„Wiadomość od nauczycielki przyszła o 6.32 rano. Przeczytałam pierwsze zdanie i zaczęłam się trząść”
Czerwiec to dla każdego rodzica czas absolutnego szaleństwa. Pomiędzy domykaniem projektów w pracy, planowaniem skromnego urlopu a szkolnymi piknikami, ledwo starczało mi sił na codzienne obowiązki. Najbardziej jednak martwiłam się o mojego dziewięcioletniego synka, Alka. Ten rok był dla niego wyjątkowo trudny. Po przeprowadzce do nowej szkoły długo nie mógł znaleźć swojego miejsca w klasie. Był cichy, wycofany, a rówieśnicy trzymali się w swoich stałych grupkach. Dodatkowo nasz domowy budżet mocno ucierpiał przez niespodziewany remont. Wiedziałam, że w te wakacje nie wyjedziemy nigdzie – czekało nas lato w bloku. Serce mi pękało, gdy widziałam, jak koledzy Alka z ławki prześcigają się w opowieściach o zagranicznych kurortach.
W ostatni wtorek przed zakończeniem roku szkolnego obudził mnie gwałtowny, natarczywy dźwięk telefonu. Spojrzałam na zegarek na szafce nocnej − była dokładnie 6.32 rano. Na ekranie wyświetliło się imię wychowawczyni Alka, pani dyrektor i nauczycielki języka polskiego w jednej osobie. Poranny alert i lodowaty strach Moje serce natychmiast skoczyło do gardła. O tej porze nikt nie dzwoni ani nie pisze z dobrymi wiadomościami. W ułamku sekundy przed oczami stanęły mi najgorsze scenariusze. Czy Alek coś przeskrobał? Czy coś złego dzieje się w szkole? Kliknęłam w powiadomienie drżącymi palcami. Przeczytałam pierwsze zdanie wiadomości i dosłownie zaczęłam się trząść. Wychowawczyni napisała: „Pani Asiu, proszę pilnie usiąść, bo to, co właśnie przeczytałam w oficjalnym mailu, zwaliło mnie z nóg...”. Moje ciało zesztywniało. Przez głowę przemknęła mi myśl, że zaraz wydarzy się coś, co całkowicie zrujnuje nasze i tak już napięte do granic możliwości życie. Sekretna misja małego człowieka Zmuszając się do złapania oddechu, czytałam dalej. Słowa nauczycielki zaczęły układać się w historię, której zupełnie się nie spodziewałam. Okazało się, że trzy miesiące temu jedna z fundacji pomagającej dzieciom ogłosiła ogólnopolski konkurs dla klas integracyjnych i nowych uczniów pod hasłem „Zgrana paczka na wakacje”. Nagrodą główną był luksusowy, w pełni opłacony, tygodniowy wyjazd w Alpy dla zwycięskiego dziecka, jego rodziców oraz całej klasy. Alek dowiedział się o tym z plakatu na korytarzu. Nie mówiąc mi ani słowa, bo wiedział, jak bardzo martwię się brakiem pieniędzy na wakacje, zgłosił swoją klasę. W tajemnicy, podczas przerw, zbierał od kolegów podpisy, rysunki i opowiadania o tym, jak wspólnie uczą się pomagać sobie nawzajem. Sam napisał piękny, wzruszający list o tym, jak nowi koledzy pomogli mu przetrwać trudne chwile po przeprowadzce. Praca była tak szczera i poruszająca, że jury nie miało żadnych wątpliwości. „Wygraliśmy! Alpy są Wasze, cała podróż, hotel i atrakcje są w 100% opłacone. Wyniki miały być na apelu, ale system kuratorium wygenerował je o świcie i nie mogłam wytrzymać do ósmej!” − kończyła swoją wiadomość rozemocjonowana nauczycielka. Łzy, które zmieniły wszystko Siedziałam na brzegu łóżka, a telefon powoli wysunął mi się z rąk na dywan. Trzęsłam się, ale tym razem nie ze strachu, a z gigantycznego, obezwładniającego wzruszenia. Łzy leciały mi z oczu ciurkiem, mocząc piżamę. Kamień, który nosiłam na sercu przez całą wiosnę, nagle zniknął. Mój mały, cichy Alek, który tak bardzo bał się odrzucenia, zrobił dla swojej klasy i dla nas coś tak niesamowitego. Weszłam cicho do jego pokoju. Spał jeszcze wtulony w swoją ulubioną poduszkę, wyglądając tak niewinnie. Uklękłam przy jego łóżku i delikatnie pogłaskałam go po puszystych włosach. Kiedy otworzył oczy, zaspany i zaskoczony moimi łzami, przytuliłam go najmocniej jak potrafiłam. − Mamo, coś się stało? − zapytał cicho. − Pakuj walizki, synku. Jedziemy w Alpy. Twój list wygrał − szepnęłam, a na jego buzi pojawił się największy i najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam. Zbliżające się zakończenie roku szkolnego miało być tylko kolejnym dniem do odhaczenia, a stało się początkiem najpiękniejszej przygody naszego życia. Alek nie tylko podarował nam wakacje marzeń, ale przede wszystkim zyskał coś bezcennego − szacunek i uwielbienie całej klasy, która już nigdy nie pozwoliła mu poczuć się samotnym. Zobacz też: „Moja mama pojechała do sanatorium i nigdy nie wróciła. Po 5 latach odebrałam telefon i mój świat się rozpadł”
„Teściowa ciągle prowadzała Olę do kościoła. Nigdy nie wybaczę jej tego, co się stało z moją córeczką”
Kiedy czternaście lat temu na świat przyszła moja jedyna córka, Ola, czułam, że trzymam w ramionach cały swój świat. Chciałam dla niej nowoczesnego, otwartego życia. Marzyłam, że w przyszłości zwiedzi świat, skończy świetne studia, pozna kogoś wyjątkowego i założy własną, szczęśliwą rodzinę. Los chciał jednak, że od początku musieliśmy mieszkać blisko mojej teściowej, Anny. Anna to kobieta niezwykle surowa i głęboko religijna, dla której Kościół był jedynym życiowym drogowskazem. Gdy Ola była mała, cieszyłam się, że babcia chce spędzać z nią czas. Nie spodziewałam się jednak, jak wysoką cenę przyjdzie mi za to zapłacić.
Wszystko zaczęło się niewinnie, gdy Ola miała zaledwie kilka lat. Każda niedzielna wizyta u babci kończyła się wyjściem na mszę. Potem doszły nabożeństwa majowe, roraty, kółka różańcowe i spotkania oazie. Początkowo machałam na to ręką, myśląc, że to tylko etap, a dziecko po prostu lubi spędzać czas z rówieśnikami z parafii. Teściowa jednak systematycznie, kropla po kropli, sączyła w umysł mojej córki wizję świata, w którym jedyną słuszną drogą jest całkowite oddanie się wierze. Cicha indoktrynacja pod moim dachem Mój mąż uważał, że przesadzam. „Przynajmniej nie szwenda się po bramach, jest grzeczna i dobrze się uczy” − powtarzał. Ja jednak z niepokojem obserwowałam, jak moja córeczka powoli ucieka ze świata realnego. Zamiast spotkań z koleżankami ze szkoły, wybierała modlitwę. Zamiast nowoczesnej muzyki, słuchała pieśni religijnych. Gdy próbowałam z nią rozmawiać i proponowałam wspólny wyjazd do kina czy zakupy, słyszałam tylko: „Mamo, to marnowanie czasu, obiecałam babci, że pomogę w parafii”. Moja wściekłość na Annę rosła z każdym dniem. Czułam, że teściowa bezczelnie kradnie mi dziecko i lepi je na własną, surową modłę. Wyznanie, które złamało mi serce Prawdziwy dramat rozegrał się w zeszłym tygodniu, dokładnie w dniu czternastych urodzin Oli. Przygotowałam dla niej przyjęcie, kupiłam wymarzoną przez nastolatki sukienkę, licząc na to, że chociaż ten jeden dzień spędzimy jak normalna, współczesna rodzina. Ola zeszła do salonu, ale zamiast radości, na jej buzi malowała się powaga, która zupełnie nie pasowała do czternastolatki. Usiadła naprzeciwko mnie i męża, wzięła głęboki oddech i wyciągnęła z kieszeni mały, drewniany różaniec. − Mamo, tato, podjęłam decyzję dotyczącą mojej przyszłości. Rozmawiałam już o tym z babcią i siostrami zakonnymi − zaczęła niezwykle dojrzałym, spokojnym głosem. − Od września chcę iść do katolickiego liceum z internatem. A zaraz po maturze zamierzam wstąpić do zakonu i złożyć śluby. Chcę oddać całe swoje życie Bogu. W tamtej sekundzie poczułam, jakby ktoś uderzył mnie w twarz. Spojrzałam na męża, który zszokowany zamilkł, a potem na stojącą w progu teściową. Anna miała na twarzy ten swój specyficzny, triumfalny uśmiech. Zrozumiałam, że to, co przez lata uważałam za niewinne chodzenie do kościoła, było precyzyjnie zaplanowaną misją mojej teściowej. Katolickie liceum miało być idealną bezpieczną bazą, która całkowicie odetnie moją córkę od „świeckich pokus” i ułatwi jej przejście do klasztoru. Żal, który pozostanie we mnie na zawsze Od tamtej rozmowy w naszym domu panuje lodowata atmosfera. Próbowałam krzyczeć, płakać, tłumaczyć Oli, że jest za młoda na tak radykalne deklaracje, że nie zna jeszcze życia, nie zaznała miłości, nie poznała świata. Wszystko na nic. Moja czternastoletnia córka patrzy na mnie z wyższością i powtarza formułki, które bez wątpienia wbiła jej do głowy babcia. Stała się dla mnie obcą osobą − chłodną, niedostępną, zamkniętą w swoim religijnym świecie, myślami będąc już w zakonnych murach. Nigdy nie wybaczę teściowej tego, co zrobiła z moją córeczką. Odebrała mi dziecko, zanim to zdążyło w ogóle dorosnąć. Przez jej fanatyzm i upór straciłam szansę na normalną relację z córką. Zamiast planować jej przyszłość, patrzę na czternastolatkę, która dobrowolnie chce odciąć się od rodziny i zamknąć w klasztorze. Anna triumfuje, czując, że spełniła swój święty obowiązek, a ja zostałam z pękniętym sercem i potwornym żalem, którego nie ukoi żaden czas. Zobacz też: „Przez rok odkładałam pieniądze na wymarzone wakacje dla dzieci. A potem sprawdziłam skrytkę w biurku męża i zdrętwiałam”
„Mąż zarabiał w Niemczech na nasz dom. Gdy niespodziewanie odwiedziłam go z dziećmi, prawda ścięła mnie z nóg”
Wyjazd Artura za granicę był najtrudniejszą decyzją w naszym życiu. Kiedy na świecie pojawiły się bliźniaki, Natan i Natalka, nasze dwupokojowe mieszkanie w bloku przestało nam wystarczać. Marzyliśmy o własnym, małym domku z ogrodem, w którym dzieci mogłyby bezpiecznie biegać. Niestety, realia rynkowe i zarobki w Polsce szybko zweryfikowały te plany. Artur spakował jedną walizkę i wyjechał pod Frankfurt, gdzie zatrudnił się w dużej firmie budowlanej. Przez kolejny rok widywaliśmy się tylko raz na dwa miesiące.
Każda rozmowa na wideo była pełna zapewnień, że wszystko jest w porządku, a pieniądze na konto spływały regularnie. Jednak z czasem Artur stawał się coraz bardziej zmęczony, a jego opowieści o warunkach, w jakich mieszka, były podejrzanie zdawkowe. Tajny plan i narastający niepokój Zbliżały się trzecie urodziny dzieci, a Artur poinformował mnie, że ze względu na pilny projekt nie dostanie urlopu. Moje serce pękało na pół − wiedziałam, jak bardzo dzieci tęsknią za tatą. Wtedy w mojej głowie zrodził się szalony plan. Postanowiłam zrobić mu niespodziankę. Zaoszczędziłam trochę gotówki, spakowałam maluchy do samochodu i ruszyliśmy w podróż do Niemiec. Artur podał mi wcześniej adres hotelu pracowniczego, w którym rzekomo firma wynajmowała mu wygodny pokój z aneksem kuchennym i dostępem do ogrodu. Im bliżej byłam celu, tym większy niepokój ściskał mi gardło. Mąż podczas wieczornych rozmów często kasłał, wydawał się dziwnie nieobecny i szybko kończył połączenia, tłumacząc się zmęczeniem. W mojej głowie, podsycanej opowieściami „życzliwych” koleżanek, zaczęły kiełkować najgorsze myśli. Czy on mnie oszukuje? Czy to zmęczenie to tylko wymówka, bo ułożył sobie tam drugie życie? Gdy nawigacja pokazała, że dotarliśmy pod wskazany adres, krew zamarzła mi w żyłach. Widok, który odebrał mi mowę Zamiast nowoczesnego hotelu pracowniczego, o którym opowiadał Artur, stanęliśmy przed starym, odrapanym barakiem stojącym na obrzeżach strefy przemysłowej. Wokół unosił się zapach smaru i kurzu, a z okien zwisały ponure, wysłużone zasłony. Z drżącymi rękami i dziećmi trzymającymi mnie za spódnicę, weszłam do środka. Na wąskim korytarzu unosił się zapach taniego jedzenia. Zapukałam do drzwi z numerem, który kiedyś zapisałam w kalendarzu. Gdy drzwi się otworzyły, prawda dosłownie ścięła mnie z nóg. W progu stanął Artur. Był przerażająco chudy, miał podkrążone oczy, a na jego dłoniach widniały głębokie odciski. Pokój, w którym mieszkał, miał zaledwie kilka metrów kwadratowych. Stało w nim tylko jedno, twarde łóżko polowe, mały stolik i lodówka turystyczna. Nie było tam żadnych luksusów, żadnej innej kobiety ani drugiego, wygodnego życia. Na stoliku leżały porozrzucane puszki z najtańszą konserwą turystyczną i zeszyt, w którym mąż skrupulatnie, co do jednego euro, zapisywał codzienne wydatki. Cena naszego wspólnego marzenia Artur na nasz widok zesztywniał. W jego oczach zamiast radości najpierw pojawił się potworny wstyd. Chciał zasłonić ręką skromne wnętrze, ale Natan i Natalka z głośnym piskiem rzucili mu się na szyję. Wtedy mój twardy, dumny mąż po prostu osunął się na to skromne łóżko i zalał się łzami, ukrywając twarz w puszystych włosach naszych dzieci. Okazało się, że firma budowlana, owszem, oferowała lepsze warunki, ale były one potrącane z pensji. Artur, chcąc jak najszybciej uzbierać na nasz wymarzony dom i nie chcąc uszczuplać kwoty, którą wysyłał do Polski, zrezygnował z luksusów. Przeniósł się do najtańszego baraku, żył o chlebie i wodzie, pracując po czternaście godzin na dobę, również w weekendy. Odmawiał sobie dosłownie wszystkiego, żebyśmy w Polsce mieli jak najlepiej. Okłamywał mnie przez telefon, bo nie chciał, żebym martwiła się jego losem i płakała po nocach. Siedziałam na tym twardym materacu, tuląc męża i dzieci, a po moich policzkach płynęły ciurkiem łzy ogromnego wzruszenia i miłości. Zrozumiałam, jak wielką cenę płacił za nasze marzenia. Tamtego dnia podjęliśmy decyzję − Artur spakował swoje rzeczy i wrócił z nami do Polski. Dom poczeka, zbudujemy go wolniej, ale razem. Bo żadne mury nie są warte tego, by człowiek, którego kochasz nad życie, niszczył samego siebie w samotności. Zobacz też: „Myśleliśmy, że babcia odpoczywa w Kołobrzegu. Gdy sprawdziłam grafik jej zabiegów w sanatorium, spłonęłam ze wstydu. Przecież to seniorka!”
Nauczycielka do rodziców: „Ogarnijcie dzieci przez wakacje. 10-latki nie umieją wiązać butów, we wrześniu znów będzie dramat”
Czy letnia przerwa od szkolnych obowiązków to dla rodziców wyłącznie logistyczny problem, czy może idealny moment na nadrobienie ogromnych zaległości w domowym wychowaniu? Poznaj pełen emocji głos nauczycielki, która ma dość wyręczania uczniów w podstawowych czynnościach i apeluje o mądre wykorzystanie wakacji.
Piszę do Państwa, bo czerwiec właśnie dobiega końca, a ja po kolejnym dniu spędzonym w szkole z moim drugoklasistami mam ochotę głośno krzyczeć z bezsilności. Na portalach parentingowych i na klasowych grupach widzę non stop ten sam lament pracujących matek, jak to dwa miesiące wolnego w szkole to dla nich potworny horror, dramat i marnowanie czasu. Czytam te wszystkie pełne żalu listy i po prostu krew mnie zalewa, bo nikt nie widzi drugiej strony medalu, czyli nas, nauczycieli, którzy od września do czerwca robią za darmową instytucję wychowawczą i nianię w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim rodzicom prosto z mostu: ogarnijcie dzieci przez wakacje, bo we wrześniu znowu będzie dramat i znowu zwalicie całą winę na system. Zamiast płakać nad brakiem opieki w lipcu i sierpniu, weźcie się wreszcie do roboty i wykorzystajcie ten letni czas na nadrobienie gigantycznych zaległości w nauce samodzielności waszych pociech. Szkoła jest od uczenia matematyki czy polskiego, a nie od pokazywania ośmiolatkowi, jak ma zawiązać but, wytrzeć nos czy posprzątać po sobie papierki po obiedzie, bo w tej materii w polskich domach panuje obecnie totalna anarchia. Brak samodzielności dzieci w szkole, czyli pokolenie wyręczane we wszystkim Codzienność w szkole podstawowej to dla nas, nauczycieli, regularna walka z wiatrakami i zjawiskiem, które prywatnie nazywamy hodowaniem życiowych niedorajd. Wyobraźcie sobie, że w drugiej klasie mam dzieciaki, które po skończonym wf-ie stają na środku korytarza jak wryte i czekają, aż pani zawiąże im adidasy, zapnie kurtkę czy założy plecak na ramiona. Gdy proszę, żeby spróbowały same, zaczyna się jęk, płacz i teksty, że mama w domu robi to szybciej i lepiej, bo wiecznie się spieszą do auta. No po prostu ręce opadają. Wakacje i czas spędzony na działce czy na plaży to idealny moment, żeby usiąść z młodym i trenować te nieszczęsne sznurówki, zamiast znowu kupować mu buty na rzepy dla świętego spokoju. Jeśli nie nauczycie ich tego przez te dwa miesiące laby, we wrześniu wasze dzieci znowu będą stały bezradnie w szatni, blokując całą grupę i zbierając uciążliwe docinki od bardziej rozgarniętych rówieśników. Nauczcie dziecko samodzielności podczas wakacyjnych wyjazdów Kolejnym dramatem, z którym zderzam się na każdej szkolnej wycieczce i na obiadach w stołówce, jest kompletny brak kultury osobistej oraz elementarnych nawyków higienicznych u najmłodszych. Moi drugoklasiści potrafią zostawić po sobie taki chlew przy stoliku, że panie z kuchni łapią się za głowy − porozlewane zupy, rozrzucone ziemniaki i papierki wetknięte pod talerz to u nich klasyka. Kiedy zabieram ich do toalety, połowa zapomina o umyciu rąk, a gdy zwracam uwagę, patrzą na mnie, jakbym urwała się z choinki i wymagała rzeczy z kosmosu. Kochane mamy, zamiast pilnować w lipcu i sierpniu każdej minuty na tablecie, weźcie dzieciaki na wspólne zakupy, każcie im spakować własny plecak na plażę i sprzątnąć po sobie naczynia do zlewu po śniadaniu. Pokażcie im, że świat nie kręci się wokół ich nosa i że w życiu trzeba umieć obsłużyć samego siebie, bez wiecznego wołania mama, daj, zrób, przynieś. Te proste domowe obowiązki rozwiną ich charakter i mózg o wiele bardziej niż kolejne drogie, komercyjne półkolonie, na których znowu ktoś będzie wokół nich skakał. Koniec z domową anarchią, czas na mądre rodzicielstwo w lecie Wiem doskonale, że mój apel wywoła lawinę wściekłych komentarzy od matek, które uznają mnie za bezduszną nauczycielkę, która śmie ich pouczać i oceniać. Ja jednak piszę to z troski o wasze dzieci, bo wrześniowe zderzenie z realiami szkolnymi bywa dla tych niesamodzielnych maluchów potężną traumą emocjonalną. Dziecko, które w domu ma totalny luz, nie zna słowa nie wolno i jest wyręczane na każdym kroku, w szkole nagle ląduje w grupie dwudziestu pięciu innych osób i przeżywa szok, bo pani nie ma czasu być jego prywatną służącą. Przestańcie więc traktować wakacje jak uciążliwy dopust boży i czas, który trzeba jakoś przeczekać przed telewizorem, a zacznijcie mądrze i twardo stawiać granice. Nauczcie swoje dzieci szacunku do starszych, cierpliwości w czekaniu na swoją kolej i radzenia sobie z drobną frustracją, gdy coś im nie wychodzi od razu. Tylko w ten sposób wrócimy we wrześniu do normalnych klas, w których będziemy mogli skupić się na przekazywaniu wiedzy, a nie na nadrabianiu zaległości z podstawowego wychowania, które powinno wynosić się z domu. Z poważaniem, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
„Mąż mnie zdradzał, więc poszłam po radę do księdza. W konfesjonale znalazłam coś więcej niż kościelne morały i nie żałuję”
Kiedy świat sypie się na kawałki, człowiek szuka ratunku wszędzie. Przez osiem lat byłam przekonana, że tworzymy z Robertem zgrane, tradycyjne małżeństwo. Mamy dwójkę wspaniałych dzieci – siedmioletnią Julkę i czteroletniego rozrabiakę Kacpra. Kupiliśmy mieszkanie, planowaliśmy przyszłość. Wszystko pękło jednego wieczoru, gdy na ekranie telefonu mojego męża wyświetliła się wiadomość o jednoznacznej treści. Robert nawet specjalnie nie zaprzeczał. Wyznał, że ten romans trwa od roku. Dla mnie to był koniec świata.
Przez pierwsze dni po tym odkryciu nie potrafiłam normalnie funkcjonować. Czułam fizyczny ból w klatce piersiowej, a patrząc na radosne twarze Julki i Kacpra, zalewałam się łzami. Wychowałam się w bardzo tradycyjnej, religijnej rodzinie, gdzie rozwód uznawano za największą życiową porażkę i grzech. „Małżeństwo to krzyż, który trzeba nieść”, „Dla dobra dzieci trzeba wybaczyć” − te zdania, które słyszałam w dzieciństwie od babci i mamy, bez przerwy huczały mi w głowie. Paraliżujący strach i poczucie winy Czułam potworną presję. Z jednej strony gardziłam kłamstwami męża, z drugiej umierałam ze strachu przed samotnym macierzyństwem, oceną sąsiadów i łatką tej, której rozpadła się rodzina. Robert zaczął mnie zapewniać, że to był tylko błąd, i oczekiwał, że przejdę nad tym do porządku dziennego. Byłam w kropce. W przypływie totalnej bezsilności i szukania jakiegoś duchowego oparcia, postanowiłam pójść do kościoła. Chciałam po prostu usłyszeć, co mam robić. Wybrałam wieczorną mszę w parafii na drugim końcu miasta, żeby nikt mnie nie rozpoznał. Zaskoczenie w konfesjonale Kiedy uklękłam przy drewnianej kratce konfesjonału, ledwo mogłam mówić przez dławiący mnie szloch. Słowa same ze mnie uchodziły − opowiedziałam o zdradzie męża, o kłamstwach, o dwójce małych dzieci, które są niczego nieświadome, i o moim rozrywającym serce dylemacie. Czekałam na standardowe, kościelne formułki. Byłam przygotowana na to, że usłyszę o potrzebie przebaczenia, o modlitwie za błądzącego męża i o tym, że moim świętym obowiązkiem jest ratowanie sakramentu za wszelką cenę. Ksiądz, starszy człowiek o niezwykle ciepłym głosie, wysłuchał mnie w absolutnym milczeniu. Kiedy skończyłam, przez dłuższą chwilę panowała cisza. Następnie usłyszałam słowa, które całkowicie mną wstrząsnęły i których w tym miejscu spodziewałam się najmniej. − Moje dziecko, sakrament małżeństwa to przymierze miłości i prawdy. Twój mąż to przymierze bezwzględnie podeptał − zaczął spokojnie. − Kościół uczy o wybaczeniu, ale wybaczenie w sercu nie oznacza przymusu trwania w kłamstwie i poniżeniu. Bóg nie chce, abyś Ty i Twoje niewinne dzieci żyły w domu zatrutym nieszczerością i lękiem. Twoim pierwszym i najważniejszym obowiązkiem jest teraz chronić spokój tych maluchów i swój własny. Masz prawo odejść, by budować dla nich bezpieczny świat. Masz prawo być szczęśliwa. Nowe życie bez poczucia winy Te słowa podziałały na mnie jak kubeł zimnej wody. Zamiast surowego sędziego, w konfesjonale spotkałam człowieka, który zdjął z moich barków gigantyczny ciężar nieuzasadnionego poczucia winy. Zrozumiałam, że trwanie w toksycznym związku dla dobra dzieci to największe kłamstwo, jakie fundują sobie kobiety. Dzieci natychmiast wyczuwają fałsz, napięcie i nieszczęście rodziców. Po powrocie do domu nie dałam się już zmanipulować obietnicom Roberta. Złożyłam pozew o rozwód, spakowałam nasze rzeczy i z pomocą rodziców wynajęłam małe, przytulne mieszkanie. Minął rok. To był niezwykle trudny czas pełen formalności i układania wszystkiego na nowo, ale dziś z perspektywy czasu wiem, że to była najlepsza decyzja w moim życiu. Julka i Kacper są spokojni, uśmiechnięci i wychowują się w domu, w którym nie ma krzyków i chłodu. Ja odzyskałam wiarę w siebie i wewnętrzny spokój. Do dziś pamiętam tamtą spowiedź i jestem bezmiernie wdzięczna księdzu, który zamiast kościelnych morałów podarował mi odwagę do walki o siebie i dzieci. Nie żałuję ani jednego kroku. Zobacz też: „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
„Mąż wyszedł z córką na plac zabaw, a wrócił z pustym wózkiem. Płakał i powtarzał tylko jedno słowo”
To miało być zupełnie zwyczajne, leniwe sobotnie popołudnie. Jedno z tych, które w kalendarzu młodego rodzica mijają niemal niezauważalnie, zlewając się w jedno pasmo powtarzalnych czynności. Za oknem czerwcowe słońce powoli chyliło się ku zachodowi, wlewając do naszego salonu ciepłe, złociste światło. Ja, po wielu tygodniach absolutnego wycieńczenia, w końcu zyskałam upragnione trzydzieści minut tylko dla siebie. Cisza, która zapadła w mieszkaniu po wyjściu męża i córki, była wręcz namacalna. Miałam wrażenie, że słyszę bicie własnego serca.
Od dokładnie piętnastu miesięcy moje życie przypominało niekończący się rollercoaster emocjonalny. Od jakiegoś czasu wszystko kręciło się wokół jednego tematu: niekończących się wizyt u ortopedów, konsultacji i tego cichego niepokoju, który nie pozwalał mi spać przez większość nocy. Moja córeczka, Zosia, pod każdym innym względem rozwijała się wręcz podręcznikowo. Była radosna, bystra, potrafiła już składać pierwsze słowa, a jej śmiech potrafił rozgonić najgorsze chmury. Jednak jej malutkie nóżki odmawiały posłuszeństwa. To miał być zwykły spacer Podczas gdy dzieci naszych znajomych w jej wieku biegały już za piłką, zaliczając kolejne guzy i potknięcia, moja malutka Zosia potrafiła jedynie raczkować. Każde postawienie jej na nóżki kończyło się natychmiastowym płaczem. Specjaliści uspokajali nas na każdej wizycie. Powtarzali jak mantrę: „Każde dziecko ma swoje tempo”, „Proszę ćwiczyć i czekać”, „Nic złego się nie dzieje”. Jednak każda matka wie, czym jest ten specyficzny, intuicyjny ciężar na sercu, którego nie da się zagłuszyć żadnymi wykresami czy tabelami. Porównywanie swojego dziecka z rówieśnikami na placu zabaw stało się moją osobistą, cichą torturą. − Kochanie, wezmę małą na ten nowy plac zabaw przy parku. Zosia się przewietrzy a ty w końcu odetchniesz − powiedział mój mąż, Tomek, całując mnie czule w czubek głowy. Widziałam w jego oczach to samo zmęczenie, które codziennie oglądałam w lustrze, ale też niezwykłą determinację. Kochał Zosię nad życie. Z wielką czułością zapakował małą do wózka spacerowego, wziął jej ulubioną, wysłużoną gumową kaczuszkę, z którą Zosia nigdy się nie rozstawała, i wyszli, machając mi na pożegnanie. Wykorzystałam ten czas najlepiej, jak potrafiłam. Wypiłam ciepłą kawę − pierwszą od dobrych kilku tygodni, która nie była odgrzewana w mikrofalówce. Przeczytałam kilka stron książki, starając się nie myśleć o kłopotach. Minęła godzina, potem kolejne czterdzieści minut. Zaczęłam powoli zerkać na zegarek, zastanawiając się, czy powinnam już szykować dla małej podwieczorek. Mój mąż płakał i powtarzał jedno słowo Nagle z korytarza dobiegł mnie dziwny dźwięk. To nie było spokojne otwieranie drzwi kluczem. Usłyszałam gwałtowne, chaotyczne szarpnięcie za klamkę, a potem drzwi wejściowe otworzyły się z głośnym hukiem, uderzając o ścianę przedpokoju. Moje serce natychmiast skoczyło do gardła. W progu stanął Tomek. Wyglądał tak, jakby przed chwilą przeżył najgorszy koszmar swojego życia albo zobaczył ducha. Był przerażająco blady, jego ramiona drżały w niekontrolowany sposób, a po policzkach, prosto w kilkudniowy zarost, płynęły ciurkiem wielkie łzy. Automatycznie, instynktownie opuściłam wzrok w dół i w tym samym ułamku sekundy krew zamarzła mi w żyłach, a w głowie zapanowała absolutna, lodowata pustka. Tomek pchał przed sobą nasz wielki wózek spacerowy. Wózek był całkowicie pusty. Pasy bezpieczeństwa zwisały bezwładnie po bokach siedziska, a na samym dnie, w kompletnej, przerażającej ciszy leżała jedynie ta nieszczęsna, żółta kaczuszka. − Tomek... Gdzie jest Zosia?! − wrzasnęłam. Mój głos załamał się, przechodząc w pisk, jakiego nigdy u siebie nie słyszałam. Z przerażenia zaczęły mi drżeć ręce, a nogi zrobiły się jak z waty. W tamtej sekundzie przez moją głowę przemknęły najczarniejsze scenariusze, jakie tylko potrafi wygenerować umysł spanikowanej matki. Porwanie? Wypadek? Czy ktoś wyrwał mu ją z wózka, kiedy na chwilę się odwrócił? Chciałam biec w stronę drzwi, wybiec na ulicę, krzyczeć, szukać pomocy, ale strach dosłownie przykuł mnie do podłogi w salonie. Mąż nie odpowiedział. Schował tylko twarz w dłoniach i łkał. − Tomek, na miłość boską, mów, bo oszaleję! Gdzie jest nasze dziecko?! − krzyczałam ze łzami w oczach, czując, że za chwilę zemdleję. Wtedy on powoli uniósł głowę. Spojrzał na mnie, a na jego bladej twarzy zaczął malować się jakiś dziwny, trudny do zdefiniowania wyraz. To nie była rozpacz. To był absolutny, głęboki szok połączony z niedowierzaniem. Dopiero po chwili zaczął powtarzać w kółko, z rosnącą siłą, jedno jedyne słowo: − Chodzi... Chodzi... Madzia, ona chodzi! W pogoni za motylem Zanim mój sparaliżowany strachem umysł zdołał w ogóle przetrawić te słowa i nadać im jakiekolwiek realne znaczenie, zza framugi drzwi wejściowych, z głębi korytarza klatki schodowej, wyłoniła się mała, puszysta czuprynka. To była Zosia. Moja córka, ubrana w swoją różową kurteczkę, trzymała się oburącz ściany korytarza. Bardzo powoli, niezwykle uważnie, stawiała małe, jeszcze nieco niezdarne, ale coraz pewniejsze kroki. Przekroczyła próg mieszkania na własnych, drobnych nóżkach. Na jej okrągłej buzi malował się najpiękniejszy, najbardziej dumny uśmiech, jaki kiedykolwiek w życiu widziałam. Patrzyła na mnie swoimi wielkimi oczami, jakby chciała powiedzieć: „Mamo, zobacz, potrafię!”. Tomek, wciąż głośno pociągając nosem, opowiedział mi, co wydarzyło się na placu zabaw. Zosia siedziała spokojnie w piaskownicy, przesypując piasek wiaderkiem. W pewnym momencie, kilkanaście metrów dalej, na skraju zielonego trawnika, usiadł ogromny, niezwykle kolorowy motyl. Nasza córka była nim tak zafascynowana, że po prostu wstała. Bez podpierania się, bez asekuracji taty, bez dłuższego zastanawiania się. Puściła się krawędzi piaskownicy, złapała idealną równowagę i pewnym krokiem przeszła przez cały trawnik, zmierzając w stronę motyla. Mąż opowiadał, że w tamtej sekundzie z wrażenia upuścił telefon i po prostu zamarł, nie śmiąc nawet głośniej odetchnąć, byle tylko jej nie spłoszyć. Kiedy ruszyli w drogę powrotną do domu, kompletnie stracił głowę. Pchał przed sobą pusty wózek spacerowy, ponieważ Zosia za nic w świecie nie chciała już do niego wsiąść. Każda próba posadzenia jej w siedzisku kończyła się protestem. Ona chciała iść. Maszerowała dumnie przez całe osiedle, przez te wszystkie chodniki, które do tej pory oglądała tylko z pozycji siedzącej, trzymając tatę mocno za jeden palec. Siedzieliśmy we trójkę na podłodze w naszym małym przedpokoju przez kolejną godzinę. Ściskaliśmy naszą małą, dzielną dziewczynkę, a nasze łzy moczyły jej puszyste włoski. Ten pusty wózek, który jeszcze kilkanaście minut wcześniej przyprawił mnie o dreszcze, stał się w jednej chwili symbolem naszego największego, życiowego zwycięstwa. Wszystkie nieprzespane noce, lęki i czarne myśli nagle rozpłynęły się w powietrzu. Od tamtego pamiętnego popołudnia nasza spacerówka stoi zakurzona w kącie garderoby − nasza Zosia ma już przecież własne, zupełnie nowe drogi do odkrycia. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Rodzice mogliby wreszcie odsapnąć”
Czy tradycyjne, dwumiesięczne zamknięcie placówek oświatowych w okresie letnim to wciąż rozsądne rozwiązanie, czy może uciążliwy przeżytek? Napisała do nas mama ucznia, która uważa, że w lipcu i sierpniu szkoły powinny prowadzić dyżury opiekuńcze, by dać zmęczonym rodzicom szansę na normalne funkcjonowanie.
Szanowna Redakcjo! Moje dzieciaki lada moment przyniosą świadectwa, zamkną podręczniki i zaczną się wakacje. Dla nich to powód do radości, a dla nas, pracujących rodziców, regularna walka o przetrwanie. Szkoła się zamyka, a my zostajemy z wielkim problemem na głowie, bez żadnej pomocy. To jest po prostu jakaś farsa i totalne odklejenie od realiów, w jakich żyją dzisiejsze rodziny. Dlaczego instytucja publiczna, utrzymywana z naszych podatków, nagle znika na dwa miesiące? Chcę zapytać prosto z mostu: czy nauczyciele nie powinni opiekować się dziećmi w wakacje i prowadzić letnich dyżurów? Dyżury w przedszkolach przecież istnieją. Nam, wiecznie zagonionym rodzicom, należy się trochę oddechu, żebyśmy mogli wreszcie odsapnąć od tego logistycznego wariactwa. Letnie pustki w szkole, a w domach dramat Kiedy zaczyna się lipiec, olbrzymie budynki szkolne świecą pustkami. Nowoczesne boiska, wielkie sale gimnastyczne i świetlice, które jeszcze w czerwcu tętniły życiem, stoją zupełnie puste, podczas gdy dzieciaki z blokowisk nudzą się przed komputerami, a rodzice drżą o ich bezpieczeństwo. Dla mnie to jest gigantyczne marnotrawstwo potencjału i publicznej infrastruktury. Gdyby w tych murach zorganizowano państwowe, rotacyjne dyżury opiekuńcze, miliony rodzin w Polsce odetchnęłyby z ulgą. Dzieci miałyby bezpieczne miejsce do zabawy ze znajomymi z podwórka, a my moglibyśmy spokojnie siedzieć w pracy, zamiast kombinować na siłę i brać urlopy na zmianę, przez co jako małżeństwo nie widzimy się prawie przez całe lato. Szkoła powinna wspierać rodzinę przez okrągły rok, a nie tylko wtedy, gdy kalendarz na to pozwala. Nauczyciele i tak mają labę, a mogliby dorobić Ciągle słyszymy o wielkim stresie nauczycieli, trudnej młodzieży i wypaleniu zawodowym. Tylko kto pomyśli o resetowaniu zmęczenia matek, które pracują w sklepach, na produkcji czy w biurach przez okrągły rok w pełnym wymiarze godzin? My mamy do dyspozycji marne dwadzieścia sześć dni urlopu na cały rok, z czego większość i tak musimy wykorzystać na zimowe ferie, choroby dzieciaków czy okienka w szkole. A praca nauczycieli w lipcu i sierpniu wcale nie musiałaby oznaczać katorgi nad książkami − mogliby zwyczajnie pilnować dzieci na boisku, organizować wyjścia do parku i luźne zabawy. Taki dyżur nikomu by nie zaszkodził, a zdjąłby gigantyczny ciężar z naszych wycieńczonych barków. Do tego nauczyciele mogliby dorobić do pensji, więc korzyść podwójna. Obozy i półkolonie kontra puste kieszenie rodziców Zderzenie z realiami rynku komercyjnego w wakacje to dla przeciętnej rodziny brutalny cios prosto w portfel. Kiedy patrzę na ceny tych wszystkich miejskich półkolonii czy zorganizowanych obozów, to po prostu robi mi się słabo. Firmy życzą sobie takich kwot za jeden tydzień opieki, że przy dwójce dzieci musiałabym oddać całą swoją miesięczną wypłatę, żeby po prostu móc wyjść do pracy. To jest jakieś chore, błędne koło, które zmusza do szukania oszczędności na wszystkim. Żyjemy w XXI wieku, model społeczeństwa rolniczego dawno minął, a system szkolny wciąż tkwi w realiach z poprzedniego stulecia, udając, że problem letniej opieki nie istnieje. Czas wreszcie otworzyć szkoły na lato, wprowadzić mądre dyżury dla nauczycieli i dać nam, rodzicom, normalne warunki do pracy i życia, bo bez tego po prostu wykończymy się nerwowo i finansowo. Z poważaniem, Alicja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„Wysłałam męża po czereśnie dla synka i tyle go widziałam. Zabrała mi go rodzinna klątwa”
Niektóre momenty w życiu zaczynają się tak banalnie, że gdyby ktoś powiedział mi, jak potoczą się dalsze godziny, uznałabym to za scenariusz kiepskiego kryminału. Zwykłe, słoneczne czerwcowe popołudnie, zapach parzonej kawy i prośba do męża o przyniesienie świeżych owoców dla naszego czteroletniego synka stały się początkiem dnia, który na zawsze zapisał się w kronice naszej rodziny jako ten, w którym „straciłam” męża.
Jeszcze wczoraj o tej porze moje oczy były czerwone od płaczu, a w głowie miałam najczarniejsze scenariusze. Wszystko zaczęło się od Olusia. Mój synek od rana marudził, że ma ochotę na dojrzałe, soczyste czereśnie. Ponieważ mieszkamy blisko lokalnego targu, spojrzałam na mojego męża, Marcina, i rzuciłam luźno: „Kochanie, weź rower, skocz na rynek po łubiankę czereśni dla małego i wracaj szybko, bo obiad zaraz będzie na stole”. Marcin ucałował mnie w policzek, wziął portfel i wyszedł. Minęła godzina − pomyślałam, że pewnie kolejki. Minęły trzy godziny − zaczęłam nerwowo kręcić się po kuchni. Gdy wybiła siódma godzina jego nieobecności, a telefon Marcina wciąż odpowiadał głuchą pocztą głosową, do moich oczu napłynęły łzy przerażenia. Znikający mężczyźni, czyli fatum, które dopada każdego zięcia Gdy o dwudziestej drugiej usłyszałam wreszcie zgrzyt klucza w zamku, byłam gotowa spakować jego walizki. Drzwi się otworzyły, a w progu stanął nie tylko mój mąż, ale... mój rodzony ojciec oraz teść. Wszyscy trzej byli potwornie umorusani ziemią, mieli podrapane ramiona, a w rękach trzymali nie jedną łubiankę, ale cztery wielkie wiadra pełne najpiękniejszych, ciemnych czereśni. Patrzyli na mnie z minami winnych sztubaków, a mój teść, drapiąc się po głowie, szepnął cicho: „No i stało się, Wika. Marcin oficjalnie został ugodzony naszą klątwą”. Wtedy nagle wszystko zrozumiałam, a złość momentalnie ustąpiła miejsca potwornemu wzruszeniu. W mojej rodzinie od trzech pokoleń istnieje opowieść, którą dotąd traktowałam jako żart. Mój dziadek, wysłany w latach siedemdziesiątych przez babcię po owoce, zniknął na całą dobę. Mój ojciec, gdy mama była ze mną w ciąży i poprosiła o truskawki, wrócił nad ranem z przyczepką owoców. Klątwa polega na tym, że mężczyźni w naszej rodzinie nie potrafią po prostu kupić czegoś w sklepie − gdy dostają zadanie od kobiety, budzi się w nich pierwotny instynkt zbieracza i gospodarza, który każe im porzucić cywilizację i jechać bezpośrednio do źródła. Prawdziwe męskie braterstwo, czyli wyprawa do zapomnianego sadu Marcin na targu spotkał mojego ojca, który akurat przechodził obok. Gdy tata usłyszał, że jego wnuk ma ochotę na czereśnie, prychnął z pogardą na ceny i jakość owoców z hurtowni. Zadzwonił po mojego teścia, który ma starego, dostawczego vana. Trzej mężczyźni, bez słowa uprzedzenia (bo przecież telefon rozładował się w trasie), spakowali rower Marcina na pakę i ruszyli siedemdziesiąt kilometrów za miasto, do dawno zapomnianego, dzikiego sadu mojego pradziadka, o którego istnieniu mój mąż nie miał pojęcia. Spędzili tam całe popołudnie i wieczór. Wspinali się na stare, potężne drzewa, podtrzymywali się nawzajem i rozmawiali o życiu tak, jak nigdy wcześniej. Mój mąż, który zawsze był trochę wycofany w relacjach z moim ojcem, tam, wysoko wśród gałęzi, rzucając czereśnie do wiader, w końcu stał się pełnoprawnym członkiem naszego rodzinnego klanu. Teść uczył go, jak rozpoznawać najsłodsze owoce, a mój tata opowiadał mu historie z mojej młodości. Ta klątwa to nic innego jak męski rytuał przejścia − moment, w którym zięć staje się synem i bratem. Najsłodszy powrót i lekcja, której nie kupi się za żadne pieniądze Siedzieliśmy w kuchni do drugiej nad ranem, drylując owoce i pakując je do słoików. Mój syn Olek spał z buzią brudną od soku, bo zdążył zjeść całą miskę prosto z wiadra przed snem. Patrzyłam na mojego zmęczonego, podrapanego męża, który z dumą pokazywał mi pęcherze na dłoniach, i czułam ogromne szczęście. Ta śmieszna rodzinna klątwa nie przyniosła nam łez. Przyniosła nam coś, co w dzisiejszym zagonionym świecie jest na wagę złota − autentyczny czas spędzony razem, zbudowany most między pokoleniami i poczucie, że moje dziecko ma wokół siebie mężczyzn, którzy dla jego jednego uśmiechu są gotowi rzucić wszystko i jechać na koniec świata po wiadro owoców. Mąż wrócił odmieniony, pewniejszy siebie i zakorzeniony w naszej historii. A ja? Ja już wiem, że następnym razem, gdy wyślę go po owoce, muszę od razu przygotować słoiki na przetwory i mnóstwo cierpliwości. Zobacz też: „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
„Mówią, że jestem darmozjadem, bo tylko rodzę dzieci i nie pracuję. Wiem, że po prostu mi zazdroszczą”
Już jako nastolatka wiedziałam, czego chcę od życia – zaradnego mężczyzny u mojego boku, gromadki dzieci, własnego domu. Gdy udało mi się to osiągnąć, poczułam się spełniona. A że słyszę czasem od koleżanek czy teściowej, a nawet własnej matki, że jestem darmozjadem… Cóż. To świadczy tylko o nich, nie o mnie.
Mój mąż, Adam, jest wspaniałym mężczyzną. Poznaliśmy się w liceum – chodziliśmy do tej samej klasy. Dużo nas łączyło – nie tylko podobne zainteresowania. Pochodziliśmy z całkiem zamożnych rodzin, chcieliśmy wyrwać się z dużego miasta, myśleliśmy o przyszłości. Wiedziałam, że po maturze nie pójdę na studia, że ich nie potrzebuję. Chcieliśmy tego samego – dużej rodziny Chciałam założyć rodzinę, wyjść za mąż za kogoś, kto zapewni mi byt. Adam chciał tego samego – kobiety, która zamiast ganiać do pracy i urabiać się po łokcie, a potem stękać, jak jej źle, skupi się na jednym: na budowaniu rodzinnego gniazdka. Oświadczył mi się zaraz po maturze. Poszedł na studia inżynierskie, dorabiał w firmie swojego ojca – ojciec od dziecka przygotowywał go, że kiedyś ją po nim przejmie. Mieszkał wtedy ze swoimi rodzicami, ja z moimi. Moi rodzice nie byli zbyt szczęśliwi, gdy powiedziałam im o moich planach na przyszłość. Chcieli, żebym poszła na studia, pomyślała o sobie, była niezależna – zwłaszcza matka na to nalegała. Jest nowoczesna, jej zdaniem kobieta musi mieć własne pieniądze, musi być zaradna – w razie gdyby coś się stało, w razie rozwodu… Spełniło się moje największe marzenie W końcu postanowiliśmy z Adamem, że czas się usamodzielnić. On już całkiem nieźle zarabiał w firmie ojca, a ja nie mogłam się doczekać, aż w końcu wyjdę za mąż i urodzę dziecko. Wiedziałam, że to rola, do której jestem stworzona! W końcu, kilka dni po tym, jak Adam obronił pracę dyplomową, powiedzieliśmy sakramentalne „tak”. Zamieszkaliśmy u teściów – odstąpili nam część bliźniaka, którą wcześniej zajmowała babcia Adama. Ona zamieszkała z nimi, a my mieliśmy cały dom dla siebie. No, pół. Bardzo szybko zaszłam w ciążę. Urodziłam synka, a kilka miesięcy później znów zobaczyłam na teście dwie kreski… Dziś mam 33 lata i czworo dzieci. Najstarszy, Tymek, ma 10 lat. Najmłodsza, Tosia, skończy w tym roku 3 latka. Uwielbiam swoje życie. Naprawdę! Nie oceniam wyborów innych kobiet, ale nigdy nie zamieniłabym tego, co mam, na jakieś własne firmy, wyższe wykształcenie, na pieniądze... Wyprawiam dzieci do szkoły i do przedszkola, robię kanapki. Kiedy nie ma dzieciaków, sprzątam dom, trochę pracuję w ogrodzie. Gotuję obiad, robię pranie. Czasem zajrzę do koleżanki na kawę. Gdy mąż wraca z pracy, ciepły posiłek czeka już na niego na stole, koszule są poprasowane. Odrabiam z dziećmi lekcje, bawimy się, czytamy bajki. Wieczorami mam czas dla siebie. Jasne, że czasem jestem wykończona – zajmowanie się domem i wychowywanie czwórki dzieci to harówa! Ale wiedziałam, że chcę właśnie takiego życia. Nie wyobrażam sobie, że miałabym jeszcze pracować. Szczerze mówiąc, nigdy w życiu nie chodziłam do pracy… No, raz, zaraz po oświadczynach, wyjechałam z przyjaciółką do Francji na winogrona. Nigdy więcej! Myślą, że nie mam ambicji Ostatnio podsłuchałam rozmowę teściowej z moim mężem. Zapytała go, czy naprawdę nie ma problemu z tym, że jego żona nie ma żadnych ambicji, wykształcenia, że przecież pochodzi z takiej dobrej rodziny, a sama jest darmozjadem... Nawet moja matka mnie tak kiedyś nazwała. One nie rozumieją, że nie chcę iść ich śladami. Ja wiem, że w dzisiejszych czasach mój styl życia jest kontrowersyjny. Bo nie ganiam za pieniędzmi, bo jestem szczęśliwa, kiedy mogę gotować mężowi i dzieciom… Ale dla mnie to życie idealne! Mamy pieniądze – firma mojego teścia świetnie prosperuje, pewnie niedługo Adam przejmie już wszystkie obowiązki, co będzie wiązało się z dużą podwyżką. Do tego mamy 800 plus. Może i nie mam własnych pieniędzy, ale po co mi one? Mamy z mężem wspólne konto, nie muszę się prosić o żadne kieszonkowe, jak mam ochotę sobie coś kupić, to po prostu to robię! Nie jestem głupia, nie jestem leniwa. Przecież pracuję w domu. Wiem, że jeszcze nieraz usłyszę, że jestem darmozjadem żyjącym na garnuszku męża. Ale gdyby nie ja, ten garnuszek byłby pusty. Zobacz też: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
„Mąż chciał zrobić ze mnie służącą – bo tak jego ojciec traktował swoją żonę. Przejrzał na oczy, gdy idealny tatuś został sam, bo teściowa się postawiła”
Kiedy urodziłam córkę, Wojtek uparł się, żeby nazwać ją tak samo, jak jego siostrę. Dla mnie to było dziwne, nawet trochę głupie, ale ostatecznie uległam.
Po cesarce nie miałam siły na dyskusje, więc mąż podejmował praktycznie wszystkie decyzje sam. – To ulubione imię żeńskie taty – wyjaśnił mi podekscytowany. – A wiesz, że Mimi nie chce go używać. Faktycznie, moja młodziutka szwagierka Amelia właśnie przechodziła jakiś bunt nastolatki i żądała, żeby nazywać ją Mimi. Nie bardzo mi się podobało, że moja córka otrzyma imię tylko po to, żeby teść mógł się do kogoś nim zwracać, ale nie miałam argumentów do dyskusji. A teściowie mieli ich jakieś półtora miliona. Wszyscy tańczą, jak teść zagra Tyle kosztował nasz dom, który od nich dostaliśmy w prezencie ślubnym. Właściwie nie od nich, tylko od taty Wojtka, bo to on miał kilka firm i decydował o wszystkim w rodzinie. Był typowym macho – zawsze musiał mieć rację, wszyscy mieli robić to, co kazał, przy każdym sprzeciwie zaś wyciągany był argument, że to on za wszystko płaci. Teściowa z kolei była żoną i matką idealną. Nigdy nie pracowała, wychowała czworo dzieci, a całe jej życie kręciło się wokół rodziny i domu. Lubiłam ją, w przeciwieństwie do teścia. Ale do tego ostatniego nigdy bym się nie przyznała. Podczas rodzinnych spotkań robiłam to, co jego żona, druga synowa i córki, czyli schlebiałam mu i okazywałam wdzięczność, której nieustannie oczekiwał. To może było trochę męczące, ale umiałam docenić fakt, że mieszkałam w dwupiętrowym, pięknie wyposażonym domu, a Wojtek wozi nas mercedesem. Zgadzałam się okazywać uległość teściowi po to, by moja córeczka i przyszłe dzieci miały życie, o którym ja zawsze marzyłam. Oczywiście Wojtek był taki sam jak ojciec. Kiedyś wyznał mi, że wybrał mnie na żonę, bo chciałam mieć dużą rodzinę. Rozmawialiśmy o tym już na drugiej randce. – Dzisiaj kobiety nie chcą mieć dzieci – westchnął wtedy. – Liczy się tylko kariera i ten cały samorozwój. Nie rozumiem tego. Przecież jeśli facet dobrze zarabia i utrzymuje rodzinę, to kobieta jest w dużo lepszej sytuacji, niż kiedy musi codziennie wstawać o szóstej rano, żeby jechać do pracy, a potem wraca zmęczona i nawet nie ma czasu pobawić się z własnym dzieckiem. O ile oczywiście w ogóle je urodzi, bo to się staje coraz bardziej niemodne. – Ja chcę mieć minimum trójkę – powiedziałam wtedy zupełnie szczerze. – A może nawet więcej, gdybym miała warunki. – Przy mnie byś miała – zapewnił, patrząc mi głęboko w oczy. – Zrobiłbym wszystko, żeby cię uszczęśliwić. A potem ujął moją dłoń i ucałował ją mocno. Ten gest szacunku i czułości tak mnie wzruszył, że popłynęłam. Zakochałam się w Wojtku i jego wizji naszego wspólnego życia. Już wtedy wiedział, że rodzice przepiszą na niego dom, jeśli się ożeni. Ojciec podarował mu też jedną ze swoich firm, a że mój ukochany był naprawdę niezły w zarządzaniu i strategiach handlowych, szybko ją rozwinął i zaczął tworzyć własne imperium. – Chcę być taki jak mój tata – wyznał mi. – To mój idol, nie przesadzam. Sam doszedł do majątku, a przy tym zawsze najważniejsza była dla niego rodzina. Rzeczywiście, teść był bardzo rodzinnym człowiekiem. Zawsze zajmował miejsce u szczytu stołu podczas niedzielnych obiadów, które były obowiązkowe dla wszystkich dzieci i ich partnerów. Te obiady, rzecz jasna, gotowała i organizowała jego żona. Szybko zorientowałam się, że oczekuje się ode mnie, tak samo jak od moich szwagierek i żony szwagra, bym jej pomagała podawać do stołu, a potem sprzątać. W tym czasie mężczyźni, wliczając w to nawet osiemnastolatka, z którym chodziła Mimi, siedzieli przy stole i rozmawiali o sprawach istotnych, czyli sporcie, pieniądzach i obecnej sytuacji w kraju. Oczywiście teść miał wyrobione opinie na każdy temat, a do reszty mężczyzn należało potakiwanie. Byli tym tak zaabsorbowani, że nigdy żaden z nich nawet nie zebrał talerzy, żeby nam pomóc. Obowiązki mnie przytłaczały Po urodzeniu Amelii czułam się kiepsko. Moi rodzice mieszkali daleko i nie mogłam liczyć na ich pomoc. Czułam się zagubiona w opiece nad noworodkiem i nie dawałam sobie rady z codziennymi obowiązkami. Przy czym Wojtek szybko mi uświadomił, że mam zobowiązania nie tylko wobec maleństwa, ale i wobec niego. Fakt, pracował dużo i wracał bardzo zmęczony. A wtedy oczekiwał, że zostanie mu podany ciepły posiłek, dom będzie posprzątany, jego koszule wyprane i wyprasowane, a dziecko najedzone i zadowolone, by mógł się z nim chwilę pobawić, zanim położy się przed telewizorem. Robiłam, co mogłam, by wracał do pachnącego czystością oraz pysznym posiłkiem domu, ale Amelia nie wiedziała, że ma obowiązek być grzeczna i słodka, kiedy tata wracał z pracy. Bywało, że non stop płakała, a wówczas mąż oskarżał mnie, że niewłaściwie się nią zajmuję. – Mam troje młodszego rodzeństwa i moja mama jakoś nas wszystkich ogarniała – powtarzał. – Nie pamiętam, żeby Mimi czy Wiki tak płakały. Coś robisz nie tak! Byłam coraz bardziej przytłoczona jego niezadowoleniem i uwagami, zdarzało mi się płakać z bezsilności, kiedy nie mogłam uspokoić Amelki. Błagałam ją wtedy – jakby trzymiesięczne dziecko mogło mnie zrozumieć! – żeby się zlitowała i była miła przy tacie. Nocami spałam u małej w pokoju, bo Wojtka budziło, kiedy wstawałam na karmienie. Nie wysypiałam się i nieraz przysypiałam w ciągu dnia. Zazwyczaj wtedy nie wyrabiałam się ze wszystkim i mąż zastawał nieposprzątany dom albo niezłożone pranie, co wywoływało jego niezadowolenie. – Amelia przez cały dzień nie chciała spać – tłumaczyłam się. – Nie miałam jak tego zrobić. Ale to dobrze, pośpi w nocy… – Jeśli nie dajesz sobie rady z jednym dzieckiem, to jak chcesz mieć kolejne? – Wojtek patrzył na mnie z dezaprobatą. – Mieliśmy zacząć się starać, kiedy mała skończy pół roku. To właściwie już, a ty co? Moja mama miała troje dzieci rok po roku i wszyscy byliśmy zadbani, a w domu był porządek, więc tak się da, tylko trzeba chcieć! O mamie mówił też inne rzeczy. Była jego ideałem kobiety, tak samo jak ojciec ideałem mężczyzny. Wedle jego słów rodzice się uwielbiali. Ojciec obsypywał matkę prezentami, ona była w niego wpatrzona jak w obrazek i zdmuchiwała niemal pyłek sprzed jego stóp. Wojtek chciał, byśmy byli tacy sami. Kupował mi drogie perfumy, zachęcał do robienia zakupów odzieżowych w drogich sklepach online, na każdą okazję dostawałam złotą biżuterię, a na rocznicę ślubu – brylantową bransoletkę. Uważał, że rozpieszczanie żony jest częścią obowiązków dobrego męża. Moje obowiązki również były jasno określone – miałam całkowicie poświęcać się dla domu i rodziny. Chociaż teściowie sprezentowali nam piękny dom, trzeba przyznać, że nie wtrącali się w nasze życie. Ich wizyty były dość rzadkie i zawsze zapowiedziane. Dlatego tak się zdziwiłam, kiedy – wracając z zakupów z Amelią – zobaczyłam samochód teściowej na podjeździe. Zaniepokoiłam się, bo to była wyjątkowo kulturalna kobieta, która nigdy nie zjawiłaby się bez uprzedzenia, gdyby nie miała naprawdę ważnego powodu. Teściowa w końcu się postawiła Kiedy podeszłam bliżej domu, usłyszałam podniesiony głos Wojtka. Nigdy wcześniej nie słyszałam, by krzyczał w obecności rodziców, więc moje zaniepokojenie wzrosło. – Mamo, o czym ty mówisz?! Przecież wy jesteście idealnym małżeństwem! Ojciec cię uwielbia! Teściowa musiała coś odpowiedzieć dużo ciszej, bo przez moment nic nie słyszałam, ale zaraz potem rozległ się krzyk Wojtka, który wszystko wyjaśnił. – Ja rozumiem, ale rozwód?! Chcesz zostawić tatę po 40 latach małżeństwa? Aż zabrakło mi tchu z wrażenia. Teściowie się rozwodzili? Zostawiłam wózek ze śpiącą Amelką pod balkonem i przysunęłam się pod samo okno. Teraz już słyszałam teściową. Mówiła opanowanym, spokojnym tonem, jakby tłumaczyła coś małemu dziecku: – Ja wiem, że to dla ciebie szok, Wojteczku, ale my nigdy nie byliśmy idealną parą. Po prostu żyliśmy życiem, jakie twój ojciec uważał za idealne i ja mam tego życia dosyć. Powinnam to była zrobić czterdzieści lat temu albo tuż po urodzeniu ciebie. Tak, właśnie tak! – ona też zaczęła podnosić głos. – Ojciec traktował mnie jak służącą! On był panem domu, a ja… kim niby? Opiekunką jego dzieci, którymi nigdy się nie zajmował, bo płakaliście i rozrabialiście, a on oczekiwał, że będą ciche i grzeczne, kiedy był w domu. Kucharką, gospodynią i menedżerką życia domowego, bo on do dzisiaj nie wie, w której klasie jest Mimi i w życiu nie był na wywiadówce żadnego z was! Powiem ci, że chciałam doczekać, aż Mimi zda maturę, ale to ona mi powiedziała, żebym nie czekała. Ona mnie zachęca do rozwodu! Mówi, że widzi, jak toksyczne jest nasze małżeństwo, i chce, żebym wreszcie była szczęśliwa. Więc tak, rozwodzę się z ojcem, a Mimi wyprowadza się ze mną. I zapewniam cię, że marzyłam o tej chwili od lat! Rozmawiali jeszcze przez chwilę. Z teściowej wylało się morze goryczy pod adresem teścia, a Wojtek słuchał tego w milczeniu. – Ojciec nie jest ideałem, za jaki go masz – powiedziała na koniec. – Jest despotą i egoistą. I jeśli czegoś nie zmienisz w stosunku do Natalii, zaręczam ci, że ona też od ciebie odejdzie, bo jesteś taki sam jak on. Ale dzisiaj kobiety nie czekają już 40 lat… Po rozmowie z matką Wojtek się zmienił Nigdy żadne z nich nie dowiedziało się, że podsłuchałam tę rozmowę, ale wiem, że Wojtkiem wstrząsnęło rozstanie rodziców. Widział, że jego ojcu zawalił się świat – w ciągu kilku miesięcy stracił żonę i kontakt z dwiema córkami, które wzięły jej stronę. Schudł i skurczył się w sobie, pod każdym względem zaczął wyglądać jak człowiek złamany przez życie. Nie rozmawialiśmy o tym, bo Wojtek jest bardzo skryty, ale zauważyłam widoczną zmianę w jego zachowaniu. Przestał traktować mnie jak odbiorcę poleceń, zaczął pytać, czego ja bym chciała, jak widzę naszą przyszłość. – Chciałabym poczekać z drugim dzieckiem. Na razie ledwie daję radę z jednym… – Będę ci więcej pomagał – obiecał. – Może ustalimy, że będziesz miała wolne soboty, a ja wtedy będę cały dzień z Amelią? Nie musimy się spieszyć z drugim dzieckiem. Oboje powinniśmy być na to gotowi. Dużo się między nami zmieniło. Naprawdę zaczął się bardziej angażować w dom i ojcostwo, sam zaproponował, żeby przenieść łóżeczko małej do naszej sypialni i wstaje do niej w nocy. Wiem, że przeraził go dramat jego taty, który z wielkiego macho i rodzinnego despoty zmienił się w małego człowieczka, który usiłuje odzyskać byłą żonę prezentami i obietnicami poprawy. Widać, że rozwód był dla niego katastrofą i uświadomił mu skalę błędów, które popełniał przez całe życie. Nie wiem, czy teściowa da mu drugą szansę. Na razie korzysta z życia i połowy majątku, która jej się należała. Kwitnie. Cieszy się szacunkiem dzieci i rozpieszcza wnuczkę. A kiedy się spotykamy, powtarza mi, żebym zawsze dbała o siebie i nie „zniknęła na 40 lat” jak ona. Jest mądrą kobietą i podziwiam jej odwagę oraz zrozumienie ważnych spraw. – Twoja mama jest moim ideałem. To niesamowicie odważna kobieta! – powiedziałam ostatnio Wojtkowi i zobaczyłam cień paniki w jego oczach. – Spokojnie, nie zamierzam iść w jej ślady. Ty nie jesteś taki jak twój ojciec. – Staram się taki nie być – stwierdził. I to jest właśnie nasza szansa na być może długie i szczęśliwe życie razem! Natalia, lat 28 Zobacz także: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem” „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw” „Jestem samotną matką, chociaż mam męża. Marcin nawet nie kiwnie palcem przy córce, a ja chodzę brudna i przemęczona”
„Koleżanka chwali się, że leci do Marmaris za 1500 zł. Śmieszne, bo ja jadę z dziećmi pendolino nad Bałtyk za półdarmo”
Czy egzotyczne kurorty w Turcji to jedyny sposób na udane wakacje z dziećmi, czy może ulegamy sztucznej modzie na zagraniczny luksus? Przeczytaj szczery i pełen emocji list mamy, która odrzuca presję drogich wyjazdów i udowadnia, że podróż pociągiem nad polskie morze daje maluchom znacznie więcej prawdziwej radości.
Piszę do Państwa po kolejnej przerwie na kawę w biurze, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że współcześni rodzice zupełnie oszaleli na punkcie wakacyjnego szpanu. Moja dobra koleżanka z biurka obok od tygodnia nie mówi o niczym innym, jak o swojej super okazji, bo upolowała tygodniowy wyjazd do tureckiego Marmaris za jedyne kilkanaście tysięcy złotych dla całej rodziny, w tym same przeloty za półtora tysiąca. Słuchałam jej zachwytów nad basenami, drinkami z palemką i ciepłym morzem z rosnącym poczuciem absurdu, zwłaszcza gdy spojrzała na mnie z wyższością, pytając, gdzie ja zabieram w tym roku swoje maluchy. Gdy z uśmiechem odpowiedziałam, że po prostu pakujemy plecaki i jedziemy z dziećmi pendolino nad nasz polski Bałtyk za przysłowiowe półdarmo, w pokoju zapadła wymowna, pełna politowania cisza. Poczułam wtedy ogromną potrzebę napisania tego listu, bo mam serdecznie dość wmawiania nam, że bez paszportu i lotu samolotem jesteśmy gorszymi rodzicami, którzy żałują własnym dzieciom atrakcji. Moim zdaniem te wszystkie luksusowe kurorty są potrzebne wyłącznie dorosłym do karmienia własnego ego, a małe dzieci potrzebują do szczęścia zupełnie czegoś innego niż czterdziestostopniowy upał i hotelowy beton. Dlaczego pendolino nad Bałtyk wygrywa z zagranicznym lotem Dla mojej sześcioletniej Heli i ośmioletniego Tymka sama wyprawa nowoczesnym, szybkim pociągiem to już jest gigantyczna, niezapomniana przygoda, o której opowiadają kolegom przez kolejne miesiące. Kupuję bilety z dużym wyprzedzeniem, korzystam z ulg ustawowych i rodzinnych, dzięki czemu cała nasza podróż nad morze kosztuje ułamek tego, co koleżanka wydaje na same opłaty lotniskowe. W pociągu mamy pełen komfort, dzieci patrzą przez okno, gramy w karty, jemy domowe kanapki i nikt nie jest zmęczony wielogodzinnym koczowaniem na lotnisku i opóźnieniami lotów. Kiedy słucham o katordze, jaką przechodzą maluchy podczas odpraw lotniskowych, tylko utwierdzam się w swoim wyborze. Nasze morze oferuje zbawienny dla odporności jod, rześkie powietrze i piękne, szerokie plaże z miękkim piaskiem, na których dzieci mogą biegać bez końca. W Turcji w lipcu i sierpniu panuje nieznośny skwar, który zmusza rodziny do siedzenia w klimatyzowanych pokojach hotelowych przez większość dnia, by uniknąć poparzeń słonecznych. Jaki jest sens wydawania fortuny i ciągania dzieci na drugi koniec świata tylko po to, by przez tydzień moczyły się w chlorowanym basenie, który niczym nie różni się od tego na naszym osiedlu? Zagraniczne wakacje nie są potrzebne dzieciom do szczęścia Współcześni rodzice ulegli dziwnej presji i uważają, że wyznacznikiem miłości do dziecka jest liczba zaliczonych zagranicznych kierunków. To jest śmieszne i smutne zarazem, bo kilkulatkowi jest absolutnie obojętne, czy buduje zamki z piasku w Kołobrzegu, czy na riwierze tureckiej. Dziecko nie doceni luksusowego marmuru w hotelowym lobby, egzotycznych potraw, których i tak zazwyczaj nie chce jeść, ani liczby gwiazdek nad wejściem do resortu. Dla moich dzieci największym szczęściem jest to, że mama i tata mają wyłączone telefony służbowe, kupią im wielkiego gofra z jagodami i będą przez cały dzień szukać bursztynów na brzegu. Polskie morze ma w sobie niezwykłą magię, uczy dzieci obcowania z prawdziwą, dziką przyrodą, a nie sztucznie stworzonym światem pod turystów. Kocham nasze nadmorskie lasy sosnowe, spacery o zachodzie słońca w bluzach i ten wyjątkowy klimat, który buduje najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa, bez potrzeby wydawania rocznych oszczędności na jeden tydzień szpanu. Koniec z wakacyjnymi kompleksami, wybieramy nasz Bałtyk Wiem, że wiele osób zarzuci mi buractwo, brak ambicji i dorabianie ideologii do skromniejszego budżetu domowego, ale ja naprawdę głośno i dumnie mówię o naszych planach. Stać by nas było na skromne all inclusive, ale świadomie wybieram polski Bałtyk, bo widzę, jak fantastycznie działa on na zdrowie i rozwój moich pociech. Chciałabym, abyśmy jako polskie mamy przestały wreszcie licytować się na ceny wycieczek i zaczęły patrzeć na urlop przez pryzmat realnych potrzeb emocjonalnych naszych dzieci. Zwracam się do wszystkich rodziców, którzy czują ukłucie zazdrości, słuchając opowieści znajomych o egzotycznych wojażach: odrzućcie te sztuczne kompleksy i spakujcie walizki na rodzinny wyjazd. Doceniajmy to, co mamy blisko, cieszmy się prostymi przyjemnościami i nie dajmy sobie wmówić, że udane wakacje muszą kosztować miliony. Czas na wielki powrót do normalności, w której liczy się wspólnie spędzony czas, święty spokój i uśmiech dziecka zbierającego muszelki na polskiej plaży, bo to są rzeczy, których nie kupi się w żadnym biurze podróży. Asia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
„Wszyscy na siłę lecą do Grecji i Egiptu. Mój syn jako jedyny w klasie wie, jak wygląda zachód słońca nad Bałtykiem”
Czy egzotyczne plaże w basenie Morza Śródziemnego to jedyny przepis na idealne wakacje, za którym bezmyślnie pędzą współcześni rodzice? Ta mama odrzuca modę na zagraniczny luksus i z dumą pokazuje synowi unikalne piękno polskiego wybrzeża.
Szanowna Redakcjo! Na naszej klasowej grupie trwa w najlepsze licytacja, kto w tym roku zostawi większą fortunę w biurze podróży. Matki prześcigają się w rzucaniu nazwami hoteli w Grecji, Egipcie czy Turcji, jakby to był wyznacznik tego, jak bardzo kocha się swoje dziecko. Kiedy otwarcie powiedziałam, że my z Michałkiem jedziemy na dwa tygodnie pod namiot do małej miejscowości niedaleko Ustki, koleżanki spojrzały na mnie z politowaniem. Mam już serdecznie dość tego wiecznego oceniania i wmawiania nam, że polskie morze to obciach i nuda. Wszyscy na siłę lecą do Grecji i Egiptu, a tymczasem to mój syn jako jedyny w klasie wie, jak wygląda prawdziwy, zapierający dech w piersiach zachód słońca nad Bałtykiem. To on wraca z wakacji z pięknymi wspomnieniami dzikiej przyrody, a nie z pamięcią o betonowym basenie z tłumem turystów. Zagraniczny szpan na klasowej grupie kontra urok polskiego wybrzeża Najbardziej śmieszy mnie fakt, jak bardzo dorośli potrafią zatracić zdrowy rozsądek tylko po to, by pokazać się przed innymi rodzicami w szkole czy na Instagramie. Ciąganie małych dzieci w morderczy, afrykański upał, gdzie temperatura w lipcu przekracza czterdzieści stopni, to dla mnie żadna przyjemność, a jedynie koszmar. Dzieci moich znajomych z klasy Michała większość urlopu spędzają w klimatyzowanych pokojach hotelowych, bo na zewnątrz nie da się oddychać, albo moczą się w chlorowanej wodzie, którą mają na co dzień w miejskim basenie. My tymczasem nad Bałtykiem mamy prawdziwą wolność i przestrzeń. Michał uwielbia te nasze chłodniejsze poranki, kiedy zakładamy bluzy, bierzemy koce i idziemy na pustą jeszcze plażę zbierać muszelki i bursztyny wyrzucone przez nocny sztorm. Dla dziewięciolatka to jest prawdziwa przygoda − budowanie bazy z parawanów, rzucanie się w fale i jedzenie gofrów, bez sztywnego rygoru hotelowego all inclusive. Zagraniczne kurorty omijam szerokim łukiem Wielu rodziców uważa, że polskie morze to synonim drożyzny i kiepskiej pogody, ale ja wolę zaryzykować dwa deszczowe dni i założyć młodemu kurtkę przeciwdeszczową, niż przechodzić przez dramaty zdrowotne w tropikach. Koleżanki z pracy po powrocie z Egiptu zamiast o wypoczynku, opowiadają o zatruciach, bólach uszu od klimatyzacji i oparzeniach słonecznych, które leczyły przez cały pobyt. Uważam, że organizm młodego człowieka potrzebuje naturalnego mikroklimatu, spacerów po sosnowym lesie i rześkiego powietrza, a nie sztucznie stworzonego raju dla masowego turysty. Mój syn doskonale wie, jak szumi las o zmierzchu, potrafi rozpalić ognisko z tatą na wyznaczonym polu biwakowym i wie, co to znaczy prawdziwy, polski Bałtyk z jego kaprysami i potęgą. Tych autentycznych przeżyć, kontaktu z naturą i nauki szacunku do przyrody nie kupi się w żadnym luksusowym resorcie w Turcji czy Grecji, gdzie wszystko jest plastikowe i przygotowane pod linijkę. Jestem dumna z wakacji nad polskim morzem Wiem, że mój list pewnie wywoła oburzenie u osób, które uważają zagraniczne wyjazdy za jedyny słuszny standard współczesnego życia. Ja jednak jestem dumna z naszych planów i z tego, że potrafię pokazać dziecku piękno naszego własnego kraju, bez ulegania presji otoczenia. Chciałabym, aby polskie mamy przestały wreszcie licytować się na ceny wycieczek i zaczęły patrzeć na urlop przez pryzmat tego, co realnie rozwija wrażliwość naszych dzieci. Mam nadzieję, że jednak nie wszyscy wstydzą się przyznać, że w tym roku wybierają Bałtyk czy Mazury − przestańcie mieć kompleksy i podnieście wysoko głowę. Nasze morze ma w sobie niezwykłą, surową magię, której nie da się porównać z żadnym innym miejscem na ziemi, a wieczorny spacer po molo i słońce chowające się w morskiej toni to widok, który zostaje w sercu na całe życie. Nauczmy nasze dzieci cieszyć się prostymi rzeczami, spokojem i bliskością, bo to są najwspanialsze skarby, jakie możemy im podarować na wakacje. Zuza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
„Córka z tęsknoty przebrała misia w ubrania taty, żeby czuć jego obecność. Na ten widok pękło mi serce”
„Patrzyłem na moją córeczkę, która bawiła się, udając, że miś jest jej tatą, i było mi potwornie wstyd. Dzięki temu zrozumiałem, że złamałem najważniejszą przysięgę daną dziecku. Że nawet nie próbowałem być najlepszym ojcem na świecie”.
Dokładnie pamiętam dzień, w którym żona oznajmiła, że jest w ciąży... Czekałem na Ankę w samochodzie pod przychodnią lekarską, bo powiedziała mi, że musi iść na kontrolne badanie do ginekologa. Gdy wsiadła, miała na twarzy promienny uśmiech, a w ręce wydruk badania usg. Nigdy wcześniej nie poczułem czegoś takiego. Zaskoczenie, wzruszenie, radość – wszystkie te emocje zmieszały się ze sobą. Obiecałem sobie wtedy jedno: że będę najlepszym ojcem na świecie. To było poważne przyrzeczenie... Córka urodziła się w terminie. Była zdrowa, śliczna i gotowa, by zdezorganizować nam życie. Wiecznie domagała się uwagi, nieustannie potrzebowała towarzystwa i opieki. A my? Nie dość, że mnóstwo czasu poświęcaliśmy małej, to jeszcze uznaliśmy, że trzeba zmienić mieszkanie na większe – kawalerka z aneksem kuchennym już nam nie wystarczała. Wzięliśmy kredyt na trzypokojowe. To było duże obciążenie finansowe, ale jednocześnie pojawiła się szansa zawodowa. Kolega, z którym pracowałem, zaproponował, żebyśmy założyli własną firmę – doradztwo finansowe. Długo się zastanawiałem. Rozmawialiśmy z Anią o plusach i minusach takiego rozwiązania, lecz w końcu uznaliśmy, że trzeba spróbować. – Tylko żebyś o nas nie zapomniał – zażartowała wtedy żona. Nie zapomniałem, jednak musiałem trochę zaniedbać. Chcieliśmy z kolegą szybko rozwinąć skrzydła, żeby zacząć porządnie zarabiać. „Początki wymagają pełnego zaangażowania” – powtarzałem więc w domu, gdy zdarzyło mi się wrócić po dwudziestej drugiej. Tak samo tłumaczyłem się, gdy przyszło pracować w sobotę i niedzielę. Ania narzekała, że jest z dzieckiem sama, ja rozkładałem ręce i wyjaśniałem, że nie mogę inaczej. Bo nie mogłem – wtedy jeszcze musiałem pracować od rana do wieczora. Po dwóch latach firma rozkręciła się na całego. Mieliśmy z niej porządne pieniądze i mogłem pracować trochę mniej, więcej czasu spędzać w domu. Tak też robiłem. Wracałem wcześniej i raczej odpuszczałem sobie weekendy. Ale nie oznaczało to, że żona i dziecko mogły nacieszyć się moją obecnością. Zupełnie nie wiem, jak to wyjaśnić, ale nawet gdy nie pracowałem, nie potrafiłem przestawić się na tryb domowy. Sprawdzałem pocztę mailową, dzwoniłem po klientach, oglądałem wiadomości gospodarcze. – Nawet na spacerze...? – wzdychała Ania, kiedy sięgałem po telefon. Przechadzaliśmy się po pobliskim parku. Było niedzielne popołudnie. – Co na spacerze? – spytałem głupio. – No, przeglądasz te wykresy... – To tylko chwila. – Zawsze tak mówisz, a potem przez cały czas nie odklejasz wzroku od tego swojego telefonu. Przecież ty z nami w ogóle nie spędzasz czasu. – Jak to nie? – Tak to. Ciągle masz coś do zrobienia. Nie gadamy ze sobą, nie robimy nic razem. Nie tak miało być. Przecież firma już działa. Nie możesz odpocząć? – No, mogę... Ale i nie mogę. Ciągle trzeba coś doglądać... Wiesz, jak jest. Na szczęście Anka była wyrozumiała. Cierpliwie znosiła kolejne miesiące mojej nieobecności Zapomniałem jednak, że jest jeszcze ktoś, kto potrzebuje mojego towarzystwa. Córeczka. Słodka Ala, której przecież obiecałem, że będę najlepszym tatą na świecie... Na razie jest mała, nie potrzebuje mnie Tłumaczyłem sobie, że jest jeszcze mała, że nic nie rozumie. Że skupię się na niej za rok, za dwa, kiedy zacznie już kojarzyć, co się wokół niej dzieje. Nie poświęcałem jej uwagi nawet wtedy, gdy spędzaliśmy czas razem. Nie bawiłem się z nią, tylko szukałem sposobów, by jakoś ją zająć – by nie przeszkadzała, by nie marudziła, by dała mi trochę spokoju. A to włączyłem bajkę, a to dałem jakieś klocki, a to pozwalałem się bawić moim zegarkiem czy pilotem od telewizora. Gdy tylko skończyła trzy latka, zacząłem odciągać jej uwagę za pomocą tabletu, a potem komputera, coraz to nowszych zabawek. Czułem, że ją zaniedbuję, ale towarzyszyło mi przekonanie, że jeszcze zdążę. Że zajmę się nią, gdy będzie miała pięć, sześć lat. Wtedy będzie się można jakoś sensownie pobawić. A na razie trzeba się nią tylko opiekować. – Ala! – denerwowałem się, kiedy właziła mi na kolana, gdy rozłożyłem przed sobą papiery służbowe. – Do taty... – mruczała. – Nie teraz, dziecko. Za chwilę! Tatuś pracuje! – odpowiadałem. – Do taty! – powtarzała uparcie. – Zaraz. Mówię, że zaraz... – syczałem, a Ania ściągała mi małą z kolan i brała do siebie, do kuchni. Chwytały mnie wtedy wyrzuty sumienia i chciałem wstać, żeby się jednak zająć Alą, ale po chwili dzwonił telefon i już wracałem do mojego świata pracy, pieniędzy, klientów. Któregoś wieczora, gdy zostałem z Alą sam, puściłem jej bajkę i tak zagłębiłem się w sprawach służbowych, że nawet nie zauważyłem, jak przełączyła sobie kanał. Przez dłuższą chwilę zamiast kreskówek, oglądała jakiś thriller, w którym psychopata ganiał kobietę po lesie. Innym razem nie zdążyłem na jej przyjęcie urodzinowe organizowane w dziecięcym małpim gaju. Kiedy zadzwoniłem do żony, że już jestem wolny, że mogę dojechać, w słuchawce usłyszałem tylko smutne: – Nie ma sensu, już kończymy. Spotkamy się w domu... Ciągle się wymigiwałem, bez przerwy szukałem sposobności, żeby zająć się pracą. Ona dawała mi spokój, poczucie spełnienia. Nie chciałem się przyznać przed samym sobą, że wolę spędzać czas w firmie niż z rodziną. Wtedy przyszło opamiętanie. Gorzka pigułka otrzeźwienia. Zasłabłem. W pracy. Podczas spotkania z klientami nagle zrobiło mi się ciemno przed oczami i musieli mnie cucić. Straszny wstyd! Od razu pojechałem do lekarza, bo wystraszyłem się nie na żarty. Naprawdę poczułem, że coś jest nie tak. Miałem przecież dopiero 32 lata, a tu taka przygoda. Kardiolog mnie pocieszył. – Nic panu nie jest. To jedynie chwilowa niedyspozycja. – Dziękuję... – Niech pan się tak nie wyrywa z tymi podziękowaniami. Sport jakiś pan uprawia? – Nie. – Papierosy pali? – Popalam. – W pracy pan siedzi w weekendy? – Zdarza się. – Jeśli pan tego nie zmieni, to najdalej za pięć lat znów się spotkamy. Ale wtedy już na OIOM-ie. Wyszedłem z przychodni przejęty, ale nie załamany. O swojej „przygodzie” opowiedziałem żonie dopiero w domu. Bardzo się zdenerwowała. Uspokoiłem ją, że to tylko przemęczenie, i że serce mam jak dzwon. „Nic mi nie jest” – zapewniałem wielokrotnie. Ale dla Anki to nie była tylko chwilowa słabość. To był dowód na to, że moje życie idzie w złym kierunku. Zaczęła się kolejna kłótnia o pracę, o mój pracoholizm. Ten wstrząs był mi bardzo potrzebny – Anka, dajże spokój... – znów bagatelizowałem sprawę. – Nie mów tak do mnie! Nie mów tak do mnie więcej! – krzyczała. – Ciągle to powtarzasz. I ja dawałam ci spokój, ale już nie mam zamiaru udawać, że wszystko jest w porządku. Przecież ty nie jesteś już mężem, nie jesteś ojcem. Ty jesteś tylko robotem! – Nie przesadzaj. – Nie przesadzaj? Nie przesadzaj?! Poczekaj chwilę, coś ci pokażę... Poszła po telefon. Kiedy wróciła, zaczęła w nim coś przełączać, a po chwili dała mi go do ręki. – Patrz! – powiedziała i wyświetliła film. Nagranie, które ostatecznie mną wstrząsnęło. Uzmysłowiło, że nie dotrzymałem obietnicy. Na ekranie jej telefonu zobaczyłem Alę. Siedziała w swoim pokoju, przy małym stoliczku zastawionym różnymi talerzykami i kubeczkami. Oprócz niej, na krzesełku obok siedział tylko jeden miś. Za to największy ze wszystkich. Ala podsuwała mu różne kubeczki, rozmawiała z nim, śmiała się, głaskała go po rączce. Raz nawet wstała i wyściskała misia. Słyszałem też, jak z nim rozmawia: „Masz, tatusiu, to kawka dla ciebie”, „A co chces na drugie danie?”, „Jesteś zmęcony po pracy, odpocywaj, ja ci ugotuję”, „Kocham cię, tatusiu, smacnego”, „Tęskniłeś?”. – Co ona robi? – zapytałem, choć już do mnie dotarło. – Jak to co? Udaje, że się z tobą bawi, nie widzisz, do cholery?! – Kiedy to nagrałaś? – Wczoraj. Chodź do jej pokoju, coś ci jeszcze pokażę – poszedłem za nią z duszą na ramieniu. Było już późno, więc mała spała. Ania zapaliła małe światło. – Popatrz na misia. Widzisz...? – szepnęła. – Tak, nie mylisz się. On ma założoną twoją koszulkę... Sama wyciągnęła z szafy i go przebrała. Patrzyłem na misia i wtedy uderzyła mnie potworna wizja. Wyobraziłem sobie, że nie ma mnie w życiu Ali naprawdę. Że rzeczywiście coś mi się stało, że z przepracowania zszedłem na zawał i biednemu dziecku został tylko ten miś przebrany za tatę. Poczułem wtedy taką złość na samego siebie, taką pustkę, taki smutek, że mało nie pękło mi serce. Znów zakręciło mi się w głowie i musiałem przysiąść. – Co się dzieje? Znowu? – zdenerwowała się żona. – Przepraszam... – Nie, nie. Nic mi nie jest, Nie przepraszaj. Dobrze zrobiłaś. Bo słusznie mnie tego dnia nie oszczędziła. Dzięki tym kilku trudnym godzinom zrozumiałem, że złamałem najważniejszą przysięgę daną dziecku. Że nawet nie próbowałem być najlepszym ojcem na świecie. Długo nie mogłem zasnąć. Ale od następnego dnia zacząłem wszystko zmieniać. Na dobry początek wziąłem sobie wolne i zostałem z dziewczynami. Nie powiem, że od razu się zmieniłem, że już nigdy nie zaniedbałem Ali i Ani. Zdarzyły mi się jeszcze takie chwile. Ale jest ich coraz mniej, bo zrozumiałem, że zmarnowałem już dość czasu. Każdemu ojcu, który się zagubił, życzę takiego opamiętania. Adam, 35 lat Czytaj też: „Jestem samotną matką, chociaż mam męża. Marcin nawet nie kiwnie palcem przy córce, a ja chodzę brudna i przemęczona” „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła” „Ukradkiem zajrzałam do pokoju córki i serce podeszło mi do gardła. Jej koleżanka wywijała na czworakach ogonem”
„Nauczycielka wezwała mnie do szkoły z powodu zachowania syna. Mój mały chłopczyk nosił w plecaku potworny sekret”
Mój ośmioletni syn, Tymek, zawsze był radosnym i niezwykle otwartym dzieckiem. Uwielbiał szkołę, miał mnóstwo kolegów i z pasją opowiadał mi o każdym spędzonym tam dniu. Wszystko zmieniło się na początku tego semestru. Zauważyłam, że Tymek zaczął się wycofywać – stał się milczący, unikał mojego wzroku, a po powrocie z lekcji od razu zamykał się w swoim pokoju. Moje narastające obawy zamieniły się w paraliżujący strach w zeszły czwartek, gdy na ekranie mojego telefonu wyświetlił się numer jego wychowawczyni. Kobieta poprosiła o natychmiastowe przybycie do szkoły w trybie pilnym.
Gdy weszłam do gabinetu, a nauczycielka wyciągnęła z plecaka mojego syna stertę ukrytych rysunków, krew w żyłach mi zamarzła. Chwilę później prawda, która stała za zachowaniem mojego małego chłopca, wycisnęła ze mnie wszystkie łzy. Pilne wezwanie do szkoły Gdy szłam szkolnym korytarzem, moje serce waliło jak oszalałe. W głowie miałam najgorsze myśli. Czy Tymek padł ofiarą rówieśniczego wykluczenia? Czy ktoś mu dokucza? A może to on zrobił coś złego? Wychowawczyni, pani Anna, czekała na mnie przy biurku. Miała bardzo poważną, zatroskaną minę, co tylko potęgowało mój lęk. − Pani Marto, dziękuję za tak szybkie przybycie − zaczęła cicho, zamykając drzwi gabinetu. − Sytuacja jest nietypowa. Tymek od dwóch tygodni na każdej przerwie odsuwa się od dzieci. Siedzi sam w kącie i gorączkowo coś szkicuje. Gdy zbliża się nauczyciel, natychmiast chowa kartki. Dzisiaj rano, podczas lekcji plastyki, przez przypadek wysypała mu się zawartość tajemniczej, bocznej kieszeni plecaka. Musi pani to zobaczyć. Wszystkie rysunki mojego syna były wykonane wyłącznie jedną, czarną kredką − choć Tymek zawsze kochał żywe kolory. Na każdej kartce powtarzał się ten sam, mroczny motyw: wielka, ponura postać z potężną, czarną klatką w dłoniach. Postać ta na każdym rysunku powoli zbliżała się do bezbronnego, małego pieska o smutnych oczach. Na ostatnim szkicu piesek znajdował się już zamknięty za ciemnymi kratami, a wokół niego Tymek nakreślił gęste, ponure chmury. Poczułam, jak ziemia usunęła mi się spod nóg. Moja racjonalna głowa eksplodowała od paraliżujących domysłów. Wyglądało to tak, jakby mój mały, wrażliwy syn nosił w sobie gigantyczny lęk lub jakąś mroczną tajemnicą, o której nie miałam pojęcia. − Pytałam go, co oznaczają te rysunki, ale Tymek tylko się rozpłakał i odmówił odpowiedzi. Powiedział, że to jego wielki sekret i jeśli komuś powie, wydarzy się coś strasznego − dodała pani Anna, patrząc na mnie ze współczuciem. Konfrontacja w domu Zabrałam rysunki do torby i odebrałam Tymka ze świetlicy. Przez całą drogę do domu oboje milczeliśmy. Syn widział moją bladą twarz i czerwone oczy, więc kurczowo tulił swój plecak do piersi, jakby chciał obronić swój sekret przed całym światem. Gdy weszliśmy do salonu, usiadłam z nim na dywanie i delikatnie wyciągnęłam z torby czarne szkice. − Tymuś, kochanie, byłam dzisiaj u pani Anny − powiedziałam najspokojniejszym głosem, na jaki potrafiłam się zdobyć. − Widziałam te rysunki. Błagam cię, synku, powiedz mi prawdę. Kim jest ta postać z klatką? Dlaczego tak bardzo się boisz? Tymek spojrzał na kartki, a z jego wielkich oczu natychmiast popłynęły potoki łez. Osunął się w moje ramiona, głośno szlochając. − Mamo, ja nie chciałem zrobić nic złego! Ja tylko bardzo się bałem, że ten pan przyjdzie i zamknie naszego Pongo w schronisku! − wykrztusił przez łzy. Prawda, która wycisnęła wszystkie łzy Nagle wszystko zaczęło układać się w logiczną, choć niesamowicie poruszającą całość. Pongo to nasz sześcioletni, ukochany pies − golden retriever, który dla Tymka był jak brat. Ostatnio z mężem dużo rozmawialiśmy o naszej planowanej, jesiennej przeprowadzce do nowego mieszkania. Niestety, w nowym bloku obowiązywały bardzo restrykcyjne zasady dotyczące trzymania dużych zwierząt, przez co musieliśmy dopełnić wielu urzędowych formalności i zgód spółdzielni. Tymek podsłuchał moją nocną, nerwową rozmowę z mężem, w której rzuciłam zmęczona: „Jeśli spółdzielnia się nie zgodzi, nie wiem, gdzie podziejemy psa, urzędnicy nas zablokują”. W swojej dziecięcej, bujnej wyobraźni mój syn potwornie zniekształcił te słowa. Słowo „urzędnik” i „blokada” skojarzyło mu się z bezdusznym człowiekiem z wielką, czarną klatką, który przyjdzie odebrać nam Pongo i wywieźć go w nieznane miejsce. Rysowanie czarną kredką było jego dziecięcym sposobem na oswojenie i wyrzucenie z siebie gigantycznego strachu przed utratą przyjaciela. Zamknął się w sobie i milczał, bo bał się, że jeśli dorośli dowiedzą się o jego wiedzy, urzędnicy przyjdą szybciej. Najpiękniejszy finał Uklękłam przy moim synku, mocno go przytulając i zalewając się łzami − tym razem łzami ogromnej ulgi i wzruszenia. − Kochanie, ta postać nie istnieje, a Pongo nigdy nie trafi do żadnej klatki ani schroniska! − wyjaśniłam, gładząc go po głowie. − Rozmawialiśmy o papierach do nowego mieszkania. Wszystko już załatwione. Pongo jedzie tam razem z nami, ma już nawet wybrane miejsce na swoje legowisko przy balkonie. Mroczny sekret zniknął w mgnieniu oka. Czarna kredka mojego syna wylądowała na dnie szuflady. Następnego dnia Tymek przyniósł ze szkoły nowy rysunek. Tym razem cała kartka mieniła się kolorami tęczy, a na środku widniał wielki, wesoły Pongo biegający po zielonej trawie przed naszym nowym domem. Tajemnica ze szkolnego plecaka dała mi, jako matce, wielką lekcję. Nauczyła mnie, że dziecięcy umysł potrafi przekształcić zasłyszane w locie słowa dorosłych w najgorsze lęki. Zamiast wpadać w panikę, zawsze warto najpierw z miłością wysłuchać naszego dziecka, bo za tym, co na pierwszy rzut oka wydaje nam się niepokojące, często kryje się po prostu wielkie, wrażliwe i bezbronne serce, które potrzebuje naszego zapewnienia o bezpieczeństwie. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Maż wyszedł na mecz i zostawił mnie z płaczącym dzieckiem. Przez ten przeklęty mundial nasza rodzina się rozpadnie”
Bycie mamą siedmiomiesięcznego bobasa to praca bez sekundy przerwy, o czym wiedzą tylko te kobiety, które same tego doświadczyły. Nasz synek, Szymon, od kilku dni potwornie ząbkował. Nie pomagały maści, gryzaki ani noszenie na rękach – mały płakał niemal bez przerwy, a ja ledwo stałam na nogach z niewyspania. Mój mąż, Eryk, zamiast zakasać rękawy i pomóc mi w tej harówce, od tygodnia żył wyłącznie jedną rzeczą: mundialem. W ubiegłym tygodniu Eryk po prostu założył kibicowski szalik, zignorował moje błagania o pomoc i wyszedł ze znajomymi.
Zostałam sama w ciemnym salonie z przeraźliwie płaczącym dzieckiem na rękach. Zalałam się łzami, myśląc z bezsilności, że przez ten przeklęty mundial nasza rodzina całkowicie się rozpadnie, a we mnie zniknie resztka miłości do męża. Prawda o tym, co wydarzyło się tamtej nocy, całkowicie mnie jednak zaskoczyła. Kibicowski szał i domowa samotność Wszystko zaczęło się tydzień temu, gdy ruszyły pierwsze rozgrywki. Eryk, który na co dzień był dobrym i zaangażowanym ojcem, nagle zmienił się nie do poznania. Domowy kalendarz przestał istnieć − liczyły się tylko godziny transmisji, analizy ekspertów i dyskusje na czatach z kolegami. W zeszłym tygodniu sytuacja w domu osiągnęła punkt krytyczny. Szymonek płakał od samego rana, odmawiał jedzenia, a moja głowa pękała od narastającego bólu i zmęczenia. Gdy zbliżała się godzina meczu, Eryk zaczął nerwowo krzątać się po przedpokoju. − Eryk, błagam cię, nie idź dzisiaj do tej strefy kibica. Ja już nie mam siły trzymać małego na rękach, kręgosłup mi wysiada − prosiłam ze łzami w oczach, stojąc przy łóżeczku. −Kochanie, to przecież ważny mecz, czekałem na ten mundial cztery lata! Chłopaki już jadą. Wrócę od razu po gwizdku, obiecuję! − rzucił pospiesznie, ucałował mnie w policzek i zamknął za sobą drzwi. Zostałam w głuchej ciszy, przerywanej jedynie płaczem mojego ząbkującego dziecka. Poczułam wtedy potworny żal, samotność i bezsilność. W mojej głowie, wykończonej brakiem snu, pojawiła się jedna, paraliżująca myśl: „To koniec. On woli zabawę z kolegami niż pomoc własnej żonie. Przez te mecze nasza rodzina się rozpadnie, bo ja mu tego egoizmu nigdy nie wybaczę”. Cisza po końcowym gwizdku Mecz miał skończyć się około dwudziestej drugiej. Szymek w końcu, po godzinach płaczu, zasnął z wycieńczenia na mojej piersi. Siedziałam nieruchomo na kanapie w ciemnym salonie, bojąc się wykonać jakikolwiek ruch, byle tylko nie obudzić malucha. Moja złość do męża rosła z każdą minutą. Spodziewałam się, że Eryk wróci w środku nocy, podchmielony i głośny, świętując wygraną lub topiąc smutki po przegranej. Tymczasem już koło dziewiątej wieczorem w przedpokoju cicho przekręcił się klucz. Drzwi otworzyły się. Wyjrzałam zza ściany, przygotowana na najgorszą małżeńską awanturę. W korytarzu stał Eryk. Był zupełnie trzeźwy, potwornie zmęczony i targał ze sobą wielki bukiet róż. Na jego szyi nie było już kibicowskiego szalika. Spojrzał na mnie i bez słowa padł przede mną na kolana przy kanapie, chowając twarz w moich dłoniach. − Marta, tak potwornie cię przepraszam... − wyszeptał łamiącym się głosem, a z jego oka spłynęła autentyczna łza. Sekret ze strefy kibica Złorzeczyłam na ten mundial przez cały wieczór, ale to, co usłyszałam chwilę później od mojego męża, całkowicie odebrało mi mowę i wywróciło moje dotychczasowe pretensje do góry nogami. Okazało się, że Eryk dotarł do strefy kibica i usiadł z kolegami przy stoliku. Jednak gdy wokół ludzi skandowali, on nie potrafił wykrzesać z siebie ani grama radości. Przed oczami cały czas miał moją bladą, zmęczoną twarz i płaczącego Szymka. Po pierwszej połowie meczu, zamiast patrzeć w telewizor, zaczął rozmawiać ze starszym mężczyzną siedzącym obok − panem Tomkiem, który jak się okazało, był doświadczonym, emerytowanym fizjoterapeutą dziecięcym. − Opowiedziałem mu o tym, jak Szymon płacze, jak ty płaczesz z wycieńczenia i jak bardzo nie umiemy sobie poradzić z tym ząbkowaniem − mówił Eryk, kurczowo trzymając mnie za ręce. − Pan Tomek spojrzał na mnie i powiedział: „Synu, co ty tu robisz? Prawdziwy facet wygrywa mecze we własnym domu, kiedy jego żona opada z sił. Mundial jest co cztery lata, a twoja rodzina potrzebuje cię teraz”. Mój mąż w ułamku sekundy oprzytomniał. Zamiast oglądać drugą połowę, wyszedł, popędził po kwiaty dla mnie i wrócił do domu. Nowa definicja zwycięstwa Gdy to usłyszałam, cała moja wściekłość, złość i żal po prostu wyparowały. Zalałam się łzami wzruszenia, mocno tuląc mojego męża do piersi. Zrozumiałam, że ten przeklęty mundial wcale nie rozbił naszej rodziny − on stał się dla mojego męża brutalnym, ale niesamowicie potrzebnym testem na dojrzałość, który zdał w najważniejszym, choć już ostatnim możliwym momencie. Eryk w ułamku sekundy wszedł w rolę prawdziwej głowy rodziny. Przejął ode mnie śpiącego Szymka, a mnie dosłownie zaniósł do łóżka, każąc mi spać tak długo, aż sama się nie obudzę. Rano, gdy otworzyłam oczy, w domu panował idealny spokój. W kuchni czekało świeże śniadanie, a w salonie Eryk siedział na dywanie, masując dziąsełka Oliwiera schłodzonym gryzakiem. Mały nie płakał − gaworzył wesoło, z absolutnym zaufaniem patrząc na swojego tatę. Oboje zrozumieliśmy, że prawdziwe partnerstwo nie polega na byciu idealnym od początku, ale na umiejętności pójścia po rozum do głowy, posłuchania mądrzejszego człowieka i powrotu do domu wtedy, gdy bliscy najbardziej tego potrzebują. Nasza rodzina nie tylko się nie rozpadła − dzięki tamtej nocy i odwadze mojego męża do przyznania się do błędu, jesteśmy dziś silniejsi, bardziej zgrani i bliżsi sobie niż kiedykolwiek wcześniej. Zobacz też: „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
„Gdy syna ktoś zaczepia w szkole, każę mu oddać i się nie cackać. Nie będę wychowywać ciamajdy”
Mój Bartek chodzi do trzeciej klasy, jest bystrym, wesołym dzieciakiem, ale od kilku tygodni ma na pieńku z jednym klasowym łobuzem, który upatrzył go sobie jako cel do głupich docinków, podkładania nóg i popychania na korytarzu podczas przerw. Kiedy syn przyszedł z tym problemem do mnie po raz pierwszy, nie bawiłam się w żadne psychologiczne pogadanki, tylko powiedziałam mu krótko: gdy ktoś cię zaczepia, oddaj mu − krótka piłka.
Wczoraj Bartek w końcu nie wytrzymał, gdy tamten znowu zrzucił mu piórnik z ławki, odwinął się i rąbnął go prosto w nos. Natychmiast wylądowałam na dywaniku w gabinecie dyrekcji, gdzie pani pedagog ze świętym oburzeniem zaczęła mi robić wyrzuty, że przemoc rodzi przemoc i że powinnam uczyć dziecko rozmawiać o emocjach. Powiedziałam jej prosto w oczy, że nie będę wychowywać ciamajdy, która przy lada okazji leci z płaczem do pani, bo w dorosłym życiu nikt za mojego syna nie rozwiąże żadnego konfliktu. Samoobrona w szkole, czyli dlaczego uciekanie do pani nauczycielki nie działa? Współczesna szkoła publiczna próbuje wmawiać rodzicom, że ma sytuację pod kontrolą i że każde zgłoszenie przemocy na korytarzu spotyka się z natychmiastową, skuteczną reakcją ze strony dyrekcji. No po prostu cyrk na kółkach i totalna bajka dla naiwnych, bo każdy, kto ma dziecko w podstawówce, doskonale wie, jak to wygląda w realu. Nauczycielki wolą klikać w telefony albo plotkować w kąciku, a gdy zaryczany maluch przybiega, że ktoś go uderzył, słyszy tylko standardowe: przeproście się i pogódźcie. Dla mnie takie podejście to jest jawne dawanie przyzwolenia na to, by klasowi tyrani bezkarnie pastwili się nad słabszymi rówieśnikami, którzy boją się postawić. Mój syn po moim pozwoleniu poczuł się w końcu pewnie we własnej skórze i gwarantuję Państwu, że tamten łobuz po wczorajszym nokaucie będzie go omijać szerokim łukiem. Chłopcy od wieków załatwiali swoje sprawy po męsku i czasem jeden solidny męski argument działa lepiej niż sto nudnych godzin spędzonych na pogadankach z psychologiem o radzeniu sobie ze złością. Wychowuję silnego mężczyznę, a nie niedojdę Matki z klasowej grupy na WhatsAppie linczują mnie teraz w komentarzach, pisząc, że mój syn jest agresorem i powinien dostać naganę. A ja pytam te wszystkie idealne mamusie: kim będą wasi synowie za dziesięć czy piętnaście lat, gdy wyrosną na życiowe niedojdy, niepotrafiące twardo walczyć o swoje w robocie czy na ulicy? Świat nie jest różowy, nikt nie będzie się z nimi cackał po wyjściu ze szkolnych murów i jeśli mały człowiek nie nauczy się stawiać granic teraz, to w dorosłości słono za to zapłaci. Uczę Bartka szacunku do dziewczynek, uczę go, że nigdy nie wolno atakować pierwszemu i zaczepiać słabszych, ale obrona własna to jest jego święte prawo. Nie będę przepraszać za syna Ta cała awantura w gabinecie dyrektora pokazała mi tylko, jak bardzo dzisiejszy system oświaty odkleił się od realnego życia i jak bardzo brakuje w nim zdroworozsądkowego podejścia. Nie mam zamiaru przepraszać za to, że mój syn potrafi się obronić, gdy ktoś narusza jego przestrzeń osobistą i niszczy jego rzeczy. Złożyłam oficjalne oświadczenie, że nie wyrażam zgody na żadne sesje z psychologiem dla Bartka, bo syn zrobił dokładnie to, co powinien zrobić każdy chłopak na jego miejscu. Apeluję do wszystkich mam, które mają w domach synów i boją się, że wyrosną oni na szkolne ofiary klasowych cwaniaków: przestańcie uczyć dzieci bezradności i wiecznego skarżenia. Dajcie swoim chłopakom zielone światło na twardą walkę, gdy inne metody zawodzą, bo tylko w ten sposób wyrosną na pewnych siebie, silnych mężczyzn, którzy poradzą sobie z każdym życiowym kryzysem. Szkoła powinna uczyć wiedzy, a charakter i instynkt przetrwania buduje się w domu, przy wsparciu rodziców, którzy nie boją się iść pod prąd powszechnym, modnym głupotom. Kaja Komentarz Redakcji: List naszej czytelniczki obnaża potężne emocje i bezradność, z jakimi mierzą się rodzice w starciu ze szkolną przemocą, jednak jako Redakcja nie popieramy zasady „oko za oko”. Choć instynktowna chęć ochrony własnego dziecka jest w pełni zrozumiała, psychologia dziecięca wyraźnie pokazuje, że nauka agresji fizycznej nie buduje w małym człowieku zdrowej pewności siebie, a jedynie utwierdza go w przekonaniu, że siła jest jedynym rozwiązaniem konfliktów. Zamiast uczyć dzieci bicia, powinniśmy jako dorośli twardo i bezkompromisowo wymagać od dyrekcji szkół zapewniania bezpieczeństwa na korytarzach, jednocześnie ucząc najmłodszych asertywności, stawiania granic słownych oraz zgłaszania problemów dorosłym, którzy mają obowiązek skutecznie reagować. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Chciała poprawić sobie nos. Gdy spojrzała na profil 5-miesięcznej córki, wszystko zrozumiała
Macierzyństwo ma niezwykłą, niemal magiczną moc, która potrafi w jednej sekundzie uleczyć rany i kompleksy pielęgnowane w sercu przez całe dorosłe życie. Przekonała się o tym młoda kobieta, której jedno spojrzenie na nowo narodzone dziecko przyniosło upragniony spokój i akceptację samej siebie.
Współczesny świat, zdominowany przez idealne, przefiltrowane kadry z mediów społecznościowych, nieustannie narzuca nam, kobietom, nierealistyczne kanony piękna, w które od najmłodszych lat próbujemy się ślepo wpasować. Pielęgnujemy w sobie drobne niepewności, ukrywamy rzekome mankamenty i marzymy o momentach, w których medycyna estetyczna lub chirurgia plastyczna na zawsze uwolnią nas od dręczących kompleksów. Dopiero w momencie, gdy stajemy się matkami i bierzemy w ramiona to małe, bezbronne stworzenie, nasze podejście przechodzi totalną rewolucję. Spoglądając w oczy noworodka, zaczynamy widzieć w sobie nie wady, ale fascynującą historię genów, unikalną więź pokoleniową i piękno, którego wcześniej za nic w świecie nie potrafiłyśmy w sobie dostrzec. Ta niesamowita lekcja miłości stała się ostatnio udziałem świeżo upieczonej mamy, której krótkie nagranie w internecie poruszyło miliony internautów i przypomniało nam, czym jest prawdziwa samoakceptacja. Sienna Gehring podzieliła się ze swoimi obserwatorami na Instagramie niezwykle intymnym, pełnym czułości filmikiem, na którym tuli swoją pięciomiesięczną córeczkę Atiyah. Malutka dziewczynka spokojnie śpi w bezpiecznych ramionach swojej mamy. W pewnym momencie młoda mama powoli zbliża swoją twarz do główki śpiącej córeczki i to właśnie wtedy wydarza się coś, co wywołało u tysięcy kobiet na całym świecie potężne wzruszenie. Profile mamy i córeczki idealnie do siebie pasują, tworząc harmonijną jedność. To ulotne, z pozoru banalne zjawisko stało się dla Sienny punktem zwrotnym w walce z demonami przeszłości i sprawiło, że po raz pierwszy w życiu spojrzała na siebie z autentycznym zachwytem oraz głębokim szacunkiem. Marzenie o operacji plastycznej i lata walki z kompleksami Przez całe swoje dotychczasowe życie Sienna zmagała się z potężnym kompleksem, który skutecznie odbierał jej pewność siebie i zatruwał codzienną radość z kobiecości. Obiektem jej największej niepewności był nos, który w jej oczach wydawał się zbyt duży, nieproporcjonalny i całkowicie niepasujący do reszty rysów twarzy. Wszystko zmieniło się diametralnie, gdy na świat przyszła jej córeczka Atiyah. Kiedy Sienna obserwowała, jak rysy twarzy dziecka stają się coraz wyraźniejsze, dostrzegła w nich coś uderzającego. Nos dziewczynki, który u dorosłej kobiety był źródłem życiowego dramatu, u niemowlęcia jawił się jako uroczy i idealny. To odkrycie zadziałało na psychikę młodej matki jak wstrząs, który zburzył budowany przez dekady mur niechęci do własnego odbicia w lustrze. Jak brakujący element układanki, czyli akceptacja dzięki córce W poruszającym opisie na nagraniu Sienna wyznała, że moment zbliżenia twarzy do profilu śpiącej córki otworzył jej oczy. Jej unikalny nos pasował do profilu małej Atiyah jak brakujący element skomplikowanej układanki. Kobieta zrozumiała, że modyfikując swoje ciało, zniszczyłaby fizyczny pomost i podobieństwo między nią a jej własnym dzieckiem. Córka Sienny, nie wypowiadając ani jednego słowa, uleczyła ranę w sercu swojej mamy. Dała jej najpiękniejszy prezent − wolność od niezadowolenia z samej siebie. Czego uczy nas historia Sienny w codziennym macierzyństwie? Przesłanie z tej instagramowej opowieści ma ogromną wartość dla wielu matek, które codziennie stają przed lustrem z poczuciem niedoskonałości. Nasze dzieci patrzą na nas z bezwarunkowym zachwytem. Dla nich jesteśmy najwspanialsze, niezależnie od kształtu nosa, rozstępów czy wagi. Kiedy bez przerwy krytykujemy swój wygląd przy maluchach, nieświadomie uczymy je, że miłość do siebie zależy od zewnętrznych kryteriów. Warto brać przykład z Sienny i zacząć dostrzegać w swoich cechach unikalny kapitał. Zamiast planować kolejne poprawki i rezygnować z uśmiechu, przytulmy mocno swoje dzieci i zobaczmy w nich odbicie własnego piękna. Macierzyństwo to także szansa na uzdrowienie samej siebie, która jest warta o wiele więcej niż idealny efekt spod ręki lekarza. Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Z moim mężem, Patrykiem, od czterech lat jesteśmy dumnymi rodzicami małego Tymona. Gdy na początku czerwca moi teściowie zaproponowali, że zabiorą naszego jedynaka na upragnione wakacje do Juraty, długo biłam się z myślami. Ostatecznie uległam ich gorącym zapewnieniom, że nadmorski mikroklimat dobrze zrobi maluchowi, a oni nie opuszczą go nawet na krok. Moje bezgraniczne zaufanie do dziadków i cały domowy spokój legły jednak w gruzach wczoraj wieczorem, w połowie trwania ich wyjazdu. Gdy zadzwoniłam na FaceTime, by tradycyjnie życzyć synkowi dobrej nocy, na ekranie zobaczyłam jedynie zmieszaną twarz teściowej.
Urszula z nienaturalnym uśmiechem oznajmiła, że mały już śpi i nie może podejść do telefonu. Widziałam wyraźnie, że coś ukrywa, moje serce waliło jak szalone. W tamtej sekundzie do rozmowy ostro wtrącił się mój teść. Prawda o tym, co stało się nad otwartą wodą, sprawiła, że prawie osunęłam się na podłogę. Incydent na plaży i zmowa milczenia Była godzina dwudziesta. Siedziałam z mężem w salonie, odliczając dni do końca ich urlopu. Gdy połączenie wideo zostało odebrane, zamiast radosnej buzi Tymona, w obiektywie pojawiła się moja teściowa, Urszula. Siedziała w ciemnym rogu pokoju pensjonatu, a jej oczy były podejrzanie czerwone. − Cześć, kochanie! Przepraszam, ale Tymuś dzisiaj bardzo wcześnie padł, śpi już jak suseł − zaczęła mówić pospiesznie, nerwowo poprawiając włosy i starając się zagłuszyć drżenie w głosie. − Bawił się cały dzień, zmęczył się powietrzem, więc już go nie budzimy. Zadzwonimy jutro, dobrze? Moja matczyna intuicja natychmiast podpowiedziała mi, że pod tym wymuszonym optymizmem kryje się coś potwornego. Sposób, w jaki Urszula unikała wzroku i próbowała szybko zakończyć rozmowę, zasiał we mnie potężny niepokój. „Mamo, ale przecież zawsze chociaż na sekundę pokazujesz mi go, jak śpi. Wszystko w porządku? Stało się coś?” − zapytałam, czując, jak serce zaczyna mi walić jak młotem. Wyznanie udręczonego dziadka Zanim teściowa zdążyła wymyślić kolejną wymówkę, z tyłu pokoju dobiegł głęboki, załamany głos mojego teścia, Wiktora. Na ekranie pojawiła się jego posiwiała głowa. Odepchnął delikatnie rękę żony, która próbowała zasłonić obiektyw, i spojrzał prosto w kamerkę. − Przestań kłamać, Ula! Nie ma sensu nic ukrywać przed matką. Ona ma prawo wiedzieć! − wykrzyczał teść, a z jego oczu popłynęły łzy. − Karolina, Patryk... przepraszam was. O mało nie doprowadziliśmy dzisiaj do najgorszej tragedii. Tymuś śpi, bo jest potwornie wykończony i roztrzęsiony tym, co wydarzyło się po południu na plaży w Juracie. My... my go zgubiliśmy. W tamtej sekundzie poczułam, jak całe moje ciało drętwieje, a grunt usuwa mi się spod nóg. Patryk natychmiast zwiększył głośność, a jego ojciec, ignorując wściekłe fuknięcia teściowej, zaczął chaotycznie opowiadać historię, która zmroziła nam krew w żyłach. Czterdzieści minut koszmaru nad wodą Okazało się, że tego dnia na plaży w Juracie był ogromny, gęsty tłum. Dziadkowie rozłożyli parawan, babcia czytała książkę, a dziadek zasnął w słońcu. Nasz czteroletni syn, zafascynowany dużym psem biegającym po brzegu, poszedł za zwierzęciem wzdłuż linii wody. Szedł tak daleko, aż całkowicie stracił z oczu ich stanowisko. Gdy zorientował się, że wokół są sami obcy ludzie, zaczął przeraźliwie płakać, stojąc po kostki w zimnych falach.- − Nie było go ponad pół godziny, Karolina. My ze strachu oszaleliśmy, biegaliśmy wzdłuż brzegu, Ula dostała histerii − szlochał teść, chowając twarz w dłoniach. − Fale były wysokie, prąd silny. Gdyby nie absolutny przypadek i czujność ratownika, który w ostatniej chwili zauważył samotne, błąkające się po brzegu dziecko i wyciągnął je z wody, te wakacje skończyłyby się najgorszym dramatem. Okazało się, że to ten obcy człowiek, po dramatycznych poszukiwaniach z głośnikiem, przyprowadził naszego zapłakanego syna z powrotem. Tymuś tak strasznie płakał ze strachu, że po powrocie do pokoju po prostu padł z wycieńczenia. A Ula... Ula kazała mężowi milczeć, żebyśmy my nie zabrali małego do domu. Moi teściowie przez ponad pół godziny nie mieli pojęcia, gdzie jest ich czteroletni wnuk, a potem chcieli ukryć tę potworną prawdę, zmuszając do cichego paktu udręczone i przestraszone dziecko. Natychmiastowy wyjazd − Jak mogłaś, mamo?! - wykrzyczał Patryk w stronę teściowej, która teraz siedziała w tle, szlochając ze wstydu i upokorzenia. − Zgubiliście nasze jedyne dziecko nad otwartą wodą, a ty miałaś czelność kłamać mi prosto w oczy przez kamerkę?! Gdyby nie ten ratownik, dzisiaj moglibyśmy nie mieć syna! Nie słuchaliśmy ich dłużej. Rozłączyłam się, rzuciłam telefon na kanapę i natychmiast wyciągnęłam z szafy podróżne torby. Jechaliśmy z Warszawy do Juraty na złamanie karku, przez całą drogę milcząc. Zżerały mnie potworne wyrzuty sumienia, że uległam ich namowom, że uśpiłam swoją czujność i oddałam im mój największy skarb na ten wyjazd, nie przewidując, jak bardzo beztroska starszych ludzi może zagrażać bezpieczeństwu malucha. Gdy nad ranem wparowaliśmy do pensjonatu i wyrwałam zaspane, wciąż niespokojnie oddychające dziecko z łóżka, nie zamieniłam z teściową ani jednego słowa. Podziękowałam jedynie teściowi za jego bolesną, ale uczciwą postawę. Spakowaliśmy rzeczy Tymona i odjechaliśmy, zostawiając ich samych na resztę urlopu. Ta historia zniszczyła nasze dotychczasowe relacje rodzinne i zburzyła wszelkie zaufanie do Urszuli. Dziadkowie dostali absolutny zakaz samodzielnych wyjazdów i opieki nad naszym synem. Sekret z wakacji w Juracie dał mi najważniejszą, choć brutalną lekcję dojrzałości jako matce: w kwestii bezpieczeństwa naszych dzieci nie ma miejsca na kompromisy czy ślepą wiarę w to, że „oni przecież kiedyś wychowali własne dzieci”. Świat się zmienił, plaże są pełne ludzi, a chwila nieuwagi nad wodą kosztuje zbyt wiele. Dziś, gdy jadę samochodem i słyszę spokojny oddech mojego syna na tylnym siedzeniu, wiem, że uratował nas cud, odwaga dziadka i intuicja nieznajomego ratownika, któremu do końca życia będę wdzięczna za to, że na czas zareagował. Zobacz też: „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
„Dla mojego męża Ronaldo jest ważniejszy od dziecka. Miał odebrać Maję z przedszkola, a wrócił z pustym fotelikiem”
Zawsze wiedziałam, że mój mąż kocha piłkę nożną. Potrafił planować weekendy pod terminarz meczów, znał statystyki zawodników lepiej niż daty rodzinnych uroczystości i od lat powtarzał, że Cristiano Ronaldo jest jego największym idolem. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że ta fascynacja doprowadzi do sytuacji, w której obcy facet ganiający za piłką będzie ważniejszy od dziecka. Kiedy zobaczyłam samochód męża pod domem i pusty fotelik na tylnym siedzeniu, żołądek podszedł mi do gardła.
Od początku mistrzostw świata praktycznie nie dało się z mężem normalnie porozmawiać. Każdy dzień kręcił się wokół meczów, tabel, analiz i transmisji sportowych. Wieczorami siedział przed telewizorem, a w ciągu dnia co chwilę sprawdzał wyniki i komentarze w telefonie. Najbardziej czekał jednak na mecze Portugalii. Odkąd go poznałam, był wielkim fanem Cristiano Ronaldo. Miał jego koszulki, kolekcjonował zdjęcia i potrafił godzinami opowiadać o jego karierze. Zwykle traktowałam to jako nieszkodliwe hobby, choć czasami żartowałam, że gdyby Ronaldo zaprosił go na wspólny obiad, prawdopodobnie odwołałby nasze rodzinne wakacje. Nigdy nie przypuszczałam, jak blisko prawdy byłam. Tego dnia wszystko było ustalone Miałam ważne spotkanie służbowe, którego nie mogłam przełożyć. Dlatego rano przypomniałam mężowi, że to on odbiera Maję z przedszkola. – Pamiętasz? O szesnastej musisz być na miejscu – powiedziałam, zanim wyszłam z domu. – Spokojnie, przecież wiem – odpowiedział. Nawet się nie zdenerwowałam, gdy kilka godzin później wysłał mi wiadomość o meczu Portugalii. Wiedziałam, że tego dnia gra jego ulubiona reprezentacja, ale byłam przekonana, że odbiór własnego dziecka jest dla niego ważniejszy niż jakikolwiek sport. Jak bardzo się myliłam, miałam się przekonać jeszcze tego samego popołudnia. Telefon z przedszkola Siedziałam właśnie na spotkaniu, kiedy telefon zaczął wibrować. Pierwszy raz go zignorowałam. Drugi również. Za trzecim razem spojrzałam na ekran i zobaczyłam numer przedszkola. Od razu poczułam niepokój. Przeprosiłam wszystkich i wyszłam na korytarz. – Pani Anno, czy ktoś odbierze dziś Maję? – usłyszałam głos wychowawczyni. – Jest już po godzinach, a tata się nie pojawił. Nie możemy się też do niego dodzwonić. Przez chwilę nie rozumiałam, co słyszę. – Jak to się nie pojawił? Przecież miał być godzinę temu. Nauczycielka westchnęła. – Maja jest spokojna, ale zaczyna się martwić. Pyta, czy tata o niej nie zapomniał. To zdanie zabolało mnie bardziej niż cokolwiek innego. Pędziłam do przedszkola Próbowałam dodzwonić się do męża chyba ze dwadzieścia razy. Nie odbierał. Nie odpisywał. Nie reagował. W głowie miałam już najgorsze scenariusze. Wypadek. Awaria samochodu. Pobyt w szpitalu. Pojechałam po Maję sama. Kiedy weszłam do przedszkola, siedziała już tylko ona i jedna nauczycielka. Moja córka rzuciła mi się na szyję. – Mamusiu, tata miał przyjechać – powiedziała cicho. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. W domu czekała na mnie jeszcze większa niespodzianka Kiedy wróciłam pod dom, zobaczyłam samochód męża stojący na podjeździe. Na tylnym siedzeniu był fotelik Mai. Pusty. To właśnie wtedy poczułam prawdziwą złość. Weszłam do domu i od progu usłyszałam głos komentatora sportowego. Mąż siedział przed telewizorem. Obok leżał telefon. Wyciszony. Na ekranie migały powiadomienia o nieodebranych połączeniach. Było ich kilkadziesiąt. „Myślałem, że jeszcze mam czas” Kiedy zobaczył mnie w drzwiach, od razu zrozumiał, że wydarzyło się coś złego. – Gdzie jest Maja? – zapytał. Patrzyłam na niego przez kilka sekund, nie wierząc własnym uszom. – W przedszkolu była przez ponad godzinę sama z nauczycielką. Czekała na ciebie. Najpierw pobladł. Potem spojrzał na zegarek. Dopiero wtedy dotarło do niego, co zrobił. Okazało się, że wrócił wcześniej z pracy, żeby obejrzeć przedmeczowe studio i komentarze ekspertów. Usiadł na kanapie tylko na chwilę. Chciał obejrzeć kilka materiałów o Ronaldo i później pojechać po córkę. Całkowicie stracił poczucie czasu. – Myślałem, że jeszcze mam godzinę – tłumaczył. Tylko że nie miał. Najgorsze nie było zapomnienie Przez cały wieczór byłam wściekła. Jednak nie dlatego, że przegapił odbiór z przedszkola. Ludzie popełniają błędy. Każdemu może zdarzyć się pomyłka. Najbardziej bolało mnie coś innego. Maja była przekonana, że tata o niej zapomniał, bo nie jest dla niego wystarczająco ważna. Wieczorem usłyszałam, jak pyta: – Mamo, czy tata bardziej lubi piłkę ode mnie? To był moment, w którym mąż naprawdę się załamał. Usiadł obok niej, przytulił ją i długo przepraszał. Tłumaczył, że popełnił głupi błąd i że nie ma na świecie nic ważniejszego od niej. Obiecał, że już zawsze będzie na pierwszym miejscu. Patrzyłam na nich i widziałam, że mówi szczerze. Wierzę, że dotrzyma tej obietnicy. Zobacz też: „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili” „Córka sąsiadów płakała przed blokiem. Miała problem, o którym nie mogła powiedzieć rodzicom: spojrzałam na jej nogi i zrozumiałam” „Mój narzeczony ma dziecko, na które płaci kolosalne alimenty. Mam dość, że tak marnuje nasze pieniądze”
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
„Mąż ciągle biegał po truskawki do tej samej młodej sprzedawczyni. To, co znalazłam w łubiance, zniszczyło naszą rodzinę”
Czerwiec to dla mnie najpiękniejszy miesiąc w roku – czas słońca, długich wieczorów w ogrodzie i zapachu świeżych owoców. W tym roku jednak początek lata przyniósł do naszego domu dziwną, napiętą atmosferę. Mój mąż, Adam, z którym od siedmiu lat tworzyłam szczęśliwe małżeństwo i wychowywałam czteroletnią córeczkę Laurę, zaczął zachowywać się co najmniej podejrzanie. Codziennie po pracy, pod pretekstem robienia niespodzianek dla małej, biegał na ten sam osiedlowy stragan po łubiankę truskawek. Zauważyłam, że zawsze wybierał stoisko, na którym owoce sprzedawała ta jedna, młoda, niezwykle ładna dziewczyna.
Gdy pytałam go o te nagłe, owocowe zakupy, zbywał mnie nerwowym uśmiechem. Moja zazdrość i niepokój sięgnęły zenitu w zeszły piątek. Adam zostawił świeże truskawki na stole i wyszedł z psem, a ja postanowiłam przesypać owoce do miski. To, co ukryte było na samym dnie łubianki, całkowicie wywróciło naszą rzeczywistość do góry nogami. Obsesja na punkcie straganu Wszystko zaczęło się na początku sezonu truskawkowego. Adam, który zazwyczaj unikał robienia zakupów i rzadko pamiętał o uzupełnianiu lodówki, nagle stał się ekspertem od owoców. Niezależnie od pogody, codziennie o godzinie siedemnastej meldował się przy straganie na rogu naszej ulicy. Moje osiedlowe koleżanki szybko zaczęły szeptać za moimi plecami. „Iza, widziałaś tę nową dziewczynę od truskawek? Twojego Pawła tak tam ciągnie, że potrafi stać w kolejce po dwadzieścia minut, żeby to ona go obsłużyła” − rzuciła złośliwie sąsiadka podczas spaceru z dziećmi. Gdy pewnego razu dyskretnie przeszłam obok stoiska, zauważyłam, jak Adam rozmawia z tą młodą dziewczyną. Oboje byli nienaturalnie skupieni, a z oczu mojego męża biły emocje, których dawno u niego nie widziałam. W mojej głowie eksplodowała lawina paraliżujących domysłów. Byłam pewna, że mój poukładany świat właśnie się rozpada, a mąż przechodzi kryzys wieku średniego i romansuje z dwudziestolatką. Sekret na dnie koszyka Gdy w ubiegły piątek Adam przyniósł kolejną łubiankę i wyszedł z domu, nie wytrzymałam. Moje dłonie drżały z wściekłości i żalu. Postanowiłam dokładnie przejrzeć zawartość koszyka. Zaczęłam przekładać duże, czerwone owoce do szklanej misy. Czego się spodziewałam? Sama nie wiem − miłosnych liścików, zdjęć, upominku... Gdy dotarłam do samego dna, moja dłoń natrafiła na twardy, chłodny przedmiot. Moje serce podeszło do gardła. Pod warstwą truskawek ukryta była przezroczysta, plastikowa koszulka strunowa. Wewnątrz znajdowała się mała, pożółkła, czarno-biała fotografia z lat dziewięćdziesiątych oraz oficjalne, spięte zszywaczem dokumenty z błękitną pieczęcią laboratorium medycznego. Drżącymi palcami wyciągnęłam zdjęcie. Przedstawiało ono na oko sześcioletniego chłopca − w którym od razu rozpoznałam mojego męża z dzieciństwa − trzymającego za rękę maleńką, może roczną dziewczynkę o identycznych, wielkich oczach. Odwróciłam kartki z laboratorium i spojrzałam na nagłówek: „Wyniki genetycznego badania pokrewieństwa. Prawdopodobieństwo rodzeństwa: 99,9%”. Prawda zniszczyła dawne kłamstwa Zdrętwiałam na środku kuchni, a z moich oczu popłynęły łzy. Moja racjonalna głowa nie była w stanie pojąć tego, co właśnie przeczytałam. W tym samym momencie drzwi wejściowe się otworzyły i do domu wrócił Adam. Gdy zobaczył mnie stojącą nad stołem z wynikami badań DNA w ręku, natychmiast zbladł. Usiadł ciężko na krześle i ukrył twarz w dłoniach. − Iza, przepraszam, że nic ci nie mówiłem... − wyszeptał łamiącym się głosem. − Tak potwornie się bałem. Myślałem, że jeśli ta prawda wyjdzie na jaw, to zniszczy nasz dotychczasowy spokój. Zniszczy naszą małą, bezpieczną rodzinę. Adam opowiedział mi historię, która całkowicie rozdarła moje serce. Gdy miał sześć lat, jego rodzice zginęli w tragicznym wypadku samochodowym. On trafił pod opiekę babci, ale jego malutka, roczna siostrzyczka, Ania, została natychmiast oddana do adopcji do innej rodziny na drugim końcu Polski. System zatarł ślady, a nowi rodzice zmienili dziewczynce nazwisko. Mąż przez całe swoje dorosłe życie potajemnie, bezskutecznie jej szukał, nosząc w sercu ogromną ranę i tęsknotę. − Trzy tygodnie temu podszedłem do tego straganu − kontynuował Adam. − Gdy ta dziewczyna na mnie spojrzała, poczułem ciarki na całym ciele. Miała te same oczy, ten sam uśmiech, co moja zaginiona siostra. Gdy podała mi łubiankę, zauważyłem na jej nadgarstku identyczne, charakterystyczne znamię w kształcie serca, jakie miała moja mała Ania. Nie potrafiłem jej tak po prostu powiedzieć: „Chyba jestem twoim bratem”. Kupowałem owoce, rozmawiałem, aż w końcu wyjawiłem jej swoje podejrzenia. Dziewczyna też wiedziała, że była adoptowana i szukała brata. Te dokumenty z dna koszyka... odebrałem je dzisiaj. Ania to moja rodzona siostra. Nowy początek w blasku słońca Słuchając mojego męża, zaczęłam płakać. Moja wcześniejsza złość, zazdrość i podejrzenia o zdradę wyparowały w jednej sekundzie, ustępując miejsca bezgranicznemu wzruszeniu i poczuciu ogromnej sprawiedliwości. Moje łzy zmyły cały niepokój ostatnich tygodni. Prawda zawarta w łubiance truskawek rzeczywiście zmieniła naszą rodzinę − ale tylko w tym sensie, że bezpowrotnie zburzyła poczucie samotności, z którym Adam zmagał się od dzieciństwa. Rozbiła naszą dotychczasową, małą, trzyosobową strukturę, by stworzyć coś znacznie piękniejszego. W minioną niedzielę na naszym tarasie nie byliśmy już sami. Przy stole, obok miski pełnej świeżych truskawek, siedziała Ania − skromna, niesamowicie ciepła studentka, która ze łzami w oczach patrzyła na mojego męża, nie mogąc uwierzyć, że po latach odnalazła swojego starszego brata. Nasza córeczka Laura od razu wdrapała jej się na kolana, z dumą pokazując swoje zabawki i wołając: „Ciociu Aniu, zjesz ze mną truskawkę?”. Teraz już wiem, że pozory potrafią nas potwornie oszukać, a za zachowaniami, które nas niepokoją, często kryje się najgłębsza, cicha tęsknota i walka o odzyskanie utraconej miłości. Dziś łubianka truskawek nie kojarzy mi się już z niepokojem. Jest dla nas symbolem letniego cudu i dowodem na to, że prawdziwe więzy krwi przetrwają każdą rozłąkę, a przeznaczenie zawsze znajdzie sposób, by połączyć tych, którzy na siebie czekają. Zobacz też: „Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć”
„Córka sąsiadów płakała przed blokiem. Miała problem, o którym nie mogła powiedzieć rodzicom: spojrzałam na jej nogi i zrozumiałam”
Miałam plany na popołudnie i wieczór, ale nie mogłam przejść obojętnie obok płaczącej na ławce dziewczyny. Kojarzyłam jej rodziców z widzenia, ale nie sądziłam, że tak wygląda ich rzeczywistość... Gdy zerknęłam na kolana tej dziewczyny, wiedziałam, że muszę interweniować. Przecież to jeszcze dziecko.
Nie bardzo zwracałam uwagę na sąsiadów. Byliśmy wszyscy dobrymi nieznajomymi, mówiącymi sobie „dzień dobry” w windzie i tyle. Nikt do nikogo nie wpadał na kawkę i ciastka, jak za czasów moich rodziców i dziadków. No ale też wtedy nie miało się znajomych w zasięgu kciuka. Dawniej, gdy telefony stacjonarne były rzadkością, rzeczywistość skazywała na towarzystwo tych, którzy mieszkali najbliżej, a jak sklepy oferowały głównie ocet, to tylko od sąsiada można było pożyczyć szklankę mąki albo cukru. Teraz za ścianą mieszkali ludzie, którzy albo cię nie interesowali, albo wkurzali, w zależności od tego, na kogo trafiłeś. Ja miałam nawet szczęście. Nikt nie grał na trąbce, nie darł się, nie urządzał imprez. Żyło nam się razem spokojnie, cicho i... bezosobowo. Aż któregoś dnia, gdy spieszyłam się na zumbę, zauważyłam na ławce pod blokiem córkę sąsiadów, chyba z szóstego piętra. Przy takiej liczbie pięter (szesnastu) i mieszkańców (zasiedlających sto dwadzieścia lokali) – cud, że w ogóle ją skojarzyłam. A zwróciłam na nią uwagę, bo siedziała na ławce z książką na kolanach, choć było naprawdę zimno, i płakała. Podeszłam do niej. – Hej, wszystko w porządku? Mogłam nie wiedzieć, jak ma na imię, mogłam nie mieć pojęcia o całej reszcie jej życia, ale nie mogłam nie zareagować, widząc siedzącą na zimnie zapłakaną nastolatkę. Choć pytanie głupie zadałam. Ewidentnie było widać, że nie jest w porządku. – Tak, dziękuję – odparła, pociągając nosem. – Bujać to my, ale nie nas – zerknęłam na otwarty podręcznik, który trzymała na kolanach. – Matma? – Matma... – westchnęła. – I fakt, dobrze nie jest. Jeśli nie poprawię ocen, mogę się pożegnać z liceum, nie zdam egzaminu, nie dostanę się. A ja naprawdę nie potrafię tego opanować, chociaż tak się staram. Widać naprawdę jestem głupia jak but... – tu przestała się hamować i rozpłakała jak małe dziecko. Nie mogłam jej tak zostawić. Szlag trafi zumbę i pizzę z koleżanką po zumbie, ale nie umiałam pójść w swoją stronę. – Wiesz, kiedyś byłam dobra z matmy. Może coś jeszcze pamiętam. Chodź do mnie, napijemy się herbaty, bo na pewno zmarzłaś, a potem zobaczymy, co się da zrobić. Nie każdego stać na korepetycje Zabrałam młodą do siebie. Nawet się specjalnie nie opierała. Miała na imię Kinga, chodziła do ósmej klasy i strasznie jej było wstyd, że rozryczała się jak bachor, ale nauczycielka wystawiła jej wstępnie i z łaski na półrocze ocenę dopuszczającą. – Ale jak dalej będę robić takie wstrząsające postępy, to na koniec roku będzie niedostateczny. – A rodzice? Żadne nie umie ci pomóc? Albo załatwić korków? – Nie bardzo. Obydwoje nie ogarniają matmy, chyba mam to po nich. A korki... Nie chcę ich naciągnąć. Tata po wypadku w pracy musi mieć dodatkową rehabilitację, to jest teraz najważniejsze. Zresztą to chyba szkoła powinna mnie czegoś nauczyć, a nie że ja... na własną rękę mam łatać swoje braki... – westchnęła. Patrzyłam na jej znękaną minę i przypomniała mi się moja dawna nauczycielka chemii. O Boże, jakże ja nie cierpiałam i chemii, i tej baby! Do chemii się przekonałam w liceum, gdy okazało się, że owszem, podstaw nie mam, ale dzięki cudownej nauczycielce szybko nadrabiałam braki i szłam do przodu. Zaś do zołzy chemicy z podstawówki nadal żywiłam wyłącznie uczucie niechęci. Złośliwości i wstawianie pał były jej jedyną formą motywacji uczniów. Racja, to szkoła powinna czegoś nauczyć młodych ludzi, ale nie zawsze robi to dobrze i we właściwy sposób. A nie każdego stać na korepetycje. – Wytrzyj nos – powiedziałam, stawiając przed nią parującą kubek herbaty z cynamonem i goździkami. – I pokaż mi tę matmę. Godzinę później dziewczyna miała odrobioną pracę domową i zrobiła to sama. No, z małymi podpowiedziami, ale załapała, o co chodziło. Ja się trochę napociłam, bo od czasów, gdy rozwiązywałam takie zadania, minął szmat czasu, ale... w końcu był podręcznik plus internet. – Bardzo pani dziękuję! Bardzo, bardzo...! – w głosie Kingi zabrzmiało wzruszenie bliskie łez. – Wreszcie zrozumiałam. To wcale nie było takie trudne! Więc czemu wcześniej nie łapałam? – Może musiałaś się skupić? Czemu siedziałaś z tym na zimnie? – Bibliotekę dziś zamykali wcześniej, a w domu... Nie chcę martwić rodziców, oni naprawdę mają wystarczająco dużo problemów na głowie, żeby na dokładkę martwić się moją nauką. Powinnam sama... Miała czternaście lat, a starała się chronić rodziców przed swoimi – prywatnymi, jak uważała – kłopotami. Zrobiło mi się jej żal, jednocześnie byłam pod wrażeniem, że tak dojrzale podchodzi do życia. Zbyt dojrzale. – Słuchaj, Kinga, jeśli będziesz miała jakiś problem z matematyką, zapukaj do mnie. Tu masz jeszcze mój numer telefonu – podałam jej wizytówkę. – Napisz albo zadzwoń wcześniej, pomogę ci przed klasówką albo... no wiesz... – Nie mogę! – Kinga cofnęła się, jakby moja wizytówka parzyła. – Już i tak mi pani pomogła i bardzo dziękuję, ale... nie stać mnie na korki. – Jakie korki? To sąsiedzka pomoc. Bierz! – wcisnęłam jej wizytówkę. – I nie krępuj się, tylko dzwoń. Zadzwoniła dopiero po dwóch tygodniach. Była zawstydzona, ale naprawdę potrzebowała pomocy przed klasówką. Potem przed odpytywaniem z powtórki. Później miała zagwozdkę z zadaniem domowym... I tak wpadała coraz częściej, ośmielona tym, że sama nalegałam i nigdy nie odmówiłam. Polubiłam Kingę. To była naprawdę bystra dziewczyna, tylko jakby... zablokowana. Chyba bardziej niż korepetycji potrzebowała czyjejś wiary w jej możliwości, w to, że jest w stanie nauczyć się tego, co stanowiło dla niej problem, o który się rozbijała jak o ścianę. Wystarczyło jej powoli i dokładnie wytłumaczyć dany temat, a gdy załapała, potrafiła sama robić zadania, analogiczne do tych przerabianych ze mną. Powinna być z siebie dumna! Kiedy Kinga dostała pierwszą czwórkę z klasówki, wyściskała mnie, wycałowała i przyniosła w podzięce własnoręcznie upieczone babeczki. A mnie zaczęło się podobać, że raz czy dwa razy w tygodniu wpada do mnie na godzinkę młoda sąsiadka, dziewczyna, która za chwilę stanie u progu dorosłości, z całą tą energią nastolatki, z uśmiechem od ucha do ucha, która chłonie każde moje słowo dotyczące matematyki – i nie tylko, bo mimochodem rozmawiałyśmy też o „życiu i jego okolicach” – jakby to było objawienie. – Pani od matmy nie wierzyła, że sama zrobiłam te zadania dodatkowe. Myślała, że ściągam! – opowiadała z przejęciem przy innej okazji. – Wzięła mnie do tablicy i maglowała gorzej niż mama, gdy się spóźnię. Ale tylko raz się zacięłam. I dostałam pięć z minusem! Na koniec roku Kinga dostała czwórkę. Dokładnie tak. Sama nauczycielka była w szoku i podobno pogratulowała jej przy całej klasie takiego postępu w nauce. Kinga znowu się popłakała, tym razem z radości. A ja byłam z niej bardzo dumna, piekielnie wprost dumna. Także za jej rodziców, którzy owszem, cieszyli się, że poprawiła oceny z matematyki, ale nie zdawali sobie sprawy, że cała ta sprawa tak bardzo ją dręczyła. Kinga skończyła szkołę ze średnią pozwalającą jej powalczyć o wymarzone liceum. – Ja wiem, że to nic, ale mogę myć pani samochód przez całe wakacje – zaproponowała Kinga. – Albo posprzątać w piwnicy, umyć okna, albo... coś. – Dziewczyno, w wakacje to ty sobie odpocznij, bo odwaliłaś kawał dobrej roboty! – roześmiałam się. – Nie traktuj tego jak czegoś, za co musisz się odwdzięczyć, bo ja też skorzystałam. Polubiłam nasze pogawędki przy lekcjach, czy też lekcje przy pogawędkach, i cieszę się, że mogłam ci pomóc. Szczerze, z ręką na sercu. Dlatego mam nadzieję, że jak zostaniesz licealistką, nadal będziesz mnie odwiedzać. Nawet bez okazji – rzuciłam spontanicznie, ale naprawdę tak czułam. Byłoby miło, gdyby czasem do mnie zajrzała. Byłam od niej ponad dwa razy starsza, miałam swoją pracę, znajomych, chodziłam na randki, miałam swoje życie, odległe od jej szkolno-nastoletnich dramatów... i co z tego? Polubiłam Kingę, do tego stopnia, że myślałam o niej jak o młodszej siostrze. Jako jedynaczka zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Dzięki Kindze odkryłam, że mogę mieć pod kciukiem mnóstwo znajomych, ale fajnie jest czasem spojrzeć znad ekranu smartfona, rozejrzeć się wokół siebie i zauważyć tych, którzy są najbliżej, choć może nie są ci najbliżsi. Cieszę się, że byłam w odpowiednim miejscu i czasie, by spotkać tę dziewczynę. Zyskałam przyjaciółkę, która traktuje mnie jak starszą siostrę – a jak mówi, zawsze chciała ją mieć. Kinga licealistka dalej mnie odwiedza, nawet jeśli nie ma żadnych problemów z nauką. Jej oceny na półrocze najlepiej o tym świadczyły. Uwielbia piec, więc ciągle przynosi ciastka swojej produkcji, z popisowymi babeczkami na czele. Chyba niedługo będę musiała zapisać się na bardziej intensywne zajęcia zumby... Ale co tam. Karolina, 35 lat Zobacz także: „Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć” „Teściowie zabrali moją Zosię nad morze, a wrócili sami. Nigdy nie wybaczę im tego, co zrobili” „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”