13-latka zażądała zwrotu 800 plus, bo „jej się należy”. Matka: „Z nerwów aż zaniemówiłam”
Gdy moja nastoletnia córka stanęła w progu salonu i oświadczyła, że mam jej natychmiast przelać na konto całe zaległe i bieżące świadczenie wychowawcze, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Jednak na widok jej zaciętej miny i pretensji w głosie, aż zabrakło mi słów. Zdałam sobie sprawę, jak potwornie roszczeniowe stało się młode pokolenie.
Droga Redakcjo. Moja córka, Oliwia, skończyła niedawno 13 lat. Do tej pory uważałam ją za rozsądną dziewczynę, ale wczoraj przeżyłam w domu prawdziwy horror. Oliwia weszła do pokoju, założyła ręce na piersi i bez żadnego wstępu wypaliła: „Mamo, przelej mi na moje konto 800 plus z tego miesiąca i wyrównaj za poprzednie pół roku, bo to są moje pieniądze i mi się należą”. Stałam tam z żelazkiem w ręku i dosłownie zabrakło mi tchu. Kiedy zapytałam ją, skąd w ogóle wziął się ten absurdalny pomysł, usłyszałam, że na TikToku jest teraz taki trend i wszystkie jej koleżanki z klasy żądają tego od rodziców, bo państwo daje to na dzieci, a nie na zachcianki starych. Świadczenie wychowawcze to nie jest prywatne kieszonkowe nastolatki Próbowałam zachować spokój, choć serce tłukło mi się w piersi jak szalone. Usadziłam ją na kanapie i zaczęłam tłumaczyć, jak wygląda dorosłe życie. Zapytałam ją, czy ma pojęcie, ile kosztuje jej utrzymanie. Wyciągnęłam kartkę i zaczęłam pisać: buty na wiosnę − 300 zł, nowa kurtka − 250 zł, bilet miesięczny − 60 zł, do tego lekcje angielskiego, na które sama chciała chodzić, i kieszonkowe, które dostaje co tydzień. Te 800 złotych z programu rządowego dawno już rozpłynęło się w morzu codziennych wydatków, rachunków za prąd i zakupów spożywczych. Ja już i tak wszystko wydałam na potrzeby córki, nic z tego nie zostało na koncie, a na bieżąco też wydaję fortunę, żeby miała wszystko, co najlepsze. Oliwia jednak patrzyła na mnie z całkowitą obojętnością. Dla niej fakt, że ma co jeść, że dom jest ogrzany, a w lodówce zawsze czeka jej ulubiony serek, to rzecz oczywista, która spada z nieba. Ona chce mieć żywą gotówkę na nowe ubrania z sieciówek, markowe kosmetyki i wyjścia ze znajomymi do drogich kawiarni. Stwierdziła, że skoro te pieniądze są przyznawane na nią, to ja nie mam prawa nimi rozporządzać. Roszczeniowe pokolenie z TikToka, czyli internetowa szkoła chciwości Najbardziej przeraża mnie to, jaki wpływ mają na nasze dzieci media społecznościowe. Oliwia zaczęła mi cytować jakichś nastoletnich ekspertów z internetu, którzy wmawiają trzynastolatkom, że rodzice ich okradają, jeśli nie oddają im gotówki z programów socjalnych. Gdzie podział się zwykły szacunek do pracy rodzica? Pracuję na etacie, mąż łapie nadgodziny, robimy wszystko, żeby dzieciom niczego nie brakowało, a w zamian dostajemy oskarżenia o przywłaszczenie funduszy. Moja córka rzuciła mi w twarz, że jestem nienowoczesna i że ograniczam jej wolność finansową. Finansową wolność w wieku trzynastu lat! Przecież to jest jakiś obłęd. Te 800 plus miało być odciążeniem dla domowych budżetów, pomocą w edukacji i rozwoju, a stało się kością niezgody i powodem domowych awantur. Oliwia zamknęła się w pokoju i od wczoraj rzuca we mnie jadowitymi spojrzeniami, twierdząc, że niszczę jej życie towarzyskie, bo koleżanki mają swoją kasę od państwa, a ona nie. Gdzie kończą się prawa dziecka, a zaczyna czysty egoizm? Zastanawiam się, czy tylko ja mam w domu taki problem. Rozmawiałam z jedną z mam z klasy Oliwii i ona przyznała, że u niej było dokładnie to samo. Ustąpiła dla świętego spokoju i teraz jej córka wydaje 800 zł miesięcznie na głupoty, a matka i tak musi kupować jej jedzenie i opłacać szkołę. Ja się na to nie zgodzę. Nie pozwolę, by moje dziecko rządziło domowym budżetem i dyktowało mi warunki na podstawie filmików z sieci. Czuję jednak ogromny żal i smutek. Zamiast wdzięczności za to, że dbamy o jej przyszłość, dostałam bezwzględne, materialistyczne żądanie. Chciałabym zapytać inne matki: jak reagować w takich sytuacjach? Czy Wasze nastolatki też domagają się oddania tych pieniędzy? Jak wytłumaczyć dziecku wartość pieniądza, skoro świat wmawia mu, że wszystko mu się należy bez żadnego wysiłku? Czuję się bezradna i potwornie zmęczona tą walką z wirtualnym światem, który niszczy moje relacje z rodzoną córką. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Szkoły zamknięte na czas E8. „Siedzę w domu z dziećmi na głowie, bo nauczycielom nie chce się dyżurować”
Trzy dni egzaminów ósmoklasisty to logistyczny horror dla rodziców młodszych dzieci, o których system całkowicie zapomniał. Zamiast obiecanej współpracy i wsparcia ze strony placówki, zostałam uwięziona w domu między służbowymi mailami a krzykiem znudzonych maluchów, bo szkoła po prostu zamknęła przed nami drzwi.
Dzień dobry. Piszę ten list z laptopem na kolanach, podczas gdy w pokoju obok moje młodsze dzieci właśnie kłócą się o to, czyja kolej na tablecie, a ja za dziesięć minut mam ważne spotkanie online z szefem. Jest maj, na zewnątrz piękna pogoda, a w szkołach podstawowych trwają egzaminy ósmoklasistów. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że dla całej reszty uczniów oznacza to trzy dni przymusowych wakacji, podczas których rodzice mają chyba wyczarować opiekę. Siedzę w domu z dziećmi na głowie, na skraju załamania nerwowego, bo dyrekcja i grono pedagogiczne uznali, że najłatwiej jest po prostu wysłać młodsze klasy do domów. Przecież to jest jakiś absurd! Egzaminy ósmoklasisty, czyli urlop dla nauczycieli kosztem rodziców Kiedy dostałam informację w dzienniku elektronicznym, że od poniedziałku do środy szkoła jest zamknięta dla klas 1-7 z powodu egzaminów, aż mnie zatkało. Nikt nawet nie zająknął się o zorganizowaniu jakichkolwiek dyżurów opiekuńczych czy zajęć świetlicowych dla dzieci, których rodzice muszą pracować! Komunikat był krótki i bezlitosny: „Dni wolne od zajęć dydaktycznych”. Rozumiem, że ósmoklasiści potrzebują ciszy i skupienia, żeby napisać polski, matematykę i język obcy. Ale czy do przypilnowania kilkunastu sal egzaminacyjnych potrzeba absolutnie całego personelu szkoły, łącznie z paniami ze świetlicy i biblioteki? Odnoszę wrażenie, że nauczycielom po prostu nie chce się dyżurować i znaleźli sobie doskonałą wymówkę na przedłużony weekend. Przecież w każdej szkole podstawowej pracuje kilkudziesięciu pedagogów. Naprawdę nie dało się stworzyć grafiku, w którym jedna część pilnuje egzaminów, a druga organizuje zajęcia opiekuńcze w oddzielnym skrzydle budynku albo zabiera młodsze dzieci na wycieczkę do parku? Zamiast tego wybrano rozwiązanie najwygodniejsze dla placówki, przerzucając cały problem na barki pracujących matek i ojców. Praca zdalna z dziećmi na głowie − rzeczywistość, która wykańcza Współczesny świat uważa, że praca zdalna to luksus i rozwiązanie na każdy problem. „Przecież siedzisz w domu, to dopilnujesz dzieci” − słyszę od znajomych, którzy nie mają pojęcia, czym jest home office z drugo- i trzecioklasistą. Moja praca wymaga skupienia, pisania raportów i ciągłego kontaktu z klientami. Jak mam to robić, kiedy co pięć minut słyszę: „Mamo, pić!”, „Mamo, on mnie uderzył!”, „Mamo, nudzi mi się!”. Moja cierpliwość dawno się skończyła, a poziom stresu przekracza wszelkie normy. Nie mam już siły ani do pracy, ani do własnych dzieci. Czuję wyrzuty sumienia, bo zamiast poświęcić im czas, po prostu sadzam je przed telewizorem, żeby mieć święty spokój na dokończenie pilnego projektu. Szkoła powinna mi w tym pomagać, a nie rzucać kłody pod nogi. Dlaczego państwowa instytucja, na którą płacę podatki, bezkarnie zamyka swoje podwoje i mówi mi: „Radź sobie sama”? Przecież my, rodzice, nie mamy nieograniczonego urlopu wypoczynkowego, by brać go za każdym razem, gdy szkoła organizuje jakiś sprawdzian czy egzamin. Gdzie podziały się dyżury świetlicowe i misja szkoły? Naprawdę boli mnie ten absolutny brak empatii ze strony systemu oświaty. Kiedy my spóźnimy się z odebraniem dziecka ze świetlicy o pięć minut, od razu są telefony i upomnienia. Ale kiedy szkoła postanawia odprawić z kwitkiem setki uczniów na trzy dni, wszystko jest w majestacie prawa. Gdzie podziała się ta mityczna opiekuńcza funkcja szkoły? Przecież świetlica jest integralną częścią placówki i powinna działać zawsze wtedy, gdy rodzice pracują. Uważam, że to podejście należy natychmiast zmienić. Nauczyciele domagają się szacunku dla swojego zawodu i wyższych pensji, ale kiedy przychodzi do wykazania się odrobiną elastyczności i zorganizowania dyżurów, nagle zasłaniają się procedurami CKE. To nie ósmoklasiści są problemem − problemem jest biurokracja i zwykłe wygodnictwo. Mam nadzieję, że mój list wywoła dyskusję, bo wiem, że w tym tygodniu tysiące matek w całej Polsce przeżywają dokładnie taki sam koszmar jak ja. Czas, aby szkoły zaczęły dostrzegać potrzeby całych rodzin, a nie tylko organizować sobie wygodne przerwy od pracy kosztem naszego zdrowia i etatów. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Syn zarabia w Warszawie kokosy, a mój dom traktuje jak supermarket. Dzwoni i pyta, czy dam mu masło, jajka, dżem”
„Mamo, a masz może...?” – słyszę w słuchawce co drugi dzień. Za każdym razem czuję ukłucie. Bo mój syn nie jest biednym studentem. Ma świetną pracę w Warszawie i zarabia więcej, niż ja z mężem mieliśmy kiedykolwiek razem. A mimo to nasz dom traktuje jak darmowy supermarket.
Mam dwójkę dzieci. Córka ma 35 lat, rodzinę, dzieci, swoje życie. Uwielbiam być babcią. Rozpieszczam wnuki, piekę im ciasta, kupuję czekoladki, zabieram na spacery. To daje mi ogromną radość. Syn jest młodszy o dziesięć lat. Szczerze? Nie planowaliśmy już drugiego dziecka. Ale życie napisało własny scenariusz. Krzysztof zawsze był oczkiem w głowie całej rodziny. Może dlatego, że był najmłodszy. Może dlatego, że długo mieszkał z nami. Wyprowadził się dopiero rok temu. Najpierw studia, potem jakieś kursy, później mówił, że odkłada pieniądze. W końcu wynajął kawalerkę w Warszawie. My mieszkamy 30 kilometrów od stolicy, więc kontakt mamy cały czas. I wiem, że synowi nie brakuje pieniędzy. Sam o tym opowiada. A to nowy telefon, a to komputer za kilka tysięcy. Często wspomina, gdzie zabrał swoją dziewczynę. Raz była elegancka restauracja, raz weekendowy wyjazd. Cieszę się, że dobrze zarabia. Naprawdę. Tylko że przy tym wszystkim nadal regularnie „zaopatruje się” u mamy. „Mamo, masz może masło?” Na początku mnie to bawiło. Przyjeżdżał na weekend, jadł obiad, zabierał kilka słoików. Bigos, rosół, schabowe. Jak każdy młody chłopak. Sama wciskałam mu jedzenie do torby. Ale potem zauważyłam, że to już nie są sporadyczne sytuacje. On po prostu zakłada, że wszystko dostanie. Dzwoni i pyta, czy mamy jajka, bo nasze są wiejskie i „lepsze niż sklepowe”. A przecież takie jajka kosztują. Masło? „Bo ty zawsze upolujesz promocję w Dino albo Biedronce”. Dżem? „Bo Klaudii smakował”. Ostatnio nawet spytał, czy nie mam trochę mięsa z rosołu, bo nie chce mu się gotować. Za każdym razem coś mu pakuję. Bo jestem matką. Bo trudno odmówić własnemu dziecku. Ale coraz częściej mam wrażenie, że on kompletnie nie widzi, ile to wszystko kosztuje. I nie chodzi nawet o pieniądze. Chodzi o zwykłą wdzięczność. Nigdy nie zaprosił nas do siebie Najbardziej boli mnie coś innego. Krzysztof bierze, ale właściwie nic nie daje od siebie. Nigdy nie powiedział: „Mamo, tato, chodźcie, zabiorę was na obiad”. Nigdy nie zaprosił nas do swojego mieszkania. Nawet na kawę. Ja znam menu restauracji, do których chodzi z dziewczyną, tylko z jego opowieści. Sama nigdy nie siedziałam przy jego stole. Nigdy nie widziałam tej jego „dorosłości”, o której tyle mówi. Mam wrażenie, że dla niego dom rodzinny nadal jest miejscem, gdzie wszystko się należy. Lodówka pełna, obiad na stole, torba ze słoikami gotowa do zabrania. Kocham syna najmocniej na świecie. I pewnie dalej będę mu dawać te jajka, masło i dżemy. Tylko czasem chciałabym poczuć, że jestem dla niego kimś więcej niż wygodną jadłodajnią pod Warszawą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Weszła do przedszkolnej szatni i zobaczyła, co robi inna matka. „To szczyt bezczelności”
Nie sądziłam, że zwykłe poranne odprowadzanie dziecka do przedszkola może zakończyć się takim skokiem ciśnienia i poczuciem całkowitego osłupienia. To, co zobaczyłam w szatni między półkami na buty, udowodniło mi, że dla niektórych rodziców „wspólne dobro” to pojęcie całkowicie abstrakcyjne.
Kochani. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie po tym, co wydarzyło się dzisiaj rano w przedszkolu mojego syna. Zazwyczaj o tej porze w szatni naszej grupy Promyczki panuje kontrolowany chaos − dzieci się przebierają, rodzice śpieszą do pracy, ktoś szuka zgubionego kapcia. Ale dzisiaj scena, którą zastałam, sprawiła, że dosłownie stanęłam w progu i nie wiedziałam, co powiedzieć. Zobaczyłam inną mamę, panią, którą kojarzę z widzenia jako zawsze elegancką i poukładaną, jak z niesamowitą wprawą przeszukuje... kosz z rzeczami znalezionymi. Ale w taki sposób, jakby robiła darmowe zakupy w butiku. Prywatny sklep w przedszkolnym koszu z zagubionymi skarbami Każdy rodzic wie, że w szatni stoi wielki wiklinowy kosz, do którego trafiają rzeczy, które straciły właściciela. Czapki, rękawiczki, pojedyncze skarpetki, czasem jakieś zapomniane bluzy. Zazwyczaj zaglądamy tam z nadzieją, że odnajdziemy ten jeden konkretny przedmiot, który nasze dziecko zgubiło tydzień temu. Ale ta mama nie szukała zguby. Ona stała tam z własną materiałową torbą i z zimną krwią selekcjonowała ubrania. Widziałam, jak bierze do ręki markową bluzę dresową, ogląda metkę, sprawdza rozmiar i z uśmiechem zadowolenia chowa ją do swojej torby. Potem to samo zrobiła z prawie nowymi bucikami, które ktoś pewnie zostawił na ławce dzień wcześniej. Stałam tam z moim Maciusiem za rękę, a ona nawet nie mrugnęła okiem. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, rzuciła tylko lekkim tonem: „No co, tyle czasu tu leży, to pewnie nikt nie chce, a szkoda, żeby się marnowało, skoro mojemu młodszemu będzie pasować”. Szczyt bezczelności? To mało powiedziane. To po prostu kradzież w biały dzień, ukryta pod płaszczykiem zaradności. Gdzie kończy się spryt, a zaczyna zwykły brak wstydu? Czułam się, jakby ktoś mnie spoliczkował. W tym koszu mogły być rzeczy dzieci, których rodzice po prostu nie zdążyli jeszcze przejrzeć szatni po weekendzie. Sama kiedyś znalazłam tam ukochaną czapkę syna po dwóch tygodniach! Gdyby trafiła na tę „zaradną” mamę, pewnie już dawno grzałaby głowę innego dziecka. Najgorsze w tym wszystkim było to, że ona robiła to na oczach swojego syna. Jaką lekcję dostaje ten chłopiec? Że jeśli coś nie jest przywiązane łańcuchem, to można to zabrać? Że wspólna przestrzeń to miejsce do darmowego zaopatrywania się w markowe ciuchy? Próbowałam zachować spokój, ale w środku aż się we mnie gotowało. Powiedziałam cicho, że to chyba nie jest w porządku, bo rodzice na pewno tych rzeczy szukają. W odpowiedzi usłyszałam tylko prychnięcie i komentarz, że jestem przewrażliwiona, a ona tylko dba o budżet domowy. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym kradzież rzeczy innych dzieci nazywamy dbaniem o budżet? To jest po prostu kompletny upadek jakichkolwiek zasad moralnych w miejscu, które powinno uczyć dzieci uczciwości. Szatnia jako miejsce walki o swoje kosztem innych To zdarzenie otworzyło mi oczy na coś jeszcze. Często narzekamy na dzieci, że zabierają sobie zabawki, że nie potrafią się dzielić, że kłamią. Ale spójrzmy na nas, rodziców. Jeśli my w szatni przedszkolnej zachowujemy się jak hieny, to czego oczekujemy od tych maluchów? Ta sytuacja z koszem to tylko wierzchołek góry lodowej. Słyszałam o rodzicach, którzy „przypadkiem” podmieniają gorsze kapcie na lepsze, jeśli rozmiar się zgadza, albo zabierają z półek nie swoje zabawki, bo „ich dziecko tak bardzo płakało”. Dla mnie to jest szczyt bezczelności i zwykłe chamstwo. Szatnia przedszkolna powinna być strefą zaufania. Wychodzimy stamtąd, zostawiając kawałek naszego życia, ufając, że nikt nie dotknie szafki naszego dziecka. Po tym incydencie mam ochotę podpisać każdą nitkę w ubraniach syna markerem niezmywalnym. Nie dlatego, że boję się, że on coś zgubi, ale dlatego, że boję się „zaradnych” matek, które bez mrugnięcia okiem przywłaszczą sobie cudzą własność, nazywając to ekologią lub oszczędnością. Czy tylko ja uważam, że to jest skandaliczne? Martyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
„Myślałam, że 7-latka pomoże mi przy niemowlaku, a córka ma to w nosie. Wychowałam niewdzięcznicę”
Zawsze marzyłam o tym, że moja starsza córka będzie dla mnie wsparciem, a opieka nad małym braciszkiem stanie się dla niej naturalną radością. Tymczasem rzeczywistość brutalnie zweryfikowała moje oczekiwania, zostawiając mnie z poczuciem ogromnego rozczarowania i myślą, że chyba zawiodłam jako matka.
Siedzę w salonie, w jednej ręce trzymam płaczącego Tymka, drugą próbuję wymieszać zupę, a moja 7-letnia Julia siedzi dwa metry dalej na kanapie i z obojętną miną gapi się w tablet. Prosiłam ją tylko o jedno: „Juleczko, podaj mi pieluszkę”. Nawet nie drgnęła. Odpowiedziała tylko, że „zaraz”, a potem, że jej się nie chce, bo ona teraz ma swój czas. Poczułam wtedy takie ukłucie w sercu, że aż mi odjęło mowę. Czy ja naprawdę wychowałam małą egoistkę? Oczekiwania a rzeczywistość: pomoc starszego rodzeństwa przy dziecku Kiedy byłam w ciąży, wszystko widziałam w różowych barwach. Julia wydawała się taka podekscytowana. Kupowałyśmy razem ubranka, ona wybierała kocyk, głaskała mnie po brzuchu. Myślałam sobie: „Super, ma siedem lat, jest już duża, samodzielna, na pewno będzie moją prawą ręką”. Wyobrażałam sobie, jak razem kąpiemy małego, jak ona podaje mi zasypkę, jak pilnuje brata, gdy ja będę chciała wziąć szybki prysznic. Wierzyłam, że to ją czegoś nauczy − empatii, odpowiedzialności, troski o słabszych. Przecież tyle się mówi o tym, że starsze dzieci naturalnie wchodzą w rolę opiekunów. Tymczasem od powrotu ze szpitala minęły trzy miesiące, a ja mam wrażenie, że w domu mieszka ze mną obca, zimna osoba. Julia nie chce go dotykać, nie chce do niego mówić, a każda moja prośba o pomoc kończy się fochem albo awanturą. Dlaczego 7-latka nie chce pomagać przy niemowlaku? Najgorsze jest to poczucie, że ona ma to po prostu w nosie. Kiedy Tymuś ma kolkę i płacze przez dwie godziny, ona potrafi przyjść i zapytać, kiedy w końcu zrobimy jej gofry, bo jest głodna. Ani śladu współczucia dla mnie, ani grama litości dla brata. Czuję się, jakbym była dla niej tylko służącą, która nagle „zepsuła się”, bo zajęła się innym dzieckiem. Zaczynam się zastanawiać, gdzie popełniłam błąd. Czy poświęcałam jej za dużo uwagi wcześniej? A może za mało tłumaczyłam, że rodzina to wspólnota, gdzie każdy musi coś z siebie dać? Przecież nie wymagam od niej przewijania brudnych pieluch czy wstawania w nocy! Chodzi o drobiazgi − podaj smoczek, popilnuj przez dwie minuty, przynieś wodę. Dla niej to jednak bariera nie do przejścia. Czuję się oszukana przez te wszystkie obrazki z Instagrama, gdzie starsze siostry tulą niemowlęta. U mnie jest tylko chłód i pretensja. Rozczarowanie postawą dziecka i narastający konflikt Wczoraj doszło do kulminacji. Płakałam z niewyspania, a Julia zaczęła krzyczeć, że „ten bachor” znowu hałasuje i ona nie może słuchać swojej bajki. Serce mi pękło. Jak ona może tak mówić o własnym bracie? Powiedziałam jej, że jest niewdzięczna, że tyle dla niej robię, a ona nie potrafi mi pomóc w najtrudniejszym momencie mojego życia. Obraziła się i zamknęła w pokoju. Teraz mam wyrzuty sumienia, że na nią nakrzyczałam, ale z drugiej strony − czuję narastającą złość. Czy to naprawdę za dużo, by oczekiwać od siedmiolatki odrobiny zaangażowania? Czy wychowałam dziecko, które widzi tylko czubek własnego nosa? Czuję się z tym wszystkim strasznie sama. Mąż jest w pracy, ja jestem uwiązana przy niemowlaku, a moja „wielka pomocnica” okazała się największym rozczarowaniem. Może inne mamy też tak mają? Może to tylko etap? Ale na razie widzę tylko jedno: wychowałam niewdzięcznicę i nie mam pojęcia, jak to naprawić. Agnieszka R. Komentarz Redakcji: Drogie Mamy, historia naszej czytelniczki pokazuje emocje, które towarzyszą wielu z nas, choć rzadko mamy odwagę przyznać się do nich głośno. Poczucie zawodu i bezsilności, gdy starsze dziecko nie reaguje na nowego członka rodziny tak, jak to sobie wymarzyłyśmy, jest niezwykle trudne i obciążające. Pamiętajmy jednak, że dla siedmioletniego dziecka pojawienie się niemowlęcia to prawdziwa rewolucja i często jedynym sposobem, w jaki potrafi ono poradzić sobie z zazdrością, jest właśnie wycofanie lub obojętność. To nie musi oznaczać, że wychowaliśmy „niewdzięcznicę” – to sygnał, że nasze starsze dziecko również czuje się zagubione w nowej rzeczywistości i potrzebuje czasu, a także uwagi i miłości, by na nowo odnaleźć swoje miejsce w waszym wspólnym świecie. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
Nigdy nie przypuszczałam, że kres mojego małżeństwa nadejdzie w tak prozaicznych okolicznościach, tuż obok przewijaka w naszej sypialni. To, co dla postronnych może wydawać się błahostką, dla mnie stało się ostatecznym dowodem na to, że w tej relacji zostałam zupełnie sama.
Drogie mamy, droga Redakcjo, piszę to, bo wciąż słyszę w głowie to pytanie. Głos mojego męża, spokojny, niemal domagający się pomocy, przeciął ciszę wieczoru: „Kochanie, a gdzie my właściwie trzymamy pieluchy?”. W tamtej sekundzie coś we mnie pękło. To nie był pierwszy raz. To był setny, może tysięczny raz w ciągu ostatnich pięciu miesięcy, kiedy on, dorosły mężczyzna, ojciec naszego dziecka, zachował się jak zagubiony turysta we własnym domu. Spojrzałam na niego i zamiast partnera, zobaczyłam kolejne dziecko, którym muszę zarządzać. Odpowiedziałam tylko dwa słowa: „U adwokata”. Ciężar niewidzialnej pracy i samotność Przez te pięć miesięcy od narodzin naszej córki czułam się jak dyrektor zarządzający wielkiej korporacji, który jednocześnie sprząta biura i parzy kawę. Mój mąż uważał się za pomocnego. Ale ja nie chciałam pomocy. Chciałam współodpowiedzialności. On nie widział, że pieluchy się kończą, nie wiedział, kiedy wypada termin szczepienia, nie pamiętał, że dziecku trzeba obciąć paznokcie. On czekał na instrukcje. „Powiedz mi, co mam zrobić, to zrobię” − powtarzał z dumą, jakby to była jakaś wielka zaleta. A ja byłam wykończona samym myśleniem za nas dwoje. Wiem, że to zjawisko nazywa się obciążeniem psychicznym, ale dla mnie to była po prostu codzienna walka o przetrwanie. Musiałam pamiętać o wszystkim: od witaminy D, przez pranie śpioszków, aż po to, by on miał czyste koszule do pracy. On tylko wykonywał zadania, jeśli o nie poprosiłam. Jeśli nie poprosiłam − brudne naczynia stały w zlewie trzy dni, a dziecko płakało w zasikanym ubranku, bo on nie wiedział, gdzie są czyste rzeczy. Czułam się jak służka, która musi kierować swoim panem, żeby ten raczył dostrzec, że wokół niego toczy się życie. Granica wytrzymałości matki Kiedy po pięciu miesiącach od urodzenia dziecka on nadal nie wiedział, w której szufladzie leżą pieluchy, zrozumiałam, że on wcale nie chce wiedzieć. To wygodne nie wiedzieć. Bo jeśli nie wiesz, to nie musisz brać odpowiedzialności. Jeśli udajesz niezdarnego, ktoś inny − czytaj: ja − zrobi to za ciebie. To był rodzaj emocjonalnego pasożytnictwa, którego dłużej nie mogłam znieść. Każde jego pytanie „Gdzie jest...”, „Jak zrobić...”, odbierało mi resztki energii, której i tak miałam niewiele przy niemowlaku. Byłam wściekła na siebie, że tak długo to tolerowałam. Że dawałam się wciągać w tę grę. Moje koleżanki mówiły: „Daj mu czas, faceci tak mają”. Ale ja nie kupuję tego argumentu. Mój mąż ma magistra z inżynierii, zarządza zespołem ludzi w pracy, potrafi zaplanować skomplikowane procesy. A w domu nagle staje się bezradny wobec paczki pampersów? To nie jest brak umiejętności, to brak szacunku do mojego czasu i mojej głowy. Wybór drogi wolnej od takiego ciężaru był najtrudniejszą, ale i najbardziej oczyszczającą decyzją w moim życiu. Rozwód jako walka o własną godność Wiem, że znajdą się tacy, którzy powiedzą, że zniszczyłam rodzinę przez głupie pieluchy. Ale to nie były tylko pieluchy. To był brak partnerstwa w fundamentalnych sprawach. Chciałam męża, a miałam podopiecznego, który wymagał ciągłego instruowania. Decyzja o rozwodzie nie zapadła w jedną noc. Ona kiełkowała przez te wszystkie dni, kiedy zasypiałam z płaczem z przemęczenia, podczas gdy on obok grał w gry, bo przecież nie mówiłam, że czegoś potrzebuję. Dziś, choć jest mi ciężko jako samodzielnej mamie, czuję ogromną ulgę. Nie muszę już tracić sił na kłótnie o to, by on zauważył, że śmieci same nie wychodzą z domu. Mój dom stał się spokojniejszy. Wolę zarządzać swoim życiem w pojedynkę, niż być w związku, w którym muszę prosić o podstawowe odruchy współczucia i współpracy. Piszę to do Was, mamy, żebyście wiedziały, że macie prawo oczekiwać partnerstwa. Nie dajcie sobie wmówić, że bycie instrukcją obsługi dla własnego męża to wasza rola. Jesteście kobietami, matkami, partnerkami − ale nigdy nie powinnyście być służkami. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Mówię tylko 4 króciutkie słowa i dziecko wreszcie mnie słucha. Już nie powtarzam tysiąc razy
Początkowo myślałam, że to tylko kolejna psychologiczna sztuczka, która w zderzeniu z rzeczywistością zmęczonej mamy niewiele zmieni. Szybko jednak zrozumiałam, że te cztery proste wyrazy mają moc, o której marzy każdy rodzic walczący z codziennym oporem swojej pociechy.
Znacie to uczucie, kiedy po raz piętnasty prosicie o założenie butów, a wasza pociecha zdaje się być zamknięta w szczelnej, niewidzialnej bańce? Rodzice mają różne metody. Liczenie do trzech? U nas kończyło się na „trzy i pół, trzy i trzy czwarte”. Prośby z uśmiechem? Ignorowane z równym wdziękiem. Kary? Budowały tylko mur frustracji między mną a moim synem. Byłam zmęczona rolą zdartej płyty, która w kółko odtwarza ten sam nudny utwór o sprzątaniu klocków i myciu zębów. Czułam, że tracę coś bezcennego − radość z bycia razem, zastępując ją ciągłym trybem rozkazującym. I wtedy, podczas rozmowy z psycholożką, usłyszałam o metodzie, która wydawała mi się zbyt prosta, by mogła być prawdziwa. „Zmień komunikat na czterowyrazowe pytanie o intencję i plan” − powiedziała. Kiedy „zrób to teraz” przestaje działać Problem z nami, rodzicami, polega na tym, że często wpadamy w pułapkę nadmiarowości. Gadamy, tłumaczymy, argumentujemy, a mózg dziecka, zwłaszcza tego w ferworze zabawy, po prostu się wyłącza. Nasze potoki słów stają się białym szumem. „Kochanie, załóż, proszę, te buty, bo spóźnimy się do babci, a wiesz, że ona nie lubi czekać, poza tym na dworze jest zimno i możesz się przeziębić...”. Słyszycie to? To jest litania, której nikt nie chce słuchać, a już na pewno nie kilkulatek zafascynowany budowaniem wieży z Lego. Zrozumiałam, że moje dziecko nie jest złośliwe. Ono po prostu nie przetwarza moich komunikatów, bo są one zbyt skomplikowane i narzucające. Kiedy mówimy „musisz”, „zrób”, „natychmiast”, w małym człowieku budzi się naturalny opór. To mechanizm obronny przed utratą autonomii. Kluczem okazało się oddanie dziecku odrobiny kontroli, ale w ściśle określonych ramach. Wprowadzenie tej zmiany wymagało ode mnie ogromnej dyscypliny. Musiałam ugryźć się w język, gdy już szykowałam się, by powiedzieć: „Ile razy mam powtarzać?!”. Zamiast tego, kucnęłam przy moim synu, nawiązałam kontakt wzrokowy i wypowiedziałam te cztery, magiczne słowa: „Jaki masz teraz plan?”. Magia czterech słów, która zmienia wszystko Kiedy pierwszy raz zapytałam go: „Jaki masz teraz plan?”, w pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak w jego głowie przestawiają się wajchy. Zamiast bronić się przed moim atakiem (bo tak dzieci odbierają polecenia), musiał się zastanowić. Odpowiedział: „No... chcę dokończyć ten dach i idę do łazienki”. I wiecie co? Zrobił to. Bez jęczenia, bez negocjacji, bez mojej asysty. Dlaczego to działa? To proste i genialne zarazem. Pytanie „Jaki masz teraz plan?” przerzuca odpowiedzialność na dziecko. To ono musi sformułować cel, zadeklarować działanie i − co najważniejsze − poczuć, że to jego decyzja. Oczywiście, jako mama czuwam nad tym, by ten plan był spójny z naszym harmonogramem. Jeśli słyszę, że planuje bawić się jeszcze godzinę, a musimy wyjść za pięć minut, dodaję: „Masz czas na dokończenie tej jednej rzeczy, a potem realizujemy plan wyjścia”. To podejście zrewolucjonizowało nasze poranki. Zamiast być dyrygentem orkiestry, która nie chce grać, stałam się partnerem w planowaniu dnia. Dziecko czuje się ważne, czuje, że ma wpływ na swoje życie, a ja wreszcie odzyskałam głos. Ten spokojny, niski, który nie musi krzyczeć, by zostać usłyszanym. Budowanie relacji zamiast egzekwowania posłuszeństwa Największą lekcją, jaką wyniosłam z tej zmiany, jest fakt, że komunikacja to nie jest wydawanie poleceń. To budowanie mostu. Stosując te cztery krótkie słowa, przestałam być policjantem, a stałam się przewodnikiem. Moje dziecko zaczęło zauważać, że szanuję jego czas i jego zajęcia. W odpowiedzi ono zaczęło szanować moje prośby. Oczywiście, nie zawsze jest idealnie. Są dni, kiedy emocje biorą górę, kiedy zmęczenie wygrywa z cierpliwością. Ale fundament, który zbudowaliśmy dzięki tej prostej metodzie, jest niesamowicie silny. Jeśli więc czujesz, że twoja cierpliwość jest na wyczerpaniu, a dom przypomina pole bitwy o każdą umytą szklankę czy założoną kurtkę, spróbuj. Odpuść wielopiętrowe tłumaczenia. Zrezygnuj z gróźb. Podejdź, spójrz w oczy i zapytaj z autentyczną ciekawością: „Jaki masz teraz plan?”. Możesz być zaskoczona, jak wiele jedno krótkie pytanie potrafi zmienić w waszej codzienności. Bo w macierzyństwie mniej często znaczy więcej, a spokój jest najpiękniejszym prezentem, jaki możemy podarować sobie i naszym dzieciom. Zobacz też: To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Dziecko płakało w pizzerii, a staruszka fuknęła tylko 3 słowa. Od razu pożałowała
To miało być miłe popołudnie przy pizzy, a skończyło się publicznym upokorzeniem i łzami w oczach. Gdy starsza kobieta rzuciła w stronę zmęczonej mamy krótkie, brutalne polecenie, nie spodziewała się, że riposta, którą usłyszy, odbierze jej mowę.
Do naszej redakcji napisała pani Anna, mama 4-letniej Lenki. Jej historia to lustro, w którym może przejrzeć się każda z nas − każda, która choć raz poczuła na plecach palący wzrok obcych ludzi, gdy jej dziecko akurat miało gorszy moment. Anna chciała tylko zjeść obiad, a stała się bohaterką osiedlowego dramatu, który na długo zapamięta. „Proszę się wynosić!” − czyli granica ludzkiej cierpliwości Wszystko zaczęło się dość niewinnie. Lenka była po prostu zmęczona po przedszkolu, a głód tylko potęgował jej frustrację. Zanim pizza wjechała na stół, zaczęły się jęki, marudzenie i głośne protesty przeciwko czekaniu. „Czułam, jak skacze mi ciśnienie. Próbowałam ją zabawiać, tłumaczyć, ale każdy rodzic wie, że z czterolatkiem w fazie 'nie, bo nie' czasem nie wygrasz” − pisze w liście Anna. Wtedy nastąpił moment, który zmroził atmosferę w lokalu. Przy stoliku obok siedziała elegancka, starsza pani, która od samego początku demonstracyjnie wzdychała i kręciła głową. W końcu nie wytrzymała. Gdy Lenka wpadła w wyższy rejestr płaczu, kobieta huknęła na całą salę: „Proszę się wynosić!”. Te trzy słowa sprawiły, że momentalnie zapadła cisza. Anna opisuje to tak: „W pierwszej chwili zamurowało mnie. Poczułam wstyd, który natychmiast zmienił się w czystą, rodzicielską złość. Spojrzałam na tę kobietę i wiedziałam, że nie mogę tego tak zostawić”. Riposta, która uciszyła salę Wiele matek w takiej sytuacji pewnie spuściłoby głowę i w pośpiechu opuściło lokal, zostawiając nietknięte jedzenie. Ale Anna postąpiła inaczej. Spokojnie odłożyła serwetkę, wzięła głęboki oddech i podeszła do stolika starszej pani. Nie krzyczała. Mówiła cicho, ale tak dosadnie, że w pizzerii zapadła absolutna cisza. „Szanowna Pani. Moja córka uczy się świata i swoich emocji, co czasem bywa głośne. Pani natomiast jest już dorosła i powinna wiedzieć, że kultura wymaga empatii, a nie wyrzucania ludzi z przestrzeni publicznej. Przykro mi, że Pani jesień życia jest tak smutna, że przeszkadza Pani istnienie dzieci. Mam nadzieję, że kiedy Pani będzie potrzebować cierpliwości od innych, spotka kogoś życzliwszego niż Pani jest dzisiaj”. Pani Anna relacjonuje, że starsza kobieta natychmiast spuściła wzrok i zaczęła nerwowo grzebać w torebce. Nie padło już ani jedno słowo. Reszta gości, dotąd przyglądająca się scenie z dystansem, zaczęła wymieniać porozumiewawcze spojrzenia. Niektórzy wręcz uśmiechnęli się do Anny z aprobatą. Czy w Polsce jest miejsce dla dzieci w restauracjach? Ta historia otwiera szeroką dyskusję na temat tego, jak traktujemy rodziny w przestrzeni publicznej. Czy miejsce przyjazne dzieciom to tylko takie, które ma kącik z klockami, czy może po prostu takie, w którym nikt nie każe nam wyjść, gdy dziecko nie zachowuje się jak zaprogramowany robot? W liście pani Anny wybrzmiewa smutny wniosek: „Najbardziej zabolało mnie to, że ta pani zapomniała, że sama prawdopodobnie była matką, a na pewno kiedyś była dzieckiem. To wykluczanie matek z życia społecznego, to 'wychodzenie' z kina, kawiarni czy sklepu tylko dlatego, że dziecko płacze, jest formą przemocy psychicznej”. Redakcja stoi murem za panią Anną. Dzieci mają prawo do bycia w miejscach publicznych, a my, dorośli, mamy obowiązek zachować zrozumienie. Nie musimy kochać hałasu, ale musimy szanować drugiego człowieka. Starsza pani z pizzerii dostała lekcję, której prawdopodobnie nie zapomni do końca życia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Chciałam spędzić romantyczny wieczór z mężem, ale mieszkamy z teściami. Już o 19 zaczęło się kazanie”
Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął się w sobie na resztę dnia. Albo moment, gdy podczas wycieczki jedno z dzieci źle się poczuło. Zamiast opieki i ciepłego słowa, usłyszało, że zawsze musi psuć innym zabawę swoimi fochami. Czy tak zachowuje się pedagog, któremu chcemy dawać złoto? Rodzice na grupie są podzieleni, ale większość jest wściekła. Padają mocne słowa: „Nie zasłużyła”, „To bezczelność”, „Może najpierw niech zacznie szanować nasze dzieci”. Ale jest też ta garstka osób, która boi się wychylić. Mówią: „Dajmy, co chce, żeby w przyszłym roku się nie mściła”. I to jest w tym wszystkim najstraszniejsze − że prezent staje się formą łapówki, a nie symbolem uznania. Czy naprawdę do tego doszło w polskich szkołach, że nauczyciel zamawia sobie prezent, a my, dorośli ludzie, boimy się powiedzieć „nie”? Gdzie kończy się dobra wola, a zaczyna wymuszenie? Uważam, że kwiaty lub dobra książka to piękny gest. To symbol tego, że doceniamy czas poświęcony naszym dzieciom. Ale biżuteria? Złoto? To są prezenty dla osób bliskich, a nie dla kogoś, kto pełni funkcję publiczną i wykonuje swoją pracę − i to, w tym przypadku, wykonuje ją źle. Czuję się upokorzona tym, że w ogóle muszę brać udział w tej dyskusji. Czy nikt już nie widzi, jak bardzo to jest nieetyczne? Jako matka chcę uczyć moje dziecko, że szacunek zdobywa się postawą, a nie funkcją czy wymuszaniem prezentów. Jeśli teraz ulegniemy i złożymy się po 50 czy 70 złotych na to złoto, to co przekażemy naszym dzieciom? Że nieważne, jak cię traktują, ważne, żebyś się odwdzięczył drogim gadżetem? Ja się na to nie zgadzam. Wolę te pieniądze wpłacić na schronisko albo kupić córce książkę, która naprawdę ją czegoś nauczy. Tylko jak mam to powiedzieć na zebraniu, żeby moje dziecko nie stało się tym gorszym, bo mama nie chciała dorzucić się do łańcuszka? To błędne koło, w którym szkoła, zamiast uczyć wartości, uczy nas wszystkich hipokryzji i strachu. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Teściowa zniszczyła moją pewność siebie po porodzie. Wystarczyło 1 perfidne zdanie”
Myślałam, że najtrudniejszy będzie ból porodowy i nieprzespane noce, ale prawdziwy cios przyszedł z ust osoby, która sama jest matką. Jedno zdanie wypowiedziane nad łóżeczkiem mojego synka sprawiło, że poczułam się jak najgorsza mama na świecie.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że jeśli tego z siebie nie wyrzucę, to po prostu pęknę. Siedzę teraz w kuchni, jest trzecia rano, mój trzymiesięczny synek w końcu zasnął, a ja, zamiast spać, wciąż słyszę w głowie te słowa. Słowa, które odebrały mi całą radość z macierzyństwa i sprawiły, że patrzę w lustro z obrzydzeniem do samej siebie. Zawsze wydawało mi się, że jestem silną babką. Pracowałam w korporacji, zarządzałam zespołem, radziłam sobie z kryzysami. Ale poród mnie zmienił. Stałam się krucha, pełna lęku, ale też niesamowitej miłości do tego małego człowieka. Przez pierwsze dwa tygodnie żyliśmy z mężem w bańce. Było ciężko, fakt, ale czułam, że dajemy radę. Do czasu, aż progu naszego mieszkania nie przekroczyła moja teściowa. Trudne relacje z teściową po narodzinach dziecka Od początku czułam na sobie jej oceniający wzrok. Nie przyjechała, żeby mi pomóc, żeby ugotować zupę czy wstawić pranie. Przyjechała na inspekcję. Patrzyła, jak przewijam małego, jak go kąpię, jak próbuję przystawiać do piersi, choć na początku szło nam to opornie. Każdy mój ruch komentowała westchnieniem. Znacie to? Takie głośne wypuszczanie powietrza, które mówi więcej niż tysiąc słów. „Dziecko płacze, pewnie jest głodne, masz za chudy pokarm” − to był standard. Ale ja dzielnie to znosiłam. Tłumaczyłam sobie, że to inne pokolenie, że ona chce dobrze. Starałam się uśmiechać, choć w środku wszystko we mnie drżało. Chciałam być dla niej partnerką w rozmowie, chciałam pokazać, że dbam o jej wnuka najlepiej, jak potrafię. Nie wiedziałam jednak, że najgorsze dopiero nadejdzie. Brak pewności siebie u młodej mamy Feralnego dnia Staś miał gorszy moment. Kolka, płacz, którego nie dało się ukoić. Chodziłam z nim na rękach, śpiewałam, byłam u kresu wytrzymałości fizycznej. Wtedy ona podeszła, wyjęła mi go z ramion − niemal wyrywając − i powiedziała to zdanie, które do dziś dzwoni mi w uszach: „Daj go, przecież ty nawet nie potrafisz go uspokoić, on przy tobie czuje tylko twój stres i nieudolność”. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam. Po prostu poszłam do łazienki i wyłam w ręcznik. Te słowa − „twoja nieudolność” − stały się moją nową definicją. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy Staś płacze, ja sztywnieję. Boję się go dotknąć, żeby nie zarazić go moim stresem. Stałam się cieniem samej siebie. Przestałam wierzyć swojej intuicji. Skoro własna rodzina uważa mnie za nieudolną, to pewnie tak jest, prawda? Jak radzić sobie z krytyką w macierzyństwie Mąż mówi, żebym odpuściła, że mama taka już jest. Ale on nie rozumie, że dla kobiety w połogu takie słowa są jak ostre igły. Ja nie potrzebowałam ekspertki od płaczu, potrzebowałam kogoś, kto powie: „Robisz to świetnie, odpocznij, ja go potrzymam”. Zamiast wsparcia dostałam wyrok. Dziś wiem, że muszę walczyć o siebie, bo mój syn potrzebuje szczęśliwej mamy, a nie robota, który boi się własnego cienia. Ale ta rana wciąż jest świeża. Piszę to do innych dziewczyn: nie pozwalajcie nikomu wchodzić z buciorami w Waszą relację z dzieckiem. Nawet jeśli to tylko jedno zdanie. Ono potrafi zburzyć mur, który budowałyście z taką miłością. Ja swój mur muszę teraz stawiać od nowa, cegła po cegle, walcząc z echem głosu teściowej, który mówi mi, że się nie nadaję. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej mamie postawić granicę wcześniej, niż ja to zrobiłam. Pozdrawiam, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
„Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
Kiedyś był naszym oczkiem w głowie i „pierwszym dzieckiem”, ale dziś każdy jego ruch wywołuje we mnie narastającą frustrację. Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę tą osobą, która odtrąca zwierzaka po porodzie, rzeczywistość pod jednym dachem z niemowlęciem i zazdrosnym psem stała się dla mnie emocjonalnym piekłem.
Szanowna Redakcjo. Piszę do Was w chwili całkowitego załamania, siedząc w kuchni, podczas gdy w sypialni moje trzymiesięczne dziecko właśnie po raz piąty zostało obudzone przez przeraźliwe wycie. Obok mnie siedzi on − mój pies, który jeszcze rok temu był moim najlepszym przyjacielem, a dziś stał się źródłem mojego największego stresu. Jestem wykończona, rozdarta i, co najgorsze, zaczynam czuć do niego niechęć, której sama się boję. Wszyscy znajomi psiarze przed porodem powtarzali mi: „Spokojnie, pies wyczuje noworodka, przyzwyczai się, będą nierozłączni”. Dziś widzę, że to były mrzonki, a rzeczywistość nie ma nic wspólnego z pięknymi zdjęciami z Instagrama. Zazdrość psa niszczy nasz spokój i sen dziecka Problem zaczął się właściwie w dniu, w którym przekroczyliśmy próg domu z nosidełkiem. Nasz pies, dotąd łagodny i posłuszny, nagle stał się cieniem samego siebie. Nie chodzi o agresję, bo nigdy nie warknął, ale o tę jego chorobliwą zazdrość, która objawia się w najgorszy możliwy sposób. On nie potrafi znieść, że uwaga nie jest skupiona na nim. Gdy tylko zaczynam karmić małego, pies pcha mi się pod ręce, piszczy, drapie w sofę. A najgorsze jest wycie. Kiedy mały w końcu zaśnie − co graniczy z cudem − pies zaczyna wyć pod drzwiami pokoju, bo czuje się odizolowany. Dziecko się budzi, płacze, ja wpadam w szał, mąż wraca z pracy i zamiast odpocząć, musi biegać z psem na długie spacery, które i tak nic nie dają. Mamy wrażenie, że on robi nam na złość. Każde stuknięcie miską, każde szczeknięcie na klatce schodowej to koniec drzemki mojego synka, bo pies wyje. Nie mam już siły uspokajać i głaskać psa, kiedy moje własne baterie są na wyczerpaniu. Czuję, że w naszym domu nie ma już miejsca na relaks, jest tylko wieczne czuwanie i walka o ciszę. Brud, sierść i brak higieny − moja nowa codzienność Kolejną rzeczą, która doprowadza mnie do szału, jest kwestia czystości. Przed dzieckiem sierść na dywanie czy ślady łap po deszczu mi nie przeszkadzały − brało się odkurzacz i po sprawie. Teraz, kiedy moje dziecko zaczyna pełzać i wszystko wkłada do buzi, widok wszechobecnej sierści napawa mnie obrzydzeniem. Mam wrażenie, że sprzątam 24 godziny na dobę, a i tak w smoczku dziecka zawsze znajdzie się psi kłak. Mój pies zaczął też strasznie brudzić w domu. Nie wiem, czy to ze stresu, czy to manifestacja jego niezadowolenia, ale ciągle rozlewa wodę, wyciąga rzeczy z kosza na śmieci, a ostatnio zaczął niszczyć zabawki małego. Czuję się, jakbym miała w domu dwójkę wymagających niemowląt, z tym że jedno z nich waży 20 kilo i ma cztery łapy. Higiena przy noworodku jest dla mnie priorytetem, a pies sprawia, że czuję się, jakbym mieszkała w kojcu. Ta frustracja narasta we mnie każdego dnia, gdy widzę kolejne błotniste ślady na czystej macie do zabawy. Czy oddanie psa to ostateczność, czy jedyne wyjście? Stoję pod ścianą i coraz częściej łapię się na myśli, która jeszcze niedawno wydawała mi się nie do pomyślenia. Czy to czas, żeby oddać psa? Moi rodzice mieszkają pod miastem, mają ogród i zawsze go lubili. Zastanawiam się, czy nie wywieźć go tam chociaż na kilka miesięcy, dopóki mały nie podrośnie, dopóki ja nie odzyskam równowagi psychicznej. Czy jestem przez to złą osobą? Czuję się, jakbym zawiodła jako właścicielka, ale jednocześnie czuję, że moje dziecko zasługuje na mamę, która nie jest kłębkiem nerwów. Obecnie sytuacja jest taka, że nikt w tym domu nie jest szczęśliwy. Ja jestem wściekła, dziecko niedospane, mąż rozdarty, a pies zestresowany i zdezorientowany. Czy to ma sens? Może dla psa też byłoby lepiej, gdyby biegał po ogrodzie u dziadków, zamiast patrzeć na moje zniecierpliwione spojrzenia? Boję się oceny otoczenia, tych wszystkich komentarzy o porzucaniu członka rodziny, ale moje siły się skończyły. Co robić w takiej sytuacji? Czy to się kiedyś uspokoi, czy po prostu niektóre psy i dzieci to połączenie, które nie ma prawa bytu? Pozdrawiam, Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
Wyobrażałam sobie ten powrót setki razy: zapach czystej pościeli, cisza i on, dumny tata, trzymający naszego synka w ramionach, gdy ja wreszcie biorę głęboki oddech. Rzeczywistość, którą zastałam tuż po przekroczeniu progu mieszkania, sprawiła jednak, że zamiast łez szczęścia, poczułam ucisk w żołądku.
Drogie mamy, piszę do Was ze spuchniętymi od płaczu oczami, tuląc mojego pięciodniowego synka. Mój poród trwał czternaście godzin − czternaście godzin walki o każdy oddech, o każdą chwilę przytomności w oceanie bólu. Kiedy w końcu położyli mi małego na piersi, czułam, że wygrałam życie. Mąż był przy mnie krótko, szybko ucałował nas w czoło i powiedział, że musi jechać wszystko przygotować. Byłam mu wdzięczna. Myślałam, że jedzie skręcać łóżeczko, które stało w kartonie od miesiąca, i robić zapasy jedzenia, bym nie musiała stać przy garach. Jakże strasznie się pomyliłam. Podczas gdy ja w szpitalnej sali, obolała i skrajnie niewyspana, uczyłam się przystawiać dziecko do piersi i walczyłam z baby bluesem, mój telefon milczał. Myślałam: „Pewnie Paweł jest zmęczony przygotowaniami”. Nie chciałam go budzić, nie chciałam zawracać mu głowy. Cieszyłam się, że w końcu wychodzimy. Marzyłam tylko o tym, by położyć się we własnym łóżku, w czystym, pachnącym domu. Pobojowisko zamiast bezpiecznej przystani Kiedy mąż odebrał nas ze szpitala, był dziwnie milczący, unikał mojego wzroku, a z jego ubrań bił przykry zapach. Weszliśmy na drugie piętro, otworzył drzwi i... po prostu stanęłam w miejscu. W przedpokoju potknęłam się o stertę butów, a w salonie przywitał mnie widok, którego nie zapomnę do końca życia. Na stole stały puste naczynia, resztki pizzy wyschnięte na kamień, a na dywanie widniały ciemne plamy od rozlanych napojów. Powietrze w mieszkaniu było gęste od zapachów, które trudno mi było znieść. Nie było mowy o jakiejkolwiek świeżości. Czułam się, jakbym weszła do taniego baru po sobotniej nocy, a nie do domu, w którym ma zamieszkać noworodek. Mąż zaczął coś bąkać pod nosem, że koledzy przyszli pogratulować, że musiał oblać zdrowie dziecka, bo inaczej by się źle chowało. Stałam tam z nosidełkiem w ręku i nie mogłam wydusić słowa. To było pępkowe. Jego święto. Moje piekło. Pusta lodówka i karton zamiast łóżeczka Prawdziwy cios przyszedł jednak, gdy weszłam do sypialni. W kącie pokoju, dokładnie tam, gdzie miało stać łóżeczko, nadal leżał ten sam zakurzony karton z Ikei. Nieskręcony. Mój syn nie miał gdzie spać. Kiedy zapytałam męża, dlaczego tego nie zrobił, wzruszył ramionami i powiedział: „Przecież i tak będziesz go karmić w nocy, może spać z nami, nie było czasu”. Nie było czasu? Cztery dni, kiedy mnie nie było, spędził na piciu z kolegami, a nie znalazł godziny na skręcenie kilku desek dla własnego dziecka? Z nadzieją, że chociaż będę mogła coś zjeść i wziąć leki, otworzyłam lodówkę. Znalazłam w niej jedynie otwarty słoik musztardy, światło i echo. Nie było chleba, nie było masła, nie było niczego, co mogłoby posilić kobietę po porodzie, która karmi piersią. On bawił się za pieniądze, które odkładaliśmy na start, a ja nie miałam nawet kromki chleba na kolację. Wtedy dotarło do mnie z całą mocą: dla niego narodziny dziecka to była okazja do imprezy, dla mnie − początek samotnego macierzyństwa. Koniec złudzeń o wspólnym rodzicielstwie Siedziałam na kanapie, na której jeszcze kilka godzin wcześniej ktoś pewnie chrapał, i karmiłam płaczącego synka. Mąż, widząc mój stan, zamiast przeprosić i wziąć się za sprzątanie, obraził się. Stwierdził, że jestem niewdzięczna i przesadzam, bo przecież każdy facet tak robi, że to tradycja. Tradycja, która polega na zostawieniu żony w najtrudniejszym momencie jej życia? Tradycja, która nakazuje zdemolować dom, do którego wprowadza się małe, bezbronne dziecko? Dziś mija kolejna doba. Sama posprzątałam salon, bo nie mogłam patrzeć na ten brud. Sama skręciłam to łóżeczko, płacząc z bólu i wściekłości, gdy każde dokręcenie śruby przypominało mi o mojej samotności. Mąż uważa, że już po sprawie i pyta, co na obiad. A ja patrzę na niego i nie widzę już mężczyzny, na którym mogę polegać. Widzę kogoś, kto w najważniejszym teście dojrzałości oblał na całej linii. Boję się pomyśleć, co będzie dalej. Czy każda trudność w naszym życiu będzie dla niego okazją do ucieczki w „świętowanie”? Moje zaufanie legło w gruzach. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Żałuję, że mąż był przy porodzie. Po wszystkim usłyszałam tylko 3 słowa i to był koniec naszego małżeństwa”
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
Kiedy ostatnio weszłam do szkoły mojej córki, poczułam się, jakbym trafiła na plan teledysku, a nie do instytucji, która ma wychowywać przyszłe pokolenia. Nie potrafię milczeć, gdy widzę, że osoby mające być autorytetem dla naszych dzieci, całkowicie zapomniały o tym, czym jest skromność i profesjonalny wizerunek.
Szanowna Redakcjo. Jestem matką dziesięcioletniej Julii i zawsze uczyłam ją, że szkoła to miejsce wyjątkowe − świątynia wiedzy, gdzie obowiązują pewne zasady, także te dotyczące wyglądu. Niestety, to, co widzę na korytarzach podstawówki mojej córki, przechodzi ludzkie pojęcie. Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom w głowach się przewraca i kompletnie pomylili profesje. Czy to naprawdę zbyt wiele wymagać, by pedagog wyglądał jak pedagog, a nie jak modelka z Instagrama czy bywalec salonu tatuażu? Szkoła to nie wybieg ani studio tatuażu Zacznę od pana od angielskiego, który jest nowym nabytkiem w naszej szkole. Człowiek ten ma obie ręce pokryte tatuażami − od nadgarstków aż po samą szyję. Kiedy widzę go latem w krótkim rękawku, mam ochotę odwrócić wzrok. Jak takie dziecko jak moja Julka ma czuć respekt do kogoś, kto wygląda jak postać z gangsterskiego filmu? Rozumiem, że czasy się zmieniają, że mamy wolność ekspresji, ale czy wszystko musi mieć swoje miejsce? Tatuaże kojarzą mi się z pewną subkulturą, a nie z kimś, kto ma wpajać dzieciom zasady gramatyki i dobrego wychowania. To samo dotyczy naszego nauczycielka WF-u − kolorowe tatuaże na ramionach i łydkach. Czy to teraz jakaś moda czy co? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, ale ja widzę, jak te dzieci na nich patrzą. Zamiast skupiać się na lekcji, podziwiają obrazki na przedramionach. To jest rozpraszające i, powiedzmy to głośno, po prostu niesmaczne w takim miejscu jak szkoła. Nauczyciel powinien budować swój autorytet wiedzą i postawą, a nie szokowaniem wyglądem. Jeśli ktoś decyduje się na tak radykalny wizerunek, powinien liczyć się z tym, że w pewnych zawodach po prostu on nie przystoi. Krótkie spódniczki i jaskrawe paznokcie to brak profesjonalizmu Jeszcze gorzej jest z panią od przyrody. Młoda dziewczyna, ambitna, nie przeczę, ale jej stroje są co najmniej niestosowne. Miniówki krótkie, do tego krzykliwe hybrydy w kolorze neonowego różu, długie rzęsy, przez które ledwo widzi na oczy, i mocny makijaż. Czy to jest szkoła, czy klub nocny? Ja przed wyjściem do biura trzy razy zastanawiam się, czy moja spódnica kończy się w odpowiednim miejscu, a przecież nie pracuję z dziećmi, których gust dopiero się kształtuje. Taki wygląd to dla mnie jasny komunikat: „Nie szanuję was, rodziców, ani waszych dzieci”. To jest po prostu brak wyczucia. Nauczycielka ma być wzorem dla dziewczynek. Czego uczy moją córkę? Że najważniejsze jest epatowanie wyglądem i podążanie za każdą modą, nawet tą najbardziej wyzywającą? Później dziwimy się, że nastolatki chcą się malować do szkoły i nosić kuse topy, skoro widzą, że ich własna pani nie ma żadnych zahamowań w tej kwestii. Gdzie podział się dawny szacunek do zawodu nauczyciela? Najbardziej boli mnie to, że ci sami ludzie najgłośniej krzyczą o braku szacunku ze strony uczniów. Ale szacunek, drodzy Państwo, trzeba sobie wypracować także godną prezencją. Kiedyś nauczyciel wchodził do klasy w garniturze lub eleganckiej garsonce i od razu było wiadomo, kto tu rządzi. Był dystans, była klasa. Dzisiaj te granice się zacierają. Nauczyciele chcą być kumplami dzieciaków, ubierają się jak one, zachowują się jak one. Dla mnie to prosta droga do upadku autorytetu. Jeśli nauczyciel nie potrafi dostosować swojego stroju do powagi miejsca pracy, to jak ma wymagać od ucznia, żeby ten przyniósł strój galowy na rozpoczęcie roku? To jest hipokryzja w czystej postaci. Chciałabym, żeby szkoła znów była miejscem, gdzie liczy się kultura osobista, a nie to, kto ma bardziej wymyślne paznokcie czy więcej dziar na ciele. Może jestem staroświecka, ale uważam, że pewne standardy powinny być niezmienne. Jeśli chcemy, by nasze dzieci wyrosły na poważnych ludzi, otaczajmy je dorosłymi, którzy potrafią zachować powagę. Z poważaniem, Angelika, mama Julki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
Brak pieniędzy nie jest najgorszy. Najbardziej boli mnie to, co widzę w oczach mojego dziecka, kiedy słucha opowieści innych dzieci. Wtedy czuję, że go zawodzę.
Mam 5-letniego syna. Chodzi do zwykłego, państwowego przedszkola. Nie dlatego, że tak wybrałam z przekonania czy ideologii, tylko dlatego, że na nic innego mnie nie stać. I choć rozum mówi mi, że to nie jest powód do wstydu, to serce podpowiada coś zupełnie innego. „Mamo, a ja kiedy pójdę na takie zajęcia?” W przedszkolu dzieci rozmawiają. To normalne. Opowiadają, gdzie były, co robiły, na jakie zajęcia chodzą. Jedno ma angielski trzy razy w tygodniu, drugie robotykę, trzecie basen, czwarte zajęcia z logopedą i jeszcze coś dodatkowego. Mój syn wraca i pyta: „Mamo, a ja też mogę iść na takie zajęcia?”. I ja za każdym razem czuję ścisk w gardle, bo wiem, że nie mogę powiedzieć „tak” tak po prostu. Muszę kombinować, tłumaczyć, odkładać temat, mówić, że „kiedyś”. Prawda jest taka, że nie mamy na to pieniędzy. Wakacje, które nie wyglądają jak z katalogu Najtrudniejszy jest temat wakacji. Kiedy inne dzieci opowiadają o samolotach, hotelach z basenem, morzu, górach i wyjazdach za granicę, mój syn mówi, że jedzie na wieś do dziadków. Wiem, że to nie jest nic złego. Wiem, że wieś, świeże powietrze, czas z dziadkami to coś wartościowego. Sama mam piękne wspomnienia z dzieciństwa. Ale jednocześnie czuję ukłucie wstydu. Bo wiem, że dla niego to nie jest wybór – to jedyna opcja. Nie stać nas na ferie zimowe, nie stać nas na wakacje w hotelu, czasem nawet weekendowy wyjazd jest problemem. Każdy taki plan to liczenie pieniędzy i zastanawianie się, z czego zrezygnować. Czuję się gorsza Najgorsze jest to porównywanie. Może nie powinnam, ale robię to cały czas. Widzę innych rodziców, którzy mogą zapewnić dzieciom więcej – więcej zajęć, więcej atrakcji, więcej możliwości. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy ja nie robię czegoś źle. Czy mój syn przez to nie straci. Czy kiedyś nie będzie miał do mnie żalu, że nie dostał tylu szans co inni. Bo dziś świat wygląda tak, jakby wszystko było inwestycją w dziecko. Każde zajęcia, każdy wyjazd, każdy kurs to „rozwój”, „szansa”, „lepsza przyszłość”. A ja nie jestem w stanie tego zapewnić. Czasem próbuję sobie tłumaczyć, że to nie jest najważniejsze. Że mój syn ma spokojny dom, uwagę, miłość, czas. Że czytamy razem książki, bawimy się, rozmawiamy. Że wakacje na wsi to nie gorsze wakacje, tylko inne. Ale potem przychodzi taki moment, jedno pytanie, jedno porównanie, jedno zdanie z przedszkola – i wszystko wraca. To poczucie, że mogłabym dać mu więcej, ale nie mogę. Że nie dlatego, że nie chcę. Tylko dlatego, że mnie nie stać. I chyba właśnie to boli najbardziej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Ekspert wymienia 1 błąd, przez który dzieci są słabe psychicznie. Rodzice robią to nagminnie
Robisz to, bo chcesz dobrze, a jednak efekt może być odwrotny. Ten jeden, bardzo powszechny nawyk sprawia, że dzieci gorzej radzą sobie z trudnościami. Psychiatra nie ma wątpliwości – wielu rodziców robi to nagminnie. Chodzi o... wyręczanie.
Rodzice chcą chronić swoje dzieci przed porażkami, stresem i rozczarowaniem– to naturalne. W praktyce często oznacza to wyręczanie ich, nawet przy błahostkach. Jak podkreśla psychiatra i autor bestsellerów Daniel Amen, właśnie to podejście może mieć przykre konsekwencje w przyszłości. Ten jeden błąd popełnia większość rodziców Zdaniem eksperta największym problemem jest robienie za dzieci rzeczy, z którymi spokojnie mogłyby poradzić sobie same. Chodzi o pozornie drobne sytuacje: przynoszenie zapomnianej pracy domowej do szkoły, naginanie własnych granic i spełnianie zachcianek, by uniknąć napadu złości czy nawet wyręczanie w szkolnych projektach (chyba każdy z nas zna mamę, która robi za dziecko prace plastyczne?). Jak mówi Daniel Amen: „Jeśli robisz za dużo dla swoich dzieci, podnosisz swoją samoocenę, okradając dzieci z ich własnej”. Mocne, prawda? Jednak te słowa dobrze oddają sedno problemu. Dziecko, które nie musi się starać, podejmować decyzji ani ponosić konsekwencji, nie uczy się radzenia sobie z trudnościami. Dlaczego to takie groźne? Odporność psychiczna nie pojawia się sama. Buduje się ją poprzez doświadczenie – także tych trudnych momentów. Ekspert podaje proste przykłady: „Kiedy moja córka zapominała pracy domowej w domu, nikt jej nie przynosił do szkoły. Jeśli nie wzięła kurtki w chłodny dzień, mimo że mama jej przypominała, nikt jej tej kurtki nie dowoził”. Takie sytuacje uczą odpowiedzialności i samodzielności. Co więcej, pokazują dziecku, że jego decyzje mają realne konsekwencje. Równie ważne jest podejście do nudy. Zamiast natychmiast organizować dziecku czas, warto zostawić mu przestrzeń: „To bardzo ważne, by kiedy dziecko mówi: ‘Nudzi mi się’, zamiast szukać rozwiązań, powiedzieć: ‘Ciekawe, co z tym zrobisz’”. Wyręczanie osłabia, a nie pomaga Badania pokazują, że dzieci o wysokiej odporności psychicznej częściej wyrastają na szczęśliwych i spełnionych dorosłych. Tymczasem nadmierna pomoc działa w odwrotnym kierunku – odbiera im poczucie sprawczości. „Ludzie rozwijają siłę psychiczną poprzez rozwiązywanie problemów” – podkreśla Daniel Amen. To oznacza, że każde wyręczenie dziecka w trudnej sytuacji to odebranie mu szansy na rozwój. Jak mądrze wspierać dziecko? Zamiast chronić dziecko przed każdą porażką, lepiej pozwolić mu jej doświadczyć – przy jednoczesnym zapewnieniu, że rodzic jest obok. Przekaz powinien być prosty: „Wierzę w ciebie i jestem tu, niezależnie od wyniku”. Ważne jest też angażowanie dzieci w codzienne obowiązki i pomaganie innym. To buduje poczucie odpowiedzialności i wzmacnia ich pewność siebie. Chęć pomocy dziecku jest naturalna, ale jej nadmiar może przynieść odwrotny skutek. Zamiast wyręczać, lepiej dać przestrzeń do działania, popełniania błędów i wyciągania wniosków. To właśnie w takich momentach rodzi się prawdziwa siła psychiczna. Źródło: cnbc.com Zobacz także: To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce”
Wypowiadane z czułym uśmiechem, brzmi jak najwyższy dowód oddania, ale w rzeczywistości działa jak niewidzialna smycz. Dowiedz się, jak jedno krótkie zdanie pozwala toksycznej matce kontrolować życie dorosłego dziecka i dlaczego tak trudno wyrwać się z tej pułapki.
Najbardziej niszczycielska toksyczność rzadko bywa jawna − nie objawia się agresją czy krzykiem, lecz subtelnym, niemal niezauważalnym osaczaniem dziecka pod płaszczem bezgranicznej troski. Wiele osób dorasta w przekonaniu o „świętości” matki, która „oddała im wszystko”. Jednak cena za ten dar bywa ogromna. Toksyczna matka posługuje się konkretną, psychologiczną pułapką − zdaniem, które powtarzane latami buduje wokół dziecka mur nie do przebicia. „Przecież wiesz, że nikt nigdy nie będzie cię kochał tak jak ja” To sformułowanie to fundament repertuaru matek, które nie potrafią lub nie chcą odciąć pępowiny. Na pierwszy rzut oka brzmi jak zapewnienie o wyjątkowości więzi. W rzeczywistości jednak, w ustach osoby manipulującej, niesie ze sobą destrukcyjny komunikat: „Świat zewnętrzny jest zły, inni ludzie cię skrzywdzą, a ja jestem jedyną osobą, której możesz ufać”. Tak zaczyna się proces budowy złotej klatki. Matka, systematycznie powtarzając te słowa, podkopuje pewność siebie dziecka i jego wiarę w relacje z innymi. Sugeruje, że miłość każdego partnera, męża czy przyjaciółki będzie warunkowa i słaba w zestawieniu z jej własną. Efektem jest dorosły człowiek, który podświadomie boi się bliskości, bo czuje, że nikt nie jest w stanie sprostać mitycznemu wzorcowi matczynego oddania. To zdanie izoluje, czyniąc z matki jedynego strażnika i ostatecznego sędziego życia dziecka. Mechanizm manipulacji: miłość jako dług nie do spłacenia W relacjach toksycznych zapewnienie o jedynej prawdziwej miłości często występuje w pakiecie z listą wyrzeczeń. Słowa o złamanej karierze czy oddaniu wszystkiego służą wzbudzaniu poczucia winy. Dzięki temu każda próba usamodzielnienia się dziecka − wybór studiów w innym mieście, wyjazd na wakacje czy założenie własnej rodziny − jest odczytywana jako niewdzięczność. To klasyczne odwrócenie ról: to dziecko zaczyna czuć się odpowiedzialne za dobrostan emocjonalny, a czasem nawet fizyczny rodzica. Mechanizm ten działa bezbłędnie − gdy tylko dziecko próbuje wyjść poza wyznaczone granice, matka „choruje”, popada w smutek lub przypomina o swojej samotności. „Idź, baw się dobrze, ja sobie poradzę” to komunikat, który ma wywołać wyrzuty sumienia tak silne, by skutecznie odebrać radość z jakiejkolwiek aktywności podjętej bez matki. W złotej klatce prawo do własnego, beztroskiego życia zostaje zawieszone na rzecz nieustannego spłacania długu wdzięczności. Toksyczna matka. Jak wyjść ze złotej klatki? Uwolnienie się od tak silnej manipulacji jest procesem trudnym, ponieważ wymaga skonfrontowania się z etykietą złej córki lub złego syna. Toksyczna matka rzadko oddaje kontrolę bez walki − używa płaczu, oskarżeń o brak serca i przypomina o swojej jedynej i niepowtarzalnej miłości. Pierwszym krokiem do odzyskania wolności jest zrozumienie prostej prawdy psychologicznej: dojrzała miłość daje wolność. Prawdziwa miłość rodzicielska cieszy się z samodzielności dziecka, nawet jeśli oznacza ona fizyczny lub emocjonalny dystans. Stawianie granic w takiej relacji jest bolesne, bo narusza wieloletni układ. Jednak bez tego niemożliwe jest odkrycie własnej tożsamości. Złota klatka, choć wydaje się bezpieczna i pełna dobrych intencji, pozostaje miejscem, w którym nie ma przestrzeni na rozwój. Warto pamiętać, że nikt nie ma monopolu na kochanie nas − miłość może być różna, może przychodzić od wielu osób i nie musi wiązać się z poczuciem winy. Wyjście na zewnątrz to jedyny sposób, by przekonać się, że życie nie musi być spłatą długu, a samodzielność nie jest zbrodnią. Bycie dobrym dzieckiem nie oznacza rezygnacji z siebie. Każdy dorosły ma prawo do własnych decyzji i relacji, które nie muszą być porównywane do matczynego wzorca. Wolność zaczyna się w momencie, gdy przestajemy wierzyć, że czyjaś miłość daje tej osobie prawo do posiadania nas na własność. Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Koleżanka zapytała, czy nie wstyd mi żyć z pensji męża. Odpowiedziałam 1 zdaniem i opadła jej szczęka”
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo mam już szczerze dość tej wszechobecnej presji, że każda kobieta musi być teraz bizneswoman, robić karierę i zarabiać na siebie, bo inaczej jest nic niewarta.
Ostatnio, podczas kawy z dawną znajomą z biura, usłyszałam pytanie, które prawdopodobnie wiele kobiet w mojej sytuacji słyszy za plecami, ale mało kto ma odwagę zadać je prosto w twarz: „Słuchaj, ale tak szczerze... czy tobie nie jest wstyd żyć z pensji męża? Nie boisz się, że zostaniesz z niczym?”. Moja odpowiedź sprawiła, że koleżance dosłownie opadła szczęka i do końca spotkania nie wiedziała, co powiedzieć. Moja emerytura to szczęśliwe dzieci i spokojny dom Moja rozmówczyni zaczęła mnie pouczać o braku składek emerytalnych, o tym, że się nie rozwijam i że w dzisiejszych czasach poleganie na mężczyźnie to proszenie się o kłopoty. Słuchałam tego z lekkim uśmiechem, patrząc na jej podkrążone oczy i telefon, który co chwilę dzwonił w sprawach służbowych, mimo że był weekend. Kiedy w końcu zrobiła przerwę, by wziąć łyk kawy, powiedziałam spokojnie: „Wiesz, po prostu umiałam się w życiu ustawić tak, żeby moją jedyną karierą było szczęście moich dzieci, a ty nazywasz to brakiem rozwoju, bo musisz harować na dwóch etatach”. Zapanowała grobowa cisza. No ale niestety, to, co inni nazywają brakiem ambicji, dla mnie jest największym życiowym sukcesem. Nie wstydzę się tego, że mój mąż, Marek, dba o nasze finanse. Wręcz przeciwnie, jestem z niego dumna, że jest na tyle zaradnym i silnym mężczyzną, iż potrafi zapewnić swojej rodzinie byt na wysokim poziomie bez konieczności wysyłania mnie do pracy, której nienawidzę. Dzięki temu nasze dzieci nie wychowują się w biegu, między świetlicą a dodatkowymi zajęciami, tylko mają mamę, która jest obecna, wypoczęta i uśmiechnięta. Luksus bycia mamą na pełny etat − dlaczego to budzi zazdrość? Zauważyłam, że najbardziej o mój rozwój i niezależność martwią się te kobiety, które same są wykończone codzienną pogonią. Wydaje mi się, że pod płaszczykiem troski o moją przyszłość kryje się zwyczajna zazdrość. Bo czy nie jest luksusem móc decydować o swoim czasie? Czy nie jest luksusem widzieć każdy pierwszy krok dziecka, nie musząc prosić szefa o urlop, gdy maluch dostanie gorączki? Moja koleżanka próbowała mi wmówić, że nic nie robię. Odpowiedziałam jej, że prowadzenie domu, dbanie o zdrową dietę całej rodziny, logistyka zajęć dzieci i tworzenie ciepłego azylu dla męża, który po ciężkiej pracy wraca do oazy spokoju, to praca ważniejsza niż wypełnianie tabelek w Excelu. Ja nie żyję za darmo. Ja inwestuję swój czas w najważniejszy kapitał − w naszą rodzinę. Marek docenia to każdego dnia. Wie, że jego sukces zawodowy to w dużej mierze moja zasługa, bo ma wolną głowę i dom, do którego chce się wracać. To jest nasze partnerstwo. Zabezpieczenie na przyszłość to nie tylko ZUS Koleżanka straszyła mnie, że mąż może odejść, a ja zostanę bez niczego. Uśmiechnęłam się tylko. Czy naprawdę ludzie myślą, że kobiety, które decydują się na taki model życia, są głupie? Mój mąż szanuje mnie na tyle, że wspólnota majątkowa i oszczędności są u nas oczywistością. Moim zabezpieczeniem jest miłość, zaufanie i mądre gospodarowanie tym, co wspólnie wypracowujemy. Nie dajmy się zwariować. Nie każda kobieta musi realizować się w korporacji. Dla mnie prawdziwą wolnością jest to, że nie muszę budzić się na dźwięk budzika, by biec do pracy, której jedynym celem jest opłacenie niani. Jestem wdzięczna losowi, że mam męża, który rozumie swoją rolę głowy rodziny i pozwala mi na to, bym to ja była sercem naszego domu. Moja odpowiedź o ustawieniu się w życiu może i była bolesna, ale była szczera. Czas przestać przepraszać za to, że chcemy żyć po swojemu, skromnie lub dostatnio, ale przede wszystkim − blisko dzieci. Ja nie haruję, ja celebruję życie. I nie zamieniłabym tego na żadną emeryturę świata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Teściowa kpi z tego, jak mąż mówi o mojej ciąży. „Mojego bym za to pogoniła”
„To ty masz brzuch, a nie on!”. Przeczytaj poruszający list mamy, której teściowa wyśmiała postawę syna angażującego się w każdy etap oczekiwania na dziecko. Czy sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” faktycznie zasługuje na drwiny, czy jest najpiękniejszym dowodem na męską dojrzałość?
Witam, piszę do Państwa, bo wciąż noszę w sobie ogromny żal po ostatniej niedzielnej wizycie u moich teściów. Spodziewamy się z mężem naszego pierwszego dziecka, to szósty miesiąc, czas pełen wzruszeń, wspólnego planowania i urządzania pokoiku. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko, a mój mąż, Paweł, od samego początku zachowuje się niesamowicie. On nie tylko pomaga, on po prostu współuczestniczy w każdym aspekcie tego stanu. Jednak to, co dla nas jest piękne i naturalne, dla mojej teściowej stało się powodem do kpin, które uderzyły w naszą najczulszą strunę. „Jesteśmy w ciąży” − słowa, które wywołały burzę przy stole Wszystko zaczęło się przy obiedzie, kiedy Paweł, opowiadając o ostatnich badaniach, użył sformułowania: „Właśnie dlatego zdecydowaliśmy, że teraz trochę zwolnimy, bo w końcu jesteśmy w ciąży i spokój jest najważniejszy”. Zrobił to z taką czułością, kładąc rękę na moim brzuchu, że poczułam się najbezpieczniejszą kobietą na świecie. Niestety, ta sielanka trwała tylko sekundę. Moja teściowa odstawiła szklankę z takim hukiem, że aż wszyscy podskoczyliśmy. „Wy jesteście w ciąży?” − zapytała z drwiną w głosie. „Pawełku, opanuj się, co ty za bzdury opowiadasz? To ona ma brzuch, ona będzie rodzić i ona karmić, a ty co najwyżej możesz stać obok. Mojego bym za takie gadanie pogoniła z domu!”. Zapadła grobowa cisza. Poczułam, jak pieką mnie policzki. Teściowa zaczęła wywód o tym, jak to za jej czasów mąż dowiadywał się o dziecku pod szpitalem, a w domu był od zarabiania pieniędzy, a nie od nowoczesnego wydziwiania. Według niej sformułowanie „Jesteśmy w ciąży” to kpina z kobiet, odbieranie nam naszego trudu i robienie z mężczyzny kogoś, kim fizycznie nie może być. Próbowałam tłumaczyć, że dla nas to symbol jedności, ale ona tylko prychała, mówiąc, że robimy z siebie pośmiewisko przed całą rodziną. Współodpowiedzialność to nie wydziwianie, to fundament rodziny Boli mnie to, że teściowa kompletnie nie rozumie, jak wielką siłę dają mi te słowa Pawła. Dla mnie „Jesteśmy w ciąży” nie oznacza, że on myśli, iż ma macicę. To oznacza, że on nie śpi, kiedy ja nie śpię przez zgagę. To oznacza, że on wie, jakie witaminy biorę, zna terminy wszystkich wizyt i czyta o rozwoju płodu tyle samo, co ja. On nie czeka, aż dziecko się pojawi − on jest ojcem od momentu, w którym zobaczyliśmy dwie kreski na teście. Dlaczego starsze pokolenie tak bardzo boi się tego partnerstwa? Teściowa uważa, że mąż powinien być twardy, a takie mówienie to robienie z siebie ciamajdy. Ja jednak widzę w tym najwyższą formę męstwa − odwagę do wzięcia odpowiedzialności za nasze wspólne emocje. Dzięki temu ja nie czuję się samotna w tym trudnym, fizycznym procesie. Wiem, że obok mnie stoi człowiek, który nie traktuje mojego stanu jako babskiej sprawy, ale jako nasz wspólny życiowy projekt. Kpiny teściowej uderzają w coś, co jest fundamentem naszego małżeństwa: we wzajemne wsparcie. Czy musimy wychowywać dzieci według schematów z poprzedniej epoki? Wyszłam od teściów z poczuciem ogromnego niesmaku. Najbardziej uderzyło mnie to, że ona woli model, w którym mąż jest wycofany i obcy, niż taki, w którym syn kocha i wspiera swoją żonę całym sobą. Czy naprawdę pogonienie męża za to, że czuje się współodpowiedzialny za ciążę, jest powodem do dumy? Dla mnie to brzmi jak smutne wspomnienie czasów, w których kobiety były w macierzyństwie dramatycznie samotne. Nie zamierzamy zmieniać naszego języka tylko dlatego, że ktoś uważa go za głupi. „Jesteśmy w ciąży” to nasze hasło, nasza tarcza i obietnica, że tak samo będziemy wychowywać nasze dziecko − razem, ramię w ramię. Mam nadzieję, że inne młode mamy też nie dają się stłamsić takim uwagom. My, kobiety, zasługujemy na to, by nasi mężczyźni byli z nami na każdym kroku tej drogi. A teściowej... cóż, współczuję, że nigdy nie zaznała takiej jedności ze swoim mężem. Może gdyby on też kiedyś powiedział, że „są w ciąży”, ona dzisiaj byłaby mniej zgorzkniałą i bardziej wspierającą babcią. Pozdrawiam serdecznie, Wiktoria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Dzieci w szkole powtarzają słowo na „s”. To okropny wstyd dla rodziców
Twoje dziecko mówi to przy obiedzie, a ty masz ochotę zapaść się pod ziemię? Nie jesteś sama – rodzice w całym kraju palą się ze wstydu, bojąc się, że internetowy slang wystawia im świadectwo „niedbałych opiekunów”. Przeczytaj, jak odzyskać spokój i zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi w tej przedziwnej modzie.
Ostatnio moja koleżanka, kobieta sukcesu, zawsze świetnie zorganizowana mama dwóch chłopców, przyznała mi się: „Słuchaj, ja już nie mogę. Mój syn wszędzie mówi to słowo na 's'. Ostatnio w kolejce do lekarza wypalił z tym na cały regulator, a ludzie patrzyli na mnie jak na wariatkę”. Chodziło jej o osławione „skibidi”. Internetowy trend w szkolnej ławce − skąd wzięło się „skibidi”? Przyznam szczerze, że gdyby ktoś kilka miesięcy temu zapytał mnie, o co chodzi z tymi toaletami i śpiewającymi głowami, pewnie tylko wzruszyłabym ramionami. Ale „skibidi” to nie jest zwykłe słowo − to symbol całej generacji Alfa, który wyewoluował z dziwacznej, surrealistycznej serii filmików na YouTube (Skibidi Toilet). Dla dziecka to kod, sposób na bycie w temacie, element szkolnej przynależności. Dla rodzica? To synonim cyfrowego śmietnika. Kiedy słyszymy, jak nasze dziecko przy niedzielnym obiedzie mówi, że babcia jest „skibidi”, albo ocenia obiad jako „skibidi toilet”, czujemy fizyczny skurcz żołądka. Dlaczego tak bardzo się tego wstydzimy? Bo to słowo jest dla nas dowodem na to, że straciliśmy kontrolę. W naszych głowach natychmiast zapala się czerwona lampka: „Co pomyślą inni? Że siedzi cały dzień przed tabletem? Że nie czytamy mu książek? Że karmimy jego mózg papką z sieci?”. Ten okropny wstyd, o którym mówiła moja koleżanka, to w rzeczywistości lęk przed oceną społeczną. Boimy się, że wyjdziemy na rodziców niedbających o rozwój, którzy idą na łatwiznę, pozwalając internetowi wychowywać swoje dzieci. Słowo na „s” staje się w naszych uszach wyrokiem skazującym nas na miano „tych gorszych” opiekunów. Slangowy brainrot, czyli dlaczego dzieciaki kochają to, co nas przeraża W środowisku szkolnym „skibidi” czy „sigma” są na porządku dziennym. To współczesna waluta towarzyska. Dzieciaki przerzucają się tymi określeniami, budując własny, hermetyczny świat, do którego my nie mamy wstępu. I to nas boli najbardziej. My, dorośli, chcielibyśmy, aby nasze dzieci posługiwały się piękną polszczyzną, by cytowały wiersze (albo chociaż mówiły pełnymi zdaniami), a dostajemy w zamian onomatopeje z pogranicza abstrakcji. To, co internet nazywa „brainrot content” (treściami rozmiękczającymi mózg), dla naszych dzieci jest po prostu śmieszne. Moja przyjaciółka Ania przyznała, że najbardziej wstydzi się tego, że nie potrafi „skibidi” zakazać. Bo jak zakazać słowa, które jest wszędzie? Na korytarzu, w szatni, na boisku. Rodzicielska frustracja bierze się stąd, że czujemy się bezsilni wobec algorytmów, które są szybsze niż nasze pedagogiczne starania. Wydaje nam się, że to słowo na „s” stygmatyzuje naszą rodzinę jako taką, w której nie dba się o jakość treści pokazywanych dziecku. Ale czy naprawdę tak jest? Czy jedno głupie słowo z internetu faktycznie przekreśla lata czytania bajek do poduszki i wspólnych wycieczek do muzeum? Wstyd ma wielkie oczy − jak odczarować „skibidi” i odzyskać spokój? Czas na chwilę szczerości: my też mieliśmy swoje „skibidi”. Czy pamiętacie czasy „czadowo”, „spoko” albo dziwnych rymowanek, które doprowadzały naszych rodziców do szału? Każde pokolenie potrzebuje swojego językowego buntu, swojej odrębności. Problem polega na tym, że dzisiejszy slang jest bardziej wizualny i silniej powiązany z szybką kulturą obrazkową, co budzi w nas naturalny lęk o koncentrację i rozwój poznawczy naszych pociech. Jednak palenie się rakiem w sklepie tylko dlatego, że ośmiolatek użył modnego słowa, to droga donikąd. Zamiast się wstydzić, warto... zapytać. Kiedy moje dziecko używa słowa, którego nie rozumiem (lub którego się boję), nie uciszam go z przerażeniem w oczach. Pytam: „A co to właściwie dla ciebie znaczy?”. Często okazuje się, że dla dziecka „skibidi” to po prostu synonim czegoś fajnego albo... kompletnie nic nieznaczący przerywnik. Odczarowanie słowa zdejmuje z niego tę magiczną, zakazaną moc. Jeśli przestaniemy reagować na nie jak na najgorszy wulgaryzm, przestanie być ono narzędziem do testowania naszej cierpliwości. Rodzicielstwo to nie jest konkurs na najpiękniejsze słownictwo dziecka − to relacja. I o ile dbamy o to, by dziecko wiedziało, kiedy język internetu jest nie na miejscu (np. na uroczystości u babci), o tyle możemy odpuścić sobie wstyd. W końcu to tylko słowo, które przeminie tak szybko, jak kolejny trend na TikToku. Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Żałuję, że mąż był przy porodzie. Po wszystkim usłyszałam tylko 3 słowa i to był koniec naszego małżeństwa”
Czuję, że muszę ostrzec inne kobiety przed tą całą modą na „porody rodzinne”, która jest nam wciskana na każdym kroku jako coś pięknego i zbliżającego.
Przez osiem lat byliśmy z Markiem parą idealną, budowaliśmy dom, wspieraliśmy się w każdej trudnej chwili i z ogromną radością czekaliśmy na naszą córeczkę. Kiedy zaszłam w ciążę, nie wyobrażaliśmy sobie, żeby mogło go nie być przy mnie na sali porodowej. Dzisiaj, patrząc na dokumenty rozwodowe leżące na stole, wiem, że to był największy błąd mojego życia, który zniszczył wszystko, co kochaliśmy. Magia porodu, która okazała się koszmarem Wszystkie poradniki i koleżanki mówiły mi: „To was zbliży, on zobaczy twój wysiłek, doceni cię bardziej jako kobietę”. Marek był dzielny, chodził ze mną do szkoły rodzenia, trzymał za rękę. Ale kiedy zaczęła się akcja, kiedy ból stał się nie do zniesienia, a sala porodowa przestała przypominać sterylne studio z Instagrama, zobaczyłam w jego oczach coś, co mnie przeraziło − obrzydzenie. To nie był strach o moje życie, to było czyste odrzucenie natury w jej najbardziej surowej formie. Nikt nas nie uprzedził, że poród to fizjologia, nad którą nie masz kontroli, to krzyk i pot. Marek widział wszystko − każdą sekundę mojego upokorzenia, gdy ból odbierał mi godność. Zamiast czuć wsparcie, czułam się jak zwierzę na widoku. On stał tam, sztywny i blady, a ja czułam, że z każdym moim skurczem on traci do mnie szacunek jako do partnerki, jako do kobiety, która kiedyś go pociągała. Ta magia, o której tyle się naczytałam, na naszych oczach zamieniała się w traumatyczne doświadczenie, którego nie dało się już odwidzieć. Te 3 słowa przekreśliły naszą wspólną przyszłość Najgorsze przyszło tuż po tym, jak położna położyła mi naszą córeczkę na piersi. To powinien być moment najczystszego szczęścia, ale Marek nawet nie chciał do nas podejść. Stał w kącie sali, patrząc na mnie z dystansem, którego nigdy wcześniej nie czułam. Kiedy w końcu pielęgniarka poprosiła go, żeby przeciął pępowinę, a potem zostawiła nas samych, podszedł bliżej. Myślałam, że mnie pocałuje, że powie, że jest dumny. Wyciągnęłam do niego rękę, żeby mnie złapał, przytulił, chociaż dotknął. Zamiast tego usłyszałam szept, który do dziś dźwięczy mi w uszach: „Nie, brzydzę się”. To były tylko trzy słowa. Trzy słowa, które zburzyły fundamenty mojego poczucia bezpieczeństwa i kobiecości. W tamtej sekundzie wiedziałam, że to koniec. Nie widział we mnie matki swojego dziecka, widział kogoś, kogo nie potrafił już pożądać. Po powrocie ze szpitala wszystko się zmieniło. Każda próba bliskości kończyła się ucieczką Marka do drugiego pokoju. Nasze pożycie przestało istnieć, bo on wciąż miał przed oczami obrazy z sali porodowej. Stałam się dla niego współlokatorką, którą kojarzył tylko z bólem. Czy warto ryzykować małżeństwo dla mody na wspólny poród? Przez rok walczyliśmy. Chodziliśmy na terapię, próbowaliśmy o tym rozmawiać, ale on nie potrafił skłamać. Powiedział terapeucie wprost, że nie potrafi zapomnieć o tym, co widział i że stracił do mnie pociąg jako do kobiety. Dzisiaj jesteśmy w trakcie rozwodu. Nasza córeczka ma tatusia, który ją kocha, ale nie ma rodziców, którzy się kochają. Wszystko przez to, że uwierzyliśmy, że mężczyzna jest gotowy na każdy widok. Drogie kobiety, zastanówcie się dziesięć razy, zanim zaprosicie męża na salę porodową. Nie każdy mężczyzna ma konstrukcję psychiczną, która pozwoli mu udźwignąć brutalność fizjologii. Czasami lepiej, żeby mąż czekał pod drzwiami z kwiatami, pamiętając was jako piękne i delikatne, a nie jako obolałe i wrzeszczące. Ja straciłam miłość życia, bo chciałam być nowoczesna. Dzisiaj wiem, że intymność porodu to coś, co czasem powinno zostać tylko między kobietą a naturą. Nie popełniajcie mojego błędu, bo niektórych słów nigdy nie da się cofnąć, a niektórych obrazów nie da się wymazać z pamięci. Karolina Komentarz Redakcji: List naszej czytelniczki głęboko nas poruszył, ale budzi też nasz stanowczy sprzeciw. Chcemy to powiedzieć głośno: poród to akt najwyższego heroizmu, a pot i ból, które mu towarzyszą, nie mają nic wspólnego z obrzydliwością. To świadectwo nadludzkiej siły kobiety. Dojrzały mężczyzna, widząc wysiłek swojej partnerki, powinien czuć wdzięczność i pokorę. Jeśli widok narodzin zabija w kimś namiętność, to problemem nie jest fizjologia, lecz powierzchowne postrzeganie kobiecości. Drogie Mamy, nigdy nie przepraszajcie za to, jak wyglądałyście, sprowadzając na świat życie. Jesteście bohaterkami, a wasze ciało w tej chwili zasługuje na najwyższy hołd, a nie na ocenę estetyczną. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Oto 3 zdania, które powtarza narcystyczna matka. Dla obcych to wzorowa mamusia
Dla wielu dorosłych to nie odległe wspomnienie, ale wciąż żywa rana. Dorastanie z narcystyczną matką oznacza systematyczne podważanie emocji, ignorowanie potrzeb i uzależnianie miłości od spełniania oczekiwań.
Ten trudny temat narcyzmu u matki porusza dr Amanda Robins, australijska psycholożka i autorka poradników dla kobiet, specjalizująca się w pracy z osobami, które doświadczyły w przemocy emocjonalnej. A przecież tam, gdzie jest narcystyczna matka, jest też przemoc. Często niewidzialna. Czym jest narcyzm w relacji matka–dziecko? Narcyzm w rodzicielstwie oznacza przede wszystkim brak prawdziwej relacji. Matka skupiona na sobie nie widzi dziecka jako odrębnej istoty – widzi w nim raczej przedłużenie siebie. Dr Amanda Robins podkreśla, że takie dzieci nie otrzymują podstawowego wsparcia: nikt nie pomaga im nazwać emocji, zrozumieć ich ani bezpiecznie ich przeżywać. A przecież to fundament zdrowego rozwoju. Co kluczowe – dla otoczenia matka narcystyczna bardzo często uchodzi za wzór. Jest zadbana, zaangażowana, „ogarnięta”. Dba o to, jak rodzina wygląda w oczach innych. To jednak tylko pozory. Rodzina narcystycznej matki przypomina piękną pisankę, choć pod skorupką kryje się zbuk. 3 zdania, które zdradzają narcystyczną matkę 1. „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam...” To zdanie jest narzędziem kontroli. Nie chodzi w nim o wdzięczność, ale o wzbudzenie poczucia winy. Miłość w takiej relacji jest warunkowa: dostajesz ją wtedy, gdy spełniasz oczekiwania. Jeśli próbujesz się sprzeciwić, pojawia się emocjonalny szantaż, czasem dystans. Dziecko uczy się, że jego potrzeby są mniej ważne niż potrzeby matki. Że powinno się podporządkować, „bo inaczej zrani mamę”. W dorosłym życiu często oznacza to trudność w odmawianiu, nadmierne poczucie odpowiedzialności za innych i wchodzenie w relacje, w których znów trzeba „zasługiwać” na miłość. 2. „Przesadzasz, nic się nie stało” To zdanie jest formą unieważniania emocji. Dziecko przychodzi z czymś ważnym – smutkiem, bólem, strachem – a słyszy, że jego reakcja jest „nieadekwatna”. Z czasem zaczyna wątpić w siebie. Skoro mama mówi, że „nic się nie stało”, to może rzeczywiście problem leży we mnie? Może jestem zbyt wrażliwa, zbyt emocjonalna, „trudna”? To jeden z najbardziej niszczących mechanizmów, o których mówi dr Robins. Dziecko traci kontakt ze swoimi emocjami, bo uczy się, że nie można im ufać. W dorosłości skutkuje to problemami z rozpoznawaniem uczuć, stawianiem granic i podejmowaniem decyzji. 3. „Co ludzie powiedzą?” To jedno z najbardziej charakterystycznych zdań. Pokazuje, że najważniejsze nie jest to, co czuje dziecko, ale to, jak sytuacja zostanie odebrana przez otoczenie. Dziecko w takiej rodzinie bardzo szybko uczy się, że nie może być sobą, jeśli jego emocje są niewygodne dla innych. Smutek, złość, bunt – wszystko, co nie pasuje do idealnego obrazka, musi zostać ukryte. W praktyce oznacza to życie pod ciągłą presją. Każde zachowanie jest filtrowane przez pytanie: „czy to się spodoba innym?”. W dorosłości często prowadzi to do perfekcjonizmu, lęku przed oceną i ogromnej potrzeby akceptacji. Do każdego, kto dorastał w cieniu narcystycznej matki Relacja z narcystyczną matką jest trudna do zauważenia z zewnątrz. Bo świat widzi uśmiech, dobre maniery i „idealną rodzinę”. Ale dziecko widzi coś zupełnie innego – brak przestrzeni na siebie. I to właśnie ten brak zostaje z nim na długo, często na całe życie. Wyjście z takiego doświadczenia jest możliwe, ale wymaga czasu i uważności na siebie. Warto skorzystać z pomocy specjalisty, psychologa albo psychoterapeuty. Pierwszym krokiem bywa nazwanie tego, co się wydarzyło – zrozumienie, że zachowanie matki było formą przemocy emocjonalnej. To pomaga zdjąć z siebie ciężar winy, który wiele osób nosi latami. Kolejnym etapem jest nauka rozpoznawania własnych emocji i potrzeb – często od podstaw. Tu szczególnie pomocna bywa psychoterapia, szczególnie taka, która koncentruje się na pracy z traumą relacyjną. To właśnie tam można bezpiecznie odbudować poczucie własnej wartości i nauczyć się stawiać granice. Równie ważne jest zaakceptowanie, że relacja z matką może nigdy nie wyglądać tak, jakby się chciało. Czasem zdrowienie oznacza ograniczenie kontaktu albo zmianę jego zasad. Choć to trudne, wiele osób odkrywa z czasem coś bardzo ważnego: że można stworzyć dla siebie zupełnie inny, bezpieczny świat – oparty na szacunku, autentyczności i relacjach, w których nie trzeba zasługiwać na miłość. Źródło: amandarobinspsychotherapy.com.au Zobacz także: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
„Mała manipulantka”. Wystarczyło 1 zdanie koleżanki córki i już wiem, że jej nie znoszę
Nigdy nie sądziłam, że jako dorosła kobieta poczuję tak silną niechęć do siedmioletniego dziecka. Wystarczyło jednak jedno zdanie, jedna sytuacja, w której opadła maska „słodkiej dziewczynki”, bym zrozumiała, że mam do czynienia z małą, bezwzględną manipulantką.
Dzień dobry, piszę do Was, bo gryzie mnie sumienie, a jednocześnie kipi we mnie złość. Moja córka, sześcioletnia Lenka, to dziecko niezwykle ufne, radosne i, niestety, dość podatne na wpływy. Od kilku miesięcy jej świat kręci się wokół nowej koleżanki z bloku, Mai. Maja na pierwszy rzut oka jest urocza − ma wielkie oczy, piękne warkocze i zawsze mówi „Dzień dobry” z najsłodszym uśmiechem na świecie. Inne sąsiadki zachwycają się, jakie to ułożone dziecko. Ja też w to wierzyłam, dopóki nie zaprosiłam Mai do nas do domu na wspólne układanie klocków. To, co wydarzyło się w ciągu tej jednej godziny, sprawiło, że teraz na sam widok tej dziewczynki mam ochotę zamknąć przed nią drzwi na cztery spusty. Maska opadła, czyli kłamstwo w najgorszym wydaniu Dziewczynki bawiły się w pokoju Lenki. W pewnym momencie usłyszałam huk − moja córka miała ulubioną, szklaną kulę z pozytywką, którą dostała od babci. Wbiegłam do pokoju i zobaczyłam kulę rozbitą w drobny mak na podłodze. Lenka stała blada, ze łzami w oczach, a Maja... Maja uśmiechnęła się do mnie tym swoim słodkim uśmieszkiem i bez mrugnięcia okiem powiedziała: „To Lenka ją rzuciła, bo powiedziała, że jest głupia”. Widziałam minę mojego dziecka − to był czysty szok. Lenka nawet nie zdążyła otworzyć buzi, by się bronić. Wiedziałam, że to kłamstwo. Moje dziecko kocha tę pozytywkę, nigdy by jej nie zniszczyło, a już na pewno nie nazwałoby głupią. Ale to, co Maja zrobiła sekundę później, zmroziło mi krew w żyłach. Gdy Lenka zaczęła płakać i zaprzeczać, Maja podeszła do niej, objęła ją i szepnęła: „Powiem mamie, że to był wypadek, jeśli dasz mi tę nową lalkę z łóżka”. To było to jedno zdanie. Jedno zdanie, które obnażyło cały mechanizm manipulacji, jaki ta dziewczynka stosuje wobec mojej córki. Ona nie tylko skłamała, ona zaczęła szantażować Lenkę w mojej obecności, czując się całkowicie bezkarna. Toksyczna przyjaźń w piaskownicy Od tamtej pory nie potrafię patrzeć na Maję inaczej niż jak na zagrożenie. Zaczęłam analizować wcześniejsze sytuacje i nagle wszystko złożyło się w jedną całość. Te wszystkie zgubione spinki Lenki, te podarte rysunki, o których Maja mówiła, że same się zniszczyły. To dziecko jest mistrzynią w skłócaniu innych, w rzucaniu oskarżeń i robieniu z siebie ofiary. Widzę, jak moja Lenka przy niej gaśnie, jak boi się odezwać, by nie podpaść wielkiej przyjaciółce. To już nie jest niewinna zabawa dzieciaków, to jest nauka toksycznych relacji, na którą ja nie chcę wyrazić zgody. Wiem, co powiedzą niektórzy: „To tylko dziecko, ona się uczy zachowań, może ma problemy w domu”. Może i tak, ale jako matka mam obowiązek chronić swoje dziecko przed ludźmi, którzy je krzywdzą, nawet jeśli ci ludzie mają siedem lat i noszą różowe sukienki. Nie znoszę Mai. Nie znoszę jej fałszu, jej wyrachowania i tego, jak patrzy na mnie, gdy nikt inny nie widzi − z takim triumfem w oczach, jakby mówiła: „I tak każdy mi uwierzy”. To okropne uczucie czuć taką niechęć do małej dziewczynki, ale nie potrafię inaczej. Gdy dorosły musi postawić granicę dziecku Teraz każda prośba Lenki o wyjście na plac zabaw z Mają kończy się moją wewnętrzną walką. Nie chcę izolować dziecka, ale nie chcę też, by było marionetką w rękach kogoś, kto już teraz potrafi tak bezczelnie kłamać. Próbowałam delikatnie rozmawiać z mamą Mai, ale ona tylko machnęła ręką, mówiąc, że dzieci mają wyobraźnię. Wyobraźnia to jedno, a perfidne kłamstwo i szantaż to drugie. Czuję się z tym fatalnie. Chciałabym być tą dobrą ciocią, która kocha wszystkie dzieci sąsiadów, ale po prostu nie potrafię. Maja budzi we mnie najgorsze instynkty. Boję się, że jeśli pozwolę tej relacji trwać, Lenka nauczy się, że w życiu trzeba ulegać silniejszym i bardziej bezczelnym. Czy muszę udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy na moich oczach ktoś emocjonalnie niszczy moje dziecko? Ja już podjęłam decyzję − nasze drzwi są dla Mai zamknięte, a ja będę tą złą sąsiadką, która nie pozwala się dzieciom bawić. Wolę to, niż patrzenie na łzy mojej córki, którą ktoś próbuje ulepić według własnego, kłamliwego planu. Mama Lenki Komentarz od Redakcji: Dziękujemy za ten szczery list, który porusza bardzo trudny temat − naszych uczuć do rówieśników naszych dzieci. To prawda: nie mamy obowiązku lubić wszystkich dzieci, tak jak nie lubimy wszystkich dorosłych. Jednak jako dojrzali opiekunowie musimy pamiętać, że naszą rolą jest bycie przewodnikiem. Nawet jeśli zachowanie dziecka jest niewłaściwe, a manipulacja ewidentna, powinniśmy zachować szacunek i spokój. Okazywanie otwartej niechęci do dziecka może tylko zaostrzyć konflikt i postawić nasze własne dziecko w trudnej sytuacji lojalnościowej. Oczywiście, gdy dochodzi do kłamstwa czy krzywdzenia, należy stanowczo zwrócić uwagę i postawić granice, ale róbmy to z pozycji dorosłego, który uczy zasad, a nie wchodzi w emocjonalną wojnę z kilkulatkiem. Zobacz też: Ten styl wychowania to katastrofa, chociaż rodzice chcą dobrze. Ekspert: „To najgorsze, co możesz zrobić dziecku”