Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-13T10:38:41.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Podrzucanie dzieci znajomym w wakacje. „Wyprosiłam córkę sąsiadki, bo pchała się nawet na kolację”
items: „To miały być włoskie wakacje życia i urlop od dzieci. Gdy mąż zamiast zabytków zaczął podziwiać wdzięki animatorki, odpłaciłam mu z nawiązką”
items: Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
items: Córka sąsiadów przesiaduje u niej całe dnie. „O 20 łaskawie przychodzi ojciec, mówiąc: ‘Jutro znów przyjdziesz’”
items: „Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
items: Matka: „Zapytałam 8-letnią córkę sąsiadki, dlaczego przychodzi do nas codziennie o 12. Odpowiedź mnie osłabiła”
items: „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
items: „Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
items: Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
items: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
items: „Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
items: „Mieszkanie z dzieckiem u teściów było wygodne, dopóki nie zaniemogli. Kiedy jednak teść przestał kuleć, nabrałam podejrzeń”
items: „Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
items: „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
items: „To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
items: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
items: „Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
items: ,,Czas to miłość” Kiedy rodzicielstwo staje się projektem
items: „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
items: Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
items: „Adam wyskoczył tylko po pieluchy, a zniknął na 2 lata. Popłakałam się, gdy zobaczyłam go w parku z innym dzieckiem”
items: „Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
items: „Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
items: „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
items: „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”

Podrzucanie dzieci znajomym w wakacje. „Wyprosiłam córkę sąsiadki, bo pchała się nawet na kolację”
type: item
date: 2026-07-13T10:15:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: opieka nad dzieckiem
description: Sytuacja z 8-letnią córką Łucją ciągnęła się od dobrych trzech tygodni. Na początku człowiek podchodził do tego po ludzku. Dziewczynka pukała po obiedzie, żeby pobawić się z Bartkiem. Wiadomo, wakacje są, dzieciaki się nudzą w bloku, niech spędzają czas razem.
encoded: Szybko jednak ta niewinna zabawa przerodziła się w regularne wykorzystywanie mojej dobroci. Łucja zaczęła zjawiać się u nas coraz wcześniej, potrafiła zapukać już o godzinie 10:00 rano, kiedy ja jeszcze biegałam w piżamie i próbowałam ogarnąć dom przed pracą zdalną. Wchodziła jak do siebie, siadała na kanapie i czekała na rozrywki. Darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje − gdzie są granice sąsiedzkiej pomocy? Jej mama, Paulina, pracowała w systemie zmianowym, więc kiedy miała wolne, potrafiła ostentacyjnie wysłać małą do nas na cały dzień, żeby sama mogła odsypiać albo robić zakupy. Ani razu nie zadzwoniła, nie zapytała, czy Łucja nie robi kłopotu, nie przyniosła nawet paczki paluszków w podziękowaniu. Bezczelnie uznała, że darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje po prostu jej się należy, skoro ja i tak siedzę w domu z moim synem. Zaczęłam czuć się jak instytucja charytatywna. Musiałam organizować małej czas, pilnować, żeby dzieciaki nie rozniosły mieszkania, a na dodatek karmić dodatkową buzię. Dziewczynka zjadała u nas drugie śniadanie, podjadała owoce, piła soki, a jej matka nawet słowem nie pisnęła o żadnych kosztach. Brak wychowania u dzieci i rodziców Prawdziwe apogeum tej bezczelności nastąpiło wczoraj wieczorem. Była już godzina 19:30, mój mąż wrócił zmęczony z biura, a ja przygotowałam dla naszej trójki zapiekanki. Łucja siedziała u nas od samego rana, czyli dobre dziewięć godzin. Myślałam, że mała sama domyśli się, że pora wracać do domu, albo że jej mama wreszcie po nią przyjdzie. Nic z tych rzeczy. Kiedy postawiłam blachę z jedzeniem na stole, córka sąsiadki bez pytania wdrapała się na krzesło męża, złapała za widelec i zakomunikowała, że ona też jest głodna i zje z nami, bo jej mama powiedziała, że dzisiaj nie robi kolacji, bo nie chce jej się stać przy kuchni. W tym momencie po prostu zaniemówiłam i zbaraniałam. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy z czystej wściekłości. To nie jest kwestia żałowania dziecku jedzenia, ale totalnego braku wychowania i j…

dziecko-przy-stole-2-88d48c2.png
width: 1600
height: 1200

„To miały być włoskie wakacje życia i urlop od dzieci. Gdy mąż zamiast zabytków zaczął podziwiać wdzięki animatorki, odpłaciłam mu z nawiązką”
type: item
date: 2026-07-12T19:08:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: małżeństwo
subject: prawdziwe historie
description: O rzymskich wakacjach marzyłam od momentu, gdy jako nastolatka obejrzałam kultowy film z Audrey Hepburn. Przez dziesięć lat małżeństwa z Czarkiem zawsze brakowało nam czasu albo pieniędzy – najpierw odkładaliśmy na wkład własny, potem na świecie pojawił się nasz syn, Borys, rok później córka Blanka. W tym roku w końcu się udało. Kupiliśmy bilety, zarezerwowaliśmy uroczy hotel z basenem na obrzeżach Rzymu i spakowaliśmy walizki. Byłam pewna, że ten wyjazd na nowo rozpali w nas dawny ogień, a wspólne spacery po włoskich uliczkach zrekompensują miesiące rutyny. Niestety, mój mąż bardzo szybko znalazł sobie we Włoszech zupełnie inny obiekt do podziwiania, a moje romantyczne złudzenia pękły jak bańka mydlana.
encoded: Wszystko zaczęło się już drugiego dnia pobytu, kiedy po intensywnym zwiedzaniu Watykanu postanowiliśmy spędzić popołudnie przy hotelowym basenie. Rozłożyliśmy się z Czarkiem na leżakach, rozkoszując się czasem bez dzieci, które zostały z teściową. Włoski temperament i totalny brak taktu mojego męża Wtedy na scenę wkroczyła ekipa animacyjna, a wśród nich Francesca − młoda Włoszka z burzą ciemnych loków i uśmiechem, który potrafiłby roztopić lodowiec. Organizowała dla turystów aqua aerobik. Kiedy tylko zaczęła prowadzić zajęcia w wodzie, mój mąż dosłownie zamienił się w słup soli. Zapomniał o trzymanej w ręku książce, zapomniał o zimnej kawie, a jego wzrok przykleił się do skaczącej w rytm muzyki dziewczyny. Początkowo obracałam to w żart, myśląc, że to tylko chwilowe zawieszenie oka. Jednak gdy sytuacja powtarzała się każdego kolejnego dnia, a Czarek, zamiast planować wyjścia do muzeów, zastanawiał się, czy nie iść na popołudniowe tańce z panią animatorką, poczułam potworny, piekący żal. Szczytem wszystkiego był moment, gdy podczas kolacji, zamiast rozmawiać ze mną o planach na Forum Romanum, mąż ukradkiem próbował robić Francesce zdjęcia telefonem, udając, że fotografuje palmę. Wtedy coś we mnie pękło. Moja wściekłość wymieszała się z babską dumą i postanowiłam, że nie będę potulnie płakać w poduszkę. Zaplanowałam odwet, który miał mu uświadomić, co ryzykuje. Genialny plan zemsty nad basenem w Rzymie Następnego dnia rano, gdy Czarek jeszcze smacznie spał, wstałam wcześniej i starannie przygotowałam się do wyjścia na basen. Wyciągnęłam z dna walizki mój najlepszy, asymetryczny strój kąpielowy, który idealnie podkreślał sylwetkę, rozpuściłam włosy i postawiłam na pełną pewność siebie. Gdy przyszliśmy nad wodę, Francesca właśnie ogłaszała przez mikrofon turniej siatkówki plażowej dla rodziców. Czarek oczywiście od razu zaczął się zgłaszać, żeby tylko być blisko swojej idolki. Wtedy wkroczyłam do akcji. Zamiast siedzieć potulnie na leżaku z fochem na twarzy, z uśmiechem…

wloskie-wakacje-6bdf9b8.png
width: 1600
height: 1200

Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
type: item
date: 2026-07-12T13:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Współczesne nastolatki są pełne sprzeczności. Z jednej strony wielu rodziców widzi w nich zagubienie, nieporadność i potrzebę prowadzenia za rękę nawet w najprostszych sprawach. Z drugiej – trudno nie odnieść wrażenia, że jest w nich odrobina... cwaniactwa. Właśnie o tym jest historia, która podbiła Instagrama.
encoded: Filmik opublikowany przez amerykańską influencerkę i mamę trójki dzieci Meredith Masony, której profil @thats_inappropriate na Instagramie obserwuje ponad milion osób, wywołał wyjątkowo żywą dyskusję. Powód? Wielu rodziców miało wrażenie, że nie ogląda historii obcej rodziny, ale scenę wyjętą z własnego domu. Meredith opowiedziała o sytuacji z 17-letnią córką. Poprosiła ją o wyjęcie naczyń ze zmywarki. Dziewczyna wykonała zadanie, ale kiedy mama wróciła do domu, szybko zauważyła, że w szafkach znalazły się... brudne talerze i kubki. Jak opowiada Meredith: „Kiedy wróciła do domu, powiedziałam, że dziękuję, że wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, ale jednak muszę zapytać... Jak mogła nie zauważyć, że rozpakowuje brudne naczynia?”. Odpowiedź nastolatki była równie krótka, co zaskakująca: „Prosiłaś, żebym wypakowała zmywarkę, i dokładnie to zrobiłam”. Kiedy mama zaczęła dopytywać, córka wyjaśniła, że „robiła to o ósmej rano, była zmęczona i po prostu nie zwróciła uwagi”. Meredith odpowiedziała z humorem, że wystarczyło otworzyć oczy i spojrzeć na naczynia, by zorientować się, że są brudne. To jednak nie sama historia sprawiła, że nagranie zdobyło taką popularność. Pod rolką szybko pojawiły się setki komentarzy rodziców, którzy przyznawali, że ich nastolatki zachowują się niemal identycznie. Nieporadność czy spryt? To właśnie ten paradoks wydaje się dziś najbardziej charakterystyczny dla wielu nastolatków. Rodzice często mówią, że młodzi ludzie są mniej samodzielni niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Potrafią godzinami korzystać z telefonu, błyskawicznie odnajdują się w nowych aplikacjach, ale jednocześnie mają problem z wykonaniem prostych domowych obowiązków bez szczegółowej instrukcji. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że w podobnych sytuacjach pojawia się coś jeszcze. Dosłowne potraktowanie polecenia pozwala powiedzieć: „Przecież zrobiłem dokładnie to, o co prosiłaś”. Formalnie wszystko się zgadza. Efekt przestaje być najważniejs…

nastolatka-wypakowuje-zmywarke-88b6e8b.jpg
width: 1600
height: 1200

Córka sąsiadów przesiaduje u niej całe dnie. „O 20 łaskawie przychodzi ojciec, mówiąc: ‘Jutro znów przyjdziesz’”
type: item
date: 2026-07-12T11:33:53.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: opieka nad dzieckiem
description: Czasami granica między sąsiedzką uprzejmością a bezczelnym wykorzystywaniem cudzej dobroci zaciera się w najmniej oczekiwany sposób. Przekonała się o tym jedna z mam, której dom zamienił się w darmową świetlicę i całodzienny punkt opieki nad cudzym dzieckiem.
encoded: Wszystko zaczęło się od niewinnej dziecięcej znajomości, która szybko przerodziła się w trudny do zniesienia obowiązek. Czteroletni syn autorki poruszającego postu, który pojawił się na popularnej facebookowej grupie Mamy mamom, złapał świetny kontakt z pięcioletnią córką sąsiadów. To, co miało być radosną zabawą rówieśników na świeżym powietrzu, szybko jednak wymknęło się spod jakiejkolwiek kontroli dorosłych. Dziewczynka zaczęła przesiadywać w cudzym domu całe dnie, wchodząc na posesję zupełnie bez zapowiedzi i przede wszystkim bez wiedzy własnych opiekunów. Pięciolatka nauczyła się samodzielnie otwierać furtkę w ogrodzeniu dzielącym działki, stając się stałym gościem u sąsiadów. Kobieta pisząca o swoim problemie przyznała wprost, że czuje się tak, jakby nagle i bez własnej woli zyskała drugie dziecko, co zaczyna generować w niej ogromną frustrację i zmęczenie. Dziecko sąsiadów jako nieproszony gość Obecność małej sąsiadki nie ogranicza się bowiem wyłącznie do wspólnego biegania po podwórku czy dzielenia się zabawkami. Dziewczynka towarzyszy rodzinie podczas każdego posiłku, a gospodyni, kierowana zwykłym ludzkim odruchem i empatią, nie potrafi odmówić dziecku talerza ciepłej zupy czy drugiego dania. Sytuacja powtarza się każdego dnia, a najgorszy moment nadchodzi wieczorem. Dopiero w okolicach godziny 20 po córkę łaskawie zgłasza się ojciec, który zamiast przeprosić za kłopot i całodniowe obciążenie, na widok płaczącego dziecka rzuca lekkomyślnie, że jutro znowu będzie mogło przyjść. Taki brak wyobraźni i totalne ignorowanie komfortu sąsiadów pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest w niektórych ludziach roszczeniowość i wygodnictwo kosztem innych. Gorzkie żale i sąsiedzkie pretensje o szklankę wody Kiedy cierpliwość zorganizowanej i obciążonej własnymi obowiązkami mamy ostatecznie się wyczerpała, postanowiła ona porozmawiać z matką dziewczynki i wyznaczyć jasne granice. Efekt tej wymiany zdań okazał się jednak daleki od oczekiwanego, przynosząc jedynie potężne ro…

corka-sasiadow-5e2a57e.png
width: 1600
height: 1200

„Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
type: item
date: 2026-07-11T19:08:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: związek po porodzie
description: Każda kobieta, której partner nagle zaczyna spędzać wieczory poza domem, czuje ten sam lodowaty strach. Kiedy mój mąż od miesiąca w każdy wtorek i czwartek wracał przed północą, tłumacząc to „ważnym projektem”, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Gdy zdesperowana, z płaczącym niemowlakiem na ręku, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę dzieje się w jego biurze, byłam przygotowana na najgorsze. Prawda rozłożyła mnie na łopatki.
encoded: Wszystko zaczęło się kilka tygodni po tym, jak na świat przyszedł nasz synek, Julek. Opieka nad noworodkiem przerosła nas oboje. Kolki, nieprzespane noce i chroniczne zmęczenie sprawiły, że nasza małżeńska sielanka zamieniła się w poligon. I właśnie wtedy Filip zaczął znikać. „Znowu te nadgodziny, kochanie” − Przepraszam cię, skarbie, ale szef rzucił nas na głęboką wodę z nowym systemem dla banku. Muszę zostać po godzinach, bo inaczej zawalimy terminy − tłumaczył, unikając mojego wzroku, po czym pakował laptopa i wychodził. Z tygodnia na tydzień stawał się coraz bardziej milczący. Gdy wracał w nocy, brał tylko prysznic i kładł się spać, szczelnie pilnując swojego telefonu. Moje przyjaciółki nie miały wątpliwości. „Monika, otwórz oczy. Nadgodziny po narodzinach dziecka? Klasyka gatunku. On kogoś ma” − słyszałam w słuchawce. W miniony czwartek nie wytrzymałam. Julek płakał od trzech godzin, ja byłam na skraju załamania nerwowego, a telefon Filipa znowu milczał. Pod wpływem impulsu ubrałam małego, zapakowałam go do fotelika samochodowego i pojechałam pod szklany wieżowiec, w którym mieściła się firma mojego męża. Ciche biuro i zapalone światło Była godzina 21:30. Parking przed korporacją świecił pustkami. Ochroniarz w recepcji spojrzał na mnie ze współczuciem, gdy zobaczył zdesperowaną kobietę z niemowlakiem w nosidełku. − Dobry wieczór. Czy dział IT jeszcze pracuje? − zapytałam drżącym głosem. − Tak, pan Filip prosił, żeby nie wyłączać klimatyzacji na czwartym piętrze. Może pani wjechać − odpowiedział starszy pan. Serce waliło mi jak szalone. W windzie Julek na chwilę się uspokoił i zaczął ssać smoczek. Gdy drzwi się otworzyły, uderzyła mnie absolutna cisza panująca na piętrze. Wszystkie boksy pracownicze były ciemne. Światło paliło się tylko na samym końcu korytarza, w sali konferencyjnej. Zaczęłam iść tam na palcach, czując, jak łzy napływają mi do oczu. Byłam pewna, że za chwilę zobaczę go w dwuznacznej sytuacji z jakąś koleżanką z zespołu. Moje dłonie tak mocno za…

maz-zostawal-w-pracy-po-godzinach-05dc512.png
width: 1600
height: 1200

Matka: „Zapytałam 8-letnią córkę sąsiadki, dlaczego przychodzi do nas codziennie o 12. Odpowiedź mnie osłabiła”
type: item
date: 2026-07-11T08:35:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: obiad dla dziecka
description: Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo wciąż zbieram szczękę z podłogi po tym, co usłyszałam kilka dni temu od córki mojej sąsiadki z naprzeciwka. Muszę się tym z kimś podzielić, bo moje koleżanki twierdzą, że powinnam zrobić awanturę, a ja sama już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
encoded: Sytuacja jest absurdalna. Mam na imię Marlena, jestem mamą 7-letniego Antka i od roku mieszkamy na nowym osiedlu. Za ścianą mieszka Paulina z mężem i 8-letnią córką Lenką. Dziewczynka jest super − mądra, gadatliwa, bawi się z moim młodym na placu zabaw. No żyć nie umierać, sąsiedzka sielanka. Wszystko było super do momentu, gdy zaczęły się wakacje. Dziecko sąsiadki na obiedzie − dlaczego codziennie puka do moich drzwi? Nagle, od jakichś trzech tygodni, zaczął się dziwny rytuał. Codziennie, dosłownie równo z wybiciem godziny 12:00, rozlegał się dzwonek do drzwi. W progu stawała Lenka. Na początku myślałam, że to zwykłe dziecięce nudy. Wchodziła, bawili się z Antkiem, a że ja o tej porze zawsze podaję młodemu obiad, to z czystej gościnności proponowałam jej talerz zupy czy naleśnika. Dziewczynka nigdy nie odmawiała. Wsuwała wszystko, aż jej się uszy trzęsły, dziękowała i po godzinie wracała do siebie. Po dwóch tygodniach zaczęło mnie to jednak trochę zastanawiać. Rozumiem, raz czy dwa zjeść u kogoś, ale codziennie? Pomyślałam, że może u nich w domu się nie przelewa, albo Paulina ma jakiś ciężki czas w pracy. Zaczęłam mieć wyrzuty sumienia, że może powinnam jakoś pogadać z sąsiadką, zaoferować pomoc, bo przecież nikt nie wysyła dziecka do obcych ludzi na jedzenie bez ważnego powodu. Sekret małej Lenki W zeszły czwartek zrobiłam kopytka z sosem. Lenka znowu zapukała o 12:00. Usiadła przy stole, dostała swoją porcję i wcinała z takim zachwytem, jakby jadła w restauracji z gwiazdką Michelin. Pomyślałam, że to idealny moment, żeby podpytać ją delikatnie, o co tu właściwie chodzi. Nie chciałam wyjść na skąpiradło, któremu żal talerza klusek, ale ciekawość po prostu mnie zżerała od środka. Usiadłam obok niej, nalałam nam kompotu i zapytałam najbardziej ciepłym głosem, na jaki było mnie stać, dlaczego właściwie odwiedza nas codziennie dokładnie o tej samej porze. Pomyślałam, że może mama pracuje na nocki i odsypia, albo po prostu mała nie lubi siedzieć sama. Odpowiedź Lenki p…

obiad-dla-dzieci-sasiadow-46c0408.png
width: 1600
height: 1200

„Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
type: item
date: 2026-07-11T06:12:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: związek po porodzie
description: To nie była wielka miłość, ot, wakacyjna przygoda. Gdy okazało się, że jestem w ciąży, wzięliśmy ślub. Od początku nie układało nam się najlepiej, ale miałam nadzieję, że dziecko nas zbliży. Nic z tego. Z miesiąca na miesiąc było coraz gorzej…
encoded: Historia, jakich wiele. Ja świeżo po maturze, on właśnie obronił tytuł magistra. Lato, wakacje, zauroczenie. W końcu ciąża. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście, świat mi się zawalił Chciałam iść na studia weterynaryjne, a przypadkowa ciąża zniweczyła te plany. Grzesiek zachował się jak dżentelmen. – Wyjdź za mnie, Marta – zaproponował. – Zaopiekuję się tobą i dzieckiem. Nie chciałam. Przecież znałam tego faceta zaledwie kilka miesięcy! Moi rodzice nie pozostawili mi jednak wyboru. Myślałam, że chociaż matka zrozumie moją sytuację, a to właśnie ona najmocniej naciskała na małżeństwo. Ślub się odbył, zanim brzuch stał się na tyle duży, by wszem wobec zdradzać prawdziwy powód zamążpójścia. Wszystkie moje koleżanki dziwiły się tej decyzji, bo przecież znały moje wielkie plany na przyszłość. A tu taka niespodzianka… Żadnej się nie przyznałam. Po co? Wkrótce prawda i tak wyjdzie na jaw. – Zastanów się – powiedziała mi na tydzień przed ślubem Zosia, moja najlepsza przyjaciółka. – Czy to na pewno jest dobry pomysł? – Nie wiem – przyznałam. – Ale wyjdę za niego. No i wyszłam. A potem, cóż, proza życia Grzesiek zajął się rozkręcaniem biznesu, na którego pomysł wpadł jeszcze na studiach, ja siedziałam w domu. Ciąża przebiegała z komplikacjami i lekarz zabronił mi się przemęczać. Całe dnie spędzałam na czytaniu, oglądaniu telewizji i snuciu się po domu. Grześkowi się to nie podobało. – Mogłaś chociaż posprzątać – mówił. – Zamiast obijać się od świtu do nocy. Robiłam tyle, ile mogłam. Nawet zwykłe pranie mnie męczyło, a dłuższe stanie czy chodzenie przyprawiało o skurcz brzucha i łydek. Bałam się, że stracę dziecko. – Mógłbyś mi pomóc – wytykałam mu. – Ja pracuję. Utrzymuję dom i ciebie – rewanżował się. Zaciskałam więc zęby z nadzieją, że po porodzie wszystko się zmieni na lepsze. – Będziemy mieli syna! – zawołałam pewnego dnia po powrocie od lekarza. – Aha. – Myślałam, że się ucieszysz… – Tak, cieszę się. Potem wziął rachunek. – Mogłaś wybrać tańszego lekarza. – Co? – Tylko m…

ozenil-sie-ze-mna-przez-ciaze-8681cca.png
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
type: item
date: 2026-07-09T14:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: list do redakcji
subject: teściowa
subject: wakacje nad morzem
description: „Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
encoded: Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam …

dziadek-z-wnuczka-nad-morzem-0c5a67c.jpg
width: 1600
height: 1200

Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
type: item
date: 2026-07-09T13:15:31.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mama
subject: pieniądze
subject: ubrania
description: Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
encoded: Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kil…

matka-przeglada-dzieciece-ubrania-a5bc004.jpg
width: 1600
height: 1200

„Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
type: item
date: 2026-07-09T08:35:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: bałagan w pokoju
subject: samodzielność dziecka
subject: sprzątanie zabawek
subject: wychowanie
description: Co jakiś czas słyszy się o mamuśkach, które próbują zaistnieć w sieci, przyznając na TikToku czy Instagramie, że gdy ich dzieci nie chcą sprzątać, pakują wszystkie ich rzeczy do worków i wyrzucają. Te nieco łaskawsze chowają w garażu czy piwnicy, aż dziecko „nauczy się porządku”. Zdaniem psychologów to naprawdę kiepska metoda wychowawcza.
encoded: Taką metodę stosują nie tylko mamy z internetu. Pewnie wielu z nas ma w swoim otoczeniu matki, które właśnie w ten sposób postanowiły wychowywać swoje dzieci. Może pamiętasz to z własnego dzieciństwa? A może sama jesteś tą mamą? Problem w tym, że nawet jeśli przez chwilę w pokoju dziecka zapanuje porządek, to na dłuższą metę dziecko niczego się nie nauczy. A dodatkowo: relacja dzieckiem z rodzicem zacznie słabnąć. Wyrzucanie rzeczy dziecka niczego nie uczy Wyrzucanie zabawek czy osobistych rzeczy dziecka rzadko okazuje się dobrą metodą wychowawczą. Choć rodzicowi może się wydawać, że w ten sposób daje dziecku ważną lekcję odpowiedzialności, w praktyce dziecko najczęściej zapamiętuje poczucie straty i niesprawiedliwości. Nie uczy się, jak organizować swoją przestrzeń ani dlaczego warto o nią dbać – skupia się raczej na unikaniu kary. Zresztą, jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś wyrzucił Twój ulubiony kubek stojący na biurku albo sweter, który zamiast do szafy, trafił na oparcie krzesła? W przypadku kilkulatków warto pamiętać, że utrzymywanie porządku jest umiejętnością, której dopiero się uczą. Potrzebują prostych zasad, wsparcia i wspólnego sprzątania. Pomagają krótkie, codzienne rytuały, ograniczenie liczby zabawek na wierzchu oraz chwalenie za każdy przejaw samodzielności. Nastolatki z kolei potrzebują większej autonomii. Zamiast wkraczać do ich pokoju z workiem na rzeczy, lepiej wspólnie ustalić minimalne standardy dotyczące higieny i bezpieczeństwa oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania. Dobrze, aby były one przewidywalne i logicznie związane z problemem, a nie polegały na odbieraniu cennych przedmiotów. Co ważne, dziecko powinno czuć, że ma wpływ na ustalanie zasad, bo dzięki temu łatwiej mu będzie ich przestrzegać. Jak poradzić sobie z bałaganem w pokoju dziecka? Wielu rodziców wpada w pułapkę: proszą o sprzątanie, dziecko odmawia, rodzic się złości, pojawiają się groźby („wyrzucę te zabawki”, „nic ci już nie kupię”), a w efekcie wszyscy są sfrustrowani, ale pok…

balagan-w-pokoju-dziecka-f6fa900.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
type: item
date: 2026-07-09T06:12:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziecko w restauracji
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Piszę ten list z pokoju hotelowego, rycząc w poduszkę, podczas gdy mój mąż poszedł na samotny spacer, a nasz trzyletni syn w końcu zasnął po kolejnej potwornej awanturze. Jesteśmy na upragnionym, wyczekanym urlopie nad morzem, ale zamiast sielanki czuję, że jako matka poniosłam totalną porażkę wychowawczą.
encoded: Doszło do tego, że autentycznie nie mogę wyjść do żadnej knajpy, bo po prostu potwornie wstydzę się swojego własnego, rodzonego dziecka. Mój mały syn wrzeszczy wniebogłosy przy ludziach, rzuca makaronem i zamienia każdy posiłek w bitwę, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Koszmar w restauracji, czyli jak wygląda obiad z żywiołowym trzylatkiem Wszystko zaczyna się już w momencie, kiedy przekraczamy próg jakiejkolwiek restauracji, bo u mojego dziecka natychmiast włącza się jakiś bliżej nieokreślony tryb totalnej destrukcji. Nie ma mowy o spokojnym przejrzeniu karty czy zamówieniu chłodnego napoju, ponieważ mały od razu zaczyna wiercić się na krześle i piszczeć, że on chce stąd natychmiast wyjść. Kiedy kelner w końcu przynosi upragnione jedzenie, na stole rozpętuje się prawdziwe piekło, którego nie życzę żadnej, nawet najbardziej odpornej psychicznie mamie. Ostatnio w popularnej smażalni ryb syn dostał swój ulubiony makaron z sosem pomidorowym, ale zamiast włożyć go do buzi, postanowił sprawdzić, jak daleko ten makaron poleci. Wystarczyła sekunda mojej nieuwagi, a czerwone kluski wylądowały na śnieżnobiałej koszuli starszego pana siedzącego przy stoliku obok, a sos opryskał całe menu. Moje dziecko zaczyna histerycznie wrzeszczeć, kiedy próbuję mu zabrać talerz lub choćby spokojnie wytłumaczyć, że tak nie wolno robić, a cały lokal natychmiast zamiera i patrzy tylko na nas. Stasiek rzuca się na podłogę, bije rączkami w stół, a ja czuję, jak pot spływa mi po plecach i cała się trzęsę z bezsilności. To nie jest jednorazowy wybryk czy gorszy moment, bo scenariusz powtarza się w kółko, niezależnie od tego, czy idziemy na gofry, lody czy wykwintny obiad. Urlop stał się dla mnie ciągłym pasmem stresu, a jedzenie posiłków w miejscach publicznych kojarzy mi się wyłącznie z gigantycznym upokorzeniem i panicznym strachem. Karcące spojrzenia ludzi w kawiarniach są nie do wytrzymania Najgorsze w tym wszystkim nie jest jednak zachowanie mojego upartego synka, bo wiem, że…

dziecko-w-restauracji-41f7670.png
width: 1600
height: 1200

„Mieszkanie z dzieckiem u teściów było wygodne, dopóki nie zaniemogli. Kiedy jednak teść przestał kuleć, nabrałam podejrzeń”
type: item
date: 2026-07-08T19:08:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: z życia wzięte
description: Teściowie zaproponowali, byśmy wprowadzili się do nich na kilka miesięcy, na czas szukania większego mieszkania dla siebie i naszej małej Celinki. Przystaliśmy na to i wszystko było super. Dopóki nie podupadli na zdrowiu… A przynajmniej tak sądziliśmy.
encoded: Sprawa mieszkania nabrzmiała i pękła, kiedy nie wiem już który raz zostałam zmuszona do przeprowadzki. Dobrze mówię, zostałam, ja i tylko ja, sama jak palec, bo Sławek jak zwykle nie miał czasu, a Celinka, chociaż rwała się, by pomóc mamusi, była za mała na takie wyzwanie. – Mam tego serdecznie dość – awanturowałam się, kopiąc pudło, jedno z wielu zalegających w przedpokoju i utrudniających i tak już niełatwe życie. – Czego masz dość? – całkiem poważnie zainteresował się Sławek, na chwilę odrywając się od komputera. Kończył jakiś projekt i nie miał głowy do takich przyziemnych spraw jak przeprowadzka. – Wynajmowania mieszkań! – wrzasnęłam, wymierzając tekturze kolejnego kopa. Lepiej wyładować się na pudle niż na własnym mężu. – Kochanie, przecież nieraz o tym rozmawialiśmy – rzucił pobłażliwie Sławek, rozwścieczając mnie jeszcze bardziej. – Dokładnie siedem razy, przy każdej przeprowadzce – wycedziłam. – I wtedy zgodziłaś się ze mną, że tak jest dobrze. Nie stać nas na mieszkanie za gotówkę, a branie kredytu na trzydzieści lat oznacza konieczność spłaty koszmarnych odsetek. W sumie oddamy bankowi o wiele więcej, niż wzięliśmy, a tego nie chcemy, prawda? – Poparłaś moją koncepcję, by uzbierać co najmniej połowę potrzebnej kwoty, a tylko resztę pożyczyć z banku i szybko spłacić zadłużenie. – To było ponad dziesięć lat temu! Od tej pory przeprowadzaliśmy się siedem razy, urodziło nam się dziecko, a nasi znajomi od dawna mieszkają u siebie i nie muszą co dwa lata pakować całego życia do pudeł! – Nie moja wina, że oszczędzanie tak wolno nam idzie – naindyczył się Sławek. – A może moja?! Uważasz, że jestem rozrzutna? – Ja zarabiam, ty wydajesz. – Ja też zarabiam! Krzyczeliśmy na siebie jak nigdy przedtem, w ferworze kłótni nie zauważyliśmy Celinki, która przyszła zobaczyć, co się dzieje. Uderzyło mnie, że wygląda na zalęknioną. – Cicho, mała się boi – rzuciłam w stronę Sławka. – Nic dziwnego, bez przerwy krzyczysz – odgryzł się, obarczając mnie całą winą. Wzięłam córeczkę…

usmiechnieta-para-seniorow-30a2294.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
type: item
date: 2026-07-08T11:33:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: podział obowiązków
subject: prawdziwe historie
subject: związek po porodzie
description: Zaraz po wejściu do kuchni uderzył we mnie zapach świeżo parzonej kawy, a na blacie stał talerz z puszystymi naleśnikami, które usmażyłam jeszcze przed świtem. W pokoju obok czteroletni Szymon i półtoraroczna Oliwka właśnie toczyli głośną batalię o plastikowy traktor, a ich pisk rozchodził się echem po całym mieszkaniu. Otarłam pot z czoła, poprawiłam dres i spojrzałam na mojego męża, Mariusza. Siedział przy stole, ubrany w elegancką koszulę, i metodycznie układał w równy stosik swoje koszulki polo, pakując je do podróżnej walizki.
encoded: − Mariusz, ty tak na serio? − zapytałam, a mój głos zadrżał z bezsilności. − Zostawiasz mnie z tym wszystkim na bity tydzień? Samą? Mąż nawet nie podniósł wzroku znad zamka błyskawicznego walizki. Westchnął tylko ciężko, jakby to moja obecność była dla niego największym ciężarem. − Iga, błagam cię, nie zaczynaj znowu awantury − rzucił chłodno. − Mówiłem ci sto razy. W pracy mam potworny stres, a w domu nie mogę nawet minuty posiedzieć w ciszy. Te dzieci ciągle wrzeszczą, piszczą, czegoś chcą. Muszę po prostu wyjechać, wyciszyć się w jakimś hotelu, bo inaczej zwariuję. A ty... przecież ktoś musi z nimi zostać. Walizka w przedpokoju i lodowaty chłód w sercu Słuchałam go i miałam wrażenie, że za chwilę zemdleję z emocjonalnego przeładowania. Poczułam, jak w jednej sekundzie wzbiera we mnie fala potężnego, palącego żalu, który niemal odebrał mi mowę. − Ktoś musi z nimi zostać? − powtórzyłam, podnosząc głos, przez co dzieci w drugim pokoju na chwilę ucichły. − A ja? Ja nie jestem zmęczona? Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy! Piorę, gotuję, sprzątam, podstawiam ci wszystko pod nos, żebyś ty miał czas na swoją pracę, a ty mi mówisz, że musisz odpocząć od wrzasków? A moje starania? To wszystko jest dla ciebie niczym? Mariusz wstał, złapał za rączkę walizki i wyszedł do przedpokoju. Spojrzał na mnie z góry tym swoim spokojnym, denerwującym wzrokiem, który miał uciąć każdą dyskusję. − Robisz z igły widły. Przecież ty nie pracujesz zawodowo, siedzisz w domu, więc masz czas, żeby ogarnąć to w ciągu dnia. Ja zarabiam na ten dom i mam prawo do resetu. Wracam w przyszłą niedzielę. Pa, dzieciaki! − zawołał w stronę pokoju, po czym drzwi wejściowe zatrzasnęły się z głośnym hukiem. Zostałam sama na środku przedpokoju. Moje oczy zaszły łzami, a ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Spojrzałam na naleśniki w kuchni, na stertę prania czekającą na wyprasowanie i na Szymona, który właśnie wbiegł do korytarza z płaczem, bo Oliwka zabrała mu zabawkę. Wtedy w mojej głowie, za…

zmeczona-mama-9-754b544.png
width: 1600
height: 1200

„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
type: item
date: 2026-07-08T06:12:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: rodzina
subject: wychowanie
description: Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
encoded: Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała najwię…

atak-zlosci-u-dziecka-ccb562e.jpg
width: 1600
height: 1200

„To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
type: item
date: 2026-07-07T14:15:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ze łzami w oczach, bo chociaż od tamtych wydarzeń minęło już kilka dni, a mój synek bezpiecznie śpi teraz we własnym pokoju, to moje serce wciąż bije jak szalone na samą myśl o tym, co przeżyliśmy.
encoded: Mam na imię Natalia, mam 29 lat i trzy miesiące temu po raz pierwszy zostałam mamą. Na świat przyszedł nasz wyczekany, ukochany aniołek − mały Tymek. Razem z mężem, Pawłem, uznaliśmy, że początek lipca to idealny moment na nasz pierwszy wspólny wyjazd. Wybraliśmy Juratę na Półwyspie Helskim. Marzyły nam się spacery po molo, szum fal i budowanie pierwszych wspólnych wspomnień. Wszystko zapowiadało się cudownie, hotel był piękny, a pogoda dopisywała. Niestety, ta nasza upragniona sielanka w ułamku sekundy zamieniła się w najstraszniejszy horror, jakiego może doświadczyć jakikolwiek rodzic na tym świecie. To był trzeci dzień naszego pobytu. Tymek po całym dniu na plaży był potwornie zmęczony i zasnął w hotelowym łóżeczku turystycznym wyjątkowo wcześnie, bo już koło godziny dziewiętnastej. Paweł zaproponował, żebym została w pokoju i odpoczęła, a on skoczy na dół do hotelowego lobby, żeby odebrać od kuriera naszą paczkę ze specjalnym mlekiem modyfikowanym, które zamówiliśmy z dostawą do hotelu. Zgodziłam się, bo byłam wykończona. Po paru minutach poczułam, że muszę na chwilę pójść do łazienki, żeby przemyć twarz chłodną wodą. Drzwi do pokoju były zamknięte, w środku panował półmrok. Kiedy wyszłam z łazienki i podeszłam do łóżeczka, żeby poprawić małemu kocyk, zaniemówiłam. Łóżeczko było puste. Zaginione dziecko w hotelu − chwile potwornego strachu W ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy, a w gardle poczułam gigantyczną gulę, przez którą nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. Spojrzałam pod łóżko, za zasłony, otworzyłam szafę − mojego trzymiesięcznego, bezbronnego dziecka nigdzie nie było. Przecież taki maluch sam nie wstał i nie wyszedł z pokoju, ledwo co potrafił obrócić się na boczki. W mojej głowie momentalnie zaczęły kłębić się najstraszniejsze, czarne scenariusze. Pomyślałam o porwaniu, o kimś obcym, kto zakradł się do pokoju, kiedy ja byłam w łazience i puściłam wodę z kranu. Wybiegłam na korytarz w samych skarpetkach, krzycząc na całe gardło imię moje…

puste-lozeczko-fc38198.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
type: item
date: 2026-07-07T08:35:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nauczyciel
description: Uważam, że to, co dzieje się w naszym kraju z opieką nad dziećmi w okresie letnim, to jest jakiś ponury żart. Mam na imię Kinga, jestem pracującą mamą dwójki dzieciaków. Mamy początek lipca, a ja już jestem na skraju załamania. Codziennie rano budzę się z żołądkiem zawiązanym w supeł, kombinując, z kim dzisiaj zostawić dzieci, żeby móc pójść do biura i zarobić na chleb. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, że tysiące nauczycieli siedzą teraz w domach albo grzeją się na plażach, mając wolne przez okrągłe dwa miesiące.
encoded: Ja w swojej pracy mam marne 26 dni urlopu na cały rok. Mąż ma dokładnie tyle samo. Jak my, pracujący rodzice, mamy załatać dziurę trwającą ponad sześćdziesiąt dni? Przecież to jest logistyczny i finansowy koszmar. Państwo ma nas głęboko gdzieś, a szkoły zatrzaskują drzwi na cztery spusty pod koniec czerwca i radź sobie sam, człowieku. Praca nauczycieli w wakacje − dlaczego szkoły są zamknięte w lipcu? Większość moich znajomych z pracy ma ten sam problem. Babcie albo mieszkają na drugim końcu Polski, albo jeszcze same pracują i nie mają siły użerać się z dwójką energicznych maluchów. Prywatne półkolonie na naszym osiedlu kosztują tyle, że musiałabym oddać całą swoją miesięczną pensję, żeby zapisać tam oboje dzieci na zaledwie dwa tygodnie. A co z resztą wakacji? Przecież to jest jakiś absurd. Szkoły to wielkie, nowoczesne budynki z boiskami, placami zabaw i salami pełnymi zabawek. Stoją puste i niszczeją, podczas gdy rodzice dostają na głowę. Dlaczego system nie pozwala na to, aby szkoły podstawowe normalnie funkcjonowały w lipcu i sierpniu jako świetlice? Nauczyciele przecież nie pracują w kopalni, nie stoją przy taśmie produkcyjnej po dwanaście godzin. Mają wolne weekendy, wolne wszystkie święta, ferie, przerwy świąteczne, a na deser dwa miesiące wakacji. Rozumiem, że praca z dzieciakami bywa wykończająca, ale bez przesady. Kto inny w Polsce ma tyle wolnego i dostaje za to normalną wypłatę? Ile zarabia nauczyciel − dodatkowe pieniądze za opiekę nad dziećmi Ciągle słyszę w mediach, jak to środowisko nauczycielskie narzeka na swoje pensje. Że zarobki są niskie, że inflacja, że nie starcza im do pierwszego. No dobrze, rozumiem to i współczuję, bo każdy chce żyć godnie. Ale dlaczego w takim razie nikt nie wpadnie na genialny w swojej prostocie pomysł, żeby dać im zarobić w wakacje? Gdyby ministerstwo albo samorządy zorganizowały w szkołach dyżury letnie, chętni rodzice mogliby dopłacać jakieś symboliczne grosze za opiekę. Taki nauczyciel za tydzień luźnego pilnowania d…

nauczyciele-w-wakacje-0c6a68c.png
width: 1600
height: 1200

„Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
type: item
date: 2026-07-06T19:08:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
description: Miałam zaledwie osiem lat, gdy w jedno ciepłe, czerwcowe popołudnie moje dzieciństwo rozpadło się na kawałki. Pamiętam zapach pieczonego ciasta i nagły brak cukru. Mama, w swojej ulubionej kwiecistej sukience, rzuciła tylko: „Wyskoczę na chwilę do pani Janiny, zaraz wracam”. I nigdy więcej jej nie zobaczyłam. Przez dwadzieścia lat żyłam w poczuciu potwornego opuszczenia. Prawdę o tamtym dniu odkryłam dopiero teraz.
encoded: Jako mała dziewczynka nie rozumiałam wielu rzeczy. Widziałam tylko, że nasz dom był zimny. Mój ojciec był człowiekiem surowym, autorytarnym i wiecznie niezadowolonym. Mama przy nim gasiła się w oczach − rzadko się uśmiechała, mówiła cicho, jakby bała się własnego cienia. Ojciec kontrolował każdy jej krok, każdy wydatek i każdą rozmowę telefoniczną. Dom, w którym brakowało powietrza Gdy mama zniknęła po wyjściu po ten nieszczęsny cukier, w naszym domu rozpętało się piekło. Policja szukała jej przez miesiące, ale bezskutecznie. Ojciec szybko jednak zamknął temat. − Twoja matka to wyrodna kobieta, bezwstydna egoistka − powtarzał mi przez całe nastoletnie życie, skutecznie zatruwając moją pamięć o niej. − Zostawiła nas, bo wolała wolność niż rodzinne obowiązki. Nigdy więcej o nią nie pytaj. Wychowałam się w poczuciu żalu i bolesnego odrzucenia. Myślałam, że byłam dla niej nieważna. Dopiero po śmierci ojca, gdy przejęłam stary, rodzinny ogródek działkowy, los postanowił wyjawić mi prawdę. Skrytka w podwójnej ścianie Działka była ukochanym miejscem mojego ojca. Spędzał tam każdą wolną chwilę, a mała, drewniana altana była jego azylem, do którego nikt poza nim nie miał wstępu. W tym roku postanowiłam przeprowadzić jej generalny remont, bo dach groził zawaleniem. Gdy robotnicy zrywali spłowiałe, drewniane panele ze ściany tuż przy oknie, jeden z nich zawołał mnie zaniepokojony: − Pani Aniu, niech pani zobaczy. Tu między deskami jest jakaś skrytka. Coś tam leży. W szczelinie, owinięta w starą, foliową reklamówkę, wciśnięta była metalowa puszka po herbatnikach. Kiedy ją otworzyłam, zapachniało starym papierem i zasuszonymi kwiatami. W środku nie było dokumentów ani pieniędzy. Był tam gruby plik listów, przewiązany czerwoną wstążką, oraz stary pamiętnik mojej mamy. „Moja jedyna miłości, uciekniemy stąd” Usiadłam na trawie przed altaną i z drżeniem rąk zaczęłam czytać. To nie były listy do mnie. To były listy miłosne, pisane do mojej mamy przez tajemniczego mężczyznę o imieniu …

altana-bc594e1.png
width: 1600
height: 1200

,,Czas to miłość” Kiedy rodzicielstwo staje się projektem
type: item
date: 2026-07-06T14:07:35.000Z
creator: Kinga Pawlikowska
subject: Mama
subject: Rodzina
description: Współczesny dom coraz częściej przypomina sprawnie zarządzane przedsiębiorstwo, w którym liczą się wskaźniki efektywności. Ceną za idealnie zoptymalizowany grafik jest utrata tego, co w relacji najważniejsze: autentycznej bliskości i przestrzeni na błąd.
encoded: W świecie zdominowanym przez kult produktywności granica między życiem zawodowym a prywatnym zaczyna się zacierać. Rodzice, podświadomie projektują lęki o stabilność jutra na swoje dzieci, pracując na co dzień w środowisku wysoce konkurencyjnym, gdzie z dnia na dzień może okazać się, że na ich stanowisko jest ktoś inny, o wyższych kompetencjach, z lepszym doświadczeniem i unikalnymi umiejętnościami. W efekcie domowy grafik zostaje zoptymalizowany pod kątem budowania idealnego CV dziecka. - Języki obce, korepetycje, zajęcia sportowe, taneczne czy nauki gry na instrumencie, wypełniają czas wolny najmłodszych. Zjawisko to wynika z systemowej presji - zauważa psycholog Aneta Jęczmińska. Kiedy wychowanie przybiera formę zarządzania operacyjnego, zatraca się więź. Uwolnienie się od presji projektu wymaga zmiany fundamentalnego założenia. Jeśli w świecie biznesu obowiązuje zasada „czas to pieniądz”, to w rodzinie warto kierować się zupełnie inną logiką: „czas to miłość”. Swobodny czas spędzony razem, nawet ten z pozoru nieproduktywny, ma kluczowe znaczenie dla rozwoju architektury emocjonalnej dziecka. Dyrektor operacyjny zamiast bezpiecznej bazy Głównym zadaniem managera w firmie jest zrobienie wyniku, liczą się zyski, w imię zasady „czas to pieniądz”. Rodzina nie jest korporacją. Nastawienie na wynik sprawia, że dziecko przestaje być traktowane jako osoba, a staje się „zadaniem do wykonania”. Ta zmiana ról niesie za sobą poważne konsekwencje psychologiczne. Jak zauważa Monika Jasielska, psycholog i psychoterapeuta integracyjny z Centrum Terapii Dialog, jako rodzice chcemy dla swoich dzieci jak najlepiej, dbając o ich bezpieczną przyszłość. - Czasami tak bardzo skupiamy się na celu, że zapominamy, jak sama droga do jego osiągnięcia wpływa na samopoczucie dziecka - tłumaczy ekspertka. Wprowadzenie do domu sztywnego harmonogramu sprawia, że z roli bezpiecznej bazy i przewodnika nieświadomie przechodzimy w rolę dyrektora operacyjnego i audytora, niczym w korporacji. Rola zaw…

Projekt-bez-nazwy-21-803da6d.png
width: 1600
height: 1200

„Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
type: item
date: 2026-07-06T11:33:14.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: Przez lata trudno było mi zrozumieć moich teściów. Oboje mieli świetne emerytury, oszczędności i piękny dom, a mimo to nigdy nie zaproponowali, że kupią wnukom rower, dołożą się do kolonii czy choćby wręczą dzieciom pieniądze na urodziny. Kiedy znajomi opowiadali, jak ich rodzice wspierają młode rodziny, czułam ukłucie zazdrości. Dopiero przypadkowo odkryłam, gdzie naprawdę trafiają ich pieniądze. I wtedy zrobiło mi się zwyczajnie głupio.
encoded: Nie oczekiwałam, że teściowie będą utrzymywać nasze dzieci. Nigdy. Razem z mężem pracowaliśmy, radziliśmy sobie i nie prosiliśmy nikogo o pomoc. Bolało mnie jednak coś innego. Na każde urodziny wnuki dostawały książkę, czekoladę albo własnoręcznie upieczone ciasto. – Babciu, a zegarek? – zapytał kiedyś nasz Kuba, kiedy skończył osiem lat. Większość dzieci w jego klasie miała już wypasione smartwatche. Teściowa pogłaskała go po głowie. – Może kiedyś, kochanie. Tymczasem wiedziałam, że pieniędzy im nie brakuje. Mieli dwa samochody, co roku wyjeżdżali na kilka tygodni do uzdrowisk, a teść od lat inwestował na giełdzie. Czasem aż trudno było mi zrozumieć ich sposób myślenia. – Naprawdę nie mogliby raz na jakiś czas trochę bardziej rozpieszczać wnuków? – zapytałam kiedyś męża. Wzruszył ramionami. – To ich pieniądze. Wszystko zmienił zwykły niedzielny obiad Jak co tydzień spotkaliśmy się u teściów. Po obiedzie pomagałam teściowej sprzątać ze stołu. Otworzyłam szufladę, żeby schować serwetki, i przypadkiem zobaczyłam gruby segregator. Na okładce widniał napis: „Fundusz rodzinny”. Nie ukrywam – zaciekawiło mnie to. Kiedy teściowa wyszła do spiżarni, nieświadomie otworzyłam segregator. W środku były przelewy. Dziesiątki. A może setki. Na niemałe kwoty. Nazwy fundacji, hospicjów, domów dziecka, schronisk dla zwierząt. Zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam za sobą spokojny głos. – Widzę, że znalazłaś naszą małą tajemnicę. Odwróciłam się speszona. Byłam przekonana, że wydają pieniądze tylko na siebie – Przepraszam... Nie chciałam podglądać. Teściowa tylko się uśmiechnęła. – Nic się nie stało. Usiadłyśmy przy stole. – Wiesz... wiele osób myśli, że jesteśmy skąpi. Spuściłam wzrok. Przecież ja też tak myślałam. – Co miesiąc odkładamy część emerytur i oszczędności. Od lat wspieramy kilka miejsc. Nie lubimy o tym mówić. – Dlaczego? – Bo pomaganie przestaje być pomaganiem, kiedy robi się z niego przedstawienie. Przez chwilę milczałam. – A wnuki? Teściowa uśmiechnęła się ciepło. – W…

bogaci-dziadkowie-w-domu-94a07c5.jpg
width: 1600
height: 1200

Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
type: item
date: 2026-07-06T06:12:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: rossmann
subject: wychowanie dziecka
description: Wybór odpowiednich kosmetyków, codzienne zakupy i walka z czasem w drogerii to rzeczywistość, którą doskonale zna każda współczesna mama. Często nie zdajemy sobie jednak sprawy, że codzienne, z pozoru niewinne sytuacje przy kasie są bacznie obserwowane przez personel sklepu.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Marlena, która od kilku lat pracuje w jednym z warszawskich Rossmannów i postanowiła szczerze opowiedzieć o zachowaniach, które każdego dnia mrożą jej krew w żyłach. Nowoczesny smartfon zamiast bliskości i rozmowy z małym dzieckiem W swoim niezwykle poruszającym liście pani Marlena opisuje zjawisko, które roboczo nazwała rodzicielstwem technologicznym. Z jej obserwacji wynika, że najgorszą grupą klientów są młodzi, wiecznie zajęci rodzice, dla których ekran telefonu stał się ważniejszy niż dzieci. Autorka listu pisze wprost, że kiedy widzi taką parę lub matkę wchodzącą do drogerii, od razu wie, że za chwilę będzie świadkiem smutnego teatru. Pani Marlena przytacza wstrząsającą scenę ze swojej zeszłotygodniowej zmiany, kiedy do kasy podeszła elegancka kobieta z około trzyletnią córeczką. „Dziewczynka trzymała w rączce mały żel do kąpieli z kolorowym stworkiem i bardzo chciała pokazać go mamie, pytając z zachwytem, czy ładnie pachnie. Matka nawet nie raczyła obrócić głowy w stronę dziecka, ponieważ była całkowicie pochłonięta pisaniem wiadomości na komunikatorze” − relacjonuje sprzedawczyni. Kiedy mała zaczęła delikatnie pociągać mamę za rękaw bluzki, szukając chociaż sekundy uwagi, kobieta z irytacją wskazała palcem na głośną bajkę, sycząc pod nosem, żeby w końcu dała jej święty spokój. Autorka listu podkreśla, że taki widok małego człowieka uciszanego telefonem wywołuje u niej autentyczne ciarki, a ignorowanie naturalnej ciekawości malucha to według niej potworny błąd wychowawczy. Jak cyfrowy smoczek niszczy relacje rodzinne nawet w sklepie Kolejny problem, na który zwraca uwagę pracownica Rossmanna, to całkowity zanik podstawowych umiejętności społecznych u dzieci, które są wychowywane przez smartfony. Pani Marlena pisze, że współcześni rodzice potrafią stać w kolejce przez dziesięć minut, nie zamieniając ze swoim dzieckiem ani jednego słowa, ponieważ oboje są wpatrzeni w ekrany. „Dzieciaki siedzą w wózkach jak bezwładne lalki, z otw…

rossmann-76f6fda.png
width: 1600
height: 1200

„Adam wyskoczył tylko po pieluchy, a zniknął na 2 lata. Popłakałam się, gdy zobaczyłam go w parku z innym dzieckiem”
type: item
date: 2026-07-05T19:08:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ojciec
subject: prawdziwe historie
description: Miejski park tętnił życiem, ale dla mnie cały ten gwar był tylko tłem dla wielkiego smutku. Siedziałam na ławce, kurczowo trzymając za rączkę mojego dwuletniego synka. Igor miał zaledwie miesiąc, kiedy jego ojciec, Adam, wyszedł z mieszkania z jedną misją. Pieluchy się skończyły, a mały płakał. Adam pocałował mnie w czoło, rzucił ciche: „Zaraz wracam, kochanie” i zamknął za sobą drzwi. Nigdy do tego sklepu nie dotarł. Przez dwa koszmarne lata żyłam w zawieszeniu, nie wiedząc, co się stało.
encoded: I właśnie tam, w cieniu starych dębów, mój wzrok przykuła znajoma sylwetka. Serce podeszło mi do gardła. To był Adam. Żywy, zdrowy, ubrany w sportową kurtkę. Obok niego biegał mały, może dwuletni chłopczyk, którego Adam czule asekurował, podnosząc z trawy. − Adam? − szepnęłam, a głos całkowicie uwiązł mi w gardle. Dopadłam do niego w kilku krokach, zostawiając Igorka przy ławce. Moje ręce trzęsły się tak mocno, że ledwo byłam w stanie utrzymać pion. − Adam, na miłość boską, to ty?! − krzyknęłam, a łzy płynęły mi po policzkach ciurkiem. − Szukałam cię wszędzie! Gdzie ty byłeś przez dwa lata? I czyje to jest dziecko?! Sekret wreszcie wyszedł na jaw Mężczyzna gwałtownie obrócił głowę. Na mój widok zbladł tak potwornie, że aż musiał oprzeć się o parkowe drzewo. W jego oczach zamiast strachu czy wstydu zobaczyłam jednak gigantyczne, obezwładniające wzruszenie. − Karolina... − wykrztusił łamiącym sich głosem, a z jego oczu również popłynęły łzy. − Ja... ja nie wierzę, że cię widzę. − Nie wierzysz?! − wrzasnęłam, czując, jak narastający żal i poczucie zdrady odbierają mi zmysły. − Zniknąłeś bez słowa! Zostawiłeś mnie samą z noworodkiem! A teraz spacerujesz sobie w parku z innym dzieckiem? Kim ona jest? Kim jest ta kobieta, dla której nas porzuciłeś?! Adam nie odpowiedział od razu. Spojrzał na biegającego obok malucha, który uśmiechał się od ucha do ucha, trzymając w rączce plastikową grzechotkę − dokładnie tę samą, którą miał w łóżeczku tamtego feralnego wieczoru. − Karolina, posłuchaj mnie, błagam cię − szepnął Adam, łapiąc mnie za lodowate dłonie. − Ja was nie porzuciłem. Nigdy bym tego nie zrobił świadomie. Druga strona tragedii i bolesna prawda o utraconym czasie Osunęliśmy się oboje na pobliską ławkę. Adam płakał tak mocno, że aż brakowało mu tchu w piersiach, a jego ciałem wstrząsały dreszcze. Powoli, słowo po słowie, cała ta niesamowita historia zaczęła układać się w logiczną całość. Okazało się, że tamtego wieczoru, tuż po wyjściu z bloku, Adam został potrącony na …

maz-zniknal-2-98b02d2.png
width: 1600
height: 1200

„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
type: item
date: 2026-07-05T11:33:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
encoded: Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie p…

smutny-chlopak-na-koloniach-8ac642a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
type: item
date: 2026-07-05T07:15:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: wakacje z dziećmi
description: Moje działkowe zacisze bardzo szybko zamieniło się w darmowe, głośne i potwornie męczące przedszkole, a wszystko za sprawą lokatorów zza płotu. Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadywały u nas całe dnie, traktując nasz dom jak darmowy hotel. Przez kilka dni zaciskałam zęby, udając, że wszystko jest w porządku, ale wczoraj moja cierpliwość ostatecznie się wyczerpała. Wystarczyły trzy słowa wysłane SMS-em i ich wiecznie zajęta sobą matka szybciutko, wręcz w podskokach zabrała swoje pociechy do domu.
encoded: Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy pogoda zaczęła nas rozpieszczać, a mój mąż rozstawił na trawniku wielki basen ogrodowy z drabinką i trampolinę. Zaledwie godzinę później przez dziurę w żywopłocie przecisnęła się dwójka dzieciaków sąsiadki z naprzeciwka − ośmioletni Igor i sześcioletnia Oliwia. Początkowo pomyślałam, że to miło, iż Maja i Filip będą mieli towarzystwo do rzucania piłką. Poczęstowałam ich arbuzem, nalałam kompotu i pozwoliłam skakać. Szybko jednak okazało się, że ten niewinny jednorazowy gest został odebrany jako oficjalne zaproszenie na stałe. Konflikty sąsiedzkie w wakacje, czyli jak stałam się darmową nianią Od tamtego dnia Igor i Oliwia meldowali się u nas na wycieraczce równo o dziewiątej rano, jeszcze zanim zjedliśmy porządne śniadanie, a wychodzili dopiero po dwudziestej, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Konflikty sąsiedzkie na polskiej wsi to temat rzeka, ale bezczelność ich matki, Marzeny, przechodziła ludzkie pojęcie. Kobieta całymi dniami siedziała u siebie na tarasie, piła kawę albo jeździła do miasta na zakupy i manicure, mając pełną świadomość, że jej dzieci spędzają czas pod moją opieką. Nie zapytała nawet, czy nie trzeba kupić zgrzewki wody, mimo że jej dzieci wypijały litry moich soków i zjadały podwieczorki przygotowane dla moich własnych maluchów. Stałam się darmową nianią na pełen etat, i to bez słowa „dziękuję”. Moje dzieci były już zmęczone tym wiecznym hałasem, a ja nie mogłam nawet wyjść do toalety, bo przecież musiałam kontrolować czwórkę dzieciaków szalejących w głębokiej wodzie w basenie. Jak postawić granice wygodnickim sąsiadom? Wczoraj nastąpił moment krytyczny. Igor podczas szaleństw na trampolinie z impetem popchnął mojego małego Filipa, który spadł na trawę i zaniósł się głośnym płaczem. Gdy podbiegłam, żeby go przytulić, Igor nawet nie przeprosił − bezczelnie burknął pod nosem, że młody jest mięczakiem i psuje im zabawę, po czym poszedł do kuchni i bez pytania wyciągnął z lodówki ostatni serek wanil…

dzieci-sasiadow-71c0283.png
width: 1600
height: 1200

„Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
type: item
date: 2026-07-04T19:08:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Od rana wszystko było zaplanowane. Mąż miał zawieźć naszą pięcioletnią Hanię do swoich rodziców, bo ja pracowałam zdalnie, a on i tak jechał w tamtą stronę na spotkanie. Wieczorem usłyszałam klucz w zamku i od razu spojrzałam w stronę przedpokoju, spodziewając się tupotu małych stóp. Zamiast córki zobaczyłam tylko pusty fotelik samochodowy. A chwilę później usłyszałam coś, co sprawiło, że nogi się pode mną ugięły.
encoded: Do naszych rodzinnych wakacji zostało jeszcze kilkanaście dni. Ja od rana siedziałam przed komputerem, próbując zamknąć kilka projektów przed urlopem, a mój mąż, Paweł, miał tego dnia kilka spotkań poza biurem. Kiedy teściowa zaproponowała, że zajmie się Hanią, uznaliśmy, że to najlepsze rozwiązanie. – Przywieź ją rano – powiedziała przez telefon. – Usmażę jej naleśniki, pójdziemy na plac zabaw, a po południu zrobię z nią ciasteczka. Ty będziesz spokojnie pracować, a ona nawet nie zauważy, kiedy minie dzień. Hania uwielbiała dziadków. Już od śniadania biegała po mieszkaniu z małym plecakiem, do którego sama spakowała kredki, pluszowego króliczka i książeczkę z naklejkami. – Babcia pozwoli mi zjeść lody przed obiadem? – zapytała z nadzieją. – Nie licz na to – zaśmiał się Paweł. – Ale dziadek zawsze mówi, że babcia nie widzi wszystkiego – odparła z rozbrajającą powagą. Jeszcze długo się z tego śmialiśmy. Gdy wychodzili z domu, pocałowałam Hanię w czoło i powiedziałam, żeby była grzeczna. – Będę! Wieczorem wszystko ci opowiem! – odkrzyknęła już z klatki schodowej. Nie przypuszczałam, że tego wieczoru usłyszę zupełnie inną historię. Od południa coś zaczęło mi nie pasować Przez pierwsze godziny pracowałam bez przerwy. Telefon milczał, skrzynka mailowa pękała w szwach, a ja cieszyłam się, że Hania ma lepszy dzień niż kolejnych osiem godzin spędzonych obok mamy rozmawiającej na służbowych wideokonferencjach. Po trzynastej dostałam od teściowej zdjęcie. Hania siedziała na tarasie z miską truskawek i uśmiechała się od ucha do ucha. „Nasza księżniczka jest przeszczęśliwa” – napisała. Odpisałam tylko serduszko. Po siedemnastej zadzwoniłam do Pawła. – O której będziecie? – zapytałam. – Już wyjechałem od rodziców – odpowiedział. – Super. Hania pewnie padnie po całym dniu. Zapadła krótka cisza. – No... pogadamy, jak wrócę. To jedno zdanie nie dawało mi spokoju. Znałam go na tyle dobrze, że wiedziałam, kiedy coś ukrywa. Przez następną godzinę próbowałam wmówić sobie, że przesadzam…

mezczyzna-z-fotelikiem-samochodowym-3a170b2.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”
type: item
date: 2026-07-04T13:15:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: z życia wzięte
description: Za każdym razem mówiła to samo. „To tylko na chwilę, oddam wam, jak tylko stanę na nogi”. Wierzyliśmy jej, choć z miesiąca na miesiąc było nam coraz trudniej. Kiedy pewnego wieczoru zobaczyłam w internecie zdjęcia teściowej uśmiechniętej na tarasie eleganckiego uzdrowiska, poczułam, jak ogarnia mnie złość. Byłam przekonana, że przez cały ten czas zwyczajnie nas wykorzystywała.
encoded: Moja teściowa, Danuta, od zawsze była bardzo samodzielna. Odkąd kilka lat wcześniej przeszła na emeryturę, radziła sobie sama, nie narzekała i nigdy nie oczekiwała od nas pomocy. Właśnie dlatego tak mnie zaskoczyło, kiedy któregoś dnia zadzwoniła do Pawła. – Synku, moglibyście pożyczyć mi dwa tysiące? – zapytała niepewnie. – Muszę zapłacić kilka rachunków, a emerytura przyjdzie dopiero za tydzień. Paweł nawet się nie zastanawiał. – Jasne, mamo. Nie miałam nic przeciwko. Każdemu może zdarzyć się gorszy miesiąc. Potem jednak przyszła kolejna prośba. Tym razem o półtora tysiąca. Później o osiemset złotych. Następnie o trzy tysiące. – To ostatni raz – zapewniała. – Naprawdę mi głupio. Oddawała część pieniędzy, ale niemal od razu znowu prosiła o kolejną pożyczkę. Zaczynało mnie to męczyć. Pewnego wieczoru usiedliśmy z Pawłem przy kuchennym stole. – Nie uważasz, że to już trochę dziwne? – zapytałam. – Przecież twoja mama zawsze świetnie gospodarowała pieniędzmi. Mąż wzruszył ramionami. – Może wszystko podrożało. Sama widzisz, jakie są rachunki. – Ale skoro nie ma pieniędzy, to powinna nam powiedzieć dlaczego. – Może się wstydzi. Przyjęłam to wyjaśnienie, choć nie dawało mi spokoju. Jedno zdjęcie wystarczyło, żebym pomyślała o najgorszym Kilka tygodni później siedziałam wieczorem z telefonem w ręku. Bezmyślnie przeglądałam media społecznościowe, aż nagle zatrzymałam się na zdjęciu znajomej teściowej. Na fotografii stały obok siebie dwie uśmiechnięte kobiety w białych szlafrokach. W tle widać było elegancki hotelowy ogród, leżaki i fontannę. Przez chwilę nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Danuta wyglądała na wypoczętą i szczęśliwą. W opisie zdjęcia przeczytałam: „Najlepszy turnus w uzdrowisku! Szkoda wracać do domu”. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Paweł! – zawołałam. Przyszedł z salonu. – Co się stało? Odwróciłam ekran telefonu w jego stronę. – Twoja mama nie ma pieniędzy na rachunki, ale ma na pobyt w uzdrowisku? Patrzył chwilę na zdjęcie. – Może... pojechała z kimś? …

szczesliwa-tesciowa-w-uzdrowisku-8ab1759.jpg
width: 1600
height: 1200