Od kiedy dziecko może jechać samo pod namiot? Przepisy są bezlitosne: „Odpowiedzialność karna rodziców”
Planowanie wakacyjnej niezależności przez dorastające dzieci to naturalny etap, który u każdego rodzica wywołuje spore emocje i dylematy. Zanim jednak spakujemy plecak nastolatka i pozwolimy mu na biwakowanie ze znajomymi, warto sprawdzić, jak na taką swobodę zapatrują się polskie sądy.
W wielu polskich domach jak bumerang powraca temat wakacyjnej samodzielności dzieci. Dorastający nastolatkowie domagają się wolności, chcąc testować swoje siły z dala od czujnego oka mamy i taty. Jednym z popularniejszych marzeń młodych jest samodzielny wyjazd ze znajomymi na pole namiotowe, rozpalanie ogniska pod gwiazdami i posmakowanie dorosłego życia na łonie natury. Jako rodzice często stajemy wtedy przed ogromnym dylematem, próbując zbalansować zaufanie do własnego dziecka z naturalną troską o jego zdrowie oraz bezpieczeństwo. Okazuje się jednak, że nasze prywatne przeczucia i wiara w dojrzałość syna czy córki to jedno, a litera prawa to coś zupełnie innego. Przepisy w Polsce bywają w tej materii zaskakująco surowe, a brak precyzyjnych wytycznych dotyczących konkretnego wieku nastolatka stawia opiekunów w niezwykle trudnej sytuacji. Zanim ulegniemy namowom i pozwolimy młodzieży na biwakową przygodę, musimy dokładnie zrozumieć, jakie konsekwencje mogą spaść na nasze barki, gdy sytuacja na polu kempingowym wymknie się spod kontroli. Dziecko samo na kempingu: za co odpowiadają rodzice? Większość z nas podświadomie szuka w kodeksach jasnej, sztywnej granicy wieku, po przekroczeniu której dziecko staje się w świetle prawa w pełni samodzielnym turystą. Niestety, przejrzenie polskich przepisów przynosi spore zaskoczenie, ponieważ ustawodawca nigdzie nie zapisał czarno na białym, od którego roku życia można legalnie wysłać nastolatka samego pod namiot. Zamiast tego polskie prawo opiera się na bardzo elastycznych, ale też wyjątkowo pojemnych definicjach należytej opieki, dobrostanu małoletniego oraz narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że dopóki nasze dziecko nie ukończy 18. roku życia, to my jako rodzice ponosimy pełną, zarówno cywilną, jak i karną odpowiedzialność za wszystko, co mu się przydarzy lub co ono samo zbroi podczas wakacji. Taka konstrukcja przepisów sprawia, że podpisanie zwykłej kartki z oświadczeniem, że wyrażamy zgodę na samodzielny pobyt dziecka na kempingu, wcale nie zdejmuje z nas ciężaru odpowiedzialności w razie nieszczęśliwego wypadku. Sztywna granica w Kodeksie wykroczeń, czyli magiczny wiek siedmiu lat Jedynym miejscem w polskim systemie prawnym, gdzie ustawodawca zdecydował się na wskazanie konkretnej liczby, jest artykuł 106 Kodeksu wykroczeń. Przepis ten wprost mówi o odpowiedzialności każdego, kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7, dopuszcza do jego przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia. Z perspektywy prawa sprawa z maluchami jest więc całkowicie bezdyskusyjna − zostawienie dziecka poniżej 7. roku życia bez opieki osoby dorosłej na polu namiotowym, na plaży czy nawet na podwórku przed domem jest jawnym wykroczeniem. Grozi za to kara grzywny lub nagany, niezależnie od tego, czy dziecku faktycznie stała się jakakolwiek krzywda. Co jednak dzieje się w sytuacji, gdy nasz syn lub córka mają 12, 14 czy 16 lat? Tutaj przepisy przestają być oczywiste, a odpowiedzialność karna rodziców wcale nie znika automatycznie wraz z ukończeniem przez dziecko 7 lat. W przypadku starszych małoletnich sądy oraz policja badają każdą sprawę skrajnie indywidualnie. Pod uwagę bierze się wtedy nie tyle sam wiek metrykalny, ile stopień dojrzałości emocjonalnej dziecka, warunki panujące na danym kempingu oraz to, czy rodzic mógł racjonalnie przewidzieć potencjalne zagrożenia. Spanie w namiocie w dzikim lesie, bez dostępu do bieżącej wody i prądu, będzie traktowane zupełnie inaczej niż pobyt na strzeżonym, ogrodzonym polu namiotowym z całodobową recepcją i ochroną. Odpowiedzialność karna rodziców a nieszczęśliwe wypadki na kempingu Prawdziwy problem i dramat prawny zaczyna się w momencie, gdy na wakacyjnym wyjeździe dojdzie do jakiegoś wypadku, o co przy biwakowych szaleństwach wcale nietrudno. Jeśli czternastolatek spędzający czas pod namiotem dozna poważnego uszczerbku na zdrowiu, na przykład podczas niefortunnego skoku do wody czy nieostrożnego obchodzenia się z ogniem przy ognisku, prokuratura natychmiast zacznie badać rolę opiekunów. W grę wchodzi wtedy artykuł 160 Kodeksu karnego, który mówi o narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jeśli śledczy uznają, że rodzice wykazali się rażącym brakiem wyobraźni, wysyłając niedojrzałe emocjonalnie dziecko bez żadnego nadzoru w trudne warunki, opiekunom mogą grozić bardzo poważne sankcje, włącznie z karą pozbawienia wolności. Warto też pamiętać o odpowiedzialności cywilnej za szkody, jakie nasza pociecha może wyrządzić innym osobom lub na terenie samego kempingu. Zgodnie z polskim Kodeksem cywilnym rodzice są zobowiązani do naprawienia szkody wyrządzonej przez małoletniego, nad którym mieli obowiązek sprawować nadzór. Jeśli grupa nastolatków pod namiotem przypadkowo zniszczy mienie właściciela pola namiotowego, zdemoluje sanitariaty czy uszkodzi luksusowy kamper sąsiadów, rachunek za te wszystkie zniszczenia bezwzględnie trafi na adres domowy rodziców. Argument, że dziecko było tam samo i powinno samo odpowiadać za swoje czyny, nie ma dla prawa żadnego znaczenia, dopóki sprawca nie osiągnie pełnoletności. Regulaminy pól namiotowych, czyli prywatne veto właścicieli kempingów Nawet jeśli jako rodzice uznamy, że nasz piętnastolatek jest uosobieniem odpowiedzialności i bez obaw pozwolimy mu na samodzielny wyjazd, na drodze do wakacyjnej wolności może stanąć jeszcze jedna, bardzo prozaiczna przeszkoda. Są nią wewnętrzne regulaminy poszczególnych pól namiotowych i kempingów, które bardzo często okazują się o wiele bardziej bezwzględne niż ogólne polskie przepisy. Właściciele takich obiektów, doskonale zdając sobie sprawę z ryzyka i odpowiedzialności za bezpieczeństwo na swoim terenie, masowo wprowadzają zapisy kategorycznie zabraniające meldowania osób niepełnoletnich bez fizycznej obecności dorosłego opiekuna. Dla zarządcy kempingu grupa samodzielnych nastolatków pod namiotem to nie tylko potencjalne ryzyko wypadku, ale też obawa o zakłócanie ciszy nocnej i komfortu innych wczasowiczów. Dlatego przed podjęciem ostatecznej decyzji o wyjeździe i kupieniem dziecku nowego śpiwora, bezwzględnie należy wykonać telefon do wybranej bazy noclegowej i zapytać o ich wewnętrzne zasady. Bardzo często okazuje się, że nawet pisemna zgoda rodzica nie przekona obsługi kempingu do wpuszczenia młodzieży za bramę obiektu. Mądre rodzicielstwo polega na stopniowym dawaniu wolności, ale zawsze w granicach zdrowego rozsądku i bezpieczeństwa. Jeśli chcemy przetestować samodzielność nastolatka, o wiele lepszym i bezpieczniejszym pomysłem na początek będzie wysłanie go na zorganizowany obóz harcerski lub kamping pod opieką pełnoletniego, zaufanego rodzeństwa czy znajomych. Pozwoli to dziecku poczuć smak przygody, a nam zaoszczędzi potężnego stresu i ryzyka prawnego, które mogłoby nas bardzo drogo kosztować. Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
„Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec”
Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku, ale dla rezydentów bywają też źródłem historii, które trudno wymazać z pamięci. Niektóre bawią, inne wprawiają w zakłopotanie. Ten list pokazuje, że czasem największym problemem na urlopie nie jest hotel ani jedzenie, ale oczekiwania samych turystów.
Do naszej redakcji napisała rezydentka jednego z biur podróży, która od lat pracuje w Turcji i opiekuje się polskimi turystami. W swoim liście opisała sytuację, która do dziś budzi w niej zdziwienie. Jak przyznaje, właśnie wtedy pomyślała, że na wakacjach all inclusive niektórzy pokazują swoją najmniej sympatyczną stronę. „Pracuję z Polakami od lat i naprawdę lubię tę pracę, ale...” Jestem rezydentką w Turcji od kilku lat. Odbieram turystów z lotniska, pomagam przy zakwaterowaniu, rozwiązuję problemy, organizuję wycieczki. Przez ten czas spotkałam tysiące osób. Większość jest fantastyczna. Uprzejma, wyrozumiała i po prostu nastawiona na odpoczynek. Zdarzają się jednak sytuacje, które zostają w pamięci na długo. Nie lubię generalizować. Sama jestem Polką i wiem, że wszędzie trafiają się różni ludzie. Ale czasem mam wrażenie, że formuła all inclusive u niektórych uruchamia przekonanie, że skoro zapłacili, to mogą wymagać absolutnie wszystkiego. Właśnie dlatego przypomniał mi się pewien ojciec, którego poznałam kilka sezonów temu. „Skoro płacę, to mam prawo wymagać” Był drugi dzień pobytu. Hotel miał bardzo dobre opinie, a goście byli generalnie zadowoleni. Rano podszedł do mnie mężczyzna wypoczywający z rodziną. Od początku było widać, że jest zdenerwowany. – Proszę coś z tym zrobić. W pokoju nie została wymieniona pościel – powiedział stanowczo. Przyznam, że trochę mnie to zdziwiło. Dopytałam, czy doszło do jakiegoś zabrudzenia albo incydentu wymagającego natychmiastowej wymiany. – Nie, ale jest brudna. Wyjaśniłam spokojnie, że ręczniki są wymieniane codziennie, natomiast w większości hoteli pościel nie jest zmieniana każdego dnia. To standard stosowany nie tylko w Turcji, ale również w wielu innych krajach. Mężczyzna nie dawał jednak za wygraną. – Dzieci nanoszą piasek i robi się syf. Ja za to płacę. Skoro płacę, to mam prawo wymagać. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że rodzina praktycznie nie korzystała z plaży. Dzieci bawiły się głównie przy hotelowym basenie i w piaskownicy znajdującej się na terenie obiektu. Naprawdę trudno było mi zrozumieć, dlaczego po jednej nocy pościel miała zostać uznana za wymagającą natychmiastowej wymiany. „To nie był problem z pościelą” Oczywiście zgłosiłam sprawę do hotelu. To część mojej pracy. Jednak do dziś pamiętam nie samą skargę, ale sposób myślenia tego człowieka. Bo tak naprawdę nie chodziło o pościel. Chodziło o przekonanie, że jeśli zapłaciło się za wyjazd, to każda, nawet najbardziej przesadzona zachcianka powinna zostać spełniona natychmiast. Bez refleksji, bez spojrzenia na sytuację z drugiej strony. W branży turystycznej często żartujemy, że all inclusive pokazuje prawdziwe oblicze człowieka. Niektórzy stają się jeszcze milsi i bardziej wyluzowani. Inni zaczynają traktować obsługę jak prywatną służbę. Nigdy nie zapomnę tamtego ojca właśnie dlatego, że był symbolem pewnego podejścia. „Płacę, więc wszystko mi się należy”. A przecież wakacje mają być przede wszystkim odpoczynkiem. Także od nieustannego szukania powodów do narzekania. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Jej córka wróciła ze szkoły z płaczem. „Śmiali się ze mnie, że jesteśmy biedni, bo jedziemy do Darłówka”
Siedzę w kuchni, patrzę na kupione z wielką radością nowe klapki plażowe dla córki i czuję potworną bezsilność, bo zamożność rodziców stała się dla dzieciaków ze szkoły jedyną miarą wartości drugiego człowieka.
Szanowni Państwo, moja dziesięcioletnia córka Lenka wróciła ze szkoły z płaczem, rzuciła plecak w kąt i zamknęła się w swoim pokoju, nie chcąc ze mną w ogóle rozmawiać. Kiedy w końcu udało mi się ją utulić i wyciągnąć z niej, co się stało, usłyszałam słowa, które do teraz dźwięczą mi w uszach i sprawiają, że mam ochotę iść do tej placówki i zrobić potężną awanturę. Moje dziecko wykrztusiło przez łzy, że rówieśnicy z klasy zorganizowali sobie w szatni wielką licytację i śmiali się z niej, że jesteśmy biedni, bo jedziemy na urlop do Darłówka, a nie do ciepłych krajów. Dziewczynki z jej klasy z dumą opowiadały o wielkich basenach i palmach w Turcji czy Grecji, a nasz planowany wyjazd na kwaterę nad Bałtykiem uznały za totalny obciach i synonim biedy. Wakacje nad polskim morzem hitem czy powodem do wstydu w klasie Boli mnie fakt, jak głęboko w głowy tych dziesięciolatków wszedł ten cały konsumpcjonizm, snobizm i chora potrzeba wiecznego szpanowania przed znajomymi z ławki. Przecież my z mężem ciężko pracujemy, nie klepiemy biedy, ale świadomie wybieramy nasze polskie morze, bo uwielbiamy ten nadmorski klimat, spacery po lesie sosnowym i wieczorne gofry na plaży w Darłówku. Dla nas to miały być cudowne, wyczekane dwa tygodnie świętego spokoju od pracy i szkolnego kieratu, a przez bezmyślne okrucieństwo dzieciaków zamieniły się w powód do potwornego wstydu dla mojej córki. Lenka przez cały wieczór pytała mnie, dlaczego my nie możemy polecieć samolotem, dlaczego nie mamy opcji all inclusive i czy na pewno stać nas na normalne życie, skoro inne dzieci z klasy uważają nas za ubogich. No ludzie święci, skąd w tak młodych istotach bierze się tyle jadu, pogardy i bezwzględności dla kogoś, kto nie wpisuje się w ich bogaty, instagramowy schemat idealnych wakacji? Przecież te dzieci nie zarobiły same ani jednej złotówki na te swoje luksusowe kurorty, a zachowują się jak wielcy biznesmeni, którzy mają prawo pluć na każdego, kto spędza lato w kraju. Jak rozmawiać z dzieckiem o bogactwie i uczyć szacunku do innych Współczesna szkoła podstawowa coraz częściej staje się bezwzględnym polem bitwy na portfele rodziców, a nauczyciele udają, że nie widzą tego narastającego problemu wykluczenia rówieśniczego z powodów materialnych. Dzieci na przerwach nie rozmawiają już o grach, książkach czy wspólnych pasjach, tylko bez przerwy licytują się na marki telefonów, drogie buty i kierunki wakacyjnych podróży. Kiedy moja córka z radością wspomniała, że będzie budować zamki z piasku na polskiej plaży, została natychmiast uciszona i wyśmiana przez najgłośniejszą grupkę dziewczyn, które uznały, że Bałtyk to miejsce dla ludzi bez grosza przy duszy. To jest potworna porażka wychowawcza rodziców tych dzieci, którzy w pogoni za własnym statusem społecznym zapomnieli wpoić swoim pociechom elementarną empatię, kulturę i szacunek dla cudzych wyborów. Cały wieczór spędziłam na tłumaczeniu Lence, że prawdziwe, udane dzieciństwo i miłość rodziców nie zależą od liczby gwiazdek w hotelu czy strefy klimatycznej, w której się wypoczywa. Jednak wiem doskonale, że moje mądre słowa mają małą siłę przebicia w starciu z chichotami rówieśników. Skończmy wreszcie z tym szkolnym szpanem Postanowiłam napisać ten list, bo wiem, że na pewno nie jestem jedyną mamą w Polsce, która mierzy się z takim problemem przed końcem roku. Nie możemy pozwalać na to, by nasze dzieci wracały ze szkół zapłakane i zdezorientowane tylko dlatego, że wybieramy skromniejszy lub po prostu inny model spędzania wolnego czasu niż reszta klasy. Dzisiaj rano poszłam prosto do wychowawczyni i zażądałam przeprowadzenia pilnej lekcji wychowawczej na temat tolerancji, szacunku i tego, że wakacje w kraju są tak samo wartościowe jak wycieczki na drugi koniec świata. Apeluję do wszystkich rodziców, którzy teraz pakują walizki na wyjazdy w polskie góry, nad jeziora czy nad nasz piękny Bałtyk: budujcie w swoich dzieciach potężną pewność siebie i dumę z tego, co mają blisko. Nie dajmy się zwariować tej chorej licytacji na luksus, rozmawiajmy z maluchami o tym, co w życiu jest naprawdę ważne, i nie bójmy się ostro reagować, gdy szkolny snobizm dotyka nasze dzieci. Nasze morze ma niezwykłą magię, a uśmiech dziecka zbierającego muszelki na plaży w Darłówku jest wart o wiele więcej niż tysiące sztucznych lajków pod zdjęciem z egzotycznego basenu. Angelika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili”
„Co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem. Wakacje all inclusive są dla pozerów, żal mi ich dzieci”
Ta mama co roku wybiera dla dzieci tradycyjne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem i otwarcie mówi, co myśli o rodzicach goniących za luksusem z Instagrama.
Zaledwie kilka dni temu po raz kolejny usłyszałam w pracy tę samą, pełną wyższości dyskusję na temat planów urlopowych. Koleżanki z biura prześcigają się w rezerwowaniu drogich wycieczek do Turcji, Egiptu czy na Zanzibar, z dumą opowiadając o basenach, palmach i luksusowych hotelach z opcją all inclusive. Patrzyły na mnie z autentyczną litością, gdy ze spokojem ogłosiłam, że ja z mężem i naszą dwójką maluchów od lat niezmiennie wybieram spokojne, polskie uzdrowisko nad Bałtykiem. Poczułam wtedy tak potężną złość i potrzebę buntu, że postanowiłam napisać ten list, bo mam już serdecznie dość tego wszechobecnego snobizmu. Chcę powiedzieć to głośno i bez ogródek: co roku biorę dzieci do uzdrowiska nad Bałtykiem, a wakacje w tropikach są moim zdaniem wyłącznie dla pozerów i jest mi po prostu żal ich wymęczonych dzieci. Rodzice dla własnego szpanu i kilku ładnych zdjęć w mediach społecznościowych fundują swoim pociechom prawdziwą katorgę, całkowicie ignorując ich realne potrzeby. Dlaczego polskie uzdrowisko nad Bałtykiem wygrywa z egzotyką? Nasza rodzina od lat wybiera małe, ciche uzdrowisko położone niedaleko Międzyzdrojów i jest to najlepsza decyzja, jaką mogliśmy podjąć jako odpowiedzialni rodzice. Bałtyk w czerwcu i lipcu oferuje coś, czego nie kupi się za żadne pieniądze w rajskich resortach − zbawienny dla zdrowia jod, czyste, rześkie powietrze i wspaniały mikroklimat. Moje dzieci po dwóch tygodniach spędzonych na polskich plażach, spacerach po lasach sosnowych i wdychaniu morskiej bryzy niemal w ogóle nie chorują w okresie jesienno-zimowym. W tropikach zamiast zdrowia funduje się maluchom gigantyczny szok termiczny, kiedy z rozgrzanego dworu wchodzą do klimatyzowanych pokojów hotelowych. Nie rozumiem, jak można świadomie narażać małe dziecko na tak drastyczne zmiany tylko po to, by móc pochwalić się znajomym egzotycznym kierunkiem. Dla dziecka luksusowy marmur w hotelowym lobby nie ma żadnego znaczenia, ono potrzebuje bezpiecznej przestrzeni, stabilnej temperatury i świętego spokoju, a nie wielogodzinnego, wycieńczającego lotu samolotem w upale. Wakacje w tropikach są dla pozerów i niszczą spokój maluchów Najbardziej bawi mnie, a zarazem smuci fakt, jak bardzo współcześni rodzice zatracili instynkt opiekuńczy na rzecz budowania idealnego, sztucznego wizerunku w internecie. Widzę te instagramowe relacje koleżanek, na których ich dzieci stoją spocone, marudne i czerwone od słońca na tle piramid czy egzotycznych ogrodów. Rodzice na siłę ciągają te biedne maluszki na wielogodzinne wycieczki autokarowe w pełnym słońcu, byle tylko zaliczyć kolejne punkty z przewodnika i wrzucić ładną fotkę na swój profil. To jest czysta, egoistyczna pokazówa, w którym dobrostan malucha schodzi na całkowicie dalszy plan, ustępując miejsca chorym ambicjom dorosłych. Moje dzieci w polskim uzdrowisku wstają rano bez pośpiechu, biegają po szerokiej plaży, zbierają muszelki i jedzą gofry z jagodami, ciesząc się autentyczną, niczym nieskrępowaną beztroską. Nie muszę smarować ich co piętnaście minut filtrem blokującym całkowicie słońce ze strachu przed poparzeniami i nie muszę pilnować, by nie napiły się ani kropli wody z kranu. Bałtyk daje dzieciom wolność i naturalność, której na próżno szukać w sztucznych, zamkniętych i pilnowanych przez ochronę kurortach w Egipcie czy Turcji. Koniec z wakacyjnym szpanem: wybieram zdrowy rozsądek Wiem doskonale, że mój list wywoła lawinę oburzenia ze strony osób, które uważają polskie morze za synonim nudy, drożyzny i wiecznej złej pogody. Ja jednak wolę zaryzykować kilka deszczowych dni i założyć dzieciom kurtki przeciwdeszczowe na spacer po molo, niż patrzeć, jak mdleją z gorąca w afrykańskim klimacie. Czas, abyśmy, jako rodzice, przestali wreszcie ślepo podążać za modą na luksusowe all inclusive i zaczęli myśleć racjonalnie o tym, co jest naprawdę dobre dla organizmu małego, rozwijającego się człowieka. Apeluję do wszystkich mam i ojców, którzy stoją teraz przed wyborem letniego urlopu: odrzućcie presję otoczenia i przestańcie szpanować wyjazdami, które dla Waszych dzieci są jedynie logistyczną katorgą. Wybierzcie zdrowie, czyste powietrze i spokój, jaki dają nasze rodzime, nadmorskie uzdrowiska, bo to tam kryje się prawdziwa magia udanego dzieciństwa. Nasze morze ma niesamowitą moc, a uśmiech zrelaksowanego, zdrowego dziecka jest wart o wiele więcej niż tysiące lajków pod zdjęciem spod egzotycznej palmy. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowa wyszła z sanatorium na wieczorny spacer i zniknęła. Telefon po 3 dniach sprawił, że stanęłam jak wryta”
„Wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga”. Rodzice drżą ze strachu przed urlopem
Letnie wyjazdy z najmłodszymi to dla wielu pracujących na co dzień rodziców moment gigantycznego stresu i zmęczenia. Poznaj poruszającą i bezkompromisową relację naszej czytelniczki, która odważyła się głośno opowiedzieć o narastającej panice i wycieńczeniu, jakie niesie ze sobą organizacja rodzinnego urlopu.
Dzień dobry, piszę do Państwa, ponieważ powoli zbliża się lipiec, a w mojej głowie zamiast radości z nadchodzącego lata pojawia się jedynie gigantyczna, paraliżująca panika. Wszyscy wokół w biurze licytują się, gdzie lecą w tym roku, przeglądają oferty hoteli i odliczają dni do urlopu, a ja na samą myśl o spakowaniu walizek mam ochotę zamknąć się w łazience i głośno płakać. Jestem mamą dwójki cudownych maluchów, trzyletniej Zuzi i sześcioletniego Kacpra, i po prostu nie potrafię już dłużej udawać tej idealnej, wiecznie uśmiechniętej mamusi z kolorowych gazet. Muszę to wreszcie głośno z siebie wyrzucić, bo pękam od środka z powodu poczucia winy: wakacje z dziećmi to nie odpoczynek, to katorga, przed którą drżę ze strachu. Spędzamy te upragnione dwa tygodnie na nieustannym pilnowaniu, sprzątaniu rozlanego soku i gaszeniu potężnych pożarów emocjonalnych, wracając do domu o wiele bardziej wykończeni, niż byliśmy przed wyjazdem. Prawda o urlopie z maluchem, czyli logistyczny koszmar na plaży Większość z nas karmi się pięknymi obrazkami z mediów społecznościowych, gdzie zrelaksowani rodzice sączą zimne napoje, a ich czyste, opalone dzieci grzecznie budują zamki z piasku obok leżaka. Rzeczywistość rodzinnego wyjazdu nad morze czy w góry to jednak brutalny, nieustanny maraton logistyczny, który zaczyna się już na etapie pakowania połowy domu do bagażnika samochodu. Trzeba zabrać apteczkę na każdą możliwą chorobę świata, setki ubranek na zmianę, ulubione zabawki, wózki i kocyki, a sam proces podróży z marudzącą dwójką na tylnym siedzeniu to potworny test dla psychiki każdego dorosłego. Kiedy wreszcie docieramy na miejsce, zamiast upragnionej ciszy i świętego spokoju, zaczyna się najtrudniejsza, bezpłatna praca na całodobowy etat, tyle że w znacznie trudniejszych warunkach niż te domowe. Na plaży czy na górskim szlaku nie ma ani jednej sekundy na to, by zamknąć oczy, poczytać książkę czy po prostu posłuchać szumu fal. Cały czas jesteśmy w stanie najwyższej gotowości bojowej, biegając za uciekającym trzylatkiem, smarując dzieci kremem z filtrem, którego one szczerze nienawidzą, i wysłuchując wiecznych narzekań, że piasek parzy w stopy, a słońce świeci za mocno. Zamiast luksusowych posiłków w restauracjach, mamy nerwowe połykanie zimnego jedzenia w pośpiechu, byle tylko maluch nie rozniósł lokalu i nie zaczął krzyczeć na całą salę z powodu zmęczenia. To nie jest regeneracja sił, której tak dramatycznie potrzebuję po całym roku zarywania nocy i ciężkiej pracy zawodowej. To zwyczajne przeniesienie domowych obowiązków w inne, znacznie droższe miejsce, gdzie brak znajomych kątów i rutyny tylko potęguje dziecięce fochy oraz histerie. Instagramowe wakacje kontra brutalna rzeczywistość w kurorcie Najbardziej wykańcza mnie ta wszechobecna presja otoczenia, która nakazuje nam zachwycać się każdą chwilą spędzoną w rodzinnym gronie i udawać, że jesteśmy najszczęśliwsi na świecie. Kiedy na wczasach mam ochotę usiąść na krawędzi basenu i po prostu gapić się w przestrzeń, natychmiast dopada mnie potworne poczucie winy, że jestem złą, wyrodną matką, która nie potrafi docenić czasu z własnymi dziećmi. Prawda jest taka, że w trakcie tych dwóch tygodni tak zwanego wypoczynku marzę jedynie o powrocie do mojego spokojnego biura i wypiciu ciepłej kawy w ciszy, bez konieczności ciągłego negocjowania warunków zjedzenia choćby kawałka obiadu. Dzieci w nowym otoczeniu bardzo często stają się przebodźcowane, rozdrażnione i niespokojne, co skutkuje potężnymi awanturami o każdą najgorszą bzdurę, od koloru kółka do pływania po temperaturę wody w basenie. Dorośli, zamiast zbliżać się do siebie, skaczą sobie do gardeł z powodu permanentnego niewyspania i zmęczenia fizycznego, próbując jakoś ogarnąć ten chaos. Płacimy ogromne pieniądze za hotele z opcją all inclusive, a potem i tak spędzamy wieczory w zamkniętym, ciemnym pokoju hotelowym od godziny dwudziestej, bo dzieci muszą iść spać, a my siedzimy w ciszy, rozmawiając szeptem, żeby ich nie obudzić. Gdzie w tym wszystkim jest czas na relaks, na rozmowę z mężem, na złapanie oddechu od codziennej szarzyzny? Strach przed urlopem i wielkie tabu współczesnego macierzyństwa Wiem, że po publikacji tego listu wyleje się na mnie fala krytyki ze strony idealnych matek, które zaczną pisać, że powinnam być wdzięczna za to, co mam, i że dzieci tak szybko rosną. Ja jednak rozmawiam na boku z wieloma koleżankami z placów zabaw i widzę w ich oczach dokładnie ten sam strach oraz gigantyczne wycieńczenie. Boimy się przyznać same przed sobą, że rodzinne wyjazdy nas po prostu przerastają i że jako kobiety potrzebujemy czasem odpoczynku od roli matki, kucharki i animatorki czasu wolnego w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, czują ten sam paraliżujący lęk przed zbliżającymi się urlopami: przestańmy wreszcie udawać i zrzućmy te maski idealności. Mamy pełne prawo czuć się zmęczeni, mamy prawo mówić, że wyjazd z dwójką czy trójką kilkulatków to potwornie ciężka harówka, a nie sielanka pod palmami. Może, gdy zaczniemy głośno i bez wstydu rozmawiać o tym, jak trudne logistycznie i emocjonalnie są rodzinne wczasy, zniknie z nas to potworne, niszczące poczucie winy? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Polacy na rodzinnych wakacjach. „Dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha. Szkoda dzieci”
Wyjazd z dziećmi powinien być lekcją empatii, spokoju i odpoczynku w rodzinnym gronie. Przeczytaj niezwykle emocjonalny i mocny list naszej czytelniczki, która podczas urlopu nad Bałtykiem była świadkiem zachowań, jakie nigdy nie powinny mieć miejsca na oczach małych, bezbronnych dzieci.
Piszę do Państwa na gorąco, siedząc na balkonie pokoju w jednym z popularnych nadmorskich kurortów. Wyjechaliśmy z mężem i naszym pięcioletnim synkiem na upragniony urlop, licząc na szum fal, zbieranie muszelek i spokój, którego tak bardzo brakowało nam po ciężkim roku w pracy. Rzeczywistość, którą zastałam na miejscu, kompletnie mnie jednak przerosła i sprawiła, że zamiast odpoczywać, czuję głęboki wstyd za moich rodaków. Od kilku dni obserwuję zachowanie dorosłych ludzi i dociera do mnie bolesna prawda o tym, jak wyglądają wakacje polskich rodzin nad morzem. Wielu rodziców po przekroczeniu tabliczki z nazwą miejscowości dostaje jakiegoś przedziwnego amoku i zachowuje się, jakby zerwali się z uwięzi, kompletnie zapominając, że obok nich stoją mali, chłonni jak gąbka ludzie. Agresja i hałas zamiast szumu fal na plaży Pierwsze zderzenie z tą smutną rzeczywistością przeżyliśmy już pierwszego dnia podczas wyjścia na plażę. Parawany wbijane z taką furią, jakby to była walka o terytorium, to zaledwie wierzchołek góry lodowej, z którego wszyscy się śmiejemy w internecie. Prawdziwym dramatem jest to, jak ci ludzie komunikują się ze sobą i ze swoimi pociechami. Krzyk, wulgaryzmy rzucane pod nosem na parawan sąsiada i totalny brak życzliwości to tutaj absolutna norma. Słuchałam z przerażeniem, jak matka siedząca dwa metry ode mnie wrzeszczała na swojego kilkuletniego synka, bo ten usmarował się lodem albo przyniósł na koc za dużo piasku. Ci ludzie przyjeżdżają nad Bałtyk z potwornym poziomem frustracji, którą zamiast leczyć ciszą i spacerami, wyładowują na wszystkich wokół, a najmocniej na własnej rodzinie. Wyzwiska, szarpanie za ręce i ciągłe pretensje sprawiają, że na tej plaży nie da się odpocząć. Najbardziej w tym wszystkim szkoda mi dzieci, które siedzą cichutko w tym swoim wygrodzonym kawałku piasku, patrząc na czerwone z wściekłości twarze swoich mam i ojców. Wakacyjny wyjazd z dziećmi staje się dla tych maluchów szkołą przetrwania i festiwalem lęku przed tym, kiedy dorosły znowu wybuchnie z byle powodu. Czerwcowe wieczory pełne totalnego rozluźnienia Kiedy słońce zaczyna chować się za horyzontem, nadmorskie deptaki i hotelowe ośrodki zamieniają się w zupełnie inny, jeszcze bardziej niepokojący świat. To właśnie wtedy najmocniej widać ten syndrom spuszczenia ze smyczy, o którym wspomniałam na początku. Dorośli, którzy w domach prawdopodobnie żyją pod presją pracy i opinii sąsiadów, tutaj nagle uznają, że zasady społeczne ich nie obowiązują. Odpalają się imprezowe tryby, w których główną rolę grają kolorowe drinki, puszki kupowane kartonami w dyskontach i głośna, dudniąca muzyka puszczana z przenośnych głośników prosto na placach zabaw. Siedziałam wczoraj w ogródku restauracyjnym i z rosnącym zażenowaniem patrzyłam na grupę rodziców, którzy zamawiali kolejne rundy mocnych trunków, głośno rycząc ze śmiechu i przeklinając przy stole. Ich dzieci, pozostawione całkowicie same sobie, biegały między kelnerami niosącymi gorące posiłki, potykały się i płakały, ale nikt z dorosłych nie raczył nawet odwrócić głowy. Liczyła się tylko zabawa, głośne rozmowy i chęć nadrobienia całego roku w kilka dni. Ci rodzice zachowują się tak, jakby dzieci były jedynie uciążliwym dodatkiem do ich własnego, upragnionego balu, a ich małe oczy rejestrują każdy chwiejny krok tatusia i każdy bełkotliwy śmiech mamusi. Jak wakacyjny egoizm dorosłych niszczy psychikę dzieci To, co najbardziej przeraża mnie w zachowaniu polskich urlopowiczów, to absolutny brak autorefleksji. Dorośli myślą, że skoro zapłacili za pobyt, to wykupili sobie prawo do totalnego resetu i odpięcia jakichkolwiek hamulców moralnych. Nie rozumieją, że dla małego dziecka widok agresywnego lub skrajnie wulgarnego rodzica to potworne zachwianie poczucia bezpieczeństwa. Maluch nie potrafi sobie wytłumaczyć, dlaczego tata, który w domu uczył go dobrych manier, tutaj wyzywa pana z parkingu, a mama wieczorem staje się zupełnie inną, obcą osobą. Kończę ten list z ogromnym apelem do wszystkich, którzy planują letni wypoczynek: opamiętajcie się i schowajcie ten swój egoizm do kieszeni. Wczasy z dziećmi to nie jest czas na nadrabianie imprezowych zaległości z młodości ani na dawanie upustu swoim najgorszym frustracjom. Wasze dzieci patrzą na Was w każdej sekundzie tego wyjazdu i chłoną te wzorce, które potem poniosą w swoje dorosłe życie. Nie fundujcie im wspomnień pełnych krzyku, dymu i widoku rodziców, którzy stracili ludzką godność dla kilku dni złudnej wolności. Pozdrawiam, Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
Titanic i Gladiator - nowe pokazy immersyjne w Art Box Metaverse
Już od 10 kwietnia w Art Box Metaverse w warszawskiej Fabryce Norblina można zobaczyć dwa hity immersyjne: „Titanic - echa przeszłości” oraz „Gladiator - legendarna arena”. To światowej klasy doświadczenia multiuser VR, które podbiły publiczność w największych miastach świata - od Barcelony i Londynu, przez Nowy Jork i Paryż, aż po Szanghaj - a teraz po raz pierwszy będą dostępne w Polsce. Za produkcję obu pokazów odpowiada francuska firma Eclipso oraz studio Small Creative.
Data premiery obu pokazów nie jest przypadkowa. W połowie kwietnia przypada bowiem rocznica zatonięcia Titanica - do katastrofy doszło w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku podczas dziewiczego rejsu z Southampton do Nowego Jorku. Z kolei w drugiej połowie miesiąca obchodzone są urodziny Rzymu (Natale di Roma), których kulminacyjne wydarzenia - w tym widowiska inspirowane walkami gladiatorów - odwołują się do dziedzictwa starożytnego imperium i jego najsłynniejszej areny. Nawiązując do tych historycznych wydarzeń to kwiecień został wybrany miesiącem zaprezentowania publiczności dwóch odrębnych doświadczeń, zakorzenionych w prawdziwych wydarzeniach, które doczekały się wielu odniesień w popkulturze i filmie, a teraz są prezentowane w formie immersyjnej. Titanic - echa przeszłości To poruszająca podróż do wnętrza jednego z najsłynniejszych statków świata. To jedno z najbardziej zaawansowanych immersyjnych doświadczeń VR, które pozwala zanurzyć się w historię Titanica jak nigdy wcześniej. Opowieść rozpoczyna się na pokładzie futurystycznej jednostki badawczej Calypso Proxima. To właśnie tutaj historyczka Alex Meerbaum wprowadza uczestników w historię Williama Harbecka - pioniera kina, który wszedł na pokład statku, by uwiecznić jego dziewiczy rejs… i zginął wraz z nim. Od pierwszych chwil pojawia się napięcie i poczucie uczestnictwa w prawdziwej ekspedycji. Zanurzenie na głębokość niemal 3800 metrów to jeden z najbardziej sugestywnych momentów. Towarzyszy mu sztuczna inteligencja DIVE, prowadząca przez mrok oceanu, gdzie cisza, ogrom przestrzeni i pojawiające się w oddali stworzenia, takie jak meduzy, potęgują napięcie. Na dnie oceanu znajduje się pole szczątków - setki przedmiotów należących do pasażerów. Broszki, amulety czy fragmenty kadłuba stają się punktami wyjścia do kolejnych historii. Kluczowym elementem doświadczenia są rekonstrukcje - dzięki odnalezionym fragmentom filmu Harbecka widz przenosi się do wnętrza Titanica. Trafia do kabin trzeciej klasy, gdzie poznaje losy emigrantów szukających lepszego życia, widzi ich codzienność i dramatyczne decyzje. Następnie schodzi do maszynowni - ogromnej, hałaśliwej przestrzeni, gdzie ponad 300 osób pracowało, by utrzymać statek w ruchu. To miejsce robi ogromne wrażenie - stal, ogień, rytm maszyn i świadomość, że wszystko to działało bez przerwy. Kolejne sceny prowadzą na pokład szalupowy i do słynnych Wielkich Schodów - symbolu luksusu epoki, które zostały także upamiętnione w kultowym filmie Jamesa Camerona z 1997 roku. To tutaj toczy się życie towarzyskie, muzyka rozbrzmiewa podczas wieczornego przyjęcia, a kamera Harbecka rejestruje świat, który za chwilę zniknie. Widz staje się świadkiem rozmów, emocji i atmosfery ostatnich godzin spokoju. Kulminacją jest mostek kapitański i chwila, gdy na horyzoncie pojawia się góra lodowa. Komendy, napięcie i próby manewru rozgrywają się wokół uczestnika, który doświadcza tej sceny z bliska. To przejmujące spotkanie z historią, które pokazuje nie tylko samą katastrofę, ale także decyzje i emocje ludzi na pokładzie. Dopełnieniem tej historii jest scenografia w przestrzeni Art Box Metaverse - znajduje się tam charakterystyczny dziób Titanica, na którym można stanąć i poczuć się jak w jednej z najbardziej rozpoznawalnych scen filmowych z udziałem Kate Winslet i Leonardo DiCaprio. To naturalne przedłużenie narracji - fizyczne wejście w świat, który przed chwilą istniał w wirtualnej rzeczywistości. Gladiator - legendarna arena To doświedczenie zabiera widzów do starożytnego Rzymu w czasach jego największej świetności. To immersyjna podróż do świata, w którym potęga imperium splata się z codziennym życiem mieszkańców, religią, polityką i widowiskami, które budowały wspólnotę rzymskiego społeczeństwa. Historia rozpoczyna się symbolicznie na Polach Elizejskich, gdzie uczestników wita Mars - bóg wojny i mityczny ojciec Rzymu. To wprowadzenie podkreśla znaczenie boskiego porządku i przeznaczenia w kulturze antycznej. Następnie widzowie, prowadzeni przez młodego Gajusza, trafiają do tętniącego życiem miasta - największej metropolii ówczesnego świata, liczącej ponad milion mieszkańców. Przemierzają ulice pełne kupców, rzemieślników i mieszkańców, poznając realia życia w imperium: handel egzotycznymi towarami, strukturę społeczną czy rolę religii i rytuałów. Centralnym punktem doświadczenia jest Koloseum - największy amfiteatr starożytności, mogący pomieścić nawet 80 tysięcy widzów. Uczestnicy poznają jego zaawansowaną architekturę, system organizacji widowni oraz znaczenie igrzysk jako narzędzia politycznego („chleba i igrzysk”), które wzmacniały jedność społeczeństwa i autorytet cesarza. Widowisko przenosi także do hypogeum - podziemi areny, gdzie przygotowywano gladiatorów i zwierzęta. To przestrzeń ukazująca mniej znane oblicze igrzysk: trudne warunki, losy ludzi zmuszonych do walki oraz zaplecze techniczne spektakli, w tym mechanizmy wind i kulisy organizacji walk. Centralną postacią opowieści jest Flamma - historyczny gladiator, który stoczył 34 walki, z których 21 wygrał, i aż czterokrotnie odrzucił możliwość odzyskania wolności. Jego historia pozwala spojrzeć na igrzyska nie tylko jako na brutalne widowisko, ale także jako złożone zjawisko społeczne, w którym sława, honor i przetrwanie miały ogromną wartość. Dzięki technologii VR widzowie obserwują wydarzenia i mogą znaleźć się w ich centrum - słyszą tłum, odczuwają skalę przestrzeni i dynamikę starć, poznając starożytny Rzym w sposób angażujący i edukacyjny. Również tutaj scenografia uzupełnia doświadczenie. Fragment murów Koloseum znajdujący się w przestrzeni Art Box Metaverse pozwala poczuć atmosferę wejścia na arenę, jak Russell Crowe bohater filmu „Gladiator”, gotowy do walki. Oba pokazy powstały na bazie wieloletnich badań oraz współpracy z ekspertami, co pozwoliło stworzyć wiarygodne rekonstrukcje historyczne. Widzowie mogą wybrać doświadczenie w pięciu wersjach językowych: polskiej, angielskiej, portugalskiej, hiszpańskiej i mandaryńskiej. Jak podkreśla Joanna Sikora-Kowalkowska, prezes zarządu Art Box Experience, rozwój takich projektów to naturalny kierunek dla nowoczesnej edukacji i rozrywki: - Cieszymy się, że możemy prezentować w Art Box Metaverse produkcje takiej klasy jak Titanic i Gladiator. Wierzymy, że łączenie nowoczesnej technologii z rzetelną opowieścią historyczną pozwala nie tylko przeżywać emocje, ale także lepiej rozumieć przeszłość. To doświadczenia, które uczą, inspirują i angażują - w sposób przystępny dla odbiorców w różnym wieku. Uważamy, że poznawanie historii jest kluczowe dla rozwoju społeczeństwa, a immersyjne formy przekazu pozwalają robić to w sposób naturalny i zapadający w pamięć. Jednocześnie w doświadczeniu może uczestniczyć do 24 osób, które widzą się nawzajem w wirtualnej przestrzeni, mogą ze sobą rozmawiać i wspólnie przeżywać historię. Każdy uczestnik sam decyduje, w którą podróż chce wyruszyć - jedna osoba może eksplorować wrak Titanica, podczas gdy druga w tym samym czasie stanie na arenie Koloseum jako gladiator. Pokazy mają także wymiar edukacyjny - przybliżają kluczowe wydarzenia i miejsca, które wpłynęły na historię świata, łącząc wiedzę z emocjonującym doświadczeniem. To jednocześnie propozycja na wyjście integracyjne - zarówno dla grup szkolnych jak i biznesowych - wspólne przeżywanie historii w wirtualnym świecie sprzyja interakcji, rozmowie i budowaniu relacji. Nowa przestrzeń w Fabryce Norblina, oprócz pokazów VR, dostępna jest także na wynajem na wydarzenia specjalne - konferencje, pokazy mody, wernisaże, bankiety, spotkania biznesowe czy urodziny. W połączeniu z sąsiadującym Art Box Experience tworzy jedną z największych i najbardziej efektownych lokalizacji eventowych w Warszawie o łącznej powierzchni ponad 1 100 m². Informacje praktyczne Czas trwania każdego doświadczenia: ok. 45 minut Wiek uczestników: od 7. roku życia Możliwość wyboru jednego lub dwóch pokazów podczas wizyty (na każdy pokaz obowiązuje osobny bilet) Ceny biletów: bilet normlany - w dni robocze 55 zł, w weekend 65 zł bilet ulgowy (dzieci, studenci) - w dni robocze 45 zł, w weekend 55 zł bilet dla seniorów - w dni robocze 45 zł, w weekend 55 zł bilet Razem Taniej (4 - osobowy) - w dni robocze 160 zł, w weekend 180 zł Bilety dostępne są w kasie Art Box Metaverse oraz online: Titanic - echa przeszłości Gladiator - legendarna arena Więcej informacji na stronie.
Nasi rodzice kochali tę bajkę w PRL. Nie ma nic lepszego do włączenia współczesnym dzieciom
Powrót do klasyki polskiej animacji to nie tylko sentymentalna podróż rodziców, ale przede wszystkim najlepsza decyzja dla układu nerwowego współczesnego dziecka. Dowiedz się, dlaczego prosta historia dwóch braci potrafi uczyć kreatywności i wyciszać emocje skuteczniej niż najnowocześniejsze produkcje.
Żyjemy w czasach, w których bajki projektuje się jak gry wideo − mają przykuwać uwagę jaskrawymi barwami, głośną muzyką i cięciami montażowymi co dwie sekundy. Efekt? Dzieci wychodzą z takich seansów rozdrażnione i przebodźcowane. Tymczasem rozwiązanie tego problemu leży tuż pod ręką, w archiwach polskiej animacji. Jest jedna bajka, która w czasach PRL-u podbijała serca widzów. Chodzi o produkcję, która mimo braku dialogów i nowoczesnych efektów specjalnych, wciąż pozostaje niedoścignionym wzorem jakości. Mowa o przygodach Bolka i Lolka − dwóch braci, których kreatywność i braterska więź to dokładnie to, czego potrzebuje mózg współczesnego dziecka. Minimalizm formy, czyli oddech dla układu nerwowego dziecka Jedną z największych zalet „Bolka i Lolka” jest ich niesamowita, szlachetna prostota. W dzisiejszych produkcjach każda wolna sekunda musi być wypełniona hałasem lub ruchem. W przygodach braci mamy czas na oddech. Obraz nie pędzi, a oko dziecka może spokojnie śledzić akcję, co jest kluczowe dla rozwoju koncentracji. Brak dialogów nie jest wadą − to genialne posunięcie edukacyjne. Dziecko, nie słysząc gotowych kwestii, musi samo zinterpretować emocje bohaterów, ich gesty i intencje. To wymusza aktywną pracę mózgu, zamiast wprowadzania go w stan pasywnego odrętwienia. Psycholodzy rozwojowi coraz częściej wskazują, że nadmiar bodźców słuchowych i wizualnych w bajkach prowadzi do problemów z regulacją emocji. „Bolek i Lolek” to przeciwieństwo tego trendu. Stonowana kolorystyka, wyraźna linia rysunku i czytelna narracja sprawiają, że seans wycisza, zamiast nakręcać. To bajka, którą z czystym sumieniem można włączyć nawet przed snem, mając pewność, że maluch nie będzie miał problemów z zaśnięciem z powodu nadmiaru wrażeń. To czysta higiena cyfrowa podana w najbardziej atrakcyjnej formie. View oEmbed on the source website Pochwała wyobraźni i nauka rozwiązywania problemów bez użycia siły Jeśli przyjrzymy się fabule poszczególnych odcinków, dostrzeżemy kolejny skarb: nieskończoną pochwałę kreatywności. Bolek i Lolek nie potrzebują drogich gadżetów, by przeżyć przygodę życia. Wystarczy im stary karton, kawałek sznurka, poduszka czy patyk, by przenieść się na Dziki Zachód lub w kosmos. W świecie zdominowanym przez gotowe zabawki, które robią wszystko za dziecko, taka lekcja jest bezcenna. Pokazuje najmłodszym, że najpotężniejszym narzędziem do zabawy jest ich własna głowa. Co więcej, bracia uczą współpracy i empatii. Choć zdarzają im się sprzeczki (co jest naturalne i bliskie każdemu rodzeństwu), ostatecznie zawsze znajdują kompromis. Ich konflikty są rozwiązywane w sposób pokojowy, często z dużą dozą humoru i sprytu, a nie agresji. To buduje w dziecku zdrowe wzorce społeczne. „Bolek i Lolek” to pochwała dzieciństwa, które dzieje się tu i teraz, na podwórku, w wyobraźni, w relacji z drugim człowiekiem, a nie wewnątrz ekranu. Uniwersalne wartości, które nie starzeją się mimo upływu dekad Wielu rodziców obawia się, że bajki z okresu PRL mogą trącić myszką lub zawierać nieaktualne treści. Nic bardziej mylnego. „Bolek i Lolek” opowiadają o uniwersalnych potrzebach każdego człowieka: potrzebie przyjaźni, odkrywania świata, pomagania słabszym i przełamywania własnych lęków. Współczesne dzieci, mimo że otoczone technologią, mają te same emocjonalne potrzeby, co ich rodzice trzydzieści czy czterdzieści lat temu. Potrzebują bohaterów, którzy są im bliscy, którzy popełniają błędy i potrafią się z nich śmiać. Ta polska bajka, eksportowana niegdyś do ponad osiemdziesięciu krajów, jest dowodem na to, że mądra rozrywka nie potrzebuje miliona dolarów budżetu na efekty specjalne. Potrzebuje serca, zrozumienia dziecięcej psychiki i wiary w to, że mały widz jest inteligentnym obserwatorem. Włączając dziś dzieciom przygody Bolka i Lolka, nie tylko fundujemy im bezpieczną rozrywkę, ale też budujemy most między pokoleniami, dzieląc się z nimi tym, co w naszym dzieciństwie było najpiękniejsze i najbardziej wartościowe. Zobacz też: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Ten film pobił wszelkie rekordy na Netflixie. Z czystym sumieniem możesz pokazać go dziecku
W rankingach platform streamingowych rzadko pojawiają się tytuły, które potrafią w równym stopniu zachwycić dzieci, co uspokoić rodziców dbających o jakość serwowanych treści. A jednak ta jedna produkcja to absolutny hit Netflixa, który będzie pasował i jednym, i drugim.
W rankingach platform streamingowych rzadko pojawiają się tytuły, które potrafią w równym stopniu zachwycić dzieci, co uspokoić rodziców dbających o jakość serwowanych treści. „K-Pop Demon Hunters” (w Polsce znanego również pod tytułem „K-Popowe Łowczynie Demonów”) to jednak ewenement. Produkcja ta nie tylko pobiła rekordy oglądalności Netflixa w rekordowo krótkim czasie (prawie 500 milionów wyświetleń w zeszłym roku), ale przede wszystkim stała się dowodem na to, że nowoczesna animacja może być atrakcyjna wizualnie, a jednocześnie nasycona pozytywnym przesłaniem. Kolorowa rewolucja na ekranie, czyli dlaczego dzieci kochają ten rytm? Zjawisko K-Popu wdarło się do popkultury z ogromnym impetem, ale „K-Popowe Łowczynie Demonów” to coś więcej niż tylko teledyskowa estetyka przeniesiona do pełnego metrażu. To przemyślana opowieść o grupie utalentowanych dziewczyn, które w świetle jupiterów są gwiazdami estrady, a po godzinach stają się elitarną jednostką walczącą z mrocznymi siłami. Choć fabuła brzmi dynamicznie, jej konstrukcja opiera się na mądrym rytmie, który nie przebodźcowuje młodego widza. Kluczowym elementem filmu jest sposób przedstawienia antagonistów. Demony, z którymi walczą bohaterki, stanowią metaforę lęków, niepewności i presji, z jakimi boryka się dzisiejsza młodzież. Animacja zachwyca płynnością i soczystymi kolorami, jednak pod tą błyszczącą warstwą kryje się istotna lekcja. Produkcja uczy, że prawdziwa moc płynie z autentyczności i akceptacji samego siebie, a nie z zewnętrznego wizerunku czy liczby fanów. To cenne przesłanie w dobie mediów społecznościowych. Współpraca zamiast rywalizacji − mądre przesłanie ukryte w hitowych piosenkach W przeciwieństwie do wielu produkcji promujących bezwzględny indywidualizm, film „K-Popowe Łowczynie Demonów” kładzie ogromny nacisk na siłę siostrzeństwa i współpracy. Bohaterki różnią się od siebie charakterami i umiejętnościami, co pokazuje dzieciom, że każdy ma prawo do własnej unikalności. Sukces drużyny zależy nie od dominacji jednej osoby, ale od zgrania wszystkich członków zespołu. Dopiero gdy zaczynają działać wspólnie, akceptując swoje słabości, stają się niepokonane. Film w realistyczny (choć bajkowy) sposób pokazuje również kulisy sukcesu. Podkreśla, że za każdym osiągnięciem stoi ciężka praca, dyscyplina i wzajemne wsparcie. Bohaterki mierzą się z gorszymi dniami i wątpliwościami, co czyni je bliskimi młodemu odbiorcy. To jedna z najlepiej pokazanych lekcji empatii i lojalności w animacji ostatnich lat. W świecie „K-Pop Demon Hunters” nie ma miejsca na toksyczną rywalizację − jest za to nauka tego, że blask jednej osoby wcale nie musi gasić światła drugiej. Bezpieczny seans dla dzieci i... rodzicielski spokój To, co wyróżnia ten tytuł na tle innych nowości, to wysoki standard bezpieczeństwa treści. Film unika typowych pułapek: nie znajdziemy tu wulgarnego języka, dwuznacznych żartów czy wątków niedostosowanych do wieku odbiorcy. Twórcy podeszli do młodego widza z szacunkiem, tworząc uniwersalną historię, która bawi przedszkolaka, fascynuje nastolatka i jest w pełni akceptowalna dla dorosłego opiekuna. W świecie bombardowanym chaotycznymi filmikami z TikToka „K-Pop Demon Hunters” stanowi mądrą alternatywę. Po seansie dzieci pozostają z pozytywną energią i chęcią do kreatywnej zabawy, a nie z poczuciem rozdrażnienia wynikającym z nadmiaru agresywnych bodźców. Jest to produkcja, która scala rodzinę przed ekranem i daje świetny punkt wyjścia do rozmów o wartościach takich jak przyjaźń, wiara w siebie i znaczenie ciężkiej pracy. Warto włączyć ten film, by przekonać się, że współczesne hity streamingowe mogą nieść ze sobą mądrą i wartościową rozrywkę. Źródło: Screen Daily Zobacz też: To najbardziej toksyczna bajka z Netfliksa. Zabroniłam dzieciom oglądania, bo uczy pogardy i egoizmu
Ta wieczorynka z PRL to totalna katastrofa. Biedne dzieci, które musiały ją oglądać
Myśleliśmy, że to tylko niewinne przygody dwóch zwierzaków, a tymczasem fundowano nam festiwal zachowań aspołecznych. Ta kultowa wieczorynka z czasów PRL to z dzisiejszej perspektywy wychowawczy koszmar, którego nigdy nie powinno się pokazywać dziecku.
Czasem z nostalgią myślę o czasach, gdy szczytem technologii był rzutnik Ania, a o dziewiętnastej świat zamierał, bo zaczynała się dobranocka. Ostatnio, w przypływie takiej właśnie czułości do przeszłości, postanowiłam przypomnieć sobie „Wilka i zająca”. Pamiętałam tylko śmiech, dynamiczną muzykę i to słynne, wykrzyczane z furią: „Nu, pogodi!”. Ale kiedy usiadłam przed ekranem jako dorosła kobieta i mama, poczułam, jak kawa stygnie mi w kubku, a na twarzy pojawia się grymas niedowierzania. Czy my naprawdę to oglądaliśmy? Czy to była nasza bezpieczna bajka na dobranoc? „Wilk i zając” − mroczne oblicze radzieckiej animacji Zacznijmy od głównego bohatera. Wilk, który miał być zabawnym łobuzem, z dzisiejszej perspektywy jest postacią, która u każdego kuratora oświaty wywołałaby natychmiastową reakcję. On nie tylko goni zająca − on jest ucieleśnieniem wszystkich patologii, przed którymi staramy się chronić nasze dzieci. Przez większość odcinków Wilk paraduje z papierosem przyklejonym do wargi, dymiąc prosto w ekran. Co więcej, twórcy nie szczędzili nam widoku napojów wyskokowych, bójek i zachowań, które dziś nazwalibyśmy jawną agresją i nękaniem. Biedne dzieci z czasów PRL chłonęły te obrazy między myciem zębów a kładzeniem się do łóżka. Wilk kradnie, niszczy mienie publiczne, znęca się nad słabszymi i reprezentuje styl życia, który jest totalną katastrofą wychowawczą. Jako psychologicznie świadoma mama patrzyłam na to i zastanawiałam się: jaki przekaz płynął do naszych małych główek? Że palenie jest cool, bo robi to główny bohater? Że agresja to jedyny sposób na rozwiązanie problemów? To, co kiedyś wydawało nam się niewinnym żartem sytuacyjnym, dziś wygląda jak instruktaż zachowań aspołecznych, podany w kolorowej i (kiedyś) atrakcyjnej formie. View oEmbed on the source website Ofiara i oprawca, czyli toksyczna gra, którą braliśmy za zabawę Kolejnym punktem, który sprawia, że „Wilk i zając” to z dzisiejszej perspektywy totalne nieporozumienie, jest dynamika relacji między bohaterami. To nie jest rywalizacja, jaką znamy z „Toma i Jerry'ego”, gdzie siły są w miarę wyrównane. Tutaj mamy do czynienia z permanentnym prześladowaniem. Zając jest wieczną ofiarą, która musi uciekać przed drapieżnikiem, a Wilk jest oprawcą, którego jedynym celem życiowym jest schwytanie i zjedzenie słabszego kolegi. Współczesna psychologia dziecięca kładzie ogromny nacisk na budowanie empatii i poczucia bezpieczeństwa. Tymczasem radziecka wieczorynka serwowała nam festiwal okrucieństwa. Wilk wpada w pułapki, jest bity, miażdżony, rażony prądem, a my... mieliśmy się z tego śmiać. To klasyczny przykład znieczulania najmłodszych na ból i cierpienie drugiego człowieka (lub zwierzęcia). Dziś wiemy, że takie treści mogą budować w dzieciach przekonanie, że przemoc jest zabawna, a cudze nieszczęście to świetny powód do żartów. Kiedy patrzę na te sceny teraz, widzę tylko biedne dzieciaki, które nieświadomie nasiąkały tym brutalnym humorem, nie mając żadnej alternatywy w telewizyjnej ramówce. Dlaczego nigdy nie włączę „Wilka i Zająca” moim dzieciom? Możecie powiedzieć: „Przesadzasz, my to oglądaliśmy i wyrośliśmy na ludzi!”. Owszem, wyrośliśmy, ale czy to zasługa Wilka? Śmiem wątpić. Świat poszedł do przodu, nasza wrażliwość się zmieniła i całe szczęście! Dziś mamy dostęp do bajek, które uczą współpracy, radzenia sobie z emocjami i szacunku do innych. „Wilk i zając” to relikt przeszłości, który powinien zostać w archiwach jako ciekawostka historyczna dla dorosłych, a nie propozycja dla kilkulatka przed snem. Nie chcę, by moje dziecko uczyło się takiego poczucia humoru. Nie chcę, by widok używek kojarzył mu się z przygodą. Ta bajka to totalna katastrofa estetyczna i moralna. Jest głośna, chaotyczna i niesie ze sobą ładunek negatywnej energii, którego mały mózg po prostu nie potrzebuje, zwłaszcza wieczorem. Wybieram spokój, wybieram empatię i wybieram bajki, po których moje dziecko zaśnie z uśmiechem, a nie z obrazem wściekłego wilka pod powiekami. Niech PRL-owskie koszmary zostaną tam, gdzie ich miejsce − w poprzedniej epoce. Zobacz też: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Kultowa wieczorynka z PRL przyciągała przed telewizory całe rodziny. Nigdy nie włączę jej dzieciom
Jako dziecko lat 80. i 90. doskonale pamiętam ten specyficzny dreszcz emocji, gdy wskazówki zegara zbliżały się do godziny dziewiętnastej. To był rytuał − zapach kolacji w kuchni, szybkie mycie i to niecierpliwe wyczekiwanie na sygnał dźwiękowy, który zwiastował jedyne dziesięć minut magii w ciągu dnia.
Wśród tych wszystkich dobranocek była jedna perła w koronie: „Przygody Baltazara Gąbki”. Pamiętam, jak całą rodziną zasiadaliśmy na kanapie, śledząc losy Smoka Wawelskiego i Bartoliniego Bartłomieja herbu Zielona Pietruszka. To była bajka mądra, wielowarstwowa, pełna humoru, który bawił i nas, i naszych rodziców. Jakiś czas temu, ogarnięta nagłą falą nostalgii, postanowiłam zafundować tę samą dawkę emocji moim dzieciom. Byłam pewna sukcesu. Przygotowałam popcorn, zgasiłam światło i z dumną miną wcisnęłam play. To, co wydarzyło się potem, było dla mnie jak zimny prysznic. Nostalgia kontra rzeczywistość, czyli dlaczego Smok Wawelski dziś nie dowozi Początek był obiecujący − charakterystyczna kreska i muzyka wywołały u mnie gęsią skórkę. Moje dzieci patrzyły jednak na ekran z minami, jakbym pokazywała im instrukcję obsługi pralki w języku mandaryńskim. Po zaledwie trzech minutach zaczęło się wiercenie. Po pięciu − pytania o to, kiedy zacznie się coś dziać. Po dziesięciu − całkowita kapitulacja i prośba o przełączenie na cokolwiek innego. Siedziałam tam, wpatrzona w postać Szpiega z Krainy Deszczowców, i czułam, jak moje najpiękniejsze wspomnienie kruszy się w drobny pył. Zrozumiałam wtedy bolesną prawdę: dynamika dzisiejszego świata kompletnie przesterowała mózgi naszych dzieci. My, wychowani na statycznych klatkach i długich ujęciach, potrafiliśmy delektować się dialogiem i klimatem. Dzisiejsze maluchy karmione są treściami, w których cięcia następują co trzy sekundy, kolory krzyczą z ekranu, a akcja pędzi szybciej niż pociąg pendolino. Przy tym tempie „Baltazar Gąbka” wydaje się im niemal filmem przyrodniczym o życiu porostów. To nie ich wina, że nie rozumieją tej dynamiki. To po prostu inne pokolenie, które „czyta” obraz w zupełnie inny sposób. Próba zmuszenia ich do pokochania moich wspomnień była błędem. View oEmbed on the source website Bariera nie do przejścia: Humor i kontekst, których nie da się wytłumaczyć Kolejnym murem, o który się rozbiłam, była warstwa językowa i sytuacyjna. Pamiętacie legendarne „Karamba!”? Dla nas to był szczyt dowcipu, słowo-klucz, które niosło za sobą cały ładunek emocjonalny Szpiega Dona Pedro. Moje dzieci zapytały tylko: „Mamo, dlaczego ten pan w pelerynie ciągle mówi to dziwne słowo i dlaczego to ma być śmieszne?”. I tu pojawia się problem. Nie da się wytłumaczyć dziecku subtelnej ironii i specyficznego, inteligentnego mrugnięcia okiem do widza. Nasze kultowe dobranocki były przesiąknięte duchem czasów, w których powstały. Była w nich pewna melancholia, szarość, ale i niesamowita elegancja słowa. Dziś bajki są dosłowne. Jeśli postać jest wesoła, to skacze i śpiewa. Jeśli jest smutna, to płacze fontanną łez. W „Baltazarze” emocje były ukryte między wierszami, w gestach Smoka czy we flegmatycznym sposobie bycia kucharza Bartoliniego. Moje dzieci szukały tam akcji, a znalazły... opowieść. I to właśnie ta opowieść, która dla mnie jest literackim i animowanym arcydziełem, dla nich okazała się barierą nie do przejścia. Zrozumiałam, że nigdy więcej nie włączę im tej bajki, bo nie chcę patrzeć, jak coś, co kocham, staje się dla nich synonimem nudy. Chcę zachować moich bohaterów w ich najlepszej wersji − w mojej głowie. Czy warto na siłę uszczęśliwiać dzieci naszym dzieciństwem? Ta porażka z Baltazarem Gąbką skłoniła mnie do głębszej refleksji nad tym, jak bardzo chcemy „przeszczepić” nasze emocje własnym dzieciom. Kupujemy im takie same klocki, pokazujemy te same filmy, opowiadamy o tych samych zabawach na trzepaku. Ale prawda jest brutalna: one mają swój własny trzepak, który dziś nazywa się Minecraftem albo Robloxem. I choć serce pęka, musimy zaakceptować, że ich wrażliwość estetyczna buduje się na zupełnie innych fundamentach. Nie włączę im już więcej starych dobranocek, bo zrozumiałam, że to ja potrzebowałam tego seansu, a nie one. To ja chciałam na chwilę wrócić do salonu moich rodziców, poczuć zapach herbaty w szklance z koszyczkiem i usłyszeć głos kucharza Bartoliniego. Moje dzieci mają prawo do swoich własnych kultowych bajek, które za dwadzieścia lat będą wspominać z takim samym błyskiem w oku, z jakim ja patrzę na Smoka Wawelskiego. A nasze wspomnienia niech pozostaną nasze − tak będzie zdrowiej dla obu stron. Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
To najbardziej toksyczna bajka z Netfliksa. Zabroniłam dzieciom oglądania, bo uczy pogardy i egoizmu
Jeśli zastanawiacie się, dlaczego wasze dziecko nagle stało się sarkastyczne, pogardliwe wobec słabszych i skupione wyłącznie na własnej wygranej – sprawdźcie historię oglądania na swoim profilu w Netfliksie.
Nie należę do osób, które drżą przed każdą sceną walki w bajkach czy krzywią się na widok nieco bardziej dynamicznej akcji. Wychodzę z założenia, że świat nie jest z waty, a dzieci powinny uczyć się różnych emocji. Jednak niedawno przeżyłam moment, który sprawił, że poczułam, jak włosy stają mi dęba. Wszystko zaczęło się od niewinnego popołudnia, kiedy pozwoliłam dzieciom wybrać coś nowego i popularnego na Netfliksie. Gdy po kwadransie weszłam do salonu z herbatą, nie poznałam własnych dzieci. Moje zazwyczaj wspierające się rodzeństwo zaczęło obrzucać się złośliwymi uwagami, używając słów, których na pewno nie słyszeli ode mnie ani w szkole. Winowajca? „Wyspa Totalnej Porażki” Przyznam szczerze: ten tytuł widniał w propozycjach od dawna, ale zawsze go omijałam, ufając swojej intuicji. Tym razem jednak uległam. To, co zobaczyłam na ekranie, uświadomiło mi, jak łatwo możemy wpuścić do dziecięcych głów toksyczne wzorce, wierząc, że to tylko kreskówka. „Wyspa Totalnej Porażki” to produkcja, która żeruje na najniższych instynktach, promując zachowania, które w realnym życiu nazwalibyśmy bez wahania bullyingiem. Manipulacja i złośliwość jako rozrywka, czyli dlaczego to nie jest bajka dla dzieci Głównym problemem tej produkcji nie jest sam fakt, że to parodia reality show. Problem leży w sposobie, w jaki przedstawiane są relacje międzyludzkie. W „Wyspie Totalnej Porażki” sukces osiąga się nie poprzez talent czy współpracę, ale przez intrygi, wyśmiewanie wad innych i celowe upokarzanie przeciwników. Jako dorośli rozumiemy konwencję satyry, ale dla ośmio- czy dziesięciolatka, którego mózg chłonie wzorce jak gąbka, to po prostu instrukcja obsługi grupy rówieśniczej. Bohaterowie używają języka pełnego pogardy, a ich żarty opierają się na wytykaniu kompleksów, tuszy czy wrażliwości innych uczestników. Zauważyłam, że po zaledwie paru minutach mój syn zaczął testować te odzywki na swojej młodszej siostrze. Kiedy zwróciłam mu uwagę, usłyszałam: „Mamo, to przecież tylko żart, nie bądź taka sztywna!”. To jest właśnie najniebezpieczniejszy mechanizm tej bajki − normalizacja okrucieństwa pod płaszczykiem humoru. Dziecko uczy się, że bycie cool oznacza bycie złośliwym i cynicznym. W świecie, w którym tak walczymy o empatię i przeciwdziałanie hejtowi w szkołach, serwowanie dzieciom takiej rozrywki w domu jest jak dolewanie oliwy do ognia. To nie jest edukacja, to trening aspołecznych zachowań, który odbywa się w naszym własnym salonie. Kultura porażki i brak autorytetów − gdzie podziały się wartości? W tradycyjnych bajkach, nawet tych nowoczesnych, zazwyczaj istnieje jakiś kompas moralny. Jeśli bohater błądzi, ponosi konsekwencje, wyciąga wnioski, przeprasza. W „Wyspie Totalnej Porażki” moralność nie istnieje. Postacie, które zachowują się najbardziej podle, są często nagradzane uwagą kamery i sukcesem w grze. To tworzy w głowie małego widza bardzo niebezpieczne przekonanie: „Jeśli będę wystarczająco sprytny i złośliwy, wygram, a inni będą mi zazdrościć”. Gdzie tu miejsce na braterstwo, o którym tak chętnie piszemy w kontekście harcerstwa czy zajęć sportowych? Co więcej, dorośli w tej bajce − reprezentowani przez prowadzącego, Chrisa McClaina − są całkowicie pozbawieni empatii wobec cierpienia młodych ludzi. To niszczy autorytet dorosłego jako opiekuna i osoby, do której można się zwrócić o pomoc. Jeśli dziecko widzi, że osoba decyzyjna czerpie radość z upokarzania innych, zaczyna wierzyć, że świat dorosłych jest miejscem bezwzględnym, w którym jedyną strategią przetrwania jest atak. Moje dzieci po seansie były nienaturalnie pobudzone, kłótliwe i − co najbardziej mnie uderzyło − zupełnie niezdolne do wspólnej, spokojnej zabawy. Ich mózgi zostały zalane negatywnymi bodźcami, które musiały gdzieś znaleźć ujście. Czas na cyfrowe porządki: wybierajmy treści, które budują, a nie niszczą Wiem, że w dzisiejszym świecie nie da się uciec od elektroniki i nie chcę być matką, która wszystkiego zabrania. Ale po doświadczeniu z „Wyspą Totalnej Porażki” zrozumiałam, że moja rola jako filtra treści jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Netflix i inne platformy mają mnóstwo wartościowych produkcji, ale algorytmy nie mają sumienia − one promują to, co generuje kliknięcia, a nie to, co rozwija empatię. Naszym zadaniem jest bycie strażnikami. Jeśli widzisz, że po jakiejś bajce twoje dziecko staje się bardziej agresywne czy po prostu trudne, nie wahaj się użyć przycisku „zablokuj”. Zamiast toksycznych intryg, wróćmy do bajek, które uczą współpracy. Nie muszą to być nudne opowieści z morałem sprzed trzydziestu lat. Jest mnóstwo nowoczesnych animacji, które pokazują, że siła tkwi w różnorodności i wzajemnym wsparciu. Ja swoją lekcję odrobiłam. „Wyspa Totalnej Porażki” dostała u nas dożywotni zakaz emisji. Od kiedy ją wyeliminowaliśmy, spokój w domu wrócił, a złośliwe odzywki powoli odchodzą w zapomnienie. Czasem jedna decyzja o wyłączeniu telewizora może zmienić atmosferę w całej rodzinie. Dbajmy o to, co wlewamy do głów naszych dzieci, bo to właśnie z tych treści budują one swój obraz świata i innych ludzi. Zobacz też: Rodzice je puszczają i myślą, że mają spokój. Oto 5 bajek, których dzieci nie powinny oglądać
Słońce, zjeżdżalnie i relaks. Oto przepis na idealne wakacje w Turcji!
„Jeszcze jeden raz!” – jeśli planujecie rodzinny wyjazd do Turcji, przygotujcie się, że to zdanie będzie powtarzać się bez końca. I nic dziwnego – tamtejsze hotele z aquaparkami to prawdziwy raj dla najmłodszych. Dla rodziców to z kolei szansa na spokojny odpoczynek bez stresu i ciągłego organizowania atrakcji. Sprawdźcie, dlaczego Turcja od lat króluje wśród rodzinnych kierunków i jak wybrać hotel, który zachwyci całą rodzinę.
Nie bez powodu Turcja od lat znajduje się na szczycie list wakacyjnych marzeń rodzin z dziećmi. Słoneczna pogoda, ciepłe morze i szerokie, piaszczyste plaże tworzą idealne warunki do wypoczynku. Do tego dochodzi różnorodna kuchnia, która trafia zarówno w gusta dorosłych, jak i najmłodszych. Największym atutem jest jednak formuła All Inclusive. Dzięki niej nie trzeba martwić się o codzienne planowanie posiłków czy atrakcji. Wszystko jest na miejscu – od restauracji z bogatym menu (zarówno kuchnia turecka, jak i międzynarodowa), po animacje i zajęcia sportowe. To także ogromna wygoda dla rodzin – jeden resort oferuje wszystko, od relaksu po rozrywkę, bez konieczności przemieszczania się czy dodatkowego planowania. Co więcej, Turcja to świetny kierunek nie tylko dla tych, którzy planują wakacje z wyprzedzeniem – bogata oferta sprawia, że równie łatwo znaleźć atrakcyjne wyjazdy Last Minute, idealne na spontaniczny rodzinny urlop. Hotele stworzone z myślą o rodzinach W tureckich kurortach widać jedno: dzieci są tu bardzo ważnymi gośćmi. Hotele oferują przestronne pokoje rodzinne, zielone ogrody i strefy rekreacyjne, które sprzyjają wspólnemu spędzaniu czasu. Najmłodsi mogą korzystać z mini klubów, gdzie codziennie czekają na nich animacje, gry i zabawy. W tym czasie rodzice mają chwilę tylko dla siebie – czy to w hotelowym SPA, czy na leżaku przy plaży. Wiele obiektów oferuje także opiekę animatorów oraz programy dostosowane do wieku dzieci, co dodatkowo ułatwia rodzinny wypoczynek. Warto dodać, że wiele hoteli zapewnia również bezpośredni dostęp do prywatnych plaż oraz rozbudowanych stref SPA. Jeśli jednak zapragniecie odmiany, w pobliżu często znajdują się historyczne miejsca i zabytki, które pozwalają połączyć relaks z odrobiną zwiedzania. Aquaparki – tu zaczyna się prawdziwa magia To właśnie aquaparki sprawiają, że dzieci nie chcą opuszczać hotelu. Na najmłodszych czekają brodziki z podgrzewaną wodą, mini zjeżdżalnie oraz kolorowe wodne place zabaw z fontannami i interaktywnymi elementami. Starsze dzieci i dorośli mogą liczyć na bardziej emocjonujące atrakcje – szybkie zjeżdżalnie, rwące rzeki czy baseny z falami. Nie brakuje też wodnych placów zabaw inspirowanych bajkowymi krainami i pirackimi statkami, które pobudzają dziecięcą wyobraźnię. W wielu hotelach znajdziecie także interaktywne strefy wodne z armatkami, gejzerami i kaskadami oraz tematyczne place zabaw, które zamieniają zwykłe pluskanie w prawdziwą przygodę. Nad bezpieczeństwem czuwają ratownicy, więc rodzice mogą odetchnąć i naprawdę się zrelaksować. To właśnie ta kombinacja – świetna zabawa dla dzieci i spokój dla dorosłych – sprawia, że wakacje w Turcji są tak udane. Gdzie szukać najlepszych hoteli z aquaparkami? Wybór odpowiedniego hotelu ma ogromne znaczenie. Na Riwierze Tureckiej znajdziecie obiekty z rozbudowanymi parkami wodnymi, które potrafią konkurować z największymi atrakcjami w Europie. Jednym z nich jest AQI Pegasos World – hotel znany z imponującego aquaparku z ogromnym statkiem pirackim i licznymi interaktywnymi atrakcjami, które potrafią zająć dzieci na cały dzień. Jeśli szukacie czegoś naprawdę spektakularnego, warto zwrócić uwagę na The Land of Legends Kingdom Hotel. To miejsce oferuje dostęp do jednego z największych parków rozrywki w regionie, z wodnymi kolejkami górskimi i widowiskowymi wieczornymi pokazami. Równie ciekawą opcją jest wybrzeże Morza Egejskiego – tam znajdziecie hotele połączone z aquaparkami oferującymi zarówno mocne wrażenia, jak i spokojne strefy relaksu tylko dla dorosłych. W okolicach Kusadasi wyróżnia się TUI BLUE Ephesus, który zapewnia dostęp do dużego parku wodnego z rwącą rzeką i basenem z falami. Tuż obok znajduje się także Aqua Fantasy Aquapark Hotel & Spa – idealny dla fanów adrenaliny, z możliwością zjazdów na wieloosobowych pontonach oraz wydzieloną, spokojną strefą tylko dla dorosłych. Dzięki temu każdy członek rodziny może spędzać czas dokładnie tak, jak lubi. Wakacje, na których naprawdę odpoczywa cała rodzina Rodzinny wyjazd nie musi oznaczać kompromisów. W Turcji każdy znajdzie coś dla siebie – dzieci wodne szaleństwo, a rodzice upragniony relaks. Jeśli marzycie o wakacjach, podczas których nikt się nie nudzi, a wy nie musicie planować każdej minuty dnia, to kierunek, który zdecydowanie warto wziąć pod uwagę. Bo tutaj naprawdę odpoczywa się razem i każdy wraca z urlopu zadowolony. Materiał promocyjny biura podróży TUI
Dzień wagarowicza 2026: kiedy jest i czy można nie iść do szkoły?
Dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce od lat – tego dnia ze szkoły uciekali zarówno nasi rodzice, jak i dziadkowie, choć może nie zawsze chcą się do tego przyznać. Podpowiadamy, kiedy jest dzień wagarowicza i podajemy kilka pomysłów na to, jak go spędzić – i to bez nieobecności i uwagi w dzienniku!
Uczniowie z chęcią dowiedzą się, kiedy jest dzień wagarowicza. W 2026 roku święto wypada dość niefortunnie. Poniżej wyjaśniamy, którego marca jest dzień wagarowicza i jak można obchodzić to święto. Czy można nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Wagary oznaczają nieusprawiedliwioną nieobecność w szkole. W niektórych przypadkach mogą nawet oznaczać wysoki mandat dla rodziców. Warto jednak pamiętać, że tego dnia nauczyciele zazwyczaj z przymrużeniem oka podchodzą do nauki. Spis treści: Dzień wagarowicza 2026 – kiedy jest i skąd się wziął? Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Pomysły na dzień wagarowicza Kiedy jest dzień wagarowicza 2026 i skąd się wziął ten zwyczaj? Dzień wagarowicza obchodzony jest 21 marca, czyli w pierwszy dzień kalendarzowej wiosny. W 2026 roku święto to wypada w sobotę. Pochodzenie dnia wagarowicza nie jest dokładnie znane. Może jest to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą pierwszego dnia wiosny wszyscy wybierali się nad rzekę, gdzie odbywało się topienie marzanny? W ten sposób żegnano zimę i witano nadchodzącą wiosnę. Pierwsze wiosenne dni prawdopodobnie zachęcały dzieci do opuszczenia szkolnych ławek, a skoro nie można było udać się do domu (by nie podpaść rodzicom), czas ten spędzano na łonie natury. Dla uczniów początek wiosny to też dobry moment, gdy można już zacząć odliczanie do końca roku szkolnego. Tradycja wagarowania pierwszego dnia wiosny jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od dziesiątek lat. Warto też podkreślić: dzień wagarowicza nie jest oficjalnym świętem i nie jest też dniem wolnym od nauki. Obecnie dzień wagarowicza obchodzony jest w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Samo słowo „wagary” pochodzi od łacińskiego „vagari”, czyli „włóczyć się, błąkać, wałęsać”. Określenie to zostało rozpowszechnione w Polsce na przełomie XIX i XX wieku. Co ciekawe, początkowo używano określenia „wagusy” (mogliście na nie trafić, czytając „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego). Czy w dzień wagarowicza można nie iść do szkoły? Dzień wagarowicza, który przypada na pierwszy dzień wiosny, to tradycyjny dzień, w którym wiele uczniów decyduje się na opuszczenie lekcji. W Polsce jest to nieoficjalne święto, które często wiąże się z wagarowaniem. Choć teoretycznie można nie iść do szkoły w tym dniu, warto pamiętać, że opuszczenie zajęć wiąże się z konsekwencjami, takimi jak nieobecność w dzienniku, co może wpływać na frekwencję oraz późniejszą ocenę z zachowania. Warto zastanowić się nad tym, czy nie lepiej jest wykorzystać ten dzień na naukę lub spędzenie czasu z przyjaciółmi w inny sposób, który nie naruszy zasad obowiązujących w szkole. Uwaga! Zdarza się również, że uczniów przyłapie na wagarowaniu straż miejska lub policja – dotyczy to przede wszystkim starszych uczniów, którzy pierwszy dzień wiosny zdecydują się spędzić pod chmurką. Ważne: za częste i nagminne wagary na rodziców dziecka może zostać nałożona kara grzywny, mandat może sięgnąć nawet 5 tys. zł. W przypadkach skrajnych, czyli kiedy nieobecności w szkole jest bardzo dużo, sprawa może trafić do sądu rodzinnego. Aby uniknąć chodzenia uczniów na wagary, obecnie często organizowane są szkolne dni wagarowicza. Za zgodą dyrekcji szkoły i nauczycieli uczniowie biorą udział w klasowych wycieczkach, również o charakterze edukacyjnym. Dla uczniów najważniejsze jest, by tego dnia nie było lekcji, prac domowych i sprawdzianów. Czy dawniej można było nie iść do szkoły w dzień wagarowicza? Kiedyś dzień wagarowicza kojarzył się z czymś zakazanym, a sama ucieczka ze szkoły była nie lada wyzwaniem. czasem nawet swoistą próbą. Niekiedy spontaniczna decyzja o zwianiu ze szkoły lub pozostaniu w jej murach wpływała na relacje uczniów w klasie i decydowała o tym, kto jest „fajny”, a z kim nie można się bawić. Bywało, że nauczyciele na długo przed dniem wagarowicza ostrzegali swych uczniów, że nieusprawiedliwiona nieobecność tego dnia wiązać się będzie z wyjątkowo surowymi konsekwencjami. W dzisiejszych czasach dzień wagarowicza traktowany jest przez samych uczniów z przymrużeniem oka i jego świętowanie na szczęście już nie wymaga opuszczania zajęć szkolnych Pomysły na dzień wagarowicza Aby ciekawie spędzić dzień wagarowicza, nie trzeba opuszczać murów szkoły. Tego dnia świetnie sprawdzą się wszelkie konkursy plastyczne czy konkursy wiedzy. Turnieje sportowe, konkurs piosenki lub mini playback show też wzbudzą duże zainteresowanie. Jeśli nauczyciele nie przystaną na propozycje uczniów, może chociaż zrezygnują z odpytywania czy niezapowiedzianych kartkówek. Nie zachęcamy do wagarowania. Jako że w 2026 roku dzień wagarowicza i tak wypada w sobotę, warto porozmawiać z wychowawcą lub wychowawczynią klasy i innymi nauczycielami, jak w symboliczny sposób uczcić nadejście wiosny i sam dzień wagarowicza. Można to zrobić dzień wcześniej, czyli w piątek 20 marca. Dobrym pomysłem na spędzenie tego dnia będzie: dzień bez plecaka – uczniowie tego dnia przynoszą do szkoły podręczniki i zeszyty, ale nie w plecaku (a w reklamówce, pudle lub... przywożą go na taczce); gra miejska – może nauczyciel historii wykorzysta ten czas, by opowiedzieć uczniom o historii ich miejscowości; piknik w parku połączony z zawodami sportowymi; mecz (na przykład piłki nożnej) uczniowie kontra nauczyciele; wyjście do parku trampolin lub na kręgle (ten pomysł może spodobać się wuefistom!); wspólne przygotowanie marzanny i wycieczka do parku, lasu lub nad jezioro, by ją spalić lub wrzucić do wody – to pomysł przede wszystkim dla młodszych uczniów; klasowe wyjście ze szkoły w poszukiwaniu oznak wiosny; klasowa wycieczka do kina – oczywiście na film przeznaczony dla widowni w wieku szkolnym; dzień przebierańców; wycieczka do muzeum; wyjście do teatru. Zobacz też: Jak zrobić marzannę: ekologiczną i z siana? Jak zrobić kukłę? Życzenia na pierwszy dzień wiosny Przysłowia o wiośnie dla dzieci: 27 polskich przysłów o wiośnie, marcu, Wielkanocy
Kiedy jest pierwszy dzień wiosny 2026? Astronomiczna wiosna nie zaczyna się wcale 21 marca
Pierwszy dzień wiosny kalendarzowej może wypadać innego dnia niż początek wiosny astronomicznej. Natomiast w szkołach i przedszkolach pierwszy dzień wiosny zawsze świętuje się 21 marca (o ile nie wypada w weekend). Można to robić zgodnie z polską tradycją, topiąc marzannę, albo wykorzystać pomysły na zabawy pochodzące z innych kultur.
Pierwszy dzień wiosny kalendarzowej na półkuli północnej zawsze wypada 21 marca. Natomiast astronomiczna wiosna zaczyna się w momencie, gdy zrównuje się długość dnia z długością nocy – i dzień, i noc trwa po 12 godzin. To tak zwany moment przesilenia wiosennego, zwany również równonocą wiosenną. Zobacz, kiedy jest pierwszy dzień wiosny 2026 roku i jak można go świętować. Tłumaczymy, czym różni się początek wiosny kalendarzowej od astronomicznej i meteorologicznej. Mamy też piękne i wesołe życzenia na 1 dzień wiosny i pomysły na wiosenne zabawy w przedszkolu. Spis treści: Pierwszy dzień wiosny: kiedy w 2026 roku? Pierwszy dzień wiosny – polskie zwyczaje i tradycje Pierwszy dzień wiosny – zwyczaje na świecie Życzenia na pierwszy dzień wiosny Pierwszy dzień wiosny: przedszkole Pierwszy dzień wiosny: kiedy w 2026 roku? Na półkuli północnej pierwszy dzień kalendarzowej wiosny przypada w 2026 roku w sobotę 21 marca, natomiast pierwszy dzień astronomicznej wiosny wypadnie w piątek 20 marca. Będzie to moment równonocy wiosennej − właśnie wtedy dojdzie do zrównania dnia z nocą. Odtąd dzień będzie stawał się coraz dłuższy. Ile zatem trwa pierwszy dzień wiosny? Dokładnie dwanaście godzin i ani minuty dłużej. Co ciekawe – z upływem lat termin rozpoczęcia astronomicznej wiosny będzie wypadał coraz wcześniej. Od 2044 roku będzie to 20 lub nawet 19 marca. Ostatni raz pierwszy dzień kalendarzowej i astronomicznej wiosny zbiegł się tego samego dnia (czyli 21 marca) w 2011 roku. Kiedy zaczyna się wiosna meteorologiczna? Poza wiosną kalendarzową i astronomiczną mówi się również o wiośnie meteorologicznej (zwanej też termiczną lub klimatologiczną). Jak podaje IMGiW, wiosna meteorologiczna trwa już od 1 marca i potrwa do 31 maja. Ten czas przyjęli meteorolodzy i klimatolodzy, by porównywać okresy tej samej długości w różnych latach (m.in. jeśli chodzi o temperaturę, opady i inne dane statystyczne). Pierwszy dzień wiosny: polskie zwyczaje i tradycje Nasi przodkowie nie zawsze czekali z rytuałami wiosennymi do pierwszego dnia wiosny. I nie ma się co dziwić — przecież dawniej na ścianach ich izb (czy komnat) nie wisiały kalendarze, nie mówiąc o zegarkach czy mediach społecznościowych, które przypominały o zbliżającej się wiośnie. Rytm życia wyznaczały święta kościelne i sama przyroda. Dlatego bywało, że oczekiwanie na wiosnę zaczynało się wraz ze Środą Popielcową (niektórzy już wtedy zdobili jajka, które są symbolem życia). Inną datą w kalendarzu katolików był dzień Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (25 marca). W marcu (a czasem już i w lutym) do zwyczajów należało wypatrywanie pierwszych oznak wiosny. Przede wszystkim pierwszych bocianów, które wracały do Polski z ciepłych krajów w okolicach dnia św. Józefa (19 marca). By zachęcić ptaki do budowania gniazd ich w obejściu, dawni gospodarze umieszczali na dachach budynków koła od wozu lub... świecące się błyskotki. Inne zwyczaje związane z nadejściem wiosny to: Topienie marzanny Jednym z najbardziej popularnych polskich zwyczajów związanych z pierwszym dniem wiosny jest topienie marzanny. Nasi przodkowie podchodzili do niego bardzo poważnie. Zgodnie ze zwyczajem robiono kukłę o cechach żeńskich. Wykonywano ją ze słomy, patyków i białego płótna. Czasami była zdobiona koralami. W dniu przesilenia wiosennego wrzucano ją do wody lub palono. Marzanna symbolizowała zimę i śmierć. Spalenie jej lub utopienie miało pomóc usunąć efekty działania zimy (np. zamieranie przyrody) i przywołać cieplejszą porę roku. Na Śląsku młodzi mężczyźni topili Marzanioka (męski rodzaj Marzanny). Tej pogańskiej tradycji nie udało się wyplenić ani zastąpić np. zrzucaniem kukły Judasza z wież kościelnych. Marzannę topi się do dzisiaj, tyle że zwykle zwyczaj ma charakter zabawy i zajmują się nią dzieci w przedszkolach lub szkołach. Maik Innym polskim zwyczajem związanym z pierwszym dniem wiosny był Maik. Dzień po 21 marca młodzież chodziła po wsiach i ozdabiała gałęzie jodły lub sosny wstążkami. Następnie ze śpiewem na ustach chodziła od domu do domu, czasami prosząc o datki. Dzień wagarowicza Od kilkudziesięciu lat polscy uczniowie pierwszego dnia wiosny obchodzą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/dzien-wagarowicza-2022-33547-r1/">dzień wagarowicza. Niektórzy rzeczywiście tego dnia nie idą do szkoły, choć nauczyciele starają się, aby 21 marca lekcje były lżejsze lub zamiast nich organizują uczniom inne atrakcje. W przedszkolach 21 marca odbywają się bale przebierańców. Dzieci przebierają się zwykle za pszczoły, motyle, kwiaty, ptaki czy zające. Pierwszy dzień wiosny – zwyczaje na świecie Równonoc wiosenna jest momentem symbolicznym w wielu kulturach. Warto poznać tradycje, które są dziedzictwem innych narodów. Tematy te mogą być inspiracją do rozmów o różnorodności świata i kultur oraz inspiracją do obchodzenia pierwszego dnia wiosny w nieco inny sposób niż topienie marzanny. Pierwszy dzień wiosny w Szwajcarii Szwajcarzy najczęściej świętują pierwszy dzień wiosny dopiero w 3. poniedziałek kwietnia. Jak? Paląc kukłę bałwana (tzw. Boogga) podczas pochodów przy muzyce. Pierwszy dzień wiosny w Norwegii Norwedzy z kolei pierwszy dzień wiosny obchodzą dopiero w połowie maja. Do tradycji należy, by organizować wówczas spotkania towarzyskie, na których podaje się naleśniki posmarowane dżemem z moroszki (maliny norweskiej). Pierwszy dzień wiosny w Indiach Święto nosi nazwę Holi – Festiwal Kolorów. Obchodzone jest dzień po marcowej pełni księżyca. Symbolizuje nadejście czasu obfitości. W ramach zwyczajów w przeddzień Holi pali się ogniska, śpiewa i tańczy wokół ognia. W dniu Holi następują gonitwy, podczas których ludzie obrzucają się kolorowym proszkiem i oblewają wodą. Pierwszy dzień wiosny w Meksyku Meksykanie między 19 a 21 marca licznie odwiedzają zabytki z czasów prekolumbijskich – piramidy i ruiny świątyń m.in. Azteków i Olmeków. Pielgrzymujący wiosną Meksykanie ubrani są na biało, wierzą, że w tych miejscach można czerpać moc. Przy Piramidzie Słońca w Teotihuacanie zbiera się nawet milion osób. Pierwszy dzień wiosny w Japonii Nadejście wiosny w Japonii świętuje się, podziwiając kwiaty wiśni. Święto nie odbywa się konkretnego dnia – obchodzone jest wtedy, gdy zakwitną wiśnie. Najczęściej dzieje się to w drugiej połowie marca. Wtedy odbywa się Festiwal Kwitnących Wiśni. W jego ramach organizowane są pikniki, pod kwitnącymi drzewami spożywa się posiłki, a w miastach przeciągają się do nocy zabawy przy sake i woni kwiatów. Pierwszy dzień wiosny w Hiszpanii Z okazji odejścia zimy i nadejścia wiosny w hiszpańskiej Walencji organizuje się Festiwal Ognia. W tym dniu pali się ogniska i puszcza fajerwerki. Zwyczaj palenia ognisk pochodzi z XVI wieku, kiedy w ogniu pozbywano się starych sprzętów. W mieście pojawiają się olbrzymie kukły przedstawiające znane osoby ze świata biznesu i polityki. Ostatniego dnia festiwalu wszystkie zostają spalone. Między 15 a 19 marca codziennie o godzinie 14 odbywa się konkurs salw. Na koniec wszystkie startujące grupy oddają w tym samym czasie strzał – jest głośno! Życzenia na pierwszy dzień wiosny Oto kilka wersji wesołych i pozytywnych życzeń na pierwszy dzień wiosny − dla mamy, babci, koleżanki, kolegi czy nauczycielki: Niech pierwszy dzień wiosny przyniesie Ci mnóstwo radości, kolorów i uśmiechu! Życzę Ci, aby każdy dzień rozświetlał się słońcem, a serce wypełniała radość! *** Witaj Wiosno! Przynieś ze sobą świeżość, nadzieję i uśmiech na każdą chwilę! Życzę Ci, aby każdy dzień był pełen pięknych chwil i nowych przygód! *** Wiosna już tu jest! Niech Twój świat zakwitnie kolorami, a serce napełni się pozytywną energią! Życzę Ci, aby każdy dzień był jak promyk słońca w Twoim życiu! *** Z okazji pierwszego dnia wiosny życzę Ci, aby każda chwila była jak najpiękniejszy kwiat – pełna radości i uśmiechu! Niech słońce świeci w Twoim życiu przez cały rok! *** Witamy wiosnę z otwartymi ramionami! Niech przyniesie Ci mnóstwo pozytywnych wibracji, radosnych spotkań i niezapomnianych momentów! Ciesz się każdą chwilą! Pierwszy dzień wiosny: przedszkole Początek wiosny to świetna okazja do wesołych zabaw w przedszkolu i poza nim. Poniżej pomysły na fajne i angażujące wiosenne zabawy dla dzieci: Odkrywanie oznak wiosny – to fantastyczna atrakcja, szczególnie dla przedszkolaków. Wystarczy zabrać ze sobą przekąski i można wyruszyć na wycieczkę do lasu, parku lub ogrodu botanicznego. Zorganizujcie mały konkurs, kto znajdzie najwięcej zwiastunów wiosny. Zawody na świeżym powietrzu – w grupie przedszkolaków warto zorganizować różnorodne konkurencje sportowe na podwórku lub jeśli jest taka możliwość − w lesie czy na polanie. Wiosenny bal przebierańców – jest często organizowany w przedszkolach. Na pierwszy dzień wiosny można przebrać dzieci za pszczoły, motyle, kwiaty, ptaki czy zające. Najważniejsze, aby dziecko było zadowolone. Turniej gier planszowych – jeśli nie ma ładnej pogody, doskonałym pomysłem na powitanie wiosny będzie dzień poświęcony grom planszowym, oczywiście z nagrodami! Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/wiersze-o-wiosnie-dla-dzieci-28671-r1/">Wierszyki o wiośnie: piękne wiersze i krótkie rymowanki <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/przyslowia-o-wiosnie-30905-r1/">Przysłowia o wiośnie dla dzieci <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/popularne-wierszyki-dla-dzieci-29629-r1/">Popularne wierszyki dla dzieci: „Pan kotek był chory” i inne
Maja Ostaszewska o tym, jak wygląda jej 15 minut dla siebie w łazience
Chwila ciszy, spojrzenie w lustro i głęboki oddech – w codziennym pędzie takie momenty mają wyjątkową wartość. O potrzebie uważności, akceptacji i małych rytuałach, które pomagają złapać równowagę opowiada Maja Ostaszewska.
Czy lubisz swoją łazienkę? Maja Ostaszewska, aktorka: - Bardzo lubię swoją łazienkę. To jest na pewno jedno z najważniejszych miejsc w moim domu. Takie miejsce, w którym naprawdę mogę odpocząć i zająć się sobą. Przez większość dnia zajmuję się innymi, a to jest miejsce w którym zajmuję się sobą. A czym różni się dla ciebie 15 minut od tych 15 minut dla siebie? - Można powiedzieć, że 15 minut to jest 15 minut. Ale zgodnie z teorią względności czasu ważne jest to, jak my odczuwamy te 15 minut, jako godzinę czy tylko kilka minut. Wydaje się, że to jest bardzo istotne, żeby umieć skupić się na tu i teraz, na sobie, bo to jest zarówno troska o samych siebie, pielęgnacja samych siebie, ale to jest też ćwiczenie uważności. I dobrze jest ćwiczyć uważność na innych, ale szalenie ważne jest, byśmy nie zapominały o uważności na same siebie. Co widzisz, jak codziennie patrzysz na siebie w lustro? - Chciałabym widzieć prawdę, ale z taką dobrą energią i akceptacją dla siebie. Chciałabym też widzieć spójną osobę w tym co mówi, jak żyje i jak tworzy. Czy to prawda, że w łazience czas płynie inaczej? - To zależy tylko od nas: może być pośpieszny, jeśli jesteśmy myślami w tym, co nas czeka danego dnia, albo w tym czego doświadczyliśmy w dniu, który mija. A może być taką chwilą tylko dla nas, kiedy skupiamy się na sobie i wtedy istotnie odczuwamy go w zupełnie inny sposób. Jakie znaczenie ma dla Ciebie twoje codzienne 15 minut ze sobą? - To jest taki czas, w którym ja, zabiegana i zawsze w kontakcie z innymi, z moimi bliskimi, z rodziną, skupiona na moich psach, pracy, wszystkim, co mam do zrobienia, mogę na chwilę skupić się na sobie i w pewnym sensie otoczyć siebie troską. I to jest czas niezbędny, bo ta codzienna pielęgnacja to jest przecież zadbanie o nasze ciało, o naszą twarz i taka chwila na oddech. Bardzo lubię i bardzo cenię tę chwilę. Materiał promocyjny marki Rossmann
Chlor i minerały. Twarda prawda o włosach - nie tylko po basenie
Longevity stało się nowym standardem myślenia o zdrowiu i pielęgnacji. Jak pokazują dane Euromonitor International, aż 75% konsumentów podchodzi dziś do beauty strategicznie, łącząc codzienne rytuały z długofalowym zdrowiem i kondycją organizmu. Wybieramy basen, kontrastowe prysznice, morsowanie, czy domowe kąpiele, traktując je jako element profilaktyki, regeneracji i równowagi psychofizycznej. Jednocześnie niewiele mówi się o tym, że te prozdrowotne nawyki bywają wymagające dla skóry głowy i włosów.
Chlor kojarzy się z basenem, ale mamy z nim kontakt również pod prysznicem - a twarda woda dodatkowo „dokłada” osad, który włosy i skóra odczuwają szybciej, niż myślimy. To właśnie na styku zdrowych rytuałów i realnych obciążeń środowiskowych pojawia się potrzeba świadomej, dopasowanej pielęgnacji. Basen to tylko początek historii Basen pozostaje jedną z najzdrowszych i najczęściej wybieranych form aktywności wspierającej kondycję i regenerację organizmu. Dla włosów jest to jednak środowisko o podwyższonym poziomie wyzwań. Amerykańskie badania opublikowane w „Chronic effects of swimming pool disinfectants on skin and hair” z 2024 r., wskazują, że regularny kontakt z chlorowaną wodą osłabia naturalną warstwę ochronną włosa, wpływając na jego nawilżenie, elastyczność i ogólną kondycję. Chlor nie stoi w opozycji do zdrowego stylu życia - wymusza jedynie potrzebę bardziej świadomej pielęgnacji przy częstym pływaniu. Chlor w basenie, chlor w kranie - to wciąż ten sam przeciwnik To, co dla wielu jest zaskoczeniem: chlor nie kończy się na basenie. Jest również standardowym składnikiem wody wodociągowej. Według danych przedsiębiorstw wodociągowych w największych polskich miastach, stężenie chloru w wodzie kranowej mieści się zwykle w przedziale 0,1–0,3 mg/l, a twardość wody często przekracza 300 mg CaCO₃/l. Oznacza to wysoką zawartość jonów wapnia i magnezu, które osadzają się na włosach i skórze. Dodatkowo raport NIK dotyczący stanu sieci wodociągowych wskazuje na problem starzejącej się infrastruktury, osadów, biofilmów i wtórnego zanieczyszczenia wody w instalacjach. Dla włosów oznacza to jedno: kontakt z minerałami, chloraminami i metalami ciężkimi nie jest incydentem, lecz codziennością. Ciekawostka, która zmienia perspektywę Woda w polskich miastach bywa zaliczana do bardzo twardych (powyżej 300 mg CaCO₃/l). Chlor i chloraminy mogą pozostawać na włosach i skórze nawet do 30 minut po kąpieli. Osad mineralny działa jak „papier ścierny” - zwiększa tarcie, sprzyja mikrouszkodzeniom i puszeniu się włosów. Nowa generacja pielęgnacji: neutralizować, nie maskować W odpowiedzi na te wyzwania powstała kategoria after-swim care - pielęgnacji, która nie maskuje zapachu chloru, lecz usuwa jego przyczynę. Jednym z pionierów tego podejścia jest marka TRISWIM, rekomendowana m.in. przez Swimming Teachers Association (UK) oraz United States Masters Swimming. W szamponie TRISWIM za efekt neutralizacji odpowiada m.in. sodium thiosulfate - składnik wiążący chlor i brom, a prowitamina B5 wspiera regenerację i przywraca włosom miękkość. Formuły uzupełniają aloes, witaminy oraz ekstrakty roślinne, które koją skórę głowy i odbudowują komfort po kontakcie z wodą. Świadoma pielęgnacja pozwala zachować zdrowe rytuały bez kosztu dla skóry i włosów. Nie tylko basen potrafi zniszczyć włosy Codzienny prysznic, kąpiel, hotelowa łazienka, siłownia, aquapark - wszędzie tam mamy kontakt z wodą, która zawiera chlor i minerały. Efekt? Matowe pasma, szorstkość, trudności w stylizacji, szybkie blaknięcie koloru. I choć wielu z nas obwinia za to kosmetyki lub pogodę, prawdziwy winowajca często płynie prosto z kranu. Woda w Polsce w większości regionów jest twarda, bogata w wapń i magnez, a dodatkowo uzdatniana chlorem. Te składniki osadzają się na włosach, tworząc niewidoczną warstwę, która zaburza ich strukturę, obciąża je i utrudnia wchłanianie składników pielęgnacyjnych. W efekcie nawet najlepsza maska czy odżywka „nie działa tak, jak powinna”. Dlaczego włosy reagują szybciej niż skóra? Włosy są strukturą martwą, nie regenerują się same. Każdy kontakt z twardą, chlorowaną wodą powoduje: rozchylenie łusek, utratę naturalnych lipidów, zwiększoną łamliwość i puszenie oraz przyspieszone wypłukiwanie koloru. Dlatego osoby aktywne – pływacy, triathloniści, bywalcy siłowni, ale też osoby często podróżujące - widzą pogorszenie kondycji włosów szybciej niż inni. Nie maskuj. Neutralizuj Większość szamponów jedynie zmywa zapach chloru. Problem polega na tym, że cząsteczki chloru i minerałów nadal mogą pozostawać na włosach. Tu pojawia się różnica w podejściu TRISWIM. Formuły TRISWIM zostały stworzone specjalnie do neutralizacji chloru, bromu i metali ciężkich, a nie tylko ich przykrywania zapachem. Za ten efekt odpowiada m.in. sodium thiosulfate - składnik wiążący chlor – oraz chelatory minerałów, które usuwają osad z twardej wody. W praktyce oznacza to, że włosy odzyskują miękkość, są lżejsze, lepiej się układają, a pielęgnacja zaczyna wreszcie działać. After-swim care = after-water care To ważne przesunięcie w myśleniu. Pielęgnacja po pływaniu nie dotyczy wyłącznie basenu. To pielęgnacja po każdym kontakcie z wodą obciążającą włosy - także w domu. TRISWIM traktuje włosy sportowców, dzieci, osób aktywnych i podróżujących tak samo: jak strukturę wymagającą ochrony i regeneracji, a nie „zwykłego mycia”. Dlatego w produktach znajdziemy składniki wspierające odbudowę: prowitaminę B5 dla nawilżenia i elastyczności, aloes - dla ukojenia, witaminy A i E - dla ochrony, ekstrakty roślinne - dla miękkości i blasku. Dwustopniowa neutralizacja chloru i minerałów: Neutralizujące oczyszczenie - Pielęgnacja po basenie i kontakcie z twardą wodą powinna wykraczać poza zwykłe mycie. Kluczowe jest sięganie po szampony, które pomagają usuwać chlor, minerały i metale osadzające się na włosach i skórze głowy po każdej kąpieli. Delikatne formuły z dodatkiem składników kojących i nawilżających ograniczają przesuszenie oraz dyskomfort, przywracając włosom świeżość i lekkość. Odbudowa i regeneracja - Po oczyszczeniu niezbędny jest etap regeneracji. Odżywki wzbogacone w składniki wzmacniające strukturę włosa – proteiny i kompleksy inspirowane naturalną keratyną - wspierają odbudowę, poprawiają elastyczność, wygładzają pasma i ułatwiają rozczesywanie. To etap, który realnie przygotowuje włosy na kolejny kontakt z chlorowaną lub twardą wodą. TRISWIM zestaw do włosów: szampon, 251 ml + odżywka 251 ml Skutecznie usuwa chlor osadzony na włosach po kąpieli w basenie. Pomaga łagodzić podrażnienia skóry głowy powstałe w wyniku kontaktu z wodą chlorowaną. Wspiera nawilżenie włosów oraz przynosi ulgę suchej i swędzącej skórze głowy. Intensywnie nawilża i odżywia włosy po ekspozycji na wodę basenową. Ogranicza plątanie i ułatwia rozczesywanie, poprawiając komfort pielęgnacji. Wzmacnia strukturę włosów dzięki składnikom odbudowującym, takim jak keratyna i proteiny roślinne. Rekomendowany przez Swimming Teachers Association, United States Masters Swimming Materiał promocyjny marki TRISWIM
Prosto z BBC Proms w Bristolu na Future Festival we Fromborku
Organizowany już po razu drugi w dniach 22-24 sierpnia Future Frombork Festival Science& Art powraca z nową energią — jeszcze bardziej interdyscyplinarny, jeszcze bardziej odważny. Ostatniego dnia wystąpią Wojciech Rusin i Lara Agar.
W ubiegłym roku, podczas pierwszej edycji, festiwal gościł duet Nanook of the North, który tworzą producent muzyki elektronicznej Piotr Kaliński (Hatti Vatti) oraz skrzypek i kompozytor Stefan Wesołowski. We fromborskiej katedrze zabrzmiała muzyka elektroniczna inspirowana przestrzenią kosmiczną, a niesamowitego wrażenia dopełniła projekcja wprost z pokładu sondy kosmicznej. W tegorocznej edycji odsłona „Art” również zapowiada się bardzo atrakcyjnie. Będzie to spotkanie różnych wrażliwości i estetyk. Już w piątek 22 sierpnia w gotyckich wnętrzach zabrzmi wspólny projekt Anny Marii Jopek i Roberta Kubiszyna, w którym znajdą się m.in. fragmenty Ordo Virtutum Hildegardy z Bingen oraz utwory z płyty Czas Kobiety. Kolejnego wieczoru w niezwykłej scenerii zdesakralizowanego kościoła św. Mikołaja wystąpią Nene Heroine z Kasią Lins, a zakończy go duet Etnobotanika, którego najnowsza płyta Kosmobotanika doskonale wpisuje się w tematykę i klimat wydarzenia. Z Bristolu do Fromborka Na niedzielę, czyli ostatni dzień festiwalu, organizatorzy zostawili wspaniałą niespodziankę! 24 sierpnia czeka nas muzyczna podróż z zespołem BLED. Jej zwieńczeniem i kulminacją będzie wspólny koncert Wojciecha Rusina, który przybędzie do Fromborka prosto z prestiżowego koncertu BBC Proms w Bristolu i Lary Agar. Wojciech Rusin to artysta, który inspiracje czerpie z tekstów alchemicznych i wczesnorenesansowej muzyki chóralnej oraz mitologii Europy Wschodniej. Tworzy muzykę elektroakustyczną i komponuje dla różnych zespołów (Spółdzielnia Muzyczna, Sonos Quartet, Sinfonietta Cracovia). Ponadto, projektuje i wykonuje instrumenty stroikowe drukowane w 3D, przetwarzając dawne wzory przy użyciu współczesnych technologii modelowania 3D, o których opowiadał także podczas dyskusji Tate Lates w Tate Modern w Londynie. W 2022 roku otrzymał wyróżnienie honorowe od Ars Electronica za album Syphon. Występował na festiwalach takich jak: Rewire, Unsound, Bristol New Music, Nuits Sonores. Z kolei Lara Agar, to kompozytorka i performerka na co dzień związana z Londynem, której muzyka łączy elektroniczne pejzaże dźwiękowe i materiał samplowany z instrumentami akustycznymi. Ostatnio jej muzykę wykonywali i interpretowali m.in. Explore Ensemble, London Symphony Orchestra, Juliet Fraser, Mark Knoop, Plus-Minus Ensemble oraz Quatuor Bozzini. Nie tylko sztuką człowiek żyje Dyrektor merytoryczny festiwalu, Michał Szwajewski, zadbał, by w ramach odsłony naukowej pojawiły się m. in. wykłady o roli technologii satelitarnych i badań prowadzonych w przestrzeni kosmicznej w naszym życiu oraz o to, by do Fromborka przybyli znakomici eksperci i naukowcy, nie tylko krajowego, ale i międzynarodowego formatu. Szwajewski, sam od ponad 15 lat jest związany z sektorem kosmicznym, prowadząc i realizując wielodyscyplinarne projekty badawczo‑inżynieryjne. Zajmuje się m.in. ryzykiem i ekonomią w kosmosie, w tym tematyką ubezpieczeń i zarządzania ryzykiem w łańcuchach dostaw sektora NewSpace. Dlatego naturalnym wydaje się partnerstwo merytoryczne Polskiej Agencji Kosmicznej, a sponsorem strategicznym Future Frombork Festival by Copernicus Open jest Energa z Grupy Orlen. Ale festiwal to także interesujące warsztaty, spotkanie z twórczością Stanisława Lema, koncerty i spotkanie z designem. – Mówimy o kosmosie, ale tak naprawdę rozmawiamy o rzeczach bardzo bliskich: o rolnictwie, transporcie, ochronie środowiska, zdrowiu czy bezpieczeństwie. Ale technologia to nie tylko narzędzie. To też język, którym opowiadamy o świecie - o tym, jak żyjemy, co nas porusza, czego się boimy, za czym tęsknimy. Dlatego zaprosiliśmy nie tylko naukowców, ale też artystów, którzy potrafią to przełożyć na obraz, dźwięk czy gest– mówi pomysłodawca festiwalu Dawid Adamski zapraszając na przedostatni wakacyjny weekend do Fromborka. Wyrazić siebie poprzez modę W 2025 roku szczególną uwagę przyciągają dwa pokazy mody młodych, ale już uznanych polskich projektantów. Karolina Pieniążek, ubiegłoroczna laureatka prestiżowego konkursu dla młodych projektantów „Złota Nitka”, zaprezentuje kolekcję balansującą na granicy jawy i snu. Jej projekty to opowieść o ludzkiej kruchości, marzeniach i tęsknocie za tym, co niematerialne. Z kolei Alex Hayel jest projektantem i twórcą narracji wizualnych wywodzącym się z pokolenia głęboko zanurzonego w doświadczeniu wyobcowania. Na co dzień działa na styku projektowania ubioru, performance’u i refleksji kulturowej. Oba pokazy to kontynuacja idei z pierwszej, ubiegłorocznej edycji, kiedy to twórcy uznanej marki MMC, Ilona Majer i Rafał Michalak zaprezentowali podczas festiwalu kolekcję inspirowaną mapą gwiazdozbiorów i ruchem planet. Centrum wszechświata Frombork to nie tylko tło wydarzenia — to jego serce i dusza. Gotyckie mury, dźwięk dzwonów, szelest kart drogocennych map i rękopisów przypominają o wielkiej rewolucji, która zmieniła bieg dziejów. To właśnie tu Kopernik napisał De revolutionibus orbium coelestium. Dziś, niemal pięć wieków później, festiwal staje się symboliczną przestrzenią do odkrywania nowych wszechświatów — naukowych, artystycznych i duchowych. Na trzy festiwalowe dni Frombork stanie się centrum wszechświata.
Jak uczyć dzieci dogadywać się po kłótni? Pepco i Fundacja Zaczytani wspólnie pokazują, że konflikt może zbliżać
Kłótnie to codzienny element dziecięcego świata. Czasem spór wybucha o kredki, innym razem o miejsce w ławce, a niekiedy o uwagę kolegów czy koleżanek. Choć dla dorosłych mogą to być drobnostki, dla najmłodszych są to silne emocje, które potrafią przytłoczyć i utrudnić relacje z rówieśnikami. Z tego powodu Pepco, marka od lat wspierająca rodziny i dzieci, postanowiła połączyć siły z Fundacją Zaczytani.org i razem stworzyć wyjątkową bajkę „Przyjaźń, kredki i robaki”. To opowieść, która pokazuje dzieciom, jak radzić sobie z emocjami i że konflikt nie musi dzielić – może też budować.
Bajka, która uczy rozumienia uczuć Bajka autorstwa Bogusia Janiszewskiego opowiada historię łasicy Łucji, która wraca do szkoły po wakacjach i zauważa, że jej najlepsza przyjaciółka zaczęła spędzać czas z kimś innym. Ta zmiana wywołuje w niej burzę uczuć – zazdrość, złość i poczucie odrzucenia. Impulsywna reakcja Łucji prowadzi do ucieczki z klasy, ale rozmowa z wychowawczynią pozwala jej zrozumieć, że za gniewem kryje się potrzeba bycia ważną i zauważoną. To ważna lekcja, która uczy dzieci, jak rozpoznawać własne uczucia i komunikować je innym. Dlaczego emocje są tak ważne? Konflikty są naturalną częścią relacji, także dziecięcych. Marka Pepco wierzy, że dzięki właściwemu wsparciu dzieci mogą nauczyć się nazywać emocje i wyrażać potrzeby. „W Pepco od lat angażujemy się w inicjatywy, które rozwijają dziecięcą wyobraźnię, wspierają umiejętności społeczne oraz poprawiają dobrostan i bezpieczeństwo najmłodszych. Projekt „Przyjaźń, kredki i robaki” jest nam szczególnie bliski, bo uczy dzieci otwartego mówienia o emocjach, słuchania siebie nawzajem i szukania porozumienia. Takie działania mają ogromną wartość, ponieważ pomagają najmłodszym budować relacje oparte na wzajemnym zrozumieniu i szacunku. Co równie ważne, dają dzieciom, ale też ich rodzicom, narzędzia do radzenia sobie z emocjami” - podkreśla Kasia Wilczewska Head of Corporate Communication Pepco Premiera pełna wzruszeń i nauki Podczas premiery bajki dzieci mogły posłuchać fragmentów czytanych przez ambasadorkę projektu, Małgorzatę Sochę. – „Na drugie imię mam radość – to najlepsza z emocji. Czytanie bajek to w naszym domu codzienny, wieczorny rytuał. Bajki mogą być wspaniałym źródłem wiedzy. Uczą wrażliwości, odczuwania i rozumienia emocji. To wspaniała misja” – powiedziała Małgorzata Socha, ambasadorka projektu. Dzieci wzięły również udział w animacji bajkoterapeutycznej, gdzie przez zabawę i rozmowę poznawały, jak nazywać swoje emocje i mówić o tym, czego potrzebują. Bajkoterapia jako wsparcie rozwoju dzieci Fundacja Zaczytani.org od lat wykorzystuje bajkoterapię, by pomagać dzieciom w rozwijaniu odporności psychicznej i kompetencji społecznych. „Konflikt to nie porażka, ale początek rozmowy. W tej bajce pokazujemy, że z trudnej sytuacji może urodzić się coś dobrego – większa uważność, odwaga mówienia o potrzebach i nowa jakość przyjaźni” – przypomina Agnieszka Machnicka, prezeska Fundacji. Bajka stworzona wspólnie z Pepco jest doskonałym przykładem, jak poprzez słowo można wspierać dziecięcy rozwój i tworzyć przestrzeń do wyrażania uczuć. Dostęp do materiałów dla każdego Cały pakiet materiałów edukacyjnych, w tym bajka, artykuł ekspercki oraz scenariusze do pracy z dziećmi, jest dostępny bezpłatnie na stronie Pepco: www.pepco.pl/kolekcje/bajka-psychoedukacyjna/ oraz stronie Fundacji Zaczytani.org. Klienci sieci mogą zeskanować w sklepach kody QR odsyłające do strony z publikacją i przesłuchać audiobook, który nagrali wolontariusze – pracownicy Pepco. To wartościowe narzędzia dla rodziców, nauczycieli i wychowawców, które pomagają dzieciom i dorosłym lepiej rozumieć świat emocji i budować trwałe więzi. *** Pepco Pepco, to jedna z największych w Europie sieci handlowych, oferujących odzież dla całej rodziny i artykuły dla domu w bardzo atrakcyjnych cenach. Firma, której główna siedziba mieści się w Poznaniu, zatrudnia obecnie ponad 31 tysięcy pracowników w 18 krajach w całej Europie i posiada sieć blisko 4000 sklepów. Pepco od lat prowadzi działania ukierunkowane na wspieranie dzieci i ich rozwoju – zarówno poprzez współpracę z organizacjami charytatywnymi, jak i realizację własnych inicjatyw społecznych. Firma angażuje się w projekty edukacyjne, pomocowe i integracyjne, których celem jest realna poprawa jakości życia najmłodszych. W centrum tych działań zawsze znajdują się potrzeby dzieci i ich rodzin.
Wspólna przygoda, silniejsze więzi – jak czas spędzony w parkach rozrywki wzmacnia relacje rodzinne?
W codziennym biegu, między pracą, szkołą i obowiązkami, coraz trudniej znaleźć momenty na prawdziwie wspólne przeżycia z rodziną. Tymczasem badania pokazują, że wspólne spędzanie czasu, zwłaszcza podczas angażujących i radosnych aktywności, znacząco wzmacnia rodzinne więzi. Parki rozrywki, takie jak Majaland, stają się miejscem, gdzie rodziny mogą nie tylko bawić się razem, ale też budować niezapomniane wspomnienia i zbliżać się do siebie w wyjątkowy sposób.
Dla wielu rodziców „zabawa” może kojarzyć się głównie z dziecięcą aktywnością, jednak w rzeczywistości to jeden z najważniejszych elementów budowania relacji w rodzinie. Wspólne przeżycia sprzyjają otwartości, wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i uczą wzajemnego zaufania. W parkach rozrywki każdy – niezależnie od wieku – może odnaleźć w sobie wewnętrzne dziecko i przypomnieć sobie, jak ekscytująca potrafi być beztroska zabawa. Nic tak nie łączy, jak dzielenie wspólnych emocji – ekscytacja przed pierwszą przejażdżką na rollercoasterze, okrzyki radości podczas wodnych atrakcji czy pokonywanie wyzwań w bajkowych krainach – to wszystko buduje nie tylko niezapomniane wspomnienia, ale także wzmacnia rodzinne więzi. Każda atrakcja to nie tylko zabawa, ale także pretekst do wspólnych rozmów, dzielenia się wrażeniami i tworzenia rodzinnych tradycji. Takie momenty stają się symboliczną „cegiełką”, która tworzy emocjonalne fundamenty bliskich relacji. Trzy parki, jedna bajka Szczególnym miejscem, które od lat łączy dzieci i dorosłych we wspólnej przygodzie, jest Majaland Kownaty – pierwszy park Majaland w Polsce, położony w otoczeniu zieleni Lubuskiego. To właśnie tu rozpoczęła się historia pełna śmiechu, bajkowych emocji i bliskości. W Majaland Kownaty radość dosłownie unosi się w powietrzu – ponad 35 atrakcji, spotkania z Pszczółką Mają, rozbrykaną ekipą Psiego Patrolu, SpongeBobem Kanciastoportym i Patrickiem, Wikingami oraz innymi ukochanymi bohaterami sprawiają, że każdy dzień zamienia się tu w niezapomnianą przygodę. Kolorowe karuzele, zjeżdżalnie i ekscytujące rollercoastery rozpalają dziecięcą wyobraźnię, a dorosłym pozwalają na chwilę powrotu do świata dzieciństwa. Z biegiem lat koncepcja Majaland rozwinęła się o dwa kolejne parki: Majaland Warszawa oraz Majaland Gdańsk – dzięki czemu teraz jeszcze więcej rodzin z różnych zakątków kraju może przeżywać tę wyjątkową bajkę razem. Każdy park jest trochę inny, każdy ma swoje wyjątkowe atrakcje, ale łączy je jedno: emocje, które zostają z rodzinami na długo po powrocie do domu. Czas offline, który naprawdę łączy W świecie pełnym ekranów i cyfrowych rozpraszaczy coraz trudniej znaleźć okazję do bycia „tu i teraz”. Parki rozrywki Majaland to miejsce, gdzie można na chwilę zapomnieć o elektronicznych powiadomieniach i zanurzyć się w świat realnych emocji. Bez telefonów, bez pośpiechu, bez codziennych zmartwień – za to wśród śmiechu, ekscytacji i prawdziwej bliskości. W parkach Majaland nie chodzi tylko o rozrywkę – to także miejsce, gdzie można wspólnie pokonywać wyzwania i uczyć się współpracy. Niektóre atrakcje wymagają odwagi, inne wzajemnego wsparcia, a jeszcze inne pomagają budować pewność siebie u najmłodszych. Dzieci uczą się, że mogą liczyć na swoich rodziców, a dorośli odkrywają, jak wiele radości daje wspólne przeżywanie emocji. To właśnie te momenty – kiedy rodzic trzyma dziecko za rękę przed pierwszym zjazdem, kiedy cała rodzina wspólnie dopinguje najmłodszych do odważnego kroku, kiedy razem śmieją się z pierwszych prób tanecznych w rytm bajkowych melodii Pszczółki Mai – sprawiają, że więzi rodzinne stają się jeszcze silniejsze. Lato to idealny czas, by zanurzyć się w ten kolorowy świat. Wakacje, długie dni i pogoda sprzyjająca zabawie sprawiają, że rodzinny wypad do Parków Majaland staje się wyjątkowym sposobem na wspólne świętowanie wolnych chwil. Letni sezon w parkach rozrywki to także dodatkowe animacje, pokazy i niespodzianki, które jeszcze mocniej pobudzają dziecięcą wyobraźnię i dostarczają radości całym rodzinom. Niezależnie od tego, czy wybierzecie Kownaty, Warszawę czy Gdańsk – wszędzie czekają Was bajkowe przygody, które zamienią zwykły dzień w prawdziwe, rodzinne święto! Bilety: Majaland Warszawa: https://www.majalandwarsaw.pl/pl/bilety Majaland Kownaty: https://www.majalandkownaty.pl/pl/bilety Majaland Gdańsk: https://www.majalandgdansk.pl/pl/bilety
Odkurzacz bezprzewodowy Shark HydroVac – mój domowy ratunek przy dzieciach
Jako mama dwójki dzieci wiem doskonale, jak trudno utrzymać porządek, kiedy w domu codziennie coś się rozsypuje, rozlewa albo przykleja do podłogi. Odkąd mam odkurzacz bezprzewodowy Shark HydroVac, moje obowiązki stały się zdecydowanie prostsze i mniej czasochłonne.
Codzienny chaos pod kontrolą Jako mama dwójki energicznych dzieci wiem, że utrzymanie porządku w domu to prawdziwe wyzwanie. Każdy dzień przynosi nową niespodziankę – a to rozsypane płatki w kuchni, a to sok rozlany na dywanik w salonie albo mokre ślady po zabawie na podwórku. Kiedyś oznaczało to wyciąganie szczotki, mopa i wiadra, a do tego sporo nerwów i straconego czasu. Odkąd w naszym domu pojawił się odkurzacz bezprzewodowy Shark HydroVac, sprzątanie przestało być przykrym obowiązkiem, a stało się szybkim i wygodnym nawykiem. To urządzenie naprawdę ułatwia życie rodzicom, którzy – tak jak ja – codziennie walczą z dziecięcym rozgardiaszem. Shark HydroVac łączy w sobie funkcję odkurzacza i mopa, co oznacza, że jednym ruchem zbiera kurz, okruchy i jednocześnie myje podłogę. Największe wrażenie zrobiło to na mnie w porannym pośpiechu: dzieci jedzą śniadanie, a ja w tym czasie mogę w kilka minut ogarnąć kuchnię i salon. Dzięki temu wracam po pracy do czystego domu, zamiast zaczynać od sprzątania. Funkcje, które ułatwiają życie rodzicom Najbardziej cenię w Shark HydroVac to, że jest bezprzewodowy. Mogę przechodzić z kuchni do pokoju dzieci bez ciągnięcia kabla, bez kombinowania, do którego gniazdka się podłączyć. Bateria spokojnie wystarcza na dokładne posprzątanie całego mieszkania, a kiedy się rozładuje, wystarczy odłożyć sprzęt na stację ładowania i niedługo znów jest gotowy do działania. Urządzenie działa w systemie 3 w 1 – odkurza, mopuje i suszy podłogę. To znaczy, że nie zostawia mokrych smug ani kałuż, więc dzieci od razu mogą wracać do zabawy na czystej podłodze. Sprawdza się to idealnie w sytuacjach kryzysowych: kiedy syrop z malin rozleje się na płytki albo jogurt wyląduje na panelach, wystarczy jedno przejście i po plamie nie ma śladu. Ogromnym plusem jest też samooczyszczający się wałek. Wciskam przycisk i urządzenie samo się czyści, co dla mnie – mamy, która i tak ma pełne ręce roboty – jest ogromnym odciążeniem. Do tego filtr świetnie radzi sobie z drobnym kurzem i sierścią (a w naszym domu mieszka też kot), więc po sprzątaniu powietrze jest naprawdę świeże. I do tego wszystko pięknie pachnie! Sprzątanie, które nie zabiera czasu Kiedyś mycie podłogi odkładałam na weekend, bo wymagało to czasu i wysiłku. Teraz sięgam po Shark HydroVac nawet kilka razy dziennie – i to z własnej woli. Zamiast walczyć ze śladami błota po jesiennym spacerze czy z resztkami plasteliny po zabawie dzieci, w kilka minut mam czysto. To sprawia, że w domu nie ma już poczucia ciągłego bałaganu, a ja nie muszę poświęcać całego popołudnia na porządki. Shark HydroVac naprawdę zmienił moje podejście do sprzątania. Nie traktuję go jak męczącego obowiązku, ale jak prostą czynność, którą wykonuję od razu, zanim plamy zdążą zaschnąć i zanim kurz rozprzestrzeni się po całym mieszkaniu. Dzięki temu w naszym domu panuje czystość, a ja mogę poświęcić więcej czasu rodzinie zamiast męczyć się z mopem i odkurzaczem osobno. Podsumowanie Odkurzacz bezprzewodowy Shark HydroVac to sprzęt, który szczerze polecam każdemu rodzicowi. Jest szybki, skuteczny i wygodny, a jego funkcje naprawdę odpowiadają na codzienne potrzeby rodzin z dziećmi. Od kiedy go mam, chaos w domu nie jest już problemem, bo wiem, że w kilka minut mogę przywrócić porządek. To najlepszy dowód na to, że nowoczesne technologie potrafią ułatwić życie i oszczędzić sporo energii, którą wolę przeznaczyć na czas spędzony z dziećmi.
Mały ryś, wielka sprawa! HEIDI RATUJE RYSIA od 4 lipca w kinach
Czas na ratunek małego rysia i dzikiej alpejskiej przyrody przez najsłynniejszą dziecięcą bohaterkę Szwajcarii o imieniu Heidi! Film oparty na niezwykle popularnej książce i postaciach wykreowanych przez Johannę Spyri zabierze małych i dużych widzów w wir górskiej przygody oraz zostawi ich z cenną lekcją na temat dbania o naturę i zamieszkujące ją dzikie zwierzęta.
Zapierające dech w piersiach efekty wizualne, zachwycające krajobrazy i potężny przekaz ekologiczny sprawiają, że animacji tej udało się uchwycić niewinność i radość, które ukształtowały dzieciństwo wielu pokoleń. Heidi ratuje rysia, wioskę i naturę Wysoko w górach, wraz ze swoim dziadkiem mieszka Heidi. Dziewczynka kocha wszystkie zwierzęta, więc gdy pewnego dnia wraz ze swoim przyjacielem Peterem odnajdują uwięzionego między skałami małego rysia, postanawiają mu pomóc. Zwierzątko wymaga leczenia oraz potrzebuje wrócić do swojej dzikiej rodziny daleko w górach. Bez wiedzy dziadka Heidi, Peter i niezastąpiony pies rasy bernardyn biorą na siebie misję uratowania małego przyjaciela. Sprawy się jednak komplikują, gdy pewien chciwy biznesmen postanawia wybudować w górach tartak i zastawia pułapki na dzikie zwierzęta. Teraz Heidi i Peter muszą chronić nie tylko rysia i jego rodzinę, ale także swoją wioskę i ukochaną przez nich naturę. View oEmbed on the source website Za powstaniem filmu stoją twórcy kinowych animacji o przygodach Pszczółki Mai („Pszczółka Maj: Film”, „Pszczółka Maja: Miodowe igrzyska” oraz „Pszczółka Maja: Mały wielki skarb”).
Szokujący widok na polskich ulicach. Za to powinni karać rodziców surowym mandatem
Hulajnoga, rower, a nawet quad – dla niektórych rodziców to zdaje się nie mieć znaczenia. Coraz więcej dzieci jeździ bez kasku, bez uprawnień i bez dorosłych w pobliżu. Wielu rodziców nie zna zasad albo je ignoruje, a wystarczy chwila, by doszło do tragedii.
Czy Twoje dziecko musi nosić kask podczas jazdy na rowerze lub hulajnodze? Mimo miejskich legend, w Polsce nie ma prawnego obowiązku jego noszenia i dotyczy to zarówno dzieci, jak i dorosłych. Jednak brak takiego przepisu nie oznacza, że kask to zbędny gadżet. Wystarczy chwila nieuwagi, by doszło do tragedii, a eksperci są zgodni, że kask może uratować życie. Choć rodzice nie dostaną mandatu za jego brak, mogą otrzymać karę za inne wykroczenia. Sprawdź, za co dokładnie można zostać ukaranym i jak zadbać o bezpieczeństwo swojej pociechy podczas jazdy na rowerze, quadzie, a także hulajnodze, również tej elektrycznej. Mandatu za brak kasku nie będzie, ale za to możesz zapłacić nawet 1500 zł Rodzic nie zapłaci mandatu za brak kasku u dziecka, ale są inne przepisy, które mogą sporo kosztować. Jeśli dziecko ma od 10 do 17 lat i jeździ po drodze publicznej lub ścieżce rowerowej, powinno mieć kartę rowerową albo prawo jazdy (AM, A1, B1 lub T). W przeciwnym razie to właśnie rodzic może zostać ukarany mandatem – od 200 do nawet 1500 zł. Na szczęście kartę rowerową można wyrobić już w szkole. Wystarczy zapytać nauczyciela lub sprawdzić, kiedy planowane są egzaminy. Lepiej zadbać o to wcześniej, niż później tłumaczyć się przed policją. Taka przejażdżka z maluchem skończy się mandatem Dzieci poniżej 10. roku życia mogą jeździć rowerem wyłącznie po chodniku i tylko pod opieką osoby dorosłej. Jeśli Twój maluch jedzie po ścieżce rowerowej albo po jezdni, a Ty próbujesz nadążyć za nim, policjant ma prawo wystawić mandat. To 50 zł, które może nie zrujnuje budżetu, ale powinno dać do myślenia. W razie wypadku konsekwencje mogą być dużo poważniejsze. Warto też wiedzieć, że jeśli Ty i Twoje dziecko jedziecie razem na rowerach, możecie poruszać się chodnikiem. To bezpieczniejsze i zgodne z przepisami. Spokój zamiast mandatu. Bezcenna rozmowa z dzieckiem Nie czekaj, aż stanie się coś złego. Naucz dziecko bezpiecznej jazdy, zaopatrz je w kask i zadbaj o wymagane uprawnienia. Twój czas poświęcony na rozmowę z dzieckiem to najlepsza inwestycja. Nie tylko unikniecie mandatu, ale przede wszystkim zyskacie spokój. Bo przecież najważniejsze jest zdrowie naszych dzieci, a przejażdżka bez kasku to prosta droga do szpitala. Dlatego warto pamiętać o trzech podstawowych zasadach: Kask nie jest obowiązkowy, ale bardzo potrzebny, szczególnie u dzieci i nastolatków do 18. roku życia; Dziecko od 10. do 17. roku życia musi mieć kartę rowerową, jeśli porusza się po drodze; Dzieci poniżej 10. roku życia mogą jeździć tylko po chodniku i tylko w obecności dorosłego. Zobacz też: Tak chcieli nazwać dziecko rodzice z Polski. Urzędnicy mogli tylko popukać się w czoło Straszne rzeczy, które dzieci mówią o czerwonych paskach. Po 3. zdaniu zaczniesz płakać Będzie kategoryczny zakaz telefonów w szkołach. Lubnauer podała konkretną datę
7 bajek, które musisz obejrzeć razem z dzieckiem. Nawet nie podejrzewasz, co się stanie potem
Eksperci dokonali ciekawego odkrycia - gdy dziecko ogląda bajkę razem z rodzicem, w jego mózgu dzieją się fantastyczne rzeczy. Już nie zostawisz malucha samego przed telewizorem. Oto 7 filmów idealnych na wspólny seans.
Wspólne oglądanie to coś znacznie więcej niż tylko sposób na spędzenie czasu – to prawdziwa trampolina rozwoju. Już nie zostawisz malucha samego przed telewizorem. To nie tylko kwestia towarzystwa – badania pokazują, że obecność rodzica zwiększa poziom zaangażowania dziecka, rozwija jego zdolności językowe, a nawet wpływa na umiejętność rozpoznawania emocji. Oto 7 filmów idealnych na wspólny seans. Wspólny seans z dzieckiem to mnóstwo korzyści Wspólne oglądanie bajek, seriali czy filmów to nie tylko okazja do wspólnej zabawy, ale także możliwość komentowania treści, zadawania pytań i zachęcania malucha do refleksji. Okazuje się, że kiedy dzieci oglądają telewizję razem z rodzicami, czerpią z tego o wiele więcej. Wspólne oglądanie pomaga też w budowaniu relacji – to czas, kiedy dziecko może poczuć, że jego świat jest dla rodzica ważny. Kiedy zaś dzieci oglądają bajki same, częściej się wyłączają – ich mózg działa wtedy bardziej pasywnie, co przekłada się na mniejsze korzyści edukacyjne i emocjonalne. Oto 7 bajek wprost stworzonych do tego, żeby oglądać je wspólnie: Bluey Australijska bajka o sześcioletniej suczce Bluey. Razem z młodszą siostrą Bingo, mamą i tatą przeżywa codzienne przygody pełne wyobraźni, kreatywnej zabawy i rodzinnych wartości. Serial cieszy się uznaniem za realistyczne podejście do rodzicielstwa i emocji dzieci. View oEmbed on the source website Tygrysek Daniel Animowana bajka dla najmłodszych, oparta na świecie stworzonym przez Freda Rogersa. Daniel to sympatyczny tygrysek w czerwonej bluzie, który uczy dzieci, jak radzić sobie z emocjami, rozwiązywać problemy i być życzliwym dla innych. Każdy odcinek to lekcja empatii i codziennych umiejętności społecznych. View oEmbed on the source website Harmidom Pełna energii i zabawnych perypetii historia chłopca wśród dziesięciu sióstr, która porusza tematy współpracy i empatii. Amerykańska animacja opowiadająca o Lincolnie Loudzie – jedynym chłopaku w rodzinie z dziesięcioma siostrami. Serial w zabawny sposób pokazuje chaos życia rodzinnego, relacje między rodzeństwem i rozwiązywanie domowych konfliktów. Humor i sytuacje są mocno osadzone w realiach życia dzieci. View oEmbed on the source website Magiczny autobus znów rusza w trasę Nowa wersja klasycznego „Magicznego autobusu”. Pani Fiona Frizzle, młodsza siostra słynnej nauczycielki, zabiera dzieci na niesamowite wyprawy edukacyjne. Dzięki magicznemu autobusowi klasa odkrywa tajemnice nauki – od wnętrza ciała człowieka po kosmos – w przystępny i zabawny sposób. View oEmbed on the source website Spytaj Mądroboty Animowany program edukacyjny, w którym wesołe stworki – StoryBotsy – odpowiadają na trudne pytania dzieci (np. skąd się biorą chmury, jak działa Internet). Bajka łączy animację z elementami gry aktorskiej, a wiedza przekazywana jest w humorystyczny, a jednocześnie zrozumiały sposób. View oEmbed on the source website Psia Akademia Bajka o szkoleniu psów-ratowników, promująca wartości takie jak praca zespołowa, odpowiedzialność i pomoc innym. Fabularna seria, w której młode psiaki uczęszczają do akademii uczącej, jak stać się najlepszymi przyjaciółmi człowieka. Każdy odcinek porusza tematy przyjaźni, lojalności i nauki poprzez zabawę. View oEmbed on the source website Troskliwe Misie Klasyka animacji, która uczy dzieci okazywania troski, dzielenia się i dbania o innych. Kolorowe misie zamieszkujące Krainę Troskliwości uczą dzieci, jak dbać o siebie nawzajem, dzielić się uczuciami i wspierać przyjaciół. Każdy miś ma swoją unikalną „moc troski”, którą wykorzystuje w codziennych przygodach. To klasyczna bajka promująca empatię i pozytywne emocje. View oEmbed on the source website Każda z tych bajek to nie tylko rozrywka, ale też pretekst do rozmów i wspólnej nauki. Warto więc zarezerwować czas na wspólne oglądanie – to inwestycja, która naprawdę się opłaca. Zobacz też: W tej jednej sytuacji Polacy wolą ratować psa niż dziecko. Po tym filmiku skoczy wam ciśnienie Hulajnogi elektryczne nie są dla dzieci. Przez ten 1 błąd dochodzi od fatalnych wypadków Tylko tak upilnujesz dziecko nad wodą. Ratownik zdradza trik, który ratuje życie
Nawet nie próbuj włączać dziecku Wednesday. Zdziwisz się, jaki bezpieczny wiek wskazuje psycholog
Wbrew pozorom film Wednesday wcale nie nadaje się dla dzieci. Mimo oznaczenia 13+ psychologowie nie mają wątpliwości, że rodzice powinni być bardziej rygorystyczni i nie pozwalać dzieciom na oglądanie przygód Wednesday Addams nawet w tym wieku. Oto 5 powodów.
Choć produkcja otrzymała oznaczenie 13+, wielu psychologów zaleca: rodzice powinni wykazać się większą ostrożnością i rozwagą, zanim pozwolą swoim dzieciom zasiąść przed ekranem. Przygody Wednesday Addams, choć podane w atrakcyjnej, gotyckiej oprawie, niosą ze sobą treści, które mogą być zbyt trudne i niepokojące dla młodszych widzów. Oto 5 powodów, dla których warto przemyśleć, czy to rzeczywiście serial dla młodszych nastolatków. 1. Dzieci nie zawsze odróżniają fikcję od rzeczywistości Dla młodszych dzieci granica między światem realnym a tym ekranowym wciąż bywa płynna. Ich umysł nie zawsze potrafi skutecznie filtrować, co jest wyobrażeniem, a co może się zdarzyć naprawdę. Postaci takie jak Wednesday, z jej chłodnym podejściem do życia, upodobaniem do makabry i brakiem reakcji na przemoc, mogą wywoływać lęk, a nawet zaburzenia emocjonalne. Psychologowie podkreślają, że kontakt z takimi treściami może powodować stany napięcia, trudności ze snem czy koszmary. Dziecko może także zacząć naśladować pewne zachowania, nie rozumiejąc ich kontekstu. 2. Przemoc – ukryta i jawna – jest wszechobecna Choć serial nie epatuje krwią w stylu horrorów dla dorosłych, przemoc fizyczna i psychiczna przewija się w niemal każdym odcinku. Bijatyki, porachunki, sceny z użyciem broni, a nawet zabójstwa stanowią ważny element fabuły. Nawet jeśli są one stylizowane i wpisane w groteskową narrację, ich obecność może być dla młodego odbiorcy przytłaczająca. Niektóre dzieci mogą bagatelizować wagę takich działań, uznając je za „normalne” zachowanie w trudnych sytuacjach. To może prowadzić do błędnych wniosków i zaburzonego postrzegania relacji międzyludzkich. 3. Wednesday jako wzorzec – kontrowersyjna i niejednoznaczna Postać Wednesday Addams fascynuje, ale jednocześnie budzi kontrowersje. Jej buntowniczość, brak poszanowania dla autorytetów, skłonność do manipulacji rówieśnikami i chłodna kalkulacja mogą być źle zinterpretowane przez nastolatki szukające własnej tożsamości. Psychologowie ostrzegają, że w okresie dojrzewania młodzi ludzie chętnie identyfikują się z silnymi, niezależnymi bohaterami – nawet jeśli ci prezentują antyspołeczne postawy. Wednesday to bohaterka, która konsekwentnie działa według własnych reguł, ignorując potrzeby innych. Czy to na pewno dobry przykład? 4. Brak empatii i emocjonalny chłód Jednym z najbardziej niepokojących aspektów Wednesday jest jej zupełny brak empatii. W sytuacjach, w których większość ludzi odczuwałaby współczucie czy troskę, bohaterka reaguje z obojętnością, a czasem nawet z satysfakcją. Taka postawa może zniekształcić dziecięce rozumienie relacji społecznych. Młodzi widzowie, zwłaszcza ci bardziej wrażliwi, mogą mieć trudność w ocenieniu, czy takie zachowania są akceptowalne. Psycholodzy zaznaczają, że rozwój empatii to kluczowy element dojrzewania emocjonalnego i społecznego – a kontakt z postacią pozbawioną tej cechy może go utrudniać. 5. Sceny okrucieństwa, a nawet tortury Niektóre fragmenty serialu mogą być wręcz szokujące. W jednej ze scen Wednesday z zimną krwią torturuje kolegę, by uzyskać informacje. To zachowanie nie jest potępione przez otoczenie, co może być mylące dla dzieci. Takie treści przekraczają granice moralne i etyczne, do których przyzwyczajeni są młodsi odbiorcy. Oglądanie tego typu scen może prowadzić do obojętności na przemoc i cierpienie innych. To niebezpieczny kierunek w rozwoju emocjonalnym dziecka. View oEmbed on the source website Psychologowie rekomendują, by poczekać z seansem nawet do 15. roku życia dziecka. W tym wieku młody człowiek ma już zazwyczaj rozwinięte podstawowe kompetencje emocjonalne i poznawcze, które pozwalają mu krytycznie analizować przekaz płynący z ekranu. Serial o Wednesday może być interesującym i wartościowym doświadczeniem, ale tylko wtedy, gdy widz potrafi oddzielić fikcję od rzeczywistości i świadomie ocenić zachowanie bohaterów. Zobacz też: Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Ta paranormalna gra wprowadza dzieci w trans. Każdy rodzic musi to zobaczyć Kultowa bajka z PRL-u dostępna na Disney+. W latach 70-tych każdy seans był świętem