To kultowe imię z lat 70. to ukryty klejnot. W zeszłym roku nazwano tak tylko 14 dziewczynek
Obecne trendy wśród imion są bezlitosne – od dłuższego czasu prym wiodą Zofie, Maje i Natalie. Chociaż te klasyki mają w sobie mnóstwo uroku, to powtarzalność sprawia, że część z nas zaczyna tęsknić za czymś bardziej unikalnym. Prawdziwe perełki kryją się na samych końcach rankingów, gdzie królują imiona zapomniane, a jednocześnie posiadające wspaniałą historię. Przykładem takiego ukrytego klejnotu jest piękne, melodyjne imię, które w zeszłym roku nadano w Polsce zaledwie czternaście razy.
Imieniem, które przeżywa obecnie drastyczny spadek popularności, jest Jolanta. Współczesne statystyki pokazują, że ten dawny hit całkowicie zniknął z radaru młodych rodziców. A szkoda. Tajemnicze pochodzenie i urocze znaczenie imienia Jolanta Historia Jolanty sięga XIII wieku, kiedy to imię pojawiło się na polskich ziemiach w pierwotnej formie Jolenta. Etymologia tego słowa przenosi nas bezpośrednio do starożytnej Grecji. Badacze językowi wskazują, że powstało ono z połączenia dwóch greckich słów: ion, oznaczającego fiołek, oraz anthos, czyli kwiat. Jolanta to w dosłownym tłumaczeniu kwiat fiołka, co nadaje temu imieniu niezwykle subtelny, poetycki i romantyczny charakter. Noszenie imienia, które bezpośrednio nawiązuje do tak skromnego, a zarazem pięknego elementu przyrody, od wieków kojarzyło się z elegancją i wdziękiem. W średniowieczu chętnie wybierały je rody królewskie i magnackie, co zapewniło mu stałe miejsce w polskiej tradycji. Cechy charakteru i wyjątkowa osobowość Jolanty Zgodnie z dawnymi księgami imion i tradycyjną numerologią, kobiety noszące imię Jolanta wyróżniają się wyjątkową osobowością. Przypisuje się im ogromną wrażliwość, empatię oraz niezwykle silną intuicję, która pomaga im w budowaniu trwałych relacji z ludźmi. Fiołek w nazwie zobowiązuje − Jolanty bywają z natury osobami skromnymi, ale posiadającymi ogromną siłę wewnętrzną i determinację. Nie lubią narzucać się otoczeniu, wolą działać w ciszy i realizować swoje cele z dala od blasku jupiterów. Charakteryzuje je wierność własnym zasadom oraz silna potrzeba niesienia pomocy innym, przez co często realizują się w zawodach związanych z psychologią, pedagogiką czy medycyną. Dodatkowo uważa się, że to imię oznaczające artystyczną duszę, miłość do sztuki, literatury i piękna przyrody. To połączenie delikatności z ogromnym intelektem i życiową mądrością sprawia, że osoba o tym imieniu staje się wspaniałą towarzyszką na całe życie. Warto przywrócić dawną sławę Jolancie Spadek popularności Jolanty z tysięcy nadań w latach 70. i 80. do zaledwie czternastu w zeszłym roku to fascynujące zjawisko socjologiczne. Wiele osób uważa, że imiona z okresu PRL-u potrzebują po prostu czasu, aby powrócić do łask, tak jak stało się to z Antonim czy Stanisławem. Wybór tak rzadkiego imienia dla córeczki to genialna alternatywa dla rodziców, którzy szukają oryginalności, pięknego znaczenia i subtelności jednocześnie. Jolanta brzmi dumnie, klasycznie i dorośle, a zarazem oferuje mnóstwo uroczych, miękkich zdrobnień, takich jak Jola, Jolaśka, Jolka czy Joleczka. Powracanie do dawnych imion to piękny ukłon w stronę naszej historii i tradycji, a mała dziewczynka o imieniu Jola z pewnością będzie wyróżniać się w tłumie rówieśników swoją wyjątkowością. Zobacz też: To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
To imię brzmi światowo i jest znane w całej Europie. Polscy rodzice wybierają je bardzo ostrożnie
Imię Luca od lat należy do najpopularniejszych imion we Włoszech i jest doskonale znane w wielu krajach Europy. W Polsce jego historia wygląda jednak zupełnie inaczej. Choć brzmi nowocześnie, jest krótkie i łatwe do wymówienia, wciąż pozostaje bardzo rzadkim wyborem.
Luca to włoska forma imienia Łukasz. Wywodzi się od łacińskiego imienia Lucas, które oznacza „pochodzący z Lukanii” – historycznej krainy na południu Włoch. Często wskazuje się również na związek z łacińskim słowem lux, czyli „światło”, dlatego imię bywa interpretowane jako „niosący światło”. Jest krótkie, melodyjne i bardzo charakterystyczne. Nic dziwnego, że od lat cieszy się ogromną popularnością we Włoszech, a także w Szwajcarii, Austrii czy Niemczech. Imię Luca w Polsce nadal pozostaje rzadkością Choć zagraniczne imiona zyskują u nas coraz większą popularność, Luca wciąż nie przebił się do głównego nurtu. Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku otrzymało je tylko 13 chłopców. To pokazuje, że polscy rodzice nadal znacznie chętniej wybierają klasyczne odpowiedniki lub inne modne imiona. Nawet osoby, którym podoba się włoskie brzmienie, często decydują się na Łukasza albo wybierają zupełnie inne krótkie imiona, takie jak Leon, Jan czy Adam. Dlaczego Luca podoba się rodzicom? Imię ma wiele zalet. Jest krótkie, łatwe do zapisania i praktycznie tak samo wymawia się je w wielu językach. To sprawia, że dobrze sprawdza się również poza Polską, co dla wielu rodziców ma dziś duże znaczenie. Luca wyróżnia się też na tle najpopularniejszych polskich imion. Nie brzmi staroświecko, ale nie jest również wymyślne czy trudne. Łączy prostotę z międzynarodowym charakterem, dlatego często trafia na listy imion rozważanych przez rodziców szukających czegoś mniej oczywistego. We Włoszech to klasyka, u nas – wybór dla odważnych To, co we Włoszech nikogo nie dziwi, w Polsce wciąż przyciąga uwagę. Luca nadal jest imieniem, które wyróżnia się na tle rodzimych propozycji i może budzić pytania o jego pochodzenie. Jednocześnie trudno uznać je za ekstrawaganckie. Jest dobrze znane dzięki kulturze, sportowi i popkulturze, a jego wymowa nie sprawia problemów. Być może właśnie dlatego co roku znajduje kilkunastu zwolenników także w Polsce. Czy Luca ma szansę stać się modny? Moda na imiona zmienia się bardzo szybko. Jeszcze kilkanaście lat temu mało kto spodziewał się powrotu Ignacego, Antoniego czy Franciszka. Nie można więc wykluczyć, że w przyszłości większą popularność zdobędą także krótkie imiona inspirowane językiem włoskim. Na razie Luca pozostaje jednak propozycją dla rodziców, którzy chcą postawić na coś oryginalnego. Skoro w całym 2025 roku otrzymało je tylko 13 chłopców, jest duża szansa, że dziecko o tym imieniu będzie jedynym Lucą w swojej klasie. Zobacz także: To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć
To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wybór imienia dla córeczki to jeden z najbardziej ekscytujących momentów dla przyszłych rodziców, ale też droga pełna pułapek. Choć każda mama marzy o imieniu wyjątkowym, opinie otoczenia bywają bezlitosne. Niektórych imion lepiej unikać za wszelką cenę.
Obok modnych klasyków, takich jak Julia, Zuzanna czy Antonina, istnieje grupa imion żeńskich, które wywołują śmiech, kpiny i wstyd. Te imiona zdecydowanie zyskały opinię niefortunnych. Zobacz, jakie pozycje znalazły się w tym zestawieniu i dlaczego wywołują tyle negatywnych emocji. Lista imion dla dziewczynek, które źle się kojarzą Oto subiektywne zestawienie stworzone na podstawie najczęstszych opinii i burzliwych dyskusji, jakie rodzice toczą na forach i w mediach społecznościowych: 1. Grażyna i Karyna (ofiary internetowych memów i stereotypów) Imię Grażyna, choć stworzone przez Adama Mickiewicza i niosące piękne znaczenie, stało się w sieci synonimem starszej, narzekającej osoby. Z kolei Karyna to w internetowym slangu określenie dziewczyny o wątpliwym guście. Te krzywdzące stereotypy sprawiły, że młodzi rodzice panicznie boją się dawać te imiona swoim córkom, by nie narażać ich na śmieszność. 2. Kunegunda i Genowefa (tradycyjne klasyki uważane za zbyt toporne) Te dawniej szanowane imiona lądują na samych końcach rankingów, bo brzmią ciężko i archaicznie. Współcześni rodzice wolą imiona miękkie i melodyjne, dlatego Kunegunda czy Genowefa są dziś powszechnie uznawane za zbyt poważne i przytłaczające dla małego dziecka. 3. Dżesika i Nikola (hity z telenowel, z których śmieją się nawet w przedszkolach) Pozycja numer trzy to klasyczny przykład tego, jak fascynacja zachodnią popkulturą z przełomu wieków obróciła się przeciwko rodzicom. Fonetyczny zapis obcych imion oraz zapożyczenia z amerykańskich seriali są przez wielu Polaków uznawane za synonim złego gustu. Szczególnie niefortunne jest połączenie tych imion z bardzo tradycyjnym polskim nazwiskiem. 4. Hermenegilda (zapomniany potworek językowy) Choć to imię o bogatej historii, współczesny język potraktował je niezwykle surowo. Hermenegilda brzmi dla większości Polaków tak kuriozalnie, że jej nadanie bywa oceniane jako skrajna lekkomyślność i robienie dziecku krzywdy na całe życie. 5. Samanta i Pamela (klimat lat 90. spychany dziś na margines) Te imiona, niegdyś uważane za szczyt luksusu i światowości, bardzo szybko straciły swój pierwotny urok i dziś są przykładami przaśności. Dorosłe Pamele i Samanty często czują się nieswojo w otoczeniu rówieśniczek o bardziej klasycznych imionach. Jak mądrze wybrać imię dla córki i uniknąć społecznego odrzucenia? Wybierając imię dla swojej córeczki, warto pamiętać, że trendy bywają niezwykle ulotne, a to, co dzisiaj znajduje się na samym szczycie rankingu, za dwadzieścia lat może trafić na podobną listę społecznych kontrowersji. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego rozsądku, umiaru oraz dbałość o to, by imię współgrało z nazwiskiem i nie stało się dla dziewczynki niepotrzebnym ciężarem w dorosłym życiu. Opinie ludzi bywają surowe i pełne uprzedzeń, ale ostateczna decyzja zawsze powinna opierać się na trosce o przyszłość dziecka, a nie na ślepym podążaniu za chwilową modą. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Ten 5-literowy hit lat 70. dziś budzi mieszane uczucia. Chłopcy nie chcą tego imienia
W PRL to imię było prawdziwym hitem, a szczególnie mocno wybrzmiewało w latach 70. Dziś jednak trudno znaleźć rodziców, którzy wpisują je na listę swoich faworytów. Marek coraz częściej kojarzy się raczej z wujkiem, sąsiadem po pięćdziesiątce albo kolegą taty niż z małym chłopcem. W 2025 roku nadano je w Polsce tylko 157 razy.
Są imiona, które mocno kojarzą się z konkretnym pokoleniem. W przypadku Marka to skojarzenie jest wyjątkowo silne. Dla wielu osób to jedno z tych imion, które natychmiast przywołują obraz mężczyzny urodzonego w latach 60. albo 70. Nie bez powodu – właśnie wtedy Marek był w Polsce wyjątkowo popularny. Chociaż wiele imion z czasów PRL wraca do łask, zwykle są to te, które zdążyły już nabrać szlachetnego, „retro” charakteru. Marek wciąż jeszcze tkwi gdzieś pomiędzy – nie jest ani dość nowoczesny, ani wystarczająco oldschoolowy, by młodzi rodzice zobaczyli w nim modny klasyk. W 2025 roku tylko 157 chłopców dostało to imię To najlepiej pokazuje, jak bardzo zmieniła się moda. Według aktualnych danych w 2025 roku imię Marek nadano w Polsce 157 chłopcom, co dało mu miejsce dopiero w drugiej setce rankingu. Dla porównania – jeszcze na początku XXI wieku było nadawane znacznie częściej, a w samym 2000 roku otrzymało je ponad 1000 chłopców. Potem z roku na rok zaczęło osuwać się w dół. To nie znaczy, że Marek zniknął z Polski. Wręcz przeciwnie – to nadal jedno z najbardziej rozpoznawalnych męskich imion. Problem w tym, że dziś prawie nikt nie widzi w nim imienia dla niemowlaka. Co oznacza imię Marek? Ma rzymskie korzenie Marek to imię pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od rzymskiego imienia Marcus, które wiąże się z bogiem wojny Marsem. Najczęściej tłumaczy się je jako „należący do Marsa”, „poświęcony Marsowi” albo „mężczyzna wojowniczy”. To ciekawe, bo znaczenie imienia brzmi naprawdę mocno i klasycznie. Ma w sobie historię, tradycję i bardzo solidne korzenie – dokładnie to, czego część rodziców szuka dziś w imionach dla chłopców. A jednak w przypadku Marka sama etymologia nie wystarcza, by przywrócić mu dawny blask. Dlaczego Marek przestał podobać się rodzicom? Powód jest dość prosty – to imię bardzo mocno „osiadło” w jednym pokoleniu. Dla dzisiejszych trzydziesto- i czterdziestolatków Marek to często imię wujka, szwagra, nauczyciela WF-u, kierownika z pracy albo sąsiada z bloku. Nie ma w nim świeżości, którą mają dziś Leon, Ignacy, Franciszek czy Nikodem. Zmienił się też sam styl wybierania imion. Rodzice chętnie sięgają po imiona albo bardzo klasyczne i „odświeżone”, albo nowocześniejsze, bardziej miękkie w brzmieniu. Marek wpada pomiędzy te dwa światy. Nie brzmi ani modnie, ani egzotycznie, ani szczególnie retro. Dla wielu jest po prostu zbyt zwyczajny i zbyt mocno zakorzeniony w realiach PRL. To imię zna każdy, ale mało kto chce je dziś nadać synowi Marek ma wszystko, by uchodzić za solidny klasyk – jest krótkie, łatwe, rozpoznawalne i ma mocną historię. Problem w tym, że wciąż ciągnie się za nim bardzo konkretne pokoleniowe skojarzenie. Dziś nie brzmi jak imię małego chłopca, tylko raczej dorosłego mężczyzny, którego wszyscy już kiedyś poznali. Czy to się może zmienić? Niewykluczone. Moda na imiona lubi zataczać koło, a to, co dziś wydaje się „wujkowe”, za kilka lat może wrócić jako stylowy klasyk. Na razie jednak wszystko wskazuje na to, że Marek pozostaje jednym z tych dawnych hitów PRL, które Polacy świetnie znają, ale coraz rzadziej wybierają dla swoich dzieci. Czytaj też: Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Decyzja o imieniu dla dziecka potrafi wywołać prawdziwą burzę i podzielić najbliższą rodzinę na dwa zwalczające się obozy. Obok nieśmiertelnych klasyków i nowoczesnych, międzynarodowych hitów istnieje grupa imion, która budzi w przestrzeni publicznej skrajne emocje, i to nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Tych imion zdecydowanie lepiej unikać.
Przedstawiamy ranking najbardziej obciachowych imion w Polsce, który powstał na podstawie opinii rodziców na forach i w grupach internetowych. Sprawdź, jakie popularne imiona dla dzieci znalazły się na celowniku internautów, dlaczego budzą tak duże kontrowersje i które z nich mogą okazać się językową pułapką podczas zagranicznych wakacji. Lista najbardziej obciachowych imiona 1. Janusz i Grażyna (ikony epoki PRL-u) To imiona, które w latach 70. i 80. cieszyły się ogromnym szacunkiem. Dzisiaj, w dobie internetowych memów, stały się niestety synonimem przaśności i specyficznego stylu życia. Internauci często uznają je za szczyt przestarzałego podejścia, przez co młodzi rodzice omijają je szerokim łukiem, obawiając się rówieśniczych żartów w szkole i kłopotów w dorosłości. 2. Aneta (niewinna klasyka, która jest wstydem za granicą) Ta klasyczna pozycja ląduje wysoko w rankingach kontrowersji ze względu na fonetyczną pułapkę językową. Po włosku i hiszpańsku słowo „aneta” brzmi bardzo podobnie do potocznego lub zdrobniałego określenia kaczki („anatra” to po włosku kaczka). W Szwecji podobne słowo − „anka” − dosłownie oznacza kaczkę. 3. Brajan i Dżesika (spolszczone wersje zagranicznych hitów) To prawdopodobnie najbardziej polaryzująca grupa w całej historii polskich porodówek. Zapisywanie zachodnich imion w sposób dosłowny i fonetyczny jest często uznawane za przejaw kiczu. W opinii publicznej te imiona od lat kojarzą się z pragnieniem bycia światowym na siłę. 4. Adolf (ofiara historii i skojarzeń językowych) Choć to tradycyjne imię o pięknej etymologii, współczesny język i historia potraktowały je bezlitośnie. Adolf wywołuje jednoznaczne, mroczne skojarzenia historyczne. Nadanie takiego imienia dziecku w dzisiejszych czasach jest uznawane za skrajną lekkomyślność. 5. Kevin i Vanessa (dawne hity ze szklanych ekranów, z których śmieją się wszyscy) Pozycja numer pięć to klasyczny przykład syndromu fascynacji zachodnią popkulturą lat 90. Zapożyczenia z amerykańskich telenowel zestawione z bardzo tradycyjnymi, typowo polskimi nazwiskami o przyrodniczym lub wiejskim rodowodzie dają efekt, z którego kpią internetowi komentatorzy. Połączenie zagranicznego imienia z tradycyjnym nazwiskiem brzmi dla wielu nienaturalnie i pretensjonalnie. Wnioski dla rodziców szukających idealnego imienia Wybierając imię dla swojej pociechy, warto pamiętać, że trendy bywają niezwykle ulotne, a to, co dzisiaj znajduje się na szczycie popularności, za dwadzieścia lat może trafić na podobną listę kontrowersji. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego rozsądku, umiaru oraz dbałość o to, by imię nie stało się dla dziecka ciężarem w dorosłym życiu. Opinie w sieci (a także w rodzinie!) bywają surowe, ale ostateczna decyzja zawsze należy do rodziców, którzy kierują się wyłącznie miłością i dobrem swojego malucha. Zobacz też: 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
To jedno z najpopularniejszych imion PRL, dziś kojarzy się z panią ze sklepu. Obciach je nadawać
„Jola, podaj no z zaplecza...” – wielu Polakom właśnie z takim obrazem kojarzy się dziś to imię. Choć takie skojarzenie jest oczywiście krzywdzącym stereotypem, trudno zaprzeczyć, że Jolanta należy do grupy imion, które „utknęły” gdzieś w PRL. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było symbolem nowoczesności, dziś młodzi rodzice niemal całkowicie je omijają.
Szczyt popularności imienia Jolanta przypadł na lata 50., 60. i 70. XX wieku. W tamtym okresie należało ono do najczęściej wybieranych imion dla dziewczynek. W efekcie dziś zdecydowana większość Jolant to kobiety po pięćdziesiątce lub sześćdziesiątce. Młodzi rodzice szukają zwykle imion, które nie kojarzą się z pokoleniem ich mam czy cioć. Dlatego Jolanta podzieliła los Krystyny, Danuty, Bożeny czy Grażyny. Imię o znacznie szlachetniejszym rodowodzie, niż wielu przypuszcza Mało kto zdaje sobie sprawę, że Jolanta ma bardzo elegancką historię. Najczęściej przyjmuje się, że wywodzi się od średniowiecznego imienia Violante, związanego z łacińskim słowem viola, czyli fiołek. Przez wieki nosiły je przedstawicielki europejskich rodów książęcych i królewskich. Symbolika fiołka sprawiała natomiast, że imię kojarzono ze skromnością, delikatnością i wiernością. To zupełnie inny obraz niż ten utrwalony przez współczesne żarty i internetowe stereotypy. Dlaczego Jolanta przestała podobać się rodzicom? Eksperci od lat obserwują podobny mechanizm. Najpierw dane imię staje się niezwykle popularne, potem przez jedno lub dwa pokolenia niemal całkowicie znika, by po latach powrócić. To historia takich imion jak Zofia i Hanna albo Jan i Stanisław. Jolanta znajduje się obecnie właśnie na tym środkowym etapie. Nie jest jeszcze postrzegana jako klasyka, ale już nie brzmi nowocześnie. Dodatkowo w popkulturze utrwalił się jej dość jednoznaczny wizerunek – kobiety w średnim wieku pracującej w sklepie, urzędzie lub administracji. To oczywiście tylko stereotyp, jednak właśnie takie skojarzenia często wpływają na decyzje przyszłych rodziców. Czy za kilkanaście lat znów usłyszymy „Jolu”? Historia pokazuje, że nie warto przekreślać żadnego imienia. Jeszcze dwadzieścia lat temu podobnie mówiono o Helenie, Antonim czy Franciszku. Dziś należą do ścisłej czołówki rankingów. Jolanta ma wszystko, czego szukają miłośnicy klasycznych imion – ciekawą historię, łatwą wymowę i rozpoznawalność. Gdy pokolenie dzisiejszych rodziców przestanie kojarzyć je z własnymi nauczycielkami i sąsiadkami, może znów stać się modnym wyborem. Na razie pozostaje jednak jednym z najbardziej charakterystycznych imion epoki PRL i przykładem na to, jak bardzo moda potrafi zmienić sposób, w jaki odbieramy nawet najpiękniejsze imiona. Zobacz także: 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć To imię biło rekordy popularności w PRL, dziś wywołuje uśmiech. Dzieci się go wstydzą
To imię biło rekordy popularności w PRL, dziś wywołuje uśmiech. Dzieci się go wstydzą
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu należało do najpopularniejszych imion żeńskich w Polsce. Rodzice nadawali je córkom masowo, a w wielu klasach można było spotkać nawet kilka dziewczynek o tym samym imieniu. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej.
Imię Krystyna niemal zniknęło z porodówek, a wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z pokoleniem babć i cioć. W 2025 roku nadano je zaledwie 89 razy. Nie brakuje głosów, że jest to jedno z tych imion, które najmocniej „zestarzały się” w oczach Polaków. Dla części młodych ludzi brzmi ono tak staromodnie, że trudno wyobrazić sobie małą dziewczynkę o tym imieniu. Szkoda, bo jego znaczenie jest wyjątkowe! Krystyna była prawdziwym hitem w czasach PRL W drugiej połowie XX wieku Krystyna należała do ścisłej czołówki najpopularniejszych imion żeńskich w Polsce. Szczególnie często nadawano je dziewczynkom urodzonym w latach 40., 50. i 60. Popularność imienia była tak duża, że przez wiele lat można było spotkać Krystyny niemal wszędzie – w szkołach, zakładach pracy, urzędach czy przychodniach. Dla całego pokolenia Polaków było ono czymś zupełnie naturalnym. Z czasem jednak moda zaczęła się zmieniać. Rodzice coraz częściej wybierali imiona brzmiące nowocześniej lub bardziej międzynarodowo. W efekcie Krystyna stopniowo traciła na popularności, aż w końcu stała się rzadkim wyborem. Co oznacza imię Krystyna? Krystyna jest żeńskim odpowiednikiem bardzo rzadkiego imienia Krystyn i wywodzi się od greckiego słowa „christianos”, oznaczającego „chrześcijanina” lub „należącego do Chrystusa”. Przez wieki było to imię cenione w wielu krajach Europy, szczególnie w rodzinach przywiązanych do tradycji chrześcijańskich. W Polsce zadomowiło się na dobre już wiele stuleci temu i przez długi czas cieszyło się niesłabnącą popularnością. Osobom noszącym to imię przypisuje się takie cechy jak odpowiedzialność, pracowitość, konsekwencja i silny charakter. Krystyny często postrzegane są jako osoby zaradne i dobrze zorganizowane. Dlaczego dziś jest uznawane za staromodne? To, co dla jednego pokolenia brzmi elegancko i klasycznie, dla kolejnego może wydawać się przestarzałe. Właśnie taki los spotkał Krystynę. Dla wielu młodych osób imię kojarzy się przede wszystkim z babcią, ciocią albo emerytowaną nauczycielką. Eksperci od trendów w nadawaniu imion od lat zauważają podobne zjawisko. Rodzice zwykle unikają imion kojarzonych z pokoleniem własnych rodziców i dziadków. Dopiero po pewnym czasie zaczynają odkrywać je na nowo. Tak było między innymi z Heleną, Zofią, Antonim czy Franciszkiem. Jeszcze kilkanaście lat temu wiele osób uważało je za typowo „dziadkowe”. Dziś należą do najmodniejszych imion w Polsce. Czy Krystyna ma szansę wrócić do łask? Historia pokazuje, że moda na imiona jest niezwykle przewrotna. To, co dziś wydaje się niemodne, za kilkanaście lat może znów stać się oryginalne i pożądane. Krystyna ma kilka cech, które mogą jej w tym pomóc. Jest łatwa do wymówienia, dobrze znana, ma bogatą historię i wyraźnie odróżnia się od wielu współczesnych imion. W czasach, gdy rodzice coraz częściej szukają czegoś wyjątkowego, może to okazać się atutem. Na razie jednak pozostaje przede wszystkim symbolem minionej epoki i jednym z imion najmocniej kojarzonych z pokoleniem kobiet dorastających w PRL. Imię, które zapisało się w historii Choć dziś rzadko trafia do aktów urodzenia, trudno znaleźć osobę, która nigdy nie spotkała żadnej Krystyny. To imię przez dziesięciolecia było częścią codzienności milionów Polaków i na trwałe wpisało się w historię naszego kraju. Być może właśnie dlatego budzi dziś tak silne emocje. Dla jednych jest symbolem dawnych czasów i rodzinnych wspomnień. Dla innych przykładem imienia, które nie nadążyło za zmieniającą się modą. Jedno jest pewne – niewiele imion tak wyraźnie pokazuje, jak bardzo gusta rodziców potrafią zmieniać się z pokolenia na pokolenie. Czytaj też: To imię święciło triumfy w PRL, dziś wywołuje ciary żenady. Kojarzy się jednoznacznie To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
Jeszcze kilka dekad temu to imię było w Polsce egzotyczną ciekawostką. Dziś coraz śmielej pojawia się w rankingach i przyciąga tych, którzy szukają dla córki krótkiego imienia o melodyjnym brzmieniu.
Carmen, bo o tym imieniu mowa, brzmi inaczej niż Zofia, Hanna czy Julia, ale właśnie to może być jego największym atutem. Carmen – skąd pochodzi i co oznacza? Carmen to imię o hiszpańskim rodowodzie, choć jego korzenie sięgają łaciny. Wywodzi się od słowa carmen, które oznacza „pieśń”, „śpiew” albo „poemat”. W hiszpańskiej tradycji imię łączy się także z określeniem Nuestra Señora del Carmen, czyli Matką Bożą z Góry Karmel. Z tego powodu Carmen ma nie tylko eleganckie brzmienie, ale też mocne kulturowe i religijne zaplecze. To jedno z tych imion, które od razu przywołują określony klimat – południe Europy, słońce, temperament i hiszpańskie skojarzenia. Jest krótkie, wyraziste i łatwe do zapamiętania, a przy tym wciąż nie należy w Polsce do oczywistych wyborów. Carmen nie jest już tylko egzotyczną ciekawostką Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku imię to nadano 80 dziewczynkom. Co ciekawe, dane z ostatnich lat pokazują też, że Carmen ma już za sobą kilka wyraźniejszych wzrostów zainteresowania. W 2021 roku nadano je 19 dziewczynkom, w 2022 roku – 40, w 2023 – 75, a w 2024 – 96. 80 z 2025 roku oznacza lekki spadek względem poprzedniego roku, ale w szerszej perspektywie i tak widać, że to imię stało się w Polsce znacznie bardziej widoczne niż jeszcze kilka lat temu. To ważny szczegół, bo pokazuje, że Carmen nie jest jednorazowym kaprysem kilku rodziców. To imię regularnie pojawia się w statystykach od lat, a jego obecność nie jest przypadkowa. Nie mamy tu do czynienia z chwilową modą z TikToka czy jednosezonowym zachwytem serialową bohaterką, ale raczej z powolnym oswajaniem zagranicznego imienia przez polskich rodziców. Polscy rodzice coraz częściej wybierają międzynarodowe imiona Widać to nie tylko po Carmen. W ostatnich latach w Polsce coraz częściej pojawiają się imiona inspirowane językiem hiszpańskim, włoskim czy angielskim. Rodzice wybierają je, bo brzmią nowocześnie, wyróżniają się i często dobrze funkcjonują także poza Polską. Carmen ma tu sporą przewagę – jest krótkie, nie sprawia problemów z wymową i nie wymaga tłumaczenia. Jednocześnie nie brzmi tak znajomo jak Julia, Lena czy Zuzanna. Dla wielu rodziców to właśnie idealny środek – imię nietypowe, ale nie dziwne. Imię z opery, filmu i popkultury Carmen ma też mocny bagaż kulturowy. Wielu osobom kojarzy się z najsłynniejszą bohaterką opery Georges’a Bizeta – niezależną, zmysłową i temperamentną kobietą. To właśnie ten popkulturowy i literacki kontekst sprawia, że imię wydaje się wyraziste, kobiece i pełne charakteru. Być może właśnie dlatego coraz bardziej podoba się rodzicom, którzy chcą dla córki imienia z historią, ale niekoniecznie klasycznie polskiego. Carmen brzmi światowo, a jednocześnie nie jest przesadzone. Carmen w Polsce – jeszcze rzadkie, ale już zauważalne 80 nadań rocznie to wciąż niewiele w porównaniu z najpopularniejszymi imionami żeńskimi, które dostają tysiące dziewczynek. Ale Carmen ma dziś coś, czego wielu rodziców szuka najbardziej – oryginalność bez przesady. Nie jest to imię z pierwszej dziesiątki, więc w przedszkolu czy klasie raczej nie będzie kilku dziewczynek o tym samym imieniu. A jednocześnie to nazwa dobrze znana, osłuchana i mocno zakorzeniona w kulturze. Wszystko wskazuje na to, że Carmen powoli przestaje być w Polsce egzotycznym wyjątkiem – i zaczyna być po prostu modnym, zagranicznym wyborem. Czytaj też: Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem 100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem
Prognozy trendów na 2027 rok nie pozostawiają złudzeń, ponieważ ta trzyliterowa perełka lada moment zdominuje porodówki i podbije rankingi najchętniej wybieranych imion w Polsce.
Choć w oficjalnych dokumentach coraz częściej pojawia się jako samodzielne, pełnoprawne imię, w rzeczywistości Teo wywodzi się bezpośrednio od klasycznego, dostojnego Teodora. Aby w pełni zrozumieć jego fenomen, musimy wybrać się w fascynującą podróż do starożytnej Grecji, gdzie narodziło się oryginalne brzmienie Theódōros. Skąd pochodzi imię Teo i jakie ukryte znaczenie kryje w sobie ta krótka forma? Teodor to genialne połączenie dwóch greckich słów: theos, oznaczającego Boga, oraz dōron, które tłumaczymy jako dar lub podarunek. W dosłownym znaczeniu to imię niesie więc za sobą przepiękne, pełne miłości przesłanie i oznacza dar od Boga lub − podarowany przez Boga. Dla wielu rodziców ten religijny aspekt ma ogromne, symboliczne znaczenie. W dawnych czasach takie imię nadawano dzieciom, które były długo wyczekiwane, wymodlone i traktowane jako prawdziwy cud i błogosławieństwo dla całej rodziny. Co ciekawe, w naszej rodzimej tradycji słowiańskiej istnieje dokładny, dosłowny odpowiednik tego znaczenia. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, co łączy Teodora z Bogdanem lub Bożydarem, to właśnie wspólny, piękny sens ukryty w korzeniach tych słów. Zamiast jednak sięgać po tradycyjne, nieco archaiczne formy, współcześni rodzice wolą lżejszą, dynamiczną wersję, która brzmi dumnie i globalnie. Dlaczego nowoczesne mamy oszalały na punkcie imienia z trzema literami? Moda na krótkie, trzyliterowe imiona dla chłopców trwa w najlepsze, ale to konkretne imię ma nad innymi ogromną przewagę. Jest niezwykle melodyjne, proste do zapamiętania i pozbawione typowo polskich znaków diakrytycznych, dzięki czemu brzmi świetnie w każdym zakątku świata. W dobie otwartych granic i międzynarodowych podróży rodzice coraz częściej szukają dla swoich dzieci imion uniwersalnych, które będą łatwe do wymówienia zarówno przez babcię z Mazur, jak i rówieśników na zagranicznych stypendiach. To imię idealnie wpisuje się w ten kosmopolityczny trend, zachowując przy tym swój unikalny, ciepły charakter. Trzy litery to kwintesencja nowoczesnego minimalizmu, który doskonale komponuje się zarówno z długimi, tradycyjnymi nazwiskami, jak i tymi krótszymi. Wystarczy wypowiedzieć je na głos, by poczuć, jak miękko i przyjaźnie brzmi. Nic dziwnego, że młode mamy szukające alternatywy dla wszechobecnych Janów, Antonich czy Aleksandrów, widzą w nim idealny kompromis pomiędzy oryginalnością a szacunkiem do tradycji. Imię Teodor: najsłodsze skojarzenia z pluszowym przyjacielem z dzieciństwa Istnieje jeszcze jeden, niezwykle uroczy powód, dla którego to imię budzi tak pozytywne emocje na całym świecie. Kiedy myślimy o jego pełnej formie, czyli Teodorze, przed oczami od razu staje nam angielskie, niezwykle popularne zdrobnienie − Teddy. A stąd już tylko krok do najpopularniejszej zabawki świata, czyli pluszowego misia, znanego jako Teddy Bear. Nazwa ta powstała na cześć prezydenta USA, Theodore'a Roosevelta, i od ponad stu lat kojarzy się z bezpieczeństwem, ciepłem domowego ogniska i najsłodszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Wybierając to imię dla swojego maluszka, dajesz mu w pakiecie niezwykle ciepłą aurę. Chłopiec o tym imieniu kojarzy się z kimś opiekuńczym, wrażliwym, a jednocześnie silnym i wzbudzającym powszechną sympatię. Wszystko to sprawia, że imię Teo (lub Teodor) nie ma w sobie nic z surowości innych religijnych czy historycznych propozycji. Jest świeże, pełne wdzięku i ma w sobie magię. Zobacz też: Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
Pokaż mi swoje imię, a powiem ci, ile masz lat. Mody z metryki nie da się ukryć
Dzisiejszy Nikodem jest tym, kim pół wieku temu był Janusz: dzieckiem swoich czasów, nie postacią z mema. Bo imię to kwestia mody, mimo że młodym rodzicom często wydaje się inaczej. Mody zaś mają to do siebie, że przemijają, tyle że w tym przypadku zostawiają po sobie coś więcej niż statystyki — skojarzenia i uprzedzenia.
Co łączy jednak Nikodema z Zofią? W 2025 byli parą – a konkretniej: parą najpopularniejszych imion nadawanych dzieciom w Polsce. Gdybyśmy jednak chcieli w przyszłości zeswatać Zosie i Nikosie, 1357 dziewcząt zostałoby na lodzie. Nikodemów urodziło się w roku ubiegłym 5772, deklasując imienną konkurencję. I choć można oczywiście przewrócić oczami mówiąc o “przejściowych modach”, imiona były dyktowane trendami i na początku ubiegłego wieku. W poradniku “Skarbiec porad praktycznych dla Polek wszelkich stanów” z 1904 roku autor przestrzegał przed nadawaniem dziewczynkom imion takich jak: Agnieszka, Weronika, Katarzyna czy Agata. Że zacytuję: “mogą narażać na śmieszność” – co ciekawe dziś w Polsce żyje ponad 600 tys. Kaś i Kasiek – to drugie najpopularniejsze (po Annie) imię żeńskie w kraju, mimo, że w ubiegłym roku w kraju nadano je zaledwie 221 razy. W danych dotyczących imion widać też szereg zmian społecznych. Z samej tabelki z liczbami przy imionach takich jak Kateryna czy Oleksandra można wskazać moment wybuchu wojny w Ukrainie – Katii jest obecnie ponad 50 tys., mimo że jeszcze kilka lat temu w Polsce mieszkało ich zaledwie 14 tys. Jeśli prześledzić rok po roku statystyki najpopularniejszych imion, pozornie zmienia się niewiele – od kilku lat podium (w różnych konfiguracjach) zajmują wspomniana już Zosia z Mają i Zuzanną. W najnowszym zestawieniu tuż za Nikodemem uplasował się Antonii – trzy lata temu pierwszy w zestawieniu. Prawdziwe zmiany widać dopiero w cyklach 10-letnich. Wspomniana już Katarzyna “statystycznie” ma dziś jakieś 35 lat – biorąc pod uwagę, że w 1991 było to najchętniej nadawane dziewczynkom imię. Niemal dekadę później – w roku 2000, pierwsza trójka wyglądała zupełnie inaczej – Natalia-Julia-Wiktoria, by w 2005 po prostu zamienić się kolejnością. Nazywam się Milijon, bo milijon zarobię Z czego wynikają te mody, trudno precyzyjnie wskazać. Z pewnością możemy dostrzec trend około-celebrycki – choć wyszukane imiona dzieci Michała Wiśniewskiego były przedmiotem drwin, imiona takie jak Klara (tak nazwali córkę Anna i Robert Lewandowscy), czy Mia (córka Natalii Siwiec) zaczęły piąć się w rankingach popularności. I niekoniecznie chodzi tu o to, że dla 2751 par, które nadały imię Klara w 2020 roku, Lewandowscy są idolami. Już prędzej o to, że dość rzadkie imię zostało postanowione na świeczniku i zaistniało w świadomości osób, którym wcześniej nie przychodziło do głowy. Tak samo było z imieniem Melania (Trump) albo Charlotte (córka księżnej Kate i księcia Williama). Ale może chodzi tu jeszcze o co innego – wróżbę pomyślności dla nowonarodzonych. Tak w końcu funkcjonowały imiona od lat, jako swego rodzaju życzenia. Dziś może niezbyt chętnie zaklinamy rzeczywistość Bogumiłami i Mirosławami, ale nadanie dziecku imienia kogoś majętnego i sławnego zdaje się spełniać podobne funkcje. Co ciekawe, gdy w dawnych czasach na wsiach umierał noworodek, kolejnemu potomkowi nadawano czasowo imiona takie jako Niemoj czy Nienasz, które miały chronić dziecko przed zakusami złych duchów. Wracając jednak do porad nazewniczych roku pańskiego 1908: oprócz “narażających na śmieszność” Agat i Agnieszek, autor ma jeszcze szereg innych porad. Jak unikanie imion “dla gminu” (dawne określenie dla pospólstwa). Co zabawne, za takie uważał imiona: Bartłomiej, Marcin, Franciszek, Maciej, Tomasz, a nawet Paweł, Wojciech czy Piotr (dziś najczęściej występujące imię męskie w Polsce – nosi je niemal 700 tys. osób). Pierwszy krzyk (mody) Marta i Jacek – zbyt ekscentryczne, Klara – ckliwa! Autor “Skarbca porad praktycznych…” ma jednak szereg wskazówek. Okazuje się, że jak najbardziej na czasie, jak i wskazanymi dla panien z towarzystwa, imionami są te słowiańskie: Mirosława, Bronisława, Mieczysława, Szczęsna (sic!), Czesława czy Bronisława. Słowo “na czasie” w przypadku tego typu propozycji, przypominających imiona nawet nie tyle naszych babek, co prababek, brzmi jak zgrzyt tylko z naszej perspektywy. Okazuje się, że te starodawne imiona nie były wyrazem tradycji, ale zapomnianej dziś mody. Nie inaczej niż wyśmiewane dziś imię Janusz – krzyk mody lat 50., obecnie nadawane równie sporadycznie, co bodajże najbardziej zdeklasowane imię Adolf (jedno z popularniejszych imion 20-lecia międzywojennego). Być może do lamusa odchodzą po prostu imiona, które zaczynają się kojarzyć ze starszym pokoleniem…? Całkiem, jak gdyby utajony ageizm nie był wcale wynalazkiem XXI wieku. Imię, które nosimy, determinuje więcej, niż nam się wydaje. I nie mam tu bynajmniej na myśli guseł spod znaku “imię Klaudia oznacza kulawa” (P.S. to prawda) albo stwierdzenia, że wszystkie Emilie są empatyczne, bo dwie nam znane takie właśnie były. Chodzi tu raczej o to, że imiona budzą w otoczeniu emocje, nawet jeśli nie do końca uświadomione. Zresztą – jest na ten temat szereg badań. W ramach jednego z nich do rekruterów wysyłano identyczne CV dwóch (nieistniejących) kobiet. Jedna z nich miała na imię Emily, druga zaś Lakisha (to imię nadawane przeważnie przez społeczność afroamerykańską). Nie muszę chyba mówić, która z nich “poradziła sobie” na rynku pracy lepiej i była częściej przepuszczana do kolejnych etapów rekrutacji. Rzecz jasna badanie pokazało w pierwszej kolejności zinternalizowany rasizm – ale nie tylko. Pokazało też, że jesteśmy oceniani na podstawie skojarzeń z naszym imieniem. Do podobnej konkluzji doszli badacze z Syracuse University w Nowym Jorku. Oni dla odmiany prosili ankietowanych, żeby odpowiadali na pytania dotyczące tego, z jakimi cechami kojarzy im się osoba o danym imieniu. Zróżnicowanie było spore. Możemy zresztą przeprowadzić szybko analogiczny eksperyment myślowy: Wiesz, że wkrótce do zespołu dołączy nowa osoba i znasz tylko jej imię. Bardziej interesująca wyda się postać o imieniu Ania czy Klementyna? Jakie wyobrażenia ma się o kimś, kto ma na imię Paris (Paris Kowalska, córka Bożeny i Mariana, przyszła dziedziczka M2 przy Topolowej 26?). Tymczasem w Polsce jest 38 kobiet o tym imieniu i trudno podejrzewać, że wszystkie przybyły do kraju nad Wisłą z – nomen omen – Paryża czy innego Nowego Jorku. Imiona zdradzają często aspiracje rodziców, a bywa, że i przynależność klasową, są najkrótszym z możliwych biogramów, które więcej niż o dziecku mówi o rodzicu. Najbezpieczniej byłoby wybrać imię, które nie zdradza niczego: ani aspiracji, ani wieku, klasy społecznej czy ulubionego serialu. Problem w tym, że takie imię nie istnieje. Jakie imię będzie więc najlepsze? Takie, które za dwadzieścia lat nie stanie się ani memem, ani diagnozą. Z Januszem też kiedyś miało się udać.
To imię po prababciach podbija serca rodziców. Brzmi tak pięknie, że Julie i Zuzanny mogą tylko zazdrościć
To imię przez dekady kojarzyło się wyłącznie z zakurzonymi rodzinnymi albumami, ale dziś staje się absolutnym faworytem nowoczesnych rodziców poszukujących szlachetnego brzmienia.
Jedno z najpiękniejszych imion naszych prababć znowu zaczęło pojawiać się na porodówkach i w urzędach. Brzmi ono przy tym tak lekko i elegancko, że nowoczesne hity tracą przy nim cały swój blask. Mowa o imieniu Marianna, które po latach spędzonych w cieniu innych, bardziej krzykliwych propozycji, przeżywa obecnie swój najbardziej spektakularny renesans. To już nie jest marginalny wybór kilku par szukających na siłę oryginalności, ale silny, ogólnokrajowy trend, który na nowo definiuje pojęcie nowoczesnej klasyki. Marianna posiada w sobie wszystko to, czego współcześni rodzice szukają dla swojej córeczki − niesamowitą melodię, dostojność, a jednocześnie ogromną plastyczność językową, która pozwala na tworzenie dziesiątek miękkich zdrobnień. To imię nie potrzebuje żadnych sztucznych filtrów ani reklam w mediach społecznościowych, ponieważ broni się samo swoją potężną historią i charakterem. Dlaczego szlachetna Marianna deklasuje Julie i Zuzanny? Głównym powodem, dla którego tak wiele par decyduje się porzucić dotychczasowe bezpieczne hity z pierwszych miejsc rankingów na rzecz Marianny, jest poszukiwanie idealnego balansu między tradycją a unikalnością. Julia, Maja czy Zuzanna to imiona bezsprzecznie piękne, jednak ich gigantyczna popularność w ostatnich dwóch dekadach sprawiła, że w oczach wielu młodych ludzi straciły swój wyjątkowy charakter. Rodzice nie chcą, by ich córka była czwartą Julką w piaskownicy czy kolejną Zuzią na liście obecności w szkolnej klasie, dlatego szukają oryginalnej alternatywy. Marianna idealnie wypełnia tę potrzebę, oferując brzmienie klasyczne, głęboko zakorzenione w polskiej kulturze, a jednocześnie wciąż świeże i nieoczywiste w uszach młodego pokolenia. Warto też zauważyć, że Marianna w przeciwieństwie do wielu innych imion retro, takich jak choćby rygorystyczna Janina czy surowa Krystyna, posiada w sobie niezwykłą, słoneczną lekkość. Brzmi niezwykle dumnie i dostojnie, gdy wypowiadamy je w pełnej formie, co jest ogromnym atutem w dorosłym życiu zawodowym. Z drugiej strony, dla maleńkiego noworodka czy uroczej trzylatki możemy stworzyć całą paletę miękkich, pełnych rodzicielskiego ciepła spieszczeń, które idealnie dopasowują się do wieku dziecka. Wybierając to imię, rodzice fundują swojej córce najlepszy z możliwych startów − dają jej tożsamość opartą na szacunku do korzeni, a to nigdy nie wyjdzie z mody i zawsze będzie synonimem dobrego smaku. Imię Marianna: królewskie korzenie i niezwykłe znaczenie Wielki powrót Marianny do łask to także doskonała okazja, by przyjrzeć się bliżej fascynującej etymologii oraz bogatej historii tego imienia. Pod względem pochodzenia imię to jest niezwykle ciekawą hybrydą językową, która powstała z połączenia dwóch innych potężnych i klasycznych imion − Marii oraz Anny. W wolnym tłumaczeniu z języków hebrajskiego i aramejskiego oznacza ono osobę pełną łaski, ukochaną przez Boga, a także panią i orędowniczkę, co nadaje mu wyjątkowy, opiekuńczy charakter. Przez całe stulecia w Europie Marianna była zarezerwowana niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich, w pałacach arystokracji i budując historię wielkich rodów. Oto co sprawia, że to zapomniane imię staje się hitem w nowoczesnych domach: Niezwykłe bogactwo miękkich zdrobnień, od tradycyjnej Marysi, przez Jankę, Anię, aż po nowoczesną, niezwykle modną obecnie Manię czy Maję. Międzynarodowy charakter, który sprawia, że imię brzmi doskonale i jest łatwe do wymówienia w niemal każdym zakątku świata, od Paryża po Nowy Jork. Pozytywna wibracja numerologiczna, która według dawnych ksiąg znaczeń przypisuje Mariannom ogromną empatię, kreatywność i silną osobowość. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako postacie niezależne intelektualnie, obdarzone wielką klasą, czułością dla bliskich oraz uporem w realizacji własnych marzeń. Powrót do korzeni jako najlepszy prezent na całe dorosłe życie Młode mamy coraz odważniej rezygnują z ulegania chwilowym modom na zagraniczne, sztucznie kreowane neologizmy. Zrozumieliśmy wreszcie, że dawanie dziecku imienia o silnych, stabilnych korzeniach to najpiękniejszy prezent, jaki możemy podarować mu na całą dalszą drogę, bez względu na zmieniające się mody. Marianna uczy nas, że prawdziwe piękno i klasa tkwią w prostocie, w szacunku do własnej historii oraz w odwadze do pójścia pod prąd powszechnym, masowym trendom. Czas na wielki powrót do tradycji w najlepszym możliwym wydaniu, w którym uśmiech małej dziewczynki noszącej z dumą wielkie imię po przodkach staje się najpiękniejszą wizytówką nowoczesnej, świadomej i pełnej miłości rodziny. Zobacz też: 100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
Moda na imiona potrafi być niezwykle kapryśna, o czym brutalnie przekonały się już dziesiątki dawnych, tradycyjnych klasyków. Okazuje się, że jedno z najbardziej melodyjnych i szlachetnych imion, które sto lat temu było synonimem najwyższej elegancji, dziś znalazło się na marginesie, a wręcz bywa uważane za krzywdzące dla małego dziecka.
Trendy rządzące światem imion dla dzieci od lat zataczają ogromne koła, regularnie przywracając do łask dawne propozycje retro sprzed kilkudziesięciu lat. Obecnie na placach zabaw nikogo nie dziwi już obecność małych Antonin, dystyngowanych Helenek, uroczych Klar czy powracających w wielkim stylu Marii, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Rodzice z zachwytem przeglądają stare albumy rodzinne, szukając brzmień szlachetnych, krótkich i uniwersalnych. Istnieje jednak jedna propozycja, która mimo swojej potężnej i niezwykle bogatej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach naszych prababć oraz w okresie wczesnego PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku i uniwersalnej klasy, dzisiejsze statystyki pokazują o nim smutną prawdę. Sto lat temu marzyła o nim każda dziewczynka, ale współczesne mamy omijają je szerokim łukiem, twierdząc wprost, że nadanie go niemowlęciu to skazywanie go na uciążliwe docinki i towarzyskie wykluczenie. Mowa o imieniu Janina, które przez całe pokolenia było hitem wśród rodziców, a dziś boryka się z bolesnym, zupełnie niezasłużonym kryzysem. Dlaczego kultowa Janina straciła pozycję liderki wśród imion dla dziewczynek? Głównym powodem, dla którego imię Janina przeżywa obecnie tak drastyczny regres, są niefortunne skojarzenia. Dla pokolenia obecnych młodych rodziców to brzmienie kojarzy się zbyt jednoznacznie ze starszymi paniami, babciami z osiedlowych ławek czy surowymi nauczycielkami z czasów ich własnego dzieciństwa. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Janina brzmi zbyt potężnie, poważnie i tkwi głęboko w szarych realiach dawnej epoki, przez co mała dziewczynka mogłaby czuć się nieswojo wśród rówieśników. W czasach, gdy w rankingach popularności królują Zofie, Zuzanny i Maje, tradycyjna Janina utknęła w próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom mało nowoczesne, a popularne niegdyś, miękkie zdrobnienia, takie jak Jasia, Janeczka czy Janka, w uszach młodych ludzi straciły swój dawny urok i lekkość. Rodzice wolą wybierać imiona skrajnie krótkie albo międzynarodowe, zapominając, że stabilne, mocne imię z historią bywa w dorosłym życiu o wiele lepszą wizytówką niż infantylne neologizmy. Zgodnie z oficjalnymi zestawieniami Ministerstwa Cyfryzacji, w ubiegłych latach liczba dziewczynek, którym nadano imię Janina, spadła do zaledwie stu kilkudziesięciu rocznie w skali całego kraju, co w porównaniu do dawnych tysięcy jest wynikiem wręcz marginalnym. Janina. Szlachetne pochodzenie i wielka moc ukryta w zapomnianym imieniu Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Janiny, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najwspanialszych propozycji. Jako żeńska forma imienia Jan wywodzi się bezpośrednio z języka hebrajskiego od słowa Jochanan, co w wolnym tłumaczeniu oznacza: Bóg jest łaskawy. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od stuleci przypisywano kobietom o niezwykle silnej osobowości, niezłomnym charakterze, dumie i ogromnej determinacji w dążeniu do realizacji własnych celów życiowych. W tradycji polskiej imię to ugruntowało swoją pozycję pod koniec dziewiętnastego wieku i błyskawicznie stało się symbolem postępu, inteligencji oraz wysokiej kultury osobistej młodego pokolenia Polek. Oto dlaczego warto spojrzeć na to zapomniane imię ze świeżym zachwytem: Gwarancja absolutnej unikalności w przedszkolnej grupie i szkolnej ławce, bez ryzyka, że w klasie będą trzy inne dziewczynki o tym samym imieniu. Silne, stabilne brzmienie, które w dorosłym życiu zawodowym budzi szacunek i buduje autorytet. Niezwykle bogate możliwości tworzenia miękkich zdrobnień, od tradycyjnej Janki po nowoczesną i lekką Ninę. Więc może... Nie bójmy się szlachetnej klasyki, czerpmy z mądrości naszych prababć i pozwólmy, by na polskich ulicach znowu dumnie brzmiały imiona, które przez stulecia budowały swoją potęgę i urok. Zobacz też: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
To imię święciło triumfy w PRL, dziś wywołuje ciary żenady. Kojarzy się jednoznacznie
Są imiona, które nigdy nie wychodzą z mody. Są też takie, które na przestrzeni lat niemal całkowicie odchodzą w niepamięć. Do tej drugiej grupy należy Marian – imię, które w czasach PRL było bardzo dobrze znane, a dziś wielu osobom kojarzy się głównie z pokoleniem dziadków i internetowymi memami. Choć nie jest popularne, ma długą historię i wyjątkowe znaczenie.
Dziś trudno znaleźć w przedszkolu czy szkole małego Mariana: według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 nazwano tak tylko 28 chłopców. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu sytuacja wyglądała jednak zupełnie inaczej. Imię było bardzo popularne wśród chłopców urodzonych w pierwszej połowie XX wieku, a także w pierwszych dekadach PRL. To właśnie dlatego większość współczesnych Polaków kojarzy Mariana przede wszystkim z pokoleniem dziadków i starszych ojców. W wielu rodzinach można znaleźć wujka Mariana, dziadka Mariana albo sąsiada o tym imieniu. Dla młodszych osób brzmi ono więc bardzo tradycyjnie, a niekiedy nawet nieco archaicznie. Jednocześnie warto pamiętać, że Marian nie jest imieniem „wymyślonym” przez PRL ani związanym wyłącznie z tamtym okresem. Jego historia sięga znacznie dalej. Co oznacza imię Marian? Imię Marian wywodzi się z języka łacińskiego. Pochodzi od słowa „Marianus”, które oznaczało „należący do Mariusza” lub „pochodzący z rodu Mariuszów”. W kulturze chrześcijańskiej imię zaczęto również wiązać z kultem Matki Bożej. Właśnie dlatego przez wiele lat było ono szczególnie cenione w rodzinach przywiązanych do tradycji religijnych. Osobom noszącym to imię przypisuje się takie cechy jak odpowiedzialność, pracowitość, lojalność oraz przywiązanie do rodziny. To właśnie te skojarzenia sprawiły, że przez dziesięciolecia Marian cieszył się w Polsce dużym uznaniem. Dlaczego imię Marian dziś nie jest już modne? Moda na imiona zmienia się cyklicznie. Rodzice często unikają imion kojarzonych z pokoleniem swoich rodziców i dziadków, wybierając te, które brzmią świeżo i nowocześnie. Podobny los spotkał wiele innych popularnych niegdyś imion, takich jak Bożena, Grażyna, Wiesław, Zdzisław czy Ryszard. Przez lata zaczęły być postrzegane jako staromodne, a nawet „obciachowe”. Nie pomogła również kultura internetowa. W ostatnich latach imię Marian wielokrotnie pojawiało się w memach i żartach. Podobnie jak Janusz czy Grażyna, stało się elementem różnych stereotypów. To sprawiło, że część osób zaczęła traktować je z przymrużeniem oka. Historia pokazuje, że wszystko może się zmienić Jeszcze dwie dekady temu wielu rodziców nie wyobrażało sobie nadać dziecku imienia Jan, Antoni, Franciszek czy Helena. Uważano je za imiona typowo „dziadkowe”. Dziś znajdują się w czołówce najpopularniejszych wyborów. To pokazuje, że moda potrafi zaskakiwać. Imiona, które przez pewien czas wydają się przestarzałe, często wracają po kilkunastu lub kilkudziesięciu latach. Dzieje się tak dlatego, że kolejne pokolenie nie ma już tych samych skojarzeń co jego rodzice. Być może podobny los czeka również Mariana. Dziś brzmi tradycyjnie i przywołuje wspomnienia minionych dekad, ale za kilka czy kilkanaście lat może zostać odkryty na nowo przez rodziców szukających klasycznego, rzadkiego i wyróżniającego się imienia. Marian – klasyka, która czeka na swój powrót Choć obecnie nie należy do najczęściej nadawanych imion, Marian pozostaje ważną częścią polskiej tradycji. Jest rozpoznawalny, łatwy do wymówienia i ma wielowiekową historię. Dla jednych będzie symbolem czasów PRL i pokolenia dziadków. Dla innych może być ciekawą alternatywą dla modnych dziś imion, które pojawiają się w niemal każdej klasie i grupie przedszkolnej. Historia polskich imion pokazuje bowiem, że to, co dziś wydaje się niemodne, jutro może znów znaleźć się na szczycie popularności. Czytaj też: To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było dobrze znane i nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych męskich imion w Polsce, choć większość osób kojarzy je ze szkolnej lektury. Sprawdziliśmy, kiedy przeżywało swój najlepszy okres i dlaczego niemal zniknęło.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych polskich imion i jest nadawane dzieciom sporadycznie. Imię Zbyszko wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z bohaterem „Krzyżaków”, ale historia tego imienia jest znacznie dłuższa. Kiedy było najpopularniejsze i dlaczego niemal zniknęło? Zbyszko to jedno z najbardziej charakterystycznych polskich imion Współczesne rankingi popularności imion są zdominowane przez Antonich, Aleksandrów, Nikodemów czy Leonów. Coraz częściej pojawiają się też imiona krótkie i łatwe do wymówienia za granicą. Na tym tle Zbyszko wydaje się pochodzić z zupełnie innej epoki. To imię ma jednak bardzo głębokie korzenie. Jest związane z tradycją słowiańską i od wieków funkcjonowało jako forma imienia Zbigniew. W przeciwieństwie do wielu modnych dziś imion nie zostało zapożyczone z innych języków, lecz wyrosło na gruncie polskiej kultury i historii. Dla wielu osób brzmi swojsko, choć jednocześnie nieco staroświecko. To właśnie ten paradoks sprawia, że większość Polaków doskonale je zna, ale niewielu spotyka dziś kogoś, kto je nosi. Bohater „Krzyżaków” sprawił, że znały je całe pokolenia Trudno mówić o imieniu Zbyszko bez wspomnienia Zbyszka z Bogdańca. Bohater powieści Henryka Sienkiewicza przez dziesięciolecia był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury. Kolejne pokolenia uczniów czytały „Krzyżaków” jako lekturę szkolną. Dzięki temu nawet osoby, które nigdy nie poznały żadnego Zbyszka osobiście, doskonale wiedziały, skąd pochodzi to imię. Kojarzyło się z odwagą, rycerskością, honorem i przywiązaniem do tradycji. Literatura niejednokrotnie wpływała na wybory rodziców. W przypadku Zbyszka trudno jednak mówić o spektakularnym boomie. Imię było znane i obecne, ale nigdy nie osiągnęło takiej popularności jak choćby Jan, Andrzej czy Piotr. Kiedy imię Zbyszko było najpopularniejsze? Nie ma jednego roku, który można by nazwać rekordowym dla tego imienia. Wszystko wskazuje jednak na to, że największą popularnością cieszyło się ono wśród pokoleń urodzonych między latami 30. a 60. XX wieku. W tamtym okresie rodzice znacznie częściej sięgali po tradycyjne polskie imiona. W wielu rodzinach wybór był związany z historią, patriotyzmem lub rodzinnymi zwyczajami. Zbyszko dobrze wpisywało się w te tendencje. Później jego popularność zaczęła stopniowo spadać. Coraz częściej wybierano imiona bardziej uniwersalne lub takie, które kojarzyły się z nowoczesnością. W efekcie kolejne roczniki Zbyszków stawały się coraz mniej liczne. Dziś to prawdziwa rzadkość Obecnie Zbyszko należy do grupy imion spotykanych wyjątkowo rzadko. Według dostępnych danych nosi je już tylko kilkuset mieszkańców Polski. Wśród nowo narodzonych dzieci pojawia się sporadycznie, a w niektórych latach nie trafia do statystyk najczęściej nadawanych imion w ogóle. W 2025 roku nadano je tylko 2 razy. To sprawia, że dla młodszych pokoleń może być wręcz egzotyczne. O ile wśród dziadków lub pradziadków można jeszcze znaleźć osoby noszące to imię, o tyle w szkołach i przedszkolach praktycznie się go nie spotyka. Dlaczego rodzice przestali wybierać Zbyszka? Przyczyn jest kilka. Przede wszystkim zmieniła się moda. Rodzice coraz częściej szukają imion, które dobrze brzmią zarówno w Polsce, jak i za granicą. Znaczenie ma też łatwość wymowy oraz obecność imienia w popkulturze. Zbyszko kojarzy się natomiast głównie z historią, dawną literaturą i starszymi pokoleniami. Dla części rodziców to zaleta, ale dla wielu jest to argument przemawiający za wyborem czegoś bardziej współczesnego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że dziś znacznie częściej wybierane są pełne formy imion. Rodzice, którzy chcą nawiązać do tradycji, mogą zdecydować się na Zbigniewa, pozostawiając Zbyszka jako zdrobnienie. Czy Zbyszko może jeszcze wrócić do łask? Historia nadawania imion pokazuje, że nie warto niczego wykluczać. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu mało kto spodziewał się powrotu takich imion jak Franciszek, Ignacy, Antonina czy Zofia. Dziś należą one do najpopularniejszych wyborów wśród młodych rodziców. Coraz większa grupa osób szuka imion niepowtarzalnych i wyróżniających się na tle najpopularniejszych rankingów. Pod tym względem Zbyszko ma wiele atutów. Jest krótkie, łatwe do zapamiętania, jednoznacznie polskie i związane z bogatą tradycją. Na razie nic nie wskazuje jednak na jego wielki powrót. Pozostaje jednym z tych imion, które większość Polaków rozpoznaje natychmiast, choć coraz rzadziej można usłyszeć je na placu zabaw czy szkolnym korytarzu. Być może właśnie ta wyjątkowość sprawi kiedyś, że rodzice odkryją je na nowo. Na razie Zbyszko pozostaje ciekawym śladem dawnych trendów i przypomnieniem czasów, gdy inspiracji dla imion szukano przede wszystkim w historii, literaturze i rodzinnej tradycji. Czytaj także: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
Prawda o tym, jak sto lat temu naprawdę wołano na dzieci, kryje się w prywatnych listach, wspomnieniach i pamiętnikach, a dawne bogactwo języka polskiego w sferze zdrobnień potrafi dziś autentycznie zachwycić i wprawić w osłupienie.
Sto lat temu nikt w przypływie rodzicielskiej czułości nie wołał do małego chłopca dumnym i surowym „Janie”, a do małej dziewczynki nie zwracano się pełną formą „Katarzyno”. Codzienność była znacznie bardziej melodyjna, ciepła, a czasem wręcz szorstka, w zależności od tego, czy zaglądamy pod dach krytej strzechą wiejskiej chaty, czy do salonu inteligencji. Genealogia to nie tylko suche daty narodzin i zgonów, ale przede wszystkim fascynująca próba dotarcia do realnego, tętniącego życiem świata naszych dziadków i pradziadków. Odkrywanie tego, jak bliscy zwracali się do siebie w zaciszu czterech ścian, pokazuje, jak niesamowitą ewolucję przeszedł nasz język i jak wiele intymności oraz lokalnych tradycji kryło się w najzwyklejszych, codziennych nawoływaniach na obiad. Salonowe zdrobnienia i wiejskie skracanie, czyli klasowe różnice w mówieniu do dzieci Forma, w jakiej zwracano się do najmłodszych, była w dawnej Polsce niezwykle silnym wyznacznikiem statusu społecznego, pochodzenia oraz środowiska, w jakim dorastał mały człowiek. W rodzinach ziemiańskich, mieszczańskich i u przedwojennej inteligencji królowały spieszczenia niezwykle wykwintne, francuskojęzyczne lub miękkie, które miały podkreślać szlachetne pochodzenie i delikatność malucha. Zofia na salonach niemal nigdy nie była tradycyjną Zochą − była urocza Zulą, Zulką, a czasem z francuska Zizi. Z kolei Anna w bogatych domach stawała się delikatną Anulką, Anusią lub uroczo brzmiącą Andzią, podczas gdy na wsiach dominowała krótka, dosadna Anka. Te różnice doskonale widać przy analizie imienia Maria, które w oficjalnych dokumentach kościelnych było absolutną świętością i dominowało w niemal każdej rodzinie. W dworkach i miejskich kamienicach mała Maria stawała się eteryczną Marynią, Marylką, Micią lub luksusowo brzmiącą Marylką. Zupełnie inny los spotykał to samo imię pod wiejskimi strzechami, gdzie szacunek do pracy i twarde warunki życia narzucały językowi zupełnie inhą dynamikę. Tam Maria była po prostu Mańką, Maryną lub twardą Maruchą, a te formy, choć dziś mogą brzmieć dla nas mało elegancko, niosły w sobie ogromny ładunek lokalnej tożsamości i rodzinnego ciepła. Jan nie był Janem, ale Jasiem, Jasieńkiem, Jaśkiem, a na kresach czy w centralnej Polsce − Jasiem, Jasiołkiem lub twardym Jachą. Zapomniane perły dawnej mowy, czyli najpopularniejsze zdrobnienia sprzed wieku Kiedy analizujemy dawne korespondencje rodzinne, uderza nas, jak bardzo unikalne, melodyjne i plastyczne były dawne spieszczenia. Niektóre z nich zupełnie zatraciły swój pierwotny rdzeń, stając się autonomicznymi, domowymi imionami pełnymi czułości. Przeglądając dawne pamiętniki oraz akta, można stworzyć fascynującą listę unikalnych i najpopularniejszych zdrobnień, którymi sto lat temu zachwycali się polscy rodzice: Halina − w codziennych rozmowach skracana na twardo, ale z wielkim urokiem jako Halka Stefania − na salonach i w dworkach wołana niezwykle miękko jako Steńcia Teresa − pozbawiona dzisiejszej powagi przybierała uroczy wariant Tercia Felicja − popularna i dystyngowana forma, do której zwracano się po prostu Felcia Maria − obok Mańki i Marysi, w wielu domach funkcjonowała jako rosyjskojęzyczna, niezwykle czuła Masia Aleksander − potężne, królewskie imię, które w zaciszu domowym zamieniało się w tajemniczego, krótkiego Lesia Maurycy − przedwojenny hit wyższych sfer, skracany pieszczotliwie jako Moryś Eleonora − szlachetne imię, które na co dzień brzmiało niesamowicie lekko jako Lorka Dionizy − dawny synonim dostojności, zredukowany przez rodziców do zabawnego i rytmicznego Dyzia Marian − popularny u progu dwudziestego wieku, w uszach bliskich brzmiał miękko jako Maryś Felicjan − mały chłopiec noszący to poważne miano stawał się słodkim Felutkiem Marta − choć krótka, sto lat temu zyskiwała zupełnie nieoczywiste i urocze zdrobnienie Tusia Jadwiga − potężna, królewska tradycja w domowym wydaniu zamieniała się w zwiewną i delikatną Wisię Krystyna − w tradycyjnych, mniejszych społecznościach wołana z twardym, zdecydowanym akcentem jako Krystka Powrót do korzeni, czyli czego możemy nauczyć się od naszych przodków Analiza tych wszystkich zapomnianych form uświadamia nam, jak bardzo współczesny język polski uległ spłaszczeniu, standaryzacji i globalizacji, tracąc swoją dawną plastyczność. Dzisiejsze zdrobnienia są zazwyczaj przewidywalne i tworzone według jednego, bezpiecznego schematu, podczas gdy nasi przodkowie traktowali sferę imion jak żywą, plastyczną materię, w której można było wyrazić pełne spektrum emocji − od bezgranicznej czułości po rodzicielską surowość. Odkrywanie domowych imion naszych pradziadków to najpiękniejsza lekcja pokory wobec historii i genialny dowód na to, że za suchymi faktami w drzewach genealogicznych stoją prawdziwi ludzie z krwi i kości. Może zamiast szukać kolejnych nowoczesnych, obco brzmiących inspiracji na siłę, warto czasem wsłuchać się w te dawne, rodzinne echa i spróbować przemycić odrobinę tamtej przedwojennej czułości do naszych współczesnych domów? Nazwanie małej Zofii dawną Zulą, a Jana uroczo brzmiącym Jasiołkiem to nie tylko piękny hołd dla tradycji, ale też szansa na podarowanie dziecku unikalnej, językowej tożsamości z duszą. Przeszłość ma nam do zaoferowania o wiele więcej niż tylko zakurzone pamiątki w szafie − kryje w sobie melodię słów, które przez pokolenia budowały najpiękniejsze mosty między rodzicami a ich ukochanymi dziećmi. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
To 3 najpiękniejsze imiona dla chłopców urodzonych w czerwcu. Brzmią dziko i biją na głowę Antka i Franka
Antoni i Franciszek od lat królują w rankingach najpopularniejszych imion dla chłopców – dobrze brzmią, są oswojone i po prostu ładne. Niektórzy rodzice szukają jednak czegoś bardziej oryginalnego. Czegoś, co wyróżni dziecko, ale nie będzie dziwaczne ani przesadnie egzotyczne.
Jeśli maluch ma przyjść na świat w czerwcu, warto zwrócić uwagę na imiona inspirowane naturą. Wśród nich kryją się prawdziwe perełki. Florian, Bazyli i Hiacynt mają piękne znaczenia, długą historię i wyjątkowe brzmienie. Co ciekawe, wszystkie są związane ze światem roślin. Florian – imię, które kwitnie od wieków Florian kojarzy się przede wszystkim z ogniem i patronem strażaków, ale jego korzenie sięgają łacińskiego słowa „florus”, oznaczającego „kwitnący” lub „pełen kwiatów”. To imię wręcz stworzone dla chłopca urodzonego późną wiosną lub na początku lata. Brzmi szlachetnie i elegancko, a jednocześnie nowocześnie. Ma też duży atut, którego nie można lekceważyć – jest dobrze znane, ale nie tak popularne jak Antoni czy Franciszek. Dzięki temu dziecko raczej nie będzie jednym z kilku Florianów w klasie. W ostatnich latach imię systematycznie zyskuje zwolenników. Rodzice coraz częściej dostrzegają jego naturalny urok i subtelne nawiązanie do świata kwiatów. W 2025 nazwano tak 399 chłopców. Bazyli – pachnie ziołami i śródziemnomorskim latem Dla wielu osób pierwsze skojarzenie jest oczywiste – bazylia. Choć imię Bazyli ma greckie pochodzenie i oznacza „królewski”, trudno nie zauważyć jego związku z jednym z najpopularniejszych ziół na świecie. To propozycja dla rodziców, którzy lubią imiona nietuzinkowe, ale mocno osadzone w tradycji. Bazyli brzmi oryginalnie, a jednocześnie jest łatwy do wymówienia i zapamiętania. Jeszcze kilkanaście lat temu wielu uznałoby je za staromodne. Dziś wpisuje się w trend powrotu do dawnych, nieco zapomnianych imion. Podobnie było przecież z Leonem, Ignacym czy Franciszkiem, które także musiały poczekać na swój wielki powrót. W 2025 imię Bazyli nadano tylko 8 chłopcom. Hiacynt – najbardziej niezwykłe z kwiatowych imion Jeśli istnieje imię, które naprawdę zasługuje na miano roślinnego, to właśnie Hiacynt. Pochodzi od nazwy pachnącego kwiatu, który od wieków symbolizuje wiosnę, odrodzenie i piękno. W Polsce jest spotykane niezwykle rzadko, dlatego może być idealnym wyborem dla rodziców marzących o czymś naprawdę wyjątkowym. Ma w sobie elegancję, odrobinę tajemniczości i literacki charakter. Niektórzy mogą znać je z dawnych książek lub seriali, ale właśnie dzięki temu Hiacynt wyróżnia się na tle współczesnych trendów. To imię, którego trudno pomylić z jakimkolwiek innym. W 2025 nie nazwano tak ani jednego chłopca. Co ciekawe, 33 dziewczynki otrzymały imię Hiacynta. Dlaczego imiona roślinne stają się modne? Przez lata rodzice chętnie wybierali dla dziewczynek imiona inspirowane naturą, takie jak Róża, Lilia czy Kalina. W przypadku chłopców podobny trend dopiero nabiera rozpędu. Coraz więcej osób szuka imion związanych z przyrodą, ponieważ kojarzą się ze spokojem, autentycznością i bliskością natury. Florian, Bazyli i Hiacynt idealnie wpisują się w tę modę. Są oryginalne, ale nie przekombinowane. Mają historię, znaczenie i wyjątkowe brzmienie. Czy to przyszłe hity? Trudno przewidzieć, które imiona będą najmodniejsze za dziesięć lat. Historia pokazuje jednak, że rodzice coraz chętniej sięgają po dawne i nieoczywiste propozycje. Jeszcze niedawno mało kto spodziewał się wielkiego powrotu Antoniego, Ignacego czy Stanisława. Florian, Bazyli i Hiacynt mają wszystko, czego szukają współcześni rodzice: są zakorzenione w tradycji, mają piękne znaczenie i wyróżniają się na tle najpopularniejszych imion. Być może właśnie dlatego coraz częściej pojawiają się na listach tych, którzy nie chcą kolejnego Antka ani Franka. Zobacz także: To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją” To imię dla dziewczynki było hitem w latach 90. Teraz to obciach dla rodziców
To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
Dawne, szlachetne imiona sprzed kilkudziesięciu lat znów królują na placach zabaw, ale to jedno zostało niemal całkiem zapomniane. Szkoda, bo w PRL nie było piękniejszego i bardziej uwielbianego imienia dla dziewczynki.
Współcześnie na polskich placach zabaw przeżywamy spektakularny renesans imion retro, a młode mamy z zachwytem rezerwują dla swoich córeczek imiona, które nosiły ich prababcie na początku dwudziestego wieku. Nikogo nie dziwią już małe Antoniny, dystyngowane Heleny czy powracające w wielkim stylu Marie, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle melodyjna i szlachetna propozycja, która mimo swojej potężnej i pięknej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku, czystości i uniwersalnej elegancji, dzisiejsze statystyki pokazują bolesną prawdę o jego schyłku. W 2025 roku w całym kraju zdecydowało się na nie zaledwie kilkudziesięciu rodziców, co spycha ten dawny diament na sam skraj ostatecznego zapomnienia. Imię Agnieszka, bo o nim mowa, nosiły kultowe bohaterki literackie, ikony muzyki rozrywkowej, dziewczyny z sąsiedztwa i nasze szkolne przyjaciółki, z którymi dzieliliśmy ławkę. Agnieszka brzmiała lekko, dumnie, a jednocześnie posiadała niesamowitą plastyczność językową, która pozwalała na tworzenie dziesiątek miękkich i pełnych rodzicielskiej miłości spieszczeń. Dzisiejszy świat potraktował ten dawny hit wyjątkowo surowo, uznając, że po prostu całkowicie się przejadł i czas oddać przestrzeń nowym, często o wiele bardziej banalnym modom. Dlaczego kultowa Agnieszka straciła pozycję liderki? Głównym powodem, dla którego imię Agnieszka przeżywa obecnie tak drastyczny i bolesny kryzys popularności, jest niefortunny syndrom przesytu pokoleniowego. Dla współczesnych dwudziesto- i trzylatków, którzy sami wchodzą w rolę rodziców i szukają idealnego imienia dla swojej córeczki, to imię może brzmieć zbyt pospolicie. To imię ich mam, cioć, starszych sióstr lub nauczycielek z przedszkola, przez co w ich oczach straciło ono pożądany powiew świeżości oraz unikalności. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Agnieszka brzmi obecnie zbyt zwyczajnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionej epoki, z której młode pokolenie próbuje uciekać. W czasach, gdy rodzice poszukują imion skrajnie krótkich, międzynarodowych albo głęboko ukorzenionych w przedwojennej arystokracji, Agnieszka utknęła w niefortunnej próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom zbyt tradycyjne, a popularne dawniej zdrobnienia, takie jak Agusia czy Aga, kojarzą się z dorosłymi kobietami, a nie z maleńkim noworodkiem w łóżeczku. Agnieszka przegrywa dziś walkę z masowo powielanymi trendami, przez co w ubiegłym roku nadano je zaledwie 76 razy w całej Polsce, co w zderzeniu z dawnymi tysiącami brzmi po prostu smutno. Agnieszka: greckie korzenie i fascynująca historia szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Agnieszki, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedno z najpiękniejszych imion w całej europejskiej kulturze. Jego najgłębsze korzenie sięgają starożytnej Grecji i wywodzą się bezpośrednio od słowa hagnos, które w wolnym tłumaczeniu oznacza osobę czystą, świętą, nieskalaną, pełną cnoty i bez skazy. W tradycji łacińskiej imię to błyskawicznie skojarzono również ze słowem agnus, czyli baranek, co dodało mu niezwykłego, symbolicznego ciepła, łagodności oraz niewinności, które przez wieki fascynowały poetów i artystów. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od zarania dziejów było przypisywane kobietom o wielkiej sile ducha, niezłomności i czystych, szlachetnych intencjach. Do Polski imię to trafiło wraz z początkami chrześcijaństwa i przez całe stulecia było zarezerwowane niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich z dynastii Piastów i Jagiellonów. Księżniczki i królowe noszące to miano budowały historię naszego kraju, wnosząc do zamkowych murów powiew południowej elegancji i wysokiej kultury osobistej. Dopiero w dwudziestym wieku Agnieszka zeszła z królewskich salonów i stała się dobrem powszechnym, podbijając serca milionów Polaków, którzy dostrzegli w niej idealny balans między tradycją a melodyjną lekkością. To imię przetrwało największe dziejowe burze, by dziś, w dobie globalizacji, paść ofiarą bezdusznych statystyk. Co oznacza bycie Agnieszką i dlaczego warto przywrócić jej dawny blask? W starych księgach znaczeń imion oraz w astrologii Agnieszka jawi się jako postać o niezwykle bogatym, głębokim wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry trzy. Przypisuje się jej wrodzoną kreatywność, ogromny urok osobisty, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi oraz niesamowitą empatię, która czyni z niej wspaniałą przyjaciółkę i partnerkę na całe życie. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako osoby o silnej osobowości, które potrafią z wielką klasą i uporem dążyć do realizacji własnych marzeń, nie tracąc przy tym swojej naturalnej wrażliwości i dziewczęcego wdzięku. Agnieszka to synonim harmonii, ciepła rodzinnego, a jednocześnie niezależności intelektualnej, która budzi powszechny szacunek w każdym otoczeniu. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto na chwilę zatrzymać się i spojrzeć na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem. Wybranie Agnieszki dla córki to obecnie gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym imieniu w przedszkolnej grupie czy szkolnej ławce, co zapewni jej unikalność, za którą tak bardzo gonią współcześni rodzice. Czas odrzucić nudną powtarzalność z pierwszych miejsc rankingów i postawić na szlachetną, peerelowską klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc i niezwykłą melodię. Agnieszka czeka na swoje ponowne odkrycie, a mamy, które odważą się przełamać ten chwilowy kryzys, szybko przekonają się, jak wielkie piękno i siłę podarowały swojemu ukochanemu dziecku na całe życie. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię niesie ze sobą klątwę samotności. Rodzice powinni je omijać szerokim łukiem
To imię ma w sobie ogromny magnetyzm, niesamowitą klasę i literacki sznyt i na pierwszy rzut oka wydaje się idealnym wyborem dla silnej, niezależnej kobiety XXI wieku. Niestety, pod tą piękną, dystyngowaną fasadą kryje się energia tak wymagająca i bezwzględna, że potrafi zamienić życie małej dziewczynki w nieustanną, samotną walkę z całym światem.
Z zachwytem obserwujemy wielki powrót imion retro, dzięki czemu na placach zabaw znowu biegają małe dziewczynki o tradycyjnych, przedwojennych imionach. Bardzo często zapominamy jednak, że słowa mają potężną moc, a imię, które nadajemy dziecku na całe życie, to coś znacznie więcej niż tylko zbiór ładnych głosek w dowodzie osobistym. Dawne kultury, astrologowie oraz specjaliści od wiedzy tajemnej od wieków wierzyli, że w konkretnych układach liter kryje się unikalny kod energetyczny, zdolny ukształtować charakter, talenty, a nawet miłosną przyszłość człowieka. Wśród setek propozycji ukrywa się jedno wyjątkowo głębokie, biblijne imię, które choć brzmi niezwykle dumnie i szlachetnie, w świecie numerologii cieszy się bardzo ponurą i niepokojącą sławą. Przypisuje się mu specyficzną wibrację, która potrafi odciąć kobietę od bliskich relacji i skazać ją na wieczne poszukiwanie zrozumienia, przez co współcześni rodzice intuicyjnie zaczęli omijać ten dawny hit szerokim łukiem. Kiedy patrzy się na współczesne trendy, widać wyraźnie, że imię Judyta, bo o nim mowa, niemal całkowicie zniknęło z krajobrazu polskich porodówek i urzędów stanu cywilnego. To fascynujące, jak bardzo potrafimy podświadomie wyczuwać ciężar ukryty w niektórych słowach, rezygnując z nich na rzecz propozycji lżejszych i bardziej uniwersalnych. Imię Judyta. Numerologiczna siódemka, czyli sekretny kod wyobcowania Aby w pełni zrozumieć, dlaczego nad Judytą ciąży tak specyficzny cień, trzeba zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy mistyczną, wibracyjną siódemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem głębokiej samotności, ale także duchowości, intelektualizmu i dystansu do spraw materialnych. Numerologiczne siódemki to osoby niezwykle inteligentne, posiadające analityczny umysł i potężną intuicję, które jednak najlepiej czują się we własnym, zamkniętym dla innych świecie. Dziewczynka, która otrzyma to imię na starcie, zostaje wyposażona w wewnętrzny pancerz, który z jednej strony chroni ją przed powierzchownością, ale z drugiej − buduje wokół niej wysoki, niewidzialny mur, trudny do przebicia dla rówieśników. Judyta jako siódemka nie potrafi bawić się w płytkie, przelotne relacje i rzadko kiedy odnajduje się w głośnym, chaotycznym tłumie, co widać już na etapie wczesnego dzieciństwa. Mała Judyta często woli siedzieć z boku, obserwować otoczenie z powagą dorosłego człowieka i uciekać w świat książek lub własnych myśli, zamiast biegać z rówieśnikami po placu zabaw. Ta wibracja rodzi w kobiecie perfekcjonizm oraz skrajną nieufność wobec intencji innych ludzi, co w dorosłym życiu drastycznie utrudnia zbudowanie trwałego, szczęśliwego związku. Siódemka działa jak filtr, który odrzuca wszystko, co nie jest idealne, skazując właścicielkę tego imienia na wieczne, bolesne poczucie, że nikt na świecie nie jest w stanie w pełni jej zrozumieć i zaakceptować takiej, jaka jest naprawdę. Judyta: korzenie biblijnej bohaterki i duma ukryta w historii Wielka szkoda, że energia tego imienia bywa tak destrukcyjna dla życia towarzyskiego, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedna z najbardziej fascynujących i dumnych propozycji. Korzenie imienia wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego, w którym słowo Jehudit oznacza po prostu Żydówkę, kobietę z plemienia Judy lub mieszkankę Judei. To imię o ogromnym ładunku historycznym, rozsławione na cały świat dzięki biblijnej Księdze Judyty, opowiadającej o pięknej, młodej wdowie, która uratowała swoje rodzinne miasto przed najazdem asyryjskich wojsk. Bohaterka ta, wykazując się niesamowitym sprytem, odwagą i stalowymi nerwami, wniknęła do obozu wroga, upiła wodza Holofernesa, a następnie pozbawiła życia, stając się symbolem triumfu i niezłomności. Ta dramatyczna opowieść na wieki zakodowała w imieniu Judyta archetyp kobiety silnej, samodzielnej, zdolnej do najwyższych poświęceń, ale też skrajnie samotnej w swoich kluczowych, życiowych wyborach. Biblijna Judyta dokonała wielkiego czynu w pojedynkę, działając w ukryciu i nie prosząc nikogo o pomoc, co idealnie współgra z jej późniejszą numerologiczną wibracją. Przez stulecia imię to inspirowało największych malarzy i rzeźbiarzy, którzy uwieczniali tę dumną postać na swoich płótnach, zawsze podkreślając jej chłód, determinację i dystans do otaczającej rzeczywistości. W Polsce imię to pojawiało się rzadko, głównie w rodach szlacheckich, a krótki renesans przeżyło kilkadziesiąt lat temu, by dziś znowu powrócić do strefy głębokiego zapomnienia. Dlaczego współczesne mamy rezygnują z tego wymagającego imienia? Przyglądając się dzisiejszym wyborom młodych rodziców, widać wyraźnie, że wizerunek idealnego dzieciństwa opiera się na lekkości, radości i ułatwianiu dziecku startu w skomplikowane relacje społeczne. Chcemy, aby nasze córki były otwarte, towarzyskie, łatwo nawiązywały przyjaźnie i czerpały z życia pełnymi garściami w otoczeniu oddanych ludzi. Judyta ze swoim monumentalnym brzmieniem, twardą strukturą językową i ukrytą klątwą samotności po prostu nie pasuje do współczesnego, kolorowego świata nastawionego na szybką komunikację i ciągłą obecność w grupie. Rodzice podświadomie wyczuwają, że to imię mogłoby nałożyć na ich małą córeczkę zbyt dużą powagę i chłód, utrudniając jej beztroskie dzieciństwo. Rezygnując z Judyty, uciekamy przed jej trudną energią, wybierając opcje o wiele bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne, co z punktu widzenia psychologii jest w pełni zrozumiałe. Warto jednak pamiętać, że moda bywa przewrotna i to, co dziś uważamy za zbyt ciężkie, za kilkanaście lat może stać się symbolem unikalnej, poszukiwanej niezależności. Jeśli jednak marzysz o tym, by twoja córka miała wokół siebie wianek wiernych przyjaciół, cieszyła się życiem towarzyskim i z łatwością budowała relacje, zapomnij o Judycie. To wybór wyłącznie dla tych, którzy nie boją się kroczyć przez świat samotnie, z wysoko uniesioną głową i świadomością, że ich największą siłą są oni sami. Zobacz też: To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
Współczesna moda na imiona dla dzieci potrafi być niezwykle kapryśna, zmuszając nas do ciągłego powielania tych samych, najpopularniejszych trendów. Istnieje jednak jedna, nieco zapomniana i niezwykle dystyngowana propozycja, która według numerologii ma w sobie unikalny kod przyciągający do człowieka życiową pomyślność oraz finansową stabilizację.
Wybór imienia dla dziecka to jeden z najważniejszych i jednocześnie najtrudniejszych momentów w życiu każdego rodzica. Przeglądamy dziesiątki stron internetowych, wertujemy grube słowniki, radzimy się najbliższych i sprawdzamy najnowsze statystyki urzędów stanu cywilnego, byle tylko znaleźć to jedno, idealne brzmienie. Większość z nas kieruje się obecną modą, szukając imion krótkich, międzynarodowych albo wręcz przeciwnie, z zachwytem wracając do tradycyjnych korzeni retro. Bardzo często zapominamy jednak, że imię to nie tylko zestaw ładnie brzmiących głosek, ale przede wszystkim unikalna energia, która według wielu dawnych kultur oraz systemów ezoterycznych potrafi ukształtować los małego człowieka. Istnieje jedno wyjątkowe, szlachetne imię, które w dawnych wierzeniach było uznawane niemal za talizman przynoszący właścicielce niesamowite szczęście w sprawach materialnych. Choć to imię działa jak prawdziwy magnes na pieniądze, prestiż i spektakularny sukces zawodowy, współcześni polscy rodzice już dawno przestali nadawać je swoim córkom, skazując je na bolesne i zupełnie niezasłużone zapomnienie. Kiedy przyglądam się imionom, które obecnie dominują na polskich porodówkach, uderza mnie ogromna powtarzalność i brak odwagi do sięgania po propozycje z drugiego planu. Masowo wybieramy te same opcje, przez co w jednej grupie przedszkolnej spotykają się trzy lub cztery dziewczynki o tym samym imieniu. Tymczasem imię Eliza, bo to o nim mowa, kryje w sobie tak potężny ładunek elegancji, wdzięku i siły, że powinno być dumą każdej małej kobiety. Nosi w sobie magnetyzm, który w dorosłym życiu pozwala z niezwykłą lekkością przechodzić przez trudne biznesowe zakręty i intuicyjnie wybierać ścieżki prowadzące do finansowego dobrobytu. Eliza to numerologiczna ósemka: co znaczy kod ukryty w literach? Aby w pełni zrozumieć, dlaczego Eliza jest uznawana za imię przynoszące bogactwo, warto zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy potężną, wibracyjną ósemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem sukcesu materialnego, władzy, determinacji i niesamowitej odporności psychicznej. Numerologiczne ósemki to osoby stworzone do wyższych celów, które posiadają wrodzony talent do zarządzania dużymi projektami, kierowania ludźmi oraz genialną intuicję do robienia dobrych interesów. Eliza jako ósemka nie czeka biernie na to, co przyniesie jej los − ona sama kreuje swoją rzeczywistość z niezwykłą odwagą i konsekwencją. Posiada rzadką umiejętność dostrzegania szans tam, gdzie inni widzą jedynie przeszkody, a jej relacja z pieniędzmi opiera się na zdrowym szacunku i umiejętności ich pomnażania, a nie na ślepym konsumpcjonizmie. To imię koduje w psychice dziecka poczucie własnej wartości, dumę oraz wielką klasę, co w dorosłym życiu ułatwia nawiązywanie kontaktów z ludźmi na najwyższych stanowiskach. Wibracja ósemki sprawia, że energia dostatku naturalnie krąży wokół osoby noszącej to imię, chroniąc ją przed poważnymi kryzysami finansowymi. Szlachetne pochodzenie i literackie korzenie królowej salonów Wielka szkoda, że współcześni rodzice zapomnieli o Elizie, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedno z najpiękniejszych imion, jakie możemy podarować dziewczynce. Jego korzenie wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego i stanowią skróconą, niezwykle melodyjną formę dostojnego imienia Elżbieta, które w wolnym tłumaczeniu oznacza: „Bóg jest moją przysięgą” lub „pełnią”. Z biegiem stuleci Eliza usamodzielniła się, zyskując status autonomicznego imienia pełnego lekkości, które błyskawicznie podbiło europejskie dwory królewskie, salony arystokracji oraz świat wielkiej literatury. To właśnie do niej wielcy kompozytorzy pisali swoje najpiękniejsze utwory, a pisarze tworzyli postacie kobiet niezależnych, dumnych i wyprzedzających swoją epokę pod względem intelektualnym. W Polsce imię to przeżywało swoje złote lata w dziewiętnastym oraz na początku dwudziestego wieku, będąc symbolem wyrafinowanego smaku, inteligencji i wysokiej kultury osobistej. Nosiły je wybitne pisarki, działaczki społeczne i kobiety, które swoją odwagą zmieniały bieg historii. Posiada ono w sobie unikalną cechę: brzmi niezwykle dystyngowanie w swojej pełnej formie, a jednocześnie daje możliwość tworzenia miękkich, pełnych czułości zdrobnień, takich jak Elizia, Elizka czy urocza, dziewczęca Lizka. Jest uniwersalne, doskonale znane w każdym zakątku globu i łatwe do wymówienia w wielu językach, co we współczesnym, otwartym świecie jest ogromnym atutem dla młodego człowieka budującego swoją międzynarodową karierę. Imię Eliza: dlaczego współcześni rodzice rezygnują z tego talizmanu? Analizując obecne trendy parentingowe, trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak genialne imię zniknęło z radaru młodych par. Być może stało się ofiarą przedziwnego stereotypu, według którego brzmi ono zbyt poważnie, zbyt chłodno lub kojarzy się z minonym pokoleniem. Rodzice szukają dziś imion skrajnie miękkich, pełnych samogłosek, zapominając, że stabilne, wyraziste struktury językowe dają dziecku o wiele silniejsze poczucie tożsamości. Rezygnując z Elizy, nieświadomie odbieramy kolejnemu pokoleniu dziewczynek szansę na noszenie imienia, które w naturalny sposób buduje autorytet i wzbudza szacunek. Moda ma jednak to do siebie, że bywa bardzo przewrotna i lubi nagradzać tych, którzy potrafią wyłamać się z powszechnego schematu i pójść pod prąd masowych wyborów. Nazwanie córki tym zapomnianym hitem to nie tylko gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym mianie w szkolnej ławce, ale przede wszystkim piękny prezent na całe życie w postaci wibracji sukcesu i obfitości. Warto czasem odrzucić najpopularniejsze trendy, wsłuchać się w intuicję i postawić na szlachetną klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc. Eliza czeka na swój wielki powrót na salony, a pierwsze mamy, które odważą się przywrócić jej dawny blask, szybko przekonają się, jak wielką siłę i pomyślność przemyciły do życia swojego ukochanego dziecka. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię w PRL nosiły gwiazdy kina i estrady. Dziś to wstyd nazwać tak dziewczynkę
Trendy w świecie imion dla dzieci potrafią być niezwykle kapryśne, bezlitośnie spychając dawne symbole elegancji do głębokiego cienia. Istnieje jedna propozycja, która w minionej epoce gościła na pierwszych stronach gazet, a dziś musi mierzyć się z bolesną łatką imienia niemodnego i zbyt poważnego dla małego dziecka.
Trendy w świecie mody, designu i imion dla dzieci mają jedną wspólną cechę: uwielbiają zataczać szerokie kręgi i powracać w wielkim stylu po kilkudziesięciu latach nieobecności. Obecnie w polskich urzędach stanu cywilnego przeżywamy prawdziwy renesans imion retro, a młodzi rodzice z zachwytem wertują stare kalendarze, szukając inspiracji w pokoleniu swoich prababć. Na placach zabaw nikogo nie dziwią już małe Antoniny, Heleny czy dystyngowane Apolonie, które idealnie wpisują się w nowoczesną estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle wyrazista propozycja, która mimo swojej gigantycznej i spektakularnej przeszłości, została całkowicie pominięta przez tę wielką falę powrotów. Choć w czasach PRL-u brzmiała dumnie, nowocześnie i była synonimem wielkiego świata, dziś jej los wydaje się przesądzony. Współczesne statystyki pokazują bolesną prawdę: to dawne cudo popkultury kurzy się na samym dnie rankingu popularności, budząc u młodych par raczej lęk przed przestarzałym brzmieniem niż zachwyt nad dawnym blichtrem. Eleganckie imię z PRL: kiedyś brzmiało dumnie Imię Teresa cieszyło się kiedyś potężną estymą. Nosiły je najjaśniejsze gwiazdy tamtych lat, kobiety z pierwszych stron gazet, wybitne aktorki teatralne oraz piosenkarki, których głosy elektryzowały miliony Polaków od Bałtyku aż po Tatry. Teresa brzmiała dumnie, dystyngowanie, a jednocześnie posiadała w sobie niezwykłą, sceniczną miękkość, która idealnie pasowała do artystycznego świata pełnego elegancji. Niestety, dzisiejsza rzeczywistość obeszła się z tą dawną ikoną wyjątkowo surowo i bezwzględnie. W dobie poszukiwania imion lekkich, międzynarodowych i melodyjnych, to tradycyjne słowo utknęło w przedziwnej i niefortunnej próżni, stając się ofiarą stereotypów językowych i kulturowych zmian pokoleniowych. Imię Teresa: kultowy hit z czasów PRL stracił swój dawny blask Główną przyczyną, dla której imię Teresa przeżywa obecnie tak drastyczny kryzys w oficjalnych rządowych statystykach, jest specyficzne postrzeganie go przez pokolenie dzisiejszych dwudziesto- i trzylatków. Dla młodych ludzi, którzy sami stają się rodzicami, to brzmienie przestało kojarzyć się z gwiazdą kina i estrady, a zaczęło zbyt mocno łączyć się z pokoleniem ich surowych ciotek, babć czy starszych urzędniczek. W języku potocznym i świecie internetowych memów zyskało ono niefortunny status synonimu osoby starszej, zasadniczej i mało elastycznej, co skutecznie odstrasza przyszłe mamy szukające czegoś świeżego. Panuje przedziwne, choć zupełnie nieuzasadnione przekonanie, że nazwanie tak małej dziewczynki mogłoby narazić ją na niezrozumienie, a nawet na ciche drwiny i uśmieszki w przedszkolnej szatni. Dodatkowym problemem okazała się trudność w tworzeniu miękkich, nowoczesnych zdrobnień, które dobrze brzmiałyby we współczesnym świecie. Tradycyjna Tereska kojarzy się wielu osobom zbyt infantylnie, z kolei pełna forma brzmi bardzo poważnie, niemal monumentalnie, co kłóci się z obecną modą na imiona krótkie i dźwięczne. W czasach, gdy na porodówkach króluje minimalizm, te trzy sylaby wydają się młodym parom zbyt ciężkie i obarczone zbyt dużym bagażem historycznym. Teresa przegrywa walkę o uwagę z propozycjami, które łatwiej wymówić za granicą i które nie niosą ze sobą tak silnych, peerelowskich skojarzeń z szarymi blokowiskami i minionym ustrojem. Fascynujące pochodzenie i głębokie korzenie szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie pomija to imię, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najbardziej fascynujących propozycji w Europie. Jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i są bezpośrednio powiązane ze słowem thera, które oznacza polowanie, łowy, lub z nazwą wyspy Thera, dzisiejszego Santorini. W wolnym tłumaczeniu Teresa to kobieta pochodząca z tej niesamowitej, słonecznej wyspy, mieszkanka Thery lub po prostu osoba silna, odważna, będąca łowczynią, która potrafi zdobywać to, czego pragnie od losu. Niesie ono w sobie ogromny ładunek energii i południowego temperamentu, o czym całkowicie zapomnieliśmy w naszym surowym, polskim kontekście. Przez wieki imię to było niezwykle popularne na dworach królewskich w Hiszpanii, Portugalii i Austrii, stając się symbolem monarchii, arystokracji i najwyższych sfer społecznych. Do Polski trafiło stosunkowo późno, bo dopiero w siedemnastym wieku, ale błyskawicznie zyskało status dobra luksusowego, wybieranego przez najbogatsze rody magnackie i szlacheckie. Prawdziwy, masowy boom przyszedł jednak w dwudziestym wieku, kiedy z salonów magnackich zeszło pod polskie strzechy i do wielkich miast, stając się ukochanym wyborem milionów rodziców szukających dla córek stabilnego fundamentu. Znaczenie imienia Teresa: jakie cechy przypisuje mu tradycja? W starych księgach znaczeń imion oraz w numerologii Teresa jawi się jako postać o niezwykle bogatym i fascynującym wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry cztery. Oznacza to osobę niezwykle pracowitą, poukładaną, stałą w uczuciach i posiadającą twardy, moralny kręgosłup, na którym można polegać w każdej kryzysowej sytuacji. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe powierniczki sekretów, osoby o głębokiej intuicji, wielkiej empatii, a jednocześnie posiadające ogromną siłę psychiczną, która pozwala im przetrwać największe życiowe burze. To nie są postacie, które szukają taniego poklasku − Teresa działa w ciszy, z klasą i niesamowitą godnością. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto pamiętać o jego szlachetnej i dystyngowanej naturze. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem przed kolejnym, wielkim powrotem na salony? Historia lubi płatać figle i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców, zmęczone wszechobecną powtarzalnością nowoczesnych trendów, spojrzy na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo siłę, odwagę i greckie słońce ukryte w zapomnianej Teresie. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
Choć dawniej ten 3-literowy hit był absolutnym numerem jeden na porodówkach, współczesne trendy w świecie imion dla dzieci są bezlitosne – okazuje się, że to kultowe imię dla dziewczynki zamiast zachwytu, budzi dziś nieprzyjemne skojarzenia.
Wystarczy jedno spojrzenie na stare fotografie z lat siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych, by poczuć klimat tamtych lat, zapach kawiarnianej kawy i dźwięk adapteru. Razem z tamtą epoką narodziła się moda na konkretne, proste imiona, które słyszało się na każdym podwórku, w każdej szkolnej ławce i w każdym zakładzie pracy. Jedno z nich, składające się zaledwie z trzech liter, było absolutną definicją polskiej kobiecości, wdzięku i uniwersalnej elegancji. Nosiły je piosenkarki, aktorki, sąsiadki z bloku i nasze mamy, a rodzice wybierali je z pełnym przekonaniem, że dają córce idealny fundament na przyszłość. Dzisiejsza rzeczywistość bywa jednak wyjątkowo brutalna dla dawnych hitów. Kiedy patrzę na najnowsze oficjalne statystyki rejestracji noworodków w naszym kraju, czuję ukłucie smutku, bo ta dawna ikona polskiej popkultury powoli i nieubłaganie odchodzi w zapomnienie. Co gorsza, proces ten nie wynika jedynie z naturalnej zmiany pokoleniowej, ale z przedziwnej metamorfozy, jaką to słowo przeszło w oczach młodego pokolenia. To, co kiedyś brzmiało dumnie i melodyjnie, w świecie internetowych memów i szybkiej komunikacji zyskało zupełnie nowy, lekko prześmiewczy kontekst, skutecznie odstraszając przyszłych rodziców. Dlaczego kultowe imię z czasów PRL traci popularność w urzędach Odpowiedź na pytanie, dlaczego imię Ewa przeżywa obecnie tak drastyczny spadek popularności, kryje się w mechanizmach współczesnej popkultury i języka potocznego. Dla współczesnych nastolatków i dwudziestolatków Ewa przestała być symbolem pierwszej kobiety czy eleganckiej bohaterki z literatury. Stała się za to bohaterką internetowych żartów, rymowanek i wiralowych filmików, w których to imię jest rymowane w mało wyrafinowany sposób lub używane jako synonim osoby o specyficznych, nieco przestarzałych cechach charakteru. Ta zmiana percepcji sprawiła, że młodzi ludzie, którzy sami zostają rodzicami, podświadomie uciekają od tego wyboru, obawiając się, że ich córka mogłaby stać się obiektem drwin w przedszkolu czy szkole. Dodatkowym ciosem dla Ewy okazała się obecna moda na dawne imiona. Podczas gdy Polacy masowo wracają do imion z początku dwudziestego wieku, takich jak Antonina, z zachwytem wybierając propozycje retro, imiona typowo peerelowskie wciąż kojarzą się z pokoleniem ciotek i babć. Dla wielu młodych par Ewa brzmi zbyt zwyczajnie, zbyt poważnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionego ustroju. W czasach, gdy szukamy dla dzieci imion albo skrajnie nowoczesnych i międzynarodowych, albo głęboko tradycyjnych, to krótkie i dźwięczne imię utknęło w niefortunnej próżni, z której bardzo trudno będzie mu się wydostać. Fascynujące pochodzenie i biblijne korzenie pierwszej kobiety Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie obeszła się z Ewą, ponieważ pod względem historycznym i lingwistycznym jest to jedno z najpiękniejszych i najważniejszych imion w dziejach ludzkości. Jego korzenie sięgają głęboko do języka hebrajskiego, w którym słowo Chawwa oznacza po prostu dającą życie, matkę żyjących lub po prostu życie. To imię o ogromnym ładunku energetycznym i symbolicznym, które w tradycji biblijnej zostało przypisane pierwszej kobiecie, stworzonej jako dopełnienie ludzkiego świata. Przez wieki niosło ze sobą dumę, siłę i bezpośrednie powiązanie z początkiem wszystkiego, co ludzkie. Do Europy i do Polski imię to trafiło wraz z chrześcijaństwem, początkowo przyjmując formy zbliżone do łacińskiej Hevy. Co ciekawe, przez bardzo długi czas w dawnej Polsce unikano nadawania tego imienia dzieciom z czystego respektu religijnego − podobnie jak imienia Jezus czy Maryja. Uważano, że postacie biblijne stoją na tyle wysoko w hierarchii, że zwykły śmiertelnik nie powinien nosić ich miana. Dopiero z biegiem stuleci Ewa zaczęła pojawiać się w księgach parafialnych, by wreszcie w dwudziestym wieku stać się dobrem absolutnie powszechnym i kochanym przez miliony Polaków. Co oznacza imię Ewa i jakie cechy przypisuje mu tradycja? W astrologii i starych księgach znaczeń imion Ewa jawi się jako postać o niezwykle silnej osobowości. Przypisuje się jej wibrację cyfry dziewięć, co oznacza osobę pełną pasji, niezależną, niezwykle wrażliwą na piękno, a jednocześnie posiadającą twardy kręgosłup moralny. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe organizatorki życia rodzinnego, które potrafią z ogromną mądrością i spokojem zarządzać nawet największym kryzysem. Są to osoby, które naturalnie przyciągają innych swoją empatią, ciepłem oraz niesamowitą intuicją, która rzadko je zawodzi. Choć dzisiejszy świat próbuje spłycić to imię do poziomu zabawnych memów z mediów społecznościowych, warto pamiętać o jego prawdziwej, głębokiej naturze. Ewa to imię krótkie, zwięzłe, pozbawione zbędnych ozdobników, a jednocześnie niezwykle melodyjne i łatwe do wymówienia w każdym zakątku globu. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem w jego długiej historii? Moda ma to do siebie, że lubi zaskakiwać, i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców spojrzy na te trzy litery ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo jego siłę i czystość. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu Zdzisław był imieniem dobrze znanym w całej Polsce. Dziś wielu rodziców nawet nie bierze go pod uwagę podczas wyboru imienia dla syna. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 roku nadano je zaledwie 8 chłopcom, a szkoda.
Co ciekawe, inne imiona popularne w podobnym okresie – Jan czy Stanisław – przeżywają obecnie prawdziwy renesans. Dlaczego więc Zdzisław nie miał tyle szczęścia? Zdzisław – znaczenie imienia Imię Zdzisław to jedno z klasycznych słowiańskich imion dwuczłonowych. Najczęściej tłumaczy się je jako „ten, który zdobywa sławę”, „przynoszący chwałę” lub „czyniący sławnym”. Powstało z połączenia członów „zdzi-” (uczynić, zdziałać, zdobyć) oraz „-sław” (sława, chwała). To imię mocno osadzone w polskiej tradycji, podobnie jak Mirosław, Bogusław czy Czesław. Pochodzenie i etymologia imienia Zdzisław Imię ma staropolskie, słowiańskie korzenie i jest znane w dokumentach już od średniowiecza. Badacze wskazują, że występowało w różnych wariantach, między innymi jako Zdziesław. Jego historia sięga co najmniej XII wieku. Przez stulecia było symbolem przywiązania do rodzimej tradycji i słowiańskiego dziedzictwa. Największą popularność zdobyło jednak dopiero w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w okresie międzywojennym i tuż po II wojnie światowej. Kiedy Zdzisław był najpopularniejszy? Choć szczegółowe statystyki z początku XX wieku są ograniczone, źródła dotyczące historii imion wskazują, że największa popularność Zdzisława przypadała na pierwszą połowę XX wieku. Właśnie wtedy rodzice wyjątkowo chętnie wybierali tradycyjne słowiańskie imiona zakończone na „-sław”. Pokolenie dzisiejszych dziadków i pradziadków obfitowało w Zdzisławów, Czesławów, Wiesławów czy Władysławów. W kolejnych dekadach ich miejsce zaczęły zajmować krótsze i bardziej międzynarodowe imiona. Dlaczego Jan i Stanisław wróciły do łask, a Zdzisław nie? To jedno z najciekawszych zjawisk związanych z modą na imiona. Jan i Stanisław również były bardzo popularne w okresie międzywojennym, ale mają kilka cech, które pomogły im wrócić do rankingów: są krótsze i łatwiejsze w wymowie, mają silne związki historyczne i religijne, funkcjonują w wielu językach i kulturach, ich zdrobnienia – Janek czy Staś – brzmią współcześnie i sympatycznie. W przypadku Zdzisława problemem okazał się przede wszystkim wizerunek. Dla wielu młodych rodziców imię kojarzy się z pokoleniem dziadków i PRL-em. Zdrobnienia takie jak „Zdzichu”, „Zdzisio” czy „Zdzisiek” nie wpisują się też w obecne trendy, które premiują krótkie i miękko brzmiące formy. Moda na imiona działa zresztą cyklicznie. Najpierw dane imię staje się staromodne, później wraca jako oryginalne. W przypadku Zdzisława ten powrót najwyraźniej jeszcze nie nastąpił. W 2025 roku prawie nikt nie nazwał tak syna Obecnie Zdzisław należy do najrzadziej wybieranych imion męskich. W 2025 roku otrzymało je zaledwie 8 nowo narodzonych chłopców. Dla porównania najpopularniejsze imiona są nadawane każdego roku tysiącom dzieci. Mimo to imię nadal noszą dziesiątki tysięcy Polaków, co pokazuje, jak ogromną popularnością cieszyło się w przeszłości. Ciekawostki o imieniu Zdzisław Imię jest znane w Polsce od ponad 800 lat. Należy do grupy tradycyjnych słowiańskich imion dwuczłonowych. Jednym z najbardziej znanych Zdzisławów był Zdzisław Beksiński. Najpopularniejsze zdrobnienia to Zdzisiek, Zdzisio i Zdzichu. W polskim rejestrze PESEL wciąż figurują dziesiątki tysięcy mężczyzn noszących to imię. Czy Zdzisław jeszcze wróci? Jeszcze kilkanaście lat temu mało kto wierzył w powrót Antoniego, Franciszka czy Stanisława. Dziś należą do najmodniejszych imion w Polsce. Dlatego nie można wykluczyć, że za kilkanaście lub kilkadziesiąt lat również Zdzisław przejdzie metamorfozę z „imienia dziadka” w „oryginalny klasyk”. Na razie jednak pozostaje jednym z najbardziej zapomnianych bohaterów dawnej mody na imiona. Czytaj także: To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją” To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają
W świecie zdominowanym przez modne, krótkie imiona o miękkim brzmieniu, istnieje pewien klasyk, który od lat czeka w cieniu na swoje wielkie odrodzenie. Kiedy wypowiadam je na głos, czuję powiew elegancji i siły, której tak bardzo brakuje imionom królującym dziś w rankingach popularności.
Przeglądając kalendarze z imionami, szukamy czegoś, co będzie miało duszę, historię, a jednocześnie nie będzie brzmiało jak imię wyjęte z generatora nowoczesnych trendów. I właśnie wtedy, wśród zakurzonych albumów naszych babć i mam, odnajdujemy ją − Danutę. To imię, które w czasach PRL-u było symbolem pewnej stałości i kobiecej energii, dziś wydaje się najbardziej odświeżającą propozycją, jaką możecie podarować swojej córeczce. Dlaczego o nim zapomnieliśmy? Imię Danuta. Szlachetne pochodzenie i magia ukryta w literach Danuta to imię, które ma w sobie coś z literackiej legendy. Choć wielu kojarzy je głównie z pokoleniem naszych cioć, jego korzenie sięgają znacznie głębiej, bo aż do Litwy, a do polszczyzny trafiło prawdopodobnie dzięki Henrykowi Sienkiewiczowi i jego „Krzyżakom”. Pamiętacie Danusię Jurandównę? To ona nadała temu imieniu rys niewinności, lojalności i romantyzmu, który przetrwał wieki. Etymologia sugeruje, że może ono oznaczać „darowaną przez Boga” lub wywodzić się od południowosłowiańskiego słowa oznaczającego jutrzenkę. Czy można wyobrazić sobie piękniejszy komunikat dla małej dziewczynki niż bycie światłem zwiastującym nowy dzień? W przeciwieństwie do imion takich jak Oliwia czy Maja, które są piękne, ale bywają postrzegane jako pozbawione twardego charakteru, Danuta brzmi dumnie. Ma w sobie tę specyficzną, staropolską szlachetność, która sprawia, że dziewczynka o tym imieniu od razu kojarzy się z kimś o silnej osobowości. W czasach PRL-u Danuty były wszędzie − od ekranów telewizorów po urzędowe biurka − co sprawiło, że imię to nieco nam spowszedniało. Jednak dziś po niemal pół wieku Danuta wraca jako propozycja retro, która jest niesamowicie oryginalna właśnie przez swoją chwilową nieobecność. To imię dla rodziców, którzy nie boją się iść pod prąd i chcą, by ich córka wyróżniała się w tłumie w sposób klasyczny, a nie ekscentryczny. Dlaczego Danuta wygrywa z dzisiejszymi hitami rankingów? Kiedy patrzę na współczesne listy najpopularniejszych imion, widzę ogromną potrzebę „miękkości”. Dominują samogłoski, zdrobnienia, które brzmią niemal identycznie. Danuta przełamuje ten schemat. To imię kompletne, które świetnie brzmi zarówno w formie pełnej, jak i w dziesiątkach uroczych zdrobnień: Danusia, Dusia, Danka, Dana, a nawet nowoczesne Dani. Daje ono dziecku możliwość dorastania wraz z imieniem − mała Danusia może być słodkim przedszkolakiem, ale dorosła pani Danuta to już kobieta budząca respekt i zaufanie. Rodzice, którzy rezygnują z Mai czy Oliwii na rzecz staropolskich imion, często wspominają o chęci powrotu do korzeni. W świecie globalizacji, gdzie imiona stają się coraz bardziej uniwersalne i tracą lokalny koloryt, Danuta brzmi bardzo po polsku, dumnie osadzona w naszej tradycji. Co ciekawe, w badaniach nad psychologią imion, Danuty często opisywane są jako osoby niezwykle zaradne, rodzinne, a jednocześnie posiadające silny kręgosłup moralny. To imię, które niesie za sobą obietnicę stabilności. W dobie niepewności i szybko zmieniającego się świata, nazwanie córki Danutą jest jak podarowanie jej solidnego fundamentu. Powrót mody na retro − czy to już czas na Danutę? Wszystko wskazuje na to, że przeżywamy właśnie renesans imion z połowy ubiegłego wieku. Skoro do łask wróciły już Helena, Maria, a nawet Józefina, to Danuta jest naturalną kolejną kandydatką do wielkiego powrotu. Widzę to już na forach dla mam − coraz częściej pojawiają się zapytania o to zapomniane imię. Rodzice szukają alternatywy, która nie będzie tak kontrowersyjna jak imiona staropolskie typu Bogumiła, a jednocześnie będzie miała w sobie więcej charakteru niż wszechobecna Julia. Danuta idealnie wypełnia tę lukę. Moim zdaniem Danuta bije na głowę Oliwkę, Zuzię, Amelię przede wszystkim unikalnością. W klasie waszej córki prawdopodobnie będzie pięć Oliwek, ale Danuta będzie tylko jedna. To daje dziecku poczucie wyjątkowości od najmłodszych lat. Nie musimy się martwić, że imię kojarzy się z PRL-em − dla dzisiejszych dzieci PRL to równie odległa epoka co średniowiecze. One nie będą widzieć w tym imieniu pani z okienka, ale silną, mądrą koleżankę. Jeśli szukacie imienia, które jest eleganckie, polskie, ma piękne zdrobnienia i nie jest oklepane − przestańcie przeglądać listę TOP 10. Zajrzyjcie do serca i przypomnijcie sobie o Danucie. To imię zasługuje na to, by znów dumnie brzmieć na polskich placach zabaw. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
„Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
Wybór tego imienia w latach 80. wydawał się strzałem w dziesiątkę, ale dzisiejsza rzeczywistość brutalnie weryfikuje tę decyzję. Choć dawniej oznaczało ono prestiż, obecnie wiele kobiet czuje, że stało się ciężarem, który nie pozwala im wejść z lekkością w nowoczesny świat.
Imię Renata to jeden z najbardziej wyrazistych przykładów spektakularnego wzrostu i nagłego upadku popularności w polskiej tradycji nadawania imion. Dla matek rodzących w latach 80. był to szczyt elegancji i powiew zachodniego stylu, który miał otwierać przed córkami drzwi do lepszego świata. Dziś, w 2026 roku, sytuacja wygląda zupełnie inaczej − Renata dla wielu stała się imieniem problematycznym, wywołującym u dorosłych kobiet dyskomfort podczas zawodowych spotkań czy nowych znajomości. Analiza tego zjawiska pokazuje, jak bardzo moda potrafi być bezlitosna dla imion, które zbyt mocno zrosły się z jedną epoką. Blaski i cienie popularności imienia Renata w dobie PRL W latach 80. Renata uchodziła za imię z wyższej półki, kojarzące się z osobą światową i niemal egzotyczną. Nie była to swojska Katarzyna czy Magdalena, które spotykało się na każdym kroku. Renata niosła w sobie pewną twardość, ale i tajemnicę. W tamtym czasie nikomu nie kojarzyło się ono z urzędową rutyną − było świeże, dźwięczne i uznawane za po prostu ładne. Masowa popularność sprawiła, że w niemal każdej grupie przedszkolnej czy klasie z tamtego okresu znajdowało się przynajmniej kilka dziewczynek o tym imieniu. Problem z Renatą polega na tym, że to imię niezwykle mocno zrosło się z konkretną estetyką i pokoleniem. Współczesne skojarzenia niemal natychmiast przywołują obraz kobiet w garsonkach z poduszkami na ramionach i klimaty biur z lat 90., gdzie Renaty były już dorosłymi osobami na stanowiskach. To imię nie doczekało się swojej wersji retro i nie stało się klasyką na miarę Marii czy Zofii. Utknęło w martwym punkcie między wspomnieniem młodości pokolenia rodziców a współczesnością szukającą zupełnie innej energii. W efekcie dodaje ono właścicielce lat i sprawia, że jest ona postrzegana przez pryzmat minionego systemu. Psychologiczny ciężar imienia, które nie pasuje do współczesności Współczesne kobiety noszące imiona z tamtej fali popularności często deklarują poczucie niedopasowania do własnego imienia. Nie wynika to z jego brzmienia − Renata ma przecież piękną etymologię wywodzącą się z łacińskiego słowa renatus, oznaczającego narodzoną na nowo. Problemem okazuje się brak możliwości stworzenia zdrobnienia, które brzmiałoby lekko i nowocześnie. Formy takie jak Reni, Renia czy Renatka są dziś postrzegane jako infantylne lub jeszcze mocniej osadzone w dawnej stylistyce. Poczucie zażenowania przy przedstawianiu się nowym osobom nie dotyczy samych liter, ale skojarzeń, jakie budzą w masowej wyobraźni. W świecie zdominowanym przez Oliwki, Maje i inne miękko brzmiące imiona lifestylowe, Renata brzmi surowo i ciężko. Dominuje nad osobą, zamiast stanowić dla niej subtelne tło. To imię stało się językową kotwicą, która hamuje wizerunek nowoczesnej, aktywnej kobiety, fundując jej etykietę, na którą sama się nie decydowała. Czy Renata ma szansę na odrodzenie w nowym pokoleniu? Mechanizm imion stuletnich sugeruje, że zapomniane klasyki wracają do łask wtedy, gdy pokolenie je noszące niemal całkowicie odejdzie, a imię zacznie kojarzyć się z nostalgią, a nie z codziennością. Obecnie przeżywamy renesans imion takich jak Helena czy Jadwiga, ale Renata wciąż znajduje się w czyśćcu imion średniego pokolenia. Jest zbyt młoda na retro i zbyt stara na bycie nowoczesną. Musi prawdopodobnie odczekać jeszcze co najmniej dwa pokolenia, by zniknęły bezpośrednie skojarzenia z panią z urzędu czy ciocią z imienin. Dopiero wtedy nowi rodzice będą mogli odkryć w nim na nowo łacińską szlachetność i siłę. Do tego czasu imię to pozostanie wyzwaniem dla swoich właścicielek, wymagającym oswojenia lub znalezienia nowego sposobu na jego interpretację. Choć dziś to imię bywa powodem do wstydu, warto pamiętać, że moda jest cykliczna. Za kilkanaście lat, gdy rankingi popularności nasycą się obecnymi hitami, Renata może powrócić jako najbardziej odświeżający trend sezonu. Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
Wczoraj wieczorem moja ukochana dwunastoletnia córka wykrzyczała mi w twarz słowa, które bolą bardziej niż jakakolwiek obelga. Zrobiłam coś, co uważałam za najpiękniejszy dowód miłości i szacunku do tradycji, a dziś słyszę od własnego dziecka, że zniszczyłam jej życie i skazałam na wieczne wyśmiewanie na szkolnych korytarzach.
Kiedy dwanaście lat temu byłam w ciąży, odeszła moja ukochana babcia, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie, najmądrzejszą i najwspanialszą kobietą, jaka kiedykolwiek żyła. Nie miałam wtedy wątpliwości, że jeśli urodzę córeczkę, to dam jej na imię właśnie po niej, żeby pamięć o tej cudownej osobie nigdy nie zginęła. Nazwałam moją małą kruszynkę imieniem Kunegunda, uroczo mówiąc do niej Kingusia, i przez lata wszystko było w porządku, dopóki moje dziecko nie poszło do starszych klas szkoły podstawowej. Wczoraj moja córka wróciła do domu z zapłakaną buzią, rzuciła plecak w kąt i oświadczyła, że wszyscy w klasie się z niej śmieją, a ona po prostu wstydzi się nosić to imię. Piękna rodzinna tradycja zderzyła się z bezwzględną rzeczywistością W domu Kingusia zawsze była naszym skarbem, a jej pełne imię, Kunegunda, brzmiało dla nas dumnie, uroczyście i szlachetnie, przypominając nam o korzeniach i historii naszej rodziny. Niestety, współczesna szkoła i rówieśnicy nie mają w sobie ani krztyny wrażliwości na takie wartości, a dla dzieciaków z klasy mojej córki to imię stało się idealnym powodem do okrutnych żartów. Córka opowiedziała mi, że podczas sprawdzania obecności przez nowego nauczyciela, kiedy ten wyczytał ją pełnym imieniem, w sali wybuchła salwa śmiechu. Koledzy z ławki zaczęli przezywać ją Kingą-Kundzią, wołać za nią na przerwach niefajne słowa i tworzyć złośliwe rymowanki, które ranią jej delikatną psychikę. Siedziałam na jej łóżku, tuliłam ją do siebie i czułam, jak pęka mi serce, bo zrozumiałam, że moja osobista, emocjonalna decyzja z przeszłości stała się dla niej ogromnym ciężarem na co dzień. Chciałam dobrze, chciałam podarować jej imię z duszą i historią, a zgotowałam jej koszmar, przez który ona teraz nie chce chodzić do szkoły i zamyka się w swoim pokoju. To potworne uczucie dla matki, gdy widzi, że jej własny wybór, podyktowany najczystszymi intencjami i miłością do zmarłej babci, stał się dla dziecka źródłem wstydu i rówieśniczego wykluczenia. Konflikt w domu o zmianę imienia i żal dorastającej córki Najgorsze jest to, że córka ma teraz ogromne pretensje bezpośrednio do mnie i uważa, że zrobiłam to celowo, nie myśląc o jej przyszłości i o tym, jak rówieśnicy zareagują na tak staroświeckie imię. Wykrzyczała mi, że nienawidzi swojej prababci za to, że tak się nazywała, i że natychmiast, gdy skończy osiemnaście lat, pójdzie do urzędu i zmieni to imię na jakieś normalne, nowoczesne, jak Maja czy Oliwia. Te słowa ranią podwójnie, bo z jednej strony czuję ból jako matka oskarżana o skrzywdzenie dziecka, a z drugiej strony czuję żal, że pamięć o mojej babci jest dla mojej córki powodem do nienawiści. Próbowałam jej tłumaczyć, że Kunegunda to stare, królewskie imię, że ma piękne znaczenie i że powinna nosić je z dumą, ale do nastolatki nie docierają żadne racjonalne argumenty, gdy na szali kładzie się akceptację grupy rówieśniczej. Dla niej liczy się tylko to, co tu i teraz − strach przed każdą lekcją, na której nauczyciel może zwrócić się do niej pełnym imieniem. Widzę, że ten problem niszczy naszą dotychczasową bliskość, bo córka zaczyna unikać rozmów ze mną, obwiniając mnie o każde niepowodzenie towarzyskie i każdą złośliwą uwagę, jaka spotyka ją w szkole. Jak pomóc dziecku zaakceptować tradycyjne imię w świecie nowoczesności Piszę do Was, bo szukam pomocy i porady od innych mam, które być może też popełniły ten sam błąd i uległy rodzinnej nostalgii. Jak mam rozmawiać z córką, by odbudować jej pewność siebie i sprawić, by przestała traktować swoje imię jak życiowy wyrok i powód do wstydu? Na razie ustaliliśmy, że poproszę wychowawczynię, by w dzienniku elektronicznym i przy całej klasie używano wyłącznie formy Kinga, co na chwilę zmniejszyło napięcie, ale wiem, że to tylko doraźne maskowanie problemu, który wróci przy najbliższym rozdaniu świadectw czy rejestracji na egzaminy. Apeluję do wszystkich przyszłych matek, które stoją przed wyborem imienia dla swojego maleństwa: odłóżcie na bok sentymenty, miłość do babć, dziadków i ciotek, a pomyślcie o dziecku, które będzie musiało z tym imieniem iść między rówieśników. Nasze piękne wspomnienia i chęć uczczenia pamięci bliskich nie mogą być ważniejsze niż święty spokój i dobrostan psychiczny naszych dzieci w bezwzględnym szkolnym świecie. Ja swój błąd zrozumiałam za późno, a teraz muszę patrzeć na cierpienie mojej córki i żyć z poczuciem winy, że dałam jej powód do płaczu. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę