Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-02T14:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
items: „Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
items: Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
items: Zostawiła dzieci w domu z ojcem i pojechała na urlop sama. „Polskie matki najchętniej zmieszałyby mnie z błotem”
items: „Poznałam wspaniałego mężczyznę, ale boję się mu powiedzieć, że mam dziecko z poprzedniego małżeństwa. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby kazał mi wybierać”
items: Rośnie pokolenie małych kombinatorów. „Chciałam kupić od dzieci lemoniadę. Gdy zobaczyłam, skąd mają cukier, aż się przeżegnałam”
items: „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią”
items: „Mąż bez mrugnięcia okiem zostawił mnie i dzieci dla koleżanki z pracy. Po 5 latach stanął w progu z listem, który wszystko wyjaśnił”
items: Zatrudniła nianię na cały etat i płaci jej 7 tys. zł. „Wyzysk. To niezbyt dobra stawka”
items: Scena z pociągu to dowód, że rodzice nie lubią własnych dzieci. Ze smutkiem patrzyłam, co robi ta mama
items: „Chciałam, żeby teściowie zapłacili za wakacje dzieci, przecież niedawno robili remont, więc ich stać. Odmówili i podali bezczelny powód”
items: Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
items: „Po narodzinach Kazia mąż wyszedł świętować pępkowe i przepadł jak kamień w wodę. Po 3 latach zapukał do drzwi, jakby nic się nie stało”
items: „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
items: „Codziennie widywałam na placu zabaw tę samą starszą kobietę. Gdy podeszła do Amelki, zaczęłam ją podejrzewać o najgorsze”
items: Gdy była w ciąży, teściowa gotowała jej obiadki. „Mogłaby to dalej robić po porodzie, przecież tylko siedzi w domu”
items: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
items: „Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
items: „Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
items: "Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
items: "Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
items: „Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
items: Pozwala synowi chodzić w sukienkach i bawić się lalkami. „Po tym, co zrobili dziadkowie, już nigdy nie zobaczą wnuka”
items: Nie poda matce szklanki wody na starość. „Nie jestem jej nic winna. Każdy, kto w dzieciństwie przeżył to samo, zrozumie”
items: „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie”

„Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
type: item
date: 2026-08-02T14:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Stanęłam przed domem i zobaczyłam, jak wracają z lasu – we dwoje, z koszykiem leśnych jagód. Zuzi nie było nigdzie w zasięgu wzroku, a ja poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła i ziemia usuwa się spod stóp.”
encoded: Stoję przed domem i widzę ich już z daleka – teściową i teścia idących ścieżką prowadzącą do lasu. Czuję, że coś jest nie tak, choć nie potrafię jeszcze tego nazwać. Idą sami. Zofia niesie koszyk pełen jagód, Zenon rozgląda się nerwowo na boki. Zuzi nigdzie nie widać. Serce podskakuje mi do gardła. Zabrali Zuzię do lasu na jagody – to była ich wspólna wyprawa, umówiona jeszcze wczoraj wieczorem przy kolacji. Tata się chwalił, że znają dobre miejsce nad potokiem, mama pakowała Zuzi gumowce do plecaka i powtarzała, że będą pilnować jej jak oka w głowie. A teraz wracają z pełnym koszykiem, ale bez wnuczki. Zbiegam ze schodów tak szybko, że potykam się o próg i ledwie utrzymuję równowagę. – Gdzie Zuzia?! – krzyczę, jeszcze zanim dochodzę do bramy. Mama zatrzymuje się w pół kroku, patrzy na mnie zdziwiona, jakby nie do końca rozumiała powagę sytuacji. – Spokojnie, Agusiu... – Jak mam być spokojna?! Gdzie jest moje dziecko?! Głos mi się łamie. W głowie mam już najgorsze scenariusze – moje dziecko, które zgubiło się w lesie, a teraz jest tam samo, przestraszone, wołające o pomoc, a nikt go nie słyszy. Zofia i Zenon mają siedemdziesiąt parę lat, kochają Zuzię nad życie, ale czasem zapominają, jak szybko pięciolatka może zniknąć z pola widzenia. Sekunda paniki, która trwa wieczność Teść próbuje coś powiedzieć, unosi rękę, jakby chciał mnie zatrzymać, ale ja już nie słucham. W głowie mam tylko jedno – Zuzia została bez opieki, coś się stało, coś najgorszego na świecie. – Mówiliście, że będziecie jej pilnować! – wyrzucam z siebie, głos mi drży, czuję, jak łzy same napływają do oczu. – Jak mogliście ją zgubić?! – Agnieszka, ale... – Nie ma żadnego „ale”! Gdzie ona jest?! Stoję na środku podwórka, ręce mi się trzęsą, sięgam po telefon, żeby zadzwonić na policję, do Bartka, do kogokolwiek, kto powie mi, że moja córka jest bezpieczna. W tej sekundzie jestem gotowa zrobić wszystko. Mama otwiera usta, żeby coś wyjaśnić, ale nie zdąża dokończyć. Z boku, od strony sadu, słyszę śmiech.…

dziadek-z-wnuczka-e873da3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
type: item
date: 2026-08-02T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Chciałam dobrze. A usłyszałam, że żyję w innym świecie i nie mam prawa oceniać jej życia”.
encoded: Zupa jeszcze parowała, kiedy powiedziałam to, co siedziało mi w głowie od dobrych paru tygodni. – Anka, a wy nie myślicie czasem o drugim? Henio już ma trzy latka, samotność mu nie służy, zobacz, jakie oczka ma smutne, jak się tak musi sam bawić klockami... Nie zdążyłam nawet dokończyć, jak łyżka z brzękiem wylądowała na talerzu. Wybuch przy stole – Mamo. Serio. – Anna spojrzała na mnie tak, jakbym powiedziała coś w obcym języku. – Ty wiesz, ile kosztuje teraz wyprawka do żłobka? Wiesz, jaką mamy ratę kredytu? Bo ja ci powiem – prawie dwa tysiące. Dwa tysiące, mamo. A Marek w każdej chwili może stracić robotę, bo firma zwalnia ludzi, ale ty se wyobrażasz, że my tak sobie, ho ho, zrobimy drugie dziecko, bo babci się nudzi bez wnuków? Jej głos się łamał, a ręce trzęsły się tak, że aż odłożyła sztućce. – Ty żyjesz w jakimś innym świecie, mamo. U was było inaczej. Tata miał pracę na cały etat przez trzydzieści lat, mieszkanie dostaliście od zakładu, a ja teraz nie wiem, czy w ogóle będę miała pracę za rok. Nie wiem, czy stąd, z tego mieszkania, nie będziemy się musieli wyprowadzać, jak tak to będzie wyglądać. Henio, który siedział w swoim krzesełku, spojrzał na matkę, potem na mnie, i zacisnął usta, jakby czuł, że coś się wisi w powietrzu. Ja siedziałam z łyżką w ręku i czułam, jak mi twarz płonie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie oczekiwałam, że taka niewinna uwaga wywoła lawinę. – Powiedziałam to z troski – wymamrotałam. – Nie chciałam cię obrażać. – Nie chciałaś mnie obrażać, tylko powiedziałaś mi, że jestem złą matką, bo nie daję Heniowi rodzeństwa. Tak to zabrzmiało, mamo. Dokładnie tak. Cisza, która boli bardziej niż krzyk Marek wstał od stołu, powiedział coś o tym, że pójdzie z Heniem na podwórko, i wyszedł, zabierając ze sobą małego. Zostałyśmy same, a cisza między nami była tak głęboka, że słyszałam tylko tykanie zegara na ścianie w kuchni. – Aniu, ja nie chciałam wywoływać kłótni. – Ale ty nigdy nie chcesz, mamo, a zawsze wywołujesz. Za każdym razem jak pr…

smutna-starsza-kobieta-ae4a742.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
type: item
date: 2026-08-02T10:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: Dziadkowie chcą przytulić wnuka, dać buziaka w czoło, ponosić go na rękach. Dla wielu rodzin to zupełnie naturalne gesty. Są jednak mamy, które przyznają, że w takich sytuacjach czują narastający niepokój, złość, a czasem nawet zazdrość.
encoded: Na stronie „Mamy Mamom” pojawiło się anonimowe wyznanie młodej mamy, która opisała emocje towarzyszące wizytom u dziadków. Choć – jak sama podkreśla – zarówno jej rodzice, jak i teściowie bardzo kochają wnuka i chcą dla niego jak najlepiej, ona sama nie potrafi czerpać z tych spotkań spokoju. „Mam problem z wizytami u teściów oraz rodziców – wszyscy kochają wnuka i chcą dla niego najlepiej. Jednak ja odczuwam dużo negatywnych emocji, jak tylko zrobią coś nie po mojej myśli”. Autorka wymienia sytuacje, które wywołują w niej największy dyskomfort. Przeszkadza jej, gdy dziadkowie całują dziecko w główkę lub stópki, biorą je na ręce bez pytania albo odchodzą z nim w inny kąt pokoju. „Skręca mnie w środku, że dziecko znika mi z pola widzenia, że jest traktowane, noszone, zabawiane inaczej niż uważam za słuszne”. Jednocześnie kobieta zdaje sobie sprawę, że jej reakcje mogą wydawać się przesadzone. „Sama nie wiem, z czego to wynika, może jakaś niepewność, zazdrość, że dziecko u nich jest grzeczniejsze itp.” „Miałam dokładnie tak samo” Pod wpisem szybko pojawiły się setki komentarzy. Co ciekawe, wiele kobiet nie oceniało autorki, ale przyznało, że doskonale zna podobne emocje: „A ja to rozumiem, miałam tak przez pierwszy rok mojego dziecka. Skręcało mnie, jak teściowa robiła cokolwiek z moim dzieckiem, mimo tego, że robiła wszystko z czystej miłości i nigdy w życiu córki nie skrzywdziła. Po prostu tak było i tyle. Od męża słuchałam, że przesadzam, a mi przeszkadzało to strasznie”. Niektóre mamy zwracały uwagę, że szczególnie w pierwszych miesiącach po porodzie silna potrzeba kontrolowania otoczenia dziecka może mieć związek z ogromnymi zmianami hormonalnymi, zmęczeniem i naturalnym instynktem opiekuńczym. Pojawiały się jednak również głosy zachęcające autorkę do rozmowy ze specjalistą, jeśli takie emocje utrzymują się długo i zaczynają utrudniać codzienne funkcjonowanie lub relacje z bliskimi. A może to po prostu kwestia granic? W dyskusji nie zabrakło też komentarzy osób, …

babcia-z-niemowleciem-na-rekach-c72d5e0.jpg
width: 1600
height: 1200

Zostawiła dzieci w domu z ojcem i pojechała na urlop sama. „Polskie matki najchętniej zmieszałyby mnie z błotem”
type: item
date: 2026-08-02T08:35:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: zmęczenie
description: Wracam właśnie z moich pierwszych od siedmiu lat samotnych wakacji. Przez okrągły tydzień byłam tylko ja, szum fal, książka czytana w świętym spokoju i kawa, którą mogłam wypić, zanim całkowicie wystygła. Brzmi jak bajka i absolutny luksus, prawda? Niestety, zamiast wracać z głową pełną pozytywnej energii, czuję w sercu ogromny żal i potworną złość przez to, co spotkało mnie ze strony innych kobiet, kiedy tylko odważyłam się głośno powiedzieć, że zostawiłam dzieci w domu z ojcem i pojechałam na urlop zupełnie sama.
encoded: Polskie matki najchętniej zmieszałyby mnie z błotem, zrobiły ze mnie wyrodną egoistkę bez serca i zgłosiły do opieki społecznej tylko dlatego, że zapragnęłam na chwilę odetchnąć od pieluch, gotowania obiadów i wiecznego ogarniania domowego kieratu. Samotny urlop matki a reakcja społeczeństwa i hejt w sieci Cała ta lawina pomyj wylała się na mnie na jednym z popularnych forów dla mam, gdzie całkiem niewinnie wrzuciłam post z pytaniem o fajną, cichą kawiarnię w Kołobrzegu, wspominając mimochodem, że jadę tam zregenerować siły w pojedynkę. To, co wydarzyło się w komentarzach pod tym wpisem, po prostu przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Dziesiątki idealnych mamusiek natychmiast ruszyły do zmasowanego ataku, pisząc, że współczują moim porzuconym dzieciom, że one nigdy w życiu nie zostawiłyby swoich skarbów nawet na jedną noc i że porządna kobieta odpoczywa wyłącznie z rodziną. Wyzwano mnie od wyrodnych matek, które przekładają własną wygodę nad dobro maluchów, a jedna z internetowych ekspertek stwierdziła wręcz, że funduję moim dzieciakom potężną traumę odrzucenia, która odbije się na ich dorosłym życiu. No po prostu dajcie spokój, skąd w nas, kobietach, bierze się aż tyle jadu, jaskiniowego zacietrzewienia i tak gigantyczna potrzeba kontrolowania i oceniania cudzego życia na każdym możliwym kroku? Rola ojca w wychowaniu dzieci i samodzielna opieka Najbardziej rozbawił mnie, a jednocześnie potwornie zatrwożył fakt, jak bardzo w dzisiejszych czasach deprecjonuje się rolę mężczyzny jako pełnoprawnego rodzica, traktując go jak jakiegoś nieporadnego bęcwała. Wiele autorek tych jadowitych komentarzy pytało z autentycznym przerażeniem, jak mogłam skazać męża na taką katorgę i czy nie boję się, że chłop z dwójką dzieci po prostu sobie nie poradzi albo zagłodzi maluchy. Halo, czy my żyjemy w średniowieczu, czy w dwudziestym pierwszym wieku, skoro samodzielna opieka taty nad własnymi, rodzonymi dziećmi wciąż jest traktowana przez społeczeństwo jako jakiś nadludzki wyczyn albo…

kobieta-nad-morzem-1-06d6f47.jpg
width: 1600
height: 1200

„Poznałam wspaniałego mężczyznę, ale boję się mu powiedzieć, że mam dziecko z poprzedniego małżeństwa. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby kazał mi wybierać”
type: item
date: 2026-08-01T14:15:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: matka
subject: prawdziwe historie
description: „Spotykaliśmy się już od czterech miesięcy, a ja zataiłam przed Damianem, że mam siedmioletniego syna. Bałam się, że prawda odbierze mi mężczyznę, w którym się zakochałam.”
encoded: Damiana poznałam cztery miesiące temu, przez wspólną znajomą. Miał w sobie ten rodzaj spokoju, który od razu daje poczucie bezpieczeństwa – mówił konkretnie, słuchał uważnie, nie próbował mnie zagadywać na siłę. Kiedy zapytał, czy może się do mnie odezwać następnego dnia, poczułam coś, czego dawno nie czułam: nadzieję, że może tym razem będzie inaczej. Nie powiedziałam mu wtedy o Kacperku. Ani na pierwszej randce, ani na drugiej. Tłumaczyłam to sobie, że jeszcze się poznajemy, że nie chcę od razu obarczać go całym moim życiem. Ale prawda była prostsza i mniej wygodna – bałam się. Bałam się, że wiadomość o siedmioletnim synu odstraszy go tak, jak odstraszyła dwóch poprzednich mężczyzn, z którymi próbowałam coś zbudować po rozwodzie. Kłamstwo, które rosło razem z uczuciem Z każdym tygodniem było trudniej znaleźć moment, żeby to powiedzieć. Na początku umawialiśmy się tylko wieczorami, kiedy Kacper był u mojej mamy albo u ojca. Damian myślał, że te wieczory to mój normalny rytm życia – praca, siłownia, spotkania z przyjaciółmi. Nie miał pojęcia, że za każdym razem, kiedy wychodziłam z domu uśmiechnięta i pachnąca perfumami, syn pytał mnie, kiedy wrócę i czy przyniosę mu coś dobrego. Moja siostra Ola, jedyna osoba, która znała całą sytuację, mówiła mi to wprost. – Kamila, im dłużej to ciągniesz, tym gorzej to będzie wyglądało. On pomyśli, że go okłamywałaś specjalnie. – Ja nie okłamuję, tylko... nie mówię wszystkiego – broniłam się, choć sama słyszałam, jak słabo to brzmi. – To jest to samo, tylko inaczej nazwane. Wiedziałam, że ma rację. Ale każdy kolejny dzień utwierdzał mnie w przekonaniu, że Damian jest inny, lepszy, że może właśnie z nim uda mi się zbudować to, czego nie miałam od lat – i jednocześnie każdy kolejny dzień oddalał mnie od momentu, w którym mogłabym mu to powiedzieć bez poczucia, że straciłam już za dużo czasu. To był moment, kiedy zrozumiałam, że nie da się dłużej uciekać Wszystko się zmieniło w sobotę, kiedy Damian zaproponował, żebyśmy spędzili raz…

mama-kloci-sie-z-synem-ed41b45.jpg
width: 1600
height: 1200

Rośnie pokolenie małych kombinatorów. „Chciałam kupić od dzieci lemoniadę. Gdy zobaczyłam, skąd mają cukier, aż się przeżegnałam”
type: item
date: 2026-08-01T13:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wychowanie
description: Coraz częściej zachwycamy się przedsiębiorczością dzieci. Uczą się zarabiać, liczyć pieniądze i wychodzić z inicjatywą. Ale czy równie często uczymy je, gdzie przebiega granica między zaradnością a cwaniactwem? Jedna wakacyjna scena skłoniła naszą czytelniczkę do takich właśnie przemyśleń.
encoded: W ostatnich tygodniach trudno ich nie zauważyć. Przy osiedlach, parkach czy drogach prowadzących do placów zabaw pojawiają się dzieci sprzedające domową lemoniadę. Jedni widzą w tym świetną lekcję przedsiębiorczości, inni – uroczy obrazek wakacji. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że jedna taka budka skłoniła ją do zupełnie innych przemyśleń. „Wracałyśmy z dyżuru wakacyjnego” Mam pięcioletnią córkę, która przez część wakacji chodzi do przedszkola na dyżur. Kilka dni temu odbierałam ją po południu i jak zwykle wracałyśmy pieszo do domu. Na rogu ulicy zauważyłyśmy troje dzieci. Miały może po dziewięć, dziesięć lat. Rozłożyły składany stolik, przygotowały dzbanek z lemoniadą, plastikowe kubeczki i własnoręcznie namalowaną kartkę z ceną. Moja córka od razu poprosiła, żebyśmy kupiły po kubku. Pomyślałam, że dlaczego nie. Zawsze wolę wesprzeć dzieci, które próbują same coś zrobić, niż słuchać, że młodzi tylko siedzą przed ekranami. Kiedy jedno z dzieci nalewało lemoniadę, zauważyłam na stoliku przezroczysty woreczek wypchany jednorazowymi saszetkami z cukrem. Było ich naprawdę mnóstwo. Z uśmiechem zapytałam: – Ale się przygotowaliście. Skąd tyle cukru? Chłopiec odpowiedział bez najmniejszego zawahania: – Z Żabki. Dziewczynka od razu dodała: – I ze stacji benzynowej. Tam zawsze jest pełno. Powiedziały to takim tonem, jakby opowiadały o czymś całkowicie oczywistym. „Przecież można brać” Zapytałam: – A ktoś wam pozwolił zabrać tyle saszetek? Usłyszałam: – Przecież one są za darmo. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie zrobiłam dzieciom wykładu. Nie chciałam ich zawstydzać. Pomyślałam jednak, że ktoś musiał im kiedyś pokazać, że skoro coś stoi na ladzie, to można brać garściami. Chyba nikt nie wyjaśnił im, że te saszetki są dla klientów, którzy właśnie piją kawę albo jedzą posiłek, a nie po to, żeby wynosić je do własnego biznesu. Naprawdę nie chodzi mi o kilka saszetek cukru. Chodzi o sposób myślenia. Coraz częściej słyszymy, że dzieci powinny być przedsiębiorcze, zaradne…

sprzedaz-lemoniady-4905073.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią”
type: item
date: 2026-08-01T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
description: „Przecież się umówiliśmy: Kamil odbiera dzieci od mojej mamy, a ja mam popołudnie dla siebie. Nie wiedział, że chcę zrobić im niespodziankę. Gdy podjechałam pod budowę i zobaczyłam na podjeździe samochód Magdy, naszej opiekunki, serce podeszło mi do gardła”.
encoded: Od rana czułam, że dziś chcę zrobić coś wyjątkowego dla moich dzieci. Ostatnie tygodnie były dla naszej rodziny wyjątkowo intensywne – praca, budowa domu, codzienne obowiązki, wieczne planowanie i gonitwa. Dzieci narzekały, że za mało nas ostatnio razem, a ja miałam wyrzuty sumienia, że nawet wieczory spędzam z telefonem w ręku. Kiedy więc mama zaproponowała, że weźmie do siebie Zosię i Antka, odetchnęłam z ulgą, ale i poczułam ukłucie winy. Postanowiłam, że odbiję to dzieciom i zorganizuję im niespodziankę – coś tylko dla nas, bez pośpiechu, stresu, planowania. Pomysł na rodzinny piknik Kamil miał tego dnia odebrać dzieci od mojej mamy i zabrać je na budowę. Odkąd powstały pierwsze ściany, dzieci uwielbiały biegać po surowych wnętrzach, bawić się w chowanego między ścianami i wyobrażać sobie, gdzie będą ich pokoje. Wpadłam na pomysł, by pojawić się na budowie nieoczekiwanie, z pizzą, lodami i ulubionymi napojami dzieci. Wyobrażałam sobie, jak wyciągam z auta torby, wchodzę do środka i wołam: „Dzisiaj mamy piknik na podłodze!”. Zosia na pewno zapiszczy z radości, a Antoś zacznie tańczyć swój dziki taniec radości. Po pracy zajrzałam do osiedlowej pizzerii, kupiłam dwie duże pizze – jedną z szynką i ananasem, drugą wegetariańską dla Zosi. W sklepie złapałam lody, napoje i paczkę słodkich precelków, bo wiem, że dzieci zawsze domagają się czegoś „do schrupania”. Dojeżdżając na działkę, byłam podekscytowana. Byłam pewna, że zastanę tam szczęśliwe dzieci i mojego Kamila, może trochę zmęczonego, ale w dobrym humorze. Coś tu nie gra Na podjeździe przed domem stał samochód Kamila. Obok niego zobaczyłam stary niebieski samochód Magdy – naszej niani. Od razu coś mnie tknęło. Przecież Magda miała dziś wolne, a dzieci powinny już być z Kamilem – tak się umawialiśmy. Zastanawiałam się, czy może mama zmieniła plany i poprosiła Magdę o pomoc, ale przecież by mnie uprzedziła. Zatrzymałam się na moment i poczułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Przez głowę przemknęły mi najróżnie…

ojciec-z-dzieckiem-podczas-remontu-2ab7784.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mąż bez mrugnięcia okiem zostawił mnie i dzieci dla koleżanki z pracy. Po 5 latach stanął w progu z listem, który wszystko wyjaśnił”
type: item
date: 2026-07-31T11:33:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rozstanie
description: „Kiedy Maks przyniósł mi list od kobiety, dla której mnie zostawił, byłam wściekła. Gdy go przeczytałam, zrozumiałam, że to on poświęcił wszystko, żeby mnie uratować.”
encoded: Przez pięć lat moje życie i życie naszych dzieci – ośmioletniej Lusi i dziesięcioletniego Czesia – było zbudowane na jednym, w miarę prostym do przetrawienia kłamstwie. Kłamstwie, w które sama wierzyłam, a przynajmniej wolałam wierzyć. Mówiłam dzieciom, że tata po prostu przestał mnie kochać. Że znalazł nową miłość, Monikę z działu marketingu w swojej firmie, i że tak czasem w życiu dorosłych bywa. Boli, ale trzeba iść dalej. Starałam się nie być tą zgorzkniałą byłą żoną, która nastawia dzieci przeciwko ojcu. Maks płacił alimenty na czas, zabierał dzieci co drugi weekend do ich nowego, ładnego mieszkania na Wilanowie. Monika kupowała Lusi sukienki, a Czesiowi drogie klocki. Zaciskałam zęby, uśmiechałam się przy przekazywaniu dzieci i wracałam do swojego pustego, nieco zaniedbanego mieszkania na Ursynowie, gdzie każda rysa na podłodze przypominała mi o naszej dawnej rodzinie. Oczywiście, że go nienawidziłam. Za to, że mnie zostawił dla młodszej, atrakcyjniejszej kobiety bez zmarszczek i bez pociążowych rozstępów. Za to, że zburzył nasz poukładany, nudny, ale bezpieczny świat. Ale dla dzieci robiłam dobrą minę do złej gry. Aż do zeszłego czwartku. Niespodziewana wizyta Było tuż po dziewiętnastej. Dzieci oglądały coś w swoim pokoju, a ja kończyłam przygotowywać kolację. Usłyszałam dzwonek do drzwi. Nie spodziewałam się nikogo. Kurierzy zazwyczaj przychodzili rano, a sąsiedzi rzadko wpadali bez zapowiedzi. Otworzyłam drzwi i zamarłam. Na wycieraczce stał Maks. Wyglądał... okropnie. Miał podkrążone oczy, nieogoloną twarz, a jego zwykle idealnie wyprasowana koszula była wymięta. Zawsze dbał o wygląd, nawet kiedy szedł po bułki. – Maks? Co ty tu robisz? – zapytałam, czując nagły ścisk w żołądku. Przestąpił z nogi na nogę. – Mogę wejść? Muszę z tobą porozmawiać. Bez dzieci. Zawahałam się, ale w końcu wpuściłam go do środka. Poszliśmy do kuchni, zamykając za sobą drzwi. Usiadł przy stole, na swoim dawnym miejscu, i wbił wzrok w blat. – O co chodzi? – zapytałam ostrzej, niż z…

kobieta-w-drzwiach-d001b7b.jpg
width: 1600
height: 1200

Zatrudniła nianię na cały etat i płaci jej 7 tys. zł. „Wyzysk. To niezbyt dobra stawka”
type: item
date: 2026-07-31T10:15:36.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: niania
subject: opieka nad dzieckiem
subject: pieniądze
description: Ile powinna zarabiać niania opiekująca się dzieckiem przez osiem godzin dziennie? Dla jednych 7 tys. zł to bardzo dobra pensja. Inni przekonują, że przy tak odpowiedzialnej pracy i dodatkowych obowiązkach domowych to wcale nie jest wygórowana kwota.
encoded: Na stronie „Mamy Mamom” na Facebooku pojawił się wpis internautki, która postanowiła zapytać inne mamy o opinię na temat wynagrodzenia niani: „Hej, znajoma zatrudniła nianię i płaci jej 7 tysięcy. Nie uważacie, że to przesada? Praca od 8:30 do 17, oprócz opieki nad dzieckiem (chłopiec ma 2 latka) ma jakieś drobne obowiązki domowe jak złożenie prania, czy umycie naczyń. Ciekawa jestem waszego zdania”. „Dlaczego zaglądamy innym do portfela?” Pytanie wywołało setki komentarzy. Co ciekawe, wielu internautów nie skupiło się nawet na samej kwocie. Zamiast tego zwracali uwagę, że wynagrodzenie niani to prywatna sprawa między pracodawcą a pracownikiem. To właśnie ten wątek powracał najczęściej. Wiele osób pisało, że jeśli obie strony są zadowolone z warunków współpracy, trudno oceniać, czy 7 tys. zł to dużo czy mało. Jedni wydają podobną kwotę na wakacje, inni decydują się przeznaczyć ją na opiekę nad dzieckiem, bo dzięki temu mogą wrócić do pracy, a są też tacy, którzy mogą jedynie pomarzyć o takich zarobkach. Zdaniem komentujących problemem nie jest więc sama wysokość wynagrodzenia, ale nasze przekonanie, że mamy prawo oceniać, jak inni dysponują własnymi pieniędzmi. „To duża odpowiedzialność” Nie brakowało jednak osób, które odniosły się do samej stawki. Część komentujących uważała, że 7 tys. zł to uczciwe wynagrodzenie za pełnoetatową opiekę nad dwulatkiem. „No i dobrze, że tyle płaci, bo to duża odpowiedzialność za cudze dziecko.” „Pięknie by było, by opieka nad dzieckiem była tak dobrze wynagradzana. Brawo.” „Bardzo fajna pensja. Odpowiednia do wykonywanej pracy i obowiązków.” W ich opinii opieka nad małym dzieckiem wymaga nie tylko cierpliwości i zaangażowania, ale także ogromnej odpowiedzialności. Rodzice powierzają przecież niani to, co mają najcenniejszego. Druga grupa komentujących zwracała uwagę na coś jeszcze. Ich zdaniem 7 tys. zł nie robi już dziś takiego wrażenia, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę liczbę przepracowanych godzin i dodatkowe obowiązki. „Za m…

niania-z-dzieckiem-5865c39.jpg
width: 1600
height: 1200

Scena z pociągu to dowód, że rodzice nie lubią własnych dzieci. Ze smutkiem patrzyłam, co robi ta mama
type: item
date: 2026-07-30T13:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: podróż z dzieckiem
subject: wychowanie
description: Podróż z małym dzieckiem potrafi być prawdziwym wyzwaniem. Każdy rodzic marzy o tym, żeby dojechać do celu bez płaczu, marudzenia i ciągłego powtarzania: „Daleko jeszcze?”. Kilka dni temu sama przekonałam się, jak różnie można przeżyć tę samą podróż. Przez kilka godzin siedziałam naprzeciwko mamy z dwójką dzieci i była porażona jej metodami wychowawczymi.
encoded: Jechałam z trzyletnią córką nad morze. Wiedziałam, że kilka godzin w pociągu będzie wymagało ode mnie sporo cierpliwości, dlatego dzień wcześniej się przygotowałam. Spakowałam kolorowanki, kredki, tablicę magnetyczną, książeczki i zdrowe przekąski. Nie liczyłam na to, że córka przez całą drogę będzie grzecznie siedziała i patrzyła przez okno. Dziecko w tym wieku potrzebuje rozmowy, nowych bodźców i ciągłej uwagi, a nie ignorowania. Raz oglądałyśmy mijane pola i lasy, innym razem rysowałyśmy zwierzęta na tablicy magnetycznej. Później przyszła pora na przekąskę i wymyślanie historii o ludziach, których widziałyśmy na stacjach. Było głośno, momentami męcząco, chwilami chaotycznie, ale właśnie tak wyobrażałam sobie podróż z małym dzieckiem. Naprzeciwko siedziała mama z dwójką dzieci. Dziewczynka wyglądała na rówieśniczkę mojej córki, chłopiec był od niej może dwa albo trzy lata starszy. Ledwo pociąg ruszył ze stacji, oboje dostali do rąk telefony. Chwilę później na stoliku pojawiły się żelki, chrupki i wafle. Mama również wyjęła swój telefon i przez większość podróży wpatrywała się w ekran. Najbardziej zaskoczyło mnie to, czego między nimi nie było Nie chcę demonizować smartfonów. Sama wiem, że bywają sytuacje, kiedy bajka potrafi uratować rodzicom długą podróż albo wizytę u lekarza. Nie należę też do osób, które uważają, że dziecko nigdy nie powinno korzystać z elektroniki. Patrząc na tę rodzinę, miałam jednak wrażenie, że telefony nie były rozwiązaniem jakiegoś problemu. One pojawiły się jeszcze zanim dzieci zdążyły się znudzić, zanim padło pierwsze pytanie i zanim ktokolwiek spróbował zamienić z nimi kilka zdań. Przez całą drogę nie usłyszałam rozmowy o tym, co widać za oknem. Nikt nie zachwycił się krówkami stojącym na łące ani ogromnym mostem, przez który przejeżdżaliśmy. Nie było wspólnego śmiechu, zgadywanek ani choćby krótkiego: „Popatrzcie, jakie piękne jezioro”. Najbardziej uderzyło mnie właśnie to, czego tam zabrakło. Siedzieli obok siebie, ale miałam wrażeni…

dziecko-w-pociagu-eef35a2.jpg
width: 1600
height: 1200

„Chciałam, żeby teściowie zapłacili za wakacje dzieci, przecież niedawno robili remont, więc ich stać. Odmówili i podali bezczelny powód”
type: item
date: 2026-07-30T11:33:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Prosiłam teściową, by chociaż trochę nas wsparła finansowo, przecież chodziło o wakacje dla dzieci. Usłyszałam, że powinniśmy zapracować na takie przyjemności, jak ona na nowy dach”.
encoded: Siedziałam przy kuchennym stole z laptopem i kalkulatorem, licząc już trzeci raz to samo. Wyjazd nad morze dla mnie, Kornela i dwójki dzieci to był wydatek, który po prostu przekraczał nasz budżet. Kornel pracował na etacie, ja od pół roku byłam na zwolnieniu z powodu problemów z kręgosłupem, więc każdą złotówkę oglądaliśmy z dwóch stron. Wiedziałam, że teściowie niedawno wymienili dach na swojej willi. Nie byle jaki dach – blachodachówka najwyższej klasy, cała elewacja odnowiona przy okazji. Kosztowało to, jak mówiła babcia Tereska przy niedzielnym obiedzie, „więcej niż nowy samochód”. Powiedziała to z taką lekkością, jakby chciała pochwalić się przed synową, która i tak liczy każdy grosz. Pomyślałam sobie – może w takiej sytuacji, przy takim budżecie, mogliby pomóc nam w wyjeździe. Nie chodziło o fortunę. Tak chociaż ze trzy, cztery tysiące, żebyśmy mogli wynająć pokój gdzieś blisko morza, a nie kisić się w kwaterze 20 km od plaży. Rozmowa, której się nie spodziewałam Zadzwoniłam do Tereski w środę wieczorem, kiedy dzieci już spały. Nie chciałam prosić przez telefon, ale jednak wydawało mi się to mniej krępujące niż takie proszenie twarzą w twarz. – Halo, Teresko? To ja, Alicja – zaczęłam, próbując brzmieć swobodnie. – O, cześć, kochana. Co tam u was? Opowiedziałam o planach na wakacje, o tym, że chcemy pojechać z dziećmi nad morze, ale z kasą krucho. Wspomniałam, że budżet jest napięty, bo ja nie pracuję teraz zawodowo, a Kornel sam nie wyrobi wszystkiego. – Myślałam, że może moglibyście nam pomóc, tak jak czasem pomagacie z innymi wydatkami – powiedziałam, starając się, żeby zabrzmiało to naturalnie, nie jak żądanie. Zapadła cisza. Nie długa, ale wystarczająco długa, żebym poczuła, jak żołądek zaciska się w supeł. – Alicjo, wiesz, że my też mamy swoje wydatki – odpowiedziała po chwili moja teściowa, a w jej głosie usłyszałam coś, co brzmiało jak lekkie zniecierpliwienie. – Wiem, wiem, ale skoro niedawno wymieniliście dach, myślałam, że może... – No właśnie. Skor…

zrezygnowana-kobieta-na-kanapie-24fe957.jpg
width: 1600
height: 1200

Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
type: item
date: 2026-07-29T19:08:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: niania
subject: opieka nad dzieckiem
subject: rodzice
description: Jeszcze kilka, kilkanaście lat temu większość rodziców poprosiłaby o pomoc babcię albo sąsiadkę. Dziś coraz częściej szukają… nocnej niani. Jedni nie rozumieją, jak można zapłacić obcej osobie za opiekę nad śpiącym dzieckiem. Inni odpowiadają krótko: „Dopóki nie zostaniesz rodzicem, nie oceniaj”.
encoded: Przewijałam media społecznościowe, gdy zatrzymało mnie jedno ogłoszenie: „Nocna niania szuka pracy, 80 zł za godzinę...” – przeczytałam. Dalej wymienione wykształcenie, kursy, doświadczenie i adres e-mailowy z obietnicą wysłania referencji. Pod postem trwała burzliwa dyskusja. Jedni pisali, że to luksus dla bogaczy, inni pytali już o wolne terminy. Nocna niania. Luksus czy odpowiedź na potrzeby rodziców? W dzisiejszych czasach coraz rzadziej można liczyć na pomoc dziadków albo innych bliskich. Dziś wiele młodych małżeństw mieszka setki kilometrów od rodziny. Inni nie mają pomocy, bo ich rodzice wciąż są czynni zawodowo albo rozwijają swoje pasje (do czego mają pełne prawo!). O ile zatrudnienie opiekunki na dzień, nawet na kilka godzin nikogo nie dziwi, o tyle wpuszczenie obcej osoby, by była przy naszym dziecku, gdy ono śpi, wzbudza silne emocje. Zdarzają się przecież sytuacje, w których taka pomoc jest nieoceniona: wesele znajomych, praca zmianowa, wyjazd służbowy czy zwykła potrzeba pobycia przez chwilę tylko we dwoje. W odpowiedzi na te potrzeby pojawiły się nocne opiekunki. Ich zadaniem nie jest jedynie pilnowanie śpiącego dziecka. Często zostają z maluchem do rana, reagują, gdy się obudzi, przygotowują i podają posiłki, uspokajają albo po prostu są obok, gdy rodziców nie ma w domu. Choć dla wielu osób taka usługa nadal brzmi egzotycznie, zainteresowanie nią wyraźnie rośnie. „Pani Matylda uratowała moje małżeństwo” – Pierwszy raz skorzystaliśmy z jej pomocy, kiedy dostaliśmy zaproszenie na wesele. Od czterech lat nigdzie nie wychodziliśmy razem. Babcie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas, znajomych nie chciałam obciążać. Na początku byłam przerażona, że zostawię córkę z obcą osobą, zrobiłam wielogodzinny casting na nianię. Ale pani Matylda okazała się wspaniała – opowiada Karolina, mama czteroletniej Leny. Od tamtej pory korzystają z jej pomocy kilka razy w roku. – Ktoś powie, że 80 zł za godzinę to dużo. Być może. Ale dla nas to były najlepiej wydane pieniądz…

nocna-niania-z-dzieckiem-aeae773.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po narodzinach Kazia mąż wyszedł świętować pępkowe i przepadł jak kamień w wodę. Po 3 latach zapukał do drzwi, jakby nic się nie stało”
type: item
date: 2026-07-28T14:15:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ojciec
subject: prawdziwe historie
description: „Nigdy nie przestałam go kochać, choć zostawił mnie w najtrudniejszym momencie życia. Kiedy stanął w progu, zrozumiałam, że patrzę na obcego człowieka. A potem usłyszałam jego głos...”
encoded: Kiedyś wydawało mi się, że czas leczy rany. Słyszałam to zdanie od matki, od przyjaciółek, a nawet od psychologa, do którego zapisałam się kilka miesięcy po tym, jak mój świat rozpadł się na tysiąc kawałków. Ale prawda jest taka, że czas niczego nie leczy. On po prostu przykrywa ból warstwą kurzu, codziennych obowiązków i rutyny. Przez trzy lata budziłam się z tą samą cichą nadzieją, z tym samym uciskiem w klatce piersiowej. Nigdy nie przestałam kochać mojego męża, mimo że zostawił mnie w chwili, gdy najbardziej go potrzebowałam. Kazio miał właśnie skończyć trzy lata. Był radosnym, pełnym energii chłopcem, który każdego dnia przypominał mi o tym, co straciłam. Miał te same ciemne, kręcone włosy i ten sam uśmiech, w którym pojawiał się uroczy dołeczek na lewym policzku. Żyliśmy we dwójkę, w naszym małym, bezpiecznym świecie, w którym nie było miejsca na niespodzianki. A jednak ten wtorkowy wieczór miał zmienić wszystko. Ten jeden zwyczajny wtorek To był zupełnie przeciętny dzień. Odebrałam Kazia z przedszkola, zrobiliśmy szybkie zakupy, a potem wróciliśmy do domu, żeby ugotować zupę pomidorową, którą mój syn absolutnie uwielbiał. Kiedy w kuchni bulgotał wywar, Kazio układał na dywanie w salonie wieżę z drewnianych klocków. Zaparzyłam sobie melisę i usiadłam na chwilę na kanapie, patrząc, jak małe rączki mojego syna precyzyjnie dopasowują do siebie kolejne elementy. W takich momentach czułam spokój. Czułam, że mimo wszystko daję radę. Że stworzyłam mu dom. I wtedy usłyszałam pukanie do drzwi. Zmarszczyłam brwi, bo nikogo się nie spodziewałam. Kurierzy zwykle dzwonili domofonem, a sąsiadka z dołu zawsze uprzedzała SMS-em, jeśli chciała wpaść na kawę. Pukanie powtórzyło się – ciche, ale stanowcze. – Mamusiu, ktoś puka – zauważył Kazio, nie odrywając wzroku od swojej wieży. – Słyszę, kochanie. Zaraz sprawdzę – odpowiedziałam, odstawiając kubek na ławę. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer. To, co zobaczyłam, sprawiło, że serce stanęło mi w gardle. Zaparło mi dech…

mama-z-malym-dzieckiem-w-ramionach-8f27a3c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
type: item
date: 2026-07-27T11:33:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: samotność
description: „Zamiast bawić wnuki, słuchałam o nowych samochodach moich córek. Nagle zrozumiałam, że na starość zostanę zupełnie sama.”
encoded: Muzyka dudniła tak głośno, że drżały kryształowe kieliszki na stołach. Siedziałam przy jednym z nich, obracając w palcach serwetkę i starając się uśmiechać. Wesele mojej siostrzenicy, Kasi, odbywało się w pięknej, odrestaurowanej stodole. Wszystko wyglądało idealnie, niczym z żurnala. Moje córki, Marta i Julia, też wyglądały jak z żurnala. Obie koło trzydziestki, ubrane w eleganckie, drogie sukienki, popijały prosecco i dyskutowały z ożywieniem. – Mówię ci, te nowe SUV-y są niesamowite – mówiła Marta, gestykulując żywo. – Mój Tomek wreszcie się zdecydował. Wzięliśmy go w leasing. Zobaczysz, na narty w Alpy dojedziemy w luksusie. Julia pokiwała głową, poprawiając idealnie ułożone włosy. – My myślimy o czymś mniejszym do miasta, ale na weekendy przydałby się hybrydowy. Nie ma sensu oszczędzać na komforcie. Słuchałam ich, starając się nie pokazywać po sobie, jak bardzo mnie to wszystko przytłacza. Zamiast cieszyć się ich sukcesami, czułam znajomy, nieprzyjemny skurcz w żołądku. Spojrzałam w stronę parkietu. Tam, wśród wirujących par, dostrzegłam moją starszą siostrę, Basię. Biegła właśnie za swoim dwuletnim wnuczkiem, Filipkiem, który w małym garniturku próbował złapać uciekający balon. Basia śmiała się głośno, jej twarz promieniała. Wyglądała na zmęczoną, ale bezbrzeżnie szczęśliwą. Zazdrość, do której wstyd się przyznać Poczułam ukłucie zazdrości. Tak silne, że aż zapiekły mnie oczy. Basia miała już dwoje wnucząt i trzecie w drodze. Jej dom zawsze był pełen hałasu, rozrzuconych zabawek i zapachu pieczonego ciasta. Mój dom był cichy. Idealnie czysty, uporządkowany i przeraźliwie pusty. Moje córki miały inne priorytety. Kariera, podróże, drogie samochody, ekskluzywne mieszkania. Dzieci? „Może kiedyś”, „Teraz nie mamy na to czasu”, „Nie chcemy rezygnować z naszego stylu życia”. Rozumiałam to, a przynajmniej starałam się rozumieć. Świat się zmienił, młodzi mają inne możliwości. Ale gdzieś w głębi duszy, kiedy nikt nie patrzył, tęskniłam za małym człowiekiem, którego mogł…

corki-nie-chca-mi-dac-wnukow-853b015.jpg
width: 1600
height: 1200

„Codziennie widywałam na placu zabaw tę samą starszą kobietę. Gdy podeszła do Amelki, zaczęłam ją podejrzewać o najgorsze”
type: item
date: 2026-07-26T14:15:05.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
description: Bez ostrzeżenia znalazłam się w centrum rodzinnej tragedii. Jedna rozmowa zmieniła mój osąd o nieznajomej kobiecie na zawsze.
encoded: Siedziałam na ławce przy piaskownicy, z kubkiem mrożonej herbaty w dłoni, obserwując moją czteroletnią Amelkę. Biegała z rozczochranymi włosami, roześmiana, cała w piasku i słońcu. Uwielbiała ten plac zabaw, a ja czułam wdzięczność, że mogę przez chwilę po prostu patrzeć, jak się bawi. Wtedy ją zauważyłam. Starsza kobieta, pewnie po sześćdziesiątce. Siadała na ławce naprzeciw piaskownicy i patrzyła. Początkowo sądziłam, że to samotna pani, która po prostu lubi obserwować innych, jak robi to wielu starszych ludzi. Ale po kilku dniach coś zaczęło mnie uwierać. Ona nie patrzyła na wszystkie dzieci. Jej wzrok śledził tylko Amelkę. Z każdym kolejnym popołudniem czułam coraz większy dyskomfort. Gdziekolwiek Amelka pobiegła, kobieta nie spuszczała jej z oczu. Kiedy córka bawiła się w piasku, ona pochylała się, by lepiej widzieć. Próbowałam sobie tłumaczyć, że pewnie przesadzam i jestem przewrażliwiona, ale intuicja matki nigdy się nie myli. – Widzisz tę kobietę? – zapytałam sąsiadkę, Karolinę, która przyszła z synkiem. – Tę na ławce? – Karolina zmrużyła oczy. – Tak, widuję ją tutaj. O co chodzi? – Ona cały czas patrzy na Amelkę. To już chyba nie jest normalne. Karolina tylko wzruszyła ramionami. – Starsi ludzie mają swoje dziwactwa. Nie przejmuj się, Anka. Ale nie umiałam przestać o tym myśleć. Zaczęłam przychodzić o innych godzinach, skracałam nasze wyjścia, ale ona zawsze była. Jakby czekała właśnie na nas. Zbyt blisko Wszystko się zmieniło pewnego gorącego lipcowego ranka. Plac zabaw był prawie pusty, słońce odbijało się od piasku. Przeglądałam coś w telefonie, gdy usłyszałam cichy, delikatny głos. – Jaka śliczna dziewczynka. Masz na imię Zosia? Podniosłam głowę. Ta kobieta stała tuż przy piaskownicy, metr od Amelki, z małą, ręcznie robioną lalką z włóczki w dłoni. Moja córka patrzyła na nią wielkimi oczami, już wyciągała rękę po zabawkę. Serce zaczęło mi walić. Nim zdążyłam pomyśleć, zerwałam się i podbiegłam. – Proszę się odsunąć od mojego dziecka! – prawie krzyknęłam…

starsza-kobieta-na-placu-zabaw-03d6835.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy była w ciąży, teściowa gotowała jej obiadki. „Mogłaby to dalej robić po porodzie, przecież tylko siedzi w domu”
type: item
date: 2026-07-26T07:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: połóg
subject: teściowa
subject: urlop macierzyński
description: Anonimowy post młodej matki, żalącej się na teściową, która przestała przynosić obiady po porodzie, wywołał w sieci burzliwą dyskusję o granicach rodzinnej pomocy. Podczas gdy część internautek współczuje kobiecie, większość komentujących wskazuje na roszczeniową postawę synowej i podkreśla, że pomoc ze strony dziadków jest dobrowolna, a nie obowiązkowa. Historia ta uwidacznia trudności w relacjach pokoleniowych i potrzebę szanowania autonomii starszych osób, nawet jeśli są na emeryturze.
encoded: Autorka wpisu na Facebooku opisała swoją sytuację jako przejaw braku empatii ze strony matki partnera. Przez całe dziewięć miesięcy ciąży mogła liczyć na pełne wsparcie kulinarne ze strony teściowej, która regularnie dostarczała świeże, domowe posiłki pod jej drzwi. Sytuacja zmieniła się drastycznie po powrocie ze szpitala z noworodkiem. Starsza pani uznała, że jej misja wspierania ciężarnej dobiegła końca i przestała gotować dla młodych rodziców. Konflikt młodej mamy z teściową o pomoc po porodzie Synowa poczuła się urażona, argumentując, że na urlopie macierzyńskim brakuje jej czasu na codzienne stanie przy garach, podczas gdy teściowa przebywa na emeryturze i teoretycznie dysponuje nieograniczonym wolnym czasem. Internautki w komentarzach natychmiast podzieliły się na dwa obozy, tocząc zaciętą dyskusję o tym, czy babcia ma prawo odmówić wsparcia wycieńczonej połogiem kobiecie. Zwolenniczki stanowiska autorki posta podkreślają, że pierwsze tygodnie po narodzinach dziecka to dla każdej kobiety czas potężnego kryzysu formy, niewyspania i nauki nowej roli. Ich zdaniem, nagłe odcięcie pomocy przez najbliższą rodzinę może być odebrane jako gest chłodny i niesprawiedliwy. Z kolei druga, znacznie liczniejsza grupa komentujących zauważa, że oczekiwanie od kogokolwiek darmowego cateringu tylko z racji posiadania przez niego statusu emeryta jest jawnym nadużyciem i brakiem taktu ze strony młodego pokolenia. Teściowa nie chce gotować obiadów synowej w połogu − a powinna? Analizując zaistniałą sytuację z perspektywy psychologii relacji, warto zastanowić się, gdzie leży granica między bezinteresowną pomocą a wchodzeniem w rolę domowej służby. Starsza kobieta, która chętnie wspierała ciężarną synową, mogła kierować się troską o prawidłowy przebieg ciąży i zdrowie nienarodzonego jeszcze wnuka. Narodziny dziecka zmieniają jednak układ sił w rodzinie, a młodzi rodzice stają się pełnoprawną, autonomiczną komórką społeczną, która musi wypracować własne mechanizmy codziennego funkcjo…

mama-z-dzieckiem-3-40bc7a0.png
width: 1600
height: 1200

Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
type: item
date: 2026-07-25T06:12:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
description: Dosłownie godzinę temu odebrałam moją 9-letnią córkę Wiktorię z jej pierwszych w życiu kolonii letnich na Mazurach. Zamiast spodziewanej radości i wzruszenia, czuję w sobie tak gigantyczny miks złości, bezsilności i totalnego szoku, że po prostu muszę to z siebie wyrzucić.
encoded: Spakowałam córkę od stóp do głów w porządne, markowe ubrania, żeby na obozie czuła się komfortowo i ładnie. Wydałam na tę wyprawę małą fortunę, licząc na profesjonalizm kadry i bezpieczną zabawę. Niestety, jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i po prostu zamarłam. To, w jakim stanie wróciło moje dziecko, przechodzi ludzkie pojęcie. Gdy autokar zajechał na parking, stałam z mężem z przodu, wypatrując naszej małej księżniczki. Kiedy Wiktoria wreszcie wysiadła na krawężnik, zdrętwiałam. Moja córka miała na sobie swoją ukochaną, śnieżnobiałą, hiszpańską sukienkę z delikatnej bawełny, którą kupiłam jej specjalnie na pożegnalną dyskotekę. Sukienka była bezpowrotnie zniszczona. Całą od góry do dołu pokrywały ją wielkie, zaschnięte, neonowe plamy w kolorze różu, zieleni i błękitu. Materiał był sztywny od jakiejś dziwnej chemii, a na plecach ziała wielka dziura. Zniszczone ubrania na kolonii − kto odpowiada za rzeczy dziecka? Stałam jak wryta, gapiąc się na własne dziecko, a w głowie miałam absolutny chaos. Pierwsza myśl? Moja córka padła ofiarą jakiegoś nękania rówieśniczego, ktoś ją oblał, zniszczył jej ubrania dla głupiego żartu. Rzuciłam się w stronę wychowawcy grupy, młodego chłopaka, który z uśmiechem na twarzy rozdawał dzieciom bagaże. Zapytałam go, ledwo panując nad drżącym głosem, co tutaj się wydarzyło i dlaczego nikt nie dopilnował mojego dziecka. Tłumaczenie tego opiekuna po prostu mnie osłabiło. Chłopak spojrzał na mnie z absolutnym luzem, wręcz z lekkim rozbawieniem, i oświadczył, że przecież nic złego się nie stało. Wybąkał, że ostatniego dnia turnusu zorganizowali dzieciakom wielką bitwę na farby, tak zwany festiwal kolorów. Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień, dając dzieciom pełną swobodę w oblewaniu się z wiaderek i rzucaniu w siebie barwnikami. Kiedy zapytałam go, dlaczego nie kazali dzieciom ubrać starych rzeczy na wyrzucenie, tylko pozwolili Wiktorii zniszczyć drogą, wyjściową sukienkę, wzruszył ramionami. Powiedział, że dzieci b…

mama-zalamana-po-powrocie-corki-z-kolonii-f275e4b.png
width: 1600
height: 1200

„Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
type: item
date: 2026-07-24T14:15:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: rodzina
description: „Kiedy Igor pojawił się w drzwiach bez Ignasia, a w rękach miał tylko dziecięcy kask, na moment wstrzymałam oddech”.
encoded: Zawsze myślałam, że takie rzeczy przytrafiają się innym, tym, którzy nie patrzą, nie przewidują, nie martwią się na zapas. Tymczasem to ja, ostrożna, przewrażliwiona matka, wpadłam w panikę, jakiej nie znałam wcześniej. Tylko dlatego, że Igor wrócił do domu bez Ignasia. Ten dzień miał być zwyczajny, ale od rana czułam niepokój. Może to kwestia braku snu, może natłoku spraw, które kotłowały mi się w głowie. Zamiast spokojnego śniadania – szybkie kanapki, Igor marudzi, że nie może znaleźć kluczy, Ignaś płacze, bo chce na plac zabaw, a ja próbuję ogarnąć dom, zanim reszta dnia rozleci się na kawałki. Dzień, który miał być spokojny W sobotnie przedpołudnie w naszym trzypokojowym mieszkaniu, jak zwykle, każdy robił swoje. Ja krążyłam w szlafroku między kuchnią a łazienką, ścierka w jednej ręce, kubek zimnej kawy w drugiej. Pranie już samo wychodziło z kosza, mleko wykipiało na kuchence, a w głowie układałam listę zakupów. Igor, z typowym dla siebie spokojem, ubierał Ignasia do wyjścia, jakby na świecie nie było żadnych problemów. – Ubierz mu ten nowy kask z dinozaurami, dobrze się w nim czuje – mruknęłam z łazienki, starając się nie pokazać, jak bardzo jestem zmęczona. – Jasne, kochanie. Chcesz, żebym coś jeszcze zabrał? – Bidon! I chusteczki! – wykrzyknęłam, bo dobrze wiedziałam, że bez tego wrócą zasmarkani i spragnieni. Przytuliłam Ignasia na pożegnanie, pocałowałam w czoło, jakby miał jechać gdzieś daleko. Nigdy nie potrafiłam po prostu puścić go na plac zabaw bez miliona instrukcji. Patrzyłam, jak Igor zapina mu kask, sprawdza rowerek, poprawia sznurówki. Zawsze był odpowiedzialny, ale dzisiaj w mojej głowie rozgrywały się najróżniejsze scenariusze. Usłyszałam, jak z trzaskiem zamykają się drzwi. Przez chwilę w mieszkaniu panowała cisza. Tylko pralka buczała w tle, a ja poczułam, jak powoli uchodzi ze mnie napięcie. Odetchnęłam, mając przed sobą dwie godziny względnego spokoju. Ale ten spokój był tylko pozorny. Czułam napięcie w karku, jakby coś miało się wydarzyć. …

male-dziecko-na-rowerku-a3bedb9.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
type: item
date: 2026-07-24T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Pojechałam do sanatorium z obowiązku, spodziewając się kolejnej porcji narzekań. To, co tam zobaczyłam, całkowicie zburzyło mój obraz teściowej jako cierpiącej wdowy.”
encoded: Droga do Ciechocinka mijała nam spokojnie, choć w głowie układałam sobie najczarniejsze scenariusze. Zbyszek prowadził, a z tyłu nasz siedmioletni syn, Antoś, oglądał świat przez okno. Jechaliśmy w odwiedziny do mojej teściowej, Ireny, która od dwóch tygodni przebywała w sanatorium. Irena to kobieta, z którą zawsze miałam trudne relacje. Po śmierci jej męża, a mojego teścia, te relacje jeszcze bardziej się ochłodziły. Zbyszek był jej jedynym synem, a ona po prostu nie potrafiła odnaleźć się w samotności. Każdy telefon od niej to była litania narzekań, żalów i pretensji o to, że jesteśmy zapracowani, że nie mamy dla niej czasu, że jest opuszczona i samotna. Zgodziłam się na ten wyjazd z ciężkim sercem, tylko po to, żeby Zbyszek miał poczucie, że dbamy o jego matkę. – Myślisz, że będzie znowu narzekać na jedzenie? – zapytał Zbyszek, przerywając moje rozmyślania. – Z pewnością. Przecież tam podają chleb, który nie smakuje jak ten z jej ulubionej piekarni, a zupa jest zawsze za mało słona – odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się z przymusem. Antoś z tyłu zaśmiał się. – Babcia mówiła przez telefon, że poznała fajną koleżankę! – rzucił wesoło. Fajną koleżankę? Zdziwiłam się, bo Irena rzadko nawiązywała nowe znajomości. Raczej trzymała ludzi na dystans, uważając, że nikt nie jest w stanie zrozumieć jej straty i bólu. Ten pokój skrywał więcej, niż się spodziewałam Dotarliśmy na miejsce wczesnym popołudniem. Budynek sanatorium robił wrażenie – otoczony starymi drzewami, z pięknym, zadbanym ogrodem. Znaleźliśmy pokój Ireny. Zbyszek zapukał, a po chwili usłyszeliśmy znajomy głos: – Proszę! Weszliśmy do środka. Irena siedziała przy stoliku, przeglądając jakąś gazetę. Wyglądała... inaczej. Zazwyczaj ubierała się w ciemne, stonowane kolory, a jej twarz rzadko zdobił uśmiech. Teraz miała na sobie jasną, kwiecistą bluzkę, a jej włosy były starannie ułożone. – O, jesteście! – powiedziała, wstając i uśmiechając się do nas. – Nie spodziewałam się was tak wcześnie. Przywitaliśmy się. …

babcia-z-wnukiem-na-lawce-w-sanatorium-84998ce.jpg
width: 1600
height: 1200

"Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
type: item
date: 2026-07-24T08:21:44.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ciało kobiety
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: Czy po czterdziestce warto jeszcze zacząć ćwiczyć? Edyta Litwiniuk przekonuje, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swoje ciało. W podcaście "Mamy to!" opowiada, dlaczego spacer, rozciąganie i 10 minut ruchu dziennie mogą być ważniejsze niż pogoń za idealną sylwetką.
encoded: Mamy nastolatków i dorosłych dzieci często przez lata stawiają siebie na końcu listy priorytetów. Kiedy dzieci stają się bardziej samodzielne, pojawia się pytanie: "Czy nie jest już za późno, żeby zacząć dbać o swoje ciało?". - Absolutnie nigdy nie jest za późno. Naprawdę nigdy nie jest za późno - mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!". Jej zdaniem nie trzeba zaczynać od intensywnych treningów ani kupowania karnetu na siłownię. Wystarczy zrobić pierwszy krok - dosłownie. Spacer to niedoceniana aktywność - Zawsze mówię mamom: zacznij od spaceru. Spacer jest bardzo niedocenianą formą aktywności - podkreśla Litwiniuk. Jak zauważa, współczesny styl życia sprawia, że coraz mniej się ruszamy. Jeździmy samochodami, pracujemy przy komputerach i często dopiero wieczorem orientujemy się, że przez cały dzień niemal nie wstaliśmy z krzesła. Według Edyty Litwiniuk już 20 minut spędzonych na świeżym powietrzu może pozytywnie wpłynąć na samopoczucie. - Spacer dotlenia organizm, pomaga obniżyć poziom stresu i ma wiele innych zalet - mówi. Po 40. zmienia się cel Ekspertka przyznaje, że sama zauważa różnicę między swoim organizmem dziś a tym sprzed kilku lat. - Mam 41 lat i widzę inny poziom zmęczenia organizmu. Jeszcze kilka lat temu robiłam Ironmany, maratony i długie treningi bez większego problemu. Dziś widzę, że moje ciało potrzebuje czegoś innego - opowiada. Jak tłumaczy, wraz z wiekiem zmienia się gospodarka hormonalna, dlatego warto podchodzić do swojego ciała z większą wyrozumiałością i szacunkiem. - To jest moment, kiedy warto słuchać swojego organizmu - mówi. Jej zdaniem dojrzałe kobiety nie muszą już skupiać się wyłącznie na wyglądzie. - Nie chodzi o to, żeby mieć idealnie jędrne pośladki. Chodzi o to, żeby mieć sprawne ciało, które będzie nam służyło przez kolejne lata. 10 minut ruchu ma znaczenie Litwiniuk zachęca, by szukać ruchu w codzienności. Rozciąganie podczas oglądania serialu, kilka przysiadów czy krótki trening w domu mogą być dobrym początkiem. - Oglądasz…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-2-3a06502.jpg
width: 1600
height: 1200

"Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
type: item
date: 2026-07-24T08:08:31.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: "Chciałam być supermamą i udowodnić, że ze wszystkim sobie poradzę" - wspomina Edyta Litwiniuk. W podcaście "Mamy to!" opowiada o samotności, niewyspaniu i połogu, które sprawiły, że pierwsze tygodnie macierzyństwa okazały się dużo trudniejsze, niż się spodziewała.
encoded: "Nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" Co powiedzieć mamie małego dziecka, która jest niewyspana, zmęczona i przytłoczona chaosem codzienności? Od czego powinna zacząć, jeśli chciałaby poczuć się choć trochę lepiej? Edyta Litwiniuk nie ma wątpliwości: od odpoczynku. - Moja położna powiedziała mi jeszcze w ciąży: "Póki nie ma zagrożenia życia w tym domu, nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" - wspomina w podcaście "Mamy to!". Jak przyznaje, początkowo sama nie potrafiła zastosować się do tej rady. Po narodzinach pierwszej córki czuła się silna i przekonana, że musi poradzić sobie ze wszystkim. - Myślałam: przecież ją urodziłam, karmię ją, wrócę do domu i wszystko musi być na tip-top. Posprzątane, ugotowane. Chciałam być supermamą i superżoną - opowiada. "Chciałam pokazać, że sobie radzę" Sytuacja zmieniła się, kiedy jej mąż wrócił do pracy, a ona została sama z dzieckiem. Zamiast poczucia siły pojawiły się samotność, płacz i ogromne zmęczenie. - Przygniotła mnie samotność i połóg. Wiem, że gdyby Wojtek nie zrobił mi śniadania, przez cały dzień nic bym nie zjadła, bo nie miałam siły - mówi. W pewnym momencie postanowiła zrezygnować z próby utrzymania wszystkiego pod kontrolą. - Powiedziałam sobie: koniec całego cyrku. Żadnego sprzątania, prania, gotowania i ogarniania domu na tip-top tylko po to, żebym dalej pokazywała, że sobie radzę. Idę spać. Jak wspomina, w pierwszych tygodniach macierzyństwa, kiedy tylko miała taką możliwość, jadła, płakała i spała. Dom nie musi być idealny Edyta Litwiniuk podkreśla, że młoda mama nie musi samodzielnie gotować każdego posiłku ani utrzymywać domu w perfekcyjnym porządku. Może zamówić jedzenie, poprosić bliską osobę o przygotowanie obiadu albo wcześniej zamrozić kilka porcji. Nic złego nie stanie się również wtedy, gdy pranie czy sprzątanie zostaną odłożone na później. - Jeżeli możesz, kochana mamo, po prostu się wyśpij. Naprawdę nic się nie stanie, jeśli czasem zamówisz jedzenie albo poprosisz mamę, żeby przygotowała ci rosół czy co…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-1-037584c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
type: item
date: 2026-07-23T14:15:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: prawdziwe historie
description: „Wykorzystał moją szczerość przeciwko mnie. Lepiej, gdyby po prostu spakował walizki i odszedł. On wolał, żeby z naszej rodziny zostały zgliszcza.”
encoded: Gdyby Przemysław po prostu spakował walizki i wyszedł, byłabym w stanie mu wybaczyć. Zdrada boli, ale to, co zrobił, zostawiło ślad o wiele głębszy. Życie z kimś, komu ufasz, a potem odkrycie, że ta osoba potrafi wykorzystać twoje słabości przeciwko tobie, to jak żyć z cieniem nad głową. I tej tajemnicy długo nie potrafiłam nikomu wyznać. Siedziałam późnym wieczorem w kuchni, niemal słysząc bicie własnego serca. W domu panowała zupełna cisza – nawet zegar wydawał się milczeć. Myślami błądziłam wokół spraw, których nigdy nie odważyłam się wypowiedzieć na głos. – Jesteś tu? – Przemysław pojawił się w drzwiach, ziewając i rozciągając się leniwie. Usiadł naprzeciwko mnie. Widziałam, że czeka na rozmowę, chociaż nie miałam na nią siły. – Wiesz, czasem mam wrażenie, że zgubiłam się gdzieś po drodze – odezwałam się cicho. – Pamiętasz, jak mówiłam o marzeniu o własnej galerii? Teraz marzę tylko o pięciu minutach ciszy. Popatrzył na mnie uważnie, a ja naiwnie uwierzyłam, że mnie rozumie. – Bycie matką to nie zawsze bajka – dodałam, spuszczając wzrok. – Kocham Tosię i Tymka, ale czasem wszystko mnie przerasta. Czuję się, jakbym straciła siebie. Czasem chciałabym na chwilę uciec, po prostu znów być Elizą, nie tylko mamą i żoną. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na dzieci, gdybyśmy znów mieli po 25 lat. Nie powiedział ani słowa, tylko kiwnął głową. Z tą iluzją zrozumienia poszłam spać, przekonana, że może coś się zmieni. Najgorszy poranek mojego życia Obudził mnie harmider z kuchni. Zeszłam na dół, jeszcze w piżamie. Przemysław stał przy blacie, a naprzeciwko niego – nasza czternastoletnia Tosia i dwunastoletni Tymek. Ich spojrzenia były pełne lęku. – Co się dzieje? – zapytałam, próbując zrozumieć sytuację. Tymek popatrzył na mnie, a jego oczy były zupełnie inne niż zwykle – zimne, obce. – To prawda? – spytał cicho. – Co masz na myśli? – zmarszczyłam brwi. Tosia zaczęła płakać. – Tata powiedział, że nas nie kochasz. Że chcesz nas zostawić i wyjechać – wyszeptała przez łzy. Zamar…

kobieta-zaluje-macierzynstwa-e4ee9a2.jpg
width: 1600
height: 1200

Pozwala synowi chodzić w sukienkach i bawić się lalkami. „Po tym, co zrobili dziadkowie, już nigdy nie zobaczą wnuka”
type: item
date: 2026-07-23T13:15:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: rodzice
subject: wychowanie syna
description: „Mój syn wrócił z wakacji od dziadków jakiś... inny. Cichszy? Niewidzialny? Jakby zgasła w nim jakaś iskierka. Po krótkiej rozmowie zrozumiałam, że ktoś właśnie odebrał mojemu pięcioletniemu dziecku coś znacznie ważniejszego niż zwykłą sukienkę” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Ustalmy coś na wstępie: ubrania nie mają płci. Podobnie jak zabawki, szkolne zeszyty, kubeczki, talerzyki czy inne przedmioty. Choć przez lata wmawiano nam, że niebieski jest dla chłopców, a różowy dla dziewczynek, dzisiejsi rodzice z dumą wyłamują się z krzywdzących schematów. Niestety, wciąż nie wszyscy potrafią to zaakceptować, o czym przekonała się Sandra. „Spakowałam sukienkę razem z ubraniami” Dzień dobry, mam troje dzieci. Dwie starsze córki i pięcioletniego syna, który jest oczkiem w głowie całej naszej rodziny. Dziewczynki od kilku lat uwielbiają „Krainę Lodu”, więc trudno się dziwić, że ich młodszy brat również zna wszystkie piosenki na pamięć. Kiedy w domu leci „Mam tę moc”, cała trójka śpiewa razem i nikt nie zastanawia się, kto powinien być Elsą, Anną czy Olafem. Kilka miesięcy temu syn powiedział, że marzy o sukience Elsy. Nie o sukience „dla dziewczynek”, tylko o stroju swojej ulubionej bohaterki. Założył ją kilka razy w domu, biegał po salonie, udawał, że rzuca śnieżne zaklęcia i świetnie się bawił z siostrami. Co roku dzieci spędzają dwa tygodnie u moich teściów na Mazurach. Mają tam dom z ogrodem, jezioro niedaleko i zawsze wracają zachwycone. Pakując walizki na tegoroczny wyjazd, wrzuciłam do środka także sukienkę Elsy. Wiedziałam, że syn lubi się w nią przebierać, więc nie widziałam powodu, żeby mu tego zabraniać. Nie przyszło mi nawet do głowy, że właśnie ta jedna rzecz wywoła taką awanturę. „Babcia mówi, że to dla bab” Dzieciaki były u dziadków dwa tygodnie. Już przez telefon czułam, że z moim synem jest coś nie tak, ale on sam nie pisnął nawet słowa, a teściowa uznała, że mi się wydaje. Po powrocie do domu od razu zauważyłam, że w walizce nie ma stroju Elsy. Zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, gdzie jest sukienka. Czy może się gdzieś zawieruszyła albo została w praniu. Teściowa spokojnym tonem oznajmiła, że oddała sukienkę wnuczce sąsiadki, bo „i tak bardziej jej się przyda”. Na początku myślałam, że to jakiś żart i trochę mnie zatkało. Teści…

chlopiec-w-sukience-ae21777.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie poda matce szklanki wody na starość. „Nie jestem jej nic winna. Każdy, kto w dzieciństwie przeżył to samo, zrozumie”
type: item
date: 2026-07-22T19:08:07.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: matka
subject: rodzina
description: „Ludzie mówią, że matkę ma się tylko jedną, że trzeba ją szanować i kochać, jaka by nie była. Że kiedyś nie spała po nocach, utulała i zmieniała pieluchy, to teraz nasza kolej. Za każdym razem mam ochotę zapytać: a co z dziećmi, których nikt nigdy nie przytulał, nie chwalił i nie dawał im poczucia, że są wystarczające? Czy one też mają matce usługiwać, choć przez nią trafiły na kozetkę?” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wiele osób uważa, że opieka nad starzejącymi się rodzicami jest naturalnym obowiązkiem dorosłych dzieci. Tych, którzy otwarcie mówią, że woleliby umieścić rodziców w domu opieki niż się nimi zajmować, nazywa się egoistami. Ludźmi bez serca. Historia Martyny pokazuje, że zbyt łatwo przychodzi nam ocenianie innych. Martyna nie zamierza zostawić matki bez pomocy, ale nie zamierza poświęcić własnego życia dla osoby, która – jak mówi – przez lata odbierała jej poczucie własnej wartości. „Dorastałam w przekonaniu, że do niczego się nie nadaję” Mam troje dzieci i odkąd zostałam mamą, coraz częściej wracam myślami do własnego dzieciństwa. Wcześniej tłumaczyłam sobie, że w każdym domu bywa trudno, że nie ma idealnych rodziców i że może po prostu byłam zbyt wrażliwa. Dzisiaj wiem, że przez wiele lat oszukiwałam samą siebie. Dopiero patrząc na swoje dzieci, zrozumiałam, że to, co przeżywałam, nie było normalne. Moja mama potrafiła sprawić, że już jako dziecko żałowałam, że się urodziłam. Nie biła, fakt, nie nadużywała też żadnych substancji, ale raniła mnie w inny sposób. Nigdy nie usłyszałam od niej, że jest ze mnie dumna. Nawet kiedy coś mi się udało, zawsze znajdowała powód, żeby umniejszyć mój sukces. Gdy dostałam piątkę, pytała, dlaczego nie szóstkę. Gdy zdobyłam wyróżnienie w konkursie, ze skwaszoną miną pytała, kto zajął pierwsze miejsce. Jeśli zajęłam to nieszczęsne pierwsze miejsce, chwaliła się wszystkim, że to dzięki niej. Gdy zaczęłam dorastać, wcale nie było lepiej. Gdy dostałam się na wymarzone studia 300 km od domu, przekonywała mnie, że sobie nie poradzę. Porzuciłam marzenia i poszłam na uczelnię w moim rodzinnym mieście. Gdy cieszyłam się z nowej pracy, usłyszałam od niej, że mam się cieszyć, póki mogę, bo pewnie długo jej nie utrzymam. Nigdy nie byłam dla niej dość dobra. „Dopiero kiedy sama zostałam mamą, zrozumiałam, że to nie było normalne” Przez wiele lat wierzyłam, iż problem leży we mnie. Myślałam, że naprawdę jestem niewystarczająca, leniwa, niezaradna…

starsza-kobieta-w-kuchni-5d3f628.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie”
type: item
date: 2026-07-22T13:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: małżeństwo
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
description: „Przez lata wmawiałam sobie, że nie chcę mieć dzieci. Luksus i wolność miały mi wystarczyć. Aż do tamtej niedzieli, kiedy całe moje dotychczasowe życie wydało mi się nagle puste.”
encoded: Od lat powtarzałam wszystkim, że moje życie z Pawłem jest idealne. W pewnym sensie naprawdę takie było. Mieliśmy piękne mieszkanie, jeździliśmy na egzotyczne wakacje, a w mojej szafie wisiały ubrania, o których wiele kobiet mogłoby tylko pomarzyć. Paweł zawsze o mnie dbał. Przynosił kwiaty bez okazji, rezerwował stoliki w najdroższych restauracjach, a kiedy byłam zmęczona po pracy, po prostu siadał obok, masował mi kark i słuchał. Zawsze uważałam, że dzieci to nie mój świat. Kiedy moje przyjaciółki zarywały noce przy płaczących noworodkach, ja planowałam kolejny wyjazd na południe Włoch. Kiedy one narzekały na brak czasu na fryzjera, ja właśnie wybierałam nowy kolor hybrydy. Czułam się wolna, niezależna i szczęśliwa. Albo przynajmniej tak mi się wydawało przez te wszystkie lata. Paweł nigdy nie naciskał. Zawsze powtarzał, że najważniejsze, żebyśmy byli szczęśliwi we dwoje. I byłam z nim szczęśliwa. Naprawdę byłam. Niedzielny obiad Tamtej niedzieli wszystko wydawało się normalne. Pojechaliśmy na obiad do siostry Pawła, Ani. Zwykłe rodzinne spotkanie. Ania zawsze przygotowywała pyszne jedzenie, a dom był pełen śmiechu. Kiedy weszliśmy do przedpokoju, od razu rzuciły mi się w oczy malutkie, różowe buciki stojące obok męskich, eleganckich półbutów. Były takie maleńkie, takie... rozczulające. Poczułam dziwne ukłucie w klatce piersiowej, ale szybko je zignorowałam. Zasiedliśmy do stołu. Rozmowy toczyły się wokół pracy, planów na wakacje i codziennych spraw. W pewnym momencie mała Zosia, córka Ani, zaczęła domagać się uwagi. Miała zaledwie kilkanaście miesięcy i właśnie uczyła się chodzić. Ania postawiła ją na dywanie i zachęcała do zrobienia kilku kroków w stronę taty. Zosia chwiała się na niepewnych nóżkach, machając rączkami, by złapać równowagę. Jej twarzyczka była pełna skupienia, a potem, gdy udało jej się zrobić dwa kroki, rozjaśniła się ogromnym, bezzębnym uśmiechem. Wszyscy zaczęli bić brawo. – Brawo, Zosiu! – zawołał Paweł, uśmiechając się szeroko. Patrzyłam na t…

smutna-bezdzietna-kobieta-ed7d849.jpg
width: 1600
height: 1200