Podrzucanie dzieci znajomym w wakacje. „Wyprosiłam córkę sąsiadki, bo pchała się nawet na kolację”
Sytuacja z 8-letnią córką Łucją ciągnęła się od dobrych trzech tygodni. Na początku człowiek podchodził do tego po ludzku. Dziewczynka pukała po obiedzie, żeby pobawić się z Bartkiem. Wiadomo, wakacje są, dzieciaki się nudzą w bloku, niech spędzają czas razem.
Szybko jednak ta niewinna zabawa przerodziła się w regularne wykorzystywanie mojej dobroci. Łucja zaczęła zjawiać się u nas coraz wcześniej, potrafiła zapukać już o godzinie 10:00 rano, kiedy ja jeszcze biegałam w piżamie i próbowałam ogarnąć dom przed pracą zdalną. Wchodziła jak do siebie, siadała na kanapie i czekała na rozrywki. Darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje − gdzie są granice sąsiedzkiej pomocy? Jej mama, Paulina, pracowała w systemie zmianowym, więc kiedy miała wolne, potrafiła ostentacyjnie wysłać małą do nas na cały dzień, żeby sama mogła odsypiać albo robić zakupy. Ani razu nie zadzwoniła, nie zapytała, czy Łucja nie robi kłopotu, nie przyniosła nawet paczki paluszków w podziękowaniu. Bezczelnie uznała, że darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje po prostu jej się należy, skoro ja i tak siedzę w domu z moim synem. Zaczęłam czuć się jak instytucja charytatywna. Musiałam organizować małej czas, pilnować, żeby dzieciaki nie rozniosły mieszkania, a na dodatek karmić dodatkową buzię. Dziewczynka zjadała u nas drugie śniadanie, podjadała owoce, piła soki, a jej matka nawet słowem nie pisnęła o żadnych kosztach. Brak wychowania u dzieci i rodziców Prawdziwe apogeum tej bezczelności nastąpiło wczoraj wieczorem. Była już godzina 19:30, mój mąż wrócił zmęczony z biura, a ja przygotowałam dla naszej trójki zapiekanki. Łucja siedziała u nas od samego rana, czyli dobre dziewięć godzin. Myślałam, że mała sama domyśli się, że pora wracać do domu, albo że jej mama wreszcie po nią przyjdzie. Nic z tych rzeczy. Kiedy postawiłam blachę z jedzeniem na stole, córka sąsiadki bez pytania wdrapała się na krzesło męża, złapała za widelec i zakomunikowała, że ona też jest głodna i zje z nami, bo jej mama powiedziała, że dzisiaj nie robi kolacji, bo nie chce jej się stać przy kuchni. W tym momencie po prostu zaniemówiłam i zbaraniałam. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy z czystej wściekłości. To nie jest kwestia żałowania dziecku jedzenia, ale totalnego braku wychowania i jakichkolwiek manier. Ta mała pchała się na naszą prywatną, rodzinną kolację, podczas gdy jej matka siedziała piętro wyżej, mając święty spokój. Spojrzałam na męża, który tylko wymownie pokręcił głową. Jak asertywnie odmówić sąsiadce i wyznaczyć granice w relacjach? Zabrałam talerz sprzed nosa Łucji, wstałam od stołu i powiedziałam jej prosto z mostu, ale spokojnym głosem, że na dzisiaj koniec zabawy. Powiedziałam, że to jest nasz czas rodzinny, jemy kolację sami i ma natychmiast wracać do swojej mamy, bo jest już bardzo późno. Dziewczynka zrobiła wielkie oczy, ostentacyjnie trzasnęła drzwiami i poszła na górę. Nie minęło pięć minut, a mój telefon dosłownie eksplodował od SMS-ów od Pauliny. Sąsiadka naskoczyła na mnie, pytając, jak mogłam wyprosić jej biedne dziecko z domu i żałować małej zapiekanki. Do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Jak można mieć w sobie tyle bezczelności i roszczeniowości? Uważam, że miałam pełne prawo wyznaczyć granice i zacząć asertywnie odmawiać, bo podrzucanie dzieci znajomym w wakacje stało się na naszym osiedlu jakąś chorą normą. Nie jestem darmową nianią ani jadłodajnią dla cudzych dzieciaków. Dzisiaj połowa sąsiadek patrzy na mnie wilkiem, jakbym zrobiła małej krzywdę, a ja po prostu chciałam zjeść kolację we własnym domu z mężem i synem. Co o tym myślicie, drogie mamy? Czy ja naprawdę przesadziłam, czy to dzisiejsi rodzice totalnie stracili klasę i poczucie obciachu? Pozdrawiam Was serdecznie, Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
„To miały być włoskie wakacje życia i urlop od dzieci. Gdy mąż zamiast zabytków zaczął podziwiać wdzięki animatorki, odpłaciłam mu z nawiązką”
O rzymskich wakacjach marzyłam od momentu, gdy jako nastolatka obejrzałam kultowy film z Audrey Hepburn. Przez dziesięć lat małżeństwa z Czarkiem zawsze brakowało nam czasu albo pieniędzy – najpierw odkładaliśmy na wkład własny, potem na świecie pojawił się nasz syn, Borys, rok później córka Blanka. W tym roku w końcu się udało. Kupiliśmy bilety, zarezerwowaliśmy uroczy hotel z basenem na obrzeżach Rzymu i spakowaliśmy walizki. Byłam pewna, że ten wyjazd na nowo rozpali w nas dawny ogień, a wspólne spacery po włoskich uliczkach zrekompensują miesiące rutyny. Niestety, mój mąż bardzo szybko znalazł sobie we Włoszech zupełnie inny obiekt do podziwiania, a moje romantyczne złudzenia pękły jak bańka mydlana.
Wszystko zaczęło się już drugiego dnia pobytu, kiedy po intensywnym zwiedzaniu Watykanu postanowiliśmy spędzić popołudnie przy hotelowym basenie. Rozłożyliśmy się z Czarkiem na leżakach, rozkoszując się czasem bez dzieci, które zostały z teściową. Włoski temperament i totalny brak taktu mojego męża Wtedy na scenę wkroczyła ekipa animacyjna, a wśród nich Francesca − młoda Włoszka z burzą ciemnych loków i uśmiechem, który potrafiłby roztopić lodowiec. Organizowała dla turystów aqua aerobik. Kiedy tylko zaczęła prowadzić zajęcia w wodzie, mój mąż dosłownie zamienił się w słup soli. Zapomniał o trzymanej w ręku książce, zapomniał o zimnej kawie, a jego wzrok przykleił się do skaczącej w rytm muzyki dziewczyny. Początkowo obracałam to w żart, myśląc, że to tylko chwilowe zawieszenie oka. Jednak gdy sytuacja powtarzała się każdego kolejnego dnia, a Czarek, zamiast planować wyjścia do muzeów, zastanawiał się, czy nie iść na popołudniowe tańce z panią animatorką, poczułam potworny, piekący żal. Szczytem wszystkiego był moment, gdy podczas kolacji, zamiast rozmawiać ze mną o planach na Forum Romanum, mąż ukradkiem próbował robić Francesce zdjęcia telefonem, udając, że fotografuje palmę. Wtedy coś we mnie pękło. Moja wściekłość wymieszała się z babską dumą i postanowiłam, że nie będę potulnie płakać w poduszkę. Zaplanowałam odwet, który miał mu uświadomić, co ryzykuje. Genialny plan zemsty nad basenem w Rzymie Następnego dnia rano, gdy Czarek jeszcze smacznie spał, wstałam wcześniej i starannie przygotowałam się do wyjścia na basen. Wyciągnęłam z dna walizki mój najlepszy, asymetryczny strój kąpielowy, który idealnie podkreślał sylwetkę, rozpuściłam włosy i postawiłam na pełną pewność siebie. Gdy przyszliśmy nad wodę, Francesca właśnie ogłaszała przez mikrofon turniej siatkówki plażowej dla rodziców. Czarek oczywiście od razu zaczął się zgłaszać, żeby tylko być blisko swojej idolki. Wtedy wkroczyłam do akcji. Zamiast siedzieć potulnie na leżaku z fochem na twarzy, z uśmiechem zgłosiłam się do przeciwnej drużyny, w której brakowało jednego zawodnika. Tak się złożyło, że kapitanem tamtego teamu był Matteo − przystojny, wysoki rzymianin, który przyjechał do hotelu z córeczką i wyglądał jak model z żurnala. Kiedy Matteo zobaczył, że dołączam do gry, natychmiast obdarzył mnie najwspanialszym, włoskim komplementem, głośno klaszcząc w dłonie. Podczas meczu nie szczędził mi braw, przybijał ze mną piątki po każdym udanym serwie, a po wygranym secie z czystym, włoskim entuzjazmem uniósł mnie na chwilę w górę. Zerknęłam w stronę drużyny mojego męża. Czarek stał pod siatką z miną, jakby przed chwilą wypił litr soku z cytryny. Telefon, którym jeszcze wczoraj chciał robić zdjęcia animatorce, teraz kurczowo ściskał w dłoni, patrząc na mnie wzrokiem pełnym absolutnego szoku i nagłej, palącej zazdrości. Lekcja dojrzałości z widokiem na Koloseum Po skończonym turnieju Matteo z uśmiechem przyniósł mi schłodzoną wodę, a mój mąż w ułamku sekundy wyrósł obok nas jak spod ziemi. Szybko podziękował koledze, objął mnie ramieniem tak mocno, jakby bał się, że zaraz ucieknę, i natychmiast zaproponował, żebyśmy poszli do pokoju przebrać się na wykwintną kolację w klimatycznej knajpce, o którą prosiłam go od trzech dni. Moja mała, plażowa zemsta zadziałała natychmiastowo z potężną nawiązką. Wieczorem, przy stoliku ze świecami i pysznym makaronem, Czarek był niesamowicie potulny. Nie patrzył na żadne kelnerki ani przechodzące dziewczyny − jego wzrok był skierowany wyłącznie na mnie. Wstydził się swojego wcześniejszego zachowania i bąkał pod nosem przeprosiny, tłumacząc, że po prostu dał się ponieść wakacyjnemu rozluźnieniu. Choć te włoskie wakacje zaczęły się od wielkiego rozczarowania i mogły zakończyć się potężną awanturą, to moja sprytna lekcja zazdrości uratowała nasz wyjazd. Czarek przypomniał sobie, że ma obok siebie atrakcyjną kobietę, o którą musi dbać każdego dnia, a nie tylko od święta. Resztę urlopu spędziliśmy, podziwiając wyłącznie rzymskie zabytki i siebie nawzajem. Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
Współczesne nastolatki są pełne sprzeczności. Z jednej strony wielu rodziców widzi w nich zagubienie, nieporadność i potrzebę prowadzenia za rękę nawet w najprostszych sprawach. Z drugiej – trudno nie odnieść wrażenia, że jest w nich odrobina... cwaniactwa. Właśnie o tym jest historia, która podbiła Instagrama.
Filmik opublikowany przez amerykańską influencerkę i mamę trójki dzieci Meredith Masony, której profil @thats_inappropriate na Instagramie obserwuje ponad milion osób, wywołał wyjątkowo żywą dyskusję. Powód? Wielu rodziców miało wrażenie, że nie ogląda historii obcej rodziny, ale scenę wyjętą z własnego domu. Meredith opowiedziała o sytuacji z 17-letnią córką. Poprosiła ją o wyjęcie naczyń ze zmywarki. Dziewczyna wykonała zadanie, ale kiedy mama wróciła do domu, szybko zauważyła, że w szafkach znalazły się... brudne talerze i kubki. Jak opowiada Meredith: „Kiedy wróciła do domu, powiedziałam, że dziękuję, że wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, ale jednak muszę zapytać... Jak mogła nie zauważyć, że rozpakowuje brudne naczynia?”. Odpowiedź nastolatki była równie krótka, co zaskakująca: „Prosiłaś, żebym wypakowała zmywarkę, i dokładnie to zrobiłam”. Kiedy mama zaczęła dopytywać, córka wyjaśniła, że „robiła to o ósmej rano, była zmęczona i po prostu nie zwróciła uwagi”. Meredith odpowiedziała z humorem, że wystarczyło otworzyć oczy i spojrzeć na naczynia, by zorientować się, że są brudne. To jednak nie sama historia sprawiła, że nagranie zdobyło taką popularność. Pod rolką szybko pojawiły się setki komentarzy rodziców, którzy przyznawali, że ich nastolatki zachowują się niemal identycznie. Nieporadność czy spryt? To właśnie ten paradoks wydaje się dziś najbardziej charakterystyczny dla wielu nastolatków. Rodzice często mówią, że młodzi ludzie są mniej samodzielni niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Potrafią godzinami korzystać z telefonu, błyskawicznie odnajdują się w nowych aplikacjach, ale jednocześnie mają problem z wykonaniem prostych domowych obowiązków bez szczegółowej instrukcji. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że w podobnych sytuacjach pojawia się coś jeszcze. Dosłowne potraktowanie polecenia pozwala powiedzieć: „Przecież zrobiłem dokładnie to, o co prosiłaś”. Formalnie wszystko się zgadza. Efekt przestaje być najważniejszy – liczy się możliwość wykazania, że obowiązek został wykonany. Nie oznacza to oczywiście, że każde takie zachowanie jest przejawem wyrachowania. Psychologowie od lat podkreślają, że okres dojrzewania to czas testowania granic, uczenia się odpowiedzialności i sprawdzania, gdzie kończy się własny obowiązek, a zaczyna odpowiedzialność rodzica. Nastolatki eksperymentują z zasadami, negocjują i próbują różnych sposobów radzenia sobie z wymaganiami dorosłych. Dlaczego ta historia tak poruszyła rodziców? Być może dlatego, że nie jest opowieścią o zmywarce. To historia o codziennych drobiazgach, które dla wielu rodzin stają się źródłem frustracji, ale też... śmiechu. O pokoleniu, które potrafi jednocześnie potrzebować pomocy przy najprostszych czynnościach i błyskawicznie znaleźć argument przemawiający na swoją korzyść. I chyba właśnie dlatego pod rolką Meredith Masony pojawiło się tyle komentarzy. Nie dlatego, że rodzice byli oburzeni zachowaniem nastolatki. Raczej dlatego, że aż zbyt dobrze rozpoznali w niej własne dzieci. Czytaj także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Córka sąsiadów przesiaduje u niej całe dnie. „O 20 łaskawie przychodzi ojciec, mówiąc: ‘Jutro znów przyjdziesz’”
Czasami granica między sąsiedzką uprzejmością a bezczelnym wykorzystywaniem cudzej dobroci zaciera się w najmniej oczekiwany sposób. Przekonała się o tym jedna z mam, której dom zamienił się w darmową świetlicę i całodzienny punkt opieki nad cudzym dzieckiem.
Wszystko zaczęło się od niewinnej dziecięcej znajomości, która szybko przerodziła się w trudny do zniesienia obowiązek. Czteroletni syn autorki poruszającego postu, który pojawił się na popularnej facebookowej grupie Mamy mamom, złapał świetny kontakt z pięcioletnią córką sąsiadów. To, co miało być radosną zabawą rówieśników na świeżym powietrzu, szybko jednak wymknęło się spod jakiejkolwiek kontroli dorosłych. Dziewczynka zaczęła przesiadywać w cudzym domu całe dnie, wchodząc na posesję zupełnie bez zapowiedzi i przede wszystkim bez wiedzy własnych opiekunów. Pięciolatka nauczyła się samodzielnie otwierać furtkę w ogrodzeniu dzielącym działki, stając się stałym gościem u sąsiadów. Kobieta pisząca o swoim problemie przyznała wprost, że czuje się tak, jakby nagle i bez własnej woli zyskała drugie dziecko, co zaczyna generować w niej ogromną frustrację i zmęczenie. Dziecko sąsiadów jako nieproszony gość Obecność małej sąsiadki nie ogranicza się bowiem wyłącznie do wspólnego biegania po podwórku czy dzielenia się zabawkami. Dziewczynka towarzyszy rodzinie podczas każdego posiłku, a gospodyni, kierowana zwykłym ludzkim odruchem i empatią, nie potrafi odmówić dziecku talerza ciepłej zupy czy drugiego dania. Sytuacja powtarza się każdego dnia, a najgorszy moment nadchodzi wieczorem. Dopiero w okolicach godziny 20 po córkę łaskawie zgłasza się ojciec, który zamiast przeprosić za kłopot i całodniowe obciążenie, na widok płaczącego dziecka rzuca lekkomyślnie, że jutro znowu będzie mogło przyjść. Taki brak wyobraźni i totalne ignorowanie komfortu sąsiadów pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest w niektórych ludziach roszczeniowość i wygodnictwo kosztem innych. Gorzkie żale i sąsiedzkie pretensje o szklankę wody Kiedy cierpliwość zorganizowanej i obciążonej własnymi obowiązkami mamy ostatecznie się wyczerpała, postanowiła ona porozmawiać z matką dziewczynki i wyznaczyć jasne granice. Efekt tej wymiany zdań okazał się jednak daleki od oczekiwanego, przynosząc jedynie potężne rozczarowanie i kolejne napięcia. Zamiast zrozumienia, zawstydzenia i chęci zmiany tej nienormalnej sytuacji, kobieta spotkała się z jawnymi pretensjami i wielkim oburzeniem ze strony sąsiadki. Matka pięciolatki z wyższością stwierdziła, że to przecież tylko dzieci, a autorka wpisu robi ogromny problem z podania dziewczynce czegoś do picia. Tymczasem sedno sprawy leży zupełnie gdzie indziej, bo codzienne karmienie obcego dziecka pełnowartościowymi obiadami to spory wydatek finansowy i logistyczny, o odpowiedzialności prawnej nie wspominając. Dziewczynka stała się na tyle absorbująca, że próbuje brać udział w każdym aspekcie życia goszczącej ją rodziny, pakując się bez pytania do samochodu nawet podczas zwykłych wyjazdów na zakupy do marketu. To rodzi uzasadniony lęk o bezpieczeństwo, ponieważ w razie jakiegokolwiek nieszczęśliwego wypadku to nie nieobecni i nieświadomi niczego rodzice, lecz właśnie bezradna sąsiadka poniosłaby pełną odpowiedzialność prawną za zdrowie i życie pięciolatki. Obce dziecko zaczyna zwyczajnie denerwować zmęczoną kobietę, która po kilku godzinach intensywnej i głośnej zabawy ma jej już serdecznie dosyć. Co gorsza, jej własny syn nie odwiedza rówieśniczki, ponieważ jego mamie byłoby po ludzku głupio narzucać się obcym ludziom. Niepokojące sygnały i reakcja internetowej społeczności W całej tej historii kryje się jednak drugie, znacznie bardziej niepokojące dno, które wykracza poza ramy zwykłego sąsiedzkiego konfliktu o czas i pieniądze. Pięciolatka podczas długich godzin spędzanych u sąsiadów opowiada młodszemu koledze różne dziwne i trudne do zinterpretowania rzeczy dotyczące jej własnego domu i relacji rodzinnych. Czterolatek powtarza te słowa swojej mamie. W głowie zaniepokojonej kobiety pojawiło się poważne i uzasadnione podejrzenie, że w domu obok może dziać się coś złego, a ucieczki dziewczynki na obce podwórko to nic innego jak rozpaczliwe poszukiwanie normalności, uwagi, ciepła i bezpiecznego azylu, którego brakuje jej u biologicznych rodziców. Wpis na grupie Mamy mamom wywołał natychmiastową reakcję setek innych matek, które w większości przyjęły bardzo radykalne i stanowcze stanowisko. Internautki bez wahania doradzają kobiecie natychmiastowe ukrócenie tego procederu: zamknięcie furtki na klucz, a w razie kolejnych prób wejścia, po prostu odprowadzanie małej sąsiadki prosto pod drzwi jej własnego domu i nieprzyjmowanie jej pod swój dach. Najbardziej poszkodowane jest dziecko Przyglądając się tej sytuacji z dystansu, trudno nie odnieść wrażenia, że obie strony tej dyskusji dotykają niezwykle ważnego problemu. Z jednej strony mamy tu do czynienia z rażącym naruszeniem prywatności, na które żadna matka nie powinna się godzić dla dobra własnej rodziny i własnego świętego spokoju. Tolerowanie cudzego wygodnictwa i godzenie się na rolę darmowej opiekunki, gdy rodzice dziecka wykazują się totalną ignorancją, jest błędem, który należy uciąć natychmiast, bez wyrzutów sumienia. Z drugiej strony, w tym całym sąsiedzkim sporze dorosłych najbardziej poszkodowane jest małe, niewinne dziecko, które podświadomie szuka pomocy i bezpiecznego kąta tam, gdzie jest akceptowane i nakarmione. Z pewnością autorka wpisu musi przede wszystkim zabezpieczyć swoje podwórko i dom, zamknąć furtkę i stanowczo, ale spokojnie odmawiać przyjmowania dziewczynki, odsyłając ją do rodziców. Jednak ze względu na niepokojące słowa padające z ust pięciolatki, sprawę trudno po prostu zamieść pod dywan. Najbardziej dojrzałym i odpowiedzialnym krokiem byłoby dyskretne zainteresowanie się sytuacją domową tej rodziny, a w razie dalszych uzasadnionych podejrzeń o zaniedbania, zgłoszenie sprawy do odpowiednich instytucji pomocowych. Tylko w ten sposób można pomóc dziecku, nie dając się jednocześnie bezczelnie wykorzystywać jego opiekunom. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
„Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
Każda kobieta, której partner nagle zaczyna spędzać wieczory poza domem, czuje ten sam lodowaty strach. Kiedy mój mąż od miesiąca w każdy wtorek i czwartek wracał przed północą, tłumacząc to „ważnym projektem”, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Gdy zdesperowana, z płaczącym niemowlakiem na ręku, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę dzieje się w jego biurze, byłam przygotowana na najgorsze. Prawda rozłożyła mnie na łopatki.
Wszystko zaczęło się kilka tygodni po tym, jak na świat przyszedł nasz synek, Julek. Opieka nad noworodkiem przerosła nas oboje. Kolki, nieprzespane noce i chroniczne zmęczenie sprawiły, że nasza małżeńska sielanka zamieniła się w poligon. I właśnie wtedy Filip zaczął znikać. „Znowu te nadgodziny, kochanie” − Przepraszam cię, skarbie, ale szef rzucił nas na głęboką wodę z nowym systemem dla banku. Muszę zostać po godzinach, bo inaczej zawalimy terminy − tłumaczył, unikając mojego wzroku, po czym pakował laptopa i wychodził. Z tygodnia na tydzień stawał się coraz bardziej milczący. Gdy wracał w nocy, brał tylko prysznic i kładł się spać, szczelnie pilnując swojego telefonu. Moje przyjaciółki nie miały wątpliwości. „Monika, otwórz oczy. Nadgodziny po narodzinach dziecka? Klasyka gatunku. On kogoś ma” − słyszałam w słuchawce. W miniony czwartek nie wytrzymałam. Julek płakał od trzech godzin, ja byłam na skraju załamania nerwowego, a telefon Filipa znowu milczał. Pod wpływem impulsu ubrałam małego, zapakowałam go do fotelika samochodowego i pojechałam pod szklany wieżowiec, w którym mieściła się firma mojego męża. Ciche biuro i zapalone światło Była godzina 21:30. Parking przed korporacją świecił pustkami. Ochroniarz w recepcji spojrzał na mnie ze współczuciem, gdy zobaczył zdesperowaną kobietę z niemowlakiem w nosidełku. − Dobry wieczór. Czy dział IT jeszcze pracuje? − zapytałam drżącym głosem. − Tak, pan Filip prosił, żeby nie wyłączać klimatyzacji na czwartym piętrze. Może pani wjechać − odpowiedział starszy pan. Serce waliło mi jak szalone. W windzie Julek na chwilę się uspokoił i zaczął ssać smoczek. Gdy drzwi się otworzyły, uderzyła mnie absolutna cisza panująca na piętrze. Wszystkie boksy pracownicze były ciemne. Światło paliło się tylko na samym końcu korytarza, w sali konferencyjnej. Zaczęłam iść tam na palcach, czując, jak łzy napływają mi do oczu. Byłam pewna, że za chwilę zobaczę go w dwuznacznej sytuacji z jakąś koleżanką z zespołu. Moje dłonie tak mocno zacisnęły się na uchwycie nosidełka, że aż pobielały mi kłykcie. Widok, który zwalił mnie z nóg Stanęłam przed przeszklonymi drzwiami sali konferencyjnej. Spojrzałam przez szparę w żaluzjach i... dosłownie odebrało mi mowę. W pomieszczeniu nie było żadnej kobiety. Wielki stół konferencyjny został odsunięty na bok. Mój mąż − poważny inżynier oprogramowania w koszuli z podwiniętymi rękawami − klęczał na dywanie w otoczeniu... wielkich, kolorowych balonów, pompki i sterty pluszaków. Obok niego stał potężny, brodaty mężczyzna, który z niezwykłą precyzją skręcał podłużny balon, formując z niego pieska. − Nie, Filip, musisz zgiąć go mocniej na dole, bo uszy jamnika wyjdą za krótkie! I pamiętaj o uśmiechu, dzieci wyczuwają fałsz − mówił brodacz donośnym głosem. − Staram się, ale te balony ciągle mi pękają, a ja chcę, żeby wszystko było idealnie − odpowiedział Filip, ocierając pot z czoła. − Mój syn kończy niedługo roczek, a ja obiecałem sobie, że będę dla niego supertatą. Moja żona robi dla nas wszystko, jest wykończona. Chcę jej pokazać, że potrafię zorganizować najlepsze przyjęcie na świecie i odciążyć ją chociaż w ten jeden dzień. Mąż podniósł z ziemi kolejny balon, nadmuchał go i spróbował zawiązać, ale ten z głośnym hukiem pękł mu w dłoniach. Filip westchnął ciężko i ukrył twarz w dłoniach. − Jestem beznadziejny. Nawet głupiego balonowego lwa nie potrafię zrobić. Jak ja mam być dobrym ojcem, skoro cały dzień spędzam przed ekranem? − wymamrotał załamany. „Jesteś najlepszym tatą” W tym momencie nie wytrzymałam. Pchnęłam przeszklone drzwi, wchodząc do sali z Julkiem na ręku. Łzy ciekły mi po policzkach, ale tym razem były to łzy głębokiego wzruszenia. − Filip... − wykrztusiłam. Mąż podskoczył na równe nogi, a jego twarz w ułamku sekundy zrobiła się blada jak ściana. Spojrzał na mnie, potem na balony, a na końcu na zaproszonego potajemnie instruktora animacji dziecięcych. − Monika?! Co wy tu robicie? Ja... ja wszystko wyjaśnię, to nie tak... − zaczął się jąkać, ewidentnie przerażony, że jego misterny plan niespodzianki legł w gruzach. Podeszłam do niego bliżej, położyłam mu rękę na ramieniu i delikatnie oparłam głowę o jego pierś. − Jesteś niesamowity − szepnęłam, a Julek, jakby rozumiejąc powagę sytuacji, wyciągnął małą rączkę w stronę taty. − Myślałam, że nas unikasz, że masz kogoś innego... A ty po prostu uczyłeś się, jak być animatorem dla naszego syna? − Chciałem zrobić coś tylko od siebie, bez pomocy firm eventowych. Pokazać ci, że zależy mi na naszej rodzinie i potrafię wyjść z mojej strefy komfortu − wyznał cicho, mocno nas przytulając. − Przepraszam, że kłamałem o tych nadgodzinach. Po prostu pan Tomek miał wolne terminy tylko w te wieczory. Skończyło się na tym, że tamtego wieczoru nie wróciliśmy szybko do domu. Animator z uśmiechem dał nam szybką lekcję kręcenia balonowych zwierzątek dla obojga. Przeżyliśmy cudowne chwile, śmiejąc się z naszych koślawych balonowych mieczy i piesków. Ta sytuacja pokazała mi, jak łatwo ulec złym emocjom i podejrzeniom, gdy w grę wchodzi zmęczenie przy małym dziecku. Czasem za tajemniczymi zniknięciami męża stoi po prostu ogromna miłość, nieporadność młodego ojca i chęć bycia najlepszym rodzicem pod słońcem. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
Matka: „Zapytałam 8-letnią córkę sąsiadki, dlaczego przychodzi do nas codziennie o 12. Odpowiedź mnie osłabiła”
Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo wciąż zbieram szczękę z podłogi po tym, co usłyszałam kilka dni temu od córki mojej sąsiadki z naprzeciwka. Muszę się tym z kimś podzielić, bo moje koleżanki twierdzą, że powinnam zrobić awanturę, a ja sama już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
Sytuacja jest absurdalna. Mam na imię Marlena, jestem mamą 7-letniego Antka i od roku mieszkamy na nowym osiedlu. Za ścianą mieszka Paulina z mężem i 8-letnią córką Lenką. Dziewczynka jest super − mądra, gadatliwa, bawi się z moim młodym na placu zabaw. No żyć nie umierać, sąsiedzka sielanka. Wszystko było super do momentu, gdy zaczęły się wakacje. Dziecko sąsiadki na obiedzie − dlaczego codziennie puka do moich drzwi? Nagle, od jakichś trzech tygodni, zaczął się dziwny rytuał. Codziennie, dosłownie równo z wybiciem godziny 12:00, rozlegał się dzwonek do drzwi. W progu stawała Lenka. Na początku myślałam, że to zwykłe dziecięce nudy. Wchodziła, bawili się z Antkiem, a że ja o tej porze zawsze podaję młodemu obiad, to z czystej gościnności proponowałam jej talerz zupy czy naleśnika. Dziewczynka nigdy nie odmawiała. Wsuwała wszystko, aż jej się uszy trzęsły, dziękowała i po godzinie wracała do siebie. Po dwóch tygodniach zaczęło mnie to jednak trochę zastanawiać. Rozumiem, raz czy dwa zjeść u kogoś, ale codziennie? Pomyślałam, że może u nich w domu się nie przelewa, albo Paulina ma jakiś ciężki czas w pracy. Zaczęłam mieć wyrzuty sumienia, że może powinnam jakoś pogadać z sąsiadką, zaoferować pomoc, bo przecież nikt nie wysyła dziecka do obcych ludzi na jedzenie bez ważnego powodu. Sekret małej Lenki W zeszły czwartek zrobiłam kopytka z sosem. Lenka znowu zapukała o 12:00. Usiadła przy stole, dostała swoją porcję i wcinała z takim zachwytem, jakby jadła w restauracji z gwiazdką Michelin. Pomyślałam, że to idealny moment, żeby podpytać ją delikatnie, o co tu właściwie chodzi. Nie chciałam wyjść na skąpiradło, któremu żal talerza klusek, ale ciekawość po prostu mnie zżerała od środka. Usiadłam obok niej, nalałam nam kompotu i zapytałam najbardziej ciepłym głosem, na jaki było mnie stać, dlaczego właściwie odwiedza nas codziennie dokładnie o tej samej porze. Pomyślałam, że może mama pracuje na nocki i odsypia, albo po prostu mała nie lubi siedzieć sama. Odpowiedź Lenki po prostu zwaliła mnie z nóg. Dziewczynka przełknęła kopytko, spojrzała na mnie tymi swoimi wielkimi, szczerymi oczami i palnęła z pełną powagą, że mama jej tak kazała. Powiedziała, że jej mamusia rano wprost jej zakomunikowała, że dzisiaj znowu potwornie nie chce jej się stać przy garach i gotować w taki upał. Dodała, że mama wysłała ją do mnie, bo ciocia Marlena zawsze robi pyszne, domowe obiady i na pewno nie pożałuje koleżance syna jednego talerza. Darmowe obiady na wakacjach: sąsiedzkie pasożytnictwo? Gdy to usłyszałam, dosłownie mnie zatkało. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Oczami wyobraźni zobaczyłam moją sąsiadkę, która w tym czasie prawdopodobnie leży sobie na kanapie z maseczką na twarzy i ogląda serial, podczas gdy ja co rano pocę się w kuchni, żeby moje dziecko zjadło coś pełnowartościowego. Najgorsze jest to, że Paulina nigdy słowem nie wspomniała o tej sytuacji. Nie napisała głupiego SMS-a z zapytaniem, czy Lenka nie robi kłopotu, nie przyniosła nawet paczki ciastek w podziękowaniu. Po prostu bezczelnie uznała, że ma darmowy catering dla dziecka na całe lipcowe wakacje, bo sąsiadka zza ściany i tak przecież gotuje dla swojego syna. Z jednej strony jest mi potwornie żal tej małej. Lenka nie jest niczemu winna, to cudowny dzieciak i przecież nie odmówię jej jedzenia, skoro już u mnie siedzi. Z drugiej strony czuję się po prostu potraktowana jak darmowa jadłodajnia i totalnie wykorzystana. Jak mam teraz zareagować? Powinnam iść do Pauliny i pogadać z nią prosto z mostu, czy po prostu od jutra przestać otwierać drzwi o godzinie 12:00? Doradźcie coś, bo ta sytuacja normalnie mnie osłabiła. Pozdrawiam serdecznie, Marlena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
„Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
To nie była wielka miłość, ot, wakacyjna przygoda. Gdy okazało się, że jestem w ciąży, wzięliśmy ślub. Od początku nie układało nam się najlepiej, ale miałam nadzieję, że dziecko nas zbliży. Nic z tego. Z miesiąca na miesiąc było coraz gorzej…
Historia, jakich wiele. Ja świeżo po maturze, on właśnie obronił tytuł magistra. Lato, wakacje, zauroczenie. W końcu ciąża. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście, świat mi się zawalił Chciałam iść na studia weterynaryjne, a przypadkowa ciąża zniweczyła te plany. Grzesiek zachował się jak dżentelmen. – Wyjdź za mnie, Marta – zaproponował. – Zaopiekuję się tobą i dzieckiem. Nie chciałam. Przecież znałam tego faceta zaledwie kilka miesięcy! Moi rodzice nie pozostawili mi jednak wyboru. Myślałam, że chociaż matka zrozumie moją sytuację, a to właśnie ona najmocniej naciskała na małżeństwo. Ślub się odbył, zanim brzuch stał się na tyle duży, by wszem wobec zdradzać prawdziwy powód zamążpójścia. Wszystkie moje koleżanki dziwiły się tej decyzji, bo przecież znały moje wielkie plany na przyszłość. A tu taka niespodzianka… Żadnej się nie przyznałam. Po co? Wkrótce prawda i tak wyjdzie na jaw. – Zastanów się – powiedziała mi na tydzień przed ślubem Zosia, moja najlepsza przyjaciółka. – Czy to na pewno jest dobry pomysł? – Nie wiem – przyznałam. – Ale wyjdę za niego. No i wyszłam. A potem, cóż, proza życia Grzesiek zajął się rozkręcaniem biznesu, na którego pomysł wpadł jeszcze na studiach, ja siedziałam w domu. Ciąża przebiegała z komplikacjami i lekarz zabronił mi się przemęczać. Całe dnie spędzałam na czytaniu, oglądaniu telewizji i snuciu się po domu. Grześkowi się to nie podobało. – Mogłaś chociaż posprzątać – mówił. – Zamiast obijać się od świtu do nocy. Robiłam tyle, ile mogłam. Nawet zwykłe pranie mnie męczyło, a dłuższe stanie czy chodzenie przyprawiało o skurcz brzucha i łydek. Bałam się, że stracę dziecko. – Mógłbyś mi pomóc – wytykałam mu. – Ja pracuję. Utrzymuję dom i ciebie – rewanżował się. Zaciskałam więc zęby z nadzieją, że po porodzie wszystko się zmieni na lepsze. – Będziemy mieli syna! – zawołałam pewnego dnia po powrocie od lekarza. – Aha. – Myślałam, że się ucieszysz… – Tak, cieszę się. Potem wziął rachunek. – Mogłaś wybrać tańszego lekarza. – Co? – Tylko mówię. Ten jest strasznie drogi. Uciekłam do sypialni i płakałam ze dwie godziny Pocieszenie znalazłam u Zosi. Przyszła, gdy tylko zadzwoniłam. – Cholera... Marta! – powiedziała, sącząc herbatę. – Chyba nie tak miało być, co? Strasznie mi przykro. – Mnie też. Naprawdę się tego nie spodziewałam. – Myślałaś kiedyś, żeby… no wiesz, odejść od niego? Pokręciłam głową. – Adaś będzie potrzebował ojca. Może Grzesiek się zmieni, gdy już urodzę. Niestety narodziny naszego synka niczego nie zmieniły. Najgorsza była obojętność Grześka w stosunku do Adasia Nie zajmował się nim praktycznie wcale, na palcach jednej ręki mogę policzyć, ile razy go przytulił. Między nami też się popsuło na dobre. Tak trwałam w tym dziwnym, chłodnym małżeństwie, nie wiedząc, co robić. Gdy Adaś nieco podrósł, postanowiłam poszukać pracy. – Zwariowałaś – skwitował Grzesiek. Był spokojny. Jak zawsze zresztą. Nigdy, odkąd go poznałam, nie podniósł na mnie głosu. Czasem wolałabym, żeby wrzeszczał, okazał jakieś emocje, bo miałam wrażenie, że żyję z robotem. – Dlaczego? – Źle ci? – Nie o to chodzi. Chcę wyjść do ludzi, mieć jakieś zajęcie. – Masz przyjaciółkę – uciął takim tonem, jakbym powinna być wdzięczna, że w ogóle pozwala mi się z nią spotykać. – A roboty w domu jest mnóstwo. No i zajmujesz się synem. – Adaś może pójść do przedszkola. Nawet powinien. – Nie wydaje mi się. – Przecież nas stać! A on powinien przebywać z innymi dziećmi, rozwijać się! – Uważam, że to nie jest konieczne. Wystarczająco dobrze się rozwija. To był koniec dyskusji. Nie rozumiałam, co się z nim stało Zachowywał się zupełnie inaczej niż na początku naszej znajomości. Jakbym wyszła za obcego człowieka. Kiedy udawał? Wtedy czy teraz? Po co? – On chce cię kontrolować – podsumowała sytuację Zosia, gdy się jej zwierzyłam. – Nie wiem, co tam się w jego dzieciństwie czy młodości wydarzyło, a może taki się już urodził, ale z pewnością to nie jest normalne zachowanie. I na pewno się jakoś fachowo nazywa. W każdym razie, dopóki siedzisz w domu, ma nad tobą władzę, a gdy pójdziesz do pracy, znajdziesz się poza jego zasięgiem. Więc powinnaś wychodzić jak najczęściej. Zosia otworzyła mi oczy. Dopiero wtedy zobaczyłam wszystko wyraźnie. Niemożność nawiązania bliższych relacji, kontrolowanie, wyrażane nie wprost pretensje… – Ale co mogę zrobić? – zapytałam. – To już ciągnie się tyle czasu... – Uwięził cię w złotej klatce i zapomniałaś, jak wygląda świat poza nią. Jeśli dłużej w niej posiedzisz, w końcu uwierzysz, że sama, bez niego, sobie nie poradzisz. Musisz mu się postawić. Pod wpływem słów Zosi zaczęłam zgłębiać temat Szybko znalazłam interesujące mnie informacje i się przeraziłam. Jakim cudem Grześkowi udało się zniewolić mnie do takiego stopnia, że prawie nie miałam własnego zdania? Jak mogłam niczego nie zauważyć? Zawsze miałam się za inteligentną, silną osobę, a okazało się, że bardzo łatwo mną manipulować. Równie szybko odkryłam, czemu tak szybko uległam. Powodem był Adaś. Dotąd uważałam, że dziecko musi mieć ojca, ale czy na pewno? Grzesiek się Adasiem nie interesował, nie poświęcał mu uwagi, więc jaki z niego ojciec? A co ze mnie za matka? Adaś mógł już od września chodzić do przedszkola, poznawać inne dzieci, uczyć się wzajemnych relacji – o których Grzesiek nie miał pojęcia, fundując mi jakąś karykaturę związku – zamiast tego siedział ze mną w domu. Z syna też mój mąż chce zrobić więźnia? Dla dobra Adasia uznałam, że najwyższa pora na zmiany. Nie mówiąc nic Grześkowi, napisałam swoje CV (za dużo do pisania nie miałam) i wysłałam do kilku firm. Wkrótce z jednej z nich nadeszła odpowiedź. Szukali sekretarki. – Co robisz? – zapytał mój mąż, gdy wieczorem przeglądałam ciuchy w szafie. – Zastanawiam się, co jutro na siebie włożyć – odparłam. – Wybierasz się gdzieś? – Na rozmowę kwalifikacyjną. – Nie potrzebujesz pracy. Już to ustaliliśmy – powiedział po chwili milczenia, podczas której trawił usłyszaną informację. – Nie. Ty to ustaliłeś, a ja się z tobą nie zgadzam – odparłam. Zacisnął zęby. Widziałam, że jest wściekły i czekałam na wybuch. Chciałam go. Może wtedy mielibyśmy szansę na oczyszczenie atmosfery, na wyjaśnienie sobie wzajemnych oczekiwań i pretensji. Wybuch jednak nie nastąpił. – A co z Adasiem? – Załatwiłam mu miejsce w małym prywatnym przedszkolu. – Nie uznałaś za stosowne zapytać mnie o zdanie? – rzucił lodowatym tonem. – Po co? Już je znam. – Nie dam ci pieniędzy – ostrzegł. Spodziewałam się takiego argumentu. – Opłacę przedszkole sama, z pieniędzy, które zarobię. – Jak chcesz. – Tak właśnie chcę! – krzyknęłam, mając dość tego cholernego chłodu. – Chcę wyjść do ludzi! Chcę z kimś porozmawiać, z kimś dorosłym, chcę mieć jakieś zajęcie, inne niż sprzątanie! Zrozum to wreszcie! Wariuję, siedząc ciągle w domu! Nic nie powiedział. Po prostu wyszedł z pokoju. Odniosłam zwycięstwo, ale miało ono gorzki smak Postawiłam na swoim i nie zamierzałam się wycofać, choć nie wątpiłam, że przyjedzie mi za ten bunt zapłacić. Trudno. Coś się musiało zmienić, bo tak jak było, dalej być nie mogło. Dostałam tę pracę. W poniedziałek z samego rana zawiozłam Adasia do przedszkola i pojechałam do firmy. Zapomniałam już, jak to jest przebywać wśród ludzi, śmiać się i rozmawiać swobodnie. Szybko się odnalazłam w nowej sytuacji. Wszyscy byli dla mnie mili i nawet nie zauważyłam, kiedy minęło osiem godzin. Mąż za nieposłuszeństwo ukarał mnie cichymi dniami. Podczas gdy ja krzątałam się po kuchni i szczebiotałam, opowiadając, jak mi minął dzień, on siedział przy stole z ponurą miną i milczał jak zaklęty. Zrobiło mi się przykro, ale w sumie mogłam się tego spodziewać. – Tak cię boli, że znalazłam pracę i spotykam się z innymi ludźmi? – zapytałam. W odpowiedzi wstał i wyszedł. Tej nocy pościeliłam sobie na kanapie w salonie. Nie chciałam z nim leżeć w jednym łóżku, zresztą musiałam sobie pewne sprawy przemyśleć. Na przykład co chcę dalej zrobić ze swoim życiem. Kolejne dni wyglądały podobnie. Odwoziłam Adasia do przedszkola, jechałam do pracy, mijało osiem godzin, odbierałam syna, wracałam do domu, gdzie Grzesiek całkowicie nas ignorował. Wracał późno, siadał przed telewizorem, potem szedł spać, a ja kładłam się na kanapie. W głowie powoli krystalizował mi się plan. – Wracam do szkoły – powiedziałam w sobotę przy śniadaniu. – Co takiego? – Grzesiek ze stukiem odstawił kubek. – Wracam do szkoły – powtórzyłam. – Zrobię dyplom zootechnika. To nie to samo co weterynaria, ale… – Zapomnij! – krzyknął Grzesiek i huknął pięścią w stół. Aż podskoczyłam na krześle, a Adaś zaczął płakać. Wiedziałam, że mój nowy pomysł nie przypadnie Grześkowi do gustu, ale nie sądziłam, że zareaguje tak gwałtownie. Może jednak wybuch wcale nie był takim dobrym rozwiązaniem. – Nie pójdziesz do żadnej szkoły! Nie zgadzam się! Nie pozwolę! – darł się. Wystraszyłam się. Grzesiek zachowywał się histerycznie. Jak rozkapryszony dzieciak, któremu ktoś śmiał odebrać zabawkę. Bałam się tego jego nowego oblicza. Był dorosłym, postawnym mężczyzną, który w złości mógłby wyrządzić komuś krzywdę. Co prawda nigdy nie przejawiał takich skłonności, ale… też nigdy wcześniej nie wpadł w taki szał. Zareagowałam instynktownie. Byłam matką, musiałam bronić siebie i swojego dziecka, które nie miało nikogo innego – Pójdę! – też krzyknęłam. – Pójdę i mnie nie zatrzymasz! Zmarnowałeś mi cztery lata życia! Nie dam ci ani dnia więcej! – Jesteś moją żoną! – No i co z tego? Nie kochasz mnie, nie szanujesz. Adasia też masz gdzieś! Po co się ze mną żeniłeś? – Bo tak należało postąpić! – Co? – nie wierzyłam, że to powiedział. – Więc jesteśmy twoim obowiązkiem, brzemieniem, które musisz dźwigać? – Tak! – Ty biedaku… – zadrwiłam. Wszystko jasne. Ożenił się ze mną z musu, może jemu też ktoś kazał, jak mnie matka. Za to się na mnie odgrywał? Dlatego odpychał własnego syna? Dlatego nie potrafił nas kochać? Może bym mu współczuła, gdyby umiał to docenić, ale podejrzewałam, że nigdy się nie doczekam uzdrowienia relacji między nami. Były złe od samego początku, budowaliśmy je na złym fundamencie. Koniec z tym! – Więc na pewno się ucieszysz, że uwolnię cię od nas – warknęłam. Złapałam Adasia, w locie chwyciłam torebkę i wybiegłam z domu. – Wracaj! – gonił mnie jego wrzask. Zapięłam Adasia w foteliku i się odwróciłam. Grzesiek stał w progu. Czerwony na twarzy, z zaciśniętymi pięściami. Nie podchodził, pewnie się bał, że sąsiedzi zobaczą. Czym prędzej wsiadłam do auta i ruszyłam, nim zmienił zdanie. Trzęsącą się dłonią wyjęłam komórkę i zadzwoniłam do Zosi. – Cześć. Mogę przyjechać z Adasiem? – Jasne! – odparła. – Co się stało? – Opowiem, jak przyjadę. – Zostawisz go? – spytała, usłyszawszy relację z ostatnich wydarzeń. – Nie wiem. Chyba. – Zawsze wiedziałam, że to drań. – Możemy chwilę u ciebie pomieszkać? Wolałabym nie jechać do rodziców… – Oczywiście. Nie ma sprawy. Grzesiek nie odzywał się przez kilka następnych dni Nie przyjechał, a nawet nie zadzwonił. Chodziłam do pracy, opiekowałam się synem i powoli dojrzewała we mnie myśl, że pora na kolejny krok. Bez względu na trudności, bez względu na opinię moich rodziców. O dziwo, podczas rozwodu Grzesiek nie robił mi problemów. Chyba nawet mu ulżyło. On też się uwolnił. Ustaliliśmy dni opieki nad Adasiem, ale podejrzewałam, że nie będzie z nich zbyt często korzystał. Przeliczyłam finanse. Wyszło mi, że nie będzie łatwo, ale powinniśmy dać radę. Zosia zaproponowała, żebym zamieszkała z nią, ale nie chciałam. To mogłoby zaszkodzić naszej przyjaźni. Poza tym musiałam się nauczyć żyć na własną rękę. Wynajęłam kawalerkę. Na razie nie potrzeba nam więcej. Żeby opłacić naukę, musiałam wziąć kredyt, ale warto było. Uparłam się, zawzięłam i jestem teraz na drugim semestrze. O cztery lata spóźniona i nie do końca tam, gdzie chciałam, ale jednak idę do przodu. Nie zamierzam być sekretarką do emerytury. Życie się toczy, a ja wreszcie mam poczucie, że jestem na właściwej drodze. Odbudowałam stare znajomości, nawiązałam nowe kontakty. Kilka moich dawnych koleżanek też ma już dzieci, więc jest wesoło, gdy się spotykamy. Żyję, zamiast trwać. Wierzę, że z czasem będzie jeszcze lepiej. Zobacz też: „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
„Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam jeszcze, co wydarzy się później. Kilka dni po ich przyjeździe do Krynicy Morskiej pojawili się tam wieloletni przyjaciele moich teściów. Przyjechali ze swoją wnuczką, sześcioletnią Hanią. Dziewczynki ponoć od razu się polubiły. Julka opowiadała później, że razem budowały zamki z piasku, bawiły się na placu zabaw i wieczorami wymyślały różne zabawy. Cieszyłam się, że poznała kogoś nowego i że dobrze spędza czas. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że ta znajomość stanie się powodem całej awantury. „Mieli ją przywieźć do domu” Z góry było ustalone, że są w Krynicy tydzień. My kilka dni po ich powrocie mieliśmy jechać do Turcji na wczasy, więc wszystko było ustalone. Miałam jeszcze mieć czas na zrobienie prania itd. Tego dnia przygotowałam obiad, czekałam na córkę. W pewnym momencie zobaczyłam samochód teściów pod domem. Wyszli sami. Pomyślałam, że może Julka śpi w aucie. Podeszłam bliżej. Samochód był pusty. Zapytałam: „Gdzie jest Julka?”. Teściowa odpowiedziała spokojnie: „Została jeszcze kilka dni nad morzem”. Do dziś pamiętam, jak zareagowałam. Jak serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. „Podjęli decyzję za mnie” Okazało się, że ci znajomi teściów zostawali jeszcze kilka dni w Krynicy i zaproponowali, żeby Julka została razem z Hanią. Dziewczynki bardzo się ze sobą zżyły, a teściowie uznali, że szkoda przerywać im zabawę. Tylko że nikt nie zapytał mnie, czy się na to zgadzam. Nikt nie zadzwonił. Nikt nie powiedział: „Mamy taki pomysł, co ty na to?”. Po prostu zdecydowali. Zaczęłam wtedy na nich krzyczeć, zaczęłam płakać, no jak szalona się zachowywałam. Prawie się osunęłam na ziemię, resztki energii wpakowałam w ustanie o własnych siłach. A teściowa tylko powtarzała: „Nie przesadzaj. Ona jest szczęśliwa. Przecież nic złego się nie dzieje”. Tylko że dla mnie właśnie coś się wydarzyło. Znowu poczułam, że moje zdanie jako mamy nie ma dla nich większego znaczenia. Wiem, że wiele osób powie: „Przecież Julce nic się nie stało, była z dziadkami, miała świetną zabawę”. Ale tak naprawdę została z obcymi dla mnie ludźmi. Więc chodzi o bezpieczeństwo, a chodzi też o granice. O ustalenia. Najbardziej boli mnie to, że ta sytuacja wpisuje się w coś, co trwa od lat. Oni często uważają, że wiedzą lepiej ode mnie, bo wychowali własne dzieci. Wszystko się dobrze skończyło, pojechaliśmy po Julkę następnego dnia i potem się szykowaliśmy na Turcję, ale i tak najadłam się tyle strachu, że nikt tego nie zrozumie, kto tego nie przeżył. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Relacja dziadków z wnukami może być niezwykle cenna, a wspólne wyjazdy często budują wyjątkową więź. Jednocześnie bliskość nie oznacza przejęcia roli rodziców – to oni ustalają najważniejsze zasady i podejmują decyzje dotyczące dziecka. W sytuacjach takich jak przedłużenie wyjazdu czy zmiana wcześniejszych ustaleń kluczowa jest rozmowa i zgoda rodziców. Nawet jeśli intencją dziadków jest sprawienie dziecku radości, działanie bez porozumienia może zostać odebrane jako przekroczenie granic. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kilkadziesiąt minut na rozmowach, pytaniach, negocjacjach i sprawdzaniu każdego szczegółu. – Kiedyś wystawiłam spodnie po synu za 15 zł. Dostałam wiadomość: „12 zł i biorę”. Odpisałam, że mogę zejść do 13 zł. Po chwili kolejna wiadomość: „A może 10, bo jeszcze przesyłka?”. Zgodziłam się na to 12, żeby mieć spokój. Potem ta sama osoba napisała, czy mogę jednak wysłać jej zdjęcie spodni na moim synu, żeby zobaczyła, jak leży. Zrezygnowałam z transakcji i zablokowałam ją – mówi Joanna, mama dwóch chłopców w wieku 4 i 8 lat. Dla wielu sprzedających to przekraczanie granicy, bo przecież do pokazania kroju czy długości rękawa wystarczy zdjęcie samego ubrania, a nie wizerunek dziecka. Udostępnianie zdjęć dzieci obcym osobom w internecie tylko po to, żeby ktoś mógł lepiej ocenić sukienkę czy spodnie, wiele rodziców uważa dziś za zwyczajnie nieodpowiedzialne. Samo proszenie o tego typu zdjęcia jest ogromnym sygnałem alarmowym. „Niektóre osoby traktują Vinted jak sklep z reklamacjami” Rozmawiając z mamami, słyszę jeszcze jeden powtarzający się motyw: jawne oszukiwanie. Udawanie, że znoszona rzecz jest „nowa, ale bez metki”. – Kupiłam kiedyś sukienkę dla córki. Zapłaciłam 50 zł. Sprzedająca miała kilkaset pozytywnych opinii, wszystko było opisane. Sukienka miała być nowa albo w stanie idealnym. Po otrzymaniu paczki zobaczyłam, że ta sukienka jest po prostu zużyta. Wypłowiały kolor, zmechacenia, ucięta metka. Próbowałam kontaktować się ze sprzedającą, ale, krótko mówiąc, olała mnie. Dla świętego spokoju dałam negatywa, a sukienkę po jakimś czasie wystawiłam u siebie, ale za 15 zł. Z dokładnym opisem – mówi Magda, mama 5-letniej córki. Vinted miało być symbolem rozsądnej konsumpcji. Miejscem, gdzie rodzice mogą kupić dzieciom dobre ubrania za mniejsze pieniądze i sprzedać te, z których ich pociechy już wyrosły. Tymczasem dla części osób stało się areną negocjacji, pretensji i walki o każdą złotówkę, a do tego próby oszustwa. Może problem nie tkwi w samej platformie, ale w tym, że internet sprawił, że łatwiej zapominamy, że po drugiej stronie jest prawdziwy człowiek. Czytaj też: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
„Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
Co jakiś czas słyszy się o mamuśkach, które próbują zaistnieć w sieci, przyznając na TikToku czy Instagramie, że gdy ich dzieci nie chcą sprzątać, pakują wszystkie ich rzeczy do worków i wyrzucają. Te nieco łaskawsze chowają w garażu czy piwnicy, aż dziecko „nauczy się porządku”. Zdaniem psychologów to naprawdę kiepska metoda wychowawcza.
Taką metodę stosują nie tylko mamy z internetu. Pewnie wielu z nas ma w swoim otoczeniu matki, które właśnie w ten sposób postanowiły wychowywać swoje dzieci. Może pamiętasz to z własnego dzieciństwa? A może sama jesteś tą mamą? Problem w tym, że nawet jeśli przez chwilę w pokoju dziecka zapanuje porządek, to na dłuższą metę dziecko niczego się nie nauczy. A dodatkowo: relacja dzieckiem z rodzicem zacznie słabnąć. Wyrzucanie rzeczy dziecka niczego nie uczy Wyrzucanie zabawek czy osobistych rzeczy dziecka rzadko okazuje się dobrą metodą wychowawczą. Choć rodzicowi może się wydawać, że w ten sposób daje dziecku ważną lekcję odpowiedzialności, w praktyce dziecko najczęściej zapamiętuje poczucie straty i niesprawiedliwości. Nie uczy się, jak organizować swoją przestrzeń ani dlaczego warto o nią dbać – skupia się raczej na unikaniu kary. Zresztą, jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś wyrzucił Twój ulubiony kubek stojący na biurku albo sweter, który zamiast do szafy, trafił na oparcie krzesła? W przypadku kilkulatków warto pamiętać, że utrzymywanie porządku jest umiejętnością, której dopiero się uczą. Potrzebują prostych zasad, wsparcia i wspólnego sprzątania. Pomagają krótkie, codzienne rytuały, ograniczenie liczby zabawek na wierzchu oraz chwalenie za każdy przejaw samodzielności. Nastolatki z kolei potrzebują większej autonomii. Zamiast wkraczać do ich pokoju z workiem na rzeczy, lepiej wspólnie ustalić minimalne standardy dotyczące higieny i bezpieczeństwa oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania. Dobrze, aby były one przewidywalne i logicznie związane z problemem, a nie polegały na odbieraniu cennych przedmiotów. Co ważne, dziecko powinno czuć, że ma wpływ na ustalanie zasad, bo dzięki temu łatwiej mu będzie ich przestrzegać. Jak poradzić sobie z bałaganem w pokoju dziecka? Wielu rodziców wpada w pułapkę: proszą o sprzątanie, dziecko odmawia, rodzic się złości, pojawiają się groźby („wyrzucę te zabawki”, „nic ci już nie kupię”), a w efekcie wszyscy są sfrustrowani, ale pokój nadal wygląda tak samo. Psychologowie zajmujący się rozwojem dzieci podkreślają, że utrzymywanie porządku nie jest cechą charakteru czy temperamentu, tylko umiejętnością, której trzeba się nauczyć. Dziecko nie rodzi się z poczuciem, że ubrania powinny trafić do kosza na pranie, a klocki do pudełka. Szczególnie młodsze dzieci potrzebują wielokrotnego ćwiczenia tej umiejętności, a nastolatki – jasnych granic i szacunku do ich przestrzeni. Jak nauczyć kilkulatka dbać o porządek: Małe dzieci często nie sprzątają nie dlatego, że „są leniwe” albo „robią rodzicowi na złość”, ale dlatego, że: mają trudność z kończeniem jednej aktywności i przechodzeniem do kolejnej, duża liczba zabawek je przytłacza, nie wiedzą, od czego zacząć, sprzątanie samo w sobie nie daje im takiej satysfakcji jak zabawa. By dziecko chciało sprzątać, postaw na metodę małych kroczków. Komunikuj się z dzieckiem: „Najpierw wrzucamy wszystkie klocki do pudełka”. „Teraz zbieramy samochodziki”. „Na koniec odkładamy książki na półkę”. Pomocne może być też sprzątanie razem z dzieckiem. Nie oznacza to, że rodzic robi wszystko za nie. To raczej nauka: pokazanie kolejności, sposobu organizacji i wyrobienie rutyny. Porządek w pokoju nastolatka: jak to osiągnąć? W przypadku nastolatków sytuacja wygląda inaczej. Ich pokój jest w pewnym stopniu ich prywatną przestrzenią i warto to respektować. Rodzic nie musi wymagać idealnego porządku, ale ma prawo oczekiwać podstawowych zasad dotyczących higieny i bezpieczeństwa. Można ustalić na przykład: brudne ubrania trafiają do kosza na pranie, naczynia nie zalegają w pokoju, podłoga musi być na tyle wolna, żeby można było przejść, śmieci są regularnie wynoszone. Reszta – ułożenie książek, sposób przechowywania rzeczy, dekoracje czy „artystyczny nieład” – może już należeć do dziecka. Porządek jest nawykiem, który rozwija się stopniowo. Najtrwalsze efekty przynosi budowanie poczucia odpowiedzialności i sprawczości dziecka, a nie wywoływanie lęku przed utratą jego własności. Dzięki temu dziecko uczy się dbać o swoją przestrzeń z własnej motywacji, a nie tylko po to, by uniknąć kary. Czytaj także: Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
„Nie mogę wyjść do knajpy, bo wstydzę się swojego dziecka. Wrzeszczy i rzuca makaronem”. Matka załamana rodzinnym urlopem
Piszę ten list z pokoju hotelowego, rycząc w poduszkę, podczas gdy mój mąż poszedł na samotny spacer, a nasz trzyletni syn w końcu zasnął po kolejnej potwornej awanturze. Jesteśmy na upragnionym, wyczekanym urlopie nad morzem, ale zamiast sielanki czuję, że jako matka poniosłam totalną porażkę wychowawczą.
Doszło do tego, że autentycznie nie mogę wyjść do żadnej knajpy, bo po prostu potwornie wstydzę się swojego własnego, rodzonego dziecka. Mój mały syn wrzeszczy wniebogłosy przy ludziach, rzuca makaronem i zamienia każdy posiłek w bitwę, a ja mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Koszmar w restauracji, czyli jak wygląda obiad z żywiołowym trzylatkiem Wszystko zaczyna się już w momencie, kiedy przekraczamy próg jakiejkolwiek restauracji, bo u mojego dziecka natychmiast włącza się jakiś bliżej nieokreślony tryb totalnej destrukcji. Nie ma mowy o spokojnym przejrzeniu karty czy zamówieniu chłodnego napoju, ponieważ mały od razu zaczyna wiercić się na krześle i piszczeć, że on chce stąd natychmiast wyjść. Kiedy kelner w końcu przynosi upragnione jedzenie, na stole rozpętuje się prawdziwe piekło, którego nie życzę żadnej, nawet najbardziej odpornej psychicznie mamie. Ostatnio w popularnej smażalni ryb syn dostał swój ulubiony makaron z sosem pomidorowym, ale zamiast włożyć go do buzi, postanowił sprawdzić, jak daleko ten makaron poleci. Wystarczyła sekunda mojej nieuwagi, a czerwone kluski wylądowały na śnieżnobiałej koszuli starszego pana siedzącego przy stoliku obok, a sos opryskał całe menu. Moje dziecko zaczyna histerycznie wrzeszczeć, kiedy próbuję mu zabrać talerz lub choćby spokojnie wytłumaczyć, że tak nie wolno robić, a cały lokal natychmiast zamiera i patrzy tylko na nas. Stasiek rzuca się na podłogę, bije rączkami w stół, a ja czuję, jak pot spływa mi po plecach i cała się trzęsę z bezsilności. To nie jest jednorazowy wybryk czy gorszy moment, bo scenariusz powtarza się w kółko, niezależnie od tego, czy idziemy na gofry, lody czy wykwintny obiad. Urlop stał się dla mnie ciągłym pasmem stresu, a jedzenie posiłków w miejscach publicznych kojarzy mi się wyłącznie z gigantycznym upokorzeniem i panicznym strachem. Karcące spojrzenia ludzi w kawiarniach są nie do wytrzymania Najgorsze w tym wszystkim nie jest jednak zachowanie mojego upartego synka, bo wiem, że to jeszcze małe dziecko, które dopiero uczy się emocji, ale potworna reakcja otoczenia. Te wszystkie karcące spojrzenia obcych ludzi, te ostentacyjne westchnienia i szepty za naszymi plecami po prostu niszczą mnie psychicznie od środka. Widzę wzrok tych eleganckich par bezdzietnych albo starszych małżeństw, które patrzą na mnie jak na jakąś patologię, która nie potrafi okiełznać własnego rozpuszczonego bachora. Każdy dookoła nagle staje się wybitnym profesorem psychologii dziecięcej i rzuca z boku złote rady, że powinnam zostawić go w pokoju albo po prostu lepiej wychować. Te komentarze bolą najbardziej, bo nikt nie widzi, jak bardzo się staram, jak tłumaczę, proszę, odwracam uwagę zabawkami i staję na rzęsach, żeby tylko zapanował święty spokój. Ludzie w knajpach potrafią być niesamowicie bezwzględni i nie rozumieją, że zmiana otoczenia, upał i nadmiar bodźców nad morzem mogą totalnie rozregulować układ nerwowy małego człowieka. Czuję się potępiana na każdym kroku, jakby moje dziecko było jakimś potworem, a ja najgorszą matką na świecie, która celowo psuje innym urlopowy wypoczynek. Teraz wolę jeść suche bułki z marketu, niż znowu ryzykować publiczne upokorzenie w restauracji. Jak przetrwać wakacje z dzieckiem i nie zwariować? Drogie mamy, piszę ten list także po to, aby zapytać Was, jak mam przetrwać te pozostałe kilka dni urlopu i po prostu nie zwariować z nadmiaru złych emocji. Z mężem zaczynamy skakać sobie do gardeł, jesteśmy wykończeni psychicznie, a nasze małżeństwo, zamiast rozkwitać na wyjeździe, wisi obecnie na włosku przez ciągły stres. Zrozumiałam, że muszę całkowicie zmienić nasze podejście do tych wakacji i odpuścić sobie realizowanie nierealnych planów o luksusowych obiadach w nadmorskich knajpach. Zdrowie psychiczne mojej rodziny i mój własny spokój są o wiele ważniejsze niż to, czy zjem świeżą rybę prosto z kutra przy stoliku z widokiem na zachód słońca. Postanowiliśmy, że do końca wyjazdu rezygnujemy z tradycyjnych restauracji i przechodzimy na system zamawiania jedzenia na wynos bezpośrednio na plażę albo do hotelowego ogrodu, gdzie mały nikomu nie przeszkadza. Zamierzam też kompletnie ignorować te wszystkie świętoszkowate spojrzenia obcych ludzi na deptaku, bo oni nie mają pojęcia, przez co przechodzimy każdego dnia. Moje dziecko ma prawo do gorszego czasu, ma prawo nie radzić sobie z emocjami na urlopie, a moim zadaniem jest go wspierać, a nie umierać ze wstydu przed obcymi. Trzymajcie za nas kciuki, bo powrót do domu czeka nas dopiero za cztery dni, a ja muszę zebrać resztki sił, żeby dokończyć ten wyjazd z uniesioną głową. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Mieszkanie z dzieckiem u teściów było wygodne, dopóki nie zaniemogli. Kiedy jednak teść przestał kuleć, nabrałam podejrzeń”
Teściowie zaproponowali, byśmy wprowadzili się do nich na kilka miesięcy, na czas szukania większego mieszkania dla siebie i naszej małej Celinki. Przystaliśmy na to i wszystko było super. Dopóki nie podupadli na zdrowiu… A przynajmniej tak sądziliśmy.
Sprawa mieszkania nabrzmiała i pękła, kiedy nie wiem już który raz zostałam zmuszona do przeprowadzki. Dobrze mówię, zostałam, ja i tylko ja, sama jak palec, bo Sławek jak zwykle nie miał czasu, a Celinka, chociaż rwała się, by pomóc mamusi, była za mała na takie wyzwanie. – Mam tego serdecznie dość – awanturowałam się, kopiąc pudło, jedno z wielu zalegających w przedpokoju i utrudniających i tak już niełatwe życie. – Czego masz dość? – całkiem poważnie zainteresował się Sławek, na chwilę odrywając się od komputera. Kończył jakiś projekt i nie miał głowy do takich przyziemnych spraw jak przeprowadzka. – Wynajmowania mieszkań! – wrzasnęłam, wymierzając tekturze kolejnego kopa. Lepiej wyładować się na pudle niż na własnym mężu. – Kochanie, przecież nieraz o tym rozmawialiśmy – rzucił pobłażliwie Sławek, rozwścieczając mnie jeszcze bardziej. – Dokładnie siedem razy, przy każdej przeprowadzce – wycedziłam. – I wtedy zgodziłaś się ze mną, że tak jest dobrze. Nie stać nas na mieszkanie za gotówkę, a branie kredytu na trzydzieści lat oznacza konieczność spłaty koszmarnych odsetek. W sumie oddamy bankowi o wiele więcej, niż wzięliśmy, a tego nie chcemy, prawda? – Poparłaś moją koncepcję, by uzbierać co najmniej połowę potrzebnej kwoty, a tylko resztę pożyczyć z banku i szybko spłacić zadłużenie. – To było ponad dziesięć lat temu! Od tej pory przeprowadzaliśmy się siedem razy, urodziło nam się dziecko, a nasi znajomi od dawna mieszkają u siebie i nie muszą co dwa lata pakować całego życia do pudeł! – Nie moja wina, że oszczędzanie tak wolno nam idzie – naindyczył się Sławek. – A może moja?! Uważasz, że jestem rozrzutna? – Ja zarabiam, ty wydajesz. – Ja też zarabiam! Krzyczeliśmy na siebie jak nigdy przedtem, w ferworze kłótni nie zauważyliśmy Celinki, która przyszła zobaczyć, co się dzieje. Uderzyło mnie, że wygląda na zalęknioną. – Cicho, mała się boi – rzuciłam w stronę Sławka. – Nic dziwnego, bez przerwy krzyczysz – odgryzł się, obarczając mnie całą winą. Wzięłam córeczkę na ręce i wyszłam z pokoju, na odchodnym pokazałam Sławkowi niedopakowane pudła. – Ja już tego nie tknę, a rano przyjeżdża po nie samochód. Zobacz sam, jak łatwo jest spakować dobytek przed kolejną przeprowadzką. Może wtedy cię oświeci, że już czas na własne mieszkanie. Pakował te pudła do samego rana Sławek wzruszył ramionami i wrócił do komputera, ale późnym wieczorem, widząc, że to nie przelewki, wziął się do roboty. Skończył nad ranem, dwie godziny przed przyjazdem kolegi dysponującego dostawczakiem, który zobowiązał się przewieźć część naszego majątku do domu teściów. W ślad za pudłami pojechałam i ja z Celinką, zostawiając wściekłego małżonka na pastwę własnych przemyśleń. – Sama przyjechałaś? – zdziwiła się Małgorzata, wyglądając za bramę w poszukiwaniu jedynaka. – Sławek ma jeszcze coś do załatwienia, przyjedzie później – odparłam wymijająco. – Pokłóciliście się – to było raczej stwierdzenie niż pytanie, dlatego nie odpowiedziałam. Małgorzata taktownie nie dopytywała się, chociaż widziałam, że jest zaniepokojona. Nie była ciekawska, za to właśnie ją lubiłam, i jeszcze za to, że nie kazała mówić do siebie „mamo”. Zwracałam się do teściów po imieniu, jak do przyjaciół, którymi, miałam nadzieję, byli. Jeśli chodzi o nich, trafiłam idealnie. Zachowywali się, jak trzeba, nie wtrącali się w nasze małżeństwo. Mieli swoje życie, z którego byli bardzo zadowoleni, promieniowało od nich ciche zadowolenie i spokój. Lubiłam u nich bywać, zawsze wtedy odpoczywałam, bo Małgorzata nie życzyła sobie pomocy w kuchni, a Zdzisław chętnie zajmował się Celinką, organizując jej zabawę w ogrodzie. Wszyscy troje znikali mnie i Sławkowi z oczu, nie interesując się nami przesadnie. Mogliśmy zrelaksować się, zająć sobą i na chwilę zapomnieć o tym, że jesteśmy zabieganymi, pracującymi rodzicami. Uwielbiałam niedziele u teściów. Jak opowiadałam o tym koleżankom, nie wierzyły, że można mieć tak idealne układy z rodzicami męża, w dodatku jedynaka. Dlatego, kiedy właściciel mieszkania, które wynajmowaliśmy, oznajmił, że mamy je opuścić, bo wraca z zagranicy, z wdzięcznością przyjęliśmy ofertę Małgorzaty i Zdzisława. – Nie szukajcie nowego mieszkania na łapu-capu, na to trzeba czasu. Na kilka miesięcy wprowadźcie się do nas, jakoś się pomieścimy, na górze są wolne dwa pokoje. Przez ten czas coś sobie załatwicie. Przystałam na to z entuzjazmem. Domek teściów był mały, ale uroczy, w dodatku przylegał do niego zadbany ogród, w którym Celinka będzie mogła się bawić. Stęsknieni za wnusią dziadkowie odciążą mnie trochę, będę miała czas i możliwości, by urobić opornego męża w kwestii kupna własnego mieszkania. Taki miałam plan, nie przypuszczałam, że przedtem nie wytrzymam, wybuchnę i wprowadzimy się do teściów pogniewani na amen. Milczenie obrażonego Sławka nie było tak dolegliwe jak ciasnota, której się nie spodziewałam. Wiedziałam, że pokoje na górze nie są wielkie, ale kiedy część naszych mebli wjechała na górę, okazało się, że się nie mieszczą. – No to zonk – powiedział enigmatycznie Sławek, siadając na sofie, która po wstawieniu do pokoju uniemożliwiła zamknięcie drzwi. – To był kiedyś mój pokój, wydawał mi się większy. – Po prostu miałeś mniejsze oczekiwania – zaśmiał się Zdzisław. – Ale nie łamcie się, dzieci, tata przybywa na pomoc. Zdejmiemy bok sofy, wciśniemy ją do kąta i będzie dobrze. Drugi pokój, przeznaczony dla Celinki, był do niedawna ukochaną graciarnią teścia, pełną narzędzi, resztek farb malarskich, słoików z posortowanymi według wielkości gwoździami. – Nie żal ci tej kanciapy? – spytałam, gdy montowali ze Sławkiem łóżeczko córki. – Żal, ale czego się nie robi dla dzieci – odparł nadspodziewanie szczerze. Zrobiło mi się przykro, że w tak bezpośredni sposób mówi, ile musiał dla nas poświęcić. – Mina ci się wydłużyła – teść spojrzał na mnie przelotnie. – Nie łam się, przeczekam niewygody, jak się wyprowadzicie, wrócę na swoje śmieci. – He, he – dodał znacząco Sławek, sugerując, że tata właśnie zażartował. Poganiani przez Zdzisława hasłem „nie łamcie się, to się da zrobić” ogarnęliśmy jako tako dwa pokoje i padliśmy wyczerpani na leżaki w ogrodzie. Małgorzata uraczyła nas zimnym piwem, Sławek rzucił propozycję, by rozpalić grilla. – Tata grilluje najlepiej na świecie, nikomu nie pozwala dotykać się do kotletów z karkówki. – Nie mam karkówki – wtrąciła się do rozmowy Małgorzata. – Kiełbasa też może być – zezwolił Sławek, jedyny syn swoich rodziców. Jakbym ja tak przemawiała w rodzinnym domu, trzy siostry i mama zabiłyby mnie śmiechem... Ostatecznie jednak coś tam znalazło się w lodówce, Zdzisław rozpalił grilla i zaczął opiekać parówki wraz z kromkami bułki. Nieziemski zapach pobudził moje ślinianki, nawet niejadek Celinka zawisła na dziadku, nie mogąc się doczekać, aż przyrumieniona kiełbaska znajdzie się na jej talerzu. Tak można żyć, pomyślałam, rozkoszując się ciepłym wieczorem w ogrodzie i nagłym, zapomnianym poczuciem bezpieczeństwa. Nawet nie miałam ochoty kłócić się ze Sławkiem, on też uśmiechał się błogo, konsumując ostatnią parówkę. Spać poszliśmy całkowicie pogodzeni. Poranek został nam podarowany, Celinka nie urządziła nam pobudki o 5 rano, wolała iść do babci i dziadka. Sławek wymknął się do kuchni, zrobił nam kawę i zwinął z szafki paczkę herbatników. Śniadanie zjedliśmy w łóżku, krusząc i ciesząc się każdą chwilą. Chyba lubili te nasze imprezy Z każdym dniem było coraz lepiej. Odżyliśmy, przestaliśmy bać się przyszłości, odnowiliśmy stosunki towarzyskie, na które wcześniej nie mieliśmy ani ochoty, ani pieniędzy. Teraz grill w ogrodzie załatwiał sprawę, a duży plastikowy basen, pierwotnie przeznaczony przez dziadka dla Celinki, stał się nieoczekiwanie wielką atrakcją dla naszych przyjaciół. Przyjęcia nad basenem stały się sławne, obfitowały w wiele nieoczekiwanych wydarzeń, o których długo było głośno. Teściowie też brali udział w weekendowych rozrywkach, są towarzyscy, nie zauważyłam, by byli niezadowoleni. Owszem, szli wcześniej spać, ale to starsi ludzie, nikt się temu nie dziwił. Uważaliśmy ze Sławkiem, że wszystko jest w porządku. Oznaki, że coś się sypie, nadeszły dość szybko. Zdzisława złapała rwa kulszowa, kulał, podpierał się laską, smarował czymś o zapachu eukaliptusa i w ogóle stał się nie do życia. Prędko okazało się, że potrzebuje pomocnika. Sławek długo pracował, padło więc na mnie. – Nie mogę się schylać, a trzeba zrobić nową grządkę, przyszedł czas na posadzenie tych bylin – dyrygował mną z właściwą sobie szczerością. Nienawykła do łopaty, wieczorem czułam wszystkie mięśnie, raz nawet skorzystałam ze stojącej w łazience rozgrzewającej maści teścia, ale zapach był tak straszny, że sama ze sobą nie mogłam wytrzymać. W czasie choroby Zdzisława dowiedziałam się, ile ten niepozorny człowiek robił koło domu. Uprawiał ogród, reperował wszystko, co się zepsuło, uruchamiał rozmaite maszyny, zapewniając rodzinie światło i ciepło. Na przykład podczas awarii trakcji elektrycznej pokazał mi, jak uruchomić generator prądu, nauczył mnie też resetować ustawienia kapryśnie pracującego pieca olejowego. Wieczorem padałam na twarz, wyrzucając mężowi, że to przez niego. – Robię tu za syna, bo ciebie wiecznie nie ma w domu, nie mam już do tego siły. – Tata potrafi gonić do roboty, wiem coś o tym – patrzył na mnie ze współczuciem. – Dlatego szybko się wyprowadziłem, tutaj jest jak w raju, ale wytrzymać się nie da. Pracuję nad tym, żeby nas uwolnić. Dostałem podwyżkę i premię, nasze oszczędności rosną, bo teraz wydajemy o wiele mniej. Wytrzymaj jeszcze trochę, błagam! Jesteśmy na dobrej drodze do własnego mieszkania. Po tak pomyślnej wiadomości nabrałam nowych sił. Fakt, że Sławek wreszcie zrozumiał, jak bardzo potrzebujemy własnego dachu nad głową, dodał mi energii. Zasuw koło domu już nie wydawał mi się taki męczący, tym bardziej że obowiązki związane z prowadzeniem domu i opieką nad Celinką przejęła Małgorzata. Mogłam poświęcić się robieniu za silnego mężczyznę. Niestety, nieszczęścia chodzą parami, długo nie nacieszyłam się wygodnym podziałem obowiązków. Małgorzata również zaniemogła, najpierw się przeziębiła, potem wywiązał się z tego atak reumatyzmu. Poruszała się z trudem i powoli, co krok przepraszając za swoją niedyspozycję. Przejęłam jej królestwo, roboty było po kokardę, więc zmusiłam Sławka do pomocy, nie słuchając gadania o tym, jaki jest zarobiony. Tyraliśmy oboje, nawet Celinka miała swoje obowiązki. Nie spodziewałam się, że taki mały dom generuje tyle pracy. Poza tym teściowie potrzebowali pomocy, biegaliśmy również koło nich. Dni mijały szybko, a w weekendy nie mieliśmy siły na przyjmowanie gości. Nie możemy ich zostawić samych Nie miałam już przyjemnego poczucia bezwarunkowego bezpieczeństwa, które towarzyszyło mi, odkąd weszłam do domu teściów. Teraz wszystko było na mojej głowie – organizowałam życie, naganiałam męża do roboty, zajmowałam się dzieckiem. Dużo tego było, ale po okresie początkowego bałaganu udało mi się wszystko poukładać. Dom błyszczał, teściowie wyglądali na zaopiekowanych, wszystko szło jak w zegarku. Kiedy już ogarnęliśmy najgorsze i poukładaliśmy od nowa życie, Sławek wyskoczył z nowym projektem. – Czas się wyprowadzić, nie będę wiecznie mieszkał z rodzicami, nie przyzwyczajaj się – powiedział. – Widziałem świetną miejscówkę, mieszkanie nieduże, w sam raz dla nas. Jeśli ci się spodoba, wchodzimy w to. – Mamy na to kasę? – Więcej niż połowę, mówiłem ci, że ostatnie miesiące były tłuste, a wydatki nam spadły. Damy radę. Tylko jak to powiedzieć rodzicom? Oni teraz potrzebują pomocy. Sławek bał się z nimi sam pogadać, namówił więc mnie, żebym wysondowała, co teściowie myślą o naszym projekcie. Poszłam z tym do Zdzisława, bo on, człowiek lubiący szczerze stawiać sprawę, powinien lepiej nas zrozumieć. – Chcecie się wyprowadzić? – teść wyraźnie się ożywił. – Co za wspaniała wiadomość! Każda rodzina powinna być na swoim, wtedy inaczej się oddycha. Cieszę się waszym szczęściem. – Ale co z wami? Jak poradzicie sobie bez nas? – Tak jak do tej pory, lepiej lub gorzej. Zobacz, jeszcze całkiem nie zdziadziałem. Wstał i zrobił kilka dziarskich kroków, nie opierając się na lasce. – Chyba mi lepiej – powiedział. – Każda choroba musi kiedyś minąć, nie? Nabrałam podejrzeń, że mnie wkręca. – Robisz dobrą minę do złej gry? Udajesz, żebyśmy mogli wyprowadzić się bez wyrzutów sumienia? Zaprzeczył, ale nie przekonał mnie. Wieczorem opowiedziałam Sławkowi o swoich podejrzeniach. – On jest tak wielkoduszny, że nigdy by nas nie zatrzymywał ze względu na własne potrzeby. W miarę jak mówiłam, ściskało mnie w gardle, a łzy napływały do oczu. Wzruszyłam się, bo nigdy przedtem nie spotkałam się z takim lekceważeniem własnych potrzeb dla uszczęśliwienia dzieci. W mojej rodzinie byłoby to niemożliwe. – Masz cudownego tatę – otarłam oczy rąbkiem kołdry. Sławek patrzył na mnie bez słowa, wreszcie przytulił mnie i westchnął. – Skoro tak mówisz... To co, zostajemy, żeby zaopiekować się staruszkami? – Chyba musimy – odszepnęłam z żalem, bo jednak bardzo chciałam się wyprowadzić do wymarzonego własnego mieszkania. Upierali się, że to zły pomysł Rano oznajmiliśmy teściom swoją decyzję i rozpętała się burza. Z piorunami. Było tak energetycznie, że za sprawą zastrzyku adrenaliny nie tylko Zdzisław ozdrowiał, ale również Małgorzata odzyskała elastyczność ruchów. Oboje gorąco namawiali nas, byśmy nie rezygnowali ze swoich planów. Tak się przy tym upierali, że nie mieliśmy wyjścia, musieliśmy im obiecać, że się wyprowadzimy. Znów pakowałam pudła, ale tym razem pomagał mi Sławek, we dwójkę sprawniej szło. Celinka płakała, bo nie chciała opuszczać domu dziadków. – Kochanie, nie płacz, wrócimy tu w niedzielę na obiad – tłumaczył jej. – A kiedyś odziedziczysz po dziadku i babci cały dom – walnął z grubej rury, jako nieodrodny syn szczerego ojca. Mała Celinka ucieszyła się, bo nie umiała powiązać tego wydarzenia z wcześniejszym odejściem ukochanych dziadków. – Nie tak szybko, chwilowo nigdzie się nie wybieram – zaśmiał się od progu Zdzisław, który – jak się okazało – pojawił się z pomocą. – Za późno, tatuś, wszystko już zrobiliśmy – osadził go syn. – Dobrze, tak ma być. Pora już była wydorośleć – rzucił tajemniczo Zdzisław i wycofał się na parter. Zauważyłam, że po schodach szedł, nie utykając, nie posługiwał się też laską. Zakwitło we mnie podejrzenie, że wcześniej udawał, żeby dołożyć nam roboty i wypłoszyć z domu, ale prędko je zgasiłam. Nie umiałam przypisać temu dobremu człowiekowi tak niskich pobudek. Powiedział przecież, że każda choroba kiedyś się kończy, więc pewnie po prostu wyzdrowiał. Małgorzata też wyglądała i czuła się lepiej, mogliśmy bez wyrzutów sumienia zostawić ich samych. Byliśmy bardzo zajęci urządzaniem nowego mieszkania i chętnie odpuścilibyśmy sobie niedzielny obiad u teściów, ale Celinka nie darowała. Cały tydzień czekała na spotkanie z babcią i dziadkiem, nie mogliśmy jej odmówić. Przyjęli nas dość skromnym posiłkiem, tłumacząc się mętnie z kulinarnych zaniedbań. – Jesteśmy teraz z matką jak młode małżeństwo, cieszymy się wolną chatą, nie chciało nam się gotować – przyznał szczerze Zdzisław. – Ale mogę rozpalić grilla, wiem, że lubicie imprezy w ogrodzie. Oczy błysnęły mu złośliwie, wyglądał, jakby z trudem powstrzymywał uśmiech. – Możecie zaprosić przyjaciół, ale to nic pilnego, jak zrezygnujecie z przyjęcia nad basenem, to sobie po prostu z matką odpoczniemy. Cisza, spokój, tak jak najbardziej lubimy. I będziemy wylegiwać się w łóżku do dziewiątej! Było im bez nas bardzo dobrze! Nic, tylko się cieszyć, ale w drodze powrotnej oboje ze Sławkiem milczeliśmy. Coś się skończyło, musieliśmy się do tego przyzwyczaić. Aneta Zobacz także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Córka przyjechała z mężem i dziećmi na 2 tygodnie i myślała, że będę im usługiwać. Mój dom to nie hotel Gołębiewski” „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
„Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
Zaraz po wejściu do kuchni uderzył we mnie zapach świeżo parzonej kawy, a na blacie stał talerz z puszystymi naleśnikami, które usmażyłam jeszcze przed świtem. W pokoju obok czteroletni Szymon i półtoraroczna Oliwka właśnie toczyli głośną batalię o plastikowy traktor, a ich pisk rozchodził się echem po całym mieszkaniu. Otarłam pot z czoła, poprawiłam dres i spojrzałam na mojego męża, Mariusza. Siedział przy stole, ubrany w elegancką koszulę, i metodycznie układał w równy stosik swoje koszulki polo, pakując je do podróżnej walizki.
− Mariusz, ty tak na serio? − zapytałam, a mój głos zadrżał z bezsilności. − Zostawiasz mnie z tym wszystkim na bity tydzień? Samą? Mąż nawet nie podniósł wzroku znad zamka błyskawicznego walizki. Westchnął tylko ciężko, jakby to moja obecność była dla niego największym ciężarem. − Iga, błagam cię, nie zaczynaj znowu awantury − rzucił chłodno. − Mówiłem ci sto razy. W pracy mam potworny stres, a w domu nie mogę nawet minuty posiedzieć w ciszy. Te dzieci ciągle wrzeszczą, piszczą, czegoś chcą. Muszę po prostu wyjechać, wyciszyć się w jakimś hotelu, bo inaczej zwariuję. A ty... przecież ktoś musi z nimi zostać. Walizka w przedpokoju i lodowaty chłód w sercu Słuchałam go i miałam wrażenie, że za chwilę zemdleję z emocjonalnego przeładowania. Poczułam, jak w jednej sekundzie wzbiera we mnie fala potężnego, palącego żalu, który niemal odebrał mi mowę. − Ktoś musi z nimi zostać? − powtórzyłam, podnosząc głos, przez co dzieci w drugim pokoju na chwilę ucichły. − A ja? Ja nie jestem zmęczona? Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy! Piorę, gotuję, sprzątam, podstawiam ci wszystko pod nos, żebyś ty miał czas na swoją pracę, a ty mi mówisz, że musisz odpocząć od wrzasków? A moje starania? To wszystko jest dla ciebie niczym? Mariusz wstał, złapał za rączkę walizki i wyszedł do przedpokoju. Spojrzał na mnie z góry tym swoim spokojnym, denerwującym wzrokiem, który miał uciąć każdą dyskusję. − Robisz z igły widły. Przecież ty nie pracujesz zawodowo, siedzisz w domu, więc masz czas, żeby ogarnąć to w ciągu dnia. Ja zarabiam na ten dom i mam prawo do resetu. Wracam w przyszłą niedzielę. Pa, dzieciaki! − zawołał w stronę pokoju, po czym drzwi wejściowe zatrzasnęły się z głośnym hukiem. Zostałam sama na środku przedpokoju. Moje oczy zaszły łzami, a ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Spojrzałam na naleśniki w kuchni, na stertę prania czekającą na wyprasowanie i na Szymona, który właśnie wbiegł do korytarza z płaczem, bo Oliwka zabrała mu zabawkę. Wtedy w mojej głowie, zamiast totalnego załamania, zrodził się zupełnie inny plan. Skoro mój mąż uważał, że siedzenie w domu z dziećmi to bezstresowe wakacje, postanowiłam dać mu lekcję, którą popamięta do końca życia. Moja mała rewolucja w pustym mieszkaniu Przez kolejne trzy dni całkowicie zmieniłam zasady gry. Zaniosłam do sypialni laptopa i zaczęłam szukać w internecie ofert pracy zdalnej − czas najwyższy pomyśleć o powrocie do aktywności zawodowej, skoro moje poświęcenie w domu i tak było wyceniane na zero. Zredukowałam domowe starania do absolutnego minimum. Obiady zamawiałam z dostawą do domu, naczynia zostawiałam w zlewie, a pranie leżało w wielkim koszu w kącie sypialni. Wolny czas spędzałam z dziećmi − budowaliśmy bazy z poduszek, jedliśmy pizzę prosto z kartonu na dywanie i głośno śmialiśmy się, oglądając bajki w telewizji. Po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję, a bałagan w salonie kompletnie przestał mnie obchodzić. W czwartek wieczorem mój telefon na stoliku ożył. Na ekranie wyświetliło się imię Mariusza. Odebrałam, spodziewając się, że dzwoni zapytać, jak sobie radzimy. Z głośnika dobiegł mnie jednak zupełnie inny głos − zmęczony, zachrypnięty i wyraźnie poirytowany. − Iga? Cześć... Co tam u was? − zaczął cicho. − Wiesz co... Ten hotel jest jakiś beznadziejny. Wszędzie wokół biegają dzieci, w restauracji jest potworny hałas, a w pokoju nad moją głową ktoś bez przerwy tupie. Nie mogłem zmrużyć oka przez całą noc. Myślałem, że tu odpocznę, a jest jeszcze gorzej niż w domu. Uśmiechnęłam się pod nosem, poprawiając Szymonowi kocyk. − Ojej, doprawdy? − zapytałam z udawanym współczuciem. − A u nas wspaniale. Właśnie jemy popcorn i budujemy gigantyczny zamek w salonie. Jest głośno, wesoło i nikt nie narzeka na wrzaski. Skoro tak ci tam źle, to po co tam siedzisz? W słuchawce zapadła długa, wymowna cisza. Słyszałam tylko ciężki oddech mojego męża, który wyraźnie nie spodziewał się po mnie takiego chłodu i totalnego luzu. − Wracam jutro rano. Szkoda kasy − burknął w końcu, próbując zachować resztki męskiej dumy, po czym po prostu się rozłączył. Wielki powrót i twarde lądowanie W piątek o dziesiątej rano usłyszałam klucz w zamku. Drzwi otworzyły się powoli, a w progu stanął Mariusz. Wyglądał na potwornie zmęczonego, miał podkrążone oczy i rzucił walizkę na podłogę z wyraźną frustracją. Żadnych kwiatów, żadnych wielkich, filmowych przeprosin. Rozejrzał się po salonie, w którym panował totalny nieład − zabawki na dywanie, puste kartony po pizzy i koce rozwieszone między krzesłami. Jego wzrok zatrzymał się na stercie naczyń w kuchni. − No ładnie tu u was wygląda − mruknął pod nosem, wchodząc do pokoju. − Widzę, że jak mnie nie ma, to dom kompletnie zarasta brudem. Szymon i Oliwka podbiegli do niego, a ja wstałam spokojnie z kanapy, krzyżując ramiona na piersiach. Spojrzałam na niego wzrokiem, w którym nie było już dawnej, potulnej i wiecznie przepraszającej żony. − Nie zarasta brudem, Mariusz − powiedziałam twardym, opanowanym głosem, który wyraźnie go zaskoczył. − Po prostu przez ten tydzień robiłam dokładnie to samo, co ty w swoim hotelu. Odpoczywałam. I od dzisiaj zamierzam odpoczywać znacznie częściej. W poniedziałek mam pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w sprawie pracy. Skoro twierdzisz, że siedzenie w domu z dziećmi to nie jest praca, to czas najwyższy podzielić te nieistniejące obowiązki równo na pół. Od teraz ty gotujesz w co drugi dzień i ogarniasz pranie. Albo zatrudnimy nianię, na którą sama zarobię. Mariusz otworzył usta, jakby chciał rzucić kolejny złośliwy komentarz, ale widząc moją absolutną determinację i lodowaty spokój, po prostu zamilkł. Spuścił wzrok na swoje pogniecione koszulki w walizce. Nie było tu nagłego, cudownego olśnienia ani płaczu − to nie amerykański film. Zamiast tego nastąpiło twarde, bolesne zderzenie z rzeczywistością. Mój mąż po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że skończył się czas darmowej służby i podstawiania wszystkiego pod nos. Choć ten tydzień zaczął się od mojego ogromnego rozczarowania, to mój nagły twardy opór uratował moją niezależność. Mariusz mrukliwie, ale bez dyskusji, zabrał się za wkładanie naczyń do zmywarki. I choć przed nami jeszcze długa droga do idealnego partnerstwa, wiem, że już nigdy nie pozwolę zrobić z siebie bezradnej, domowej niewolnicy. Zobacz też: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego”
„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała największą dyskusję. Trudno bowiem nie zauważyć, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. Większość mam i ojców chce wychowywać inaczej niż ich rodzice. Rozmawia z dziećmi o emocjach, tłumaczy swoje decyzje, unika kar i stawia na budowanie relacji. Problem pojawia się wtedy, gdy szacunek zaczyna być mylony z rezygnacją z odpowiedzialności za podejmowanie decyzji. Psychologowie od lat podkreślają, że dzieci potrzebują nie tylko akceptacji i zrozumienia, ale również przewidywalnych granic. To właśnie one budują poczucie bezpieczeństwa. Kilkulatek nie musi decydować o wszystkim. Ba! Nie powinien decydować, bo on wcale tego nie chce. Potrzebuje dorosłego, który weźmie odpowiedzialność za trudne decyzje i go poprowadzi. „Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego” Jednym z najciekawszych fragmentów wpisu Suligi jest ten dotyczący roli rodzica: „Problem polega na tym, że dziecko nie potrzebuje kolejnego kumpla. Kumpli ma na boisku, w szkole, na Discordzie. Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego”. Autor przekonuje, że wielu rodziców tak bardzo boi się konfliktów i chwilowej niechęci ze strony dziecka, że rezygnuje z bycia przewodnikiem. Tymczasem – jak zauważa – to właśnie konsekwencja, jasne zasady i umiejętność powiedzenia „nie” są jednymi z najważniejszych elementów wychowania. Absolutnie nie chodzi o powrót do metod wychowawczych sprzed kilku dekad. Ale nie chodzi też o rodzicielskie rozpasanie. Łatwo wyśmiać przerysowaną scenę z supermarketu, ale znacznie trudniej znaleźć równowagę. Być może właśnie o tę równowagę dziś chodzi najbardziej. Dziecko nie powinno dorastać ani w strachu przed rodzicem, ani z przekonaniem, że to ono stoi za sterem rodzinnego statku. Bo szacunek dla emocji i stawianie granic nie muszą się wykluczać. Wręcz przeciwnie – dopiero razem tworzą fundament bezpiecznej relacji. Czytaj także: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
„To miały być nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie. Gdy w pokoju hotelowym znalazłam puste łóżeczko synka, mój świat legł w gruzach”
Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ze łzami w oczach, bo chociaż od tamtych wydarzeń minęło już kilka dni, a mój synek bezpiecznie śpi teraz we własnym pokoju, to moje serce wciąż bije jak szalone na samą myśl o tym, co przeżyliśmy.
Mam na imię Natalia, mam 29 lat i trzy miesiące temu po raz pierwszy zostałam mamą. Na świat przyszedł nasz wyczekany, ukochany aniołek − mały Tymek. Razem z mężem, Pawłem, uznaliśmy, że początek lipca to idealny moment na nasz pierwszy wspólny wyjazd. Wybraliśmy Juratę na Półwyspie Helskim. Marzyły nam się spacery po molo, szum fal i budowanie pierwszych wspólnych wspomnień. Wszystko zapowiadało się cudownie, hotel był piękny, a pogoda dopisywała. Niestety, ta nasza upragniona sielanka w ułamku sekundy zamieniła się w najstraszniejszy horror, jakiego może doświadczyć jakikolwiek rodzic na tym świecie. To był trzeci dzień naszego pobytu. Tymek po całym dniu na plaży był potwornie zmęczony i zasnął w hotelowym łóżeczku turystycznym wyjątkowo wcześnie, bo już koło godziny dziewiętnastej. Paweł zaproponował, żebym została w pokoju i odpoczęła, a on skoczy na dół do hotelowego lobby, żeby odebrać od kuriera naszą paczkę ze specjalnym mlekiem modyfikowanym, które zamówiliśmy z dostawą do hotelu. Zgodziłam się, bo byłam wykończona. Po paru minutach poczułam, że muszę na chwilę pójść do łazienki, żeby przemyć twarz chłodną wodą. Drzwi do pokoju były zamknięte, w środku panował półmrok. Kiedy wyszłam z łazienki i podeszłam do łóżeczka, żeby poprawić małemu kocyk, zaniemówiłam. Łóżeczko było puste. Zaginione dziecko w hotelu − chwile potwornego strachu W ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy, a w gardle poczułam gigantyczną gulę, przez którą nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. Spojrzałam pod łóżko, za zasłony, otworzyłam szafę − mojego trzymiesięcznego, bezbronnego dziecka nigdzie nie było. Przecież taki maluch sam nie wstał i nie wyszedł z pokoju, ledwo co potrafił obrócić się na boczki. W mojej głowie momentalnie zaczęły kłębić się najstraszniejsze, czarne scenariusze. Pomyślałam o porwaniu, o kimś obcym, kto zakradł się do pokoju, kiedy ja byłam w łazience i puściłam wodę z kranu. Wybiegłam na korytarz w samych skarpetkach, krzycząc na całe gardło imię mojego synka, chociaż wiedziałam, że przecież mi nie odpowie. Nigdy w życiu nie czułam takiego strachu. Nogi miałam jak z waty, a serce tłukło mi się w klatce tak mocno, że myślałam, że zemdleję. Na korytarzu pojawiło się kilku zdezorientowanych gości i sprzątaczka, a z windy na dole wysiadł właśnie mój mąż. Gdy zobaczył mnie zapłakaną i krzyczącą wniebogłosy, momentalnie pobladł i rzucił się w moją stronę. Pierwsze wakacje z niemowlakiem nad morzem − niespodziewany zwrot akcji Paweł złapał mnie za ramiona, próbując wyciągnąć ze mnie jakąkolwiek logiczną informację, ale ja tylko szlochałam i pokazywałam palcem na otwarte drzwi naszego pokoju. W końcu wykrztusiłam, że Tymek zniknął, że ktoś go zabrał z łóżeczka. Mój mąż bez słowa wbiegł do środka, a za nim weszła starsza pani sprzątająca, która pracowała na naszym piętrze. Kobieta zobaczyła moją rozpacz, spojrzała na puste łóżeczko, a potem na mojego męża i nagle na jej twarzy pojawił się wyraz ogromnego zrozumienia. Podeszła do mnie, położyła mi ciepłą dłoń na ramieniu i powiedziała cichym, uspokajającym głosem, żebym natychmiast przestała płakać i poszła za nią. Okazało się, że zaledwie kilka minut wcześniej mój teść, który przyjechał do Juraty na ten sam weekend i mieszkał dwa piętra wyżej, postanowił zrobić nam niespodziankę. Przyszedł do naszego pokoju i usłyszał ciche kwilenie Tymka. Ponieważ drzwi nie były zatrzaśnięte do końca, bo zamek w drzwiach hotelowych lekko szwankował, wszedł na palcach do środka. Zobaczył, że mały się przebudził i cichutko płacze, a w pokoju nikogo nie ma, bo ja akurat byłam w łazience z włączonym kranem. Dziadek bez namysłu wziął wnuka na ręce, żeby go ukołysać, i wyszedł z nim na hotelowy taras widokowy, na którym bawiły się akurat inne dzieci. Bezpieczeństwo dziecka na urlopie − lekcja na całe życie Kiedy weszliśmy na ten taras i zobaczyłam mojego teścia trzymającego na rękach uśmiechniętego Tymka, który głużył radośnie do mew, po prostu osunęłam się na kolana na deski tarasowe. Wybuchłam tak głośnym szlochem ulgi, że wszyscy ludzie wokół obrócili się w naszą stronę. Teść od razu się przeraził, podszedł do mnie z małym i zaczął przepraszać, tłumacząc, że chciał dobrze, że nie pomyślał, że wywoła taką panikę. Nie miałam do niego żalu, bo wiem, jak bardzo kocha swojego jedynego wnuka. Ta sytuacja, choć skończyła się szczęśliwie i ostatecznie wszyscy się popłakaliśmy ze wzruszenia, dała mi potężną lekcję pokory i ostrożności. Bezpieczeństwo malucha na urlopie to temat, do którego od tamtego dnia podchodzę z podwójną powagą. Nigdy więcej nie zostawię otwartych drzwi, nawet na milimetr, i zapowiedziałam całej rodzinie, że nikt nie ma prawa brać małego bez wcześniejszego zgłoszenia. Nasze pierwsze rodzinne wakacje w Juracie zapamiętam do końca życia − jako moment, w którym przeżyłam najgorszy koszmar, ale też poczułam najpiękniejszą, najczystszą ulgę na świecie, tuląc mojego synka do serca. Pozdrawiam całą redakcję i wszystkie mamy, Natalia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Uważam, że to, co dzieje się w naszym kraju z opieką nad dziećmi w okresie letnim, to jest jakiś ponury żart. Mam na imię Kinga, jestem pracującą mamą dwójki dzieciaków. Mamy początek lipca, a ja już jestem na skraju załamania. Codziennie rano budzę się z żołądkiem zawiązanym w supeł, kombinując, z kim dzisiaj zostawić dzieci, żeby móc pójść do biura i zarobić na chleb. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, że tysiące nauczycieli siedzą teraz w domach albo grzeją się na plażach, mając wolne przez okrągłe dwa miesiące.
Ja w swojej pracy mam marne 26 dni urlopu na cały rok. Mąż ma dokładnie tyle samo. Jak my, pracujący rodzice, mamy załatać dziurę trwającą ponad sześćdziesiąt dni? Przecież to jest logistyczny i finansowy koszmar. Państwo ma nas głęboko gdzieś, a szkoły zatrzaskują drzwi na cztery spusty pod koniec czerwca i radź sobie sam, człowieku. Praca nauczycieli w wakacje − dlaczego szkoły są zamknięte w lipcu? Większość moich znajomych z pracy ma ten sam problem. Babcie albo mieszkają na drugim końcu Polski, albo jeszcze same pracują i nie mają siły użerać się z dwójką energicznych maluchów. Prywatne półkolonie na naszym osiedlu kosztują tyle, że musiałabym oddać całą swoją miesięczną pensję, żeby zapisać tam oboje dzieci na zaledwie dwa tygodnie. A co z resztą wakacji? Przecież to jest jakiś absurd. Szkoły to wielkie, nowoczesne budynki z boiskami, placami zabaw i salami pełnymi zabawek. Stoją puste i niszczeją, podczas gdy rodzice dostają na głowę. Dlaczego system nie pozwala na to, aby szkoły podstawowe normalnie funkcjonowały w lipcu i sierpniu jako świetlice? Nauczyciele przecież nie pracują w kopalni, nie stoją przy taśmie produkcyjnej po dwanaście godzin. Mają wolne weekendy, wolne wszystkie święta, ferie, przerwy świąteczne, a na deser dwa miesiące wakacji. Rozumiem, że praca z dzieciakami bywa wykończająca, ale bez przesady. Kto inny w Polsce ma tyle wolnego i dostaje za to normalną wypłatę? Ile zarabia nauczyciel − dodatkowe pieniądze za opiekę nad dziećmi Ciągle słyszę w mediach, jak to środowisko nauczycielskie narzeka na swoje pensje. Że zarobki są niskie, że inflacja, że nie starcza im do pierwszego. No dobrze, rozumiem to i współczuję, bo każdy chce żyć godnie. Ale dlaczego w takim razie nikt nie wpadnie na genialny w swojej prostocie pomysł, żeby dać im zarobić w wakacje? Gdyby ministerstwo albo samorządy zorganizowały w szkołach dyżury letnie, chętni rodzice mogliby dopłacać jakieś symboliczne grosze za opiekę. Taki nauczyciel za tydzień luźnego pilnowania dzieciaków na placu zabaw czy organizowania im kalamburów w klimatyzowanej klasie mógłby spokojnie dorobić 500 zł do pensji. Przecież dla nich to jest bardzo dużo pieniędzy, biorąc pod uwagę ich ciągłe narzekania na brak kasy. Dla wielu z nich taki zastrzyk gotówki przed wrześniem byłby ratunkiem dla domowego budżetu. Wszyscy byliby wygrani. Nauczyciele mieliby dodatkowy grosz, dzieci nie nudziłyby się przed komputerami, a rodzice mogliby spokojnie pracować, wiedząc, że ich skarby są bezpieczne i pod fachową opieką. Urlop nauczyciela a rzeczywistość pracujących rodziców Słyszałam już argumenty, że nauczyciele w wakacje muszą robić awanse zawodowe, pisać plany lekcji i że ich urlop to tak naprawdę nie są dwa miesiące, tylko ustawowe sześć tygodni. No proszę Was, nie bądźmy śmieszni. Widzę moje sąsiadki nauczycielki, które od pierwszego lipca nie schodzą z leżaków na tarasie. Żadne przygotowania do roku szkolnego nie trwają dwóch miesięcy. To jest po prostu archaiczny przywilej z czasów, kiedy matki nie pracowały zawodowo i siedziały w domach. Dzisiejsza rzeczywistość jest inna. Kobiety pracują tak samo ciężko jak mężczyźni. Uważam, że to rażąca niesprawiedliwość społeczna, że jedna grupa zawodowa ma tak gigantyczny komfort kosztem reszty społeczeństwa. Nauczyciele powinni mieć normalny, cztero- lub pięciotygodniowy urlop, jak każdy inny śmiertelnik w tym kraju. Resztę czasu powinni spędzać w placówkach, pomagając nam, rodzicom, którzy podatkami zrzucają się na ich pensje. Czy ja naprawdę wymagam tak wiele? Chcę po prostu normalnie pracować bez poczucia, że z powodu wakacji moje życie obraca się w ruinę. Pozdrawiam Was ciepło i liczę, że opublikujecie mój list, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
Miałam zaledwie osiem lat, gdy w jedno ciepłe, czerwcowe popołudnie moje dzieciństwo rozpadło się na kawałki. Pamiętam zapach pieczonego ciasta i nagły brak cukru. Mama, w swojej ulubionej kwiecistej sukience, rzuciła tylko: „Wyskoczę na chwilę do pani Janiny, zaraz wracam”. I nigdy więcej jej nie zobaczyłam. Przez dwadzieścia lat żyłam w poczuciu potwornego opuszczenia. Prawdę o tamtym dniu odkryłam dopiero teraz.
Jako mała dziewczynka nie rozumiałam wielu rzeczy. Widziałam tylko, że nasz dom był zimny. Mój ojciec był człowiekiem surowym, autorytarnym i wiecznie niezadowolonym. Mama przy nim gasiła się w oczach − rzadko się uśmiechała, mówiła cicho, jakby bała się własnego cienia. Ojciec kontrolował każdy jej krok, każdy wydatek i każdą rozmowę telefoniczną. Dom, w którym brakowało powietrza Gdy mama zniknęła po wyjściu po ten nieszczęsny cukier, w naszym domu rozpętało się piekło. Policja szukała jej przez miesiące, ale bezskutecznie. Ojciec szybko jednak zamknął temat. − Twoja matka to wyrodna kobieta, bezwstydna egoistka − powtarzał mi przez całe nastoletnie życie, skutecznie zatruwając moją pamięć o niej. − Zostawiła nas, bo wolała wolność niż rodzinne obowiązki. Nigdy więcej o nią nie pytaj. Wychowałam się w poczuciu żalu i bolesnego odrzucenia. Myślałam, że byłam dla niej nieważna. Dopiero po śmierci ojca, gdy przejęłam stary, rodzinny ogródek działkowy, los postanowił wyjawić mi prawdę. Skrytka w podwójnej ścianie Działka była ukochanym miejscem mojego ojca. Spędzał tam każdą wolną chwilę, a mała, drewniana altana była jego azylem, do którego nikt poza nim nie miał wstępu. W tym roku postanowiłam przeprowadzić jej generalny remont, bo dach groził zawaleniem. Gdy robotnicy zrywali spłowiałe, drewniane panele ze ściany tuż przy oknie, jeden z nich zawołał mnie zaniepokojony: − Pani Aniu, niech pani zobaczy. Tu między deskami jest jakaś skrytka. Coś tam leży. W szczelinie, owinięta w starą, foliową reklamówkę, wciśnięta była metalowa puszka po herbatnikach. Kiedy ją otworzyłam, zapachniało starym papierem i zasuszonymi kwiatami. W środku nie było dokumentów ani pieniędzy. Był tam gruby plik listów, przewiązany czerwoną wstążką, oraz stary pamiętnik mojej mamy. „Moja jedyna miłości, uciekniemy stąd” Usiadłam na trawie przed altaną i z drżeniem rąk zaczęłam czytać. To nie były listy do mnie. To były listy miłosne, pisane do mojej mamy przez tajemniczego mężczyznę o imieniu Janusz, a także brudnopisy odpowiedzi mojej mamy. Z każdym kolejnym zdaniem przed moimi oczami wyłaniał się dramat, o którym nie miałam pojęcia. Janusz był dawną, młodzieńczą miłością mojej mamy. Los ich rozdzielił, a mama uległa presji rodziny i wyszła za mojego ojca. Gdy po latach Janusz odnalazł ją przypadkiem, zobaczył kobietę nieszczęśliwą, zastraszoną i niszczoną psychicznie przez despotycznego męża. „Marysiu, nie mogę patrzeć na to, jak on cię traktuje. Ten człowiek niszczy twoją duszę. Wiem, jak bardzo boisz się odejść, wiem, jak on tobą manipuluje i grozi, że odbierze ci córeczkę, jeśli zażądasz rozwodu. Dlatego zrobimy to inaczej. Wszystko przygotowałem. Mam pracę i mieszkanie we Francji. Czerwcowe popołudnie, kiedy on będzie w pracy − to nasza szansa. Wyjdź pod byle pretekstem. Samochód będzie czekał przecznicę dalej. Jeśli zostaniesz, on cię wykończy. Musisz ratować siebie, a gdy tylko stanę na nogi, wyciągniemy stamtąd twoją Aneczkę. Prawo ci pomoże, gdy będziesz bezpieczna...” − pisał Janusz w maju 2006 roku. W pamiętniku mamy znalazłam jej ostatni wpis, napisany zaledwie godzinę przed zniknięciem: „Boże, wybacz mi. Wychodzę pod pretekstem pożyczenia cukru. Umieram ze strachu, ale jeśli nie ucieknę teraz, już nigdy nie będę miała odwagi. Robię to też dla Ani. Muszę najpierw wyrwać się z tego piekła, znaleźć bezpieczny dom, a potem wrócę po moją córeczkę. Mój mąż nigdy nie da mi rozwodu. Aneczko, mamusia wróci po Ciebie, przysięgam...”. Dlaczego nigdy nie wróciła? Płakałam nad tymi kartkami, czując, jak dwudziestoletni mur nienawiści do matki obraca się w proch. Zrozumiałam jej desperację. Ale wciąż dręczyło mnie jedno, najstraszniejsze pytanie: dlaczego po mnie nie wróciła? Dlaczego przez dwadzieścia lat nie dała znaku życia? Odpowiedź kryła się na samym dnie puszki. Był tam wycinek z francuskiej gazety z lipca 2006 roku − zaledwie dwa tygodnie po ucieczce mamy. Krótka notatka informowała o tragedii na autostradzie pod Paryżem. Rozpędzony tir uderzył w auto osobowe. Pasażerka − moja mama − przeżyła, ale kierowca, Janusz, nie miał tyle szczęścia. Obok gazety leżał oficjalny list z francuskiego szpitala zaadresowany do mojego ojca. Lekarze informowali, że kobieta wybudziła się, ale cierpi na głęboką, nieodwracalną amnezję. Nie pamięta, kim jest, nie pamięta swojej przeszłości ani własnego dziecka. Mój ojciec doskonale o tym wiedział. Zamiast pomóc żonie, sprowadzić ją do kraju czy pozwolić mi ją odwiedzić, postanowił ją ukarać samotnością. Schował list, schował wycinek, pozwolił jej zniknąć w obcym świecie, a mnie przez lata karmił kłamstwem o wyrodnej matce, która wybrała innego. Droga do prawdy Mój ojciec ukrył te listy na działce, bo to było jedyne miejsce, do którego nigdy nie zaglądałam. Myślał, że sekret umrze razem z nim. Przeliczył się. Dzisiaj jestem dorosłą kobietą i matką. Trzy dni temu skontaktowałam się z fundacją zajmującą się poszukiwaniem zaginionych i z francuskim urzędem medycznym. Moja mama żyje. Mieszka w małym ośrodku opiekuńczym w Bretanii. Nie wie, kim jestem. Dla niej będę obcą kobietą, która nagle pojawi się w jej pokoju. Ale jadę tam. Nie mam w sobie żalu za to, że wyszła po ten cukier i nie wróciła. Mam w sobie tylko ogromną miłość i potrzebę przytulenia tej schorowanej, starszej pani, która dwadzieścia lat temu, w kwiecistej sukience, próbowała po prostu zawalczyć o swoje życie. Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
,,Czas to miłość” Kiedy rodzicielstwo staje się projektem
Współczesny dom coraz częściej przypomina sprawnie zarządzane przedsiębiorstwo, w którym liczą się wskaźniki efektywności. Ceną za idealnie zoptymalizowany grafik jest utrata tego, co w relacji najważniejsze: autentycznej bliskości i przestrzeni na błąd.
W świecie zdominowanym przez kult produktywności granica między życiem zawodowym a prywatnym zaczyna się zacierać. Rodzice, podświadomie projektują lęki o stabilność jutra na swoje dzieci, pracując na co dzień w środowisku wysoce konkurencyjnym, gdzie z dnia na dzień może okazać się, że na ich stanowisko jest ktoś inny, o wyższych kompetencjach, z lepszym doświadczeniem i unikalnymi umiejętnościami. W efekcie domowy grafik zostaje zoptymalizowany pod kątem budowania idealnego CV dziecka. - Języki obce, korepetycje, zajęcia sportowe, taneczne czy nauki gry na instrumencie, wypełniają czas wolny najmłodszych. Zjawisko to wynika z systemowej presji - zauważa psycholog Aneta Jęczmińska. Kiedy wychowanie przybiera formę zarządzania operacyjnego, zatraca się więź. Uwolnienie się od presji projektu wymaga zmiany fundamentalnego założenia. Jeśli w świecie biznesu obowiązuje zasada „czas to pieniądz”, to w rodzinie warto kierować się zupełnie inną logiką: „czas to miłość”. Swobodny czas spędzony razem, nawet ten z pozoru nieproduktywny, ma kluczowe znaczenie dla rozwoju architektury emocjonalnej dziecka. Dyrektor operacyjny zamiast bezpiecznej bazy Głównym zadaniem managera w firmie jest zrobienie wyniku, liczą się zyski, w imię zasady „czas to pieniądz”. Rodzina nie jest korporacją. Nastawienie na wynik sprawia, że dziecko przestaje być traktowane jako osoba, a staje się „zadaniem do wykonania”. Ta zmiana ról niesie za sobą poważne konsekwencje psychologiczne. Jak zauważa Monika Jasielska, psycholog i psychoterapeuta integracyjny z Centrum Terapii Dialog, jako rodzice chcemy dla swoich dzieci jak najlepiej, dbając o ich bezpieczną przyszłość. - Czasami tak bardzo skupiamy się na celu, że zapominamy, jak sama droga do jego osiągnięcia wpływa na samopoczucie dziecka - tłumaczy ekspertka. Wprowadzenie do domu sztywnego harmonogramu sprawia, że z roli bezpiecznej bazy i przewodnika nieświadomie przechodzimy w rolę dyrektora operacyjnego i audytora, niczym w korporacji. Rola zawodowa zaczyna niebezpiecznie zacierać się z rodzicielską. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest ryzyko utraty bezwarunkowej akceptacji na rzecz miłości warunkowej, zależnej od osiągnięć. Podświadomy komunikat, jaki otrzymuje młody człowiek, brzmi: „Kocham cię, kiedy tak pięknie grasz na fortepianie lub masz świetne wyniki w szkole”. Dzieci, niezwykle wrażliwe, szybko kodują przekaz, że są wartościowe tylko wtedy, kiedy „dowożą wyniki”. Wówczas w miejsce bezpiecznej więzi pojawia się lęk przed rozczarowaniem dorosłego, co bezpośrednio niszczy poczucie własnej wartości. W tak rygorystycznym systemie, naturalny język emocjonalny dziecka zostaje zastąpiony przez procedury. Codzienne rozmowy zaczynają przypominać korporacyjne spotkania statusowe, zdominowane przez pytania o testy, oceny i spakowane plecaki. Tracimy z oczu wewnętrzny świat dziecka - jego emocje, lęki, marzenia i to, kim ono naprawdę jest, na rzecz tego, kim ma się stać według naszego planu. Zamiast pytać: „Jak się dziś czujesz?”, pytamy: „Co dzisiaj zrobiłeś?”. W ten sposób odbieramy dziecku prawo do błędów i naturalnego kryzysu, wprowadzając je w dorosłość z przekonaniem, że odpoczynek to grzech, a porażka oznacza koniec świata. Ukryte koszty w pogoni za ideałem Dążenie do perfekcji w roli rodzica generuje ogromne koszty po obu stronach relacji. Z perspektywy psychoterapeutycznej, próba realizacji nierealistycznego planu wywołuje chroniczny stres i permanentne poczucie winy, gdy codzienność odbiega od wykreowanego ideału. Ignorowanie własnych potrzeb, zmęczenia i granic w imię wyższej konieczności prowadzi do głębokiego wyczerpania emocjonalnego. Paradoks polega na tym, że wypalony rodzic, w akcie obrony organizmu, zaczyna dystansować się emocjonalnie od dziecka, tracąc jakąkolwiek radość z rodzicielstwa. Dla młodego człowieka idealny rodzic przestaje być żywym człowiekiem, a staje się niedoścignionym pomnikiem. Dziecko podświadomie czuje, że samo też musi być perfekcyjne, by zasłużyć na miłość, przez co uczy się ukrywać swoje słabości. Co więcej, nie widząc u dorosłego naturalnej frustracji czy zmęczenia, nie ma skąd czerpać wzorców radzenia sobie z trudnymi emocjami. Warto spojrzeć na tę dynamikę realistycznie: nie ma idealnych rodziców, tak jak nie ma idealnych dorosłych ani idealnych dzieci. Aneta Jęczmińska, psychoterapeutka integracyjna dzieci, młodzieży i dorosłych z Centrum dla Dzieci i Rodzin Dialog, podkreśla, że do wychowania szczęśliwego człowieka potrzebna jest „wystarczająco dobra mama i wystarczająco dobry tata”. - Za chorobliwym perfekcjonizmem często kryją się głębsze, osobiste motywacje dorosłych. Oczekiwania wobec siebie, by być idealnym rodzicem, często kryją lęk, brak zaufania do swoich działań oraz obniżone poczucie własnej wartości – wyjaśnia Aneta Jęczmińska. Rodzice obawiają się, że mogą w jakiś sposób skrzywdzić swoje dzieci, nie dając im tego, czego sami kiedyś nie otrzymali, albo że nie przygotują ich wystarczająco dobrze do życiowych wyzwań. Bywa, że zupełnie nieświadomie przenoszą na dzieci własne niezaspokojone potrzeby i lęki. Ceną za to są ciągłe napięcia, nadmierny stres, pośpiech oraz niemożność cieszenia się tym, co już mamy. W takim środowisku dziecko nie czuje, że jest wartościowe i godne miłości po prostu dlatego, że jest. Cyfrowy filtr i powrót do autentyczności Współczesne poczucie winy rodziców jest w dużej mierze stymulowane przez algorytmy platform społecznościowych. Internet karmi nas wyidealizowaną rzeczywistością, którą jako dorośli powinniśmy umieć skonfrontować z realnym życiem. Psychoterapeutka Monika Jasielska radzi, by stale przypominać sobie o mechanizmie „efektu akwarium” w social mediach: widzimy rybkę za szybą, ale nie widzimy filtrów, które czyszczą wodę, ani tego, co dzieje się poza kadrem. Nikt przecież nie publikuje momentów bezsilności, wielogodzinnych kryzysów rozwojowych czy przypalonego obiadu. Jeśli profile „idealnych rodziców” wywołują napięcie, najzdrowszą reakcją obronną jest rezygnacja z ich obserwowania. W momentach kryzysu zamiast wewnętrznego biczowania się warto wdrożyć podejście oparte na samowspółczuciu (self-compassion). Nazwanie swoich emocji i uznanie, że robimy dokładnie tyle, na ile pozwalają nam dzisiejsze zasoby, pozwala odzyskać równowagę. Zamiast szukać potwierdzenia własnej wartości na ekranie telefonu, lepiej przenieść wzrok na dziecko i zadać sobie jedno pytanie: „Czy ono w tej konkretnej minucie ma poczucie, że jestem przy nim obecna i bezpieczna?”. W budowaniu dojrzałego rodzicielstwa pomaga również rzetelna autorefleksja. Aneta Jęczmińska, która co dzień pracuje w gabinecie z rodzinami proponuje, by skierować pytania ku własnym doświadczeniom z dzieciństwa: „Czego najbardziej potrzebowałam od mamy i taty, kiedy byłam dzieckiem? Czego mi wtedy brakowało? Co sprawiało, że czułam się kochana, bezpieczna i szczęśliwa?”. Uświadomienie sobie, że w dużej mierze kochamy i wychowujemy nasze dzieci tak, jak sami byliśmy kochani i wychowywani, daje szansę na lepsze dostrzeżenie własnych zasobów oraz obszarów wymagających rozwoju. Dzieci nie potrzebują zoptymalizowanego managera z tabletem pełnym zajęć rozwojowych. Potrzebują rodzica, który potrafi odłożyć telefon, spojrzeć im w oczy i znieść fakt, że dzisiejszy pokój przypomina plac budowy. Prawdziwe, odporne psychicznie dzieciństwo karmi się autentycznością, a nie perfekcją. Najlepszą inwestycją w przyszłość młodego człowieka nie jest jego idealne CV, ale stabilna struktura emocjonalna, którą buduje się na prostym poczuciu, że jest się kochanym dokładnie takim, jakim się jest.
„Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
Przez lata trudno było mi zrozumieć moich teściów. Oboje mieli świetne emerytury, oszczędności i piękny dom, a mimo to nigdy nie zaproponowali, że kupią wnukom rower, dołożą się do kolonii czy choćby wręczą dzieciom pieniądze na urodziny. Kiedy znajomi opowiadali, jak ich rodzice wspierają młode rodziny, czułam ukłucie zazdrości. Dopiero przypadkowo odkryłam, gdzie naprawdę trafiają ich pieniądze. I wtedy zrobiło mi się zwyczajnie głupio.
Nie oczekiwałam, że teściowie będą utrzymywać nasze dzieci. Nigdy. Razem z mężem pracowaliśmy, radziliśmy sobie i nie prosiliśmy nikogo o pomoc. Bolało mnie jednak coś innego. Na każde urodziny wnuki dostawały książkę, czekoladę albo własnoręcznie upieczone ciasto. – Babciu, a zegarek? – zapytał kiedyś nasz Kuba, kiedy skończył osiem lat. Większość dzieci w jego klasie miała już wypasione smartwatche. Teściowa pogłaskała go po głowie. – Może kiedyś, kochanie. Tymczasem wiedziałam, że pieniędzy im nie brakuje. Mieli dwa samochody, co roku wyjeżdżali na kilka tygodni do uzdrowisk, a teść od lat inwestował na giełdzie. Czasem aż trudno było mi zrozumieć ich sposób myślenia. – Naprawdę nie mogliby raz na jakiś czas trochę bardziej rozpieszczać wnuków? – zapytałam kiedyś męża. Wzruszył ramionami. – To ich pieniądze. Wszystko zmienił zwykły niedzielny obiad Jak co tydzień spotkaliśmy się u teściów. Po obiedzie pomagałam teściowej sprzątać ze stołu. Otworzyłam szufladę, żeby schować serwetki, i przypadkiem zobaczyłam gruby segregator. Na okładce widniał napis: „Fundusz rodzinny”. Nie ukrywam – zaciekawiło mnie to. Kiedy teściowa wyszła do spiżarni, nieświadomie otworzyłam segregator. W środku były przelewy. Dziesiątki. A może setki. Na niemałe kwoty. Nazwy fundacji, hospicjów, domów dziecka, schronisk dla zwierząt. Zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam za sobą spokojny głos. – Widzę, że znalazłaś naszą małą tajemnicę. Odwróciłam się speszona. Byłam przekonana, że wydają pieniądze tylko na siebie – Przepraszam... Nie chciałam podglądać. Teściowa tylko się uśmiechnęła. – Nic się nie stało. Usiadłyśmy przy stole. – Wiesz... wiele osób myśli, że jesteśmy skąpi. Spuściłam wzrok. Przecież ja też tak myślałam. – Co miesiąc odkładamy część emerytur i oszczędności. Od lat wspieramy kilka miejsc. Nie lubimy o tym mówić. – Dlaczego? – Bo pomaganie przestaje być pomaganiem, kiedy robi się z niego przedstawienie. Przez chwilę milczałam. – A wnuki? Teściowa uśmiechnęła się ciepło. – Wnuki mają rodziców, którzy świetnie sobie radzą. My chcieliśmy pomagać tam, gdzie naprawdę często nie ma już nikogo. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Największe zaskoczenie czekało mnie chwilę później Do kuchni wszedł teść. – Haniu, pokaż jej jeszcze drugą teczkę. Spojrzałam pytająco. Teściowa wyjęła z szafki cienką kopertę. W środku znajdowały się umowy lokat i wyciągi z konta. – To oszczędności dla wnuków. – Jakie oszczędności? – Odkąd urodziło się każde z nich, co miesiąc odkładamy niewielką kwotę. Nie chcieliśmy kupować kolejnych zabawek, które po miesiącu trafią do piwnicy. Wolimy dać im coś, co naprawdę przyda się, kiedy będą dorośli. Patrzyłam na dokumenty w kompletnej ciszy. – Chcemy wręczyć im te pieniądze na studia, pierwsze mieszkanie albo wtedy, gdy będą zaczynać dorosłe życie – dodał teść. – Jeszcze o tym nie wiedzą. I dobrze. W drodze do domu długo milczałam Mąż spojrzał na mnie i od razu zauważył, że coś się zmieniło. – O czym rozmawiałyście? Westchnęłam. – Chyba przez kilka lat bardzo źle ich oceniałam. Opowiedziałam mu o segregatorach i rozmowie z jego rodzicami. – Wiedziałeś? Uśmiechnął się. – Wiedziałem tylko o oszczędnościach dla dzieci. O fundacjach nie miałem pojęcia. Od tamtej niedzieli inaczej patrzę na teściów. Nadal nie kupują wnukom drogich prezentów i raczej się to nie zmieni. Za to wiem, że ich dobroć po prostu nie jest na pokaz. A ja zrozumiałam coś bardzo ważnego. Nie zawsze można ocenić człowieka po tym, ile wydaje przy rodzinnych spotkaniach. Czasem największe serce bije zupełnie po cichu. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało” „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
Wybór odpowiednich kosmetyków, codzienne zakupy i walka z czasem w drogerii to rzeczywistość, którą doskonale zna każda współczesna mama. Często nie zdajemy sobie jednak sprawy, że codzienne, z pozoru niewinne sytuacje przy kasie są bacznie obserwowane przez personel sklepu.
Do naszej redakcji napisała pani Marlena, która od kilku lat pracuje w jednym z warszawskich Rossmannów i postanowiła szczerze opowiedzieć o zachowaniach, które każdego dnia mrożą jej krew w żyłach. Nowoczesny smartfon zamiast bliskości i rozmowy z małym dzieckiem W swoim niezwykle poruszającym liście pani Marlena opisuje zjawisko, które roboczo nazwała rodzicielstwem technologicznym. Z jej obserwacji wynika, że najgorszą grupą klientów są młodzi, wiecznie zajęci rodzice, dla których ekran telefonu stał się ważniejszy niż dzieci. Autorka listu pisze wprost, że kiedy widzi taką parę lub matkę wchodzącą do drogerii, od razu wie, że za chwilę będzie świadkiem smutnego teatru. Pani Marlena przytacza wstrząsającą scenę ze swojej zeszłotygodniowej zmiany, kiedy do kasy podeszła elegancka kobieta z około trzyletnią córeczką. „Dziewczynka trzymała w rączce mały żel do kąpieli z kolorowym stworkiem i bardzo chciała pokazać go mamie, pytając z zachwytem, czy ładnie pachnie. Matka nawet nie raczyła obrócić głowy w stronę dziecka, ponieważ była całkowicie pochłonięta pisaniem wiadomości na komunikatorze” − relacjonuje sprzedawczyni. Kiedy mała zaczęła delikatnie pociągać mamę za rękaw bluzki, szukając chociaż sekundy uwagi, kobieta z irytacją wskazała palcem na głośną bajkę, sycząc pod nosem, żeby w końcu dała jej święty spokój. Autorka listu podkreśla, że taki widok małego człowieka uciszanego telefonem wywołuje u niej autentyczne ciarki, a ignorowanie naturalnej ciekawości malucha to według niej potworny błąd wychowawczy. Jak cyfrowy smoczek niszczy relacje rodzinne nawet w sklepie Kolejny problem, na który zwraca uwagę pracownica Rossmanna, to całkowity zanik podstawowych umiejętności społecznych u dzieci, które są wychowywane przez smartfony. Pani Marlena pisze, że współcześni rodzice potrafią stać w kolejce przez dziesięć minut, nie zamieniając ze swoim dzieckiem ani jednego słowa, ponieważ oboje są wpatrzeni w ekrany. „Dzieciaki siedzą w wózkach jak bezwładne lalki, z otwartymi buziami, całkowicie odcięte od rzeczywistości, bodźcowane krzykliwymi obrazkami z YouTube” − ubolewa pani Marlena. Autorka listu wspomina sytuację, gdy próbowała zagadać do sześcioletniej dziewczynki, pytając ją, czy lubi malować rączki kolorowymi pisakami, które jej tata właśnie kładł na taśmę. Ojciec dziecka natychmiast fuknął na kasjerkę, twierdząc, że ma małej nie rozpraszać, bo jak ona wyłączy się z oglądania gry na telefonie, to zaraz zacznie marudzić i on nie będzie miał jak zapłacić w spokoju. Pani Marlena wyznaje w liście, że poczuła wtedy potworny żal i smutek. Rodzice na własne życzenie, dla własnej wygody i świętego spokoju, hodują małych samotników, którzy nie potrafią wejść w interakcję z drugim człowiekiem, bo cały ich świat zamyka się w szklanym wyświetlaczu. To nie jest nowoczesne wychowanie, to jest zwykłe porzucenie emocjonalne na rzecz technologii. Skutki nadużywania telefonów przez rodziców w miejscach publicznych List pani Marleny kończy się bardzo gorzką refleksją na temat tego, jak te wszystkie nowoczesne nawyki wpłyną na przyszłość najmłodszego pokolenia. Sprzedawczyni z drogerii apeluje do wszystkich mam i ojców, którzy odwiedzają sklepy, by chociaż na czas zakupów schowali telefony do kieszeni i zaczęli po prostu rozmawiać ze swoimi pociechami. Zakupy w drogerii mogą być przecież świetną okazją do nauki kolorów, nazw kształtów czy zasad kulturalnego mówienia „dzień dobry” i „dziękuję” paniom przy kasie. Nadużywanie smartfonów przez rodziców w miejscach publicznych sprawia, że dzieci czują się nieważne, niewidzialne i traktowane jak uciążliwy dodatek do dorosłego życia. Kiedy matka woli oglądać relacje obcych ludzi na Instagramie zamiast spojrzeć w oczy własnego, fascynującego się światem syna, to jest to największa porażka pedagogiczna naszych czasów. Autorka listu pisze na koniec, że ma nadzieję, iż jej słowa zmuszą chociaż jedną mamę do refleksji podczas stania w kolejce do kasy. Bo ekrany można w każdej chwili wyłączyć, ale straconego czasu na zbudowanie prawdziwej, bliskiej więzi z dzieckiem nie da się już kupić w żadnej, nawet najlepiej zaopatrzonej drogerii. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Adam wyskoczył tylko po pieluchy, a zniknął na 2 lata. Popłakałam się, gdy zobaczyłam go w parku z innym dzieckiem”
Miejski park tętnił życiem, ale dla mnie cały ten gwar był tylko tłem dla wielkiego smutku. Siedziałam na ławce, kurczowo trzymając za rączkę mojego dwuletniego synka. Igor miał zaledwie miesiąc, kiedy jego ojciec, Adam, wyszedł z mieszkania z jedną misją. Pieluchy się skończyły, a mały płakał. Adam pocałował mnie w czoło, rzucił ciche: „Zaraz wracam, kochanie” i zamknął za sobą drzwi. Nigdy do tego sklepu nie dotarł. Przez dwa koszmarne lata żyłam w zawieszeniu, nie wiedząc, co się stało.
I właśnie tam, w cieniu starych dębów, mój wzrok przykuła znajoma sylwetka. Serce podeszło mi do gardła. To był Adam. Żywy, zdrowy, ubrany w sportową kurtkę. Obok niego biegał mały, może dwuletni chłopczyk, którego Adam czule asekurował, podnosząc z trawy. − Adam? − szepnęłam, a głos całkowicie uwiązł mi w gardle. Dopadłam do niego w kilku krokach, zostawiając Igorka przy ławce. Moje ręce trzęsły się tak mocno, że ledwo byłam w stanie utrzymać pion. − Adam, na miłość boską, to ty?! − krzyknęłam, a łzy płynęły mi po policzkach ciurkiem. − Szukałam cię wszędzie! Gdzie ty byłeś przez dwa lata? I czyje to jest dziecko?! Sekret wreszcie wyszedł na jaw Mężczyzna gwałtownie obrócił głowę. Na mój widok zbladł tak potwornie, że aż musiał oprzeć się o parkowe drzewo. W jego oczach zamiast strachu czy wstydu zobaczyłam jednak gigantyczne, obezwładniające wzruszenie. − Karolina... − wykrztusił łamiącym sich głosem, a z jego oczu również popłynęły łzy. − Ja... ja nie wierzę, że cię widzę. − Nie wierzysz?! − wrzasnęłam, czując, jak narastający żal i poczucie zdrady odbierają mi zmysły. − Zniknąłeś bez słowa! Zostawiłeś mnie samą z noworodkiem! A teraz spacerujesz sobie w parku z innym dzieckiem? Kim ona jest? Kim jest ta kobieta, dla której nas porzuciłeś?! Adam nie odpowiedział od razu. Spojrzał na biegającego obok malucha, który uśmiechał się od ucha do ucha, trzymając w rączce plastikową grzechotkę − dokładnie tę samą, którą miał w łóżeczku tamtego feralnego wieczoru. − Karolina, posłuchaj mnie, błagam cię − szepnął Adam, łapiąc mnie za lodowate dłonie. − Ja was nie porzuciłem. Nigdy bym tego nie zrobił świadomie. Druga strona tragedii i bolesna prawda o utraconym czasie Osunęliśmy się oboje na pobliską ławkę. Adam płakał tak mocno, że aż brakowało mu tchu w piersiach, a jego ciałem wstrząsały dreszcze. Powoli, słowo po słowie, cała ta niesamowita historia zaczęła układać się w logiczną całość. Okazało się, że tamtego wieczoru, tuż po wyjściu z bloku, Adam został potrącony na przejściu dla pieszych przez pirata drogowego. Sprawca uciekł, a mój mąż jako NN trafił do szpitala w innym województwie. Kiedy w końcu się wybudził, okazało się, że cierpi na całkowitą amnezję wsteczną. Nie pamiętał, jak się nazywa, kim jest ani że ma w Warszawie żonę i maleńkiego synka. Zagubiony, zaczął budować swoje życie na nowo z pomocą wolontariuszki ze szpitala, która otoczyła go opieką. Między nimi narodziło się uczucie, a niedługo potem na świat przyszedł ich wspólny syn, który ma dziś prawie dwa lata. Adam żył w przekonaniu, że to jego jedyna rodzina. − Pamięć wróciła mi dopiero trzy dni temu, Karolina − szlochał Adam, tuląc moje dłonie do swojej twarzy. − Zobaczyłem w sklepie zabawkę, ten mały traktor, o którym kiedyś rozmawialiśmy. To był impuls, uderzenie. Wszystko we mnie pękło w jednej sekundzie. Przypomniałem sobie twój uśmiech, nasz dom, Igorka... Przyjechałem tu pierwszym pociągiem razem z małym, bo jego mama musiała zostać w pracy. Chodziłem wokół naszego starego bloku, bojąc się wejść na górę. Bałem się, że już kogoś masz, że mnie nienawidzisz... Trudny powrót i miłość, która musi znaleźć nową drogę Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, do ławki podbiegł mój mały Igor. Chłopiec patrzył na zapłakanego, obcego mężczyznę oraz na swojego rówieśnika biegającego obok. Adam spojrzał na niego i w tamtej sekundzie zalał się łzami po raz kolejny, widząc obok siebie dwóch swoich synów − z dwóch zupełnie różnych, odciętych od siebie światów. − Igorku... − szepnął, powoli klękając na piasku. − Synku, to ja. Twój tata. Mój mały chłopiec, który do tej pory znał ojca tylko z wyblakłych fotografii, podszedł bliżej i bez słowa przytulił się do jego szyi, a drugi synek Adama zaciekawiony podał mu swoją zabawkę. Porwałam ich wszystkich w ramiona, rycząc ze wzruszenia i gigantycznej, obezwładniającej ulgi. Wszystkie żale, pretensje i podejrzenia o świadomą zdradę, które nosiłam w sobie przez te dwa potworne lata, rozpłynęły się w powietrzu. Wiedziałam, że sytuacja jest niesamowicie trudna i skomplikowana. Adam miał teraz drugie dziecko, drugą kobietę, która kochała go i nie miała pojęcia o jego przeszłości. Czekały nas niezwykle trudne rozmowy, układanie życia na nowo i bolesne decyzje. Ale tamtego dnia w parku, patrząc na dwóch małych chłopców bawiących się wspólnie w piasku, poczułam po raz pierwszy od dwóch lat wewnętrzny spokój. Mój mąż żył, odzyskał pamięć, a nasza miłość, choć okaleczona przez los, dostała szansę, by znaleźć nową, dojrzałą drogę. Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie przez telefon, żebym po nie przyjechała. Z drugiej wiedziałam, że wychowawcy nie widzą powodów do niepokoju i że to najprawdopodobniej zwykła tęsknota, która mija u wielu dzieci po kilku dniach. „Powiedziałam, że damy radę” To była jedna z trudniejszych rozmów. Powiedziałam synowi, że wierzę, że da sobie radę. Poprosiłam, żeby wytrzymał jeszcze dwa dni. Obiecałam, że jeśli nadal będzie czuł się tak samo, będziemy szukać rozwiązania. Nie był zadowolony. Ja też nie. Przez całą noc miałam wyrzuty sumienia. Dzisiaj wiem jednak, że była to dobra decyzja. Następnego dnia zadzwonił już zupełnie innym głosem. Opowiadał o meczu piłki nożnej, nowym koledze z pokoju i planowanej wycieczce. Kiedy wrócił do domu, pierwsze pytanie, jakie zadał, brzmiało: „Mamo, mogę pojechać za rok znowu?”. Gdybyśmy wtedy od razu po niego pojechali, pewnie nigdy nie przekonałby się, że potrafi poradzić sobie z tęsknotą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pierwsze dni kolonii bywają trudne, szczególnie dla dzieci, które po raz pierwszy wyjeżdżają bez rodziców. Wychowawcy od lat podkreślają, że tęsknota sama w sobie nie jest niczym niezwykłym i często mija po jednym lub dwóch dniach, kiedy dziecko zaangażuje się w zajęcia i pozna grupę. Oczywiście każda sytuacja jest inna. Jeśli wychowawcy informują o problemach zdrowotnych, przemocy czy innych niepokojących zdarzeniach, reakcja rodzica powinna być natychmiastowa. Jeśli jednak dziecko po prostu tęskni, czasem największym wsparciem nie jest natychmiastowy przyjazd, lecz spokojna rozmowa i zaufanie do opiekunów. To trudne zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców. Czytaj także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon” „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące” „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
„Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadują u nas latem całe dnie. Wystarczyły 3 słowa SMS-em i matka szybciutko zabrała je do domu”
Moje działkowe zacisze bardzo szybko zamieniło się w darmowe, głośne i potwornie męczące przedszkole, a wszystko za sprawą lokatorów zza płotu. Dzieci sąsiadów bezczelnie przesiadywały u nas całe dnie, traktując nasz dom jak darmowy hotel. Przez kilka dni zaciskałam zęby, udając, że wszystko jest w porządku, ale wczoraj moja cierpliwość ostatecznie się wyczerpała. Wystarczyły trzy słowa wysłane SMS-em i ich wiecznie zajęta sobą matka szybciutko, wręcz w podskokach zabrała swoje pociechy do domu.
Wszystko zaczęło się pod koniec czerwca, kiedy pogoda zaczęła nas rozpieszczać, a mój mąż rozstawił na trawniku wielki basen ogrodowy z drabinką i trampolinę. Zaledwie godzinę później przez dziurę w żywopłocie przecisnęła się dwójka dzieciaków sąsiadki z naprzeciwka − ośmioletni Igor i sześcioletnia Oliwia. Początkowo pomyślałam, że to miło, iż Maja i Filip będą mieli towarzystwo do rzucania piłką. Poczęstowałam ich arbuzem, nalałam kompotu i pozwoliłam skakać. Szybko jednak okazało się, że ten niewinny jednorazowy gest został odebrany jako oficjalne zaproszenie na stałe. Konflikty sąsiedzkie w wakacje, czyli jak stałam się darmową nianią Od tamtego dnia Igor i Oliwia meldowali się u nas na wycieraczce równo o dziewiątej rano, jeszcze zanim zjedliśmy porządne śniadanie, a wychodzili dopiero po dwudziestej, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Konflikty sąsiedzkie na polskiej wsi to temat rzeka, ale bezczelność ich matki, Marzeny, przechodziła ludzkie pojęcie. Kobieta całymi dniami siedziała u siebie na tarasie, piła kawę albo jeździła do miasta na zakupy i manicure, mając pełną świadomość, że jej dzieci spędzają czas pod moją opieką. Nie zapytała nawet, czy nie trzeba kupić zgrzewki wody, mimo że jej dzieci wypijały litry moich soków i zjadały podwieczorki przygotowane dla moich własnych maluchów. Stałam się darmową nianią na pełen etat, i to bez słowa „dziękuję”. Moje dzieci były już zmęczone tym wiecznym hałasem, a ja nie mogłam nawet wyjść do toalety, bo przecież musiałam kontrolować czwórkę dzieciaków szalejących w głębokiej wodzie w basenie. Jak postawić granice wygodnickim sąsiadom? Wczoraj nastąpił moment krytyczny. Igor podczas szaleństw na trampolinie z impetem popchnął mojego małego Filipa, który spadł na trawę i zaniósł się głośnym płaczem. Gdy podbiegłam, żeby go przytulić, Igor nawet nie przeprosił − bezczelnie burknął pod nosem, że młody jest mięczakiem i psuje im zabawę, po czym poszedł do kuchni i bez pytania wyciągnął z lodówki ostatni serek waniliowy. Krew we mnie zawrzała. Spojrzałam na zegarek − była trzynasta. Marzena zapewne znowu relaksowała się na swoim leżaku za płotem, ciesząc się ciszą w swoim czystym domu. Uznałam, że dość tego dobrego i czas najwyższy postawić granice sąsiadom, zanim całkowicie wejdą mi na głowę i zniszczą resztę mojego urlopu. Nie miałam ochoty iść tam osobiście i robić karczemnej awantury na całą wieś, bo nie znoszę taniego, publicznego dramatu. Wyciągnęłam z kieszeni telefon, otworzyłam komunikator i napisałam do Marzeny krótkiego, niezwykle konkretnego SMS-a. Treść składała się z zaledwie trzech słów, ale zadziałała. Napisałam po prostu: „Zaczynamy płatne animacje”. Do wiadomości dołączyłam zdjęcie cennika z internetu, na którym godzina opieki nad dzieckiem wynosiła pięćdziesiąt złotych za osobę, dodając uśmiechniętą emotikonkę. Dzieci sąsiadów zniknęły z naszego podwórka Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Nie minęły nawet dwie minuty, a na naszej ścieżce ogrodowej pojawiła się czerwona z wściekłości i potwornie zawstydzona Marzena. Nie miała już na sobie okularów przeciwsłonecznych, a z jej twarzy zniknął ten wieczny, lekceważący uśmieszek. Wpadła na podwórko, chwyciła Igora i Oliwię za ręce i bez słowa wyjaśnienia, niemal w biegu, pociągnęła ich w stronę dziury w żywopłocie. Na koniec rzuciła tylko w moją stronę lodowate: „Bardzo śmieszne, Ala. Nie wiedziałam, że jesteś taka drobiazgowa”. Od tamtego momentu na naszym podwórku w końcu zapanowała upragniona, błoga cisza. Igor i Oliwia już nie pojawiają się na naszej działce, a Marzena udaje, że mnie nie widzi, kiedy przejeżdżam samochodem obok jej bramy. Darmowa opieka nad dziećmi skończyła się w ułamku sekundy, gdy w grę weszły realne pieniądze. Piszę ten list ku przestrodze dla wszystkich mam, które dają się wykorzystywać na urlopach, „bo to przecież tylko dzieci”. Dziewczyny, nie bójcie się stawiać granic i głośno mówić „nie”, bo Wasz święty spokój i komfort Waszych własnych dzieci są warte o wiele więcej niż sztuczne, fałszywe uśmieszki toksycznych sąsiadów zza płotu. Z poważaniem, Alicja z Mazur Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
„Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
Od rana wszystko było zaplanowane. Mąż miał zawieźć naszą pięcioletnią Hanię do swoich rodziców, bo ja pracowałam zdalnie, a on i tak jechał w tamtą stronę na spotkanie. Wieczorem usłyszałam klucz w zamku i od razu spojrzałam w stronę przedpokoju, spodziewając się tupotu małych stóp. Zamiast córki zobaczyłam tylko pusty fotelik samochodowy. A chwilę później usłyszałam coś, co sprawiło, że nogi się pode mną ugięły.
Do naszych rodzinnych wakacji zostało jeszcze kilkanaście dni. Ja od rana siedziałam przed komputerem, próbując zamknąć kilka projektów przed urlopem, a mój mąż, Paweł, miał tego dnia kilka spotkań poza biurem. Kiedy teściowa zaproponowała, że zajmie się Hanią, uznaliśmy, że to najlepsze rozwiązanie. – Przywieź ją rano – powiedziała przez telefon. – Usmażę jej naleśniki, pójdziemy na plac zabaw, a po południu zrobię z nią ciasteczka. Ty będziesz spokojnie pracować, a ona nawet nie zauważy, kiedy minie dzień. Hania uwielbiała dziadków. Już od śniadania biegała po mieszkaniu z małym plecakiem, do którego sama spakowała kredki, pluszowego króliczka i książeczkę z naklejkami. – Babcia pozwoli mi zjeść lody przed obiadem? – zapytała z nadzieją. – Nie licz na to – zaśmiał się Paweł. – Ale dziadek zawsze mówi, że babcia nie widzi wszystkiego – odparła z rozbrajającą powagą. Jeszcze długo się z tego śmialiśmy. Gdy wychodzili z domu, pocałowałam Hanię w czoło i powiedziałam, żeby była grzeczna. – Będę! Wieczorem wszystko ci opowiem! – odkrzyknęła już z klatki schodowej. Nie przypuszczałam, że tego wieczoru usłyszę zupełnie inną historię. Od południa coś zaczęło mi nie pasować Przez pierwsze godziny pracowałam bez przerwy. Telefon milczał, skrzynka mailowa pękała w szwach, a ja cieszyłam się, że Hania ma lepszy dzień niż kolejnych osiem godzin spędzonych obok mamy rozmawiającej na służbowych wideokonferencjach. Po trzynastej dostałam od teściowej zdjęcie. Hania siedziała na tarasie z miską truskawek i uśmiechała się od ucha do ucha. „Nasza księżniczka jest przeszczęśliwa” – napisała. Odpisałam tylko serduszko. Po siedemnastej zadzwoniłam do Pawła. – O której będziecie? – zapytałam. – Już wyjechałem od rodziców – odpowiedział. – Super. Hania pewnie padnie po całym dniu. Zapadła krótka cisza. – No... pogadamy, jak wrócę. To jedno zdanie nie dawało mi spokoju. Znałam go na tyle dobrze, że wiedziałam, kiedy coś ukrywa. Przez następną godzinę próbowałam wmówić sobie, że przesadzam. Może Hania zasnęła w samochodzie. Może chce zrobić mi niespodziankę. Może po prostu jest zmęczony. Kiedy usłyszałam trzask zamykanych drzwi auta pod blokiem, odruchowo podeszłam do okna. Paweł wysiadł sam. W przedpokoju stał tylko pusty fotelik Otworzyłam drzwi jeszcze zanim zdążył zadzwonić. – Gdzie jest Hania? – zapytałam od razu. Paweł wniósł do mieszkania fotelik samochodowy i odstawił go pod ścianę. Pusty. Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy supeł. – Paweł... gdzie jest nasze dziecko? Westchnął ciężko. – Uspokój się. Nic złego się nie stało. – Nie mów mi, żebym się uspokoiła! – podniosłam głos. – Rano zawiozłeś córkę do swoich rodziców, a wracasz bez niej. Gdzie ona jest? Przez chwilę patrzył na podłogę. – Nie u rodziców. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe. – To gdzie?! – U mojej cioci w Kazimierzu. Przez moment byłam przekonana, że źle usłyszałam. – W... Kazimierzu? Przecież to prawie dwie godziny stąd! – Wiem. – I kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?! Paweł przetarł twarz dłonią. – W drodze do domu. – Po fakcie?! Teściowa uznała, że „to świetna okazja” Okazało się, że po południu do teściów przyjechała siostra mojego teścia z mężem. Od kilku dni spędzali urlop w swoim domu pod Kazimierzem i przyjechali tylko na chwilę odebrać jakieś dokumenty. – Hania od razu złapała kontakt z ich wnuczką – tłumaczył Paweł. – Dziewczynki praktycznie się od siebie nie odklejały. – I co z tego? – Mama powiedziała, że skoro ciocia wraca jeszcze dziś, to Hania mogłaby pojechać z nimi na dwa dni. Mają ogród, basen, trampolinę, konie w sąsiedztwie... Stwierdziła, że to będą dla niej małe wakacje. Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. – A ty się na to zgodziłeś? – Hania bardzo chciała. – Paweł, ona ma pięć lat. Gdyby ktoś zapytał ją, czy chce codziennie jeść lody i oglądać bajki do północy, też by chciała! Mąż spuścił wzrok. – Wiem... – Nie, chyba jednak nie wiesz. Zadzwoniłam do teściowej i pierwszy raz od dawna naprawdę się pokłóciłyśmy Wybrałam numer, zanim zdążyłam ochłonąć. – Słucham, kochanie? – odezwała się pogodnym głosem. – Dlaczego moja córka pojechała z obcymi dla niej ludźmi bez mojej zgody? – Obcymi? Przecież to rodzina! – Rodzina, której Hania widziała może trzy razy w życiu! Po drugiej stronie zapadła cisza. – Ona sama chciała jechać – odpowiedziała w końcu teściowa. – Pomyślałam, że zrobimy wam prezent. Odpoczniecie dwa dni. – Prezentem byłoby zapytać mnie o zgodę. – Nie sądziłam, że będziesz robiła z tego taki problem. – Problem? Wracam do domu, widzę pusty fotelik i dowiaduję się, że moje dziecko jest sto pięćdziesiąt kilometrów od domu. Naprawdę nie rozumiesz, dlaczego jestem przerażona? Tym razem teściowa nie odpowiedziała od razu. – Chyba... rzeczywiście źle to rozegraliśmy – powiedziała znacznie ciszej. Następnego dnia pojechaliśmy po Hanię Nie spałam prawie całą noc, choć wiedziałam już, że córka jest bezpieczna. Rozmawiałam z nią przez telefon, opowiadała zachwycona o trampolinie, kocie, który chodził za nią krok w krok, i o tym, że jutro mają piec drożdżówki. – Mamusiu, jest super! – mówiła z takim entuzjazmem, że aż ścisnęło mnie w gardle. Następnego ranka wsiedliśmy z Pawłem do samochodu i pojechaliśmy po nią. Przywitała nas rozpromieniona, z wiankiem z polnych kwiatów na głowie i kolanami ubrudzonymi od zabawy. – Już wracamy? – zapytała z wyraźnym rozczarowaniem. Uklęknęłam przy niej i mocno ją przytuliłam. – Tak, kochanie. Bo mama musi wiedzieć, gdzie jesteś. W drodze powrotnej Paweł przeprosił mnie chyba z dziesięć razy. Przyznał, że dał się ponieść emocjom i namowom swojej mamy. Uznał, że skoro Hania jest szczęśliwa, to nie ma znaczenia, czy pojedzie na jedną noc dalej. – Teraz już wiem, że znaczenie ma coś zupełnie innego – powiedział cicho. Od tamtej sytuacji obowiązuje u nas jedna zasada. Nie ma spontanicznych nocowanek, wyjazdów ani „niespodzianek”, nawet jeśli organizuje je najbliższa rodzina. Bo dziecko może być najszczęśliwsze na świecie, ale rodzic ma prawo wiedzieć, gdzie śpi jego córka i kto się nią opiekuje. A pusty fotelik pod ścianą to widok, którego nie życzę żadnej mamie. Czytaj też: „Teściowie zabrali Ignasia nad jezioro, bo w mieście nie dało się oddychać. Gdy wieczorem podjechali pod dom z pustym fotelikiem, skamieniałam” „Zapomniałam o dziecku w aucie i poszłam na zakupy. Już nigdy nie odważę się spojrzeć w oczy mężowi” „Teściowa ciągle prowadzała Olę do kościoła. Nigdy nie wybaczę jej tego, co się stało z moją córeczką”
„Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało”
Za każdym razem mówiła to samo. „To tylko na chwilę, oddam wam, jak tylko stanę na nogi”. Wierzyliśmy jej, choć z miesiąca na miesiąc było nam coraz trudniej. Kiedy pewnego wieczoru zobaczyłam w internecie zdjęcia teściowej uśmiechniętej na tarasie eleganckiego uzdrowiska, poczułam, jak ogarnia mnie złość. Byłam przekonana, że przez cały ten czas zwyczajnie nas wykorzystywała.
Moja teściowa, Danuta, od zawsze była bardzo samodzielna. Odkąd kilka lat wcześniej przeszła na emeryturę, radziła sobie sama, nie narzekała i nigdy nie oczekiwała od nas pomocy. Właśnie dlatego tak mnie zaskoczyło, kiedy któregoś dnia zadzwoniła do Pawła. – Synku, moglibyście pożyczyć mi dwa tysiące? – zapytała niepewnie. – Muszę zapłacić kilka rachunków, a emerytura przyjdzie dopiero za tydzień. Paweł nawet się nie zastanawiał. – Jasne, mamo. Nie miałam nic przeciwko. Każdemu może zdarzyć się gorszy miesiąc. Potem jednak przyszła kolejna prośba. Tym razem o półtora tysiąca. Później o osiemset złotych. Następnie o trzy tysiące. – To ostatni raz – zapewniała. – Naprawdę mi głupio. Oddawała część pieniędzy, ale niemal od razu znowu prosiła o kolejną pożyczkę. Zaczynało mnie to męczyć. Pewnego wieczoru usiedliśmy z Pawłem przy kuchennym stole. – Nie uważasz, że to już trochę dziwne? – zapytałam. – Przecież twoja mama zawsze świetnie gospodarowała pieniędzmi. Mąż wzruszył ramionami. – Może wszystko podrożało. Sama widzisz, jakie są rachunki. – Ale skoro nie ma pieniędzy, to powinna nam powiedzieć dlaczego. – Może się wstydzi. Przyjęłam to wyjaśnienie, choć nie dawało mi spokoju. Jedno zdjęcie wystarczyło, żebym pomyślała o najgorszym Kilka tygodni później siedziałam wieczorem z telefonem w ręku. Bezmyślnie przeglądałam media społecznościowe, aż nagle zatrzymałam się na zdjęciu znajomej teściowej. Na fotografii stały obok siebie dwie uśmiechnięte kobiety w białych szlafrokach. W tle widać było elegancki hotelowy ogród, leżaki i fontannę. Przez chwilę nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Danuta wyglądała na wypoczętą i szczęśliwą. W opisie zdjęcia przeczytałam: „Najlepszy turnus w uzdrowisku! Szkoda wracać do domu”. Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Paweł! – zawołałam. Przyszedł z salonu. – Co się stało? Odwróciłam ekran telefonu w jego stronę. – Twoja mama nie ma pieniędzy na rachunki, ale ma na pobyt w uzdrowisku? Patrzył chwilę na zdjęcie. – Może... pojechała z kimś? – Za nasze pieniądze? Nie odpowiedział. Pierwszy raz naprawdę zrobiło mi się przykro. Przez kilka miesięcy odmawialiśmy sobie różnych rzeczy. Przesunęliśmy zakup nowej zmywarki, zrezygnowaliśmy z weekendowego wyjazdu z dziećmi, bo ciągle dokładaliśmy do kolejnych pożyczek dla teściowej. A ona siedziała w uzdrowisku. Nie mogłam przestać o tym myśleć. Nie wytrzymałam i pojechałam do niej Kilka dni później Danuta wróciła do domu. Nie uprzedzałam jej o wizycie. Zapukałam po południu. – O, Aniu! – ucieszyła się. – Wejdź, właśnie zrobiłam kompot. Nie miałam ochoty na kompot. – Muszę cię o coś zapytać. Od razu zauważyłam, że jej uśmiech zgasł. – O co chodzi? Wyjęłam telefon. – Widziałam zdjęcia z uzdrowiska. Przez chwilę patrzyła na ekran. – Aha... – Mogę wiedzieć, dlaczego przez kilka miesięcy pożyczasz od nas pieniądze, skoro stać cię na takie wyjazdy? W mieszkaniu zapadła cisza. Danuta usiadła ciężko na krześle. – Wiedziałam, że prędzej czy później ktoś to zobaczy. – Więc? Spojrzała na mnie zmęczonym wzrokiem. – Niczego przed wami nie ukrywałam z wyrachowania. – To dlaczego nic nie powiedziałaś? Westchnęła. – Bo chciałam zrobić Pawłowi niespodziankę. Nie rozumiałam ani słowa. Pokazała mi mieszkanie, którego wcześniej nigdy nie widziałam – Chodź. Zaprowadziła mnie do drugiego pokoju. Stanęłam jak wryta. Całe mieszkanie wyglądało jak plac budowy. Zerwane panele, skute ściany, nowe instalacje elektryczne wystające spod tynku, kartony z płytkami i worki z zaprawą. – Co tu się stało? – zapytałam cicho. – Remont. – Ale przecież... – Zaczął się od wymiany jednej rury – uśmiechnęła się smutno. – Potem okazało się, że instalacja pamięta jeszcze lata osiemdziesiąte. Hydraulik powiedział, że jeśli teraz tego nie zrobię, za chwilę zaleję pół bloku. Później wyszły kolejne problemy. Ściany. Elektryka. Podłogi. Usiadłyśmy przy stole. – Wszystkie moje oszczędności zniknęły w kilka tygodni. A ja nie chciałam brać kredytu. – Ale uzdrowisko... Na jej twarzy pojawił się pierwszy od dawna uśmiech. – Wygrałam pobyt. – Co? – Dom kultury organizował konkurs dla seniorów. Trzeba było napisać wspomnienie z dzieciństwa. Nawet nie pamiętałam, że wysłałam tę pracę. Kilka miesięcy później zadzwonili, że zdobyłam pierwsze miejsce. Turnus był nagrodą. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem. – Naprawdę? Danuta podeszła do komody i wyjęła teczkę. Było tam zaproszenie na turnus, regulamin konkursu i dyplom. Wszystko się zgadzało. – Mogłam nie jechać – powiedziała cicho. – Ale pierwszy raz od wielu miesięcy mogłam przespać całą noc, nie myśląc o tym, ile jeszcze kosztuje remont. Poczułam ogromny wstyd. Najbardziej zaskoczyło mnie to, co powiedziała na końcu Myślałam, że to już koniec tej historii. Danuta wyjęła jednak jeszcze jeden dokument. – Właściwie chciałam wam to pokazać dopiero po zakończeniu remontu. Położyła przede mną akt notarialny. – To projekt umowy darowizny. Spojrzałam na nią zdziwiona. – Chciałam przepisać mieszkanie na Pawła. Ale nie mogłam tego zrobić, dopóki wszystko nie będzie doprowadzone do porządku. Nie chciałam zostawiać wam lokalu z odpadającym tynkiem, starą instalacją i przeciekającymi rurami. Zrobiło mi się gorąco. Przez ostatnie tygodnie byłam przekonana, że teściowa żyje naszym kosztem. Tymczasem ona wydawała każdą pożyczoną złotówkę na mieszkanie, które zamierzała przekazać swojemu synowi. – Dlaczego nic nam nie powiedziałaś? – zapytałam. Uśmiechnęła się delikatnie. – Bo wiedziałam, że Paweł od razu zabroniłby mi robić remont na taką skalę. Powiedziałby, żebym zostawiła stare ściany i wydała pieniądze na siebie. A ja chciałam, żeby kiedyś miał spokojny dom. Taki, o który nie będzie musiał się martwić. Wróciłam tego dnia do domu z ciężkim sercem. Nie dlatego, że straciliśmy pieniądze. Dlatego, że tak łatwo uwierzyłam w najgorszy scenariusz. Od tamtej rozmowy już nigdy nie oceniam rodzinnych historii po jednym zdjęciu z internetu. Za uśmiechem na fotografii często kryje się coś zupełnie innego, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić. Czytaj także: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego” „Nie wyrabiam już przy dzieciach, a mąż nalega na trzecie. Tłumaczy, że kiedyś kobiety rodziły co rok, więc ja też dam radę” „Znalazłam w telefonie męża serię zdjęć z ciemnowłosą Hiszpanką. Gdy poprosił, bym przyjęła ją do domu, nie wytrzymałam”