym miejscu. Hania była wystraszona moją reakcją, a ja do teraz mam ochotę siedzieć zamknięta w pokoju do końca turnusu i zamawiać jedzenie przez room service, żeby tylko nie spotkać tamtego kelnera na sali. Uprzedzam więc, zanim polecicie do Grecji czy Egiptu, przeczytajcie dokładnie regulamin hotelu albo podpytajcie znajomych, jak to wszystko działa na miejscu. Nie bądźcie takie jak ja, nie reagujcie agresją i krzykiem tam, gdzie wystarczy zwykły spokój i uśmiech, bo brak wiedzy potrafi potwornie upokorzyć i zepsuć nawet najwspanialszy, wyczekany urlop życia. Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na później?”. To pytanie powiedziało mi więcej niż cały ten wyjazd. Nie chcę nikogo oceniać. Nie wiem, jaka była sytuacja tej rodziny i być może mieli swoje powody, ale trudno było mi pozbyć się myśli, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeżeli od najmłodszych lat słyszą: „Schowaj, weź więcej, nikt nie zauważy”, to później uznają, że tak po prostu się robi. „Najbardziej było mi szkoda właśnie dzieci” Nie piszę tego listu po to, żeby wyśmiać kogokolwiek. Sama jestem mamą i wiem, że każdy z nas czasem robi coś, czego później żałuje. Ale tamtego dnia zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Nie z powodu hotelu. Nie z powodu chleba czy sera. Tylko dlatego, że chłopiec dostał od własnego taty lekcję, której – moim zdaniem – nie powinien dostać na wakacjach. Są rzeczy, których dzieci nie zapamiętają z animacji, basenu czy wycieczek. Za to bardzo dobrze zapamiętają zachowanie swoich rodziców. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Formuła all inclusive daje gościom swobodny dostęp do posiłków i napojów w godzinach określonych przez hotel. Zasady dotyczące wynoszenia jedzenia mogą się jednak różnić w zależności od obiektu – w wielu hotelach nie jest to mile widziane lub jest wprost zabronione w regulaminie. Historia naszej czytelniczki nie jest więc przede wszystkim opowieścią o dwóch kromkach chleba. To raczej pytanie o przykład, jaki dajemy dzieciom. Rodzice każdego dnia uczą je różnych zachowań – często nie słowami, lecz własnym postępowaniem. I właśnie takie codzienne sytuacje najczęściej zostają z dziećmi na długo. Zobacz także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem jest pozwolenie dzieciom na wielogodzinne siedzenie z telefonami. Gdybym chciała, żeby córka spędziła tydzień przed ekranem, nie musiałabym wydawać prawie tysiąca złotych. Być może trafiłam na wyjątkowo pechowy turnus. Wiem jednak jedno – w przyszłym roku dużo dokładniej sprawdzę program i dopytam, jak wygląda plan awaryjny na dni z upałami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli relacja naszej czytelniczki wiernie oddaje przebieg półkolonii, jej rozczarowanie wydaje się zrozumiałe. W czasie upałów organizatorzy mają obowiązek dostosować plan dnia do warunków pogodowych i unikać długiego przebywania dzieci na słońcu. To jednak nie oznacza, że jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie uczestników z telefonami przez znaczną część dnia. Jednocześnie warto pamiętać, że pojedyncza relacja nie pozwala ocenić całego turnusu ani wszystkich półkolonii. Przed zapisaniem dziecka dobrze jest dopytać organizatora nie tylko o listę atrakcji, ale również o to, jak wygląda plan zajęć w przypadku niepogody lub wysokich temperatur. Dzięki temu łatwiej uniknąć rozczarowania i wybrać ofertę najlepiej dopasowaną do oczekiwań rodziny. Czytaj także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
Ciocia może być najlepszą przyjaciółką dziecka. Ale wciąż jest pomijana w rodzinnej hierarchii
Ciocia i wujek to najbliższa rodzina mamy i taty - zaraz po dziadkach. Są często obecni w życiu dziecka, a ich relacja z nimi może wnieść do naszego życia coś znacznie więcej niż tylko obecność. Często to ciocia z wujkiem są pierwszymi przyjaciółmi małego człowieka. I mają ogromny wpływ na jego wychowanie.
Jestem ciocią od 21 lat. Dziś już podwójną. Mam ze swoimi siostrzenicami relację kumpelską, której sama sobie często zazdroszczę. Oczywiście duży wpływ na naszą zażyłość miało podejście mojej siostry i naszych rodziców, którym zależało na tym, aby ta więź była bardzo bliska. Dziś to ja stoję przed głównym wyzwaniem, aby moja rola jako dorosłej już cioci była jak najbardziej jakościowa. I choć nie zawsze jest łatwo, staram się jak mogę, bo jestem świadoma wagi mojej roli. Wiem, ile ciocia z wujkiem znaczą dla młodego człowieka, choć w społeczeństwie nadal nie mówi się o tym za dużo. Ciocia i wujek – niby bliska rodzina, a jednak jakby wciąż mało istotna. Oczywiście najważniejszą rolę w życiu dziecka pełnią rodzice. To oni wychowują, opiekują się, troszczą, zabawiają. Jak rodzice nie mogą, to dziadkowie pomogą. Babcia z dziadziem zawsze przytulą do serduszka, nakarmią, popilnują, dadzą pod stołem coś słodkiego czy pięć dyszek na lody. Aleee… właśnie teraz do gry wchodzi ciocia lub wujek. Pozwólcie, że na potrzeby mojego artykułu będę pisać głównie ciocia – oczywiście nie marginalizujemy roli wujka, który może być najlepszym kumplem np. syna swojego brata. Jak macie ochotę, wstawcie go w tekst zamiast cioci, bo to ta sama historia. Ciocia to najlepsza przyjaciółka od urodzenia 3 lipca obchodzimy Dzień Cioci i Wujka. Wiedzieliście o tym? Sama byłam w szoku, gdy niedawno dotarła do mnie ta informacja. Pomyślałam sobie, że w końcu ktoś docenił też ciocie! Zawsze był Dzień Mamy i Taty, Dzień Babci i Dziadka i pamiętam, że kiedyś ze śmiechem „rzuciłam” do siostry, że halo, halo, a co z ciocią. No i się doczekałam, ale społeczeństwo wciąż ma dużą lekcję do odrobienia pod tym względem. Rola cioci i wujka jest bardzo marginalizowana. Ta część rodziny jest często pomijana w literaturze dziecięcej i w bajkach. Nie mówi się o niej dużo w przedszkolach, choć czasami dziecko wspomni o ukochanej ciotuni i wujeczku podczas prezentowania rodziny. Ale to by było na tyle. - Mnie się wydaje, że ciocia i wujek właśnie niesłusznie są tak pomijani chociażby w literaturze dziecięcej. Bo przecież to są bardzo ważne osoby w życiu młodego człowieka – mówi Monika Korobowicz, autorka książki „Tolek i Ciociulka”, w której ciocia jest jedną z najważniejszych osób w życiu małego bohatera. - Ja osobiście odnoszę takie wrażenie, że ciocia albo wujek to są tacy przyjaciele dla dziecka, z którymi nadal można się wygłupiać, jednak jest się pod płaszczykiem ochronnym, że to nadal osoba dorosła, że dziecko może testować trochę różne granice, może testować samo siebie. Jakbyśmy mieli rozłożyć rolę cioci na czynniki pierwsze, to coś pomiędzy dziadkami a przyjaciółmi. Są młodsi, więc nadają na podobnych falach, co dzieciaki. Od rodziców różni ich to, że mogą pozwolić sobie na rozpieszczanie maluchów bez wyrzutów sumienia. To właśnie ciocia z wujkiem są tymi, którzy kupią dziecku najgłośniejszą zabawkę, pozwolą wysmarować się od stóp do głów czekoladą i jeszcze poślą dziecko do szkoły w pomiętym ubranku. I jednocześnie zapewnią tym mu jedne z najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa. Wyobraź sobie swoją najlepszą przyjaciółkę. Z czym ci się kojarzy? Ze wspólnym seansem filmowym, wieczorem gier, przebierankami, domowym SPA i wylegiwaniu się w maseczkach przed telewizorem? Z nocowankami, zajadaniem się niezdrowym jedzeniem, wyjściem na miasto – do kina, na zakupy, do escape roomu? Check, check, check – ja to wszystko przerobiłam z moimi dziewczynami. Ale przyjaźń to oczywiście nie tylko wspólne zabawy. Do zabawy i do płaczu – cioci nie da się zastąpić Co odróżnia ciocię od najlepszej przyjaciółki? Oczywiście więzy krwi i lojalność względem rodziców. Gdy mama z tatą oddają dziecko pod opiekę cioci lub wujka, mają świadomość, że maluchowi nie stanie się krzywda. Wspomniany przez ekspertkę „płaszczyk ochronny” jest tym, co najlepsza ciocia zawsze będzie roztaczać nad maluchami. Bo jak nikt