100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
Moda na imiona potrafi być niezwykle kapryśna, o czym brutalnie przekonały się już dziesiątki dawnych, tradycyjnych klasyków. Okazuje się, że jedno z najbardziej melodyjnych i szlachetnych imion, które sto lat temu było synonimem najwyższej elegancji, dziś znalazło się na marginesie, a wręcz bywa uważane za krzywdzące dla małego dziecka.
Trendy rządzące światem imion dla dzieci od lat zataczają ogromne koła, regularnie przywracając do łask dawne propozycje retro sprzed kilkudziesięciu lat. Obecnie na placach zabaw nikogo nie dziwi już obecność małych Antonin, dystyngowanych Helenek, uroczych Klar czy powracających w wielkim stylu Marii, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Rodzice z zachwytem przeglądają stare albumy rodzinne, szukając brzmień szlachetnych, krótkich i uniwersalnych. Istnieje jednak jedna propozycja, która mimo swojej potężnej i niezwykle bogatej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach naszych prababć oraz w okresie wczesnego PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku i uniwersalnej klasy, dzisiejsze statystyki pokazują o nim smutną prawdę. Sto lat temu marzyła o nim każda dziewczynka, ale współczesne mamy omijają je szerokim łukiem, twierdząc wprost, że nadanie go niemowlęciu to skazywanie go na uciążliwe docinki i towarzyskie wykluczenie. Mowa o imieniu Janina, które przez całe pokolenia było hitem wśród rodziców, a dziś boryka się z bolesnym, zupełnie niezasłużonym kryzysem. Dlaczego kultowa Janina straciła pozycję liderki wśród imion dla dziewczynek? Głównym powodem, dla którego imię Janina przeżywa obecnie tak drastyczny regres, są niefortunne skojarzenia. Dla pokolenia obecnych młodych rodziców to brzmienie kojarzy się zbyt jednoznacznie ze starszymi paniami, babciami z osiedlowych ławek czy surowymi nauczycielkami z czasów ich własnego dzieciństwa. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Janina brzmi zbyt potężnie, poważnie i tkwi głęboko w szarych realiach dawnej epoki, przez co mała dziewczynka mogłaby czuć się nieswojo wśród rówieśników. W czasach, gdy w rankingach popularności królują Zofie, Zuzanny i Maje, tradycyjna Janina utknęła w próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom mało nowoczesne, a popularne niegdyś, miękkie zdrobnienia, takie jak Jasia, Janeczka czy Janka, w uszach młodych ludzi straciły swój dawny urok i lekkość. Rodzice wolą wybierać imiona skrajnie krótkie albo międzynarodowe, zapominając, że stabilne, mocne imię z historią bywa w dorosłym życiu o wiele lepszą wizytówką niż infantylne neologizmy. Zgodnie z oficjalnymi zestawieniami Ministerstwa Cyfryzacji, w ubiegłych latach liczba dziewczynek, którym nadano imię Janina, spadła do zaledwie stu kilkudziesięciu rocznie w skali całego kraju, co w porównaniu do dawnych tysięcy jest wynikiem wręcz marginalnym. Janina. Szlachetne pochodzenie i wielka moc ukryta w zapomnianym imieniu Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Janiny, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najwspanialszych propozycji. Jako żeńska forma imienia Jan wywodzi się bezpośrednio z języka hebrajskiego od słowa Jochanan, co w wolnym tłumaczeniu oznacza: Bóg jest łaskawy. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od stuleci przypisywano kobietom o niezwykle silnej osobowości, niezłomnym charakterze, dumie i ogromnej determinacji w dążeniu do realizacji własnych celów życiowych. W tradycji polskiej imię to ugruntowało swoją pozycję pod koniec dziewiętnastego wieku i błyskawicznie stało się symbolem postępu, inteligencji oraz wysokiej kultury osobistej młodego pokolenia Polek. Oto dlaczego warto spojrzeć na to zapomniane imię ze świeżym zachwytem: Gwarancja absolutnej unikalności w przedszkolnej grupie i szkolnej ławce, bez ryzyka, że w klasie będą trzy inne dziewczynki o tym samym imieniu. Silne, stabilne brzmienie, które w dorosłym życiu zawodowym budzi szacunek i buduje autorytet. Niezwykle bogate możliwości tworzenia miękkich zdrobnień, od tradycyjnej Janki po nowoczesną i lekką Ninę. Więc może... Nie bójmy się szlachetnej klasyki, czerpmy z mądrości naszych prababć i pozwólmy, by na polskich ulicach znowu dumnie brzmiały imiona, które przez stulecia budowały swoją potęgę i urok. Zobacz też: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
To imię święciło triumfy w PRL, dziś wywołuje ciary żenady. Kojarzy się jednoznacznie
Są imiona, które nigdy nie wychodzą z mody. Są też takie, które na przestrzeni lat niemal całkowicie odchodzą w niepamięć. Do tej drugiej grupy należy Marian – imię, które w czasach PRL było bardzo dobrze znane, a dziś wielu osobom kojarzy się głównie z pokoleniem dziadków i internetowymi memami. Choć nie jest popularne, ma długą historię i wyjątkowe znaczenie.
Dziś trudno znaleźć w przedszkolu czy szkole małego Mariana: według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 nazwano tak tylko 28 chłopców. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu sytuacja wyglądała jednak zupełnie inaczej. Imię było bardzo popularne wśród chłopców urodzonych w pierwszej połowie XX wieku, a także w pierwszych dekadach PRL. To właśnie dlatego większość współczesnych Polaków kojarzy Mariana przede wszystkim z pokoleniem dziadków i starszych ojców. W wielu rodzinach można znaleźć wujka Mariana, dziadka Mariana albo sąsiada o tym imieniu. Dla młodszych osób brzmi ono więc bardzo tradycyjnie, a niekiedy nawet nieco archaicznie. Jednocześnie warto pamiętać, że Marian nie jest imieniem „wymyślonym” przez PRL ani związanym wyłącznie z tamtym okresem. Jego historia sięga znacznie dalej. Co oznacza imię Marian? Imię Marian wywodzi się z języka łacińskiego. Pochodzi od słowa „Marianus”, które oznaczało „należący do Mariusza” lub „pochodzący z rodu Mariuszów”. W kulturze chrześcijańskiej imię zaczęto również wiązać z kultem Matki Bożej. Właśnie dlatego przez wiele lat było ono szczególnie cenione w rodzinach przywiązanych do tradycji religijnych. Osobom noszącym to imię przypisuje się takie cechy jak odpowiedzialność, pracowitość, lojalność oraz przywiązanie do rodziny. To właśnie te skojarzenia sprawiły, że przez dziesięciolecia Marian cieszył się w Polsce dużym uznaniem. Dlaczego imię Marian dziś nie jest już modne? Moda na imiona zmienia się cyklicznie. Rodzice często unikają imion kojarzonych z pokoleniem swoich rodziców i dziadków, wybierając te, które brzmią świeżo i nowocześnie. Podobny los spotkał wiele innych popularnych niegdyś imion, takich jak Bożena, Grażyna, Wiesław, Zdzisław czy Ryszard. Przez lata zaczęły być postrzegane jako staromodne, a nawet „obciachowe”. Nie pomogła również kultura internetowa. W ostatnich latach imię Marian wielokrotnie pojawiało się w memach i żartach. Podobnie jak Janusz czy Grażyna, stało się elementem różnych stereotypów. To sprawiło, że część osób zaczęła traktować je z przymrużeniem oka. Historia pokazuje, że wszystko może się zmienić Jeszcze dwie dekady temu wielu rodziców nie wyobrażało sobie nadać dziecku imienia Jan, Antoni, Franciszek czy Helena. Uważano je za imiona typowo „dziadkowe”. Dziś znajdują się w czołówce najpopularniejszych wyborów. To pokazuje, że moda potrafi zaskakiwać. Imiona, które przez pewien czas wydają się przestarzałe, często wracają po kilkunastu lub kilkudziesięciu latach. Dzieje się tak dlatego, że kolejne pokolenie nie ma już tych samych skojarzeń co jego rodzice. Być może podobny los czeka również Mariana. Dziś brzmi tradycyjnie i przywołuje wspomnienia minionych dekad, ale za kilka czy kilkanaście lat może zostać odkryty na nowo przez rodziców szukających klasycznego, rzadkiego i wyróżniającego się imienia. Marian – klasyka, która czeka na swój powrót Choć obecnie nie należy do najczęściej nadawanych imion, Marian pozostaje ważną częścią polskiej tradycji. Jest rozpoznawalny, łatwy do wymówienia i ma wielowiekową historię. Dla jednych będzie symbolem czasów PRL i pokolenia dziadków. Dla innych może być ciekawą alternatywą dla modnych dziś imion, które pojawiają się w niemal każdej klasie i grupie przedszkolnej. Historia polskich imion pokazuje bowiem, że to, co dziś wydaje się niemodne, jutro może znów znaleźć się na szczycie popularności. Czytaj też: To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
To imię było symbolem odwagi, dziś kojarzy się ze szkolną lekturą. Nazywa się tak garstka Polaków
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu było dobrze znane i nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych męskich imion w Polsce, choć większość osób kojarzy je ze szkolnej lektury. Sprawdziliśmy, kiedy przeżywało swój najlepszy okres i dlaczego niemal zniknęło.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikogo nie dziwiło. Dziś należy do grona najrzadszych polskich imion i jest nadawane dzieciom sporadycznie. Imię Zbyszko wielu osobom kojarzy się przede wszystkim z bohaterem „Krzyżaków”, ale historia tego imienia jest znacznie dłuższa. Kiedy było najpopularniejsze i dlaczego niemal zniknęło? Zbyszko to jedno z najbardziej charakterystycznych polskich imion Współczesne rankingi popularności imion są zdominowane przez Antonich, Aleksandrów, Nikodemów czy Leonów. Coraz częściej pojawiają się też imiona krótkie i łatwe do wymówienia za granicą. Na tym tle Zbyszko wydaje się pochodzić z zupełnie innej epoki. To imię ma jednak bardzo głębokie korzenie. Jest związane z tradycją słowiańską i od wieków funkcjonowało jako forma imienia Zbigniew. W przeciwieństwie do wielu modnych dziś imion nie zostało zapożyczone z innych języków, lecz wyrosło na gruncie polskiej kultury i historii. Dla wielu osób brzmi swojsko, choć jednocześnie nieco staroświecko. To właśnie ten paradoks sprawia, że większość Polaków doskonale je zna, ale niewielu spotyka dziś kogoś, kto je nosi. Bohater „Krzyżaków” sprawił, że znały je całe pokolenia Trudno mówić o imieniu Zbyszko bez wspomnienia Zbyszka z Bogdańca. Bohater powieści Henryka Sienkiewicza przez dziesięciolecia był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury. Kolejne pokolenia uczniów czytały „Krzyżaków” jako lekturę szkolną. Dzięki temu nawet osoby, które nigdy nie poznały żadnego Zbyszka osobiście, doskonale wiedziały, skąd pochodzi to imię. Kojarzyło się z odwagą, rycerskością, honorem i przywiązaniem do tradycji. Literatura niejednokrotnie wpływała na wybory rodziców. W przypadku Zbyszka trudno jednak mówić o spektakularnym boomie. Imię było znane i obecne, ale nigdy nie osiągnęło takiej popularności jak choćby Jan, Andrzej czy Piotr. Kiedy imię Zbyszko było najpopularniejsze? Nie ma jednego roku, który można by nazwać rekordowym dla tego imienia. Wszystko wskazuje jednak na to, że największą popularnością cieszyło się ono wśród pokoleń urodzonych między latami 30. a 60. XX wieku. W tamtym okresie rodzice znacznie częściej sięgali po tradycyjne polskie imiona. W wielu rodzinach wybór był związany z historią, patriotyzmem lub rodzinnymi zwyczajami. Zbyszko dobrze wpisywało się w te tendencje. Później jego popularność zaczęła stopniowo spadać. Coraz częściej wybierano imiona bardziej uniwersalne lub takie, które kojarzyły się z nowoczesnością. W efekcie kolejne roczniki Zbyszków stawały się coraz mniej liczne. Dziś to prawdziwa rzadkość Obecnie Zbyszko należy do grupy imion spotykanych wyjątkowo rzadko. Według dostępnych danych nosi je już tylko kilkuset mieszkańców Polski. Wśród nowo narodzonych dzieci pojawia się sporadycznie, a w niektórych latach nie trafia do statystyk najczęściej nadawanych imion w ogóle. W 2025 roku nadano je tylko 2 razy. To sprawia, że dla młodszych pokoleń może być wręcz egzotyczne. O ile wśród dziadków lub pradziadków można jeszcze znaleźć osoby noszące to imię, o tyle w szkołach i przedszkolach praktycznie się go nie spotyka. Dlaczego rodzice przestali wybierać Zbyszka? Przyczyn jest kilka. Przede wszystkim zmieniła się moda. Rodzice coraz częściej szukają imion, które dobrze brzmią zarówno w Polsce, jak i za granicą. Znaczenie ma też łatwość wymowy oraz obecność imienia w popkulturze. Zbyszko kojarzy się natomiast głównie z historią, dawną literaturą i starszymi pokoleniami. Dla części rodziców to zaleta, ale dla wielu jest to argument przemawiający za wyborem czegoś bardziej współczesnego. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że dziś znacznie częściej wybierane są pełne formy imion. Rodzice, którzy chcą nawiązać do tradycji, mogą zdecydować się na Zbigniewa, pozostawiając Zbyszka jako zdrobnienie. Czy Zbyszko może jeszcze wrócić do łask? Historia nadawania imion pokazuje, że nie warto niczego wykluczać. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu mało kto spodziewał się powrotu takich imion jak Franciszek, Ignacy, Antonina czy Zofia. Dziś należą one do najpopularniejszych wyborów wśród młodych rodziców. Coraz większa grupa osób szuka imion niepowtarzalnych i wyróżniających się na tle najpopularniejszych rankingów. Pod tym względem Zbyszko ma wiele atutów. Jest krótkie, łatwe do zapamiętania, jednoznacznie polskie i związane z bogatą tradycją. Na razie nic nie wskazuje jednak na jego wielki powrót. Pozostaje jednym z tych imion, które większość Polaków rozpoznaje natychmiast, choć coraz rzadziej można usłyszeć je na placu zabaw czy szkolnym korytarzu. Być może właśnie ta wyjątkowość sprawi kiedyś, że rodzice odkryją je na nowo. Na razie Zbyszko pozostaje ciekawym śladem dawnych trendów i przypomnieniem czasów, gdy inspiracji dla imion szukano przede wszystkim w historii, literaturze i rodzinnej tradycji. Czytaj także: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny 100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
100 lat temu tak wołano na dzieci: dziś nikt by się nie odważył. TOP 14 imion dla dziewczynek i chłopców
Prawda o tym, jak sto lat temu naprawdę wołano na dzieci, kryje się w prywatnych listach, wspomnieniach i pamiętnikach, a dawne bogactwo języka polskiego w sferze zdrobnień potrafi dziś autentycznie zachwycić i wprawić w osłupienie.
Sto lat temu nikt w przypływie rodzicielskiej czułości nie wołał do małego chłopca dumnym i surowym „Janie”, a do małej dziewczynki nie zwracano się pełną formą „Katarzyno”. Codzienność była znacznie bardziej melodyjna, ciepła, a czasem wręcz szorstka, w zależności od tego, czy zaglądamy pod dach krytej strzechą wiejskiej chaty, czy do salonu inteligencji. Genealogia to nie tylko suche daty narodzin i zgonów, ale przede wszystkim fascynująca próba dotarcia do realnego, tętniącego życiem świata naszych dziadków i pradziadków. Odkrywanie tego, jak bliscy zwracali się do siebie w zaciszu czterech ścian, pokazuje, jak niesamowitą ewolucję przeszedł nasz język i jak wiele intymności oraz lokalnych tradycji kryło się w najzwyklejszych, codziennych nawoływaniach na obiad. Salonowe zdrobnienia i wiejskie skracanie, czyli klasowe różnice w mówieniu do dzieci Forma, w jakiej zwracano się do najmłodszych, była w dawnej Polsce niezwykle silnym wyznacznikiem statusu społecznego, pochodzenia oraz środowiska, w jakim dorastał mały człowiek. W rodzinach ziemiańskich, mieszczańskich i u przedwojennej inteligencji królowały spieszczenia niezwykle wykwintne, francuskojęzyczne lub miękkie, które miały podkreślać szlachetne pochodzenie i delikatność malucha. Zofia na salonach niemal nigdy nie była tradycyjną Zochą − była urocza Zulą, Zulką, a czasem z francuska Zizi. Z kolei Anna w bogatych domach stawała się delikatną Anulką, Anusią lub uroczo brzmiącą Andzią, podczas gdy na wsiach dominowała krótka, dosadna Anka. Te różnice doskonale widać przy analizie imienia Maria, które w oficjalnych dokumentach kościelnych było absolutną świętością i dominowało w niemal każdej rodzinie. W dworkach i miejskich kamienicach mała Maria stawała się eteryczną Marynią, Marylką, Micią lub luksusowo brzmiącą Marylką. Zupełnie inny los spotykał to samo imię pod wiejskimi strzechami, gdzie szacunek do pracy i twarde warunki życia narzucały językowi zupełnie inhą dynamikę. Tam Maria była po prostu Mańką, Maryną lub twardą Maruchą, a te formy, choć dziś mogą brzmieć dla nas mało elegancko, niosły w sobie ogromny ładunek lokalnej tożsamości i rodzinnego ciepła. Jan nie był Janem, ale Jasiem, Jasieńkiem, Jaśkiem, a na kresach czy w centralnej Polsce − Jasiem, Jasiołkiem lub twardym Jachą. Zapomniane perły dawnej mowy, czyli najpopularniejsze zdrobnienia sprzed wieku Kiedy analizujemy dawne korespondencje rodzinne, uderza nas, jak bardzo unikalne, melodyjne i plastyczne były dawne spieszczenia. Niektóre z nich zupełnie zatraciły swój pierwotny rdzeń, stając się autonomicznymi, domowymi imionami pełnymi czułości. Przeglądając dawne pamiętniki oraz akta, można stworzyć fascynującą listę unikalnych i najpopularniejszych zdrobnień, którymi sto lat temu zachwycali się polscy rodzice: Halina − w codziennych rozmowach skracana na twardo, ale z wielkim urokiem jako Halka Stefania − na salonach i w dworkach wołana niezwykle miękko jako Steńcia Teresa − pozbawiona dzisiejszej powagi przybierała uroczy wariant Tercia Felicja − popularna i dystyngowana forma, do której zwracano się po prostu Felcia Maria − obok Mańki i Marysi, w wielu domach funkcjonowała jako rosyjskojęzyczna, niezwykle czuła Masia Aleksander − potężne, królewskie imię, które w zaciszu domowym zamieniało się w tajemniczego, krótkiego Lesia Maurycy − przedwojenny hit wyższych sfer, skracany pieszczotliwie jako Moryś Eleonora − szlachetne imię, które na co dzień brzmiało niesamowicie lekko jako Lorka Dionizy − dawny synonim dostojności, zredukowany przez rodziców do zabawnego i rytmicznego Dyzia Marian − popularny u progu dwudziestego wieku, w uszach bliskich brzmiał miękko jako Maryś Felicjan − mały chłopiec noszący to poważne miano stawał się słodkim Felutkiem Marta − choć krótka, sto lat temu zyskiwała zupełnie nieoczywiste i urocze zdrobnienie Tusia Jadwiga − potężna, królewska tradycja w domowym wydaniu zamieniała się w zwiewną i delikatną Wisię Krystyna − w tradycyjnych, mniejszych społecznościach wołana z twardym, zdecydowanym akcentem jako Krystka Powrót do korzeni, czyli czego możemy nauczyć się od naszych przodków Analiza tych wszystkich zapomnianych form uświadamia nam, jak bardzo współczesny język polski uległ spłaszczeniu, standaryzacji i globalizacji, tracąc swoją dawną plastyczność. Dzisiejsze zdrobnienia są zazwyczaj przewidywalne i tworzone według jednego, bezpiecznego schematu, podczas gdy nasi przodkowie traktowali sferę imion jak żywą, plastyczną materię, w której można było wyrazić pełne spektrum emocji − od bezgranicznej czułości po rodzicielską surowość. Odkrywanie domowych imion naszych pradziadków to najpiękniejsza lekcja pokory wobec historii i genialny dowód na to, że za suchymi faktami w drzewach genealogicznych stoją prawdziwi ludzie z krwi i kości. Może zamiast szukać kolejnych nowoczesnych, obco brzmiących inspiracji na siłę, warto czasem wsłuchać się w te dawne, rodzinne echa i spróbować przemycić odrobinę tamtej przedwojennej czułości do naszych współczesnych domów? Nazwanie małej Zofii dawną Zulą, a Jana uroczo brzmiącym Jasiołkiem to nie tylko piękny hołd dla tradycji, ale też szansa na podarowanie dziecku unikalnej, językowej tożsamości z duszą. Przeszłość ma nam do zaoferowania o wiele więcej niż tylko zakurzone pamiątki w szafie − kryje w sobie melodię słów, które przez pokolenia budowały najpiękniejsze mosty między rodzicami a ich ukochanymi dziećmi. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
To 3 najpiękniejsze imiona dla chłopców urodzonych w czerwcu. Brzmią dziko i biją na głowę Antka i Franka
Antoni i Franciszek od lat królują w rankingach najpopularniejszych imion dla chłopców – dobrze brzmią, są oswojone i po prostu ładne. Niektórzy rodzice szukają jednak czegoś bardziej oryginalnego. Czegoś, co wyróżni dziecko, ale nie będzie dziwaczne ani przesadnie egzotyczne.
Jeśli maluch ma przyjść na świat w czerwcu, warto zwrócić uwagę na imiona inspirowane naturą. Wśród nich kryją się prawdziwe perełki. Florian, Bazyli i Hiacynt mają piękne znaczenia, długą historię i wyjątkowe brzmienie. Co ciekawe, wszystkie są związane ze światem roślin. Florian – imię, które kwitnie od wieków Florian kojarzy się przede wszystkim z ogniem i patronem strażaków, ale jego korzenie sięgają łacińskiego słowa „florus”, oznaczającego „kwitnący” lub „pełen kwiatów”. To imię wręcz stworzone dla chłopca urodzonego późną wiosną lub na początku lata. Brzmi szlachetnie i elegancko, a jednocześnie nowocześnie. Ma też duży atut, którego nie można lekceważyć – jest dobrze znane, ale nie tak popularne jak Antoni czy Franciszek. Dzięki temu dziecko raczej nie będzie jednym z kilku Florianów w klasie. W ostatnich latach imię systematycznie zyskuje zwolenników. Rodzice coraz częściej dostrzegają jego naturalny urok i subtelne nawiązanie do świata kwiatów. W 2025 nazwano tak 399 chłopców. Bazyli – pachnie ziołami i śródziemnomorskim latem Dla wielu osób pierwsze skojarzenie jest oczywiste – bazylia. Choć imię Bazyli ma greckie pochodzenie i oznacza „królewski”, trudno nie zauważyć jego związku z jednym z najpopularniejszych ziół na świecie. To propozycja dla rodziców, którzy lubią imiona nietuzinkowe, ale mocno osadzone w tradycji. Bazyli brzmi oryginalnie, a jednocześnie jest łatwy do wymówienia i zapamiętania. Jeszcze kilkanaście lat temu wielu uznałoby je za staromodne. Dziś wpisuje się w trend powrotu do dawnych, nieco zapomnianych imion. Podobnie było przecież z Leonem, Ignacym czy Franciszkiem, które także musiały poczekać na swój wielki powrót. W 2025 imię Bazyli nadano tylko 8 chłopcom. Hiacynt – najbardziej niezwykłe z kwiatowych imion Jeśli istnieje imię, które naprawdę zasługuje na miano roślinnego, to właśnie Hiacynt. Pochodzi od nazwy pachnącego kwiatu, który od wieków symbolizuje wiosnę, odrodzenie i piękno. W Polsce jest spotykane niezwykle rzadko, dlatego może być idealnym wyborem dla rodziców marzących o czymś naprawdę wyjątkowym. Ma w sobie elegancję, odrobinę tajemniczości i literacki charakter. Niektórzy mogą znać je z dawnych książek lub seriali, ale właśnie dzięki temu Hiacynt wyróżnia się na tle współczesnych trendów. To imię, którego trudno pomylić z jakimkolwiek innym. W 2025 nie nazwano tak ani jednego chłopca. Co ciekawe, 33 dziewczynki otrzymały imię Hiacynta. Dlaczego imiona roślinne stają się modne? Przez lata rodzice chętnie wybierali dla dziewczynek imiona inspirowane naturą, takie jak Róża, Lilia czy Kalina. W przypadku chłopców podobny trend dopiero nabiera rozpędu. Coraz więcej osób szuka imion związanych z przyrodą, ponieważ kojarzą się ze spokojem, autentycznością i bliskością natury. Florian, Bazyli i Hiacynt idealnie wpisują się w tę modę. Są oryginalne, ale nie przekombinowane. Mają historię, znaczenie i wyjątkowe brzmienie. Czy to przyszłe hity? Trudno przewidzieć, które imiona będą najmodniejsze za dziesięć lat. Historia pokazuje jednak, że rodzice coraz chętniej sięgają po dawne i nieoczywiste propozycje. Jeszcze niedawno mało kto spodziewał się wielkiego powrotu Antoniego, Ignacego czy Stanisława. Florian, Bazyli i Hiacynt mają wszystko, czego szukają współcześni rodzice: są zakorzenione w tradycji, mają piękne znaczenie i wyróżniają się na tle najpopularniejszych imion. Być może właśnie dlatego coraz częściej pojawiają się na listach tych, którzy nie chcą kolejnego Antka ani Franka. Zobacz także: To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją” To imię dla dziewczynki było hitem w latach 90. Teraz to obciach dla rodziców
To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
Dawne, szlachetne imiona sprzed kilkudziesięciu lat znów królują na placach zabaw, ale to jedno zostało niemal całkiem zapomniane. Szkoda, bo w PRL nie było piękniejszego i bardziej uwielbianego imienia dla dziewczynki.
Współcześnie na polskich placach zabaw przeżywamy spektakularny renesans imion retro, a młode mamy z zachwytem rezerwują dla swoich córeczek imiona, które nosiły ich prababcie na początku dwudziestego wieku. Nikogo nie dziwią już małe Antoniny, dystyngowane Heleny czy powracające w wielkim stylu Marie, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle melodyjna i szlachetna propozycja, która mimo swojej potężnej i pięknej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku, czystości i uniwersalnej elegancji, dzisiejsze statystyki pokazują bolesną prawdę o jego schyłku. W 2025 roku w całym kraju zdecydowało się na nie zaledwie kilkudziesięciu rodziców, co spycha ten dawny diament na sam skraj ostatecznego zapomnienia. Imię Agnieszka, bo o nim mowa, nosiły kultowe bohaterki literackie, ikony muzyki rozrywkowej, dziewczyny z sąsiedztwa i nasze szkolne przyjaciółki, z którymi dzieliliśmy ławkę. Agnieszka brzmiała lekko, dumnie, a jednocześnie posiadała niesamowitą plastyczność językową, która pozwalała na tworzenie dziesiątek miękkich i pełnych rodzicielskiej miłości spieszczeń. Dzisiejszy świat potraktował ten dawny hit wyjątkowo surowo, uznając, że po prostu całkowicie się przejadł i czas oddać przestrzeń nowym, często o wiele bardziej banalnym modom. Dlaczego kultowa Agnieszka straciła pozycję liderki? Głównym powodem, dla którego imię Agnieszka przeżywa obecnie tak drastyczny i bolesny kryzys popularności, jest niefortunny syndrom przesytu pokoleniowego. Dla współczesnych dwudziesto- i trzylatków, którzy sami wchodzą w rolę rodziców i szukają idealnego imienia dla swojej córeczki, to imię może brzmieć zbyt pospolicie. To imię ich mam, cioć, starszych sióstr lub nauczycielek z przedszkola, przez co w ich oczach straciło ono pożądany powiew świeżości oraz unikalności. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Agnieszka brzmi obecnie zbyt zwyczajnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionej epoki, z której młode pokolenie próbuje uciekać. W czasach, gdy rodzice poszukują imion skrajnie krótkich, międzynarodowych albo głęboko ukorzenionych w przedwojennej arystokracji, Agnieszka utknęła w niefortunnej próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom zbyt tradycyjne, a popularne dawniej zdrobnienia, takie jak Agusia czy Aga, kojarzą się z dorosłymi kobietami, a nie z maleńkim noworodkiem w łóżeczku. Agnieszka przegrywa dziś walkę z masowo powielanymi trendami, przez co w ubiegłym roku nadano je zaledwie 76 razy w całej Polsce, co w zderzeniu z dawnymi tysiącami brzmi po prostu smutno. Agnieszka: greckie korzenie i fascynująca historia szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Agnieszki, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedno z najpiękniejszych imion w całej europejskiej kulturze. Jego najgłębsze korzenie sięgają starożytnej Grecji i wywodzą się bezpośrednio od słowa hagnos, które w wolnym tłumaczeniu oznacza osobę czystą, świętą, nieskalaną, pełną cnoty i bez skazy. W tradycji łacińskiej imię to błyskawicznie skojarzono również ze słowem agnus, czyli baranek, co dodało mu niezwykłego, symbolicznego ciepła, łagodności oraz niewinności, które przez wieki fascynowały poetów i artystów. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od zarania dziejów było przypisywane kobietom o wielkiej sile ducha, niezłomności i czystych, szlachetnych intencjach. Do Polski imię to trafiło wraz z początkami chrześcijaństwa i przez całe stulecia było zarezerwowane niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich z dynastii Piastów i Jagiellonów. Księżniczki i królowe noszące to miano budowały historię naszego kraju, wnosząc do zamkowych murów powiew południowej elegancji i wysokiej kultury osobistej. Dopiero w dwudziestym wieku Agnieszka zeszła z królewskich salonów i stała się dobrem powszechnym, podbijając serca milionów Polaków, którzy dostrzegli w niej idealny balans między tradycją a melodyjną lekkością. To imię przetrwało największe dziejowe burze, by dziś, w dobie globalizacji, paść ofiarą bezdusznych statystyk. Co oznacza bycie Agnieszką i dlaczego warto przywrócić jej dawny blask? W starych księgach znaczeń imion oraz w astrologii Agnieszka jawi się jako postać o niezwykle bogatym, głębokim wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry trzy. Przypisuje się jej wrodzoną kreatywność, ogromny urok osobisty, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi oraz niesamowitą empatię, która czyni z niej wspaniałą przyjaciółkę i partnerkę na całe życie. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako osoby o silnej osobowości, które potrafią z wielką klasą i uporem dążyć do realizacji własnych marzeń, nie tracąc przy tym swojej naturalnej wrażliwości i dziewczęcego wdzięku. Agnieszka to synonim harmonii, ciepła rodzinnego, a jednocześnie niezależności intelektualnej, która budzi powszechny szacunek w każdym otoczeniu. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto na chwilę zatrzymać się i spojrzeć na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem. Wybranie Agnieszki dla córki to obecnie gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym imieniu w przedszkolnej grupie czy szkolnej ławce, co zapewni jej unikalność, za którą tak bardzo gonią współcześni rodzice. Czas odrzucić nudną powtarzalność z pierwszych miejsc rankingów i postawić na szlachetną, peerelowską klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc i niezwykłą melodię. Agnieszka czeka na swoje ponowne odkrycie, a mamy, które odważą się przełamać ten chwilowy kryzys, szybko przekonają się, jak wielkie piękno i siłę podarowały swojemu ukochanemu dziecku na całe życie. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię niesie ze sobą klątwę samotności. Rodzice powinni je omijać szerokim łukiem
To imię ma w sobie ogromny magnetyzm, niesamowitą klasę i literacki sznyt i na pierwszy rzut oka wydaje się idealnym wyborem dla silnej, niezależnej kobiety XXI wieku. Niestety, pod tą piękną, dystyngowaną fasadą kryje się energia tak wymagająca i bezwzględna, że potrafi zamienić życie małej dziewczynki w nieustanną, samotną walkę z całym światem.
Z zachwytem obserwujemy wielki powrót imion retro, dzięki czemu na placach zabaw znowu biegają małe dziewczynki o tradycyjnych, przedwojennych imionach. Bardzo często zapominamy jednak, że słowa mają potężną moc, a imię, które nadajemy dziecku na całe życie, to coś znacznie więcej niż tylko zbiór ładnych głosek w dowodzie osobistym. Dawne kultury, astrologowie oraz specjaliści od wiedzy tajemnej od wieków wierzyli, że w konkretnych układach liter kryje się unikalny kod energetyczny, zdolny ukształtować charakter, talenty, a nawet miłosną przyszłość człowieka. Wśród setek propozycji ukrywa się jedno wyjątkowo głębokie, biblijne imię, które choć brzmi niezwykle dumnie i szlachetnie, w świecie numerologii cieszy się bardzo ponurą i niepokojącą sławą. Przypisuje się mu specyficzną wibrację, która potrafi odciąć kobietę od bliskich relacji i skazać ją na wieczne poszukiwanie zrozumienia, przez co współcześni rodzice intuicyjnie zaczęli omijać ten dawny hit szerokim łukiem. Kiedy patrzy się na współczesne trendy, widać wyraźnie, że imię Judyta, bo o nim mowa, niemal całkowicie zniknęło z krajobrazu polskich porodówek i urzędów stanu cywilnego. To fascynujące, jak bardzo potrafimy podświadomie wyczuwać ciężar ukryty w niektórych słowach, rezygnując z nich na rzecz propozycji lżejszych i bardziej uniwersalnych. Imię Judyta. Numerologiczna siódemka, czyli sekretny kod wyobcowania Aby w pełni zrozumieć, dlaczego nad Judytą ciąży tak specyficzny cień, trzeba zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy mistyczną, wibracyjną siódemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem głębokiej samotności, ale także duchowości, intelektualizmu i dystansu do spraw materialnych. Numerologiczne siódemki to osoby niezwykle inteligentne, posiadające analityczny umysł i potężną intuicję, które jednak najlepiej czują się we własnym, zamkniętym dla innych świecie. Dziewczynka, która otrzyma to imię na starcie, zostaje wyposażona w wewnętrzny pancerz, który z jednej strony chroni ją przed powierzchownością, ale z drugiej − buduje wokół niej wysoki, niewidzialny mur, trudny do przebicia dla rówieśników. Judyta jako siódemka nie potrafi bawić się w płytkie, przelotne relacje i rzadko kiedy odnajduje się w głośnym, chaotycznym tłumie, co widać już na etapie wczesnego dzieciństwa. Mała Judyta często woli siedzieć z boku, obserwować otoczenie z powagą dorosłego człowieka i uciekać w świat książek lub własnych myśli, zamiast biegać z rówieśnikami po placu zabaw. Ta wibracja rodzi w kobiecie perfekcjonizm oraz skrajną nieufność wobec intencji innych ludzi, co w dorosłym życiu drastycznie utrudnia zbudowanie trwałego, szczęśliwego związku. Siódemka działa jak filtr, który odrzuca wszystko, co nie jest idealne, skazując właścicielkę tego imienia na wieczne, bolesne poczucie, że nikt na świecie nie jest w stanie w pełni jej zrozumieć i zaakceptować takiej, jaka jest naprawdę. Judyta: korzenie biblijnej bohaterki i duma ukryta w historii Wielka szkoda, że energia tego imienia bywa tak destrukcyjna dla życia towarzyskiego, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedna z najbardziej fascynujących i dumnych propozycji. Korzenie imienia wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego, w którym słowo Jehudit oznacza po prostu Żydówkę, kobietę z plemienia Judy lub mieszkankę Judei. To imię o ogromnym ładunku historycznym, rozsławione na cały świat dzięki biblijnej Księdze Judyty, opowiadającej o pięknej, młodej wdowie, która uratowała swoje rodzinne miasto przed najazdem asyryjskich wojsk. Bohaterka ta, wykazując się niesamowitym sprytem, odwagą i stalowymi nerwami, wniknęła do obozu wroga, upiła wodza Holofernesa, a następnie pozbawiła życia, stając się symbolem triumfu i niezłomności. Ta dramatyczna opowieść na wieki zakodowała w imieniu Judyta archetyp kobiety silnej, samodzielnej, zdolnej do najwyższych poświęceń, ale też skrajnie samotnej w swoich kluczowych, życiowych wyborach. Biblijna Judyta dokonała wielkiego czynu w pojedynkę, działając w ukryciu i nie prosząc nikogo o pomoc, co idealnie współgra z jej późniejszą numerologiczną wibracją. Przez stulecia imię to inspirowało największych malarzy i rzeźbiarzy, którzy uwieczniali tę dumną postać na swoich płótnach, zawsze podkreślając jej chłód, determinację i dystans do otaczającej rzeczywistości. W Polsce imię to pojawiało się rzadko, głównie w rodach szlacheckich, a krótki renesans przeżyło kilkadziesiąt lat temu, by dziś znowu powrócić do strefy głębokiego zapomnienia. Dlaczego współczesne mamy rezygnują z tego wymagającego imienia? Przyglądając się dzisiejszym wyborom młodych rodziców, widać wyraźnie, że wizerunek idealnego dzieciństwa opiera się na lekkości, radości i ułatwianiu dziecku startu w skomplikowane relacje społeczne. Chcemy, aby nasze córki były otwarte, towarzyskie, łatwo nawiązywały przyjaźnie i czerpały z życia pełnymi garściami w otoczeniu oddanych ludzi. Judyta ze swoim monumentalnym brzmieniem, twardą strukturą językową i ukrytą klątwą samotności po prostu nie pasuje do współczesnego, kolorowego świata nastawionego na szybką komunikację i ciągłą obecność w grupie. Rodzice podświadomie wyczuwają, że to imię mogłoby nałożyć na ich małą córeczkę zbyt dużą powagę i chłód, utrudniając jej beztroskie dzieciństwo. Rezygnując z Judyty, uciekamy przed jej trudną energią, wybierając opcje o wiele bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne, co z punktu widzenia psychologii jest w pełni zrozumiałe. Warto jednak pamiętać, że moda bywa przewrotna i to, co dziś uważamy za zbyt ciężkie, za kilkanaście lat może stać się symbolem unikalnej, poszukiwanej niezależności. Jeśli jednak marzysz o tym, by twoja córka miała wokół siebie wianek wiernych przyjaciół, cieszyła się życiem towarzyskim i z łatwością budowała relacje, zapomnij o Judycie. To wybór wyłącznie dla tych, którzy nie boją się kroczyć przez świat samotnie, z wysoko uniesioną głową i świadomością, że ich największą siłą są oni sami. Zobacz też: To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
Współczesna moda na imiona dla dzieci potrafi być niezwykle kapryśna, zmuszając nas do ciągłego powielania tych samych, najpopularniejszych trendów. Istnieje jednak jedna, nieco zapomniana i niezwykle dystyngowana propozycja, która według numerologii ma w sobie unikalny kod przyciągający do człowieka życiową pomyślność oraz finansową stabilizację.
Wybór imienia dla dziecka to jeden z najważniejszych i jednocześnie najtrudniejszych momentów w życiu każdego rodzica. Przeglądamy dziesiątki stron internetowych, wertujemy grube słowniki, radzimy się najbliższych i sprawdzamy najnowsze statystyki urzędów stanu cywilnego, byle tylko znaleźć to jedno, idealne brzmienie. Większość z nas kieruje się obecną modą, szukając imion krótkich, międzynarodowych albo wręcz przeciwnie, z zachwytem wracając do tradycyjnych korzeni retro. Bardzo często zapominamy jednak, że imię to nie tylko zestaw ładnie brzmiących głosek, ale przede wszystkim unikalna energia, która według wielu dawnych kultur oraz systemów ezoterycznych potrafi ukształtować los małego człowieka. Istnieje jedno wyjątkowe, szlachetne imię, które w dawnych wierzeniach było uznawane niemal za talizman przynoszący właścicielce niesamowite szczęście w sprawach materialnych. Choć to imię działa jak prawdziwy magnes na pieniądze, prestiż i spektakularny sukces zawodowy, współcześni polscy rodzice już dawno przestali nadawać je swoim córkom, skazując je na bolesne i zupełnie niezasłużone zapomnienie. Kiedy przyglądam się imionom, które obecnie dominują na polskich porodówkach, uderza mnie ogromna powtarzalność i brak odwagi do sięgania po propozycje z drugiego planu. Masowo wybieramy te same opcje, przez co w jednej grupie przedszkolnej spotykają się trzy lub cztery dziewczynki o tym samym imieniu. Tymczasem imię Eliza, bo to o nim mowa, kryje w sobie tak potężny ładunek elegancji, wdzięku i siły, że powinno być dumą każdej małej kobiety. Nosi w sobie magnetyzm, który w dorosłym życiu pozwala z niezwykłą lekkością przechodzić przez trudne biznesowe zakręty i intuicyjnie wybierać ścieżki prowadzące do finansowego dobrobytu. Eliza to numerologiczna ósemka: co znaczy kod ukryty w literach? Aby w pełni zrozumieć, dlaczego Eliza jest uznawana za imię przynoszące bogactwo, warto zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy potężną, wibracyjną ósemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem sukcesu materialnego, władzy, determinacji i niesamowitej odporności psychicznej. Numerologiczne ósemki to osoby stworzone do wyższych celów, które posiadają wrodzony talent do zarządzania dużymi projektami, kierowania ludźmi oraz genialną intuicję do robienia dobrych interesów. Eliza jako ósemka nie czeka biernie na to, co przyniesie jej los − ona sama kreuje swoją rzeczywistość z niezwykłą odwagą i konsekwencją. Posiada rzadką umiejętność dostrzegania szans tam, gdzie inni widzą jedynie przeszkody, a jej relacja z pieniędzmi opiera się na zdrowym szacunku i umiejętności ich pomnażania, a nie na ślepym konsumpcjonizmie. To imię koduje w psychice dziecka poczucie własnej wartości, dumę oraz wielką klasę, co w dorosłym życiu ułatwia nawiązywanie kontaktów z ludźmi na najwyższych stanowiskach. Wibracja ósemki sprawia, że energia dostatku naturalnie krąży wokół osoby noszącej to imię, chroniąc ją przed poważnymi kryzysami finansowymi. Szlachetne pochodzenie i literackie korzenie królowej salonów Wielka szkoda, że współcześni rodzice zapomnieli o Elizie, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedno z najpiękniejszych imion, jakie możemy podarować dziewczynce. Jego korzenie wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego i stanowią skróconą, niezwykle melodyjną formę dostojnego imienia Elżbieta, które w wolnym tłumaczeniu oznacza: „Bóg jest moją przysięgą” lub „pełnią”. Z biegiem stuleci Eliza usamodzielniła się, zyskując status autonomicznego imienia pełnego lekkości, które błyskawicznie podbiło europejskie dwory królewskie, salony arystokracji oraz świat wielkiej literatury. To właśnie do niej wielcy kompozytorzy pisali swoje najpiękniejsze utwory, a pisarze tworzyli postacie kobiet niezależnych, dumnych i wyprzedzających swoją epokę pod względem intelektualnym. W Polsce imię to przeżywało swoje złote lata w dziewiętnastym oraz na początku dwudziestego wieku, będąc symbolem wyrafinowanego smaku, inteligencji i wysokiej kultury osobistej. Nosiły je wybitne pisarki, działaczki społeczne i kobiety, które swoją odwagą zmieniały bieg historii. Posiada ono w sobie unikalną cechę: brzmi niezwykle dystyngowanie w swojej pełnej formie, a jednocześnie daje możliwość tworzenia miękkich, pełnych czułości zdrobnień, takich jak Elizia, Elizka czy urocza, dziewczęca Lizka. Jest uniwersalne, doskonale znane w każdym zakątku globu i łatwe do wymówienia w wielu językach, co we współczesnym, otwartym świecie jest ogromnym atutem dla młodego człowieka budującego swoją międzynarodową karierę. Imię Eliza: dlaczego współcześni rodzice rezygnują z tego talizmanu? Analizując obecne trendy parentingowe, trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak genialne imię zniknęło z radaru młodych par. Być może stało się ofiarą przedziwnego stereotypu, według którego brzmi ono zbyt poważnie, zbyt chłodno lub kojarzy się z minonym pokoleniem. Rodzice szukają dziś imion skrajnie miękkich, pełnych samogłosek, zapominając, że stabilne, wyraziste struktury językowe dają dziecku o wiele silniejsze poczucie tożsamości. Rezygnując z Elizy, nieświadomie odbieramy kolejnemu pokoleniu dziewczynek szansę na noszenie imienia, które w naturalny sposób buduje autorytet i wzbudza szacunek. Moda ma jednak to do siebie, że bywa bardzo przewrotna i lubi nagradzać tych, którzy potrafią wyłamać się z powszechnego schematu i pójść pod prąd masowych wyborów. Nazwanie córki tym zapomnianym hitem to nie tylko gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym mianie w szkolnej ławce, ale przede wszystkim piękny prezent na całe życie w postaci wibracji sukcesu i obfitości. Warto czasem odrzucić najpopularniejsze trendy, wsłuchać się w intuicję i postawić na szlachetną klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc. Eliza czeka na swój wielki powrót na salony, a pierwsze mamy, które odważą się przywrócić jej dawny blask, szybko przekonają się, jak wielką siłę i pomyślność przemyciły do życia swojego ukochanego dziecka. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię w PRL nosiły gwiazdy kina i estrady. Dziś to wstyd nazwać tak dziewczynkę
Trendy w świecie imion dla dzieci potrafią być niezwykle kapryśne, bezlitośnie spychając dawne symbole elegancji do głębokiego cienia. Istnieje jedna propozycja, która w minionej epoce gościła na pierwszych stronach gazet, a dziś musi mierzyć się z bolesną łatką imienia niemodnego i zbyt poważnego dla małego dziecka.
Trendy w świecie mody, designu i imion dla dzieci mają jedną wspólną cechę: uwielbiają zataczać szerokie kręgi i powracać w wielkim stylu po kilkudziesięciu latach nieobecności. Obecnie w polskich urzędach stanu cywilnego przeżywamy prawdziwy renesans imion retro, a młodzi rodzice z zachwytem wertują stare kalendarze, szukając inspiracji w pokoleniu swoich prababć. Na placach zabaw nikogo nie dziwią już małe Antoniny, Heleny czy dystyngowane Apolonie, które idealnie wpisują się w nowoczesną estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle wyrazista propozycja, która mimo swojej gigantycznej i spektakularnej przeszłości, została całkowicie pominięta przez tę wielką falę powrotów. Choć w czasach PRL-u brzmiała dumnie, nowocześnie i była synonimem wielkiego świata, dziś jej los wydaje się przesądzony. Współczesne statystyki pokazują bolesną prawdę: to dawne cudo popkultury kurzy się na samym dnie rankingu popularności, budząc u młodych par raczej lęk przed przestarzałym brzmieniem niż zachwyt nad dawnym blichtrem. Eleganckie imię z PRL: kiedyś brzmiało dumnie Imię Teresa cieszyło się kiedyś potężną estymą. Nosiły je najjaśniejsze gwiazdy tamtych lat, kobiety z pierwszych stron gazet, wybitne aktorki teatralne oraz piosenkarki, których głosy elektryzowały miliony Polaków od Bałtyku aż po Tatry. Teresa brzmiała dumnie, dystyngowanie, a jednocześnie posiadała w sobie niezwykłą, sceniczną miękkość, która idealnie pasowała do artystycznego świata pełnego elegancji. Niestety, dzisiejsza rzeczywistość obeszła się z tą dawną ikoną wyjątkowo surowo i bezwzględnie. W dobie poszukiwania imion lekkich, międzynarodowych i melodyjnych, to tradycyjne słowo utknęło w przedziwnej i niefortunnej próżni, stając się ofiarą stereotypów językowych i kulturowych zmian pokoleniowych. Imię Teresa: kultowy hit z czasów PRL stracił swój dawny blask Główną przyczyną, dla której imię Teresa przeżywa obecnie tak drastyczny kryzys w oficjalnych rządowych statystykach, jest specyficzne postrzeganie go przez pokolenie dzisiejszych dwudziesto- i trzylatków. Dla młodych ludzi, którzy sami stają się rodzicami, to brzmienie przestało kojarzyć się z gwiazdą kina i estrady, a zaczęło zbyt mocno łączyć się z pokoleniem ich surowych ciotek, babć czy starszych urzędniczek. W języku potocznym i świecie internetowych memów zyskało ono niefortunny status synonimu osoby starszej, zasadniczej i mało elastycznej, co skutecznie odstrasza przyszłe mamy szukające czegoś świeżego. Panuje przedziwne, choć zupełnie nieuzasadnione przekonanie, że nazwanie tak małej dziewczynki mogłoby narazić ją na niezrozumienie, a nawet na ciche drwiny i uśmieszki w przedszkolnej szatni. Dodatkowym problemem okazała się trudność w tworzeniu miękkich, nowoczesnych zdrobnień, które dobrze brzmiałyby we współczesnym świecie. Tradycyjna Tereska kojarzy się wielu osobom zbyt infantylnie, z kolei pełna forma brzmi bardzo poważnie, niemal monumentalnie, co kłóci się z obecną modą na imiona krótkie i dźwięczne. W czasach, gdy na porodówkach króluje minimalizm, te trzy sylaby wydają się młodym parom zbyt ciężkie i obarczone zbyt dużym bagażem historycznym. Teresa przegrywa walkę o uwagę z propozycjami, które łatwiej wymówić za granicą i które nie niosą ze sobą tak silnych, peerelowskich skojarzeń z szarymi blokowiskami i minionym ustrojem. Fascynujące pochodzenie i głębokie korzenie szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie pomija to imię, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najbardziej fascynujących propozycji w Europie. Jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i są bezpośrednio powiązane ze słowem thera, które oznacza polowanie, łowy, lub z nazwą wyspy Thera, dzisiejszego Santorini. W wolnym tłumaczeniu Teresa to kobieta pochodząca z tej niesamowitej, słonecznej wyspy, mieszkanka Thery lub po prostu osoba silna, odważna, będąca łowczynią, która potrafi zdobywać to, czego pragnie od losu. Niesie ono w sobie ogromny ładunek energii i południowego temperamentu, o czym całkowicie zapomnieliśmy w naszym surowym, polskim kontekście. Przez wieki imię to było niezwykle popularne na dworach królewskich w Hiszpanii, Portugalii i Austrii, stając się symbolem monarchii, arystokracji i najwyższych sfer społecznych. Do Polski trafiło stosunkowo późno, bo dopiero w siedemnastym wieku, ale błyskawicznie zyskało status dobra luksusowego, wybieranego przez najbogatsze rody magnackie i szlacheckie. Prawdziwy, masowy boom przyszedł jednak w dwudziestym wieku, kiedy z salonów magnackich zeszło pod polskie strzechy i do wielkich miast, stając się ukochanym wyborem milionów rodziców szukających dla córek stabilnego fundamentu. Znaczenie imienia Teresa: jakie cechy przypisuje mu tradycja? W starych księgach znaczeń imion oraz w numerologii Teresa jawi się jako postać o niezwykle bogatym i fascynującym wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry cztery. Oznacza to osobę niezwykle pracowitą, poukładaną, stałą w uczuciach i posiadającą twardy, moralny kręgosłup, na którym można polegać w każdej kryzysowej sytuacji. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe powierniczki sekretów, osoby o głębokiej intuicji, wielkiej empatii, a jednocześnie posiadające ogromną siłę psychiczną, która pozwala im przetrwać największe życiowe burze. To nie są postacie, które szukają taniego poklasku − Teresa działa w ciszy, z klasą i niesamowitą godnością. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto pamiętać o jego szlachetnej i dystyngowanej naturze. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem przed kolejnym, wielkim powrotem na salony? Historia lubi płatać figle i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców, zmęczone wszechobecną powtarzalnością nowoczesnych trendów, spojrzy na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo siłę, odwagę i greckie słońce ukryte w zapomnianej Teresie. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
Choć dawniej ten 3-literowy hit był absolutnym numerem jeden na porodówkach, współczesne trendy w świecie imion dla dzieci są bezlitosne – okazuje się, że to kultowe imię dla dziewczynki zamiast zachwytu, budzi dziś nieprzyjemne skojarzenia.
Wystarczy jedno spojrzenie na stare fotografie z lat siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych, by poczuć klimat tamtych lat, zapach kawiarnianej kawy i dźwięk adapteru. Razem z tamtą epoką narodziła się moda na konkretne, proste imiona, które słyszało się na każdym podwórku, w każdej szkolnej ławce i w każdym zakładzie pracy. Jedno z nich, składające się zaledwie z trzech liter, było absolutną definicją polskiej kobiecości, wdzięku i uniwersalnej elegancji. Nosiły je piosenkarki, aktorki, sąsiadki z bloku i nasze mamy, a rodzice wybierali je z pełnym przekonaniem, że dają córce idealny fundament na przyszłość. Dzisiejsza rzeczywistość bywa jednak wyjątkowo brutalna dla dawnych hitów. Kiedy patrzę na najnowsze oficjalne statystyki rejestracji noworodków w naszym kraju, czuję ukłucie smutku, bo ta dawna ikona polskiej popkultury powoli i nieubłaganie odchodzi w zapomnienie. Co gorsza, proces ten nie wynika jedynie z naturalnej zmiany pokoleniowej, ale z przedziwnej metamorfozy, jaką to słowo przeszło w oczach młodego pokolenia. To, co kiedyś brzmiało dumnie i melodyjnie, w świecie internetowych memów i szybkiej komunikacji zyskało zupełnie nowy, lekko prześmiewczy kontekst, skutecznie odstraszając przyszłych rodziców. Dlaczego kultowe imię z czasów PRL traci popularność w urzędach Odpowiedź na pytanie, dlaczego imię Ewa przeżywa obecnie tak drastyczny spadek popularności, kryje się w mechanizmach współczesnej popkultury i języka potocznego. Dla współczesnych nastolatków i dwudziestolatków Ewa przestała być symbolem pierwszej kobiety czy eleganckiej bohaterki z literatury. Stała się za to bohaterką internetowych żartów, rymowanek i wiralowych filmików, w których to imię jest rymowane w mało wyrafinowany sposób lub używane jako synonim osoby o specyficznych, nieco przestarzałych cechach charakteru. Ta zmiana percepcji sprawiła, że młodzi ludzie, którzy sami zostają rodzicami, podświadomie uciekają od tego wyboru, obawiając się, że ich córka mogłaby stać się obiektem drwin w przedszkolu czy szkole. Dodatkowym ciosem dla Ewy okazała się obecna moda na dawne imiona. Podczas gdy Polacy masowo wracają do imion z początku dwudziestego wieku, takich jak Antonina, z zachwytem wybierając propozycje retro, imiona typowo peerelowskie wciąż kojarzą się z pokoleniem ciotek i babć. Dla wielu młodych par Ewa brzmi zbyt zwyczajnie, zbyt poważnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionego ustroju. W czasach, gdy szukamy dla dzieci imion albo skrajnie nowoczesnych i międzynarodowych, albo głęboko tradycyjnych, to krótkie i dźwięczne imię utknęło w niefortunnej próżni, z której bardzo trudno będzie mu się wydostać. Fascynujące pochodzenie i biblijne korzenie pierwszej kobiety Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie obeszła się z Ewą, ponieważ pod względem historycznym i lingwistycznym jest to jedno z najpiękniejszych i najważniejszych imion w dziejach ludzkości. Jego korzenie sięgają głęboko do języka hebrajskiego, w którym słowo Chawwa oznacza po prostu dającą życie, matkę żyjących lub po prostu życie. To imię o ogromnym ładunku energetycznym i symbolicznym, które w tradycji biblijnej zostało przypisane pierwszej kobiecie, stworzonej jako dopełnienie ludzkiego świata. Przez wieki niosło ze sobą dumę, siłę i bezpośrednie powiązanie z początkiem wszystkiego, co ludzkie. Do Europy i do Polski imię to trafiło wraz z chrześcijaństwem, początkowo przyjmując formy zbliżone do łacińskiej Hevy. Co ciekawe, przez bardzo długi czas w dawnej Polsce unikano nadawania tego imienia dzieciom z czystego respektu religijnego − podobnie jak imienia Jezus czy Maryja. Uważano, że postacie biblijne stoją na tyle wysoko w hierarchii, że zwykły śmiertelnik nie powinien nosić ich miana. Dopiero z biegiem stuleci Ewa zaczęła pojawiać się w księgach parafialnych, by wreszcie w dwudziestym wieku stać się dobrem absolutnie powszechnym i kochanym przez miliony Polaków. Co oznacza imię Ewa i jakie cechy przypisuje mu tradycja? W astrologii i starych księgach znaczeń imion Ewa jawi się jako postać o niezwykle silnej osobowości. Przypisuje się jej wibrację cyfry dziewięć, co oznacza osobę pełną pasji, niezależną, niezwykle wrażliwą na piękno, a jednocześnie posiadającą twardy kręgosłup moralny. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe organizatorki życia rodzinnego, które potrafią z ogromną mądrością i spokojem zarządzać nawet największym kryzysem. Są to osoby, które naturalnie przyciągają innych swoją empatią, ciepłem oraz niesamowitą intuicją, która rzadko je zawodzi. Choć dzisiejszy świat próbuje spłycić to imię do poziomu zabawnych memów z mediów społecznościowych, warto pamiętać o jego prawdziwej, głębokiej naturze. Ewa to imię krótkie, zwięzłe, pozbawione zbędnych ozdobników, a jednocześnie niezwykle melodyjne i łatwe do wymówienia w każdym zakątku globu. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem w jego długiej historii? Moda ma to do siebie, że lubi zaskakiwać, i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców spojrzy na te trzy litery ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo jego siłę i czystość. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu Zdzisław był imieniem dobrze znanym w całej Polsce. Dziś wielu rodziców nawet nie bierze go pod uwagę podczas wyboru imienia dla syna. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji w 2025 roku nadano je zaledwie 8 chłopcom, a szkoda.
Co ciekawe, inne imiona popularne w podobnym okresie – Jan czy Stanisław – przeżywają obecnie prawdziwy renesans. Dlaczego więc Zdzisław nie miał tyle szczęścia? Zdzisław – znaczenie imienia Imię Zdzisław to jedno z klasycznych słowiańskich imion dwuczłonowych. Najczęściej tłumaczy się je jako „ten, który zdobywa sławę”, „przynoszący chwałę” lub „czyniący sławnym”. Powstało z połączenia członów „zdzi-” (uczynić, zdziałać, zdobyć) oraz „-sław” (sława, chwała). To imię mocno osadzone w polskiej tradycji, podobnie jak Mirosław, Bogusław czy Czesław. Pochodzenie i etymologia imienia Zdzisław Imię ma staropolskie, słowiańskie korzenie i jest znane w dokumentach już od średniowiecza. Badacze wskazują, że występowało w różnych wariantach, między innymi jako Zdziesław. Jego historia sięga co najmniej XII wieku. Przez stulecia było symbolem przywiązania do rodzimej tradycji i słowiańskiego dziedzictwa. Największą popularność zdobyło jednak dopiero w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w okresie międzywojennym i tuż po II wojnie światowej. Kiedy Zdzisław był najpopularniejszy? Choć szczegółowe statystyki z początku XX wieku są ograniczone, źródła dotyczące historii imion wskazują, że największa popularność Zdzisława przypadała na pierwszą połowę XX wieku. Właśnie wtedy rodzice wyjątkowo chętnie wybierali tradycyjne słowiańskie imiona zakończone na „-sław”. Pokolenie dzisiejszych dziadków i pradziadków obfitowało w Zdzisławów, Czesławów, Wiesławów czy Władysławów. W kolejnych dekadach ich miejsce zaczęły zajmować krótsze i bardziej międzynarodowe imiona. Dlaczego Jan i Stanisław wróciły do łask, a Zdzisław nie? To jedno z najciekawszych zjawisk związanych z modą na imiona. Jan i Stanisław również były bardzo popularne w okresie międzywojennym, ale mają kilka cech, które pomogły im wrócić do rankingów: są krótsze i łatwiejsze w wymowie, mają silne związki historyczne i religijne, funkcjonują w wielu językach i kulturach, ich zdrobnienia – Janek czy Staś – brzmią współcześnie i sympatycznie. W przypadku Zdzisława problemem okazał się przede wszystkim wizerunek. Dla wielu młodych rodziców imię kojarzy się z pokoleniem dziadków i PRL-em. Zdrobnienia takie jak „Zdzichu”, „Zdzisio” czy „Zdzisiek” nie wpisują się też w obecne trendy, które premiują krótkie i miękko brzmiące formy. Moda na imiona działa zresztą cyklicznie. Najpierw dane imię staje się staromodne, później wraca jako oryginalne. W przypadku Zdzisława ten powrót najwyraźniej jeszcze nie nastąpił. W 2025 roku prawie nikt nie nazwał tak syna Obecnie Zdzisław należy do najrzadziej wybieranych imion męskich. W 2025 roku otrzymało je zaledwie 8 nowo narodzonych chłopców. Dla porównania najpopularniejsze imiona są nadawane każdego roku tysiącom dzieci. Mimo to imię nadal noszą dziesiątki tysięcy Polaków, co pokazuje, jak ogromną popularnością cieszyło się w przeszłości. Ciekawostki o imieniu Zdzisław Imię jest znane w Polsce od ponad 800 lat. Należy do grupy tradycyjnych słowiańskich imion dwuczłonowych. Jednym z najbardziej znanych Zdzisławów był Zdzisław Beksiński. Najpopularniejsze zdrobnienia to Zdzisiek, Zdzisio i Zdzichu. W polskim rejestrze PESEL wciąż figurują dziesiątki tysięcy mężczyzn noszących to imię. Czy Zdzisław jeszcze wróci? Jeszcze kilkanaście lat temu mało kto wierzył w powrót Antoniego, Franciszka czy Stanisława. Dziś należą do najmodniejszych imion w Polsce. Dlatego nie można wykluczyć, że za kilkanaście lub kilkadziesiąt lat również Zdzisław przejdzie metamorfozę z „imienia dziadka” w „oryginalny klasyk”. Na razie jednak pozostaje jednym z najbardziej zapomnianych bohaterów dawnej mody na imiona. Czytaj także: To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją” To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają
W świecie zdominowanym przez modne, krótkie imiona o miękkim brzmieniu, istnieje pewien klasyk, który od lat czeka w cieniu na swoje wielkie odrodzenie. Kiedy wypowiadam je na głos, czuję powiew elegancji i siły, której tak bardzo brakuje imionom królującym dziś w rankingach popularności.
Przeglądając kalendarze z imionami, szukamy czegoś, co będzie miało duszę, historię, a jednocześnie nie będzie brzmiało jak imię wyjęte z generatora nowoczesnych trendów. I właśnie wtedy, wśród zakurzonych albumów naszych babć i mam, odnajdujemy ją − Danutę. To imię, które w czasach PRL-u było symbolem pewnej stałości i kobiecej energii, dziś wydaje się najbardziej odświeżającą propozycją, jaką możecie podarować swojej córeczce. Dlaczego o nim zapomnieliśmy? Imię Danuta. Szlachetne pochodzenie i magia ukryta w literach Danuta to imię, które ma w sobie coś z literackiej legendy. Choć wielu kojarzy je głównie z pokoleniem naszych cioć, jego korzenie sięgają znacznie głębiej, bo aż do Litwy, a do polszczyzny trafiło prawdopodobnie dzięki Henrykowi Sienkiewiczowi i jego „Krzyżakom”. Pamiętacie Danusię Jurandównę? To ona nadała temu imieniu rys niewinności, lojalności i romantyzmu, który przetrwał wieki. Etymologia sugeruje, że może ono oznaczać „darowaną przez Boga” lub wywodzić się od południowosłowiańskiego słowa oznaczającego jutrzenkę. Czy można wyobrazić sobie piękniejszy komunikat dla małej dziewczynki niż bycie światłem zwiastującym nowy dzień? W przeciwieństwie do imion takich jak Oliwia czy Maja, które są piękne, ale bywają postrzegane jako pozbawione twardego charakteru, Danuta brzmi dumnie. Ma w sobie tę specyficzną, staropolską szlachetność, która sprawia, że dziewczynka o tym imieniu od razu kojarzy się z kimś o silnej osobowości. W czasach PRL-u Danuty były wszędzie − od ekranów telewizorów po urzędowe biurka − co sprawiło, że imię to nieco nam spowszedniało. Jednak dziś po niemal pół wieku Danuta wraca jako propozycja retro, która jest niesamowicie oryginalna właśnie przez swoją chwilową nieobecność. To imię dla rodziców, którzy nie boją się iść pod prąd i chcą, by ich córka wyróżniała się w tłumie w sposób klasyczny, a nie ekscentryczny. Dlaczego Danuta wygrywa z dzisiejszymi hitami rankingów? Kiedy patrzę na współczesne listy najpopularniejszych imion, widzę ogromną potrzebę „miękkości”. Dominują samogłoski, zdrobnienia, które brzmią niemal identycznie. Danuta przełamuje ten schemat. To imię kompletne, które świetnie brzmi zarówno w formie pełnej, jak i w dziesiątkach uroczych zdrobnień: Danusia, Dusia, Danka, Dana, a nawet nowoczesne Dani. Daje ono dziecku możliwość dorastania wraz z imieniem − mała Danusia może być słodkim przedszkolakiem, ale dorosła pani Danuta to już kobieta budząca respekt i zaufanie. Rodzice, którzy rezygnują z Mai czy Oliwii na rzecz staropolskich imion, często wspominają o chęci powrotu do korzeni. W świecie globalizacji, gdzie imiona stają się coraz bardziej uniwersalne i tracą lokalny koloryt, Danuta brzmi bardzo po polsku, dumnie osadzona w naszej tradycji. Co ciekawe, w badaniach nad psychologią imion, Danuty często opisywane są jako osoby niezwykle zaradne, rodzinne, a jednocześnie posiadające silny kręgosłup moralny. To imię, które niesie za sobą obietnicę stabilności. W dobie niepewności i szybko zmieniającego się świata, nazwanie córki Danutą jest jak podarowanie jej solidnego fundamentu. Powrót mody na retro − czy to już czas na Danutę? Wszystko wskazuje na to, że przeżywamy właśnie renesans imion z połowy ubiegłego wieku. Skoro do łask wróciły już Helena, Maria, a nawet Józefina, to Danuta jest naturalną kolejną kandydatką do wielkiego powrotu. Widzę to już na forach dla mam − coraz częściej pojawiają się zapytania o to zapomniane imię. Rodzice szukają alternatywy, która nie będzie tak kontrowersyjna jak imiona staropolskie typu Bogumiła, a jednocześnie będzie miała w sobie więcej charakteru niż wszechobecna Julia. Danuta idealnie wypełnia tę lukę. Moim zdaniem Danuta bije na głowę Oliwkę, Zuzię, Amelię przede wszystkim unikalnością. W klasie waszej córki prawdopodobnie będzie pięć Oliwek, ale Danuta będzie tylko jedna. To daje dziecku poczucie wyjątkowości od najmłodszych lat. Nie musimy się martwić, że imię kojarzy się z PRL-em − dla dzisiejszych dzieci PRL to równie odległa epoka co średniowiecze. One nie będą widzieć w tym imieniu pani z okienka, ale silną, mądrą koleżankę. Jeśli szukacie imienia, które jest eleganckie, polskie, ma piękne zdrobnienia i nie jest oklepane − przestańcie przeglądać listę TOP 10. Zajrzyjcie do serca i przypomnijcie sobie o Danucie. To imię zasługuje na to, by znów dumnie brzmieć na polskich placach zabaw. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
„Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
Wybór tego imienia w latach 80. wydawał się strzałem w dziesiątkę, ale dzisiejsza rzeczywistość brutalnie weryfikuje tę decyzję. Choć dawniej oznaczało ono prestiż, obecnie wiele kobiet czuje, że stało się ciężarem, który nie pozwala im wejść z lekkością w nowoczesny świat.
Imię Renata to jeden z najbardziej wyrazistych przykładów spektakularnego wzrostu i nagłego upadku popularności w polskiej tradycji nadawania imion. Dla matek rodzących w latach 80. był to szczyt elegancji i powiew zachodniego stylu, który miał otwierać przed córkami drzwi do lepszego świata. Dziś, w 2026 roku, sytuacja wygląda zupełnie inaczej − Renata dla wielu stała się imieniem problematycznym, wywołującym u dorosłych kobiet dyskomfort podczas zawodowych spotkań czy nowych znajomości. Analiza tego zjawiska pokazuje, jak bardzo moda potrafi być bezlitosna dla imion, które zbyt mocno zrosły się z jedną epoką. Blaski i cienie popularności imienia Renata w dobie PRL W latach 80. Renata uchodziła za imię z wyższej półki, kojarzące się z osobą światową i niemal egzotyczną. Nie była to swojska Katarzyna czy Magdalena, które spotykało się na każdym kroku. Renata niosła w sobie pewną twardość, ale i tajemnicę. W tamtym czasie nikomu nie kojarzyło się ono z urzędową rutyną − było świeże, dźwięczne i uznawane za po prostu ładne. Masowa popularność sprawiła, że w niemal każdej grupie przedszkolnej czy klasie z tamtego okresu znajdowało się przynajmniej kilka dziewczynek o tym imieniu. Problem z Renatą polega na tym, że to imię niezwykle mocno zrosło się z konkretną estetyką i pokoleniem. Współczesne skojarzenia niemal natychmiast przywołują obraz kobiet w garsonkach z poduszkami na ramionach i klimaty biur z lat 90., gdzie Renaty były już dorosłymi osobami na stanowiskach. To imię nie doczekało się swojej wersji retro i nie stało się klasyką na miarę Marii czy Zofii. Utknęło w martwym punkcie między wspomnieniem młodości pokolenia rodziców a współczesnością szukającą zupełnie innej energii. W efekcie dodaje ono właścicielce lat i sprawia, że jest ona postrzegana przez pryzmat minionego systemu. Psychologiczny ciężar imienia, które nie pasuje do współczesności Współczesne kobiety noszące imiona z tamtej fali popularności często deklarują poczucie niedopasowania do własnego imienia. Nie wynika to z jego brzmienia − Renata ma przecież piękną etymologię wywodzącą się z łacińskiego słowa renatus, oznaczającego narodzoną na nowo. Problemem okazuje się brak możliwości stworzenia zdrobnienia, które brzmiałoby lekko i nowocześnie. Formy takie jak Reni, Renia czy Renatka są dziś postrzegane jako infantylne lub jeszcze mocniej osadzone w dawnej stylistyce. Poczucie zażenowania przy przedstawianiu się nowym osobom nie dotyczy samych liter, ale skojarzeń, jakie budzą w masowej wyobraźni. W świecie zdominowanym przez Oliwki, Maje i inne miękko brzmiące imiona lifestylowe, Renata brzmi surowo i ciężko. Dominuje nad osobą, zamiast stanowić dla niej subtelne tło. To imię stało się językową kotwicą, która hamuje wizerunek nowoczesnej, aktywnej kobiety, fundując jej etykietę, na którą sama się nie decydowała. Czy Renata ma szansę na odrodzenie w nowym pokoleniu? Mechanizm imion stuletnich sugeruje, że zapomniane klasyki wracają do łask wtedy, gdy pokolenie je noszące niemal całkowicie odejdzie, a imię zacznie kojarzyć się z nostalgią, a nie z codziennością. Obecnie przeżywamy renesans imion takich jak Helena czy Jadwiga, ale Renata wciąż znajduje się w czyśćcu imion średniego pokolenia. Jest zbyt młoda na retro i zbyt stara na bycie nowoczesną. Musi prawdopodobnie odczekać jeszcze co najmniej dwa pokolenia, by zniknęły bezpośrednie skojarzenia z panią z urzędu czy ciocią z imienin. Dopiero wtedy nowi rodzice będą mogli odkryć w nim na nowo łacińską szlachetność i siłę. Do tego czasu imię to pozostanie wyzwaniem dla swoich właścicielek, wymagającym oswojenia lub znalezienia nowego sposobu na jego interpretację. Choć dziś to imię bywa powodem do wstydu, warto pamiętać, że moda jest cykliczna. Za kilkanaście lat, gdy rankingi popularności nasycą się obecnymi hitami, Renata może powrócić jako najbardziej odświeżający trend sezonu. Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
Wczoraj wieczorem moja ukochana dwunastoletnia córka wykrzyczała mi w twarz słowa, które bolą bardziej niż jakakolwiek obelga. Zrobiłam coś, co uważałam za najpiękniejszy dowód miłości i szacunku do tradycji, a dziś słyszę od własnego dziecka, że zniszczyłam jej życie i skazałam na wieczne wyśmiewanie na szkolnych korytarzach.
Kiedy dwanaście lat temu byłam w ciąży, odeszła moja ukochana babcia, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie, najmądrzejszą i najwspanialszą kobietą, jaka kiedykolwiek żyła. Nie miałam wtedy wątpliwości, że jeśli urodzę córeczkę, to dam jej na imię właśnie po niej, żeby pamięć o tej cudownej osobie nigdy nie zginęła. Nazwałam moją małą kruszynkę imieniem Kunegunda, uroczo mówiąc do niej Kingusia, i przez lata wszystko było w porządku, dopóki moje dziecko nie poszło do starszych klas szkoły podstawowej. Wczoraj moja córka wróciła do domu z zapłakaną buzią, rzuciła plecak w kąt i oświadczyła, że wszyscy w klasie się z niej śmieją, a ona po prostu wstydzi się nosić to imię. Piękna rodzinna tradycja zderzyła się z bezwzględną rzeczywistością W domu Kingusia zawsze była naszym skarbem, a jej pełne imię, Kunegunda, brzmiało dla nas dumnie, uroczyście i szlachetnie, przypominając nam o korzeniach i historii naszej rodziny. Niestety, współczesna szkoła i rówieśnicy nie mają w sobie ani krztyny wrażliwości na takie wartości, a dla dzieciaków z klasy mojej córki to imię stało się idealnym powodem do okrutnych żartów. Córka opowiedziała mi, że podczas sprawdzania obecności przez nowego nauczyciela, kiedy ten wyczytał ją pełnym imieniem, w sali wybuchła salwa śmiechu. Koledzy z ławki zaczęli przezywać ją Kingą-Kundzią, wołać za nią na przerwach niefajne słowa i tworzyć złośliwe rymowanki, które ranią jej delikatną psychikę. Siedziałam na jej łóżku, tuliłam ją do siebie i czułam, jak pęka mi serce, bo zrozumiałam, że moja osobista, emocjonalna decyzja z przeszłości stała się dla niej ogromnym ciężarem na co dzień. Chciałam dobrze, chciałam podarować jej imię z duszą i historią, a zgotowałam jej koszmar, przez który ona teraz nie chce chodzić do szkoły i zamyka się w swoim pokoju. To potworne uczucie dla matki, gdy widzi, że jej własny wybór, podyktowany najczystszymi intencjami i miłością do zmarłej babci, stał się dla dziecka źródłem wstydu i rówieśniczego wykluczenia. Konflikt w domu o zmianę imienia i żal dorastającej córki Najgorsze jest to, że córka ma teraz ogromne pretensje bezpośrednio do mnie i uważa, że zrobiłam to celowo, nie myśląc o jej przyszłości i o tym, jak rówieśnicy zareagują na tak staroświeckie imię. Wykrzyczała mi, że nienawidzi swojej prababci za to, że tak się nazywała, i że natychmiast, gdy skończy osiemnaście lat, pójdzie do urzędu i zmieni to imię na jakieś normalne, nowoczesne, jak Maja czy Oliwia. Te słowa ranią podwójnie, bo z jednej strony czuję ból jako matka oskarżana o skrzywdzenie dziecka, a z drugiej strony czuję żal, że pamięć o mojej babci jest dla mojej córki powodem do nienawiści. Próbowałam jej tłumaczyć, że Kunegunda to stare, królewskie imię, że ma piękne znaczenie i że powinna nosić je z dumą, ale do nastolatki nie docierają żadne racjonalne argumenty, gdy na szali kładzie się akceptację grupy rówieśniczej. Dla niej liczy się tylko to, co tu i teraz − strach przed każdą lekcją, na której nauczyciel może zwrócić się do niej pełnym imieniem. Widzę, że ten problem niszczy naszą dotychczasową bliskość, bo córka zaczyna unikać rozmów ze mną, obwiniając mnie o każde niepowodzenie towarzyskie i każdą złośliwą uwagę, jaka spotyka ją w szkole. Jak pomóc dziecku zaakceptować tradycyjne imię w świecie nowoczesności Piszę do Was, bo szukam pomocy i porady od innych mam, które być może też popełniły ten sam błąd i uległy rodzinnej nostalgii. Jak mam rozmawiać z córką, by odbudować jej pewność siebie i sprawić, by przestała traktować swoje imię jak życiowy wyrok i powód do wstydu? Na razie ustaliliśmy, że poproszę wychowawczynię, by w dzienniku elektronicznym i przy całej klasie używano wyłącznie formy Kinga, co na chwilę zmniejszyło napięcie, ale wiem, że to tylko doraźne maskowanie problemu, który wróci przy najbliższym rozdaniu świadectw czy rejestracji na egzaminy. Apeluję do wszystkich przyszłych matek, które stoją przed wyborem imienia dla swojego maleństwa: odłóżcie na bok sentymenty, miłość do babć, dziadków i ciotek, a pomyślcie o dziecku, które będzie musiało z tym imieniem iść między rówieśników. Nasze piękne wspomnienia i chęć uczczenia pamięci bliskich nie mogą być ważniejsze niż święty spokój i dobrostan psychiczny naszych dzieci w bezwzględnym szkolnym świecie. Ja swój błąd zrozumiałam za późno, a teraz muszę patrzeć na cierpienie mojej córki i żyć z poczuciem winy, że dałam jej powód do płaczu. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
To kultowe imię pachnie latami 90. Dziś nikt go nie nadaje, a to symbol pokolenia Tamagotchi
Jeszcze dwie, trzy dekady temu trudno było znaleźć klasę, w której nie siedziały przynajmniej dwie Kasie. Imię Katarzyna było jednym z największych hitów lat 90. Dziś rodzice wybierają je dla córek naprawdę rzadko, stawiając raczej na krótkie i modne imiona, takie jak Zofia, Laura czy Maja. A szkoda!
Katarzyna to imię z piękną historią, wyjątkowym znaczeniem i ogromną liczbą sympatycznych zdrobnień. Może czas, by rodzice znów zaczęli je nadawać? Katarzyna – znaczenie imienia Imię Katarzyna kojarzy się z klasą, spokojem i inteligencją. Od lat przypisuje się mu znaczenie związane z czystością, uczciwością i wewnętrzną siłą. Kobiety noszące to imię często opisywane są jako ambitne, konkretne i bardzo rodzinne. To osoby, które potrafią zadbać o innych, ale jednocześnie mają silny charakter i jasno określone zasady. Nie bez powodu przez lata rodzice tak chętnie wybierali właśnie to imię – było ponadczasowe i dawało poczucie stabilności. Pochodzenie i etymologia imienia Katarzyna Katarzyna ma korzenie greckie. Wywodzi się od słowa „katharos”, które oznacza „czysty” lub „nieskazitelny”. Do Polski imię trafiło za sprawą tradycji chrześcijańskiej i szybko zdobyło ogromną popularność. Przez wieki funkcjonowało głównie wśród arystokracji i wyższych warstw społecznych, ale z czasem stało się jednym z najbardziej uniwersalnych żeńskich imion w kraju. Co ciekawe, jego odpowiedniki można znaleźć niemal w całej Europie – Catherine, Katherine, Catalina czy Katharina. Dlaczego Katarzyna była hitem lat 90.? W latach 90. Katarzyna była wszędzie. Rodzice wybierali to imię, bo wydawało się eleganckie i dobrze zakorzenione w tradycji. Ogromną rolę odgrywały też popularne zdrobnienia – Kasia, Kaśka, Kasieńka czy Katarzynka. To właśnie wtedy w szkołach roiło się od Kaś. Imię było modne, ale jednocześnie nie budziło kontrowersji. Pasowało zarówno do małego dziecka, jak i przyszłej pani doktor, nauczycielki czy prawniczki. Wielu rodziców uważało je za „pewny wybór”. Dziś jednak sytuacja wygląda zupełnie inaczej. W 2025 roku rodzice prawie nie wybierają tego imienia Współczesne trendy mocno zmieniły sposób wybierania imion dla dzieci. Rodzice coraz częściej szukają imion krótkich, nowoczesnych albo takich, które wyróżnią dziecko w grupie. Katarzyna przegrywa z modą na imiona delikatne, zagraniczne lub brzmiące bardziej „instagramowo”. Dla wielu młodych rodziców Katarzyna stała się imieniem pokolenia ich mam, cioć i starszych koleżanek. Mało kto widzi dziś w nim „świeżość”, choć jeszcze niedawno było absolutnym klasykiem. Paradoksalnie właśnie to może być jego największą zaletą. W czasach, gdy w jednej klasie jest kilka Zofii i trzy Hanie, mała Kasia mogłaby naprawdę się wyróżniać. Z danych Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że w 2025 roku rodzice nadali imię Katarzyna tylko 221 dziewczynkom. Najwięcej, bo aż 31 Kaś, urodziło się w Małopolsce. Najmniej – w województwie warmińsko-mazurskim – tylko 4. Ciekawostki o imieniu Katarzyna Katarzyna należy do imion o największej liczbie zdrobnień w języku polskim. Imię przez lata utrzymywało się w ścisłej czołówce najpopularniejszych imion żeńskich w Polsce. Z Katarzyną związane jest powiedzenie: „Święta Katarzyna śmiechem, święty Andrzej grzechem”, odnoszące się do dawnych tradycji andrzejkowych i katarzynkowych. Imię nosiło wiele królowych, świętych i znanych kobiet na świecie. Popularność imienia była tak duża, że w latach 90. „Kasia” stała się wręcz symbolem typowego imienia dziewczynki. Czy Katarzyna jeszcze wróci do łask? Historia pokazuje, że moda na imiona bardzo często zatacza koło. Imiona uznawane za „staromodne” po latach wracają jako stylowe i oryginalne. Tak było z Antoniną, Heleną czy Zofią. Niewykluczone więc, że za kilka lat Katarzyna znów zacznie pojawiać się w rankingach popularności. Ma wszystko, czego dziś szukają rodzice: piękne znaczenie, tradycję i ponadczasowy charakter. Na razie jednak pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych imion pokolenia lat 90. Zobacz także: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
Były czasy, gdy to imię stanowiło symbol siły, dumy i szlachetności. Dziś jednak, gdy wypowiadamy je na głos w otoczeniu młodych rodziców, w powietrzu zawisa dziwna cisza, a w oczach rozmówców pojawia się trudny do ukrycia dystans.
Obserwujemy dziś spektakularny upadek „królów PRL-u”. Mowa o imionach, które kiedyś stanowiły fundament naszej tożsamości, a dziś kojarzą się wyłącznie z memami, starszymi panami z wąsem i czasami, o których wielu chce zapomnieć. Na samym szczycie tej listy znajduje się on − Andrzej. Imię, które nosili królowie, święci i prezydenci, a które dzisiaj stało się dla młodych pokoleń niemalże imieniem zakazanym. Dlaczego tak się stało, że imię oznaczające mężnego i dzielnego stało się w oczach współczesnych mam synonimem braku gustu? Złota era Andrzeja, czyli jak imię zdominowało polskie podwórka Aby zrozumieć dzisiejszą niechęć, musimy przenieść się do lat 50., 60. i 70. ubiegłego wieku. Wtedy Andrzej nie był po prostu imieniem − był standardem. Na każdym piętrze bloku z wielkiej płyty mieszkał przynajmniej jeden Jędrek, a Andrzejki były najważniejszą imprezą w kalendarzu, zaraz po Bożym Narodzeniu. Rodzice wybierali je masowo, bo brzmiało solidnie, swojsko, a jednocześnie miało w sobie pewien europejski sznyt. Andrzej to przecież imię apostoła, które niosło ze sobą obietnicę stabilizacji i siły charakteru. W tamtych czasach nikt nie zastanawiał się nad unikalnością; liczyło się to, by imię było porządne. Andrzejowie z tamtych lat to dziś nasi ojcowie i dziadkowie. To pokolenie, które budowało Polskę, przechodziło przez mroki stanu wojennego i świętowało odzyskanie wolności. To właśnie ta wszechobecność stała się jednak pierwszym gwoździem do trumny popularności tego imienia. Statystyka bywa bezlitosna − jeśli co trzeci mężczyzna w twoim otoczeniu ma tak samo na imię, to w pewnym momencie następuje przesyt. Młodzi rodzice z przełomu wieków, szukając tożsamości dla swoich dzieci, chcieli odciąć się od szarości PRL-u. Andrzej zaczął kojarzyć się z kolejką po mięso, zapachem tytoniu i niedzielnymi obiadami u teściów, a nie z nowoczesnym, dynamicznym światem, do którego aspirowaliśmy. Imię stało się ofiarą własnego sukcesu − było zbyt popularne, by mogło pozostać modne. Kulturowy upadek i moc internetowych memów To, co zaczęło się jako naturalne znudzenie imieniem, w ostatniej dekadzie przybrało formę brutalnej weryfikacji przez popkulturę. Internet nie zna litości, a Andrzej − obok Janusza i Grażyny − stał się jednym z głównych bohaterów polskich memów. Nagle imię, które nosił Andrzej Kmicic, zaczęło być używane w kontekstach prześmiewczych, obrazujących postać typowego Polaka o dość ograniczonych horyzontach. „Andrzejku, nie denerwuj się”, „Andrzej to nie imię. Andrzej to stan umysłu” − te i setki innych haseł na stałe weszły do potocznego języka, odzierając to imię z powagi i godności. Dla współczesnej mamy, która starannie wybiera imię dla swojego synka, planując mu przyszłość na międzynarodowych uczelniach, Andrzej brzmi dziś po prostu... ciężko. To imię, które w jej uszach „źle się starzeje”. Boimy się, że dziecko o takim imieniu będzie wyśmiewane w szkole, że rówieśnicy będą sypać żartami z sieci. Ten lęk jest paraliżujący. W świecie, gdzie wizerunek jest wszystkim, Andrzej stał się etykietą, którą niewielu ma odwagę przykleić swojemu dziecku. Obserwuję to z pewnym smutkiem, bo obiektywnie patrząc, jest to imię o pięknej fonetyce i mocnym znaczeniu. Niestety, w starciu z algorytmami mediów społecznościowych i zbiorową wyobraźnią internautów, tradycja przegrała z satyrą. Dziś nazwanie syna Andrzejem jest postrzegane jako akt niemal rewolucyjny albo przejaw kompletnego braku wyczucia czasu. Czy Andrzej ma szansę na wielki powrót w stylu retro? Znany jest mechanizm tzw. imion stuletnich. Polega on na tym, że imiona naszych dziadków wracają do łask dopiero wtedy, gdy pokolenie, które je nosiło, niemal całkowicie odchodzi, a ich imiona zaczynają pachnieć nostalgią, a nie codziennością. Tak stało się z Antonim, Franciszkiem czy Janem. Obecnie przeżywamy renesans imion takich jak Józef czy Henryk. Czy ten sam los czeka Andrzeja? Na razie wszystko wskazuje na to, że rana zadana przez internetowe żarty wciąż jest zbyt świeża. Andrzej musi przejść długą drogę, zanim znów stanie się świeży i intrygujący. Jednak jako optymistka i obserwatorka trendów, wierzę, że kiedyś nadejdzie moment, w którym jakaś młoda, wpływowa para − może artystów, może influencerów − ogłosi światu: „Oto nasz syn, Andrzej”. I wtedy nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zobaczymy w tym imieniu to, co widzieli nasi przodkowie: odwagę, męstwo i klasykę. Zanim to jednak nastąpi, Andrzej pozostanie w bezpiecznej przystani imieninowych kalendarzy starszych pokoleń. Dziś nazwanie tak dziecka wymaga odwagi i pewności siebie, by nie ugiąć się pod ciężarem ironicznych uśmiechów rodziny. Czy to wstyd? Absolutnie nie, imię to nie wyrok. Ale dziś wybór ten jest bez wątpienia pod prąd − a jak wiemy, płynięcie pod prąd bywa męczące, nawet jeśli na końcu czeka na nas piękna, choć nieco zapomniana tradycja. Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
Istnieje takie imię dla dziewczynki, które niegdyś nosiły z dumą tysiące Polek, a które obecnie wywołuje u młodych rodziców jedynie dreszcz przerażenia i ironiczny uśmiech.
Jeszcze kilka lat temu nikt nie przypuszczał, że place zabaw opanują małe Antoniny i Stasie − imiona naszych dziadków wróciły na salony w wielkim stylu, owinięte w muślinowe kocyki i otoczone aurą prestiżu. Jednak w tym wielkim powrocie do korzeni istnieje pewna czarna dziura. To specyficzna kategoria imion, które utknęły w próżni lat 60., 70. i 80. i za nic w świecie nie chcą z niej wyjść. Na samym szczycie tej listy znajduje się Grażyna. Imię, które w PRL-u było absolutnym hitem, a dziś przez wielu uważane jest za szczyt obciachu. Kiedy myślę o Grażynie, widzę te wszystkie kobiety z mojej młodości − nauczycielki w eleganckich garsonkach, ciocie serwujące najlepszy sernik na kruchym spodzie, urzędniczki z nienagannym kokiem. To było imię z klasą, literackie, stworzone przecież przez samego Adama Mickiewicza! A jednak coś poszło nie tak. Współczesny świat internetu i memów zrobił z Grażyny (w duecie z Januszem) symbol braku gustu, zaściankowości i specyficznego stylu bycia, który chcemy zostawić daleko za sobą. Dziś nazwanie tak córki wydaje się niemal aktem odwagi, na który decydują się tylko nieliczni buntownicy. Literacki rodowód i wielka chwała − jak Grażyna podbiła serca Polaków Warto przypomnieć, że Grażyna to nie jest po prostu stare imię. To imię wymyślone, które narodziło się w głowie wieszcza na potrzeby poematu o walecznej litewskiej księżnej. Wywodzi się od litewskiego słowa graži, co oznacza po prostu piękna. Przez dekady kojarzyło się z siłą, niezależnością i szlachetnością. W czasach PRL-u, kiedy polskie rodziny szukały imion swojskich, a zarazem dostojnych, Grażyna idealnie wpisywała się w ten nurt. Była wszędzie − w filmach, w piosenkach, w każdej szkolnej ławce. Dla pokolenia naszych matek i babć Grażyna była imieniem nowoczesnym. To była kobieta pracująca, matka Polka, która potrafiła zdobyć szynkę na święta i jednocześnie wyglądać jak milion dolarów w sukience z Pewexu. Emocje, jakie budziło to imię, były wyłącznie pozytywne. Nikt wtedy nie przypuszczał, że kilkadziesiąt lat później stanie się ono elementem żartów. Co się stało, że ta piękna księżna z poematu Mickiewicza stała się Grażynką z internetowych opowiastek o zakupach w dyskontach? Klątwa memów i grażynizmu − dlaczego dziś unikamy tego imienia? Można śmiało zaryzykować tezę, że żadne inne imię w polskiej historii nie ucierpiało tak bardzo przez kulturę cyfrową. Mechanizm był bezlitosny: Grażyna stała się etykietą dla pewnego typu zachowań, które nowe pokolenie uznało za obciachowe. Kojarzy się z klapkami na nogach, reklamówką w ręku i głośnym komentowaniem rzeczywistości. To smutne, bo w ten sposób odebraliśmy godność imieniu, które nosiło wiele wspaniałych i mądrych kobiet. Dziś młoda mama, wybierając imię dla swojej córeczki, marzy o Laurze, Mai czy Amelii. Chce czegoś, co brzmi międzynarodowo, lekko, zwiewnie. Grażyna przy nich brzmi ciężko, betonowo, niemal jak relikt minionej epoki meblościanek i darmowych wczasów w Bułgarii. Strach przed tym, że dziecko będzie wyśmiewane w szkole lub że zostanie mu przypięta łatka pani z okienka, jest silniejszy niż sentyment do tradycji. To klasyczny przypadek, gdy imię staje się ofiarą stereotypu, od którego bardzo trudno uciec. Czy Grażyna ma szansę na wielki powrót? Czy przyjdzie taki moment, w którym Grażyna znów stanie się modna? Skoro wróciła Zofia, skoro wrócił Ignacy, to może za dwadzieścia lat jakaś topowa influencerka nazwie tak swoją córkę, nadając imieniu nowy, alternatywny blask? Na razie jednak jesteśmy w fazie silnego wyparcia. Obecnie w rankingach popularności Grażyna znajduje się na samym dole − w całym roku nadaje się to imię zaledwie kilkunastu dziewczynkom w całej Polsce. Moim zdaniem, to imię potrzebuje czasu. Musi minąć jeszcze jedna generacja, aby Grażyna przestała kojarzyć się z memami, a zaczęła znów kojarzyć się z Mickiewiczowską księżną. Może wtedy dostrzeżemy w nim to, co widzieli nasi rodzice: siłę, piękno i literacką głębię. Na razie jednak, jeśli usłyszysz na placu zabaw, jak ktoś woła „Grażynko!”, możesz mieć niemal stuprocentową pewność, że woła babcię, a nie biegającą z łopatką wnuczkę. Czy to obciach? Może po prostu to imię musi odpocząć, by wrócić w chwale, gdy my wszyscy zapomnimy już o Januszach i Grażynach z internetu. Zobacz też: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie”
W Polsce to imię to wstyd dla dziecka. Rodzice myślą, że kojarzy się z włoskim amantem
Choć wydawało się, że era egzotycznych imion rodem z amerykańskich seriali odeszła w zapomnienie wraz z modą na tradycyjne imiona naszych dziadków, statystyki mówią co innego. Rodzice w Polsce znów zaczynają szukać inspiracji na wielkim ekranie, a efekty tych poszukiwań potrafią odebrać mowę nawet najbardziej doświadczonym urzędnikom stanu cywilnego.
Przeżyliśmy falę Brajanów, widzieliśmy wysyp Dżesik, a potem z ulgą przyjęliśmy zwrot ku Antosiom i Zofiom. Czy to już trwały powrót do klasyki? Pewnie nie, zwłaszcza że na horyzoncie pojawiło się nowe imię, które ma szansę zdetronizować legendarnych już przedstawicieli imion kojarzonych z pewną... specyficzną fantazją rodziców. Poznajcie imię, które brzmi jak zaproszenie na casting do włoskiego filmu, ale w polskich realiach budzi głównie uśmiech politowania − Deniro. Pamiętacie tę fascynację Robertem De Niro? To ikona, legenda, aktor, którego talentu nikt nie podważy. Jednak czy przeniesienie nazwiska wielkiego gwiazdora na grunt polskiego imienia pierwszego to na pewno dobry pomysł? Dane za 2024 rok wskazywały, że w Polsce żyje 15 osób o tym imieniu. Mogłoby się wydawać, że to margines, ciekawostka statystyczna. A może jednak nowy trend? Między Hollywood a urzędem stanu cywilnego Wybór imienia to dla wielu rodziców pierwsza poważna walka o tożsamość ich dziecka. Chcą, by było unikatowe, silne, kojarzyło się z sukcesem. Ale czy Deniro Nowak to rzeczywiście bilet do lepszego świata? Psychologia imion jest bezlitosna − to, jak się nazywamy, rzutuje na to, jak postrzegają nas inni, zwłaszcza w dzieciństwie i na początku drogi zawodowej. Problem polega na tym, że Deniro w Polsce nie kojarzy się z elegancją, lecz z próbą zaczarowania rzeczywistości za pomocą zagranicznie brzmiącego słowa. To ten sam mechanizm, który dekadę temu pchnął tysiące rodziców w stronę Brajanów. To pragnienie niezwykłości, które często kończy się efektem odwrotnym do zamierzonego. Włoski amant w głowie rodziców w rzeczywistości szkolnej może stać się obiektem drwin, a dla postronnych − symbolem tego, co uważamy za żenujące i wstydliwe. Czy naprawdę chcemy fundować naszym dzieciom taką emocjonalną huśtawkę już na starcie? Urzędnicy mają teraz nieco więcej swobody w akceptowaniu nietypowych imion, ale Deniro wciąż jest na granicy. Z jednej strony − imię nie jest wprost ośmieszające. Z drugiej − polskie przepisy sugerują, by imiona nie były tożsame z nazwiskami, o ile nie jest to uzasadnione tradycją rodzinną. A umówmy się, ilu Denirów w Polsce ma faktycznie włoskie korzenie? Dlaczego wciąż uciekamy od tradycji? Zastanawiam się, co kieruje rodzicami, że zamiast przebierać w bogactwie polskich imion − od tych zapomnianych po te na nowo odkryte − szukają czegoś tak skrajnie obcego. Może to przesyt Nikodemami i Aleksandrami, którzy wciąż królują w rankingach? Rozumiem potrzebę wyróżnienia się, ale czy cena nie jest zbyt wysoka? Deniro brzmi dumnie na czerwonym dywanie w Cannes, ale wykrzyczane na placu zabaw w Radomiu czy Sosnowcu nabiera zupełnie innej barwy. Jedni widzą w nim powiew nowoczesności i odwagę, inni − brak wyczucia smaku. Prawda, jak zwykle, leży gdzieś pośrodku. Najbardziej uderza mnie to, że Deniro nie jest jedynym podobnym wyborem. W rejestrach obok niego pojawiają się tacy „koledzy” jak Szon, Dżon czy nawet Ozzy. To pokazuje, że popkultura często wygrywa z tradycją, a ekrany naszych smartfonów stają się nową Biblią imion. Czy za dwadzieścia lat będziemy mieli pokolenie dorosłych, którzy będą musieli tłumaczyć, że ich tata po prostu bardzo lubił „Ojca Chrzestnego”? Nowy Brajan czy chwilowa moda? Czy Deniro faktycznie stanie się nowym Brajanem? Istnieje takie ryzyko. Brajanizm stał się w Polsce terminem określającym tendencję do nadawania imion o obcym brzmieniu w nadziei na podniesienie statusu społecznego rodziny. Deniro idealnie wpisuje się w ten schemat. Ma w sobie ten specyficzny blask, który w połączeniu z typowo polskim nazwiskiem tworzy mieszankę wybuchową. Warto jednak pamiętać, że moda bywa kapryśna. To, co dziś wydaje się żenujące, za dziesięć lat może stać się akceptowalną normą, a za dwadzieścia − szczytem retro-mody (choć w przypadku Deniro szczerze w to wątpię). Na razie jednak radziłabym rodzicom trzy razy się zastanowić. Imię to prezent na całe życie, a nie gadżet, który można wymienić, gdy wyjdzie z mody. Zanim wpiszecie w formularz te sześć liter, zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie dorosłego mężczyznę, który przedstawia się tak na ważnym spotkaniu biznesowym. Jeśli nadal czujecie, że to jest to − cóż, odwagi. Ale nie zdziwcie się, jeśli ludzie zareagują na to z lekkim przymrużeniem oka. Świat się zmienia, granice zacierają, a nasze imiona stają się coraz bardziej globalne. Ale czy w tej pogoni za Hollywood nie gubimy czegoś ważnego? Może warto czasem zamiast do bazy imion, zajrzeć do własnego drzewa genealogicznego. Bo choć Deniro brzmi jak włoski amant, to w Polsce wciąż brzmi jak... no właśnie, jak Deniro. I to chyba wystarczy za cały komentarz. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
Wybór krótkiego i dźwięcznego imienia dla córki wydaje się idealnym rozwiązaniem w dzisiejszym, zabieganym świecie, jednak za niektórymi trendami kryje się drugie dno. Hit ostatnich lat, który podbija polskie urzędy stanu cywilnego, ma etymologię pełną buntu i goryczy.
Rodzice masowo odchodzą od długich, wielosylabowych imion na rzecz krótkich, trzyliterowych perełek, które świetnie brzmią pod każdą szerokością geograficzną. Na szczytach tych rankingów, tuż obok Mai czy Zuzi, rozgościło się imię, które brzmi jak szept − delikatne, słodkie i niesamowicie modne. Mia. Wymawiamy je z uśmiechem, kojarząc z hollywoodzkim blichtrem i nowoczesnością. Jednak, gdy zajrzeć głębiej w jego rodowód, można poczuć lekki dreszcz. Okazuje się, że pod tą aksamitną powłoką kryje się ładunek emocjonalny, który wielu rodziców mógłby wprawić w niemałe zakłopotanie. Gorycz ukryta w trzech literach − mroczna etymologia imienia Mia Większość z nas traktuje imię Mia jako samodzielny byt, ale językoznawcy nie mają wątpliwości: to skrócona forma imienia Maria, która przez wieki ewoluowała w różnych kulturach. I tu zaczynają się schody. Imię Maria wywodzi się z hebrajskiego Mirjam, a jego znaczenie od wieków spędza sen z powiek badaczom. Jedną z najsilniej ugruntowanych interpretacji jest słowo „mara”, oznaczające... gorycz. Tak, ta urocza Mia, którą nazywamy nasze różowe niemowlęta, niesie ze sobą znaczenie „gorzka” lub „smutna”. W starożytnych tekstach odnosiło się to do cierpienia, ale też do trudów życia, które hartują ducha. Ale to nie wszystko. Druga, równie popularna ścieżka etymologiczna prowadzi nas do znaczenia „rebeliantka” lub „ta, która się buntuje”. Mia to osoba, która nie godzi się na zastany porządek, która idzie pod prąd i walczy o swoje. Choć brzmi to burzliwie, warto zadać sobie pytanie: czy w dzisiejszym świecie bycie „rebeliantką” nie jest przypadkiem ogromnym atutem, który pomoże kobiecie przetrwać w dżungli współczesności? Promyk światła w skandynawskim wydaniu, czyli drugie oblicze Mii Etymologia rzadko jest jednak czarno-biała, a Mia ma też swoje drugie, znacznie bardziej świetliste oblicze. W krajach skandynawskich oraz w kręgach romańskich imię to często łączy się z łacińskim słowem mea, co oznacza po prostu „moja”. Czy może być coś piękniejszego dla matki, niż nazwanie swojej wyczekanej córeczki tym jednym, krótkim słowem, które podkreśla niesamowitą więź? „Moja” − jedyna, ukochana, najbliższa sercu. Co więcej, w wielu interpretacjach Mia jest postrzegana jako „ukochana przez Boga” lub „pragnąca dziecka”. To nadaje jej wymiar niezwykle ciepły i opiekuńczy. To imię, które z jednej strony ma pazur buntowniczki, a z drugiej − miękkość i czułość. Ta dwoistość jest absolutnie fascynująca. Mia nie jest oczywista. Jest jak wiosenna burza − potrafi przynieść deszcz i chłód, ale po niej zawsze wychodzi słońce i świat staje się świeższy. Rodzice wybierający to imię często podświadomie wyczuwają tę energię − połączenie nowoczesnej siły z tradycją. Dlaczego Polacy oszaleli na punkcie Mii i czy warto ulegać modzie? Widzę jeszcze jeden powód, dla którego Mia bije ostatnio rekordy popularności. To imię dla obywatelki świata. W dobie emigracji, podróży i globalnych korporacji rodzice szukają imion, które nie będą łamaczem językowym dla obcokrajowców. Mia brzmi tak samo dobrze w Warszawie, Londynie, Rzymie czy Nowym Jorku. Jest krótkie, łatwe do zapisania i nie posiada naszych charakterystycznych „ogonków”, co dla wielu jest ogromną zaletą. To imię-klucz, które otwiera wiele drzwi, nie niosąc ze sobą bagażu trudnej wymowy. Czy mroczne znaczenie powinno nas odstraszać? Moim zdaniem − absolutnie nie. Imię to tylko drogowskaz, a nie wyrok. Znając jednak jego historię, możemy patrzeć na naszą małą Mię z większym zrozumieniem, gdy po raz setny powie „nie” lub gdy z uporem godnym lepszej sprawy będzie dążyć do celu. Może właśnie tej kropli goryczy i buntu potrzebuje dzisiejsze pokolenie dziewczynek, by wyrosnąć na silne i niezależne kobiety? Wybór imienia to pierwsza opowieść, jaką fundujemy dziecku. Mia to kobieta, która kocha mocno, ale potrafi też zawalczyć o siebie. I choć jej korzenie mogą wydawać się trudne, to przecież najpiękniejsze kwiaty często rosną na najbardziej wymagającym gruncie. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
To już przegięcie: to imię dla dziewczynki wciąż się spotyka w 2026, a przecież to nazwa sera
Rzadkie imiona żeńskie w Polsce potrafią zaskoczyć. Z danych rejestru PESEL wynika, że część imion nosi zaledwie kilka kobiet, często maksymalnie 10 w całym kraju. Wśród nich są bardzo nietypowe propozycje.
Jest jedno imię, które brzmi jak wyjęte z dawnych opowieści, a jednak nadal figuruje w rejestrze PESEL. Chodzi o Gołdę − to jedna z tych propozycji imion dla dziewczynki, które w Polsce nosi zaledwie kilka osób. Dla wielu rodziców to właśnie taki detal robi różnicę: imię rozpoznawalne, ale niemal niespotykane na placach zabaw czy w szkolnym dzienniku. Gołda wraca w rozmowach rodziców, choć wciąż to imię rzadkie Warto też zauważyć, że Gołda nie jest „modną nowinką” − ma wyraźne historyczne i kulturowe korzenie. Wywodzi się z języka jidysz, w którym słowo oznacza „złoto”. Jest to odpowiednik germańskich imion takich jak Aurelia czy Chrysta (również odnoszących się do złota i blasku). Jeśli więc ktoś szuka imienia z charakterem, a jednocześnie nie chce iść w stronę zupełnie fantazyjnych zlepków liter, ta propozycja może zwrócić uwagę. Jednocześnie jej rzadkość oznacza coś bardzo praktycznego: ogromna szansa, że w grupie czy klasie nie będzie drugiej osoby o tym samym imieniu. Szakira i Merida pokazują, jak daleko sięgają dziś inspiracje Na liście najrzadszych imion pojawiają się też te kojarzone zupełnie inaczej niż Gołda. Szakira to przykład imienia związanego z popkulturą, choć w polskich realiach pozostaje ono wyborem niszowym. Podobnie Merida, przywołująca skojarzenia z bohaterką animacji, funkcjonuje w rejestrach, choć spotkanie dziewczynki o tym imieniu wciąż należy do rzadkości. Dla rodziców to może być ciekawa wskazówka: widać, że nietypowe imiona nie muszą pochodzić wyłącznie z rodzinnych historii czy tradycji regionalnych. Coraz częściej inspiracje są międzynarodowe i mocno współczesne. Z drugiej strony taka decyzja zwykle wymaga chwili namysłu − choćby pod kątem wymowy, zapisu i tego, jak imię „pracuje” w codziennych sytuacjach: w przedszkolu, w dokumentach, w rozmowach z rówieśnikami. Staropolskie formy znów przyciągają uwagę, choć wciąż są na marginesie W zestawieniu rzadkich imion żeńskich widać też wyraźny ślad dawnych, staropolskich form. Domasława, Chwalimira czy Rościsława brzmią jak żywcem wyjęte z kronik, a jednak przetrwały w rejestrach. To propozycje, które często podobają się rodzicom szukającym imienia „z historią” i wyrazistą konstrukcją, nawet jeśli dziś są absolutną rzadkością. Obok nich pojawiają się żeńskie odpowiedniki imion męskich, które praktycznie nie funkcjonują w codziennym użyciu, takie jak Błażeja czy Cypriana. Z perspektywy rodziny to zwykle wybór wynikający z chęci podkreślenia tradycji albo przeciwnie − wyróżnienia dziecka imieniem, które nie zniknie w tłumie. W obu przypadkach wspólny mianownik pozostaje ten sam: to imiona skrajnie rzadkie. Dane z rejestru PESEL przypominają o czymś ważnym: moda na oryginalne i unikatowe imiona wraca, a rodzice coraz częściej rozglądają się poza utartymi schematami. Jeśli jesteście na etapie wyboru imienia, taka lista może pomóc uporządkować myślenie − czy bliżej wam do propozycji z historią, jak Gołda, czy do brzmień zapożyczonych z innych kultur i języków. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
To imię dla chłopca bije rekordy w Polsce. Rodzice myślą, że jest niewinne, a przynosi pecha
Wydaje się solidne, tradycyjne i bije rekordy popularności w urzędach stanu cywilnego, ale jego starożytne znaczenie może wprawić w osłupienie. Dowiedz się, dlaczego to uwielbiane przez Polaków imię niesie ze sobą trudną energię walki i co tak naprawdę fundujesz dziecku, wybierając ten klasyk.
Są takie imiona, które w polskim krajobrazie wydają się niemal przeźroczyste − tak bardzo wrosły w naszą codzienność, że rzadko zatrzymujemy się, by zgłębić ich prawdziwą naturę. Na szczytach rankingów od dekad niezmiennie utrzymuje się jeden faworyt. Jakub. Brzmi solidnie, tradycyjnie i budzi zaufanie, prawda? Rodzice wybierają je masowo, wierząc, że dają dziecku bezpieczną przystań i imię, które nigdy nie wyjdzie z mody. Jednak gdy zagłębimy się w starożytne archiwa i etymologiczne korzenie tego biblijnego giganta, okaże się, że pod płaszczem niewinności kryje się historia pełna podstępów, walki i energii, która w wielu kulturach była utożsamiana z życiowym pechem lub przynajmniej trudnym losem. Biblijny „ten, który chwyta za piętę” − historia wielkiego fortelu Zrozumienie fenomenu Jakuba wymaga cofnięcia się do źródeł języka hebrajskiego, gdzie imię Ja'aqob ma bardzo dosłowne i nieco kontrowersyjne znaczenie. Wywodzi się ono od słowa aqeb, co oznacza piętę. Biblijna opowieść mówi, że Jakub urodził się jako drugi z bliźniaków, trzymając swojego brata Ezawa za piętę, jakby już w łonie matki próbował go wyprzedzić, zatrzymać, a może nawet oszukać przeznaczenie. To właśnie stąd wzięła się interpretacja imienia jako „tego, który depcze po piętach” lub, co bardziej dosadne, „tego, który oszukuje”. W tradycji biblijnej Jakub rzeczywiście nie był postacią kryształową. Wykorzystał głód brata, by odkupić od niego przywilej pierworodztwa za przysłowiową miskę soczewicy, a później, za namową matki, podstępem wyłudził błogosławieństwo od niewidomego ojca. Choć ostatecznie Jakub stał się patriarchą i ojcem narodów, jego imię na wieki zostało naznaczone energią walki o swoje za wszelką cenę. Dla wielu badaczy symboli, nadanie dziecku imienia o takim rodowodzie to nieświadome obarczenie go koniecznością wiecznego przepychania się przez życie. To energia walki, która choć może prowadzić do sukcesu, rzadko bywa synonimem spokoju i harmonii. Jakub w polskich rankingach − dlaczego ignorujemy mroczną etymologię? Zastanawiające jest to, jak bardzo współcześni rodzice odcięli się od znaczenia imion na rzecz ich brzmienia. Jakub w Polsce to synonim sukcesu − imię noszone przez królów, świętych i współczesnych liderów opinii. W samym tylko ostatnim dziesięcioleciu rodzice nadali je tysiącom chłopców, często nie zdając sobie sprawy, że w dawnych wierzeniach imię „oszusta” lub „tego, który podstępem zajmuje miejsce innego”, było uznawane za ryzykowne. W niektórych kręgach ezoterycznych uważa się, że imiona o tak silnym, konfliktowym ładunku etymologicznym mogą przyciągać do życia dziecka sytuacje wymagające ciągłej rywalizacji i udowadniania swojej wartości. Czy to oznacza pecha? W tradycyjnym rozumieniu − być może nie. Jednak psychologia imion sugeruje, że archetyp, który za nimi stoi, podświadomie kształtuje oczekiwania otoczenia i samego właściciela imienia. Jakub to imię ciężkie, nasycone ambicją, ale i trudnymi wyborami moralnymi. Rodzice, widząc w Jakubie uroczego Kubusia, rzadko myślą o tym, że ich syn być może będzie musiał mierzyć się z dziedzictwem postaci, która walczyła z aniołem, by odmienić swój los. To historia transformacji, która zawsze zaczyna się od błędu i znoju. Siła tradycji kontra ukryte znaczenie − jak mądrze wybrać imię dla syna? Mimo kontrowersyjnej etymologii, Jakub pozostaje imieniem o ogromnej sile. Przetrwało tysiąclecia, nie tracąc na atrakcyjności, co również o czymś świadczy. Warto jednak, by rodzice decydujący się na ten wybór, robili to z pełną świadomością. Wybierając Jakuba, wybierasz imię człowieka czynu, kogoś, kto nie boi się brać losu w swoje ręce, nawet jeśli wiąże się to z ryzykiem. To nie jest imię dla kogoś, kto ma iść przez życie lekko i bezrefleksyjnie. Zobacz też: To najdłuższe imię w Polsce jest piękne, ale rodzice się go boją. Od 20 lat nie nazwano tak żadnej dziewczynki
Jest 1 imię, które noszą genialne dzieci. Rodzice nie wiedzą, że kształtuje przyszłość
To imię dla chłopca jest w Polsce w ścisłej czołówce, a w 2025 roku otrzymało je aż ponad 5 tys. dzieci. Okazuje się, że często noszą je... geniusze.
Imię Jan niezmiennie jest na topie − i w Polsce, i na świecie. I nic dziwnego! Analiza portalu genealogicznego Moose Roots, który miał prześledzić blisko 15 tysięcy imion noszonych przez osoby określane jako „geniusze” (noblistów, pisarzy, artystów, naukowców, wynalazców), wskazała około 20 imion szczególnie często pojawiających się wśród wybitnych postaci. Na szczycie męskiej listy znalazł się właśnie Jan. W Polsce to imię od lat trzyma się ścisłej czołówki. Jan w Polsce nie odpuszcza, a liczby mówią same za siebie To jeden z tych wyborów, które rzadko budzą zdziwienie w rodzinie. Jan to imię krótkie, dźwięczne i łatwe do zapamiętania, dlatego dobrze używa się go w codziennych sytuacjach: w przedszkolnej szatni, na boisku czy w szkolnym dzienniku. O popularności świadczą też twarde dane. W 2025 roku imię Jan nadano ponad 5 tysiącom dzieci − to obecnie trzecie z najczęściej wybieranych imion dla chłopców. To pokazuje, że mimo zmieniających się trendów wielu rodziców nadal wybiera klasykę, która nie starzeje się po kilku sezonach. Skąd wziął się Jan i co właściwie znaczy? Za prostą formą stoi długa historia. Imię Jan ma korzenie hebrajskie: „Jehu” oznacza „Jahwe”, a „channah” – „łaska”. W wolnym tłumaczeniu pełne imię znaczy więc „Bóg jest łaskawy”. Dla części rodziców to ważny trop, zwłaszcza jeśli imię ma nieść też konkretny sens, a nie tylko ładne brzmienie. W Polsce Jan jest obecny od średniowiecza, a pierwsze zapisy dotyczące tego imienia pochodzą z 1012 roku. Warto też pamiętać o jego międzynarodowych odpowiednikach, bo to imię łatwo „podróżuje” między językami: John, Jean, Giovanni, Juan czy Ivan. Dla rodzin, które funkcjonują dwujęzycznie albo planują życie za granicą, taki detal potrafi mieć znaczenie. Wybitni Janowie: od królów po twórców, których zna każde dziecko Przy wyborze imienia wielu rodziców lubi sprawdzić, jakie skojarzenia niesie ono w kulturze. Jan ma ich naprawdę sporo, i to z różnych światów. W historii Polski pojawiają się m.in. władcy: Jan I Olbracht, Jan II Kazimierz oraz Jan III Sobieski. W kulturze i sztuce lista jest równie mocna: Jan Kochanowski czy Jan Matejko. A jeśli w domu są dzieci w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym, prędzej czy później pojawi się Jan Brzechwa. Są też przykłady ze świata: Jan Sebastian Bach oraz Jean‑Paul Sartre. Taki przekrój sprawia, że imię Jan kojarzy się nie tylko z tradycją, ale też z realnym śladem w historii i kulturze. Imieniny i zdrobnienia, czyli jak Jan brzmi na co dzień Rodzicom często zależy na tym, by imię miało też „miękką” wersję na rodzinne sytuacje. Imię Jan jest krótkie, ale wcale nie skazane na formalny ton. Najpopularniejsze zdrobnienia to Janek, Jaś i Jasiek. W użyciu są też m.in.: Jasiu, Jaśko, Janik, Janko, Jasio, Jasiulek oraz Janosik. Imieniny Jana wypadają w kalendarzu prawie 100 razy, bo imię ma wielu patronów. Najpopularniejszą datą jest 24 czerwca, czyli święto narodzin Jana Chrzciciela. Źródło: mamotoja.pl, gov.pl, wlrfm.com Zobacz też: Niepokojący trend w żłobkach i przedszkolach. Ta lista to dowód, że nikt nie myśli o dzieciach
To najdłuższe imię w Polsce jest piękne, ale rodzice się go boją. Od 20 lat nie nazwano tak żadnej dziewczynki
Ma 13 liter, brzmi jak z rycerskiej legendy i... nikt nie chce go nadać swojemu dziecku. Poznaj najdłuższe żeńskie imię w Polsce, które stało się językowym unikatem, ponieważ od 20 lat nie nazwano tak ani jednej dziewczynki.
Przeżyłam erę Dżesik i Brajanów, obserwowałam wielki powrót do tradycji w postaci Antosiów i Janów, a nawet zachwycałam się modą na imiona inspirowane naturą. Jednak ostatnio trafiłam na coś, co sprawiło, że niemal upuściłam filiżankę z kawą. Wśród tysięcy imion, które nadajemy naszym dzieciom, istnieje jedno, które jest rekordowe pod względem długości, brzmi jak żywcem wyjęte z rycerskiej legendy, a mimo to... nikt go nie chce. Mowa o Krzysztosławie. To najdłuższe żeńskie imię w Polsce, które od ponad dwudziestu lat nie pojawiło się w żadnym akcie urodzenia. Zapomniana perła polszczyzny czy językowy łamaniec? Kiedy po raz pierwszy wypowiedziałam to imię na głos, poczułam jego niezwykły ciężar i godność. Krzysztosława to imię staropolskie, złożone z dwóch członów: Krzyszto- (odnoszącego się do Chrystusa) oraz -sława (oznaczającego sławę). To żeńska forma Krzysztofa. Choć brzmi skomplikowanie, ma w sobie pewną nieoczywistą magię i siłę, której próżno szukać w krótkich, nowoczesnych imionach. Ale bądźmy szczerzy − w dzisiejszym świecie Krzysztosława wydaje się rodzicom wyborem zbyt ekstremalnym. Dziadkowie pewnie załamaliby ręce, myśląc o nauce podpisywania się w pierwszej klasie, a rówieśnicy na placu zabaw pewnie szybko skracaliby je do Krzyszty czy Sławki. To imię wymaga odwagi. Odwagi, by iść pod prąd modzie na minimalizm i by dać dziecku imię, które jest jak manifest − niezależne, dumne i niemożliwe do przeoczenia. Od dwudziestu lat jednak żaden rodzic w Polsce nie odważył się na ten krok. Krzysztosława stała się „imieniem widmo”, które figuruje w rejestrach, ale nie ma już swojej żywej reprezentantki wśród najmłodszego pokolenia. Praktyczność kontra tradycja, czyli dlaczego wygrywa Maja i Zuzia Jako mamy często kierujemy się przy wyborze po prostu wygodą. Imię ma być łatwe do wymówienia, dobrze komponować się z nazwiskiem i nie sprawiać problemów za granicą. Krzysztosława oblewa wszystkie te testy. Wyobraźcie sobie rezerwację biletów lotniczych albo próbę przedstawienia się na międzynarodowej wymianie studenckiej. „Krzysz-to-sła-wa” − to dla obcokrajowca prawdziwy tor przeszkód. I choć my, Polacy, uwielbiamy naszą historię, to w codziennym życiu wybieramy prostotę. Jednak czy w tym dążeniu do unifikacji nie tracimy czegoś cennego? Krzysztosława to nie tylko imię, to kawałek naszej tożsamości językowej, który powoli wyparowuje. Kiedy patrzę na listę imion nadawanych w ostatnich latach, widzę Maje, Zuzanny i Laury. Są piękne, ale bywają anonimowe. Krzysztosława z kolei gwarantuje jedno: nigdy, przenigdy nie zostaniesz pomylona z nikim innym. To imię dla dziewczynki, która od progu ma zapowiadać swoją obecność, dla małej liderki, która nie boi się wyzwań. Może właśnie dlatego rodzice go unikają? Boimy się, że tak ciężkie imię przytłoczy delikatną istotę? Czy Krzysztosława ma szansę na wielki powrót? Patrząc na cykliczność mód, nie zdziwiłabym się, gdyby za kilka lat, gdy nasycimy się już krótkimi imionami, nastąpił zwrot ku gigantom. Widzimy już powolny powrót imion takich jak Stanisława czy Bronisława − dlaczego więc nie Krzysztosława? To imię jest jak vintage'owa sukienka z szafy prababci: na początku wydaje się dziwna, ale po odpowiednim wystylizowaniu staje się najmodniejszym elementem garderoby. Być może gdzieś w Polsce żyje para, która szuka czegoś absolutnie unikatowego. Może ktoś, czytając ten tekst, pomyśli: „Właściwie... to brzmi dumnie”. Jeśli tak, gratuluję odwagi. Bylibyście pierwszymi rodzicami od dwóch dekad, którzy przywróciliby polszczyźnie ten trzynastoliterowy klejnot. A mała Krzysztosława? Na pewno wyrosłaby na kobietę, która wie, że jej imię, tak jak ona sama, nie ma granic. Bo w świecie pełnym kopii bycie oryginałem to wielka siła. Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
1 kpiące słowo, którym Polacy uwielbiają nazywać dzieci. To gorsze niż „bąbelek”
Były czasy „słodziaków”, „szkrabów” i „pociech” – słów tak przesłodzonych, że niemal lepkich od nadmiaru cukru. Potem nastała era „bąbelka”, który początkowo bawił, by szybko stać się ironicznym symbolem roszczeniowości. Ale to, co dzieje się w naszym języku ostatnio, sprawia, że po prostu czuję smutek.
Jest jedno słowo, które stało się absolutnym hitem forów, grup na Facebooku, a nawet codziennych rozmów przy kawie. Słowo, które w mojej opinii jest znacznie gorsze, bardziej odzierające z godności i po prostu brzydsze niż nieszczęsny „bąbelek”. Chodzi o kaszojada. Kaszojad, czyli jak odebrać dziecku ludzką twarz jednym słowem Przyznaję, kiedy usłyszałam to określenie po raz pierwszy, pomyślałam: „Cóż, może i zabawne, takie dosadne”. Ale im częściej je słyszę, tym bardziej czuję narastający opór. Kaszojad nie jest czuły. Nie jest nawet neutralny. To słowo, które sprowadza małego człowieka, z jego całą złożonością, emocjami i potrzebami, do jednej, czysto biologicznej czynności: konsumpcji papki. To określenie, które dystansuje, stawia barierę, a przede wszystkim − uprzedmiotawia. Dlaczego tak chętnie po nie sięgamy? Może dlatego, że w dzisiejszym świecie, nastawionym na perfekcję, ciszę w restauracjach i idealnie czyste tapicerki w samochodach, dziecko stało się zakłócaczem. Nazwanie go kaszojadem pozwala nam zdeprecjonować ten chaos, który wnosi maluch. To mechanizm obronny: jeśli nazwę go czymś zabawnym i lekko pogardliwym, jego płacz w samolocie czy rozlany sok na dywanie będzie mniej ludzki, a więc łatwiejszy do zniesienia lub... do wyśmiania. Ale czy naprawdę chcemy żyć w społeczeństwie, które na najmłodszych patrzy przez pryzmat kpiarskiego epitetu? Gó**iaki i bachory − mroczny słownik współczesnej niechęci Niestety, kaszojad to tylko wierzchołek góry lodowej. Wystarczy zajrzeć do sekcji komentarzy pod dowolnym artykułem o wakacjach z dziećmi czy nowym placu zabaw. Język nienawiści (tak, nie boję się tego określenia) wobec dzieci kwitnie w najlepsze. Słowo „gó**iak” stało się niemal standardem w niektórych kręgach internetu. To słowo-wytrych, które ma zamknąć usta każdemu, kto odważy się wspomnieć o prawach dziecka w przestrzeni publicznej. Zastanawiam się, skąd w nas tyle jadu? Skąd ta nagła moda na bycie child-free nie w sensie wyboru życiowego (który szanuję!), ale w sensie agresywnego wykluczania dzieci z życia społecznego? Słyszymy o strefach wolnych od dzieci, o hotelach tylko dla dorosłych, o restauracjach, w których wózek jest traktowany jak persona non grata. Określenia takie jak bachory, bachorstwo czy szczyle wracają do łask, a my jako dorośli chyba zapominamy, że sami kiedyś siorbaliśmy zupę i płakaliśmy w najmniej odpowiednich momentach. Ta werbalna agresja to nic innego jak manifestacja naszej niecierpliwości i braku empatii wobec tych, którzy są najbardziej bezbronni i którzy dopiero uczą się, jak funkcjonować w świecie. Czy w Polsce naprawdę nie lubimy dzieci? Czas na rachunek sumienia Patrząc na to, jak chętnie Polacy używają pejoratywnych określeń wobec dzieci, trudno nie zadać sobie pytania o naszą narodową kondycję emocjonalną. Czy to możliwe, że pod płaszczem rodzinnych wartości, o których tak wiele się mówi, kryje się głęboka niechęć do autentyczności dziecka? Dziecko w Polsce ma być ciche, czyste i najlepiej niewidoczne. Ma nie przeszkadzać w zakupach, nie krzyczeć w parku i nie brudzić ubrań. Kiedy nie spełnia tych wyśrubowanych norm, staje się kaszojadem lub gó**iakiem. Język kształtuje rzeczywistość. Jeśli będziemy nazywać dzieci w ten sposób, przestaniemy widzieć w nich osoby. Przestaniemy reagować na ich krzywdę, przestaniemy wspierać rodziców w trudnych momentach, a zaczniemy jedynie przewracać oczami na widok kolejnej „madki z bąbelkiem”. To droga donikąd. Czas na chwilę refleksji: czy te słówka nie są przypadkiem trucizną, która powoli niszczy w nas resztki wyrozumiałości? Może warto wrócić do słowa dziecko? Ono ma w sobie godność, spokój i przypomina nam o tym, że każdy z nas nosi w sobie tę samą wrażliwość, którą dziś tak chętnie wyśmiewamy. Następnym razem, gdy na końcu języka będziesz mieć kaszojada, ugryź się w niego i pomyśl o małym człowieku, który po prostu chce być częścią naszego świata. Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
Najkrótsze imię w Polsce jako jedyne w rejestrze PESEL składa się z jednej litery. Według danych w całym kraju noszą je tylko dwie kobiety. Rodziców stawiających na oryginalność zainteresują też pewnie dwuliterowe perełki, takie jak „Ni”, „Yi” czy „An” – nadal rzadkie, ale już liczniejsze.
W rejestrze PESEL znajduje się imię, które wygląda bardziej jak inicjał niż pełne imię: „E”. To absolutny rekord minimalizmu wśród żeńskich imion odnotowanych w Polsce. Co ważne, to także jedyny przypadek imienia złożonego z jednej litery, jaki w ogóle pojawia się w danych. Jedna litera w dokumentach i w codziennym życiu: rekord, który zaskakuje Skala jest mikroskopijna: imię „E” noszą w Polsce tylko dwie kobiety. To sprawia, że imię to trafia jednocześnie do kategorii najkrótszych i najrzadszych. Dla wielu rodziców, którzy są na etapie wybierania imienia dla dziecka, takie liczby bywają ciekawą wskazówką: rzadkość może kusić, ale potrafi też oznaczać częstsze literowanie w urzędach czy tłumaczenie pisowni w szkole. Dwuliterowe imiona: mało ich, ale widać różnorodność Tuż za rekordzistką pojawia się grupa imion dwuliterowych. Nadal mówimy o rzadkości, ale skala jest już wyraźnie większa. Wśród przykładów z rejestru są m.in.: Le (17 osób), An (24 osoby) i Bo (18 osób). Najliczniej reprezentowane w tej kategorii jest Ni, które nosi 156 kobiet. Pełna lista najkrótszych dwuliterowych imion żeńskich z rejestru PESEL wraz z liczbą osób wygląda następująco: Yi – 62 osoby Le – 17 osób An – 24 osoby Ya – 8 osób Bo – 18 osób Ni – 156 osób Jo – 12 osób Le – 7 osób To – 3 osoby Ru – 6 osób In – 4 osoby Se – 3 osoby Da, Be, Ge, Ku, Ái, Ly – po 2 osoby Jeśli w domu trwa burza mózgów na temat imienia dla córki, takie zestawienie może pomóc złapać dystans. Czasem szukamy czegoś krótkiego i łatwego do zapisania w zeszycie czy dokumentach. Te imiona pokazują jednak, że krótkie nie zawsze oznacza popularne albo oczywiste. Skąd biorą się tak krótkie imiona i nietypowe znaki? W rejestrze widać, że wiele z najkrótszych imion ma korzenie zagraniczne. Często łączą się z kierunkami azjatyckimi albo z pisownią, w której pojawiają się znaki charakterystyczne dla innych języków. Ich obecność w Polsce jest wiązana z migracjami oraz indywidualnymi decyzjami rodziców. Dla rodzin, które żyją między kulturami lub chcą zachować element tożsamości, krótkie imię może być po prostu naturalnym wyborem. W praktyce warto pamiętać też o codzienności: jak imię będzie brzmiało w polskiej wymowie, czy da się je bezproblemowo zapisać i odczytać, i czy dziecku będzie z nim po prostu wygodnie na co dzień. Zobacz też: To śliczne imię robi furorę: rodzice nazywają dziewczynki jak napój. Eksperci ostrzegają: może rodzić problemy