„Nigdy nie wzięłabym do ust jedzenia, które zrobiło dziecko”. Afera o kanapeczki na kinderbalu
Wciąż trzymają mnie emocje po sobotnim kinderbalu, na którym byłam z moim synkiem. Muszę to z siebie wyrzucić, bo kiedy opowiedziałam o tym mężowi, on tylko wzruszył ramionami, a dla mnie to, co zobaczyłam, to absolutne przekroczenie wszelkich granic higieny i zdrowego rozsądku.
Czy ja naprawdę jestem jedyną osobą, którą brzydzi jedzenie przygotowane przez grupę pięciolatków? Dziecięca radość kontra brak higieny − gdzie jest granica? Wszystko zaczęło się niewinnie. Urodziny kolegi mojego synka z przedszkola, ładna sala, balony, uśmiechnięci rodzice. W pewnym momencie mama jubilata ogłosiła wielką atrakcję. Zamiast gotowego cateringu dzieci dostały deski, chleb, masło, szynkę i warzywa. Pani domu dumnie obwieściła, że teraz maluchy same przygotują poczęstunek dla siebie i dla nas, rodziców. I tu zaczął się mój koszmar. Patrzyłam z rosnącym przerażeniem, jak te wszystkie dzieci rzucają się na składniki. Widziałam rączki, które jeszcze przed chwilą bawiły się na podłodze, gmerały w pudełkach z ogólnodostępnymi klockami, a nawet − nie boję się tego powiedzieć − lądowały w nosach. Nikt nie pilnował, czy każde dziecko dokładnie umyło ręce mydłem. Widziałam, jak jedna dziewczynka oblizuje palec po maśle i wkłada go z powrotem do wspólnej maselniczki, a inny chłopczyk kicha prosto na deskę z serem. Mama jubilata tylko się uśmiechała i wołała: „Ach, patrzcie, jacy oni są kreatywni!”. Dla niej to była zabawa, no cóż... Nigdy nie zjem kanapeczki od przedszkolaka Kiedy nadszedł moment kulminacyjny i dzieci z dumą zaczęły roznosić te swoje dzieła na tacach, poczułam, że robi mi się słabo. Jedna mama z zachwytem wzięła kanapeczkę z pomidorem, który był tak wymęczony w małych dłoniach, że niemal zmienił kolor. Ja stałam sztywno i kiedy podszedł do mnie mały Antoś z talerzem, po prostu odmówiłam. Skłamałam, że boli mnie brzuch, bo nie miałam odwagi powiedzieć prawdy: że za nic na świecie nie wzięłabym do ust czegoś, co dotykały te niekontrolowane, lepkie rączki. Dla mnie to nie jest kwestia psucia zabawy. To jest kwestia elementarnej czystości. Małe dzieci nie mają nawyku dbania o higienę tak jak dorośli. Nie wiedzą, że nie dotyka się jedzenia po drapaniu się po głowie czy wycieraniu nosa rękawem. Serwowanie czegoś takiego dorosłym gościom uważam za szczyt braku taktu. Rozumiem, że w domu można pozwolić dziecku ulepić pieroga, którego potem się ugotuje, ale dawanie ludziom surowych kanapek, które przeszły przez dziesięć par nieumytych dłoni, to po prostu proszenie się o co najmniej rewolucje żołądkowe. Czy dzisiejsze matki naprawdę zapomniały o podstawach? Czułam się na tym przyjęciu jak wariatka, bo jako jedyna nie mlaskałam z zachwytu nad kanapką z szynką, która wcześniej upadła na ziemię (widziałam to!), a potem została z uśmiechem położona z powrotem na półmisku. Najgorsze jest to, że kiedy delikatnie zasugerowałam mamie jubilata, że może to niezbyt higieniczny pomysł, ona spojrzała na mnie, jakbym była potworem nienawidzącym dzieci. „Przecież to tylko zabawa, nie bądź taką sterylną paniusią” − rzuciła z kpiącym uśmiechem. Ale ja nie jestem sterylną paniusią. Jestem po prostu osobą, która wie, ile świństwa przenosi się na dłoniach. Uważam, że kinderbal to czas na zabawę, a nie na kurs gotowania. Moje zdrowie i poczucie estetyki są dla mnie ważniejsze niż bycie fajną mamą, która zje wszystko, co jej podsuną pod nos. Z poważaniem, Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Włosy po porodzie potrafią wypadać garściami. To norma czy powód do niepokoju?
Organizm po porodzie przechodzi intensywną regenerację, a jednym z jej widocznych objawów bywa pogorszenie kondycji włosów. Nadmierne wypadanie, osłabienie i utrata blasku mogą budzić niepokój, choć często są naturalnym etapem powrotu do równowagi. W takich momentach coraz większą rolę odgrywa świadoma pielęgnacja – a taką oferują rozwiązania marki Tri.Hee.
Pierwsze miesiące po porodzie to czas ogromnych zmian, które zachodzą zarówno w ciele, jak i w codziennym funkcjonowaniu młodej mamy. Włosy, które w ciąży często były gęstsze i mocniejsze, zaczynają nagle wypadać w większej ilości. To zjawisko, choć powszechne, może zaskakiwać swoją intensywnością. Wpływ na to mają przede wszystkim zmiany hormonalne, ale też styl życia, zmęczenie i stres. O kondycji włosów po ciąży mówi się coraz więcej, a temat ten analizują także specjaliści. Jedną z nich jest trycholożka Klaudia Nawrocka, znana w mediach społecznościowych jako @dobrytrycholog, która edukuje w zakresie zdrowia skóry głowy i włosów. Jej doświadczenie pokazuje, że kluczowe znaczenie ma zrozumienie procesów zachodzących w organizmie. W tym kontekście coraz częściej pojawiają się także rozwiązania pielęgnacyjne, takie jak produkty Tri.Hee, które wpisują się w potrzeby kobiet po porodzie. Dlaczego włosy wypadają po ciąży W okresie ciąży poziom estrogenów jest podwyższony, co wydłuża fazę wzrostu włosa i sprawia, że mniej włosów wypada. Po porodzie dochodzi do gwałtownego spadku hormonów, a włosy, które „zatrzymały się” w fazie wzrostu, przechodzą jednocześnie w fazę wypadania. To właśnie dlatego wiele kobiet obserwuje nagłe i intensywne przerzedzenie fryzury. „W czasie ciąży wysoki poziom estrogenów wydłuża fazę wzrostu włosa, dzięki czemu włosy są gęstsze i mniej wypadają. Po porodzie dochodzi do gwałtownego spadku estrogenów, co powoduje jednoczesne przejście wielu włosów do fazy telogenu i ich intensywne wypadanie. Dodatkowo wpływ mają prolaktyna, stres, zmęczenie oraz niedobory składników odżywczych, które mogą nasilać ten proces” – wyjaśnia Klaudia Nawrocka. Łysienie telogenowe po porodzie Zjawisko to określane jest jako telogen effluvium, czyli łysienie telogenowe. Najczęściej pojawia się między drugim a czwartym miesiącem po porodzie i może trwać od trzech do sześciu miesięcy, choć zdarza się, że utrzymuje się dłużej. Doskonale tłumaczy to ekspertka: „To rozlane, przejściowe wypadanie włosów, które pojawia się zwykle kilka miesięcy po porodzie i wynika z zaburzenia cyklu wzrostu włosa. Charakterystyczne jest to, że nagle wypadają duże ilości włosów, co powoduje widoczne, równomierne przerzedzenie na całej głowie, a nie w jednym miejscu. W odróżnieniu od innych typów łysienia w większości przypadków ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy”. Wpływ stresu i zmęczenia Okres wczesnego macierzyństwa to także czas niedoboru snu i wzmożonego stresu. Podwyższony poziom kortyzolu wpływa niekorzystnie na mieszki włosowe, osłabiając je i pogarszając ich zdolność do regeneracji. W efekcie włosy stają się cieńsze, bardziej kruche i podatne na wypadanie. Na znaczenie tych czynników zwraca uwagę Klaudia Nawrocka: „Zwiększają poziom kortyzolu, który zaburza mikrokrążenie skóry głowy i aktywuje stan zapalny. To powoduje nasilenie wypadania i osłabienie mieszków włosowych. Dodatkowo sprawia, że więcej włosów jednocześnie przechodzi w fazę wypadania, dlatego problem staje się bardziej widoczny.” Jak wspierać włosy po porodzie Ważnym elementem dbania o włosy jest wprowadzenie prostych, regularnych rytuałów pielęgnacyjnych. Kluczowe znaczenie ma delikatne oczyszczanie skóry głowy, jej nawilżanie oraz wzmacnianie włosów na długości. Potwierdza to Klaudia Nawrocka: „Podstawą jest odpowiednia pielęgnacja skóry głowy, stymulacja mieszków włosowych oraz stosowanie preparatów trychologicznych. Bardzo ważnym elementem jest również codzienny masaż skóry głowy, który poprawia mikrokrążenie, dotlenienie cebulek i wspiera powrót włosów do fazy wzrostu. Kluczowe znaczenie ma także dieta bogata w białko, żelazo, cynk, kwasy omega-3 i witaminy z grupy B oraz ewentualna suplementacja dostosowana do kobiet karmiących.” Istotne jest także wykonywanie badań. Jakich? Oddajmy głos ekspertce: „Podstawą są badania krwi oceniające poziom żelaza i ferrytyny, witaminy D, witaminy B12. Warto również sprawdzić hormony tarczycy (TSH, FT3, FT4) oraz w razie potrzeby prolaktynę i inne hormony płciowe. Diagnostyka pozwala wykluczyć dodatkowe przyczyny wypadania włosów, jeśli proces nie ustępuje w ciągu kilku miesięcy”. Pielęgnacja dopasowana do potrzeb W odpowiedzi na potrzeby kobiet po ciąży powstały rozwiązania, które łączą skuteczność działania z delikatnością. Produkty Tri.Hee zostały opracowane z myślą o codziennej pielęgnacji skóry głowy i włosów, wspierając ich regenerację oraz odbudowę. Szampon nawilżający Tri.Hee dokładnie oczyszcza włosy i skórę głowy, jednocześnie dbając o ich odpowiedni poziom nawilżenia. Dzięki obecności inuliny, trehalozy i kwasu galusowego wspiera naturalny mikrobiom skóry, chroniąc ją przed przesuszeniem i podrażnieniami. Regularne stosowanie pomaga utrzymać równowagę skóry głowy oraz zapewnia włosom miękkość i zdrowy wygląd. Odżywka wzmacniająca Tri.Hee została opracowana z myślą o włosach osłabionych i podatnych na łamanie. Zawiera ceramid NG oraz proteiny roślinne, które wspierają regenerację i odbudowę struktury włosa. Formuła wzbogacona o fermentowane oleje przywraca elastyczność i blask, jednocześnie chroniąc włosy przed uszkodzeniami. Wcierka do skóry głowy Tri.Hee to produkt wspierający wzrost włosów i poprawę ich gęstości. Zawarte w niej biofermenty, kwas hialuronowy oraz peptyd Biotinoyl Tripeptide-1 stymulują metabolizm mieszków włosowych i wzmacniają ich zakotwiczenie. Dodatek kwasu bursztynowego wspiera regenerację komórek skóry głowy, tworząc środowisko sprzyjające wzrostowi zdrowych włosów. Serum łagodzące Tri.Hee odpowiada na potrzeby skóry głowy skłonnej do podrażnień i przesuszenia. Dzięki trehalozie, ektoinie i fermentowanym olejom działa kojąco, redukując swędzenie i przywracając komfort. Wspiera również odbudowę bariery ochronnej skóry. Regularność w stosowaniu odpowiednio dobranej pielęgnacji odgrywa kluczową rolę w procesie regeneracji włosów po ciąży. Produkty Tri.Hee są dostępne w drogeriach oraz online w Rossmannie. W dniach od 23.04 do 06.05 można je kupić w promocyjnych cenach, co stanowi dodatkową zachętę do wprowadzenia świadomej pielęgnacji do codziennej rutyny. Więcej informacji o marce i produktach można znaleźć na Instagramie. Materiał promocyjny marki Tri.Hee
Wydaje ponad 10 tys. zł na dzieci w miesiąc. „Państwo powinno więcej dopłacać”
Dobrze czytasz: 10 tys. zł. Słownie: dziesięć tysięcy złotych. Chociaż te pieniądze poszły na codzienne potrzeby takie jak mleko czy pieluchy, internauci już znaleźli co najmniej 100 sposobów na zmniejszenie wydatków. Nie ma jak obcy ludzie zaglądający do portfela.
Kamila Gazda, mama Zosi, Julii i Mikołaja, na swoim profilu @mamotutrojaczki na Instagramie dzieli się nie tylko radościami, ale też wyzwaniami, jakie niesie za sobą wychowywanie trojaczków. Tym razem opublikowała rolkę, która zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii: pokazała, ile wydała na codzienne potrzeby dzieci w marcu. Kwota dla wielu kosmiczna: ponad 10 tys. zł. 10 tys. zł na utrzymanie trojaczków Kamila wylicza: mleko w puszkach – 1546 zł, witaminy – 246 zł, woda w butelkach do przygotowania mleka – 111 zł, jedzenie – 920 zł, pieluchy, chusteczki i inne środki higieniczne – 738 zł, wizyty u osteopaty – 960 zł, wizyta u fizjoterapeuty – 300 zł, zabawki – 198 zł, ubranka i śpiworki – 835 zł kojce i mata – 630 zł, wózek – 3 699 zł. W sumie w marcu na utrzymanie trojaczków wydała 10 183 zł. Internauci podzieleni Do tej pory rolkę wyświetlono ponad milion razy, pojawiło się pod nią 1000 komentarzy. Choć wiele z nich to słowa wsparcia dla młodej mamy i jej męża, nietrudno zgadnąć, że część to bezpośrednie pytania o zarobki (serio!) czy wyliczenia, na czym można oszczędzić. Choć z jednej strony uważam udzielanie rad, jeśli nikt o nie nie prosi, za niestosowne i zwyczajnie wkurzające, z drugiej rozumiem niektóre argumenty zbulwersowanych komentujących. Dla przykładu: montaż filtra do wody albo zakup dzbanka filtrującego może być lepszym rozwiązaniem, z punktu widzenia i ekologii, i ekonomii, niż kupowanie co miesiąc litrów butelkowanej wody. Podobnie z ubrankami. Ktoś zasugerował, że zamiast wydawać ponad 800 zł na nowe ubranka, być może lepiej poszukać używanych, w idealnym stanie, za ułamek ceny. Tutaj jest jeszcze jeden plus: znoszone ubranka mogą okazać się bezpieczniejsze dla delikatnej skóry niemowląt i małych dzieci niż ubranka nowe, często nasączone barwnikami czy innymi chemikaliami. Kolejnym wątkiem przewijającym się w komentarzach są świadczenia dla rodziców, zwłaszcza 800 plus. Na słowa: „Niegłupie byłoby zwiększenie tych świadczeń dla bliźniaków i trojaczków”, autorka filmu odpisała: „Albo po prostu na drugie czy kolejne dziecko”. Tu możecie zobaczyć rolkę i poczytać komentarze: Ile kosztuje utrzymanie dziecka wg AI Z ciekawości zapytałam AI, ile – jej zdaniem – kosztuje utrzymanie trójki dzieci poniżej 2 roku życia. Wyliczenia sztucznej inteligencji niewiele się różniły od kosztów, które przedstawiła na filmie Kamila. AI wskazała trzy warianty: oszczędny: ok. 4500–6000 zł miesięcznie średni: ok. 6000–9000 zł miesięcznie wyższy (lub średni w dużym mieście takim jak Warszawa): nawet 9000–12 000+ zł miesięcznie. Chociaż kwota 10 tys. zł może wydawać się absurdalna, utrzymanie dziecka w Polsce jest niezwykle kosztowne. A Twoim zdaniem 10 tys. na utrzymanie trójki dzieci to dużo czy mało? Zobacz także: Likwidacja 800 plus. Skończą się wypłaty dla niepracujących, którzy nie płacą podatków?
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w majówkę. Przesadziła na całej linii”
Marzyłam o tych trzech dniach tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez codziennego chaosu, bez ciągłego „mamooo”, „tatooo”. Zamiast tego dostałam lekcję, której długo nie zapomnę – o tym, jak bardzo można się pomylić, licząc na własną rodzinę.
Mam dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Jak każdy rodzic funkcjonuję w trybie ciągłego ogarniania: przedszkole, szkoła, zakupy, obowiązki, zajęcia dodatkowe, konkursy, katarki i to ciągłe zmęczenie. Kocham swoje dzieci, ale nie będę udawać – czasem człowiek potrzebuje zwykłej przerwy, chwili oddechu, momentu, w którym może znów poczuć się nie tylko rodzicem, ale też partnerem. Dlatego pomysł krótkiego wyjazdu na majówkę wydał mi się czymś zupełnie naturalnym. Trzy dni. Nic wielkiego, bez luksusów – po prostu pobyć razem, spokojnie porozmawiać, oderwać się od codzienności. Dla mnie było oczywiste, że w takiej sytuacji dzieci zostaną z babcią. Moja teściowa mieszka w tym samym mieście, jest na emeryturze, ma dobre relacje z wnukami. Dzieci ją lubią, często ją odwiedzamy, wszystko wydawało się zupełnie normalne. Dlatego zadzwoniłam do niej z przekonaniem, że to będzie formalność, szybkie ustalenie szczegółów i tyle. „Nie jestem waszą służącą” – zdanie, które wszystko zmieniło Nie spodziewałam się tego, co usłyszałam. Kiedy spokojnie zapytałam, czy mogłaby zostać z dziećmi na czas naszego wyjazdu, teściowa bez chwili zawahania się odpowiedziała: „Nie jestem waszą służącą”. To nie był żart ani emocjonalna reakcja – mówiła spokojnie, rzeczowo, jakby komunikowała coś oczywistego. Dodała, że ma swoje plany, że chce wyjechać ze znajomymi i nie zamierza ich zmieniać, bo my chcemy odpocząć. Podkreśliła też, że dzieci to nasza odpowiedzialność i powinniśmy sami sobie radzić. Siedziałam z telefonem w ręku i naprawdę przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony rozumiem, że każdy ma prawo do własnego życia, do planów, do odpoczynku. Z drugiej – trudno mi było pogodzić się z tym, w jaki sposób to zostało powiedziane. To zdanie zabrzmiało tak, jakby opieka nad własnymi wnukami była czymś poniżającym, jakbyśmy oczekiwali od niej czegoś nie na miejscu. Rodzina to nie tylko wygodne momenty Zawsze miałam w głowie obraz rodziny jako czegoś więcej niż okazjonalnych spotkań przy stole. Wydawało mi się oczywiste, że bliscy wspierają się wtedy, kiedy ktoś naprawdę tego potrzebuje. Nie proszę o codzienną pomoc, nie zostawiam dzieci co weekend, nie zrzucam na nią obowiązków. To miała być jednorazowa sytuacja, dwa dni w roku, które dla nas były ważne. Dlatego trudno mi zrozumieć, dlaczego w takiej chwili usłyszałam odmowę. I nie chodzi nawet o samą decyzję, ale o podejście. O to, że gdzieś zniknęło poczucie, że bycie babcią to nie tylko przyjemne momenty, prezenty i odwiedziny, ale też realna obecność w życiu wnuków. Dla mnie to zawsze było nierozerwalne. Może jestem naiwna, ale naprawdę wierzyłam, że babcia chce spędzać z nimi czas, że taka majówka to nie będzie dla niej przykry obowiązek, tylko coś naturalnego. Tymczasem poczułam, jakbyśmy prosili o przysługę, która przekracza granice. „To wasze dzieci” – i co dalej? Ostatecznie pewnie nigdzie nie pojedziemy. Nie mamy z kim zostawić dzieci, moi rodzice mieszkaja daleko i nie chcemy szukać przypadkowej opieki na ostatnią chwilę. Z zewnątrz można powiedzieć: nic wielkiego się nie stało, to tylko wyjazd. Ale dla mnie to nie jest tylko wyjazd. To zderzenie z rzeczywistością, w której nagle okazało się, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie. Że w sytuacji, która dla nas była ważna, nie mamy wsparcia, na które – być może naiwnie – liczyliśmy. I że słowa „to wasze dzieci” mogą zamknąć każdą rozmowę. Nie twierdzę, że teściowa nie ma prawa do własnego życia. Oczywiście, że ma. Ale ja też mam prawo czuć rozczarowanie i żal, kiedy słyszę, że opieka nad wnukami to dla niej coś, od czego chce się odciąć. Bo naprawdę wierzyłam, że rodzina to coś więcej niż wspólne święta i okazjonalne wizyty. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
W powszechnym wyobrażeniu toksyczny rodzic to ktoś, kto stosuje przemoc fizyczną lub zaniedbuje swoje dziecko w sposób rażący. Rzeczywistość bywa jednak znacznie bardziej skomplikowana i trudna do uchwycenia przez otoczenie.
Bardzo często toksyczna matka to kobieta o nienagannych manierach, postrzegana przez sąsiadów jako wzór opiekuńczości i ofiarności. To właśnie ten kamuflaż sprawia, że dorosłe dzieci latami nie potrafią nazwać swojego cierpienia, czując jedynie niewytłumaczalny ciężar i lęk przed każdą rozmową z rodzicielką. Psycholodzy zwracają uwagę na konkretne schematy, które pozwalają odróżnić zdrową bliskość od niszczącej kontroli. Złota klatka poświęcenia, czyli jak troska staje się narzędziem kontroli W tej relacji miłość nie jest bezwarunkowa − jest walutą, którą dziecko musi spłacać przez całe życie. Toksyczna matka często buduje narrację wielkiej męczennicy, która zrezygnowała z własnych marzeń, kariery czy wygód wyłącznie dla dobra potomstwa. Choć brzmi to jak najwyższy dowód miłości, w rzeczywistości służy do budowania w dziecku wiecznego długu wdzięczności, którego nie da się spłacić. Najsilniejszym narzędziem w tym przypadku jest szantaż emocjonalny. Gdy dziecko próbuje podjąć autonomiczną decyzję − o wyborze partnera, pracy czy miejsca zamieszkania − matka nie zakazuje tego wprost. Zamiast tego zaczyna „podupadać na zdrowiu”, manifestować swój smutek lub subtelnie sugerować, że czuje się porzucona. Dziecko, uwiązane poczuciem winy, rezygnuje z własnych planów, byle tylko nie skrzywdzić „ofiarnej” mamusi, co jest istotą tej manipulacji. Niewidzialne szpile: 3 zachowania toksycznej matki, które niszczą od środka Aby utrzymać dziecko w zależności od siebie, toksyczna matka musi systematycznie osłabiać jego wiarę we własne możliwości. Robi to jednak w sposób tak finezyjny, że ofiara często nie zauważa ataku, dopóki jej samoocena nie legnie w gruzach. Oto trzy najczęstsze zachowania: Krytyka przebrana za „szczerą radę”. Toksyczna matka rzadko obraża wprost. Zamiast tego wbija szpile pod płaszczem troski o twoje dobro. Może to być uwaga o wyglądzie („Ta fryzura cię postarza, ale jeśli ty się w niej dobrze czujesz...”), o kompetencjach zawodowych („Czy na pewno sobie poradzisz z taką odpowiedzialnością? Zawsze byłaś taka roztrzepana”) czy o relacjach („On jest miły, ale czy na pewno cię docenia tak jak ja?”). Cel jest jeden: sprawić, byś przestała ufać sobie, a zaczęła ufać wyłącznie jej osądowi. Emocjonalne pasożytnictwo (parentyfikacja). To sytuacja, w której role się odwracają i to dziecko staje się powiernikiem, terapeutą i opiekunem emocjonalnym matki. Toksyczna rodzicielka obarcza dziecko swoimi problemami małżeńskimi, finansowymi czy egzystencjalnymi, oczekując pocieszenia i rozwiązania jej spraw. W takim układzie dziecko nie ma przestrzeni na własne emocje, bo cały czas musi monitorować nastrój matki, by zapewnić jej stabilizację. Permanentne naruszanie granic. W świecie toksycznej matki prywatność dziecka nie istnieje, niezależnie od tego, czy ma ono 5, czy 35 lat. Czytanie prywatnych wiadomości, wchodzenie do pokoju lub mieszkania bez pukania, czy wydzwanianie po kilkanaście razy dziennie pod pretekstem sprawdzenia, czy wszystko w porządku, to standard. Każda próba postawienia granicy jest odbierana jako atak, brak miłości lub ukrywanie mrocznych tajemnic, co ma zmusić dziecko do całkowitej transparentności. Gdzie kończy się opieka, a zaczyna zawłaszczenie? Granica między zdrowym wsparciem a toksycznością przebiega tam, gdzie kończy się radość z sukcesów dziecka, a zaczyna lęk przed jego samodzielnością. Zdrowa matka dąży do tego, by jej dziecko stało się niezależnym dorosłym, który potrafi radzić sobie bez niej. Toksyczna matka postrzega każdą oznakę autonomii jako osobistą porażkę i zagrożenie dla swojej pozycji. Wyjście z takiej relacji wymaga przede wszystkim uświadomienia sobie, że zachowania matki nie są winą dziecka. Psycholodzy podkreślają, że toksyczność często wynika z nieprzepracowanych traum samej matki, jej lęku przed odrzuceniem lub narcystycznych zaburzeń osobowości. Zrozumienie tego mechanizmu jest pierwszym krokiem do emocjonalnego oddzielenia się i zbudowania własnego życia, w którym „nie” wypowiedziane matce nie oznacza bycia złym dzieckiem, lecz byciem zdrowym dorosłym. Zobacz też: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko
Zaprosiła koleżankę z dziećmi, teraz musi remontować salon. „Matka powinna spalić się ze wstydu”
Piszę, bo czuję w sobie mieszankę złości, bezsilności i zwyczajnego smutku. Właśnie skończyłam szorować podłogę w kuchni i zbierać resztki plasteliny z dywanu w sypialni − sypialni, która miała być moją prywatną oazą, a stała się celem ataku małych najeźdźców. Obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy zaprosiłam przyjaciółkę do siebie.
Z Martą znamy się od liceum. Zawsze byłyśmy blisko, wspierałyśmy się w ciążach, wymieniałyśmy zdjęciami USG. Ale odkąd nasze dzieci podrosły, zaczęłam zauważać, że coś w tej relacji zgrzyta. Ja swoje córki od małego uczę, że w gościach siedzi się przy stole, nie biega się z jedzeniem po pokojach i − co najważniejsze − nie dotyka się cudzych rzeczy bez pytania. Myślałam, że to fundamenty, takie „abc” każdego rodzica. Myliłam się. Wczorajsza wizyta Marty i jej dwóch synów uświadomiła mi, że dla niektórych dom przyjaciół oznacza dom, w którym można zniszczyć wszystko, co stanie na drodze. „Mamo, dlaczego oni zaglądają do Twoich szuflad?” Zaczęło się niewinnie. Kawa, ciasto, plotki. Ale sielanka trwała może pięć minut. Potem chłopcy Marty, sześcio- i ośmiolatek, ruszyli w długą. Najpierw zaczęli biegać w butach po jasnym dywanie, na co Marta zareagowała jedynie cichym: „Skarby, może zdejmiecie buciki?”. Oczywiście nie zdjęli, a ona nie przerwała wątku o swoim nowym szefie. Potem było już tylko gorzej. Moje córki, nauczone szacunku do cudzej własności, stały w progu swojego pokoju jak wryte, patrząc, jak ich koledzy wysypują na środek wszystkie pudełka z klockami Lego, mieszając zestawy, które dziewczynki układały godzinami. Najbardziej zabolało mnie jednak to, co wydarzyło się później. W pewnym momencie w domu zapadła ta dziwna, podejrzana cisza. Poszłam sprawdzić, co się dzieje, i krew we mnie zastygła. Chłopcy byli w mojej sypialni. Otworzyli szafkę nocną i wyrzucali z niej wszystko − moje kosmetyki, lekarstwa, prywatne notatki. Jeden z nich właśnie próbował pomalować ścianę moją ulubioną szminką. A Marta? Kiedy ją zawołałam, weszła leniwym krokiem i powiedziała z uśmiechem: „Ojej, ale oni są ciekawi świata, no tacy mali odkrywcy!”. Odkrywcy? Dla mnie to był brak podstawowej kultury, za który ona, jako matka, powinna się spalić ze wstydu. Zniszczone pamiątki i brak słowa „przepraszam” Przez dwie godziny wizyty czułam się we własnym domu jak strażnik miejski. Co chwilę musiałam interweniować, bo dzieci koleżanki uznawały, że skakanie po kanapie z paczką tłustych chipsów to świetna zabawa. Najgorsze przyszło na koniec. Podczas pogoni po salonie, jeden z chłopców zahaczył o stolik kawowy. Moja ulubiona ceramiczna figurka, którą przywiozłam z podróży poślubnej i która miała dla mnie ogromną wartość sentymentalną, roztrzaskała się w drobny mak. Czekałam na jakąkolwiek reakcję. Myślałam, że Marta choćby zaproponuje, że odkupi podobną, albo po prostu szczerze przeprosi i skarci syna. Zamiast tego usłyszałam: „Oj, Magda, nie płacz nad porcelaną, to tylko rzeczy, ważne, że dzieciom nic się nie stało, bo mogły się skaleczyć”. Wtedy coś we mnie pękło. Zrozumiałam, że ona nie widzi nic złego w tym, że jej dzieci roznoszą mi dom. Dla niej to bezstresowe wychowanie, dla mnie to po prostu hodowanie egoistów, którzy nie liczą się z nikim i niczym. Jak mam wytłumaczyć moim córkom, że one muszą sprzątać zabawki i pytać o zgodę, skoro widzą, że inni mogą robić totalną demolkę i jeszcze dostają za to buziaka od mamy? Przyjaźń to także szacunek do moich zasad Kiedy w końcu wyszli, usiadłam na środku tego pobojowiska i chciało mi się wyć. Sprzątałam do północy. Znalazłam porysowaną podłogę pod łóżkiem, klejące plamy na obiciu fotela i brakujące elementy w grach moich dzieci. Ta wizyta kosztowała mnie mnóstwo nerwów i realne straty materialne. Ale najwięcej straciła nasza przyjaźń. Nie potrafię już patrzeć na Martę tak samo. Widzę w niej osobę, która lekceważy moją pracę, mój dom i mój trud włożony w wychowanie dzieci. Chciałabym zapytać inne mamy: czy ja wymagam zbyt wiele? Czy to naprawdę takie dziwne, że oczekuję, by goście − nawet ci najmłodsi − szanowali mój dom? Uczę swoje dzieci, że bycie gościem to przywilej, który wymaga odpowiedniego zachowania. Nie chcę być tą złą ciocią, która tylko zakazuje, ale nie pozwolę, by mój salon był traktowany jak małpi gaj. Następnym razem, gdy Marta zaproponuje spotkanie, wybiorę park albo salę zabaw. Mój dom to moja świątynia i od wczoraj zamknęłam w niej drzwi przed ludźmi, którzy nie znają słowa „granica”. Pozdrawiam, Magda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Psycholog radzi: „Gdy dziecko wpada w złość, zachowaj się jak komentator piłki nożnej”
Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow działa. Największą zmianę zobaczyłam pod oczami
Zmęczone oczy o poranku to coś, czego nie przykryje nawet najlepszy korektor. Sprawdziłam, czy maska LED Shark CryoGlow rzeczywiście pomaga, gdy używa się jej regularnie.
Są poranki, w których nie potrzebuję lustra, żeby wiedzieć, jak wyglądam. Czuję to szczególnie pod oczami. To nie jest dramatyczne „nie spałam całą noc”. Częściej to zwykłe życie. Dzieci, obowiązki, za mało wody, za dużo myśli. I ta opuchlizna, która sprawia, że nawet jeśli mam dobry dzień, twarz wygląda, jakby jeszcze nie wstała. View Ediplayer on the source website Mam czwórkę dzieci i szczeniaka, który uważa, że świt to najlepsza pora na sprint przez ogród. Poranek w moim domu nie zaczyna się od medytacji. Zaczyna się od: „Mamo, gdzie jest bluza?”, „Czy pies już był na dworze?” i „Nie mamy chleba”. Moje poranki to logistyka na najwyższym poziomie i nie ma w nich miejsca na wymagające zabiegi pielęgnacyjne i upiększające. Jeśli więc jakiś produkt beauty ma pozostać ze mną na dłużej, musi sprawdzić się w chaosie, a nie w idealnych warunkach. Dlatego kiedy trafiła do mnie maska Shark CryoGlow – urządzenie do terapii światłem LED z funkcją chłodzenia pod oczami – wiedziałam, że będę testować ją właśnie rano. To idealna szansa na zadbanie o siebie bez konieczności wstania wcześniej albo wprowadzenia zmian do codziennej rutyny. Interesowało mnie jedno: czy w prawdziwym życiu, między kawą a pakowaniem plecaka, zrobi różnicę. Okolice oczu pod lupą. Czy chłodzenie naprawdę działa? Zawsze miałam wrażenie, że okolice oczu to nasza rodzinna pamiątka. Moja mama i babcia miały charakterystyczną opuchliznę pod oczami. One nie mówiły o zatrzymaniu wody ani obrzękach. Mówiły po prostu: „Taka nasza uroda”. I ja tę „urodę” widzę u siebie szczególnie rano. Dlatego podeszłam do tego testu bardzo konkretnie. Nie interesowała mnie ogólna „poprawa wyglądu skóry”, tylko fakty. Chciałam wiedzieć, czy chłodzenie faktycznie zmniejszy poranną opuchliznę, usunie efekty zmęczenia i czy, korzystając z maski. poczuję ulgę Dodam od razu, że Shark CryoGlow nie jest kolejną „maską LED z internetu” . To wyrób medyczny z certyfikatem. Producent podaje, że skuteczność terapii LED była oceniana w 12-tygodniowych badaniach klinicznych przy codziennym stosowaniu. Indywidualne rezultaty mogą się różnić, a kluczowa jest regularność. Dla mnie to ważne, bo w tej kategorii łatwo o obietnice, a trudniej o rzetelne dane. Poranny test w praktyce - czy Shark CryoGlow robi różnicę? Najbardziej zainteresowała mnie technologia InstaChill, czyli zintegrowane płytki chłodzące w strefie pod oczami z możliwością regulacji temperatury. Chłodzenie działa miejscowo i ma na celu redukcję opuchlizny oraz uczucia ciężkich oczu. W praktyce wyglądało to bardzo niepozornie. Zakładałam maskę i włączałam tryb rewitalizacji okolic oczu na kilka minut. Nie siadałam w ciszy. Nie zamykałam się w łazience. Maska ma osłony na oczy, więc mogłam normalnie funkcjonować. Robiłam kawę dla siebie i śniadanie dla syna, a chwilę później sprawdzałam czy założył właściwe buty. Doceniam też to, że chłodzenie ma trzystopniową regulację. W zależności od dnia wybierałam delikatniejsze albo mocniejsze ustawienia. Można z niego korzystać osobno albo połączyć je z terapią LED, więc nie trzeba wybierać między jedną korzyścią pielęgnacyjną, a drugą, tylko można jednocześnie zadbać o szybki efekt „tu i teraz” i długofalową pielęgnację. A co z terapią światłem LED? Maska oferuje kilka zaprogramowanych trybów: światło czerwone i podczerwone, tryb łączony ze światłem niebieskim oraz tryb podtrzymania efektów. Można je zmieniać za pomocą pilota, dzięki czemu zmiana ustawień jest prosta, szybka i nie wymaga zdjęcia maski. Światło czerwone i podczerwone jest ukierunkowane na poprawę wyglądu skóry i redukcję zaczerwienień. Tryb łączony ze światłem niebieskim wspiera skórę skłonną do zmian trądzikowych. Ten ostatni bardzo szybko zainteresował moje nastoletnie bliźniaczki. Maska zaczęła funkcjonować w naszym domu nie tylko jako „sprzęt mamy”, ale jako element pielęgnacji dla całej rodziny. W moim przypadku terapia LED to długofalowe działanie. Nie oczekiwałam natychmiastowego efektu. Po kilku tygodniach regularnego stosowania widzę, że skóra jest bardziej wyrównana, a zaczerwienienia mniej widoczne. Najbardziej odczuwalna zmiana dotyczy jednak chłodzenia pod oczami, które realnie wpływa na mój poranny komfort. Czy to ma sens w życiu mamy? Dla mnie najważniejsze pytanie zawsze brzmi: „Czy będę tego używać dalej?”. Nie chodzi o to, żeby wyglądać perfekcyjnie o siódmej rano. Chodzi o to, żeby poczuć, że mimo chaosu masz nad czymś kontrolę. W moim przypadku to kilka minut chłodzenia pod oczami i świadomość, że korzystam z technologii opartej na badaniach, a nie tylko na marketingowych hasłach. I to właśnie jest mój wniosek z tego testu. Shark CryoGlow maska LED to jest wyrób medyczny. Używaj go zgodnie z instrukcją użycia lub etykietą. Wyrób medyczny oznakowany CE, klasa IIa, zgodny z MDR 817913 ROOO, zatwierdzony dnia 11/08/2025. Nazwa lub nazwa handlowa wyrobu: Maska LED Shark CryoGlow Przewidziane zastosowaniu wyrobu: urządzenie do pielęgnacji twarzy Podmiot prowadzący reklamę oraz nazwa producenta: SharkNinja, SharkNinja Materiał promocyjny marki SharkNinja
Kiedy zmiana czasu na letni w 2026? Rodzice najmłodszych dzieci muszą spodziewać się rewolucji
W 2026 roku zmieniamy czas na letni dzień wcześniej niż w ubiegłym roku. Sprawdź, kiedy przestawimy zegarki i co to oznacza dla dzieci i dorosłych. Nie martw się, jeśli nie pamiętasz, czy będziemy spać krócej, czy dłużej. Spieszmy z wyjaśnieniami, ale nie mamy najlepszych wieści.
Zastanawiacie się, jak wygląda zmiana czasu na letni w tym roku? W 2026 zegarki przestawiamy wcześniej niż poprzednio. W telefonach i komputerach automatycznie przestawią się o godzinę. Jednak te nakręcane ręcznie lub na sprzętach AGD będziemy musieli przestawić sami. Dobrze zrobić to dzień wcześniej np. przed snem. Wyjaśniamy, kiedy i po co jest zmiana czasu, oraz czy będziemy spać dłużej czy krócej. Spis treści: Kiedy zmiana czasu na letni w 2026 roku? Zmiana czasu na letni: jak wygląda? Po co zmieniamy godzinę? Zmiana czasu a sen niemowlaka. Rodzice małych dzieci muszą być gotowi Od kiedy zmieniamy czas z zimowego na letni? Ciekawostki dla dzieci Kiedy zmiana czasu na letni w 2026? Zmiana czasu z zimowego na letni w 2026 roku nastąpi w ostatni weekend marca. Zegarki przestawimy w nocy z soboty (28 marca) na niedzielę (29 marca) z godziny 2 na 3. Po zmianie czasu śpimy krócej czy dłużej? Niestety, zmiana czasu oznacza, że tej nocy będziemy spać krócej, bo przestawiamy zegarki do przodu. Z drugiej strony, każdy dzień przybliża nas do długich, letnich wieczorów. Pierwszy dzień po zmianie czasu to jeden z najdziwniejszych dni w roku. Wszyscy, nawet dzieci, czują się zagubieni, a ich samopoczucie może się obniżyć. Maluchy mogą być bardziej marudne niż zwykle, a ich rytm dnia może się zmienić. Dorośli także powinni być dla siebie wyrozumiali. Adaptacja do czasu letniego może trwać nawet kilka tygodni. Zmiana czasu 2026. Jak poprawnie ustawić nową godzinę na zegarku? Podczas marcowej zmiany czasu przestawiamy zegarki o godzinę do przodu. Teoretycznie powinniśmy wstać o godzinie 2 i przestawić zegarki na 3. W telefonach czas zmienia się automatycznie, ale w niektórych urządzeniach będziemy musieli ręcznie ustawić nową godzinę. Możemy to zrobić w sobotni wieczór, 29 marca, lub w trakcie dnia. Na szczęście czas przestawiamy w weekend. Jeśli w niedzielę pójdziemy spać wcześniej, nadrobimy stracony sen. Zmiana czasu na letni: jak wygląda? Po co zmieniamy godzinę? Zmiana czasu na letni oznacza, że w poniedziałek, po ostatnim marcowym weekendzie, nasze budziki zadzwonią o godzinę wcześniej. Ci z nas, którym trudniej przestawić się z dnia na dzień na czas letni, mogą odczuwać związany z tym dyskomfort i większe zmęczenie. Jedno jest pewne: zmiana czasu na letni oznacza, że nasza dzienna aktywność będzie miała miejsce podczas coraz dłuższych dni. Słońce będzie wschodzić coraz wcześniej i coraz później zachodzić aż do przesilenia letniego. Od najkrótszej nocy w roku słońce każdego dnia zachodzić będzie coraz wcześniej. Są tacy, którzy uważają, że współcześnie wprowadzanie zmian czasu z zimowego na letni i odwrotnie nie ma już sensu. O ile przed stu laty była uzasadniona, ponieważ światło elektryczne nie było tak powszechne jak dziś, to współcześnie, najczęściej uczymy się i pracujemy w pomieszczeniach, w których całkiem nieźle radzimy sobie z ciemnością i chłodem za oknem. Polacy nie chcą już zmiany czasu? Niepokój związany ze zmianą czasu na letni mogą odczuwać m.in. rodzice małych dzieci, którzy dokładają starań, by ich pociechy miały regularny rytm dnia. Lekarze zalecają, by malucha wówczas stopniowo przyzwyczajać do zmiany czasu. Przestawienie zegarków prowadzi do zaburzenia rytmu biologicznego, nie tylko najmłodszych. Zmiana czasu na letni wiąże się z obniżeniem sprawności psychicznej i fizycznej (czemu nie pomaga przesilenie wiosenne). Są badania, które wykazują, że dzień po przesunięciu zegarków do przodu o godzinę... rośnie liczba wypadków w pracy. Wśród zalet czasu letniego wymienia się: wydłużoną ekspozycję na światło słoneczne (co na dłuższą metę sprzyja zdrowiu, chociażby za sprawą produkcji przez organizm witaminy D), długie, jasne wieczory pozwalają na to, by po pracy wyjść z domu na spacer czy podjąć inną aktywność na świeżym powietrzu (grać w piłkę, jeździć rowerem itd.), mniejszą liczbę wypadków w porach wieczornych. Zmiana czasu a sen niemowlaka. Rodzice małych dzieci muszą być gotowi Zmiana czasu z zimowego na letni to dla rodziców prawdziwa próba cierpliwości, szczególnie gdy w grę wchodzi sen malucha. Z jednej strony przestawiamy zegarek, a z drugiej – staramy się nie zwariować. W końcu rodzice maluchów też będą spać krócej. Na szczęście istnieją sposoby dla rodziców, by ułatwić dziecku przejście przez ten trudny okres po zmianie czasu i przyzwyczaić malucha do nowego rytmu dnia. Oto kilka sprawdzonych wskazówek od doświadczonych rodziców: Zmiana pory snu i godzin drzemek Już na kilka dni przed zmianą czasu warto zacząć stopniowo przesuwać porę snu dziecka. Wystarczy, że codziennie będziemy kłaść malucha o 15-30 minut wcześniej. Przykładowo, drzemkę w godzinach 13:00-15:00 można przesunąć na 12:30-14:30, a wieczorne usypianie – z 19:00 na 18:00 lub 18:15. Spacer na świeżym powietrzu Świeże powietrze, czyli darmowe lekarstwo na problemy ze snem u niemowlaka. Nawet krótki spacer może poprawić jakość snu dziecka, ale też rodziców. Warto zadbać, aby w piątek, sobotę i niedzielę maluch miał okazję pobyć zewnątrz. Aktywność fizyczna może ułatwić zaśnięcie. Pobudka o tej samej porze W niedzielę, gdy zegarki są już przestawione, obudź dziecko o tej samej porze, co zwykle. Nawet jeśli maluch budzi się wcześniej, postaraj się nie zmieniać porannej rutyny, aby nie zaburzyć rytmu dnia. Atrakcyjna niedziela Aby dziecko łatwiej przystosowało się do zmiany czasu, warto zadbać o ciekawą i pełną wrażeń niedzielę. Wspólne wyjście do kina, na basen czy do sali zabaw sprawi, że maluch będzie zmęczony i łatwiej zaśnie w nowym czasie. Pamiętaj o waszej wieczornej rutynie Niedzielne przygotowanie do snu powinno wyglądać jak zwykle, z wszystkimi towarzyszącymi rytuałami – kąpielą, kołysankami, przytulaniem. Warto zachować stały rytm, aby dziecko poczuło się komfortowo. Jeśli maluch nie jest zmęczony, można przesunąć porę kąpieli o 15-30 minut, aby dostosować ją do nowego rozkładu dnia. Bądź cierpliwy – każde dziecko reaguje inaczej Warto pamiętać, że każde dziecko jest inne. Niektóre maluchy szybko przystosują się do zmiany czasu, inne mogą potrzebować nawet kilku dni na adaptację. Bądź cierpliwy i pamiętaj, że w końcu każdemu z nas uda się przejść przez ten okres. Statystyki pokazują, że zmiana czasu wpływa na naszą koncentrację i samopoczucie, więc nie tylko dzieci będą potrzebować czasu na przyzwyczajenie się do nowej rutyny. Od kiedy zmieniamy czas z zimowego na letni? Ciekawostki dla dzieci Jako pierwszy na pomysł wprowadzenia w życie czasu letniego wpadł Beniamin Franklin pod koniec XIX wieku. To właśnie on uznał, że w porach roku, gdy jest więcej naturalnego światła słonecznego, ludzie powinni wstawać wcześniej, a także wcześniej kłaść się spać. Wtedy nikt nie wziął tego pomysłu na serio, ale... W 1916 roku, podczas I wojny światowej, Niemcy wprowadzili zmianę czasu na letni na własnych i okupowanych terenach (w tym Polski). Wtedy to przestawiono zegarki o godzinę do przodu w nocy z 30 kwietnia na 1 maja. W 1918 roku zmianę czasu na letni wprowadzili Brytyjczycy. Ciekawostką jest, że w Polsce zmiana czasu na letni w dwudziestoleciu międzywojennym została wprowadzona tylko raz, w 1919 roku. Wraz z okupacją niemiecką w czasie II wojny światowej, zmiana czasu zimowego na letni obowiązywała Polaków do 1949 roku. Potem ze zmianą czasu zimowego na letni w PRL było... różnie. Obowiązywała np. w latach 1957-1964. Od 1977 roku wprowadzono ją już na stałe i została z nami do dziś. Czas letni aktualnie obowiązuje w 70 krajach świata. Zmiana czasu nie dotyczy mieszkańców Islandii, Rosjan i Białorusinów. Źródła: M. Bartnicka: Czas letni w przepisach. "Architecturae et Artibus" 2012, nr 13 Młodsze dzieci mogą bardziej podlegać irytacji. Psycholog dziecięcy o zmianie czasu. Polskie Radio 24 [audycja z 27 marca 2021] Zobacz też: Kiedy jest pierwszy dzień wiosny 2026? Astronomiczna wiosna nie zaczyna się wcale 21 marca Zwiastuny wiosny kryją się na dworze. Te pierwsze oznaki zauważą tylko spostrzegawcze dzieci Wiersze o wiośnie dla dzieci. Krótkie rymowanki i piękne wiersze: Tuwim, Brzechwa, Konopnicka, Staff
„Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
Pierwsze zdanie brzmi niewinnie, ale zostaje w głowie na długo: „Mamy bardzo biedne definicje bogactwa”. Bo kiedy mówimy „bogaty”, niemal automatycznie myślimy: pieniądze. Konto. Cyfry. Sukces mierzony kwotą. A potem pada kolejne zdanie, jeszcze mocniejsze: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”.
I w tym momencie coś pęka. Bo nagle okazuje się, że problem nie leży w liczbach, tylko w głowie. Bogaty umysł to nie stan na koncie W rozmowie, którą możecie obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja, pada definicja bogactwa, której rzadko się dziś używa. Bogactwo nie jako „więcej”, ale jako „mam dokładnie to, co chcę mieć, i radzę sobie z resztą”. To stan umysłu, a nie stan konta. Bardzo mocny jest moment, w którym Julia Izmałkowa opowiada o krótkiej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Mówi komuś: „pewnie jesteś bardzo zajęty”. A w odpowiedzi słyszy: „Nie, ja mam czas”. I to zdanie uderza jak obuchem. Bo kiedy ostatnio ktoś powiedział nam spokojnie, bez pośpiechu: „mam czas”? Czas jako definicja luksusu To właśnie ten moment w wywiadzie robi ogromne wrażenie. „Mam czas” nie oznacza braku obowiązków. Oznacza, że ktoś nie żyje w permanentnym poczuciu braku, biegu, zadyszki. Nie jest „chomikiem w kołowrotku”. Bogaty umysł – jak pada w rozmowie – to umysł zasobów. Czasowych, emocjonalnych, relacyjnych. To ktoś, kto ma czas dla ważnych ludzi i ważnych spraw. Kto nie żyje w ciągłym napięciu „zaraz, szybko, jeszcze tylko to”. I trudno nie pomyśleć: ilu z nas naprawdę tak żyje? Chcemy wszystkiego natychmiast. I to nas zubaża Druga ważna myśl z wywiadu dotyka czegoś, co wszyscy znamy aż za dobrze – potrzeby natychmiastowych rozwiązań. Chcemy „plastra”. „Aspiryny”. Szybkiego efektu bez refleksji. Gdyby dało się w dwie godziny zostać bogatym, każdy by to zrobił. Gdyby wystarczył jeden kurs, jeden zestaw nawyków, jedna poranna rutyna z matchą i medytacją – wszyscy bylibyśmy spełnieni. Ale takiej formuły nie ma. I bardzo trudno się z tym pogodzić. Problem polega na tym, że zamiast zatrzymać się i zapytać „dlaczego boli?”, wolimy połknąć tabletkę i iść dalej. Bez namysłu. Bez refleksji. Bez pytania o cenę. Każda decyzja ma koszt. I rzadko go liczymy Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy jest ten o „liczeniu ceny”. Bo nasza pensja to nie tylko kwota, która wpływa na konto. To także godzina powrotu do domu. To obecność (lub jej brak) przy wieczornej bajce. To poziom stresu, który przynosimy ze sobą do relacji. To pytanie, czy po pracy mamy jeszcze energię na bycie z bliskimi. Czy jesteśmy „naładowani”, czy raczej emocjonalnie wypaleni. To wszystko jest kosztem – albo zasobem – naszej pracy i naszych wyborów. A my bardzo często patrzymy wyłącznie na cyferki. I to – jak pada wprost w wywiadzie – jest właśnie biedny umysł. Szczęście też jest formą zapłaty To, czy jesteśmy szczęśliwi. Czy czujemy sens. Czy budzimy się w poniedziałek z myślą „chcę”, a nie „muszę”. To również jest zapłata. Albo cena, jeśli tego nie ma. Nie da się ocenić, czy coś jest „lepsze” lub „gorsze”, porównując wyłącznie liczby. Bo my nie jesteśmy tylko liczbami. Jesteśmy ludźmi – z emocjami, relacjami, granicami i potrzebą sensu. Ten wywiad nie daje gotowych recept. Nie obiecuje szybkich efektów. Ale robi coś znacznie ważniejszego – zatrzymuje i zmusza do myślenia. Całą rozmowę obejrzysz na kanale YouTube Mamotoja. Jeśli czujesz, że temat bogactwa, pracy, ceny i sensu dotyczy także ciebie – ten wywiad naprawdę warto zobaczyć w całości.
Święta z moją rodziną to projekt zarządzania kryzysowego. Jestem zmęczona już na starcie
Święta z moją rodziną coraz częściej przypominają projekt zarządzania kryzysowego. Niby ma być magia, ciepło i bliskość, a ja czuję się bardziej jak koordynatorka akcji ratunkowej niż uczestniczka rodzinnego spotkania. Jestem zmęczona, jeszcze zanim usiądziemy do stołu.
Zamiast zapachu piernika – telefony. Zamiast spokoju – napięcie. Zamiast bycia razem – gaszenie pożarów, zanim jeszcze się pojawią. I dopiero od niedawna zaczęłam się przyglądać, dlaczego co roku wchodzę w ten sam wir. Kiedy zaczyna się świąteczny chaos? Co roku obiecuję sobie to samo: tym razem będzie spokojnie. Będzie czas na pierniczki, na zdjęcie przy choince, na tę słynną „magię”, którą znamy z reklam. A potem, gdzieś pomiędzy pierwszym telefonem od kogoś z rodziny („a o której u was?”, „to ja tylko zapytam…”, „a co mam przynieść?”), a pierwszą awarią domowej logistyki, dociera do mnie, że znowu wpadłam w tryb zadaniowy. Święta w mojej rodzinie nie przypominają filmu familijnego. Bardziej naradę sztabu kryzysowego – z podziałem ról, z emocjami w skali od 1 do 10, z listą zadań, których nikt nie chciał, ale ktoś musi je wykonać. I bardzo często tym „kimś” jestem ja. Dopiero teraz zaczynam rozumieć, że ten chaos nie bierze się znikąd. Każdy przychodzi ze swoją historią Święta są jak lupa. Pod nią powiększają się nie tylko relacje, ale też stare schematy, przyzwyczajenia i niewypowiedziane oczekiwania. Jedni chcą ciszy, inni głośnych rozmów. Jedni chcą tradycji „jak u mamy”, inni nowoczesnej Wigilii. Jedni wolą barszcz klarowny, inni zabielany. A ja stoję pośrodku i próbuję to wszystko pogodzić. Czasami mam wrażenie, że układam te święta jak puzzlową układankę, w której ktoś zgubił połowę elementów. Każdy z nas przychodzi ze swoim zmęczeniem, własnymi napięciami i swoim „nie umiem inaczej”. A kiedy to wszystko spotyka się przy jednym stole, nic dziwnego, że bywa głośno, chaotycznie, a czasem wręcz wybuchowo. Świąteczna koordynatorka, czyli rola, którą wzięłam na siebie Przez lata wchodziłam w tę rolę automatycznie. To ja łagodziłam konflikty. To ja przewidywałam, kto może się na kogo obrazić. To ja planowałam, jak posadzić wszystkich przy stole, żeby nikt nie poczuł się pominięty. Robiłam listy zakupów, delegowałam zadania, dbałam o emocje wszystkich dookoła. Rzadko ktoś pytał: „A czego ty potrzebujesz na święta?”. Może dlatego, że sama nigdy o tym nie mówiłam. Bycie koordynatorką kryzysową ma jedną wadę: kiedy jesteś dobra w gaszeniu pożarów, ludzie przyzwyczajają się, że robisz to bez wysiłku. A ty sama zaczynasz wierzyć, że tak właśnie trzeba. Że inaczej święta się „rozpadną”. Dzieci widzą więcej, niż nam się wydaje Z czasem zauważyłam coś jeszcze. Dzieci doskonale widzą ten napięty taniec między dorosłymi. Widzą, jak zaciskamy szczęki. Jak uśmiechy stają się coraz bardziej przyklejone. Jak nerwowe „dajcie spokój, to święta” wcale nie brzmi jak coś, co ma przynieść spokój. Dzieci chłoną święta nie tylko przez choinkę i prezenty, ale przez emocje krążące w powietrzu. Zrozumiałam to naprawdę dopiero wtedy, gdy jedno z moich dzieci zapytało: „Mamo, dlaczego na święta wszyscy są tacy spięci? Przecież ma być miło”. To pytanie wywróciło mi perspektywę. Postanowiłam oddać część kontroli. Pozwolić, żeby nie wszystko było idealnie. Żeby niektóre rzeczy po prostu się wydarzyły. Przestałam brać odpowiedzialność za cudze emocje i cudze oczekiwania. Zadałam sobie pytanie, które wcześniej nawet nie przychodziło mi do głowy: czy naprawdę muszę być centrum zarządzania kryzysowego, skoro święta są po to, żeby odpocząć, a nie prowadzić operację strategiczną? Zamiast perfekcji wybieram prostotę. Zamiast dwunastu potraw – kilka, które naprawdę lubimy. Zamiast mediacji – rozmowę. Zamiast napięcia – plan minimum, który zostawia przestrzeń na błędy, śmiech, przekomarzania i… oddech. Święta nie muszą być projektem Myślę, że w wielu domach jest podobnie. Że święta nie przypominają tych z reklam – i to jest w porządku. Bo najpiękniejsze momenty często dzieją się nie dzięki perfekcji, ale pomimo niej. W mojej rodzinie nadal bywa głośno. Ktoś się wzruszy, ktoś się obrazi, ktoś się spóźni. Ale ja już nie stoję z notatnikiem i nie próbuję wszystkiego spinać. Bo kiedy przestaję zarządzać innymi, dzieje się coś zaskakującego: zaczynam być obecna. Tu i teraz. Z tymi, których kocham – nawet jeśli bywają wyzwaniem. I może właśnie o to chodzi w świętach. Nie o idealny plan. Tylko o ludzi przy tym stole. I o nas samych, które w końcu możemy odetchnąć.
„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.
Jak wybrać idealną kurtkę puchową, która podkreśli sylwetkę i będzie zgodna z trendami
Wybór zimowego okrycia chroniącego przed mrozem bez dodawania objętości bywa trudny, gdyż często obawiamy się zaburzenia naturalnych proporcji naszej sylwetki. Jednak współczesna moda udowadnia, że wysoka funkcjonalność może iść w parze z eleganckim wyglądem, jeśli tylko zwrócisz uwagę na konkretne detale konstrukcyjne. Oto kilka wskazówek, które ułatwią ci to zadanie.
Czy fason i pikowanie mają znaczenie dla wyglądu sylwetki? Wiele osób błędnie zakłada, że każda kurtka puchowa musi nieuchronnie dodawać nam kilku kilogramów, ale sekret tkwi w odpowiednim ułożeniu szwów. Pikowania w układzie pionowym lub ukośnym potrafią optycznie wysmuklić ciało, nadając mu lżejszy i bardziej dynamiczny charakter nawet przy bardzo grubej warstwie izolacji. Warto unikać szerokich, poziomych pasów, które mogą niepotrzebnie poszerzać ramiona oraz biodra, zaburzając tym samym harmonię całej naszej figury. Jeśli zależy ci na wyraźnym podkreśleniu talii, modne kurtki puchowe damskie z wiązanym paskiem będą strzałem w dziesiątkę, ponieważ przywracają one pożądane proporcje klepsydry. Dobrze dobrany model nie powinien krępować twoich ruchów, lecz delikatnie opływać sylwetkę, zapewniając komfort termiczny bez efektu worka. Pamiętaj również, aby zwracać uwagę na długość, gdyż modele kończące się w połowie uda są zazwyczaj najbardziej łaskawe dla figury. Na co powinni zwrócić uwagę mężczyźni szukając ciepła? Panowie często stawiają przede wszystkim na użyteczność, jednak odpowiedni krój może znacząco poprawić ich komfort oraz ogólną prezencję podczas chłodnych dni. Zbyt ciasne okrycie będzie kompresować wypełnienie, obniżając jego właściwości grzewcze, podczas gdy zbyt luźne będzie wyglądać niechlujnie i doda niepotrzebnej masy. Odpowiednie dopasowanie rozmiaru to absolutna podstawa, dlatego warto przymierzyć upatrzony model na grubszy sweter, aby upewnić się, że mamy wystarczającą swobodę ruchów ramion. Dostępny jest szeroki wybór kurtek puchowych męskich na modivo.pl, gdzie znajdziesz modele o matowym wykończeniu, które optycznie pomniejszają sylwetkę w porównaniu do mocno błyszczących tkanin. Ciemniejsze kolory, takie jak głęboki granat, czerń czy butelkowa zieleń, dodatkowo wspomagają efekt wyszczuplenia, sprawiając, że cała stylizacja nabiera bardziej eleganckiego wyrazu. Lekkie wypełnienie syntetyczne często oferuje podobny poziom ciepła co naturalny puch, a jednocześnie jest mniej puszyste, co sprzyja zachowaniu szczuplejszej linii. Jakie detale decydują o ostatecznym odbiorze stylizacji? Diabeł tkwi w szczegółach, a drobne elementy konstrukcyjne kurtki mogą całkowicie odmienić wizualny odbiór całej naszej zimowej sylwetki. Wielki kaptur z gęstym futrem czasem przytłacza, dlatego wybieraj proste kołnierze, które nie skracają optycznie szyi i dodają lekkości górnym partiom ciała. Warto szukać modeli z asymetrycznym zapięciem, ponieważ wprowadzają one pionowe linie, które skutecznie wysmuklają tułów i odwracają uwagę od ewentualnych niedoskonałości. Modne i ciepłe kurtki zimowe to takie, które łączą technologię z designem, a ty musisz czuć się w nich swobodnie każdego dnia. Pamiętaj, aby unikać zbyt błyszczących materiałów w newralgicznych miejscach, gdyż odbijają one światło i dodają zbędnej objętości tam, gdzie wcale jej nie potrzebujemy. Ostatecznie zawsze stawiaj na komfort, bo nawet najpiękniejszy model nie sprawdzi się, jeśli będzie krępował twoje ruchy. Unikaj bardzo błyszczących materiałów w strefach problematycznych. Stawiaj na modele z regulacją w pasie lub wewnętrznym ściągaczem. Szukaj kurtek z taliowaniem zamiast prostych, pudełkowych krojów. Wybór zimowej garderoby nie zmusza do kompromisów, jeśli postawisz na odpowiedni krój i detale podkreślające twoje naturalne atuty. Pamiętaj, że pewność siebie i dobre samopoczucie to najlepsze uzupełnienie każdej, nawet najcieplejszej stylizacji. Materiał promocyjny marki MODIVO
Otwierasz od razu czy czekasz dzień po dniu? Magia rytuału kalendarzy adwentowych
Wyczekiwanie na święta zaczyna się od... ekscytacji. Tego cichego „klik” otwieranego okienka, zapachu świąt, iskierki w oczach i pytania, które powraca co roku: czy otworzyć wszystko od razu, czy cierpliwie czekać dzień po dniu?
Kalendarze adwentowe od dawna przestały być tylko słodką przyjemnością dla dzieci. Dziś to prawdziwe rytuały dla dorosłych – pełne uroku, stylu i małych przyjemności, które wprowadzają nas w świąteczny nastrój krok po kroku. Bo to nie tylko przygotowania. To także celebracja drobiazgów – tych małych momentów, które rozświetlają zimowe poranki. Team „cierpliwi” kontra „nie mogę się powstrzymać” Niektórzy traktują kalendarz adwentowy jak świętość – codzienny rytuał, małą nagrodę, moment wytchnienia w natłoku obowiązków. Dla nich każdy dzień to osobna historia, mała przygoda i odrobina magii, która powoli buduje świąteczne napięcie. Ale są też tacy, którzy... nie wytrzymują. Już 1 grudnia znają wszystkie zawartości, otwierają okienka po kolei, smakując każdą niespodziankę bez czekania. I czy to źle? Absolutnie nie! Bo magia kalendarzy adwentowych polega właśnie na tym, że każdy może przeżywać ją po swojemu. Nowy wymiar grudniowej radości – kalendarz OnlyBio x E.Wedel W tym roku jednak czekanie nabiera zupełnie nowego znaczenia. Bo kalendarz adwentowy OnlyBio x E.Wedel to coś więcej niż zestaw prezentów – to pachnący, słodki świat, w którym każdy dzień oczekiwania na święta to zupełnie inna historia. Za każdym małym okienkiem kryje się coś wyjątkowego: produkty do włosów OnlyBio, które pokochały tysiące włosomaniaczek, słodkości od E.Wedel, które pachną świętami od pokoleń, a także spinki Invisibobble, limitowana mgiełka perfumowana do ciała i włosów o zapachu grudniowego hygge, pełnego wiśniowych pralin i unoszącego się w powietrzu palo santo i biżuteria – nausznica Berries w cenie tylko 249, 99 zł. To nie jest zwykły kalendarz – to świat Berry xmas, gdzie wszystko ma swój kolor, zapach i smak. Gdzie pielęgnacja włosów pachnie jak najpyszniejsze święta, a każdy drobiazg przypomina, że magia naprawdę istnieje. Soczyste święta z Berry xmas Kalendarz Hair in Balance OnlyBio x E.Wedel przenosi Cię do krainy, w której zamiast klasycznej czerwieni i zieleni królują pastelowe odcienie różu, fioletu i jagód. To święta w nowym, owocowym wydaniu – pełne energii, lekkości i zabawy. Zapachy i tekstury tworzą harmonijną orkiestrę – jakby świąteczna Fabryka Czekolady E.Wedel połączyła siły z laboratorium piękna OnlyBio. Efekt? Najbardziej apetyczne święta ever – z błyszczącymi, zdrowymi włosami i słodkim uśmiechem na twarzy. Jak otwierać kalendarz adwentowy – po swojemu Nie ma jednej właściwej metody. Możesz czekać i celebrować każdy dzień, możesz też otworzyć wszystko na raz, jeśli tak lubisz. Najważniejsze, żeby ten moment był naprawdę Twój – pełen radości, zapachu czekolady i szelestu pastelowego papieru. To nie tylko odliczanie do Świąt. To czas, w którym pozwalasz sobie na odrobinę słodkiego luzu. A jeśli chcesz, by w tym roku czas przedświąteczny był naprawdę wyjątkowy – wejdź do świata Berry xmas od OnlyBio i E.Wedel. Tam każda niespodzianka pachnie świętami, a każdy dzień jest powodem do uśmiechu. Kalendarz adwentowy jest dostępny na www.onlybio.life i w Drogeriach Rossmann. Materiał promocyjny marki OnlyBio
7 zdań, które pomogą odbudować relację z dzieckiem. Naprawią błędy toksycznych rodziców
Czasem najmocniej ranią nie czyny, lecz słowa, których zabrakło w odpowiednim momencie. Dobra wiadomość jest taka, że kilka prostych zdań potrafi otworzyć drzwi, które długo wydawały się zamknięte.
Relacja z dzieckiem to delikatna konstrukcja, która potrzebuje uważności, ale też konsekwencji i zwykłej codziennej troski. W przypadku rodziców, którzy w przeszłości stosowali zachowania dziś uznawane za toksyczne, odbudowanie bliskości jest trudnym, ale możliwym procesem. Dlaczego odbudowanie więzi zaczyna się od słów? Wiele osób dopiero po latach zauważa, że w ich domach emocje były ignorowane, potrzeby bagatelizowane, a rozmowy sprowadzały się do wydawania poleceń. Współczesna wiedza o rozwoju dzieci pokazuje jednak coś bardzo ważnego: nawet jeśli wcześniejsze działania budowały dystans, więź można naprawić. Zmiana nie musi zaczynać się od wielkich gestów czy skomplikowanych technik. Często pierwszym krokiem jest kilka zdań, które pokazują dziecku – młodszemu lub dorosłemu – że naprawdę zostało usłyszane. Te słowa stają się sygnałem, że dotychczasowy schemat można zmienić. 7 zdań, które otwierają rozmowę i budują bezpieczeństwo Poniższe zdania mogą wydawać się proste, ale ich moc wynika z czegoś innego: z intencji, z gotowości do zmiany, z rezygnacji z roli „nieomylnego dorosłego”. To fundament odbudowy zaufania. „Słyszę cię i chcę zrozumieć, co czujesz.” Dzieci słyszą wtedy (często po raz pierwszy), że ich emocje nie są problemem, tylko ważnym komunikatem. To zdanie otwiera przestrzeń do rozmowy. „Masz prawo do swoich uczuć, nawet jeśli są inne niż moje.” W wielu domach panowało przekonanie, że tylko rodzic wie, co dziecko powinno czuć. Te słowa pokazują, że różnice są naturalne, a nie niewłaściwe. „Przepraszam za to, co zrobiłam lub powiedziałam niewłaściwie.” Przeprosiny nie odbierają autorytetu. Przeciwnie – uczą szacunku i odpowiedzialności, a dziecko doświadcza tego, czego wcześniej nie miało szansy poczuć. „Chcę cię wspierać, a nie oceniać.” To zdanie przerywa nawyk krytykowania, porównywania czy komentowania każdego błędu. Pokazuje gotowość do zmiany języka na wspierający. „Możesz mi powiedzieć wszystko, nie musisz bać się mojej reakcji.” Zaproszenie do szczerej rozmowy jest jednym z najważniejszych sygnałów: relacja staje się miejscem bezpieczeństwa, nie kontroli. „Jestem tu, kiedy mnie potrzebujesz.” Proste zdanie, które dla wielu osób nigdy nie brzmiało naturalnie. Dzieci – młodsze i dorosłe – potrzebują pewności, że mogą liczyć na obecność, nie tylko na zasady. „Chcę się nauczyć być dla ciebie lepszym rodzicem.” To wyraz pokory, gotowości do rozwoju i zapowiedź, że przeszłe błędy nie będą powtarzane. Dziecko nie potrzebuje ideału – potrzebuje autentycznego wysiłku. Każde z tych zdań działa jak symboliczny most. Nie naprawią one relacji w jeden dzień, ale mogą być początkiem procesu, w którym obie strony zaczynają czuć się bezpieczniej. Naprawianie więzi to nie jednorazowy gest, tylko codzienne potwierdzanie, że słowa mają pokrycie w czynach. Jak używać tych zdań, żeby naprawdę pomagały? Najważniejsze jest, żeby wypowiadać je świadomie. Dziecko – bez względu na wiek – natychmiast wyczuwa fałsz, nacisk czy sztuczne wymuszanie bliskości. Zdania, o których piszę, mają prowadzić do dialogu, nie być magiczną formułką, która „załatwi problem”. Jeśli mają działać, potrzebują kilku elementów: spokojnego tonu, gotowości do wysłuchania odpowiedzi i przyjęcia tego, co dziecko chce powiedzieć. Warto też pamiętać, że odbudowa relacji to proces, w którym najważniejsze są konsekwentne, drobne zmiany. To może być jedna rozmowa dziennie, wspólna chwila bez telefonów, zauważenie emocji, które kiedyś były ignorowane. Takie drobiazgi budują atmosferę, w której dziecko czuje się nie tylko kochane, ale też ważne i widziane. To właśnie ta codzienność decyduje o tym, jak relacja będzie wyglądała za kilka miesięcy czy lat. Słowa otwierają drzwi, ale to działania przekonują, że za nimi naprawdę jest ktoś, na kogo można liczyć. Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Millenialsi to pokolenie kanapkowe. „Jako rodzice mamy przegwizdane”
W naszym pokoleniu dorosłość ma zmęczoną twarz. Ale widać też na niej siłę, jakiej nie miało żadne pokolenie przed nami.
Nie bez powodu socjologowie nazwali nas „pokoleniem kanapkowym”. Jesteśmy ściśnięci między dwiema rzeczywistościami – z jednej strony nasze dzieci, które potrzebują codziennego wsparcia emocjonalnego, cierpliwości i obecności (a my zdajemy sobie z tego sprawę), a z drugiej rodzice, którzy coraz częściej wymagają pomocy w zrozumieniu świata, którego tempo dawno ich przerosło. Wychowujemy, tłumaczymy, tłumaczymy się, doradzamy. Wychowujemy dzieci, opiekujemy się rodzicami i spłacamy kredyty Kiedy słyszę, że millenialsi mają łatwiej niż poprzednie pokolenia, chce mi się śmiać. Mamy dzieci, które wymagają od nas bycia „uważnymi rodzicami”, którzy nie krzyczą, nie zawstydzają i uczą empatii. Mamy rodziców, którym trzeba tłumaczyć, jak działa bankowość elektroniczna, jak kupić bilety online i dlaczego wnuki mają ban na słodycze i nie wolno stawiać ich do kąta. Mamy też kredyty, pracę na pełen etat, często zdalną, która sprawia, że dom przestaje być domem – staje się biurem, szkołą i punktem obsługi rodziny. To wszystko dzieje się w jednym czasie, w jednym życiu. Nie da się nacisnąć pauzy. Jesteśmy pokoleniem, które zbyt często słyszy, że ma „za dobrze”, a w rzeczywistości uczy się balansować między troską o innych a próbą zachowania resztek siebie. W jednym momencie jesteśmy rodzicami i dziećmi swoich rodziców Ostatnio trafiłam na TikToka, na którym kobieta w moim wieku mówiła: „Wychowuję dwa pokolenia jednocześnie”. Trafiło mnie to prosto w serce, bo sama czuję, że jestem w tym samym miejscu. To nie jest kwestia braku wdzięczności. Kochamy nasze dzieci, troszczymy się o rodziców. Ale bycie pomiędzy tymi dwiema sferami bywa wyczerpujące. Zwłaszcza wtedy, gdy rodzice wciąż postrzegają nas jak nastolatków, a dzieci oczekują, że będziemy dla nich wzorem nowoczesności, cierpliwości i siły. Czasami myślę, że millenialsi to pierwsze pokolenie, które naprawdę świadomie próbuje przerwać błędne koło – wychować dzieci inaczej niż sami byli wychowywani. Przepraszamy nasze dzieci, nie karzemy, uczymy emocjonalnego bezpieczeństwa. Ale za tę zmianę płacimy wysoką cenę – przeciążenie, frustracja, chroniczne zmęczenie. Bo choć wiemy więcej niż nasi rodzice, to czasem po prostu brakuje nam siły. View oEmbed on the source website Mamy przegwizdane, ale przełamujemy stare schematy Jako pokolenie jesteśmy trochę jak ta metaforyczna kanapka – z dwóch stron przyciśnięci, a w środku próbujemy zachować smak życia. Mamy świadomość, że świat się zmienia szybciej, niż jesteśmy w stanie to ogarnąć. Uczymy się nowych technologii, tłumaczymy je starszym, a jednocześnie staramy się chronić dzieci przed ich skutkami. Często czuję, że stoję w rozkroku między światem analogowym mojego dzieciństwa a cyfrowym życiem moich dzieci. Rodzice pytają, po co im smartfon. Dzieci – czemu nie pozwalam im spędzać więcej czasu przed ekranem. I choć w teorii jestem dorosła, w praktyce nieustannie próbuję godzić te dwa światy. To, co różni nas od poprzednich pokoleń, to świadomość. Mamy odwagę mówić o wypaleniu rodzicielskim, o tym, że jesteśmy zmęczeni, że nie musimy być perfekcyjni. Nie wstydzimy się prosić o pomoc, korzystać z terapii czy rozmawiać o emocjach. Nasi rodzice tego nie mieli. My – uczymy się tego każdego dnia, często na błędach. Pokolenie, które nie chce się poświęcać w ciszy Nie jesteśmy pokoleniem, które godzi się z losem. Tak, bywa trudno. Tak, często mamy poczucie, że to za dużo. Ale jednocześnie mamy w sobie ogromną siłę. Umiemy żartować z własnego zmęczenia, zamieniać frustrację w memy, a w chaosie codzienności znajdować momenty bliskości. Może właśnie w tym tkwi nasza przewaga – że potrafimy mówić o tym, co nas boli. Że chcemy przerwać milczenie, które towarzyszyło naszym rodzicom. I choć mamy przegwizdane, to jednocześnie mamy szansę być pokoleniem, które naprawdę coś zmieni – w relacjach, w wychowaniu, w sposobie, w jaki patrzymy na siebie nawzajem. Zobacz też: Przestałam „inwestować” w dzieci. Coraz więcej rodziców robi to samo
Pink mama – pielęgnacja, która rozumie potrzeby kobiet w ciąży i po porodzie
Marka Pink mama stworzyła linię produktów inspirowanych potrzebami przyszłych i świeżo upieczonych mam. Sprawdźcie, jak je oceniły Recenzentki KWC.
Ciąża to czas, kiedy ciało kobiety się zmienia, a skóra potrafi zaskakiwać – raz potrzebuje ukojenia, innym razem dodatkowej ochrony. Po porodzie z kolei liczy się delikatność i poczucie komfortu. Właśnie wtedy sięgamy po kosmetyki, które nie tylko pielęgnują, ale też po prostu dbają o dobre samopoczucie. Recenzentki oceniły, jak wtedy sprawdzają się produkty Pink mama: Naturalny płyn do higieny intymnej, Pasta do zębów dla kobiet w ciąży, Dezodorant w kremie. I co ważne – aż 98% testerek potwierdziło, że kosmetyki Pink mama delikatnie, ale skutecznie pielęgnują skórę. Tyle samo zauważyło, że łagodzą i koją, a 97% przyznało, że zapewniają uczucie świeżości. 91% stwierdziło, że polecą je swoim przyjaciółkom. Dezodorant w kremie Pink mama – wrażenia z testowania Nie blokuje potu, ale za to skutecznie neutralizuje jego zapach i nie podrażnia skóry. Dezodorant w kremie od Pink mama został stworzony dla kobiet, które chcą czuć się świeżo – nawet w najbardziej wymagających momentach. Jego lekka formuła sprawdza się nie tylko pod pachami, ale też w miejscach narażonych na otarcia i pot – np. pod biustem, w pachwinach czy zgięciach kolan. W składzie znajdziemy aż 94% składników pochodzenia naturalnego, m.in.: celulozę, która pochłania wilgoć, ekstrakt herbaciany o działaniu przeciwbakteryjnym, d-panthenol łagodzący podrażnienia, inulinę, czyli naturalny prebiotyk wspierający mikrobiom skóry. Efekt? Skóra pozostaje gładka, świeża i bez podrażnień przez cały dzień. Co o nim powiedziały Recenzentki KWC? 97% potwierdziło, że koi, łagodzi podrażnienia i pielęgnuje, 95% przyznało, że sprawdza się także w innych miejscach narażonych na pot i otarcia. 91% uznało, że skutecznie neutralizuje zapach potu i szybko go wchłania. 86% zauważyło, że skóra pozostaje świeża przez cały dzień. Pink mama, Pasta do zębów dla kobiet w ciąży – opinie Wizażanek Pasta do zębów Pink mama została stworzona z myślą o przyszłych mamach, które potrzebują łagodnej, ale skutecznej pielęgnacji jamy ustnej. Jej formuła opiera się aż na 93% składników pochodzenia naturalnego. Nie zawiera fluoru. Delikatnie oczyszcza zęby, chroni przed podrażnieniami, odświeża oddech i pomaga zachować równowagę mikroflory jamy ustnej. W składzie zastosowano naturalne składniki: naturalne krzemionki – skutecznie, ale łagodnie oczyszczają powierzchnię zębów, inulinę – prebiotyk, który wspiera mikrobiom i wzmacnia barierę ochronną, ekstrakt z szałwii – działa oczyszczająco, przeciwzapalnie i antyseptycznie. 100% Wizażanek potwierdziło, że nie podrażnia dziąseł, a 92% uznało, że skutecznie oczyszcza zęby bez podrażnień. 88% stwierdziło, że odświeża oddech. Pink mama, Naturalny płyn do higieny intymnej pod lupą Recenzentek KWC Delikatność, świeżość i poczucie komfortu – właśnie to oferuje Naturalny płyn do higieny intymnej Pink mama. Stworzony z myślą o kobietach w ciąży, po porodzie oraz o wszystkich, które chcą zadbać o siebie w łagodny, ale skuteczny sposób. Jego formuła opiera się na składnikach pochodzenia naturalnego, które wspierają równowagę skóry i dbają o jej mikrobiom. Płyn delikatnie oczyszcza, przywraca prawidłowe pH, a przy tym łagodzi i koi nawet bardzo wrażliwe okolice. Pozostawia uczucie świeżości i czystości, które trwa przez cały dzień. W składzie znajdziemy m.in.: Imdermalab® V-Equib – naturalny prebiotyk wspierający zdrowe pH i mikroflorę skóry, nagietek – znany z właściwości łagodzących i przeciwzapalnych, ekstrakt z żurawiny – działa regenerująco i chroni przed podrażnieniami. Co ważne, produkt został przebadany dermatologicznie i posiada certyfikat Safe Microbiome®, który potwierdza, że nie zaburza naturalnej mikroflory skóry. Oznacza to, że pielęgnuje w sposób bezpieczny – chroniąc dobre bakterie i wzmacniając barierę ochronną naskórka. Wszystkie Recenzentki stwierdziły, że pielęgnuje okolice intymne, koi i łagodzi podrażnienia oraz oczyszcza skórę. Pozostawia też uczucie świeżości. Wyniki na podstawie testowania w Klubie Recenzentki Wizaz.pl na grupie 100 kobiet w październiku 2025 r. Materiał promocyjny marki Pink mama.
Wypalone macierzyństwem. Dlaczego matki cierpią w ciszy?
Macierzyństwo potrafi wypalić jak najcięższa praca, a jednak wciąż boimy się o tym mówić. Za poczuciem winy i maską uśmiechu kryją się historie tysięcy kobiet, które nie mają już siły.
Byłam pewna, że dam radę. Że macierzyństwo, nawet w trudnych momentach, zawsze będzie źródłem siły i sensu. Tymczasem pewnego dnia obudziłam się i nie miałam siły wstać z łóżka. Nie chodziło o bezsenność czy przeziębienie. To było coś głębszego – jakby ktoś wyciągnął ze mnie całą energię. I wtedy po raz pierwszy pomyślałam: jestem wypalona. Wypalona macierzyństwem. Temat, którego się wstydzimy O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głośno. Mamy raporty, badania, kampanie społeczne. Możemy przyznać, że praca nas przerosła i potrzebujemy przerwy. Ale czy któraś matka odważyła się powiedzieć: „Nie daję już rady. Macierzyństwo mnie wypaliło”? To wciąż tabu. Bo przecież matka powinna kochać bezwarunkowo, być cierpliwa, uśmiechnięta, wdzięczna za każdy dzień. A jeśli mówi inaczej – od razu pojawia się etykietka: wyrodna, niewdzięczna, egoistka. Dlatego milczymy. I to milczenie boli bardziej niż zmęczenie. Magda: „Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował” Magda jest mamą trójki dzieci. Działa na autopilocie i coraz częściej łapie się na tym, że nic nie sprawia jej radości. Jej historia pokazuje codzienne przeciążenie i brak wsparcia, które prowadzą do cichego wypalenia. – Mam wrażenie, że od pięciu lat nie spałam spokojnie ani jednej nocy. Rano działam jak robot – śniadanie, przedszkole, szkoła, praca, zakupy, kolacja, kąpiel. Wieczorem padam na sofę, a w głowie wciąż mam listę zadań. Kiedyś lubiłam się malować, spotykać z koleżankami. Dziś nawet nie wiem, co lubię. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie pyta, jak ja się czuję. Słyszę tylko: ‘dzieci są zdrowe, dom stoi, to czego chcesz więcej?’. A ja czasem chciałabym tylko, żeby ktoś się mną zaopiekował, choć przez chwilę. Jak psychologia definiuje wypalenie macierzyńskie? Psycholożka Wiktoria Król podkreśla, że samo pojęcie „wypalenie macierzyńskie” nie funkcjonuje w oficjalnej klasyfikacji medycznej. – Traktujemy je jako stan, a nie chorobę, ale stan, który może prowadzić np. do depresji. Już wiemy, że podobnie jak wypalenie zawodowe, staje się bardzo ważnym terminem określającym problem, który rozwija się w związku ze zmianami społecznymi, kulturowymi i psychicznymi – mówi ekspertka. Dodaje, że wypalenie różni się od zwykłego zmęczenia tym, że trwa długo i nieprzerwanie. – Zmęczenie to naturalny element codzienności mamy. Wypalenie oznacza, że kobieta nie ma już siły, by mierzyć się z zadaniami wobec dziecka. Karolina: „Pod spodem czuję się jak wypalona zapałka” – Zostałam sama w ciąży. Na początku mobilizowało mnie to, że muszę być dzielna dla córki. Ale po dwóch latach ciągłej walki – o pieniądze, o żłobek, o energię – czuję, jakbym już nie miała siły. Najgorsze są wieczory. Córka śpi, a ja siedzę na kanapie i mam pustkę w środku. Zdarza się, że płaczę bez powodu. Potem wstaję rano i zakładam maskę: uśmiech, cierpliwość, dobra zabawa. Ale pod spodem czuję się jak wypalona zapałka. Nikt nie przygotował mnie na to, że macierzyństwo może tak boleć samotnością. Karolina to jedna z tysięcy kobiet, które dźwigają samotne macierzyństwo. Jej opowieść pokazuje, jak mocno poczucie izolacji i brak partnera potęgują wypalenie. Jak rozpoznać pierwsze sygnały? – Przede wszystkim przewlekłe zmęczenie, ciągłe poczucie wyczerpania psychicznego i fizycznego. Kobiety często mówią: „czuję się jak wypluty balon, jak cień samej siebie”. Dochodzi utrata zainteresowań i ogólnej radości, poczucie przytłoczenia i częste zmiany nastrojów. Typowe są też problemy ze snem i apetytem, wycofanie z życia społecznego, izolowanie się od dziecka – wylicza psycholożka. Ewa: „Udaję przed wszystkimi, że daję radę” – Zawsze byłam cierpliwa, spokojna. Wydawało mi się, że wychowanie córki będzie naturalne. Aż stała się nastolatką i nagle wszystko się rozsypało. Córka zamknęła się w pokoju, przestała ze mną rozmawiać. Każde nasze spotkanie kończy się kłótnią. W pracy mam projekty, które mnie przerastają, w domu mur nie do przebicia. Zdarza się, że siedzę w samochodzie przed blokiem i nie mogę zebrać się, by wejść do środka. Udaję przed wszystkimi, że daję radę, ale w środku czuję tylko pustkę i wściekłość. Ewa, mama nastolatki, doświadcza wypalenia innego rodzaju – nie tyle wynikającego z opieki nad małym dzieckiem, ile z kryzysu w relacji i braku poczucia sensu. Skąd bierze się wstyd i poczucie winy? – Kobietom wciąż trudno przychodzi sięganie po pomoc, przyznanie się, że nie dają rady. To efekt wzorców kulturowych: „ja radziłam sobie sama” albo „inne matki dają radę”. Społecznie oczekuje się od kobiety, że będzie silna, piękna, kochająca i rozwijająca się zawodowo – dużo jak na jedną osobę – tłumaczy Wiktoria Król. Psycholożka dodaje, że matki często nadmiernie się krytykują i nie doceniają swojego wysiłku. – Pojawia się przekonanie: zawiodłam dziecko, jestem niewystarczająca. To rodzi poczucie winy i samotność. Konsekwencje wypalenia macierzyńskiego – Wypalenie, które nie jest leczone, może przerodzić się w depresję, ale też zaburzać więź między mamą a dzieckiem. Dziecko, którego potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane, w przyszłości może mieć trudności w relacjach. Dla kobiety to często poczucie niskiej wartości i przekonanie: „coś jest ze mną nie tak” – wyjaśnia psycholożka. Co możemy zrobić? – Odpowiedzią jest wspierająca, nieoceniająca rozmowa i zachęcanie do szukania profesjonalnej pomocy. Mamy powinny czuć, że nie są gorsze, jeśli proszą o wsparcie. Najgorsze, co może je spotkać, to poczucie opuszczenia w tak trudnej sytuacji – podkreśla Wiktoria Król. Ekspertka wskazuje też praktyczne kroki: proś o pomoc – to nie słabość, to siła, pozwól sobie na odpoczynek – dzieci potrzebują matki żywej, nie perfekcyjnej, mów głośno o swoich granicach – to daje przykład także dzieciom, nie bój się terapii czy grup wsparcia – rozmowa naprawdę leczy. Nie jesteś sama Historie Magdy, Karoliny i Ewy są różne, ale łączy je jedno: wypalenie macierzyńskie nie wybiera. Dotyka matek młodych i dojrzałych, w związkach i samotnych, spełnionych zawodowo i tych na urlopie wychowawczym. Dziś wiem jedno – nie jesteśmy wyjątkami. Wypalenie macierzyńskie to nie wstyd, tylko sygnał, że potrzebujemy zmiany. Nie czyni nas złymi matkami. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że jesteśmy ludźmi, którzy mają prawo do słabości. I wierzę, że im głośniej będziemy o tym mówić, tym mniej kobiet będzie cierpiało w ciszy.
6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
To tylko z pozoru błahe i proste czynności, które nie zajmują wiele czasu. Tak naprawdę to obowiązki, które obciążają psychicznie i wysysają energię jak mało co. Najczęściej wszystkie te rzeczy biorą na swoje barki zapracowane matki, ale nikt im za to nie płaci - nawet dobrym słowem. Mało tego, często nikt nawet tej pracy nie zauważa.
Te prace w domu i przy dzieciach są niewidoczne, bo nie zostawiają śladów – nie widać ich efektów tak jak czystej podłogi czy ugotowanego obiadu. A mimo to potrafią całkowicie zdominować dzień. Każdy dzień. Obowiązków w domu jest znacznie więcej niż tylko gotowanie, wyrzucanie śmieci i ładowanie prania. Jest jeszcze mnóstwo pracy, której nie widać − organizowania, planowania, przewidywania, pamiętania, podejmowania decyzji. To tzw. obciążenie mentalne i niewidzialna, ciężka praca. Oto obowiązki, które matki najczęściej wykonują samodzielnie, a których inni nawet nie zauważają. 1. Dbanie o garderobę dzieci – by ubrania zawsze były w dobrych rozmiarach i dopasowane do sezonu Dzieci rosną błyskawicznie – z miesiąca na miesiąc zmienia się rozmiar buta, długość spodni, a zimowa kurtka z zeszłego roku okazuje się nagle za ciasna. Matki regularnie przeglądają szafy, robią zakupy odzieżowe, organizują ubrania „na już” i „na później”, czasem przekazują za małe rzeczy dalej, innym razem kompletują całe zestawy „na zapas”. Wiedzą, kiedy zbliża się zmiana pory roku i wyprzedaże. Szukają promocji, zamawiają online, mierzą, zwracają. To cicha, ale nieustanna logistyka. 2. Planowanie zdrowych i atrakcyjnych posiłków (i mierzenie się z odmową jedzenia) To, co trafia na talerz dziecka, to nie przypadek. To efekt ciągłego balansowania między tym, co zdrowe, a tym, co dziecko faktycznie zje. Matki spędzają mnóstwo czasu na planowaniu posiłków, wyszukiwaniu przepisów, wymyślaniu urozmaiconych śniadań i obiadów, a potem... muszą mierzyć się z grymaszeniem, odmawianiem, wypluwaniem. I jeszcze raz zaczynać od nowa. A wszystko to po to, by dziecko miało energię i rozwijało się prawidłowo. Z kuchni wychodzą nie tylko posiłki, ale i matczyna cierpliwość. 3. Pilnowanie, by w domu niczego nie zabrakło (kosmetyki, środki czystości, przekąski itp.) To jak niewidzialny radar – matka wie, że kończy się pasta do zębów, że trzeba dokupić papier toaletowy, że w lodówce brakuje mleka, a ulubione przekąski dziecka właśnie się skończyły. Robi listy zakupów, zamawia online, biegnie do sklepu w ostatniej chwili. To ona dba, by zawsze było mydło przy umywalce, krem na odparzenia w szufladzie i zapas chusteczek w torebce. 4. Bycie na bieżąco z grafikami i potrzebami szkolnymi To zadanie, które najbardziej wyczerpuje psychicznie – wymaga nieustannej gotowości i czujności. Trzeba pamiętać o zmianie planu lekcji, dniu bez mundurka, zebraniu w przedszkolu, urodzinach kolegi, wycieczce klasowej i pracy plastycznej na jutro. Matki prowadzą domowe kalendarze, tablice, instalują aplikacje, przypomnienia – bo szkoła i przedszkole to codzienny potok informacji. Często to one odpowiadają za to, że dziecko nie zapomni zabrać stroju na wf czy pieniędzy na teatrzyk. Nikt tego nie widzi, ale bez tej cichej pracy wszystko by się posypało. 5. Umawianie i pilnowanie wizyt lekarskich Z pozoru to proste – zadzwonić, umówić, pojechać. W rzeczywistości to szukanie wolnych terminów, dopasowywanie grafiku, dopasowywanie do pracy i zajęć dziecka. A potem organizowanie transportu, przepakowywanie dokumentacji, kupowanie leków. Matki znają historię zdrowotną dziecka na pamięć, pilnują bilansów, szczepień, wizyt kontrolnych, konsultacji specjalistycznych. Robią to, by dziecko czuło się bezpieczne i zaopiekowane – nawet jeśli ono samo tego nie zauważa. 6. Uczestniczenie w przyjęciach urodzinowych innych dzieci (wraz z całą logistyką, kupowaniem prezentów itp.) Dziecięce urodziny to nie tylko tort i balony – to dla matek logistyka pełną parą. Trzeba odpowiednio wcześnie kupić prezent, zapakować go, zorganizować transport, dostosować termin do innych rodzinnych planów, dopilnować godziny, czasem zostać na miejscu, czasem wrócić za chwilę. A po drodze jeszcze o niczym nie zapomnieć. Lubimy mówić, że wychowanie dzieci to najważniejsza praca na świecie. Czas najwyższy, by właśnie tak zacząć ją traktować. Zobacz też: 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2 Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy
6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2
Bycie rodzicem pandą to bardzo rozsądna droga, bo dzieci dorastające pod opieką „pand” są niezależne i podejmują mądre decyzje w przyszłości. Jest jeszcze jedna zaleta tego popularnego stylu wychowawczego − silna więź emocjonalna i wzajemne zaufanie między dziećmi i rodzicami. Brzmi dobrze, prawda? Możesz łatwo sprawdzić, czy spełniasz wszystkie sześć warunków bycia rodzicem pandą.
Rodzicielstwo w stylu pandy to coraz bardziej popularny model wychowawczy, który koncentruje się na budowaniu zaufania, wspieraniu autonomii dziecka i rozwijaniu jego samodzielności poprzez pozwolenie na popełnianie błędów. W centrum tego podejścia znajduje się przekonanie, że dzieci uczą się najwięcej wtedy, gdy same doświadczają świata — nawet jeśli oznacza to, że czasem się potkną. O co chodzi z rodzicami pandami? W tym modelu wychowania rodzice pełnią raczej rolę cichych przewodników niż nadzorujących instruktorów. Obserwują, wspierają, ale nie ingerują nadmiernie. Dziecko ma przestrzeń do eksploracji i odkrywania świata na własnych zasadach. Nie chodzi tu jednak o całkowitą wolność czy brak granic, lecz o subtelne towarzyszenie i otwartość na emocje, potrzeby i rytm rozwoju dziecka. Ten styl rodzicielstwa zakłada budowanie trwałej więzi opartej na empatii i wzajemnym zrozumieniu. To relacja, w której dziecko czuje się bezpieczne, nawet jeśli nie wszystko zawsze mu się udaje. Rodzice-pandy uczą przez przykład, wspierają emocjonalnie i dają przestrzeń na samodzielność – ale nie pozostawiają dzieci samych sobie. Co istotne, podejście to wykazuje wiele podobieństw do rodzicielstwa delfina, które również kładzie nacisk na równowagę między przewodnictwem a bliskością. Oba style promują budowanie silnych więzi rodzinnych, ale rodzicielstwo pandy idzie o krok dalej − pozwala dziecku na doświadczanie porażek jako naturalnego elementu rozwoju. 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą: Dajesz delikatne wskazówki, zamiast wyręczać. Ufasz, że dziecko może spróbować samo rozwiązać problem, zanim wkroczysz z pomocą. Wierząc w jego możliwości, wzmacniasz jego poczucie sprawczości. Masz silną i pełną wzajemnego zaufania więź emocjonalną z dzieckiem. Twoja relacja opiera się na empatii, autentycznym słuchaniu i reagowaniu na potrzeby dziecka. Budujesz mosty porozumienia, a nie mury kontroli. Dajesz dziecku niezależność. Pozwalasz mu podejmować decyzje odpowiednie do wieku, wspierając poczucie własnej wartości i odpowiedzialności. Zachęcasz je do kreatywności. Nie narzucasz gotowych rozwiązań ani schematów. Dajesz przestrzeń na eksperymenty, twórczość i niekonwencjonalne myślenie. Pozwalasz rozwiązywać problemy samodzielnie (ale zawsze jesteś otwarta na udzielenie pomocy). Stoisz z boku, gotowa wkroczyć, jeśli zajdzie taka potrzeba, ale nie wyręczasz i nie przerywasz procesu nauki. Pozwalasz dziecku podejmować ryzyko odpowiednie do wieku. Wiesz, że drobne niepowodzenia są ważnym elementem uczenia się. Dziecko, które doświadcza wyzwań, rozwija odporność psychiczną i elastyczność emocjonalną. Rodzicielstwo w stylu pandy to nie bezczynność czy brak zaangażowania. To świadomy wybór drogi, w której najważniejsze są samodzielność, empatia i rozwój dziecka w bezpiecznej atmosferze, bez nadmiernego nacisku czy kontroli. Taki styl wychowania może pomóc dzieciom nie tylko lepiej radzić sobie z wyzwaniami, ale również zbudować silne, zdrowe poczucie własnej wartości, które będzie fundamentem ich dorosłego życia. Zobacz też: Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy W ten sposób wychowasz pewne siebie dziecko. Rodzice nie wiedzą, że wystarczy 1 prosty nawyk
„Mały Książę” o miłości i przyjaźni. Pierwszy cytat złamie Ci serce, ostatni napełni nadzieją
„Mały Książę” to wielki skarbiec cytatów o miłości i przyjaźni, które pozostają aktualne przez całe życie. Jak to możliwe? Historia blondwłosego chłopca trafia prosto w serce i zostaje z nami na zawsze. Oto najpiękniejsze aforyzmy z książki Antoine’a de Saint-Exupéry’ego.
„Mały Książę” to historia pełna mądrości, które przenikają serce i umysł. Cytaty z tej kultowej lektury w prosty sposób opowiadają o miłości, przyjaźni i przywiązaniu do drugiego człowieka. Właśnie dlatego pamięć o tych słowach pomaga nam dostrzec wartości, którymi powinniśmy się kierować jako dorośli. Wybrałyśmy aforyzmy, które mogą być inspiracją w codziennym życiu oraz doskonałą dedykacją do albumu czy książki. Najpiękniejsze fragmenty Małego Księcia: wzruszające cytaty o przyjaźni i życiu cytaty o miłości, po których wylejesz morze łez najważniejsze cytaty z „Małego Księcia”: o oswajaniu i róży, życiowe Mały Książę: wzruszające cytaty o przyjaźni i życiu Podczas lektury podążamy za blondwłosym chłopcem z planety na planetę, ucząc się, czym jest prawdziwa miłość i co oznacza mieć przyjaciela. Po przeczytaniu tej wyjątkowej historii wiele osób nie może otrząsnąć się ze wzruszenia. Może to uczucie zostaje z nimi przez te piękne cytaty o przyjaźni i życiu: „– Na pustyni jest się samotnym. – Równie samotnym jest się wśród ludzi.” „To bardzo przykre zapomnieć przyjaciela.” „Pewnego przyjaciela poznaje się w niepewnym momencie.” „Lubię nocą słuchać gwiazd. Są jak pięćset milionów dzwoneczków.” „Wziął poważnie słowa bez znaczenia i stał się bardzo nieszczęśliwy.” „Zawsze ulega się urokowi tajemnicy. Pomimo niedorzeczności sytuacji.” „Nie przeciągaj pożegnania, bo to męczące. Zdecydowałeś się odejść, to idź.” „Należy wymagać tego, co można otrzymać. Autorytet opiera się na rozsądku.” „Muszę poznać dwie lub trzy gąsienice, jeśli chcę zawrzeć znajomość z motylem.” „Błądzę w ciemnościach wspomnień i w rezultacie mylę się w rzeczach bardzo zasadniczych.” „Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.” „Znacznie trudniej jest sądzić siebie niż bliźniego. Jeśli potrafisz dobrze siebie osądzić, będziesz mądry.” „Przyjaźń poznaje się po tym, że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć.” „Umierasz, jeżeli umierają twoi bogowie. Bo żyjesz dzięki nim. A żyć możesz tylko dzięki temu, za co mógłbyś umrzeć.” „Ściskałem go mocno w ramionach, lecz mimo to wydawało mi się, że zsuwa się pionowo w przepaść, z której nie będę mógł go wyciągnąć…” „Ludzie… wpadają w wartki prąd czasu, nie pamiętając już, czego szukają. Machając gorączkowo rękami, kręcąc się w kółko… To nie ma sensu.” „Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół.” „Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym przyjacielu, nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie usłyszycie: 'Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera motyle?' Oni spytają was: 'Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?' Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu. Jeżeli mówicie dorosłym: 'Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z pelargoniami w oknach i gołębiami na dachu' – nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: 'Widziałem dom za sto tysięcy franków'. Wtedy krzykną: 'Jaki to piękny dom!'” Mały Książę: cytaty o miłości, po których wylejesz morze łez Antoine de Saint-Exupéry zabiera nas w niezwykłą podróż, które otwiera oczy na temat kochania i więzi z drugim człowiek. Oto najpopularniejsze cytaty o kochaniu: „Zrób mi tę przyjemność. Uwielbiaj mnie mimo wszystko.” „Dla całego świata możesz być nikim, dla kogoś możesz być całym światem.” „Jeśli będziesz przychodził przykładowo o czwartej, zacznę być szczęśliwy już o trzeciej.” „Zastanawiam się – rzekł – czy gwiazdy świecą po to, żeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją?” „A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu…” „Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.” „Kiedy będziesz patrzył nocą w niebo, będzie ci się wydawało, że wszystkie gwiazdy śmieją się do ciebie, ponieważ ja będę uśmiechał się na jednej z nich.” „Niektórzy pojawiają się znienacka. Mieszają, mącą w naszych sercach. A potem znikają bez pożegnań. Żadne czary, tylko nasza naiwność pozwala byle komu się oswoić.” „Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: Na którejś z nich jest moja róża…” „Nie potrafiłem jej zrozumieć. Powinienem sądzić ją według czynów, a nie słów. Czarowała mnie pięknem i zapachem. Nie powinienem nigdy od niej uciec. Powinienem odnaleźć w niej czułość pod pokrywką małych przebiegłostek. Kwiaty mają w sobie tyle sprzeczności. Lecz byłem za młody, aby umieć ją kochać.” „Ponieważ ją przykrywałem kloszem. Ponieważ ją właśnie osłaniałem. Ponieważ właśnie dla jej bezpieczeństwa zabijałem gąsienice (z wyjątkiem dwóch czy trzech, z których chciałem mieć motyle). Ponieważ słuchałem jej skarg, jej wychwalań się, a czasem jej milczenia. Ponieważ… jest moją różą.” Najważniejsze cytaty z „Małego Księcia”: o oswajaniu i róży, życiowe „Śmiech jest dla życia jak studnia na pustyni.” „Idąc prosto przed siebie nie można zajść daleko…” „Straciłeś dla mnie tyle czasu, że poczułem się ważny.” „Zawsze się wydaje, że w innym miejscu będzie lepiej.” „Pustynię upiększa to, że gdzieś w sobie kryje studnię.” „Gdy jest bardzo smutno, to kocha się zachody słońca.” „Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić.” „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.” „Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, ale niewielu z nich pamięta o tym.” „Ludzie z Twojej planety hodują pięć tysięcy róż w jednym ogrodzie… i nie znajdują w nich tego, czego szukają… A tymczasem to, czego szukają, może być ukryte w jednej róży.” Jeśli potrzebujesz więcej cytatów, które chwytają za serce, sprawdź najpiękniejsze aforyzmy z „Kubusia Puchatka” albo proste sentencje o życiu. Zobacz też: Cytaty na chrzest: mądre życzenia i krótkie sentencje. Jan Paweł II, Twardowski i cytaty z Biblii Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach
Troska o dziecko zaczyna się od zadbania o siebie. Chwila odpoczynku to nie luksus, to konieczność
Wiele mówi się w ostatnich latach o równym podziale obowiązków domowych, ale przed nami jeszcze długa droga – zwłaszcza jeśli chodzi o opiekę nad dziećmi. Ta nadal spoczywa głównie na barkach kobiet. A każda z nas zasługuje na chwilę wytchnienia. Marka Philips Avent w nowej kampanii #ShareTheCare #Opieką warto się dzielić zachęca bliskich do aktywnego wspierania mam. Skorzystają na tym nie tylko kobiety.
Spędzasz ze swoim dzieckiem prawie każdą wolną chwilę, a i tak masz poczucie winy, jak zrobisz coś tylko dla siebie? Uważasz, że chwila odpoczynku to luksus, na który nie możesz sobie pozwolić? Nie lubisz prosić innych o pomoc, bo uważasz, że doskonale powinnaś radzić sobie sama? Towarzyszy ci permanentne zmęczenie i stres? Nie jesteś wyjątkiem. Podobnie myśli i czuje ogromna większość matek małych dzieci. Szczęśliwa mama, szczęśliwa cała rodzina Marka Philips Avent uważa, że czas to zmienić. Od ponad 40 lat towarzyszy kobietom na każdym etapie macierzyństwa – od planowania ciąży, przez jej przebieg, aż po pierwsze lata życia dziecka – więc doskonale widzi ich problemy, lęki i wątpliwości. Jej nowa kampania #ShareTheCare #Opieką warto się dzielić zachęca rodziców i ich bliskich do aktywnego angażowania się w opiekę nad dzieckiem. Przekonuje też kobiety, że czas dla siebie to nie fanaberia, tylko konieczność. I nie chodzi tu o możliwość przespania nocy, spokojnego zjedzenia posiłku, wzięcia prysznica czy umycia głowy (bo często mamy nawet z tego muszą rezygnować!), ale o prawdziwy relaks – pójście do fryzjera czy kosmetyczki, sesję jogi czy spotkanie towarzyskie. Takie aktywności pozwalają przewietrzyć głowę i naładować baterie. A gdy mama czuje się dobrze, korzysta na tym nie tylko ona i dziecko, ale też cała rodzina. Mniej niż godzina dziennie dla siebie Wyniki badań konsumenckich* przeprowadzonych przez markę nie pozostawiają złudzeń – kobiety nadal biorą gros opieki nad dzieckiem na siebie. 45% matek przyznaje, że to głównie one zajmują się dzieckiem, a 33% uważa, że robią to cały czas. To nie tylko ich opinia – 51% społeczeństwa twierdzi, że to matki są głównymi opiekunami przez większość czasu, a 29% – że sprawują opiekę nieustannie. Rezultat? Brak czasu dla siebie, który źle wpływa na ich kondycję psychiczną. Aż 2 na 3 mamy (61%) dzieci w wieku 0-3 lata mają mniej niż godzinę dziennie na swoje podstawowe potrzeby. 64% matek często rezygnuje z czasu dla siebie, 45% nie ma chwili na aktywność fizyczną, a 43% brakuje kontaktu z bliskimi. Przyznają, że pogorszenie ich samopoczucia wpłynęłoby na ich zdolność do opieki nad dzieckiem – uważa tak 66% badanych kobiet. To zjawisko dostrzega też społeczeństwo – 84% ankietowanych widzi, że mamy poświęcają swoje szczęście i samopoczucie na rzecz opieki nad dzieckiem. Sytuację pogarszają dodatkowo oczekiwania społeczne wobec kobiet. Aż 87% matek czuje choćby częściową presję, by być „idealnym rodzicem”, 49% – by „radzić sobie ze wszystkim”, a 44% zmaga się z łączeniem pracy zawodowej z opieką nad dzieckiem. 50% społeczeństwa uważa, że oczekiwania wobec matek wzrosły w ciągu ostatnich 10 lat, a 66% samych matek to potwierdza. Presję pogłębia też brak snu i permanentne zmęczenie. 83% matek śpi mniej niż przed porodem, a 24% traci ponad trzy godziny snu każdej nocy. 44% matek czuje dodatkowy stres z powodu zmęczenia, a 47% nie potrafi odpocząć, gdy dziecko jest niespokojne. Opieką warto się dzielić, ale jak to robić? Dużym problemem kobiet jest także nieumiejętność proszenia o pomoc. 30% matek deklaruje, że czułoby się źle, prosząc o pomoc, bo uważa, że powinny „radzić sobie same” i nie chcą obciążać innych. Dlatego tak ważne jest, by to wsparcie im oferować, nie czekając na nieśmiało wysyłane przez nich sygnały „Czy mogę ci dzisiaj jakoś pomóc?” – proste pytanie, a potrafi zdziałać cuda. Tymczasem, tylko 26% osób biorących udział w badaniu deklaruje, że bez wahania pomogłoby mamie, gdyby o to poprosiła. Powód? Lęk, że nie zajmą się dzieckiem tak, jak oczekuje tego mama – tak odpowiedziało 38% ankietowanych. Taka pomoc nie powinna ograniczać się jedynie do partnera. Bardzo cenne jest wsparcie dziadków, dalszej rodziny i przyjaciół. Zyskują na tym wszyscy. Mama ma trochę czasu dla siebie, dziecko czuje się bezpieczne, gdy otacza je wiele kochających osób, a rodzina i znajomi mają satysfakcję, że mogą się do czegoś przydać. Przy odrobinie wysiłku i dobrej woli każdy z nich będzie potrafił pobawić się z maluchem, uspokoić go, nakarmić butelką, a nawet wziąć nocny dyżur. Dzielenie się opieką nad dzieckiem od lat ułatwiają produkty marki Philips Avent. Laktatory (np. podwójny laktator Premium Natural Motion) i butelki (np. responsywna butelka Natural) inspirowane kształtem piersi pomagają partnerom i ojcom, ale również dziadkom i przyjaciołom przejąć karmienie. Podgrzewacze i sterylizatory są intuicyjne i łatwe w obsłudze. Nowoczesna niania elektroniczna video Philips Avent SenseIQ z funkcją śledzenia snu i oddechu daje rodzicom spokój, gdy maluszek śpi, a silikonowe smoczki ortodontyczne wspierają naturalną potrzebę ssania dziecka, uspokajają je i pomagają w zasypianiu. Mamy, które dbają o siebie, lepiej troszczą się o swoje dzieci. Warto więc też zatroszczyć się o mamy. Pamiętajmy: #ShareTheCare #Opieką warto się dzielić! Materiał promocyjny marki Philips Avent *Badanie przeprowadzone przez OnePoll na zlecenie Philips w listopadzie 2023 z 12 000 mam z dziećmi 0-3lat w USA, Francji, Indii, Indonezji, Polsce, Turcji, Brazylii i Niemiec. Z czego przedstawione wyniki w kontekście % dotyczą tylko Polski
Bycie mamą to praca przynajmniej na dwa etaty. Jak w tym szaleństwie nie zrezygnować z siebie?
Myśl o powrocie do pracy po urlopie macierzyńskim spędzała mi sen z powiek. Łączenie opieki nad dzieckiem, rozwoju zawodowego, samorealizacji i „me time” jest już samo w sobie ogromnym wyzwaniem. A gdy dojdzie do tego jeszcze utrzymanie względnego porządku w domu? Wszystko to wydawało mi się nieosiągalne, nawet przy wsparciu partnera i rodziny. Na szczęście udało mi się znaleźć sposób, żeby to wszystko pogodzić – i to bez nadludzkiego wysiłku. Czasem klucz tkwi w drobnych zmianach.
Szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko – słyszałam to nieraz. Jest w tym oczywiście dużo racji, więc robię, co w mojej mocy, żeby łączyć macierzyństwo z pracą i czasem dla siebie, ale to nie zawsze takie proste. W codziennym pędzie łatwo zapomnieć o swoich potrzebach – pasjach, spotkaniach z bliskimi, randkach z mężem czy choćby zwykłym odpoczynku. A przede wszystkim o zwykłym odpoczynku. Czas wolny to w końcu nie fanaberia, a realna potrzeba organizmu. Raz na jakiś czas trzeba zwolnić obroty i naładować baterie, by wrócić do obowiązków z nową energią – zanim ciało i umysł same powiedzą „stop”. Nie ukrywam – najlepiej funkcjonuję, gdy wokół mnie jest czysto. Porządek daje mi poczucie kontroli, a chaos wokół od razu przekłada się na chaos w głowie. Staram się więc utrzymywać równowagę, choć wiem, że nie zawsze musi być idealnie. Ostatnio coraz lepiej udaje mi się znaleźć balans. Spełniam się jako mama, a dodatkowo mam więcej przestrzeni na pracę i relaks. Poczułam też, że mogę wprowadzić trochę luzu do mojego grafiku obowiązków domowych. Ta zmiana to w dużej mierze zasługa nowego pomocnika, robota sprzątającego Roborock Qrevo Curv, który wyręcza mnie i mojego męża w dbaniu o czystość podłogi i dywanów. A każdy rodzic wie, że przy małym dziecku to, co spadnie na podłogę prędzej czy później trafi do małych rączek – a nierzadko także i do buzi. Zero plątania, maksimum czystości Roborock Qrevo Curv to wielofunkcyjne urządzenie, które łączy elegancję z innowacją. Nie tylko skutecznie dba o czystość, lecz także stylowo wygląda, dzięki czemu idealnie wpasowuje się w wystrój większości wnętrz. Robot został wyposażony w system Dual Anti-Tangle, który zapobiega plątaniu się włosów wokół szczotki. W przeciwieństwie do tradycyjnych modeli, rozwiązanie to sprawia, że zanieczyszczenia zbierane za pomocą szczotki głównej DuoDivide są skierowane bezpośrednio do wnętrza odkurzacza, dzięki czemu szczotki pozostają czyste i nie wymagają ręcznego czyszczenia po zakończonym sprzątaniu. Dodatkowo, szczotka boczna FlexiArm Arc zwiększa obszar sprzątania, poprawiając efektywność czyszczenia narożników i krawędzi. Niewątpliwą zaletą Roborock Qrevo Curv jest to, że robot bez problemu porusza się wokół mebli o nietypowych kształtach i może wydostać się z trudno dostępnych miejsc. To zasługa podwozia adaptacyjnego AdaptiLift, które automatycznie podnosi się, umożliwiając pokonywanie progów o wysokości do 4 cm. Z kolei technologia FlexiArm z systemem podwójnych mopów pozwala usuwać uporczywe plamy po kawie, winie czy sokach. Skuteczny i przyjazny dla zwierząt Kolejnym atutem Roborock Qrevo Curv jest to, że pracuje cicho, a zatem jest idealny dla właścicieli zwierząt. Poziom hałasu przy mopowaniu wynosi zaledwie 55 dB. Efekt? Roborock sprząta mieszkanie, a pupile są spokojne. Co więcej, jeżdżący po domu robot automatycznie rozpoznaje nasze czworonogi! Gdy się do nich zbliży, natychmiast zatrzymuje swoją główną szczotkę i omija zwierzaki, by ich nie przestraszyć. Ten innowacyjny pomocnik nie tylko usuwa brud z podłóg i dywanów, lecz także pełni funkcję lokalizatora zwierząt. Jeżeli nie ma nas w domu, możemy skorzystać z opcji wideo, dzięki której robot może sprawdzić, co w danej chwili robią nasi pupile, zbierając po drodze kurz, piasek i sierść zwierząt. Zapewnią to szczotka DuoDivide i ekstremalna moc ssania 18 500 Pa HyperForce. 99,5-proc. skuteczność usuwania włosów na dywanach została potwierdzona testami. Stylowy design i technologia AI Zastanawiając się nad wyborem modelu Roborock Qrevo Curv, warto zwrócić uwagę na jego wygląd. Elegancki, zaokrąglony kształt stacji dokującej nadaje urządzeniu nowoczesny charakter. Zarówno podstawa stacji, jak i mopy czyszczą się automatycznie za pomocą gorącej wody i ciepłego powietrza. Samodzielnie odbywa się również opróżnianie pojemnika na kurz i napełnianie zbiornika na wodę. Żeby uruchomić sprzęt, wystarczy powiedzieć „Hello Rocky” i wydać mu odpowiednią komendę – wbudowany asystent głosowy jest dostępny offline w wielu wersjach językowych i nie wymaga połączenia z wi-fi. To nie jedyne inteligentne rozwiązanie w tym modelu. Dzięki światłu strukturalnemu i kamerze RGB robot może pracować zarówno w dzień, jak i w nocy. Z takim pomocnikiem nasz dom będzie zawsze czysty i elegancki, a my znajdziemy więcej czasu na przyjemności. Materiał promocyjny marki Roborock
Bądź dla siebie dobra. Jak zadbać o suchą skórę mamy?
Każda mama zna ten scenariusz: napięty grafik, dzieci, praca, dom i brak chwili na wytchnienie. W natłoku codziennych obowiązków często brakuje czasu na zadbanie o siebie – także o swoją skórę, która zwłaszcza w okresach zimowych jest narażona na przesuszenie i utratę blasku. Tymczasem chwila poświęcona na pielęgnację to nie tylko inwestycja w zdrowie skóry, lecz także w samopoczucie i pewność siebie. Bo przecież szczęśliwa mama to taka, która czuje się dobrze we własnej skórze – dosłownie i w przenośni.
Dlaczego warto zadbać o skórę? Twoja skóra to prawdziwa tarcza ochronna – codziennie dba o ciebie, chroniąc przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Dlatego warto odwdzięczyć się jej troską, która przyniesie nie tylko zdrowie i komfort, lecz także poprawi samopoczucie. Zaniedbana, sucha skóra może sprawiać dyskomfort, powodować uczucie ściągnięcia czy nawet pękać, co bywa naprawdę uciążliwe. Z kolei utrzymanie jej w dobrej kondycji to jak otulenie ciepłym kocem w chłodny wieczór. Zadbana, nawilżona i miękka skóra daje przyjemne poczucie świeżości i lekkości: nieważne, czy szykujesz się na rodzinny spacer, czy po prostu chcesz w pełni cieszyć się chwilami z najbliższymi. Proste kroki do nawilżonej i zdrowej skóry Klucz do zdrowej skóry leży w codziennej rutynie. Przede wszystkim warto zadbać o odpowiednie nawodnienie organizmu – picie wystarczającej ilości wody wspiera naturalną regenerację skóry. Równie ważna jest zbilansowana dieta bogata w zdrowe tłuszcze, witaminy i minerały. Jednak nawet najlepsza dieta nie zastąpi dobrze dobranych kosmetyków, które nawilżą, ochronią i odżywią skórę, szczególnie w tak wymagających warunkach jak chłodne, suche powietrze w okresie zimowym. Produkty stworzone z myślą o suchej skórze Tu z pomocą przychodzi linia Atoderm marki Bioderma, która od lat jest uznawana za lidera w pielęgnacji suchej i wrażliwej skóry. W jej portfolio znajdziemy produkty idealne do codziennego rytuału każdej mamy. Jakie? Pielęgnacja zaczyna się już podczas oczyszczania, dlatego codzienny rytuał warto rozpocząć od olejku Atoderm Huile de douche - świetnie nawilży już podczas kąpieli. Crème Ultra - lekki, lecz intensywnie nawilżający krem - będzie idealny dla suchej skóry. Jeśli dodatkowo pojawia się świąd lub inne objawy AZS, tu doskonale sprawdzi się Atoderm Intensive baume. Atoderm i Atoderm Intensive eye - łagodzi problemy związane z egzemą powiek, niezależnie od jej przyczyny. Atoderm Huile de douche Delikatny olejek do kąpieli i pod prysznic to idealne rozwiązanie dla osób, które chcą jednocześnie oczyszczać i nawilżać skórę. Jego formuła oparta na roślinnych biolipidach i niacynamid pomaga odbudować barierę ochronną skóry, a opatentowany kompleks Skin Barrier Therapy™ chroni przed działaniem szkodliwych bakterii. Produkt zapewnia 24-godzinne nawilżenie, łagodzi podrażnienia i pozostawia skórę miękką i ukojoną. Co więcej, jego delikatna, jedwabista konsystencja sprawia, że stosowanie go jest czystą przyjemnością​. Atoderm Crème Ultra Lekki krem nawilżający, który zapewnia skórze intensywną pielęgnację przez całą dobę. Dzięki niacynamidowi, glicerynie i kwasom omega (-3, -6 i -9) krem wspiera naturalną regenerację skóry i przywraca jej komfort oraz równowagę. Kompleks cukrów i opatentowany kompleks D.A.F™ zwiększają próg tolerancji skóry i pomagają w długotrwałym zachowaniu jej nawilżenia. Produkt jest odpowiedni zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, a jego uniwersalność pozwala na stosowanie go na twarz oraz ciało​ od pierwszego dnia życia. Atoderm Intensive baume Jeśli skóra cierpi nie tylko z powodu suchości, ale dodatkowo swędzi, łatwo ulega podrażnieniom, pojawiają się na niej zaczerwienienia i grudki, skóra potrzebuje czegos więcej niż tylko nawilżenia. Tu sprawdzi się balsam o kompleksowym działaniu - kojący balsam emolientowy, który odbudowuje barierę ochronną skóry, zapobiegając jej przesuszeniu i łagodząc swędzenie. Atoderm Intensive baume będzie odpowiednim wyborem, jeśli zmagasz się z Atopowym Zapaleniem Skóry i klasyczne kremy nie działają. Atoderm Intensive baume to też świetny produkt, gdy jak większość młodych mam masz wahania hormonalne i twoja skóra potrzebuje specjalnej pielęgnacji. Możesz go też zastosować po intensywnym wysiłku fizycznym na siłowni czy basenie, gdy twoja skóra jest jeszcze bardziej narażona na wysuszenie. Dzięki technologii Lipigenium™ i opatentowanemu kompleksowi Skin Barrier Therapy™ balsam działa wielotorowo: regeneruje skórę, przywraca jej komfort i zapobiega namnażaniu się szkodliwych bakterii, takich jak Staphylococcus aureus. Jego nietłusta konsystencja szybko się wchłania, dzięki czemu idealnie wpisuje się w codzienny rytuał pielęgnacyjny każdej mamy. To produkt przeznaczony do skóry bardzo suchej, atopowej i podrażnionej, odpowiedni także od pierwszego dnia życia​​. Atoderm Intensive eye Delikatna skóra powiek wymaga szczególnej troski, a Atoderm Intensive eye to produkt, który idealnie odpowiada na jej potrzeby. Łagodzi podrażnienia i swędzenie dzięki obecności enoksolonu, regeneruje barierę ochronną skóry dzięki technologii Lipigenium™ oraz tworzy nawilżający film ochronny za sprawą kwasu hialuronowego. Co więcej, opatentowany kompleks Skin Barrier Therapy™ zapobiega przyleganiu bakterii, które mogą powodować podrażnienia. Produkt sprawdzi się również jako delikatny środek do demakijażu. Statystyki mówią same za siebie Każdy z produktów Atoderm marki Bioderma to coś więcej niż kosmetyk – to wynik zaawansowanych badań i troski o skórę. Badania kliniczne potwierdzają ich skuteczność: aż 94% użytkowników Atoderm Intensive baume potwierdziło natychmiastowe nawilżenie, a 76% osób z atopowym zapaleniem skóry nie doświadczyło nawrotów choroby po 168 dniach stosowania. Z kolei Atoderm Crème Ultra, już po jednej dobie zwiększa nawilżenie skóry o 27,7%. I wreszcie: Atoderm Intensive eye redukuje swędzenie o 95% i poprawia nawilżenie o 89%. Takie wyniki pokazują, jak ważna jest dobrze dobrana pielęgnacja – odpowiednie składniki, m.in. ceramidy, niacynamid, czy opatentowany kompleks Skin Barrier Therapy™, działają nie tylko na powierzchni, lecz także wspierają skórę od wewnątrz. Codzienna troska z produktami Atoderm to inwestycja w zdrowie i komfort każdej mamy – od stóp po końce rzęs. Twoja chwila na oddech Pielęgnacja skóry to moment, w którym każda mama może zatrzymać się na chwilę i zadbać o siebie. Nawet kilka minut dziennie poświęconych na aplikację odpowiednich kosmetyków, takich jak produkty z linii Atoderm, pozwoli nie tylko zadbać o skórę, lecz także poczuć się bardziej komfortowo i pewnie. Bo bycie dobrą mamą zaczyna się od bycia dobrą dla siebie. Materiał promocyjny marki Bioderma
10 rzeczy, które powinnaś wiedzieć o opalaniu bez słońca
Samoopalacz to fantastyczny kosmetyk, a jego aplikacja to prawdziwe przedwakacyjne „must-do”, które zapewnia zdrową i piękną opaleniznę niezależnie od tego, jaki naturalny odcień ma twoja skóra. O czym pamiętać, aby uzyskać jednolity, naturalny efekt skóry muśniętej słońcem bez narażania jej na szkodliwe działanie promieni UV?
Działanie samoopalacza Samoopalacz nie pobudza produkcji melaniny, czyli naturalnego barwnika zawartego w naszej skórze, tylko powoduje powierzchniowe zabarwienie naskórka. Dzieje się tak, ponieważ jego głównym składnikiem jest dihydroksyaceton (DHA), czyli związek cukrowy, który wchodzi w reakcję z aminokwasami warstwy rogowej naskórka i powoduje jego brązowe zabarwienie. Tak wytworzona opalenizna jest odporna na zmywanie, ale ponieważ komórki warstwy rogowej stale ulegają złuszczaniu, z czasem blednie i znika. Przygotowanie skóry Skóra powinna być przede wszystkim dokładnie wygładzona peelingiem oraz nawilżona – szorstka będzie nierównomiernie się przyciemniać i powstaną na niej plamy albo smugi. – Dzień przed zabiegiem z użyciem samoopalacza warto wybrać się na profesjonalny peeling i np. maskę na ciało – podpowiada Ewelina Rogacka-Wlizło. – Dzięki temu będziesz mieć pewność, że skóra jest idealnie przygotowana do przyjęcia samoopalacza. Wybór samoopalacza Na rynku znajdziesz wiele różnych marek produkujących samoopalacze. Warto sięgać po te stosowane przez profesjonalistów, jak marka St.Tropez, która od ponad 20 lat jest wybierana przez kosmetologów, dermatologów, modelki, projektantów mody i wszystkich entuzjastów pięknego wyglądu. Markę kupisz w perfumeriach Douglas.pl. – W Skinesthetic proponujemy zabieg St.Tropez, który pozwala nam na indywidualny dobór odcienia sztucznej opalenizny dla każdej klientki, idealne i równomierne rozprowadzenie kosmetyków, które mają bardzo przyjemne formuły i są pozbawione charakterystycznego zapachu samoopalaczy. Ich formuły są dodatkowo wzbogacone w składniki nawilżające i odżywcze, dzięki czemu opalenizna utrzymuje się dłużej i równomiernie znika. Przyciemniona skóra ma piękny blask, wygląda zdrowo i promiennie. Poza tym samoopalacze St.Tropez bardzo szybko wysychają, dlatego panie nie muszą obawiać się pobrudzenia jasnych ubrań tuż po zabiegu. Od jasnego do ciemnego Dziś w modzie jest naturalność, ale dzięki nowoczesnym formułom nawet intensywne przyciemnienie skóry samoopalaczem może wyglądać zdrowo i atrakcyjnie. Oczywiście najlepiej dobrać kolor kosmetyku do odcienia karnacji (jasny do jasnej i średniej, ciemny do śniadej), ale nie oznacza to, że nie możesz zdecydowanie pogłębić opalenizny, tak aby wyglądała jak po egzotycznych wakacjach! Nowością jest zabieg St.Tropez z użyciem pianki Tan Ultra Dark Violet z wegańskim DHA w 10% stężeniu, który zapewnia najciemniejszą i najgłębszą oliwkową opaleniznę o doskonałym ciemnym tonie. – Jeśli jednak marzysz o ciemnej, głębokiej opaleniźnie, polecam odwiedzić profesjonalistę – mówi Ewelina Rogacka-Wlizło. – Wtedy masz pewność uzyskania naturalnego i nieskazitelnego efektu bez smug i plam, co jest trudne przy samodzielnej aplikacji samoopalacza, zwłaszcza przez osoby bez doświadczenia. Kosmetyki St. Tropez możemy też nakładać warstwami, aby pogłębić odcień opalenizny w zależności od preferencji klientki. Równomierna aplikacja Samoopalacz można rozprowadzić po skórze dłonią, ale jeszcze lepszy efekt daje zastosowanie specjalnej rękawicy, tak jak w metodzie St.Tropez. Dzięki temu opalenizna jest bardziej równomierna. Jeśli nie masz doświadczenia, lepiej nałożyć na skórę mniejszą ilość samoopalacza i dokładnie go rozsmarować, a potem ewentualnie dołożyć, niż przesadzić. – Samoopalacz „lubi” tworzyć plamy na szorstkiej i zrogowaciałej skórze, dlatego często pojawiają się one na kolanach, kostkach i łokciach – ostrzega nasza ekspertka. – Wykonując zabieg profesjonalnie dbamy o to, aby cała skóra uległa jednolitemu przyciemnieniu bez smug i plam. „All over body” Większość kobiet aplikuje samoopalacz na nogi, pamiętaj jednak, że plażując w bikini odsłaniasz też inne części ciała, np. brzuch czy plecy – jeśli pozostaną białe, efekt będzie wyglądać nienaturalnie, a czasami wręcz komicznie. – W Skinesthetic wykonujemy aplikację samoopalacza na dowolną część ciała i twarz, ale najładniejszy i najbardziej naturalny efekt uzyskujemy wtedy, gdy „opalimy” od razu całą skórę – poleca nasza ekspertka. Opalanie twarzy Zdecydowanie mniejszą popularnością cieszą się samoopalacze do twarzy – być może dlatego, że koloryt cery łatwo można poprawić za pomocą makijażu, a wiele osób obawia się po prostu niepożądanych efektów „opalenizny z tubki” w postaci smug na skórze (np. ciemnego paska na linii włosów czy „wąsika” nad ustami). Tymczasem nowoczesne samoopalacze do twarzy – odpowiednio dobrane i aplikowane – zapewniają świeży, promienny wygląd skóry muśniętej słońcem na dłużej! Mogą mieć formułę kremu, mgiełki, serum, kropel. Jeśli chcesz się o tym przekonać bez ryzyka, koniecznie wybierz się na zabieg St.Tropez na twarz do profesjonalistów Skinesthetic! Samoopalacz a ochrona przed UV Pamiętaj, że choć samoopalacz przyciemnia skórę, nie jest kosmetykiem przeciwsłonecznym i nie ma właściwości ochronnych, tak jak naturalna melanina zawarta w skórze. Dlatego zawsze gdy wychodzisz na słońce, powinnaś dodatkowo aplikować na skórę krem z filtrem, dobranym wysokością do twojej naturalnej karnacji, np. do jasnej skóry będzie to minimum SPF 30, a najlepiej SPF 50+. Nawilżanie skóry Substancja DHA zawarta w samoopalaczach może powodować przesuszenie skóry, dlatego dobre kosmetyki tego typu zawierają dodatkowo bogactwo składników pielęgnacyjnych i odżywczych. Warto też codziennie stosować balsam nawilżający, aby skóra była aksamitnie gładka i miękka. Dzięki temu opalenizna utrzyma się dłużej i będzie zanikać równomiernie. Trwałość efektów Zwykle efekt działania samoopalacza pojawia się w ciągu 4-8 godzin od jego aplikacji i utrzymuje do 6-8 tygodni. – Namawiam panie, które chcą całe lato, a może i dłużej, cieszyć się słoneczną opalenizną, aby odwiedzały nas regularnie, np. raz w miesiącu. Wtedy możemy wykonać zabieg pogłębienia i utrwalenia opalenizny w połączeniu z masażem próżniowym ,który dodatkowo wygładzi i ujędrni skórę – zachęca nasza ekspertka. – Serdecznie zapraszam do Skinesthetic na zabieg EndoSt.Tropez! Samoopalacze St.Tropez kupisz w perfumeriach Douglas oraz na: https://www.douglas.pl/pl/b/sttropez/b2184