inny jest świadoma tego, że ktoś powierzył jej pod opiekę swój największy skarb. Szczególnie wtedy, gdy ciocia ma bardzo dobrą relację z mamą, ta siostrzana miłość przekłada się także na relację cioci z dziećmi jej siostry. Ciocia będzie rozpieszczać, ale też zwróci uwagę, gdy trzeba. Ciocia pozwoli na wszystko, ale w pewnym momencie powie dość, gdy poczuje, że sytuacja staje się zbyt ryzykowna. Wreszcie ciocia będzie największym fanem twojego dziecka i jednocześnie testerem jego najbardziej szalonych pomysłów. - Ciocie i wujkowie, zwłaszcza ci młodsi, to jest taka strefa komfortu dla dziecka, że ono właśnie może próbować eksperymentów i wie, że nie będzie przez to ocenionym, jak np. rodzice mają w zwyczaju, że dziecko powinno być grzeczne, zachowywać się tak i tak. A ciocia i wujek bardzo często daję tę przestrzeń, żeby dziecko próbowało różnych rzeczy. Nie nastawiają się na same sukcesy. Rodzice chcą, żeby dziecko było najlepsze, a ciocia z wujkiem pozwalają mu na próbowanie i pierwsze porażki – dodaje Monika Korobowicz. Dodatkowo ciocia jest tą osobą, która zna dziecko od małego. Zna rodzinne historie, przeżywa wszystko razem z maleństwem. Doskonale wie, jakie ma przyzwyczajenia, czego się boi, co najbardziej lubi robić. Dzięki temu może być najlepszym animatorem wieku dziecięcego – od organizacji zabaw, przez usuwanie niepotrzebnych przeszkód, aż po pomoc w nauce. I co najważniejsze, najlepsza ciocia zawsze wyczuje, gdy dzieje się coś nie tak i będzie się nie tylko śmiać z twoim dzieckiem, ale też płakać, gdy nadejdzie taka konieczność. Ciocia z wujkiem nie sprzedają się marketingowo Jeżeli zatem ciocia i wujek to tak ważne osoby w życiu każdego małego człowieka, to dlaczego nadal są pomijani przez popkulturę i społeczeństwo? Razem z moją ekspertką zastanowiłyśmy się nad tym i doszłyśmy do wniosku, że jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. - Marketingowo się nie sprzedają. Sprzedają się rodzice, dziadkowie. A to są takie osoby gdzieś dochodzące do naszego życia. Jak pamiętam z dzieciństwa, gdy myślało się o cioci, to bardziej takiej cioci-babci. A w zasadzie o tej młodej cioci i w takiej kategorii kumpelskiej już nie. Książki bardzo lubią moralizowanie, że dorosły powinien dawać przykład. Patrząc na trop młodej cioci i wujka, którzy jeszcze sami kształtują swoją osobowość, to być może przez to są marginalizowani – tłumaczy Monika Korobowicz. Ten brak życiowego doświadczenia często też sprawia, że ciocia z wujkiem są pomijani nie tylko przez popkulturę, ale też w rodzinie. A szczególnie ich zdanie na temat wychowywania dziecka. „Jak będziesz miała swoje dziecko…” Kiedy relacja między ciocią i siostrzenicą jest zażyła i ciocia jest często obecna w życiu rodzinnym, oczywiste jest, że mimo młodego wieku, może mieć swoje przemyślenia na pewne tematy. Czasami wtedy potrafi dojść do napięć. Bo w końcu, jak tak młoda osoba bez doświadczenia życiowego i rodzicielskiego ma czelność zwracać uwagę rodzicom czy dziadkom. Zaskoczę was, ale ta młoda osoba może najlepiej wiedzieć, co w danej chwili czuje wasze dziecko. Bo sama tym dzieckiem była stosunkowo niedawno. Wie z doświadczenia, że w tej chwili dziecko może czuć się niepewnie, że takie czy inne zachowanie rodziców lub dziadków jest w stanie wpłynąć na jego psychikę negatywnie. I uwaga cioci lub wujka nie ma na celu krytyki was jako rodziców – ma na celu dobro waszego dziecka, co powinno być dla was najwyższą wartością. Bo w końcu ostatecznie gracie razem do jednej bramki. Warto w takiej chwili zdać sobie sprawę z tego, że wszyscy mamy wpływ na wychowanie dziecka. Że każda osoba, którą ono spotyka w swoim życiu, jest w stanie dołożyć tę wartościową cegiełkę do jego rozwoju. Czy to babcia z dziadkiem, czy ciocia z wujkiem, czy może nasi przyjaciele lub ciocie z przedszkola. Kiedy ciocia sama staje się mamą Tylko jak to jest z tą grą do jednej bramki, gdy pojawia się wyzwanie w postaci kolejnego dziecka w rodzinie? Gdy ciocia sama staje się mamą. Tu mogą pojawić się zgrzyty w relacji ciocia-siostrzenica. Bo w końcu teraz to inne dziecko będzie dla niej najważniejsze. Tylko to nie tak i trzeba o tym z dzieckiem rozmawiać. Gdy na świecie ma się pojawić dziecko ukochanej cioci, trzeba do tematu podejść podobnie jak w momencie, gdy to jego rodzeństwo ma się urodzić. Czyli najpierw szczera, poważna rozmowa i zderzenie się z poważnym problemem poważnego malucha. Kto ma to zrobić? Mama? Nie, nie – ciocia! - W mojej książce poruszam ten temat. Ciocia spodziewa się dzidziusia, więc główny bohater Tolek jest zrozpaczony: „Ciocia już na pewno będzie wolała jego kuzyna Julka, o nim zapomni”. Ta złość dziecięca nie jest łatwa do przeanalizowania przez nie samo, nie ma jeszcze takich możliwości. Rola cioci i wujka jest tu bardzo ważna, żeby pokazać: „Hej, jesteś dla mnie nadal ważny, ciocia dalej cię kocha i zobacz, jak fajnie – będziemy mieć kolejną osobę do wspólnej zabawy”. Dziecko wtedy zdaje sobie sprawę, że zapowiada się faktycznie jeszcze fajniejsza zabawa – tłumaczy Monika Korobowicz. Ekspertka podkreśla też, że za tym muszą iść czyny. Dobrze by było, żeby ciocia np. przyszła z piłką i pokazała, że ta zabawa się nie zmieni. Bo do dziecka czyny przemawiają bardziej niż słowa. Ukochana ciocia i ukochany wujek to twój skarb w wychowaniu dziecka Wychowanie wielopokoleniowe dziś wydaje się być pieśnią przeszłości. Właśnie dlatego zapomnieliśmy o tym, jak ważne i rozwijające jest w życiu naszego dziecka. - Kiedyś mówiło się, że potrzeba całej wioski do wychowania dziecka. Zgubiliśmy tę mądrość przez to, że już nie żyjemy w wioskach, a rodziny są coraz bardziej rozrzucone. Rodzice wzięli na barki prawie całe wychowanie. Rodzice chcą dla swojego dziecka najlepiej, ale też powinni trochę odpuścić i pozwolić na to, żeby ktoś inny zdjął im ten ciężar z barków. A nie muszą się martwić o to, że zostawią dziecko z ciocią czy wujkiem na kilka godzin i całe ich wychowanie pójdzie gdzieś w zapomnienie – podsumowuje Monika Korobowicz. Jeżeli zatem macie ciocię i wujka pod ręką, wykorzystajcie ich od czasu do czasu. Nie myślcie o tym, że nie chcecie się narzucać, nie obawiajcie się, że to młodsze rodzeństwo zepsuje wam dzieci i nie próbujcie ograniczać jego roli w życiu waszych pociech. Im więcej kontaktu będą mieli, tym większe będzie wsparcie cioci i wujka, które na pewno odczujecie – czy to w tym momencie czy w przyszłości, gdy to wasze dzieci będą potrzebować wsparcia. "Tolek" to ciepła i pełna uroku seria Moniki Korbowicz, która pokazuje świat oczami dziecka. Napisana tym szczególnym dziecięcym językiem, który rozumieją mali czytelnicy, a który porusza serca dorosłych. Premiera pierwszej części pt. "Tolek i Ciociulka" zaplanowana została na 3 lipca 2026 roku. Monika Korobowicz (ur. 1991) to absolwentka Skandynawistyki Uniwersytetu Gdańskiego, mieszkanka Tczewa. Mama dwóch chłopców, którym wmawia, że jej praca w korporacji polega na bronieniu świata przed niebezpiecznymi produktami w rodzaju eksplodujących hulajnóg czy przegrzewających się misek dla kotów – co daje jej +10 do fajności w oczach synów. Skandynawska prostota i życie w zgodzie z naturą są bliskie jej sercu. W wolnym czasie (którego rzadko ma za dużo) piecze ciasta, lepi z gliny i jeździ na rowerze. Uwielbia krótkie city breaki, bo każda okazja do poznawania świata jest dobra.
„Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner”
Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze prawie trzy lata. Chciałam, żeby wszystko było idealne – pierwszy lot samolotem dzieci, pierwsze all inclusive i wspomnienia, do których będziemy wracać przez lata. Po wpadce z baklawą obiecałam sobie jednak, że przez resztę pobytu będę bardzo uważać, żeby znowu nie zrobić z siebie pośmiewiska. Nie przypuszczałam, że kilka dni później dwa zwykłe banany zafundują mi jeszcze większy stres.
Mąż śmiał się, że za bardzo przejmuję się tym, co pomyślą inni. – Magda, przecież nic takiego się nie wydarzyło – powtarzał. – Tobie łatwo mówić. Ja naprawdę myślałam, że wszyscy patrzą tylko na mnie. Od tamtej pory przy bufecie zachowywałam się niemal jak uczennica na egzaminie. Najpierw obserwowałam innych gości, dopiero potem sięgałam po jedzenie. Bałam się wziąć za dużo, bałam się zrobić coś niezgodnie z zasadami, bałam się nawet zapytać obsługę o cokolwiek. Mąż tylko się uśmiechał. – Jeszcze trochę i będziesz pytać kelnera, czy wolno ci nalać sobie herbaty. Dzieci poprosiły o banany Kilka dni później wybieraliśmy się na całodniowy rejs statkiem. W recepcji uprzedzono nas, że na pokładzie będzie można kupić przekąski, ale ceny są dość wysokie. – Mamusiu, możemy wziąć po bananie? – zapytała Hania. – Jak zgłodniejemy, zjemy je na statku. Spojrzałam na kosz z owocami. Widziałam wcześniej ludzi wychodzących z restauracji z jabłkami albo bananami w rękach, ale nie miałam pewności, czy hotel rzeczywiście na to pozwala. – Weźmy tylko dwa – powiedział mąż. – Przecież są dla dzieci. – A jeśli nie wolno? – Magda, to naprawdę tylko dwa banany. Schowałam je do naszej materiałowej torby i ruszyliśmy w stronę wyjścia. Kiedy usłyszałam, że mam się zatrzymać, serce stanęło mi w gardle Byliśmy już przy drzwiach restauracji, kiedy za plecami usłyszałam: – Proszę pani! Chwileczkę! Odwróciłam się i zobaczyłam kelnera, który szybkim krokiem szedł w naszym kierunku. Momentalnie zrobiło mi się gorąco. – Wiedziałam... – szepnęłam do męża. – Nie wolno było ich brać. – Poczekaj, może chodzi o coś innego. Kelner podszedł do mnie i wskazał torbę. – To banany dla dzieci? Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. – Tak... Przepraszam, jeśli nie można ich wynosić. Oddam je. Już chciałam wyjąć owoce z torby, ale kelner uśmiechnął się i pokręcił głową. Było mi głupio, ale z zupełnie innego powodu – Nie, proszę je zostawić – odpowiedział. – Proszę chwilkę poczekać. Zniknął na chwilę, a po minucie wrócił z papierową torbą hotelową. Delikatnie przełożył do niej banany, dołożył dwie małe butelki wody, dwa kartoniki soku i kilka serwetek. – Dla dzieci. W taką pogodę zawsze warto mieć coś do picia – powiedział z uśmiechem. Patrzyłam na niego zupełnie zaskoczona. – Bardzo dziękujemy... – Życzę państwu miłego rejsu. Kiedy wyszliśmy z restauracji, przez chwilę szliśmy w milczeniu. W końcu mąż spojrzał na mnie i uśmiechnął się. – Widzisz? Znowu sama dopisałaś sobie najgorszy scenariusz. Pokiwałam głową. – Chyba naprawdę. Największe bariery często nosimy w swojej głowie Wieczorem długo myślałam o całej sytuacji. Zrozumiałam, że po historii z baklawą zaczęłam doszukiwać się problemów tam, gdzie ich nie było. Tak bardzo bałam się zrobić coś nieodpowiedniego, że zapomniałam, po co właściwie przyjechaliśmy do Turcji. Mieliśmy odpocząć. Cieszyć się wspólnym czasem. Patrzeć, jak dzieci pierwszy raz w życiu zachwycają się ciepłym morzem i zachodem słońca. Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze bardzo długo. Szkoda byłoby zmarnować je na ciągłe zamartwianie się, co pomyślą inni. Od tamtego dnia obiecałam sobie, że zamiast doszukiwać się powodów do wstydu, zacznę po prostu cieszyć się chwilą. I chyba właśnie wtedy nasze prawdziwe wakacje naprawdę się zaczęły. Przeczytaj pierwszą część historii: „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
„Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
Jest mi wstyd na samo wspomnienie tamtego wieczoru. Wystarczyło kilka minut, żebym poczuła się jak najgorsza turystka w całym hotelu. Byłam przekonana, że robię dokładnie to, co wszyscy wokół, a dopiero później zrozumiałam, dlaczego kelnerzy wymieniali między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Najbardziej bolało mnie jednak to, że wszystko wydarzyło się na oczach moich dzieci.
Przez trzy lata odkładaliśmy z mężem pieniądze na zagraniczne wakacje. Takie porządne, w hotelu 4*. Zawsze było coś ważniejszego – remont, nowa pralka, zajęcia dla dzieci albo niespodziewane wydatki. Kiedy w końcu trafiliśmy na atrakcyjną ofertę wyjazdu do Turcji z opcją all inclusive, uznaliśmy, że dłużej nie ma sensu czekać. Byliśmy podekscytowani jak dzieci. – Wyobrażasz sobie? Przez tydzień nie będziemy gotować – śmiał się mój mąż. – I dzieci w końcu zobaczą ciepłe morze, a nie tylko ten lodowaty Bałtyk – odpowiedziałam. To miały być nasze pierwsze wakacje w takim standardzie. Nigdy wcześniej nie byliśmy w hotelu z ogromnym bufetem, nielimitowanymi przekąskami i deserami, które wyglądały jak z katalogu. Do tej pory jeździliśmy pod namiot do Stegny, jedliśmy pulpety ze słoików i kiełbaski z grilla. Chciałam, żeby dzieci spróbowały wszystkiego Już pierwszego wieczoru weszliśmy do restauracji i dosłownie zaniemówiłam. Stoły uginały się od jedzenia. Były dziesiątki sałatek, grillowane mięsa, świeże owoce, ciasta i desery, których nazw nawet nie znałam. Największe wrażenie zrobiła na mnie baklawa. – Mamo, co to jest? – zapytała Hania. – Nie wiem, ale wygląda przepysznie. Weźmiemy kawałek. Nałożyłam jeden. Potem drugi. – A może jeszcze ten? Przecież szkoda nie spróbować. Po chwili mój talerz był pełny słodkości. Dzieci zrobiły dokładnie to samo. – Przecież mamy zapłacone – powiedziałam do męża z uśmiechem. – Nie będziemy sobie odmawiać. On tylko wzruszył ramionami. – W sumie racja. To był dopiero początek. Zaczęliśmy zachowywać się tak, jakby jedzenie miało zaraz zniknąć Drugiego dnia przy śniadaniu nakładaliśmy na talerze po kilka rodzajów pieczywa, sery, owoce, naleśniki i ciastka. Przy basenie dzieci co chwilę przynosiły lody, a ja za każdym razem mówiłam: – Korzystajcie, przecież to wszystko jest w cenie. Po obiedzie zabieraliśmy do pokoju owoce i ciasteczka, bo wydawało mi się, że mogą przydać się później. – Schowaj jeszcze dwa banany do torby – szepnęłam do męża. – Dzieci zjedzą na plaży. Nie widziałam w tym nic złego. Myślałam, że tak robią wszyscy. Dopiero trzeciego dnia zauważyłam, że większość gości nakłada niewielkie porcje. Jeśli mieli ochotę na dokładkę, po prostu podchodzili jeszcze raz, z nowym, czystym talerzem. My natomiast wracaliśmy od bufetu z talerzami, które ledwo mieściły się na stoliku. Zrobiło mi się strasznie głupio Wieczorem usiedliśmy na tarasie restauracji. Dzieci pobiegły po desery, a ja nalewałam sobie herbatę. Nagle usłyszałam za plecami cichy głos. – Przepraszam panią. Odwróciłam się. Stał za mną kelner. – Czy mogę o coś poprosić? – Oczywiście. Uśmiechnął się bardzo uprzejmie. – Lepiej nakładać mniejsze porcje. Jeśli będzie pani miała ochotę, zawsze można wrócić po więcej. Szkoda jedzenia. Spojrzałam na stolik. Na talerzach moich dzieci zostały kawałki ciast, których nawet nie spróbowały. Obok leżały owoce, których nikt już nie zamierzał zjeść. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Bardzo przepraszam – odpowiedziałam cicho. Kelner skinął głową. To chyba jeszcze bardziej mnie zawstydziło. Najważniejszą lekcję dostałam od własnego syna Kiedy wróciliśmy do pokoju, długo nie mogłam zasnąć. Wciąż myślałam o tej rozmowie. Dopiero rano mój dziesięcioletni Kuba powiedział coś, co zapamiętam na długo. – Mamo, możemy dziś brać mniej jedzenia? Spojrzałam na niego zdziwiona. – Dlaczego? – Bo wczoraj chciałem spróbować wszystkiego, a potem było mi szkoda wyrzucać. Lepiej wziąć trochę i wrócić drugi raz. Uśmiechnęłam się. – Masz rację. Od tamtej chwili dokładnie tak robiliśmy. Nakładaliśmy niewielkie porcje, wracaliśmy po dokładki i wybieraliśmy tylko to, na co naprawdę mieliśmy ochotę. Okazało się, że dzięki temu jedliśmy spokojniej, próbowaliśmy więcej nowych potraw i nic nie trafiało do kosza. Pod koniec wyjazdu ten sam kelner zatrzymał się przy naszym stoliku. – Widzę, że już państwo wiedzą, jak działa all inclusive – powiedział z uśmiechem. Roześmialiśmy się wszyscy. Wracając do Polski, zrozumiałam, że największym luksusem na takich wakacjach nie jest możliwość nakładania jedzenia bez ograniczeń. Prawdziwy luksus polega na tym, że nie trzeba się spieszyć ani brać wszystkiego naraz, bo następnego dnia bufet znowu będzie pełny. A moje dzieci dostały przy okazji lekcję, której nie nauczyłby ich żaden przewodnik po Turcji – że z jedzenia warto korzystać z głową, nawet wtedy, gdy wydaje się, że jest go bez końca. Przeczytaj dalszą część tej historii: „Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner” Czytaj także: „Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec” „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące” „Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci”
„Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski”
Zawsze czekałam na wakacyjne odwiedziny córki i wnuków. Tęskniłam za nimi, piekłam ich ulubione ciasta i planowałam wspólne spacery. Tym razem już po dwóch dniach miałam ochotę spakować ich walizki i odwieźć na dworzec. Nigdy nie przypuszczałam, że własna córka sprawi, iż we własnym domu poczuję się jak pokojówka.
Mieszkam niedaleko jeziora, w niewielkim domu z ogrodem. Odkąd córka wyszła za mąż i przeprowadziła się prawie czterysta kilometrów ode mnie, widujemy się głównie w święta i latem. Dlatego, kiedy zadzwoniła z pytaniem, czy mogą przyjechać na dwa tygodnie z dziećmi, nawet się nie zastanawiałam. – Mamo, wynajem nad jeziorem kosztuje fortunę. Pomyśleliśmy, że może spędzimy urlop u ciebie. – Przecież wiesz, że zawsze jesteście mile widziani – odpowiedziałam. Przez kilka dni przygotowywałam dom. Zmieniłam pościel, zrobiłam zakupy, upiekłam sernik i drożdżówki dla wnuków. Cieszyłam się jak dziecko. Pierwszy wieczór był cudowny. Rozmowy do późna, śmiech dzieci, wspólna kolacja. Pomyślałam, że zapowiadają się piękne dwa tygodnie. Szybko zrozumiałam, jaką rolę mi wyznaczono Następnego dnia córka zeszła do kuchni około dziewiątej. – Mamo, zrobisz jajecznicę? Dzieci są głodne. Nie zrobiło mi to różnicy. W końcu są u babci. Potem usłyszałam: – Mogłabyś zostać z małym? Chcemy z Tomkiem wyskoczyć na rowery. Po południu: – Mamo, nastawisz pranie? I jakbyś mogła rozwiesić, bo wrócimy późno. Wieczorem: – Ale super, że jesteś. Nawet nie muszę zmywać. Zaśmiała się. Ja już nie. Każdy kolejny dzień wyglądał podobnie. Wstawałam pierwsza, przygotowywałam śniadanie dla sześciu osób, sprzątałam po wszystkich, robiłam zakupy, gotowałam obiady, pilnowałam wnuków, rozwieszałam pranie i zmywałam naczynia. Moja córka z zięciem wychodzili na plażę, do restauracji, na kajaki albo po prostu leżeli na leżakach w ogrodzie. – Mamo, przecież ty lubisz gotować – słyszałam. – Mamo, dzieci najlepiej czują się z tobą. – Mamo, odpoczniesz, jak wyjedziemy. To ostatnie zdanie bolało mnie najbardziej. Pękłam przy kolacji Dziewiątego dnia usiadłam do stołu z miską gorącej zupy. Nie zdążyłam nawet wziąć pierwszej łyżki. – Mamo – odezwała się córka. – Jutro mogłabyś zrobić schabowe? Tomek ma ochotę. A dzieci pytały jeszcze o naleśniki. Spojrzałam na nią i po raz pierwszy od wielu lat nie ugryzłam się w język. – Aniu, powiedz mi... Wy przyjechaliście do mnie w odwiedziny czy do hotelu? Zapadła cisza. – Co masz na myśli? – zapytała zdziwiona. – To, że od ponad tygodnia nie pamiętam, kiedy ostatni raz wypiłam spokojnie kawę. Od rana do wieczora gotuję, piorę, sprzątam i zajmuję się dziećmi. A wy zachowujecie się tak, jakbym była obsługą. Córka przewróciła oczami. – Mamo, przesadzasz. Wtedy powiedziałam coś, czego sama się po sobie nie spodziewałam. – Mój dom to nie hotel Gołębiewski. A ja nie jestem pokojówką ani kucharką na etacie. Zięć powiedział coś, czego się nie spodziewałam Przez chwilę nikt się nie odzywał. Nagle odezwał się Tomek. – Mamo... ma mama rację. Spojrzałam na niego zaskoczona. – Ania, nawet nie zauważyliśmy, ile mama robi. Ja też. Zachowaliśmy się fatalnie. Moja córka spojrzała najpierw na niego, potem na mnie. – Naprawdę aż tak to wyglądało? – Naprawdę. Nie krzyczałam. Nie płakałam. Po prostu byłam zmęczona. Następnego dnia obudziłam się w innym domu Kiedy zeszłam rano do kuchni, usłyszałam śmiech wnuków. Na stole czekały kanapki. Zięć smażył jajecznicę. Córka wyjmowała naczynia ze zmywarki. – Dzień dobry, mamo – uśmiechnęła się niepewnie. – Dzisiaj masz wolne. Zaśmiałam się. – A od czego? – Od wszystkiego. Tego dnia pierwszy raz od ich przyjazdu poszłam sama nad jezioro z książką. Kiedy wróciłam, obiad był już gotowy. Wieczorem córka usiadła obok mnie na tarasie. – Przepraszam – powiedziała cicho. – Chciałam odpocząć od codzienności i nawet nie zauważyłam, że całą tę codzienność przerzuciłam na ciebie. Ścisnęłam jej dłoń. – Wiesz, kochanie... Babcia też ma prawo mieć wakacje. Od tamtej pory, kiedy przyjeżdżają do mnie na dłużej, obowiązuje jedna zasada. Każdy dokłada coś od siebie. Jedni robią śniadanie, inni obiad, ktoś sprząta po kolacji, ktoś zabiera dzieci na spacer. Dzięki temu znowu mogę cieszyć się ich obecnością. Bo rodzina jest od tego, żeby odpoczywać razem, a nie kosztem jednej osoby. Zobacz także: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konfliktów między dziećmi, tęsknoty za domem, telefonów do rodziców i całej masy rzeczy, których nikt z zewnątrz nawet nie widzi. A jedna z mam oczekiwała, że codziennie będę jeszcze kontrolować, czy jej dziewięcioletni syn zmienił skarpetki. To był moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo niektórzy rodzice przerzucają swoją odpowiedzialność na innych. „Po miesiącu byłam bardziej zmęczona niż po całym roku szkolnym” Nie zrozumcie mnie źle. To nie dzieci były największym problemem. Większość naprawdę była fantastyczna. Tęskniły za rodzicami, czasem się pokłóciły, czasem marudziły. To normalne. Najbardziej męczyło mnie poczucie, że dla części rodziców wychowawca kolonijny ma być jednocześnie nauczycielem, opiekunem, psychologiem, pielęgniarką, animatorem, drugim rodzicem i osobistym asystentem ich dziecka. Po miesiącu wróciłam do domu kompletnie wyczerpana, wymęczona, jakbym harowała na kopalni. Przytuliłam swoją córkę i pomyślałam, że nigdy nie chciałabym, żeby w wieku dziewięciu czy dziesięciu lat potrzebowała obcej osoby do przypominania o zmianie skarpetek. Wyjazd nauczył mnie jeszcze jednej rzeczy. My, nauczyciele, naprawdę robimy znacznie więcej, niż wielu osobom się wydaje. A wychowawcy kolonijni zasługują na ogromny szacunek. Dopóki sama tego nie przeżyłam, nie miałam pojęcia, jak ogromna odpowiedzialność spoczywa na ich barkach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Praca wychowawcy kolonijnego to nie wakacje z dziećmi, lecz odpowiedzialność przez całą dobę. To właśnie dlatego organizatorzy podkreślają, że samodzielność dziecka przed pierwszym wyjazdem ma ogromne znaczenie. Historia naszej czytelniczki pokazuje również szerszy problem. Rodzice chcą mieć pewność, że ich dzieci będą pod dobrą opieką, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednak opiekun kolonijny nie jest w stanie zastąpić każdemu dziecku rodzica i wyręczać go w codziennych czynnościach. Czasem najlepszym prezentem, jaki możemy dać dziecku przed wakacyjnym wyjazdem, jest nauczenie go podstawowej samodzielności jeszcze w domu. Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
„Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
Kiedy wyjęłam ze skrzynki białą kopertę, byłam przekonana, że to kolejna reklama albo rachunek za prąd. W środku znalazłam jednak coś, czego kompletnie się nie spodziewałam – dokładne wyliczenie kosztów zabaw moich dzieci i krótki list od sąsiadki. W pierwszej chwili aż się zagotowałam. Byłam pewna, że przekroczyła wszelkie granice.
Byłam przekonana, że trafiła nam się sąsiadka o złotym sercu, która po prostu uwielbia dzieci. Nawet przez chwilę nie zastanowiłam się, ile kosztuje ją moja wygoda. Dopiero koperta znaleziona w skrzynce uświadomiła mi, że czasem można wykorzystywać czyjąś dobroć, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Dzieci pokochały ogród pani Zosi bardziej niż własny Mieszkamy na spokojnym osiedlu domów jednorodzinnych. Nasz ogród jest niewielki – trochę trawy, piaskownica i stary hamak. Tuż obok mieszka pani Zosia, emerytowana nauczycielka. Jej ogród wygląda zupełnie inaczej. Kilka lat temu syn z synową postawili tam ogromną trampolinę, drewniany domek, huśtawki i niewielki basen. Wszystko z myślą o wnukach, które przyjeżdżały do niej na wakacje. Tamtego lata wnuki miały przyjechać dopiero w sierpniu. Któregoś dnia pani Zosia sama zagadnęła mnie przez płot. – Kasiu, niech dzieci przyjdą się pobawić. I tak siedzę w ogrodzie, a samej trochę mi się nudzi. Moje dzieci nie trzeba było namawiać dwa razy. Siedmioletni Antek i pięcioletnia Zosia dosłownie zakochali się w tamtym ogrodzie. Wracali wieczorem zmęczeni, szczęśliwi i opowiadali o kolejnych zabawach. – Mamo, pani Zosia zrobiła nam lemoniadę! – A później piekliśmy naleśniki! – I jeszcze puszczaliśmy bańki! Słuchałam tego z uśmiechem. Cieszyłam się, że dzieci mają takie wakacje, a ja mogę spokojnie popracować z domu. Nawet nie zauważyłam, kiedy stało się to codziennością Po kilku dniach przestałam pytać panią Zosię, czy to na pewno nie problem. Rano dzieci jadły śniadanie, zakładały czapki i już stały przy furtce. – Mamo, możemy iść? – Jasne. Tylko wróćcie na obiad. Czasem nawet nie odprowadzałam ich do sąsiadki. Wiedziałam, że furtka jest otwarta, a pani Zosia od rana krząta się po ogrodzie. Wieczorem odbierałam dzieci i słyszałam kolejne opowieści. – Dzisiaj były lody! – Pani Zosia kupiła truskawki! – Malowaliśmy kredą cały podjazd! – A jutro mamy zrobić zawody w puszczaniu baniek! Śmiałam się razem z nimi. – Ale was rozpieszcza. Pani Zosia tylko machała ręką. – Daj spokój. Wakacje są od tego, żeby dzieci miały frajdę. Ani razu nie przyszło mi do głowy, żeby kupić po drodze kilogram truskawek, sok do lemoniady albo choćby paczkę lodów. Byłam przekonana, że skoro sama ich zaprasza, to sprawia jej to przyjemność. Najpierw się oburzyłam Po tygodniu znalazłam w skrzynce białą kopertę. Byłam pewna, że to jakiś rachunek za prąd albo ulotka. W środku leżała kartka. Na górze widniał napis: „Tydzień wakacji Antka i Zosi”. Niżej było staranne wyliczenie. 3 cytryny – 12 zł 2 litry soku – 16 zł Kilogram truskawek – 18 zł Lody – 22 zł Mąka, jajka i mleko na naleśniki – 17 zł Kreda – 8 zł Bańki mydlane – 10 zł Na samym dole ktoś dopisał: Razem: 103 zł. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Naprawdę? – powiedziałam na głos. – Policzyła dzieciom nawet kredę? Byłam wściekła. Już miałam iść do sąsiadki z pieniędzmi i powiedzieć jej kilka gorzkich słów, kiedy zauważyłam, że pod rachunkiem leży jeszcze druga kartka. Ostatnie zdanie zmieniło wszystko Usiadłam przy stole i zaczęłam czytać. „Droga Kasiu. Nie chcę od Ciebie ani złotówki. Ten rachunek przygotowałam tylko dlatego, że chyba obie przestałyśmy zauważać, iż codzienna opieka nad dziećmi to nie tylko czas, ale też zwykłe wydatki. Bardzo polubiłam Antka i Zosię. Są grzeczne, ciekawe świata i każdego dnia wnosiły do mojego domu mnóstwo radości. Jeśli znów będą chciały przychodzić, zawsze będą mile widziane. Następnym razem wystarczy jednak, że czasem zapytasz, czy czegoś nie potrzeba. Albo przyniesiesz cytryny na lemoniadę. To naprawdę wystarczy”. Czytałam ten list kilka razy. Najbardziej zabolało mnie ostatnie zdanie. „Nie chodzi o pieniądze. Najbardziej brakowało mi zwykłego: »Dziękuję, pani Zosiu«.” Pobiegłam do niej jeszcze tego samego dnia Nie czekałam ani chwili. Wzięłam koszyk, włożyłam do niego truskawki, cytryny, sok, lody i jeszcze świeże drożdżówki z piekarni. Zapukałam do furtki. Pani Zosia siedziała z dziećmi pod parasolem i właśnie czytała im książkę. – Mogę na chwilę? – zapytałam cicho. Uśmiechnęła się. – Oczywiście. Od razu zaczęłam przepraszać. – Nawet nie zauważyłam, kiedy to wszystko stało się dla mnie czymś oczywistym. Byłam przekonana, że skoro sama zaprasza pani dzieci, to naprawdę niczego pani nie potrzeba. Pani Zosia poklepała mnie po dłoni. – Kasiu, mnie nie chodziło o te sto złotych. – To o co? Uśmiechnęła się smutno. – Przez tydzień ani razu nie zapytałaś, czy nie kupić soku albo owoców. W pewnym momencie poczułam się trochę jak wakacyjna świetlica. A przecież jestem tylko sąsiadką. Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. Miała rację. Od tamtej rozmowy dzieci nadal bawią się u pani Zosi. Jest jednak jedna zasadnicza różnica. Co kilka dni przynoszą koszyk z owocami, domowe ciasto albo składniki na wspólne naleśniki. A kiedy wracają do domu, pierwsze, o co pytam, brzmi: „Podziękowaliście pani Zosi?”. Bo zrozumiałam, że dobroć drugiego człowieka bardzo łatwo uznać za coś oczywistego. A wtedy przestaje być prezentem i zaczyna przypominać obowiązek. Zobacz także: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mąż wrócił z delegacji w Hiszpanii dziwnie milczący. Gdy rozpakowywałam jego walizkę, z bocznej kieszeni wypadło małe zawiniątko” „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do pokoju i zrobić to porządnie. Bez krzyków. Bez zawstydzania. Po prostu konsekwentnie. „Do domu wrócił zupełnie inny chłopak” Największe zaskoczenie przyszło jednak po powrocie. Pierwszego dnia po obiedzie syn sam zaniósł talerz do zmywarki. Drugiego dnia pościelił łóżko. Trzeciego przypomniał młodszej siostrze, żeby spakowała bidon przed wyjazdem na basen. Patrzyłam na niego i zastanawiałam się, co się stało z tym chłopcem, który jeszcze dwa tygodnie wcześniej wołał mnie z drugiego pokoju, żebym podała mu ładowarkę leżącą pół metra od niego. Dzisiaj wiem jedno: to nie obóz zmienił mojego syna. To obóz pokazał mi, jak bardzo ja sama utrwalałam jego złe nawyki. Chciałam mu pomagać, wyręczałam go z miłości, tłumaczyłam sobie, że jest jeszcze mały. A on po prostu nie miał okazji nauczyć się samodzielności. Komentarz redakcji Telefony z płaczem w pierwszych dniach obozu nie są niczym niezwykłym. Dla wielu dzieci to pierwszy dłuższy wyjazd bez rodziców, a nowe obowiązki i konieczność radzenia sobie samemu mogą być stresujące. Jednocześnie właśnie takie wyjazdy często stają się najlepszą lekcją samodzielności. Historia naszej czytelniczki pokazuje, że czasem największą zmianę przechodzą nie tylko dzieci, ale także rodzice. Z miłości bardzo łatwo wejść w rolę osoby, która wszystko przypomina, podaje i wyręcza. Tymczasem dzieci zwykle potrafią znacznie więcej, niż nam się wydaje – trzeba im tylko dać szansę, by mogły się o tym przekonać. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Mam dość, że córka traktuje mnie jak służącą: niańczę wnuki, gotuję, sprzątam. Twierdzi, że jestem za stara na własne życie”
Letnie upały, długie podróże, dekoncentracja: 5 kluczowych zasad bezpieczeństwa dla rodzin w podróży samochodem
CYBEX przedstawia najważniejsze wskazówki dotyczące letnich podróży oraz pokazuje, jak inteligentne technologie mogą wspierać rodziców w trakcie podróży.
Dla wielu rodzin wakacje oznaczają długo wyczekiwane podróże samochodowe i czas spędzony razem. Jednak wysokie temperatury, długie trasy oraz zmiany codziennej rutyny mogą stanowić dodatkowe wyzwania podczas podróżowania z małymi dziećmi. Od kontrolowania temperatury w pojeździe po zapewnienie prawidłowego zabezpieczenia dziecka – rodzice muszą jednocześnie brać pod uwagę wiele czynników. Z myślą o bezpiecznym podróżowaniu CYBEX przedstawia pięć kluczowych zasad bezpieczeństwa i pokazuje, jak inteligentne technologie, takie jak SensorSafe, mogą zapewnić dodatkowe wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w trakcie podróży. Bezpieczeństwo zaczyna się przed wyjazdem Przed wyruszeniem w trasę rodzice powinni upewnić się, że zarówno pojazd, jak i fotelik dziecięcy są odpowiednio przygotowane do podróży. Foteliki samochodowe powinny spełniać najnowszą normę R129, być prawidłowo zamontowane oraz dopasowane do wzrostu i wagi dziecka. Nie należy używać fotelików, które brały udział w wypadku lub mają nieznaną historię. Dla najmłodszych dzieci najbezpieczniejszą opcją pozostaje podróż tyłem do kierunku jazdy. Przepisy wymagają jej co najmniej do 15. miesiąca życia i 76 cm wzrostu, jednak eksperci rekomendują jak najdłuższe utrzymanie tej pozycji – najlepiej nawet do około czwartego roku życia, jeśli konstrukcja fotelika na to pozwala. W przypadku przejścia na jazdę przodem, po spełnieniu minimalnych wymagań prawnych, testy ADAC wskazują, że poziom ochrony porównywalny z jazdą tyłem można osiągnąć tylko wtedy, gdy fotelik posiada zintegrowany system poduszki powietrznej, jak w modelu CYBEX Anoris T2. Pięć zagrożeń, których powinni unikać rodzice 1. Podróż w najgorętszych godzinach dnia Małe dzieci są szczególnie wrażliwe na wysokie temperatury, ponieważ ich organizm gorzej radzi sobie z regulacją ciepła niż u starszych dzieci i dorosłych. Jeśli to możliwe, podróż należy planować na chłodniejsze godziny poranne lub wieczorne. Unikanie godzin szczytu pomaga również skrócić czas spędzany w korkach, gdzie temperatura w pojeździe może szybko wzrosnąć. 2. Bagatelizowanie tempa nagrzewania się samochodu Nawet przy umiarkowanej temperaturze na zewnątrz wnętrze samochodu może nagrzewać się bardzo szybko i osiągać niebezpieczny poziom w ciągu kilku minut. Przed rozpoczęciem podróży należy przewietrzyć pojazd, utrzymywać komfortową temperaturę w kabinie i nigdy nie zostawiać dziecka samego w samochodzie. Dla dodatkowego bezpieczeństwa CYBEX SensorSafe umożliwia stały monitoring podczas jazdy. System składa się z inteligentnego klipsa mocowanego do uprzęży dziecka, który łączy się przez Bluetooth z aplikacją w smartfonie. Po aktywacji monitoruje kluczowe parametry bezpieczeństwa i wysyła powiadomienia w czasie rzeczywistym. Gdy temperatura w pojeździe jest zbyt wysoka lub zbyt niska, rodzic otrzymuje natychmiastowy alert. 3. Przekonanie, że pozostawienie dziecka w samochodzie „nie może się zdarzyć” Do takich sytuacji dochodzi najczęściej w wyniku zmiany rutyny, zmęczenia, stresu lub chwilowej utraty koncentracji – i mogą dotknąć każdego. SensorSafe został zaprojektowany jako dodatkowe zabezpieczenie w takich przypadkach. Jeśli system wykryje, że dziecko mogło zostać w samochodzie, wysyła natychmiastowe powiadomienie do opiekuna. W przypadku braku jego reakcji może powiadomić wskazane kontakty alarmowe, udostępniając przy tym lokalizację pojazdu. 4. Zbyt długa jazda bez przerwy Długie podróże są wymagające zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Regularne przerwy są kluczowe dla komfortu, nawodnienia i samopoczucia. Eksperci zalecają zatrzymywanie się co najmniej co dwie godziny, aby dziecko mogło się poruszać, rozprostować i schłodzić. Funkcja „Take a Break” w SensorSafe przypomina o konieczności przerwy po dwóch godzinach podróży. 5. Przegapienie kluczowych sygnałów bezpieczeństwa podczas jazdy Podróże mogą być dynamiczne i wymagające, co utrudnia ciągłe monitorowanie sytuacji na tylnym siedzeniu. SensorSafe pomaga pozostawać w kontakcie z bezpieczeństwem dziecka przez cały czas. Jeśli dziecko odepnie klips i przestanie być prawidłowo zabezpieczone, system natychmiast aktywuje sygnał dźwiękowy i wysyła powiadomienie na smartfon. Inteligentna technologia dla większego spokoju SensorSafe, zaprojektowany z myślą o niemowlętach i małych dzieciach, łączy zaawansowaną technologię czujników z codzienną praktycznością. Po zapięciu klipsa system automatycznie się aktywuje i stale monitoruje kluczowe parametry bezpieczeństwa. Kontrola temperatury, ochrona przed pozostawieniem dziecka w samochodzie, alerty zapięcia pasów bezpieczeństwa oraz przypomnienia o przerwach w jeździe – wszystko to sprawia, że rodzice mogą czuć się bezpieczniej. W intensywnym okresie wakacyjnych podróży takie rozwiązania stanowią dodatkowe wsparcie, pozwalając rodzinom skupić się na wspólnym czasie. Więcej informacji: www.cybex-online.com. O CYBEX Założona przez Martina Posa w 2005 roku marka CYBEX oferuje szerokie portfolio produktów, obejmujące foteliki samochodowe, wózki dziecięce, rozwiązania do wnętrz, nosidła oraz akcesoria. Celem marki jest zapewnianie nowoczesnym rodzinom bezpiecznych i komfortowych rozwiązań dopasowanych do ich stylu życia. Wszystkie produkty tworzone są zgodnie z zasadą innowacyjności CYBEX D.S.F., łącząc charakterystyczny design, najwyższe standardy bezpieczeństwa oraz inteligentną funkcjonalność – fundamenty codziennego życia „for all tomorrow’s people.”
Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Właśnie układam wakacyjny grafik dla moich dzieci – sześcioletniego Leona i dziewięcioletniej Weroniki. I powiem Wam szczerze: mam ochotę rzucić tym wszystkim i po prostu się rozpłakać. Kolejny rok z rzędu państwo funduje nam ten sam, absurdalny surwiwal. Szkoła zamyka drzwi na klucz, a pracujący rodzice zostają zepchnięci na margines. Uważam, że czas skończyć z tym fikcyjnym systemem, który udaje, że we współczesnym świecie matka i ojciec mogą nagle zniknąć z pracy na dwa miesiące. Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora, bo my, rodzice, też mamy prawo do normalnego życia, do pracy bez wiecznego poczucia winy i do odrobiny prawdziwego urlopu.
Gdzie upchnąć dzieciaki, żeby przetrwać lipiec i sierpień? Oferty prywatnych firm zalewają skrzynki mailowe, ale ich ceny to jakaś totalna abstrakcja. Półkolonie jeździeckie, obozy programowania, warsztaty artystyczne − brzmi to wszystko pięknie, dopóki człowiek nie dostanie faktury do zapłacenia. A państwo mówi nam wprost: masz dzieci, to płać albo kombinuj. Opieka nad dziećmi w wakacje to finansowy koszmar dla rodziców My z mężem zarabiamy normalne, przeciętne pieniądze, spłacamy kredyt hipoteczny. Przy obecnych cenach jedzenia i rachunków wydanie kilku tysięcy złotych na komercyjne dyżury dla dwójki dzieciaków na dwa miesiące to po prostu czyste wariactwo. Przez to nasze lato od lat przypomina smutną sztafetę. Mąż bierze urlop na początku lipca, ja na początku sierpnia. W efekcie mijamy się w przedpokoju jak obcy ludzie. Od lat nie spędziliśmy jako małżeństwo ani jednego wspólnego dnia na plaży czy w lesie. Jesteśmy wiecznie zmęczeni, poirytowani i spłukani z oszczędności, które w całości pożera ten wakacyjny potwór logistyczny. To nie jest normalne rodzicielstwo, to jest ciągła walka o przetrwanie. Świetlice szkolne powinny ratować rodziców w wakacje Zastanawiam się, dlaczego gigantyczne, bezpieczne budynki publicznych podstawówek stoją puste i bezużyteczne przez ponad sześćdziesiąt dni w roku. Przecież to są obiekty utrzymywane z naszych podatków! Dlaczego nikt w ministerstwie nie pójdzie po rozum do głowy i nie zrozumie, że świetlice szkolne w wakacje uratują budżety młodych rodzin? Gdyby państwo zorganizowało w szkołach miejskie, rotacyjne dyżury, gdzie dzieci miałyby zapewnioną opiekę, obiad i bezpieczną zabawę z rówieśnikami chociaż do godziny osiemnastej, odetchnęłyby miliony ludzi w tym kraju. Moglibyśmy normalnie pracować, bez strachu, że szef straci cierpliwość, kiedy po raz kolejny próbujemy robić telekonferencję z dzieckiem wiszącym na ramieniu. Dzieciaki spędzałyby ten czas w znanym sobie, bezpiecznym otoczeniu, zamiast gapić się w ekrany tabletów w dusznych mieszkaniach. Taka świetlica nie musi być przecież całkiem darmowa. Z pocałowaniem ręki zapłacę rozsądną kwotę za posiłki i materiały do zajęć, ale niech to będą stawki dla ludzi, a nie ceny z kosmosu dyktowane przez prywatny rynek, który żeruje na naszej desperacji. Jak sobie radzić bez pomocy dziadków? Najbardziej dobija mnie jednak ten powszechny, społeczny chłód i komentarze, które słyszę od starszego pokolenia. Kiedy mówię mojej mamie czy teściowej, że nie mam już siły na to wakacyjne kombinowanie, słyszę ciągle tę samą śpiewkę: za naszych czasów dzieci biegały z kluczem na szyi od rana do nocy i nikt nie robił problemu. Tylko że świat się zmienił. Jak zorganizować czas dziecku w mieście bez pomocy dziadków, kiedy oboje musimy wyrobić swoje osiem godzin przy biurku, a puszczenie sześcio- czy dziewięciolatka samopas na osiedle to skrajna nieodpowiedzialność? Jesteśmy zakładnikami systemu, który udaje, że nas nie widzi. Rodzice też mają prawo do wakacji, do oddechu i do tego, by nie spędzać lata na skraju załamania nerwowego, kombinując z fałszywymi zwolnieniami lekarskimi, żeby tylko dociągnąć do września. Piszę ten list do Waszego portalu, bo wiem, że na internetowych forach jest nas cała masa. Dziewczyny, powiedzcie mi szczerze, jak Wy to ogarniacie? Też czujecie, że państwo zostawiło Was z tym całkiem same, czy macie jakieś swoje patenty na przetrwanie lipca i sierpnia w mieście bez bankructwa? Bo ja w tym roku naprawdę opadam już z sił. Pozdrawiam, Marta z Poznania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
Algorytm żongluje naszymi potrzebami. Czy decyzję o posiadaniu dziecka też pozwolisz mu podjąć?
Social media są nieubłagane. Raz wpadamy w bańkę super-mam i chcemy mieć dziecko, żeby za chwilę na dobre przerazić się rodzicielstwem. Tak algorytm żongluje naszymi emocjami. Czy da się temu zaradzić?
Kiedy w kobiecie zaczyna rodzić się potrzeba i chęć posiadania dziecka? Dobre pytanie. Czasami pojawia się samoistnie, gdy jest już gotowa na zostanie mamą. Niekiedy ma wiele wspólnego z tym, że bliskie osoby zostają rodzicami i też chcemy stworzyć własną rodzinę. A bywają momenty, kiedy… działa na nas parentingowy influencing. I dzieje się tak coraz częściej. Pytanie tylko, czy ten piękny obrazek na profilu gwiazdy X czy Y, który jest zaledwie wycinkiem rzeczywistości, to naprawdę nasza potrzeba i chęć, czy może sugestia algorytmu, który zaczyna wywierać na nas presję. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna być racjonalnie podjęta przez dwójkę ludzi, którzy zamierzają wychować swoje potomstwo. Powinni oni być pewni tego, że to jest odpowiedni moment – zarówno pod względem psychologicznym, jak i ekonomicznym. Ważne, aby świadomie podjęli tę decyzję i byli o tym przekonani. Gorzej, gdy do głosu dochodzą zewnętrzne bodźce - i nie mówię tu akurat o presji społecznej, która często jest dominantą w decyzji o potomstwie. Chodzi o coś jeszcze bardziej szkodliwego – social media. Algorytm żongluje naszymi potrzebami Niemal każdego dnia scrollujemy social media – z reguły w celach rozrywkowych. Od dawna wiemy już jednak, że to, co widzimy na ekranie swojego telefonu, nie jest przypadkowe. Im częściej zatrzymujemy się przy jakiejś treści, tym więcej tego typu materiałów później nam się wyświetla. Często bywa też tak, że rozmawiamy o czymś lub wyszukujemy czegoś w sieci, a potem widzimy reklamy tych produktów czy „potrzeb”. Właśnie tak działa algorytm, który w dobie mediów społecznościowych stał się dla nas wyrocznią. Algorytm Instagrama czy TikToka ma potężny wpływ na człowieka. Choć wydawać nam się może, że wiemy już wszystko o social mediach i nie pozwalamy sobie wpaść w ich pułapkę, działa on jak cyfrowe zwierciadło i potęguje nasze emocje. Gdy bowiem kolejny raz na dłużej zatrzymujemy się na materiałach związanych z macierzyństwem – np. filmiku gwiazdy, która jest w ciąży lub poleca książeczki dla dzieci, wtedy zaczynają nam się wyświetlać podobne treści. Im dłużej je oglądamy, tym jest ich więcej i siłą rzeczy nasz feed na Instagramie może zacząć przypominać poradnik dla przyszłej matki, choć nawet nie jesteśmy w ciąży lub do głowy nam nie przyszło, aby w niej być. Wtedy automatycznie pojawia się myśl, że wszyscy w naszym wieku już mają dzieci czy są w ciąży. A to zaczyna wywierać presję – co ze mną nie tak, dlaczego nie czuję instynktu macierzyńskiego, czy jak jeszcze chwilę poczekam, to będzie już za późno na dziecko? Gonitwa myśli może prowadzić do dwóch druzgocących zjawisk. Dlaczego druzgocących? Bo są w stanie sprawić, że zrobimy coś wbrew sobie i później będziemy tego żałować. Bańka baby fever i regretting motherhood Są dwa skrajne zjawiska, które mogą zostać wywołane przez algorytm social mediów. Wszystko zależy od tego, w którą „bańkę” wpadniemy, przeglądając Instagram lub TikToka. Bańka baby fever może wzmacniać pragnienie posiadania dziecka przez idealizację rodzicielstwa. Gdy widzimy filmiki, na których mała córeczka mówi swojej mamie, że ją kocha, cała rodzinka wspólnie spędza wakacje, bawiąc się w basenie, tata zrywa czereśnie z drzewa razem ze swoim synem lub wspólnie grają w piłkę, wydaje nam się, że bycie rodzicem jest usłane różami. Nikt bowiem nie pokazuje na Instagramie nieprzespanych nocy, problemów z karmieniem czy frustracji związanej z wychowywaniem nastolatka. Nie, algorytm wypycha nam tylko te piękne obrazki, które mogą sprawić, że nasz pogląd na macierzyństwo będzie zniekształcony. Z kolei tzw. regretting motherhood pokazuje macierzyństwo w złym świetle. Jeżeli wpadniemy w bańkę, w której nieustannie będziemy obserwować, że rodzicielstwo jest związane z bolesnym porodem, utratą pieniędzy, szans i wolności, permanentnym zmęczeniem może to doprowadzić do lęku przed zajściem w ciążę. A to sprawi, że zaczniemy odkładać decyzję o posiadaniu dziecka – nawet jeżeli wydawało nam się, że jesteśmy już na nie gotowi. Każde z tych zjawisk może sprawić, że decyzja o posiadaniu dziecka nie zostanie przez nas podjęta w zgodzie z naszą potrzebą i poczuciem wartości, a dlatego, że algorytm stworzył nam rzeczywistość, która sprawiła, że macierzyństwo wydało nam się fajne lub nie. Czas ucieka, a FOMO jest coraz silniejsze Istnieje też zjawisko FOMO (Fear of Missing Out) polegające na strachu przed przegapieniem czegoś i poczuciu, że tracimy coś ważnego. W kontekście rodzicielstwa może się objawiać takimi myślami: „wszyscy moi znajomi mają już dzieci”, „jeżeli nie zdecyduję się teraz, może nie będę miała szansy”, „skoro wszyscy mają dzieci, może ja też powinnam”. W jednej chwili jesteśmy nakręcone strachem, że tracimy coś ważnego, w drugiej możemy mieć poczucie, że jeżeli zdecydujemy się na dziecko, zniszczymy swoje dotychczasowe życie i np. możliwość beztroskiego podróżowania, imprezowania itd. Skacząc od jednego algorytmu do drugiego, łatwo wpaść w permanentny lęk związany z tym, że tracimy coś na dobre, a nasze życie powinno wyglądać inaczej. W dobie mediów społecznościowych naprawdę trudno żyć własnym życiem i nie przejmować się tym, jak żyją inni. Gdy widzimy piękne zdjęcia z podróży u znajomych i influencerek, od razu mamy ochotę gdzieś polecieć. Gdy instagramer zajmujący się poleceniami restauracji je pyszną drożdżówkę z poziomkami, lecimy po nią i wydajemy bajońskie sumy na bułę z budyniem, choć w rzeczywistości równie pyszną lub nawet lepszą możemy mieć za ułamek tej ceny. A gdy widzimy piękną mamę z matchy córeczką, czujemy, że zaczyna nam się włączać chęć posiadania takiego słodkiego maleństwa, jednocześnie zapominając, że dziecko nie jest tylko od zdjęcia na Insta – to ogromny obowiązek i odpowiedzialność. Dlatego kluczowe jest, aby w tak ważnych kwestiach jak macierzyństwo, nie słuchać Instagrama. Gdy w głowie pojawi się myśl, że „pociąg ucieka” i to już czas, warto wyłączyć telefon, usiąść i zastanowić się nad tym, czy na pewno jesteśmy gotowe na dziecko. Jeżeli tak, może właśnie dostałyśmy bodziec, którego potrzebowałyśmy. Jeśli nie, niech nie algorytm dyktuje nam, kiedy zajść w ciążę. Wtedy niczego nie będziemy żałować, a wygra na tym także nasze dziecko.
„Tak rodzice narażają dzieci na all inclusive. Scena nad tureckim basenem przyprawiła mnie o dreszcze”
Razem z mężem i naszym sześcioletnim synkiem Nikosiem jesteśmy właśnie w Turcji na wakacjach. Wybraliśmy luksusowy hotel, świetne jedzenie, mnóstwo atrakcji, czyli klasyczny wypas. Myślałam, że spędzę ten tydzień w totalnym spokoju. Jednak to, co obserwuję tutaj każdego dnia na basenie, po prostu nie mieści mi się w głowie. Poziom bezmyślności i totalnej zlewki niektórych rodziców przekracza wszelkie granice. Wczoraj byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie mnie wmurowała.
Wszystko wydarzyło się wczoraj tuż po obiedzie, kiedy na zewnątrz panował największy upał. Nad głównym basenem grała głośna muzyka, wokół biegały dziesiątki maluchów, a dorośli oblegali bar z darmowymi drinkami. Moją uwagę zwróciła para z Polski, na oko trzydziestokilkulatkowie z dwójką dzieci, mniejszym chłopcem w wieku około trzech lat i trochę starszą dziewczynką. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą to fikcja w luksusowych kurortach Ci ludzie od samego rana zachowywali się tak, jakby przyjechali na urlop sami, a dzieci były tylko jakimś dodatkiem do bagażu. Siedzieli przy stoliku przy barze, sączyli kolorowe drineczki, głośno się śmiali i bez przerwy gapili w ekrany swoich smartfonów. W pewnym momencie ich młodszy synek, ten malutki brzdąc, podszedł sam do krawędzi głębokiego basenu dla dorosłych. Nie miał na sobie ani rękawków do pływania, ani żadnego koła, nic. Zaczął biegać po śliskich kafelkach tuż nad samą wodą, potykając się o cudze leżaki. Patrzyłam na to z rosnącym niepokojem i co chwilę zerkałam na jego rodziców. Oni nic. Matka poprawiała okulary przeciwsłoneczne, a ojciec właśnie zamawiał kolejną kolejkę. Kompletnie nie kontrolowali tego, co robi ich własne dziecko w odległości zaledwie kilkunastu metrów od nich. Dlaczego rodzice nie pilnują dzieci na wakacjach? Nagle stało się to, czego bałam się najbardziej. Mały chłopiec poślizgnął się na mokrej nawierzchni i z głośnym pluskiem wpadł prosto do głębokiej wody, w miejscu, gdzie dno schodziło na prawie dwa metry. Wokół było mnóstwo ludzi, ale przez ryczącą z głośników muzykę i ogólny gwar nikt z kąpiących się nie zauważył, że dziecko natychmiast poszło pod wodę. Maluch nie potrafił pływać, zaczął gwałtownie machać rączkami, walcząc o każdy łyk powietrza. Spojrzałam szybko na bar − jego rodzice dalej rozmawiali w najlepsze, odwróceni plecami do basenu. Nie myślałam ani sekundy i z krzykiem rzuciłam się do wody w ubraniu. Wyłowiłam tego małego, przerażonego dzieciaka, zanim zdążył na dobre zachłysnąć się wodą. Kiedy postawiłam go na brzegu, a mały zaczął zanosić się płaczem, dopiero wtedy jego matka łaskawie podniosła wzrok znad telefonu. I wiecie co było najgorsze? Zamiast mi podziękować, zamiast przytulić to trzęsące się ze strachu dziecko, zaczęła na mnie krzyczeć, że robię aferę, że ona przecież miała go na oku i że na basenie jest ratownik, więc mam się nie wtrącać w nie swoje sprawy. Odpowiedzialne rodzicielstwo a bezmyślność na urlopie Ta sytuacja otworzyła mi oczy na potworny problem, który widać w tym hotelu na każdym kroku. Ludzie płacą ciężkie pieniądze za urlop, wchodzą w tryb pełnego luzu i wydaje im się, że skoro hotel jest ogrodzony, a wokół kręcą się animatorzy, to ich dzieci są w stu procentach bezpieczne. Zostawiają trzylatki i czterolatki samopas w wodzie, a sami idą spać na leżakach albo piją od rana do wieczora. To nie jest relaks, to jest skrajna nieodpowiedzialność. Odpowiedzialne rodzicielstwo nie ma urlopu, nie da się go zawiesić na kołku w Turcji czy Egipcie tylko dlatego, że bar jest za darmo. Wysyłam ten list ku przestrodze dla wszystkich, którzy wybierają się w tym roku na zagraniczne wczasy z maluchami. Błagam Was, nie spuszczajcie swoich dzieci z oczu ani na sekundę, zwłaszcza nad wodą. Głośna muzyka, drinki i ekrany telefonów to najgorsi doradcy na urlopie. Ja po wczorajszym dniu mam po prostu traumę i za każdym razem, gdy Nikoś podchodzi do wody, serce staje mi w gardle. Nie bądźcie tacy jak tamta para z baru, bo sekunda nieuwagi może kosztować życie Waszego dziecka, a żadne all inclusive nie jest warte takiego dramatu. Janka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
„Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące”
Piszę do Was, bo po przeczytaniu kolejnego artykułu o tym, „jak kreatywnie zaplanować dziecku dwa miesiące wakacji”, po prostu pękłam. Zewsząd jesteśmy bombardowani propozycjami: obozy językowe na Mazurach, kolonie surfingowe w Portugalii, warsztaty robotyki w Warszawie. Koszt? Trzy, cztery, czasem pięć tysięcy złotych za zaledwie dziesięć dni. Ja się pytam: niech mi ktoś z redakcji lub czytelniczek racjonalnie wytłumaczy, kogo w dzisiejszych czasach na to stać? Kto ma na to pieniądze przy dwójce dzieci i pensjach zwykłych śmiertelników?
Jesteśmy z mężem normalnym małżeństwem. Obydwoje pracujemy na etacie, zarabiamy średnią krajową. Mamy dwójkę dzieci: 9-letniego Karola i 6-letnią Martynkę. Po opłaceniu czynszu, raty za mieszkanie, rachunków i zrobieniu podstawowych zakupów spożywczych, z naszych wypłat nie zostaje niemal nic. Odkładanie na wakacyjny fundusz przy obecnej drożyźnie to jakiś żart. Wakacyjna rzeczywistość polskich rodzin Nasza rzeczywistość wygląda tak, że mąż bierze dwa tygodnie urlopu w lipcu, ja dwa tygodnie w sierpniu. Wtedy jedziemy na kilka dni do mojej mamy na wieś, żeby dzieci chociaż przez chwilę pobyły na łonie natury. A co z resztą czasu? Przez bite dwa miesiące nasze jedyne codzienne atrakcje to kulka lodów z lokalnej budki i osiedlowe boisko pod blokiem. Wstyd na placu zabaw Najgorsza w tym wszystkim jest presja i poczucie winy, które jako matka noszę w sobie od początku czerwca. Kiedy słucham innych mam na placu zabaw, czuję się jak najgorszy nieudacznik. Jedna opowiada, że jej córka jedzie na obóz jeździecki, druga wysyła syna na obóz przetrwania. A potem na jeszcze jeden, nad morze. Moje dzieci siedzą obok i słuchają. W zeszłym tygodniu Karol zapytał mnie ze smutkiem w oczach, dlaczego on nie może pojechać na obóz piłkarski z kolegami z klasy. Co miałam mu powiedzieć? Że mama i tata nie mają pieniędzy? Że cena za ten obóz to równowartość naszych opłat za dwa miesiące? Serce mi pękło na pół. Skłamałam, że w tym roku nie było już miejsc. Skłamałam, bo potwornie się wstydziłam. Czy jesteśmy sami? Mam już serdecznie dość tego wiecznego lukrowania rzeczywistości w internecie i pokazywania, że każde polskie dziecko spędza lato na luksusowych wyjazdach. Przecież takich rodzin jak nasza są tysiące. Rodzin, dla których wysłanie dziecka na kolonie oznacza rezygnację z zakupu zimowych butów czy odłożenia na czarną godzinę. Publikuję ten list, bo szukam kontaktu z innymi mamami, które są w identycznej sytuacji. Powiedzcie mi, jak sobie radzicie z tym wakacyjnym maratonem? Jak organizujecie czas maluchom bez wydawania fortuny i przede wszystkim − jak radzicie sobie z wyrzutami sumienia, że nie potraficie dać dzieciom wakacji marzeń? Bo ja na ten moment po prostu opadam z sił. Pozdrawiam ciepło całą redakcję, Kamila z Warszawy Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”
Planowanie wakacyjnej niezależności przez dorastające dzieci to naturalny etap, który u każdego rodzica wywołuje spore emocje i dylematy. Zanim jednak spakujemy plecak nastolatka i pozwolimy mu na biwakowanie ze znajomymi, warto sprawdzić, jak na taką swobodę zapatrują się polskie sądy.
W wielu polskich domach jak bumerang powraca temat wakacyjnej samodzielności dzieci. Dorastający nastolatkowie domagają się wolności, chcąc testować swoje siły z dala od czujnego oka mamy i taty. Jednym z popularniejszych marzeń młodych jest samodzielny wyjazd ze znajomymi na pole namiotowe, rozpalanie ogniska pod gwiazdami i posmakowanie dorosłego życia na łonie natury. Jako rodzice często stajemy wtedy przed ogromnym dylematem, próbując zbalansować zaufanie do własnego dziecka z naturalną troską o jego zdrowie oraz bezpieczeństwo. Okazuje się jednak, że nasze prywatne przeczucia i wiara w dojrzałość syna czy córki to jedno, a litera prawa to coś zupełnie innego. Przepisy w Polsce bywają w tej materii zaskakująco surowe, a brak precyzyjnych wytycznych dotyczących konkretnego wieku nastolatka stawia opiekunów w niezwykle trudnej sytuacji. Zanim ulegniemy namowom i pozwolimy młodzieży na biwakową przygodę, musimy dokładnie zrozumieć, jakie konsekwencje mogą spaść na nasze barki, gdy sytuacja na polu kempingowym wymknie się spod kontroli. Dziecko samo na kempingu: za co odpowiadają rodzice? Większość z nas podświadomie szuka w kodeksach jasnej, sztywnej granicy wieku, po przekroczeniu której dziecko staje się w świetle prawa w pełni samodzielnym turystą. Niestety, przejrzenie polskich przepisów przynosi spore zaskoczenie, ponieważ ustawodawca nigdzie nie zapisał czarno na białym, od którego roku życia można legalnie wysłać nastolatka samego pod namiot. Zamiast tego polskie prawo opiera się na bardzo elastycznych, ale też wyjątkowo pojemnych definicjach należytej opieki, dobrostanu małoletniego oraz narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że dopóki nasze dziecko nie ukończy 18. roku życia, to my jako rodzice ponosimy pełną, zarówno cywilną, jak i karną odpowiedzialność za wszystko, co mu się przydarzy lub co ono samo zbroi podczas wakacji. Taka konstrukcja przepisów sprawia, że podpisanie zwykłej kartki z oświadczeniem, że wyrażamy zgodę na samodzielny pobyt dziecka na kempingu, wcale nie zdejmuje z nas ciężaru odpowiedzialności w razie nieszczęśliwego wypadku. Sztywna granica w Kodeksie wykroczeń, czyli magiczny wiek siedmiu lat Jedynym miejscem w polskim systemie prawnym, gdzie ustawodawca zdecydował się na wskazanie konkretnej liczby, jest artykuł 106 Kodeksu wykroczeń. Przepis ten wprost mówi o odpowiedzialności każdego, kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7, dopuszcza do jego przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia. Z perspektywy prawa sprawa z maluchami jest więc całkowicie bezdyskusyjna − zostawienie dziecka poniżej 7. roku życia bez opieki osoby dorosłej na polu namiotowym, na plaży czy nawet na podwórku przed domem jest jawnym wykroczeniem. Grozi za to kara grzywny lub nagany, niezależnie od tego, czy dziecku faktycznie stała się jakakolwiek krzywda. Co jednak dzieje się w sytuacji, gdy nasz syn lub córka mają 12, 14 czy 16 lat? Tutaj przepisy przestają być oczywiste, a odpowiedzialność karna rodziców wcale nie znika automatycznie wraz z ukończeniem przez dziecko 7 lat. W przypadku starszych małoletnich sądy oraz policja badają każdą sprawę skrajnie indywidualnie. Pod uwagę bierze się wtedy nie tyle sam wiek metrykalny, ile stopień dojrzałości emocjonalnej dziecka, warunki panujące na danym kempingu oraz to, czy rodzic mógł racjonalnie przewidzieć potencjalne zagrożenia. Spanie w namiocie w dzikim lesie, bez dostępu do bieżącej wody i prądu, będzie traktowane zupełnie inaczej niż pobyt na strzeżonym, ogrodzonym polu namiotowym z całodobową recepcją i ochroną. Odpowiedzialność karna rodziców a nieszczęśliwe wypadki na kempingu Prawdziwy problem i dramat prawny zaczyna się w momencie, gdy na wakacyjnym wyjeździe dojdzie do jakiegoś wypadku, o co przy biwakowych szaleństwach wcale nietrudno. Jeśli czternastolatek spędzający czas pod namiotem dozna poważnego uszczerbku na zdrowiu, na przykład podczas niefortunnego skoku do wody czy nieostrożnego obchodzenia się z ogniem przy ognisku, prokuratura natychmiast zacznie badać rolę opiekunów. W grę wchodzi wtedy artykuł 160 Kodeksu karnego, który mówi o narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jeśli śledczy uznają, że rodzice wykazali się rażącym brakiem wyobraźni, wysyłając niedojrzałe emocjonalnie dziecko bez żadnego nadzoru w trudne warunki, opiekunom mogą grozić bardzo poważne sankcje, włącznie z karą pozbawienia wolności. Warto też pamiętać o odpowiedzialności cywilnej za szkody, jakie nasza pociecha może wyrządzić innym osobom lub na terenie samego kempingu. Zgodnie z polskim Kodeksem cywilnym rodzice są zobowiązani do naprawienia szkody wyrządzonej przez małoletniego, nad którym mieli obowiązek sprawować nadzór. Jeśli grupa nastolatków pod namiotem przypadkowo zniszczy mienie właściciela pola namiotowego, zdemoluje sanitariaty czy uszkodzi luksusowy kamper sąsiadów, rachunek za te wszystkie zniszczenia bezwzględnie trafi na adres domowy rodziców. Argument, że dziecko było tam samo i powinno samo odpowiadać za swoje czyny, nie ma dla prawa żadnego znaczenia, dopóki sprawca nie osiągnie pełnoletności. Regulaminy pól namiotowych, czyli prywatne veto właścicieli kempingów Nawet jeśli jako rodzice uznamy, że nasz piętnastolatek jest uosobieniem odpowiedzialności i bez obaw pozwolimy mu na samodzielny wyjazd, na drodze do wakacyjnej wolności może stanąć jeszcze jedna, bardzo prozaiczna przeszkoda. Są nią wewnętrzne regulaminy poszczególnych pól namiotowych i kempingów, które bardzo często okazują się o wiele bardziej bezwzględne niż ogólne polskie przepisy. Właściciele takich obiektów, doskonale zdając sobie sprawę z ryzyka i odpowiedzialności za bezpieczeństwo na swoim terenie, masowo wprowadzają zapisy kategorycznie zabraniające meldowania osób niepełnoletnich bez fizycznej obecności dorosłego opiekuna. Dla zarządcy kempingu grupa samodzielnych nastolatków pod namiotem to nie tylko potencjalne ryzyko wypadku, ale też obawa o zakłócanie ciszy nocnej i komfortu innych wczasowiczów. Dlatego przed podjęciem ostatecznej decyzji o wyjeździe i kupieniem dziecku nowego śpiwora, bezwzględnie należy wykonać telefon do wybranej bazy noclegowej i zapytać o ich wewnętrzne zasady. Bardzo często okazuje się, że nawet pisemna zgoda rodzica nie przekona obsługi kempingu do wpuszczenia młodzieży za bramę obiektu. Mądre rodzicielstwo polega na stopniowym dawaniu wolności, ale zawsze w granicach zdrowego rozsądku i bezpieczeństwa. Jeśli chcemy przetestować samodzielność nastolatka, o wiele lepszym i bezpieczniejszym pomysłem na początek będzie wysłanie go na zorganizowany obóz harcerski lub kamping pod opieką pełnoletniego, zaufanego rodzeństwa czy znajomych. Pozwoli to dziecku poczuć smak przygody, a nam zaoszczędzi potężnego stresu i ryzyka prawnego, które mogłoby nas bardzo drogo kosztować. Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek