„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikania sztucznych barwników. „Daruj jej chociaż raz, to tylko odpust” − usłyszałam, gdy zwróciłam jej uwagę. Ale to nie jest tylko raz, bo każda jej wizyta kończy się przemycaniem lizaków i tanich wafelków. Dla niej miłość to cukier i plastik, a dla mnie to odpowiedzialność, której ona najwyraźniej nie rozumie. Brak szacunku teściowej do zasad wychowania rodziców Najbardziej boli mnie jednak fakt, że teściowa kompletnie ignoruje moje zdanie jako matki, robiąc ze mnie tę złą, która wiecznie wszystkiego zabrania. Ostentacyjnie daje jej te wszystkie prezenty, wiedząc, że nie odbiorę ich dziecku od razu, żeby nie robić sceny i nie sprawiać małej przykrości. To jest czysta manipulacja i podkopywanie mojego autorytetu. Chcę, żeby moja córka uczyła się, że radość można czerpać z wartościowych rzeczy, z czasu spędzonego razem, a nie z gromadzenia tanich gadżetów, które za chwilę wylądują w koszu na śmieci. Przez takie zachowanie babci Zosia zaczyna postrzegać mnie jako kogoś nudnego i surowego, a teściową jako dobrą wróżkę od śmieciowego jedzenia. Nie mogę na to pozwolić, bo to ja będę później wyciągać dziecko z problemów zdrowotnych i uczyć szacunku do przedmiotów. Nigdy więcej nie puszczę Zosi na odpust z teściową, bo nie mam zamiaru drżeć o to, czym znowu zostanie uszczęśliwiona moja córka. Wolę, żeby spędziły czas w ogrodzie na zabawie w chowanego, niż żeby babcia kupowała jej miłość za pięć złotych na straganie z tandetą. Rodzina powinna się wspierać w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi i ignorować prośby matki o dobrostan jej własnego dziecka. Laura Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
Czy panna młoda ma prawo wyrzucić z wesela najbliższą rodzinę, która złamała zakaz przyprowadzania dzieci? Przeczytaj pełen emocji list kobiety, która nie miała litości dla swojej bratowej i wyprosiła ją z przyjęcia po tym, jak jej pociechy o mało nie doprowadziły do wypadku podczas pierwszego tańca.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was na fali ogromnych emocji i wciąż trzęsą mi się ręce, gdy przypominam sobie sceny z mojego własnego przyjęcia weselnego, które odbyło się w ostatnią sobotę. Zdecydowałam się opisać tę historię, ponieważ moja bratowa zrujnowała najpiękniejszy dzień w moim życiu, bezczelnie ignorując moją wielomiesięczną prośbę, przez co musiałam podjąć drastyczną decyzję i po prostu wyrzucić ją z hucznej zabawy razem z jej rozwrzeszczanymi dziećmi. Od samego początku planowania ślubu razem z mężem mówiliśmy głośno i wyraźnie, że nasze wesele organizujemy wyłącznie dla osób dorosłych, ponieważ zależało nam na eleganckim klimacie, głośnej muzyce do białego rana i zabawie bez potykania się o biegające maluchy. Informacja ta znalazła się na każdym zaproszeniu, rozmawialiśmy o tym z każdym osobiście, a bratowa kiwała głową ze zrozumieniem, zapewniając, że bez problemu znajdzie opiekę do swoich pociech. Niestety, w dniu ślubu, tuż po wejściu na salę weselną, przeżyłam najprawdziwszy szok, widząc moją bratową dumnie kroczącą w stronę stolika z już płaczącym niemowlęciem na rękach i czteroletnim, rozbieganym synkiem, który od pierwszej sekundy zaczął zrzucać dekoracje z krzeseł. Ta kobieta z premedytacją uznała, że nasze zasady jej nie obowiązują, kompletnie niszcząc moje nerwy i zmuszając mnie do stoczenia bitwy, której finału na pewno długo nie zapomni. Bezczelne łamanie zasad i weselny chaos od samego progu To, co działo się przez pierwsze dwie godziny wesela, przechodziło ludzkie pojęcie i skutecznie odbierało mi jakąkolwiek radość z bycia panną młodą. Niemowlak płakał i krzyczał przy każdym głośniejszym dźwięku muzyki, a starszy chłopiec biegał między tańczącymi parami, wylewając napoje na parkiet i ciągnąc kelnerów za serwety. Moja bratowa z absolutnym spokojem piła drinka, udając, że nie widzi krzywych spojrzeń innych gości i absolutnej wściekłości na mojej twarzy. Kiedy podczas naszego oficjalnego, pierwszego tańca, nad którym pracowaliśmy z mężem przez pół roku, jej czteroletni syn wbiegł prosto przed nas, niemal doprowadzając do bolesnego upadku, w sali zapadła lodowata cisza. Poczułam wtedy, jak wzbiera we mnie krew i zrozumiałam, że jeśli teraz nie zareaguję, to ta samolubna kobieta zamieni moje eleganckie przyjęcie w darmowy plac zabaw i chaos. Bratowa zignorowała moje prośby o uspokojenie dzieci, rzucając jedynie złośliwie, że przecież to rodzina i powinnam odpuścić w tak wyjątkowym dniu. Krótka rozmowa i stanowcza decyzja panny młodej Po tym incydencie na parkiecie nie wytrzymałam, poprosiłam świadkową, by wezwała bratową na stronę, do hotelowego korytarza, z dala od oczu reszty biesiadników. Powiedziałam jej prosto w oczy, bardzo spokojnym, ale twardym głosem, że jej obecność na moim weselu właśnie dobiegła końca, ponieważ nie potrafi uszanować moich granic. Bratowa zaczęła krzyczeć, wyzywać mnie od bezdusznych potworów i egoistek, twierdząc, że nie mam prawa wyrzucać jej z rodzinnej imprezy tylko przez to, że dzieci trochę hałasują. Moja decyzja była jednak nieodwołalna − skinęłam na menedżera sali, który podszedł z przygotowanymi już rzeczami mojej bratowej i bardzo kulturalnie, ale stanowczo wskazał jej drzwi wyjściowe oraz zamówioną przeze mnie taksówkę. Widok jej miny, gdy zrozumiała, że nie żartuję i naprawdę zostaje wyproszona w połowie obiadu, był wart każdego stresu, jaki przez nią przeszłam tego wieczoru. Pożałowała swojej bezczelności w ułamku sekundy, a gdy zatrzasnęły się za nią drzwi, na sali w końcu zapanował spokój i radosna atmosfera, na jaką zasługiwaliśmy razem z mężem i wszystkimi zaproszonymi gośćmi. Rodzinna wojna po weselu i obrona własnych granic Wiem, że w oczach części rodziny, zwłaszcza teściowej, stałam się teraz tą najgorszą, która wywołała gigantyczny skandal i podzieliła bliskich na dwa zwalczające się obozy. Telefon mojego męża jest pełny wiadomości o tym, jak mogłam tak potraktować matkę z małymi dziećmi i upokorzyć ją przed obcymi ludźmi. Ja jednak nie żałuję tej decyzji, bo uważam, że bycie rodziną nie zwalnia nikogo z obowiązku posiadania dobrych manier i szacunku do cudzych marzeń oraz ciężko zarobionych pieniędzy. Apeluję do wszystkich panien młodych, które boją się stawiać granice w obawie przed rodzinnym fochem − nie bójcie się walczyć o swój dzień i swoje zasady. Jeśli ktoś bezczelnie przynosi swoje nieogarnięte życie w środek Waszego święta, z premedytacją niszcząc Wasz spokój, macie pełne prawo pokazać mu, gdzie są drzwi. Moja bratowa dostała bolesną lekcję, że nowoczesne macierzyństwo i zasłanianie się dziećmi nie daje licencji na totalny brak kultury i lekceważenie innych ludzi. Monika Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten pełen silnych emocji list, który dotyka jednego z najbardziej zapalnych tematów w branży ślubnej - obecności najmłodszych na weselach. Decyzja o organizacji przyjęcia wyłącznie dla dorosłych zawsze budzi skrajne emocje, a sytuacja, którą Pani opisała, pokazuje, jak bolesne może być zderzenie odmiennych oczekiwań w gronie najbliższej rodziny. Jako redakcja rozumiemy, że ślub i wesele to wyjątkowe wydarzenie, które wiąże się z ogromnymi kosztami, wielomiesięcznymi przygotowaniami i prawem pary młodej do zaplanowania wieczoru według własnej wizji. Jasne sformułowanie oczekiwań na zaproszeniach powinno być dla gości drogowskazem, a ignorowanie takich próśb bez wcześniejszego uprzedzenia i próby dialogu trudno uznać za komfortowe dla organizatorów. Z drugiej strony warto spojrzeć na ten problem z perspektywy rodzinnego kompromisu i długofalowych relacji: Trudności logistyczne rodziców. Znalezienie zaufanej opieki do niemowlęcia i przedszkolaka w weekend bywa dla rodziców ogromnym wyzwaniem. Czasami decyzja o przyjściu z dziećmi − choć niefortunna i samowolna − wynika z desperackiej chęci bycia obecnym w ważnym dla rodziny dniu, a nie ze złośliwości. Waga drastycznych środków. Wyproszenie gościa w trakcie wesela to krok ostateczny, który niemal zawsze kładzie się cieniem na przyszłych relacjach rodzinnych. Czy w tej sytuacji zabrakło wcześniejszej, spokojnej rozmowy tuż przed wejściem na salę, która pozwoliłaby uniknąć tak gwałtownego finału na oczach innych biesiadników? Alternatywne rozwiązania. Wiele par, chcąc uniknąć podobnych konfliktów, decyduje się na zatrudnienie profesjonalnego animatora na pierwsze godziny wesela. Pozwala to dzieciom na bezpieczną zabawę w osobnym kąciku, a rodzicom na swobodne świętowanie wraz z młodą parą. Postawienie tak twardych granic z pewnością wymagało od Pani dużej odwagi, jednak wygaszenie powstałego w ten sposób konfliktu rodzinnego będzie teraz wymagało jeszcze większej dojrzałości i gotowości do rozmowy z obu stron. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
„Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
Spakowaliśmy eleganckie stroje, kupiliśmy piękny prezent i ruszyliśmy świętować miłość w luksusowym hotelu, a na miejscu okazało się, że mój pięcioletni syn został potraktowany jak powietrze i nie dostał nawet własnego widelca.
Nigdy bym nie pomyślała, że w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o kulturze i gościnności, para młoda może posunąć się do tak drastycznych oszczędności kosztem najmłodszych uczestników imprezy. Mój mały Antoś był oficjalnie zaproszony, jego imię widniało na ozdobnej winietce przy stole, ale gdy kelnerzy zaczęli roznosić gorący rosół, przed moim dzieckiem postawiono jedynie pustą serwetkę. Kiedy zdezorientowana zapytałam obsługę, czy to jakaś pomyłka, panna młoda podeszła do nas i z rozbrajającym uśmiechem rzuciła, że przecież pięciolatek i tak nie zje całej porcji, więc na pewno chętnie będzie wyjadać smakołyki z talerzy rodziców. Zamurowało mnie. Patrzyłam na mojego głodnego synka, który ze smutkiem przyglądał się parującym półmiskom, zastanawiając się, dlaczego on nie dostał swojego jedzenia. Upokorzenie przy weselnym stole i oszczędzanie na dzieciach To był dopiero początek naszego koszmaru, bo całe popołudnie i wieczór upłynęły nam na dzieleniu każdego kęsa mięsa i ziemniaków na trzy części, żeby Antoś nie siedział głodny. Czy to jest normalne, że na wystawnym przyjęciu, gdzie stoły uginają się od drogich trunków i wymyślnych dekoracji, żałuje się dziecku małego kotleta z piersi kurczaka i odrobiny purée? Para młoda uznała, że skoro przedszkolak je mało, to nie ma sensu zamawiać dla niego tak zwanego menu dziecięcego, które w większości restauracji kosztuje przecież połowę normalnej stawki. Poczułam się wtedy strasznie upokorzona jako matka, bo musiałam oddawać synowi swoją porcję obiadu, a sama dojadać zimne resztki, żeby moje dziecko nie biegało głodne po sali. Goście siedzący obok nas patrzyli z wyraźnym niesmakiem na tę sytuację, szeptali między sobą, a ja miałam ochotę po prostu zapakować rzeczy i wrócić do domu. Oszczędzanie na jedzeniu dla zaproszonych gości, a zwłaszcza dla małych dzieci, to szczyt niegościnności i brak elementarnych zasad dobrego wychowania, o których młodzi najwyraźniej zapomnieli w pogoni za drogą suknią i luksusowym samochodem do ślubu. Antoś myślał, że zrobił coś źle Najgorsze w tym wszystkim były emocje mojego syna, który doskonale rozumiał, że został pominięty i potraktowany gorzej niż dorośli. Dziecko w wieku pięciu lat chce czuć się ważne, chce mieć swoje miejsce przy stole, swój własny talerzyk i sztućce, bo to uczy je kultury zachowania przy posiłku i daje poczucie przynależności do grupy. Antoś pytał mnie szeptem, czy zrobił coś złego i czy ciocia jest na niego obrażona, skoro nie dostał frytek. Musiałam dwoić się i troić, żeby obrócić całą sytuację w żart, ale w środku wszystko we mnie krzyczało z wściekłości na tak potworny brak wrażliwości. Wyjadanie z talerza mamy czy taty jest dobre na rodzinnym pikniku, a nie na eleganckim bankiecie, gdzie każdy gość powinien czuć się dopieszczony i mile widziany. Przez tę chciwość organizatorów mój syn zapamięta to wesele nie jako radosny taniec i zabawę z balonami, ale jako moment, w którym musiał prosić o kęsy jedzenia z cudzego talerza. Nowa moda na wesela bez szacunku dla rodzin Zauważyłam, że wśród młodych par panuje teraz jakaś chora moda na traktowanie rodzin z dziećmi jak zła koniecznego, które tylko psuje idealny obrazek imprezy. Jeśli para młoda nie chce dzieci na weselu, niech napisze wprost na zaproszeniach, że organizuje imprezę tylko dla dorosłych − wtedy rodzic ma wybór, czy szuka niani, czy zostaje w domu. Ale zapraszanie malucha po to, by potem żałować mu jedzenia i zmuszać do podjadania z talerzy rodziców, to jest czysta bezczelność i brak szacunku dla gości, którzy przecież nie przychodzą z pustymi rękami. Włożyliśmy do koperty sporą sumę, chcąc wesprzeć młodych na nowej drodze życia, a w zamian dostaliśmy lekcję skąpstwa, która zepsuła nam całą radość ze świętowania. Apeluję do Redakcji i do wszystkich przyszłych par młodych: jeśli zapraszacie dzieci, traktujcie je jak pełnoprawnych gości. Szacunek do drugiego człowieka poznaje się po tym, jak traktuje się najsłabszych i najmniejszych, a na tym weselu ten test został oblany na całej linii. Kasia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
Ten komunijny zwyczaj z czasów PRL był oznaką miłości do dziecka. Dziś to hańba dla rodziców
Ta jedna komunijna tradycja była kiedyś czymś naturalnym oraz pięknym. Dzisiaj ten zwyczaj prawie zniknął, bo rodzice wolą wydać fortunę na restaurację, byle tylko uniknąć krytyki ze strony rodziny.
Pierwsza komunia święta przeszła jedną z najbardziej drastycznych transformacji w naszej kulturze. Wydarzenie o charakterze duchowym i rodzinnym niepostrzeżenie zamieniło się w miniaturową wersję wesela, gdzie każdy detal musi być perfekcyjny, drogi i gotowy do pokazania w mediach społecznościowych. Najlepszym dowodem na tę zmianę jest całkowite odejście od zwyczaju, który w czasach PRL-u i latach dziewięćdziesiątych był absolutnym standardem. Mowa o uroczystych obiadach organizowanych w zaciszu własnego mieszkania, które dziś przez wielu rodziców są postrzegane jako synonim biedy, życiowej nieporadności i totalna porażka wizerunkowa. Magia dawnych domówek, czyli jak skromność jednoczyła pokolenia W czasach PRL-u organizacja komunii była logistycznym majstersztykiem, który angażował nie tylko rodziców, ale i całe sąsiedztwo. Tradycją było, że przyjęcie odbywało się w ciasnym pokoju w bloku z wielkiej płyty lub w niewielkim salonie podmiejskiego domu. Stoły pożyczało się od sąsiadów z góry, krzesła zwoziło od rodziny z sąsiedniej wsi, a lodówki pękały w szwach od produktów zdobywanych tygodniami na tak zwane specjalne bony lub dzięki znajomościom. W tamtej rzeczywistości nikt nie myślał o wynajmowaniu menedżera sali czy zamawianiu cateringu, bo najwyższą wartością było to, co rodzina potrafiła stworzyć własnymi rękami. Wspólne gotowanie rosołu, pieczenie ciast przez babcie i ciotki oraz dekorowanie pokoju gałązkami bzu i białymi wstążkami było żywym dowodem miłości do dziecka. Każde danie na stole miało swoją historię, a pot spływający z czoła mamy i babci stojących przy garach był symbolem najwyższego poświęcenia. Dziecko czuło się wyjątkowo, widząc, że cały ten domowy mikrokosmos kręci się wokół niego i jego święta. Goście siedzieli ramię w ramię, nierzadko w ścisku, ale to właśnie ta bliskość tworzyła niepowtarzalną atmosferę autentycznego świętowania, w której liczyły się relacje, a nie kolor balonów pasujący do koloru zastawy. To była kwintesencja rodzinności, która uczyła dzieci szacunku do trudu bliskich i pokazywała, że wielkie chwile nie potrzebują luksusowej oprawy, by zapisać się w pamięci na całe życie. Komunijny wyścig i strach przed społecznym wykluczeniem Dzisiejsza rzeczywistość brutalnie rozprawiła się z tamtą domową przytulnością, wprowadzając rygorystyczne zasady rynkowego prestiżu. Dziś zorganizowanie komunii w domu dla wielu rodziców graniczy z towarzyską hańbą. Presja otoczenia, grup na komunikatorach szkolnych i wszechobecne zdjęcia perfekcyjnych aranżacji w sieci stworzyły iluzję, że jedynym godnym miejscem na świętowanie jest elegancka restauracja, hotel lub specjalnie wynajęty namiot z profesjonalną obsługą. Rodzice panicznie boją się, że jeśli zaproszą rodzinę do własnego mieszkania i podadzą samodzielnie ugotowany obiad, wyjdą w oczach krewnych na osoby, których nie stać na zapewnienie dziecku odpowiedniego startu. Ten paraliżujący lęk przed oceną niszczy radość z przygotowań i zmusza rodziny do podejmowania decyzji finansowych całkowicie ponad stan. Rezerwacje sal w modnych lokalach robi się z dwuletnim wyprzedzeniem, nierzadko przed podjęciem ostatecznej decyzji o przystąpieniu dziecka do sakramentu. Ceny za tak zwany talerzyk osiągają kwoty zbliżone do stawek weselnych, a lista wymagań rośnie z każdym rokiem − od profesjonalnych animatorów, przez personalizowane ścianki do zdjęć, aż po wykwintne menu degustacyjne. Zrobienie komunii w domu przestało być wyborem ekonomicznym czy ideologicznym, a stało się powodem do wstydu i lęku, że dziecko poczuje się gorsze od rówieśników, którzy po powrocie do szkoły będą licytować się na wielkość i luksus swoich przyjęć. Czy warto wrócić do korzeni i odrzucić dyktat restauracji? Warto zadać sobie pytanie, co tak naprawdę tracimy, oddając organizację rodzinnych świąt w ręce zewnętrznych firm i restauracyjnych menedżerów. Współczesna pogoń za perfekcją i wygoda sprawiły, że przyjęcia komunijne stały się zimne, bezosobowe i powtarzalne. Wchodząc do lokalu, rodzina staje się klientem, który ma konsumować i dostosować się do sztywnego grafiku placówki, w której często obok siebie odbywają się trzy inne imprezy. Znika gdzieś ta intymność i czas na spokojną rozmowę, bo wszystko zaprogramowane jest pod idealny kadr na profil społecznościowy, a kelnerzy spieszą się z wydawaniem kolejnych dań. Powrót do tradycji skromniejszych przyjęć w domach lub ogrodach mógłby być dla wielu rodzin ożywczym oddechem wolności od rynkowego dyktatu. Skandynawskie podejście do prostoty i minimalizmu uczy, że najważniejsza jest jakość relacji, a nie wielkość sali balowej. Dziecko nie potrzebuje do szczęścia marmurowych podłóg i kelnera w muszce; potrzebuje czuć, że dorośli są blisko, są spokojni i mają dla niego czas. Odrzucenie presji i odwaga, by powiedzieć, że nasze mieszkanie jest wystarczająco dobre, by ugościć najbliższych, to wspaniała lekcja asertywności i autentyczności dla młodego pokolenia. To pokazanie synowi lub córce, że wartość rodziny i sakramentu tkwi w nas, a nie w paragonie z ekskluzywnego lokalu, który przyjdzie nam spłacać przez kolejne miesiące. Warto pamiętać, że tradycja domowych przyjęć uczy dzieci, że prawdziwe świętowanie buduje się obecnością i uwagą, a nie statusem materialnym. Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Zaskocz swoje dorosłe dziecko. Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela
Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci różnią się nieco formą, ale nadal wyrażają ogrom rodzicielskiej miłości i troski. W końcu każdy na zawsze pozostaje dzieckiem swoich rodziców. Oto nasze pomysły na życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych - mamy życzenia poważne, śmieszne, życzenia prozą oraz wierszyki.
Poznaj nasze propozycje życzeń na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci: dla córki lub syna. Jeśli szukasz czegoś wyrafinowanego, może zainspirują cię cytaty o miłości do dziecka. Bez względu na to, czy twoje dziecko samo jest już rodzicem, czy nie. Spis treści: Wzruszające życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłego syna Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłej córki Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych Wzruszające życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci Zastanawiasz się, czy dorosłemu dziecku wypada składać życzenia 1 czerwca? To z pewnością kwestia indywidualna, ale Dzień Dziecka to przecież święto wszystkich dzieci, nie tylko maluchów. Jeśli uważasz, że nie istnieje granica wieku, do której warto składać dzieciom życzenia, zerknij na nasze propozycje. W Dniu Dziecka życzę wszystkiego, czego pragniesz, by wszystko się spełniło, by to, co dobre Twoim było. Dużo zdrowia i radości niech zawsze w sercu Twoim gości, Życzy kochająca mama. *** Życzę Ci, aby nigdy nie opuściła Cię odwaga, gdy przyjdzie Ci porzucić swoje bezpieczne pozycje. Życzę Ci, abyś żył/a w zgodzie z samą sobą i z własnym systemem wartości. To wielkie szczęście, gdy jest się zadowolonym z tego, kim się jest. *** Drogi Synku/ Droga Córeczko Niech szczęście nigdy Cię nie opuszcza, zdrowie dopisuje, a marzenia się spełniają. Wszelkie życiowe przeszkody pokonuj lekkim krokiem. Kochamy Cię – rodzice *** Życzymy Ci, aby każdego dnia spotkało Cię coś zaskakującego. I niech będzie to coś, co wprawi Cię w zadumę. Nie tylko wielkie sprawy wywołują zdumienie i zachwyt, najczęściej wystarczą małe, powszednie rzeczy i wydarzenia: taniec motyla, rozkwitający pączek, śpiew słowika nad polami. Niech nie zabraknie Ci tych małych, codziennych odkryć. *** Żyj tak, aby każdy kolejny dzień był niesamowity i wyjątkowy. Wypełniaj każdą chwilę tak, aby potem wspominać ja z radością. Czerp energię ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności. Żyj najpiękniej, jak umiesz... *** Życzę Ci wiary. Wraz ze zdobywaną wiedzą przybywa nowa porcja pytań. Potrzeba głębokiej wiary, by nie zwątpić pod naporem niepewności. Potrzeba silnych korzeni, czerpiących ze źródeł wiary, by wiatr nie strącił rodzących się dopiero owoców. Osiągniesz konkretną wiedzę, gdy jej część powierzysz zaufaniu. *** Tyle spokoju, ile tylko potrzebujesz, tyle szaleństwa, aby życie nie wydawało się nudne, tyle szczęścia, abyś nie oszalał z nadmiaru i tyle smutku, aby równowaga się zachowała po wszystkie czasy, a miłości ponad wszystko. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłego syna Jesteś tatą lub mamą całkiem już dużego chłopaka i chcesz złożyć mu wyjątkowe życzenia z okazji Dnia Dziecka? Mamy kilka pomysłów. Synku, choć jesteś już całkiem duży I ta dorosłość bardzo Ci służy, Pamiętaj, że dla nas pozostaniesz dzieckiem Kochanym. Ważnym. Tulimy — rodzice. *** W dniu Święta Dziecka, przyleciał ptaszek, chyba z Olecka, i mówił, że wiek nie ma znaczenia, bo relacja ojciec – syn, się nie zmienia. Życzę więc dorosłemu synkowi, żeby mnóstwa ryb nałowił, żeby na brzeg wychodziły same sumy, żeby wszystkie słupy były z gumy, żeby studia/praca szły bez trudu, żeby nikt nigdy nie robił brudów, żeby deszcz na głowę nie padał, żeby nikt bólu nie zadał, żeby drogi były proste, a życiowe zakręty niezbyt ostre. *** Gdy byłeś mały, byłem/am zawsze blisko, gdy dorosłeś, dalej rozpalamy rodzinne ognisko. Chociaż oddzielnie, to na zawsze razem, i do kina nawet wyskoczymy czasem. Wybacz mi te proste słowa, ale od tych rymów już mnie boli głowa. Życzę ci wszystkiego dobrego w dniu Twojego święta, Wiedz, że jest ktoś, kto o Tobie zawsze pamięta. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłej córki Jakie życzenia na Dzień Dziecka wywołają uśmiech u dorosłej córki? Sprawdź, które z poniższych mogą najbardziej się jej spodobać. Córeczko moja wspaniała, niech Ci gwiazdka z nieba mała, piosenkę zanuci, niech Ci chłopcy służą, na imprezach podrywają, bo ty jesteś małą, dużą damą. *** Kochanie, wypełniłaś nasze życie radością i miłością. Dziś życzymy Ci szczęścia, spełnienia najskrytszych marzeń i mądrych wyborów, które doprowadzą Cię do wybranego celu. *** W dniu Twego święta, życzę Ci, byś zawsze była uśmiechnięta. Byś znalazła wymarzonego chłopaka, który posiada białego rumaka. I żebyś jeszcze miała kumpli tylu, że nie usadzisz ich przy jednym grillu. Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych Oczywiście do życzeń dla dorosłych dzieci można podejść z humorem. Dlatego wśród naszych propozycji nie mogło zabraknąć krótkich i zabawnych wierszyków. Te życzenia są dla Ciebie, byś się czuł, jak w siódmym niebie. Teraz małe ostrzeżonko: nie zapomnij o mnie, słonko! *** W dniu tak pięknym i wspaniałym, życzę ci serduszkiem całym, dużo szczęścia, stu lat życia, milion euro do zdobycia. Z okazji dnia dziecka życzenia składają... *** Duży czy mały dzisiaj świętuje, Dziś każdy jest dzieckiem i się raduje. Małych przyjemności, wielkich miłości, zdrowia, szczęścia i przyjemności. Każdemu życzymy tego, co potrzebuje W Dniu Dziecka każdy z nas króluje! *** Chociaż młodością przestałeś grzeszyć już x lat temu, To dzień dziecka i tak będziesz obchodzić po naszemu! Bądź jak dziecko, doceniaj małe rzeczy i uśmiechaj się bez przerwy, No i wreszcie ucisz trochę swoje zszarpane nerwy! Zauważ, że świat czasem pięknym się staje, No i wtedy nawet do lubienia się nadaje! *** Jest w roku taki dzień, w którym smutki idą w cień, więc z okazji tego dnia posłuchaj, czego Ci życzę ja: dużo zdrowia i radości, szczęścia w życiu i miłości, moc najpiękniejszych wrażeń i spełnienia wszystkich marzeń. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych, wbrew pozorom, nie muszą być wcale tak bardzo różne od tych kierowanych do dzieci. Każdy rodzic marzy przecież o tym, by jego dziecko było przede wszystkim szczęśliwe. Każde życzenia na Dzień Dziecka skupiają w sobie rodzicielską miłość, czasami w poważnej formie, niekiedy z przymrużeniem oka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To zagraniczne święto przyćmi Dzień Matki. Dzieci już szykują niespodzianki Piosenka dla mamy: 20 najpiękniejszych utworów od dziecka, które topią serca Znamy kalendarz roku szkolnego 2025/2026. Święta wypadają fatalnie, będzie więcej szkoły
W tym kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku. Polskie dzieci mogą tylko pozazdrościć
Dzień Dziecka to święto wszystkich dzieci na świecie. W Polsce Dzień Dziecka obchodzony jest 1 czerwca, ale w różnych krajach świętuje się go w różnym czasie i na różne sposoby. Wyjaśniamy, kiedy narodziła się ta wspaniała idea i dlaczego w ogóle obchodzimy Dzień Dziecka.
Międzynarodowy Dzień Dziecka to wyjątkowe święto, na które najmłodsi czekają z niecierpliwością. Dla wielu dzieci jest równie ważne jak urodziny czy Gwiazdka. To dzień pełen radości, zabawy i czasu z bliskimi. Choć w Polsce obchodzimy Dzień Dziecka 1 czerwca, w innych krajach wypada on w różnych terminach i wygląda zupełnie inaczej. Kiedy dokładnie świętujemy Dzień Dziecka w 2026 roku? Skąd wzięła się ta piękna tradycja? Spis treści: Kiedy jest Dzień Dziecka 2026? Najrzadsze ciekawostki o Dniu Dziecka Dzień Dziecka ma już 71 lat Jak obchodzi się Dzień Dziecka? Kiedy jest Dzień Dziecka 2026? Dzień Dziecka 2026 zbliża się wielkimi krokami i wielu rodziców już myśli, jakie atrakcje zaplanować na ten dzień. W Polsce obchodzimy go tradycyjnie 1 czerwca. W 2026 roku Dzień Dziecka wypada w poniedziałek, więc już w poprzedzający go weekend możemy zapewnić dzieciom rozrywki z okazji ich święta. Najrzadsze ciekawostki o Dniu Dziecka Jednak w innych krajach to święto ma inne daty. Zgromadzenie Ogólne ONZ w swojej rezolucji uznało, że każde państwo może organizować obchody Dnia Dziecka w terminie, który uzna za właściwy. Władze komunistyczne zgodziły się na nową datę Dzień Dziecka w Polsce nie zawsze był obchodzony 1 czerwca. Od 1929 roku świętowano go 22 września. Tego dnia dzieci były zwolnione z zajęć szkolnych, po mszach w szkołach odbywały się akademie, a następnie zabawy, w których trakcie rozdawano słodycze. Dopiero po zakończeniu II wojny światowej komunistyczne władze Polski i innych krajów bloku wschodniego postanowiły świętować Dzień Dziecka 1 czerwca. Tylko w 1 kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku Dzieci obchodzą swoje święto we wszystkich krajach na świecie. W niektórych państwach obchody Międzynarodowego Dnia Dziecka powiązane są z innymi uroczystościami, więc przypadają w innym terminie niż w Polsce. Poznaj ciekawostki o Dniu Dziecka. W Ukrainie Dzień Dziecka obchodzony jest tak jak w Polsce, 1 czerwca. Co ciekawe, Dzień Dziecka w Ukrainie oficjalnie stał się świętem dopiero w 1998 roku, kiedy ówczesny prezydent Ukrainy podpisał specjalny dekret dotyczący opieki socjalnej nad dziećmi i ich mamami. W Ukrainie oraz innych krajach słowiańskich Dzień Dziecka obchodzony jest podobnie jak w Polsce – pociechy otrzymują upominki i składa im się życzenia. We Francji i we Włoszech Dzień Dziecka obchodzony jest 6 stycznia. W obu krajach dzieci otrzymują od rodziców symboliczne prezenty upamiętniające dary, które Jezus otrzymał od Trzech Króli. W Japonii Dzień Dziecka przypada 5 maja, ale świętują wówczas tylko chłopcy. Ojcowie robią z synami flagi w kształcie karpia (symbol siły i odwagi) i wieszają je na drzwiach. Japońskie dziewczynki mają swój dzień 3 marca, kiedy to przygotowują wystawy lalek w tradycyjnych strojach i piją specjalny napój ryżowy. W Turcji Dzień Dziecka obchodzony jest 23 kwietnia – dzieci tańczą, śpiewają i puszczają latawce, ubrane w narodowe stroje. W Niemczech Dzień Dziecka obchodzi się aż dwukrotnie: 20 września i 1 czerwca. A to dlatego, że dawniej w RFN dzień ten przypadał na 20 września, a w NRD 1 czerwca. Co prawda, po zjednoczeniu Niemiec oficjalne obchody Dnia Dziecka przypadają we wrześniu, jednak wiele rodzin obchodzi to święto także w czerwcu. W Wielkiej Brytanii i USA Dzień Dziecka jest świętem ruchomym. Na Wyspach święto przypada w drugą niedzielę maja, natomiast w Stanach Zjednoczonych w drugą niedzielę czerwca. W Paragwaju Dzień Dziecka obchodzony jest 16 sierpnia i ma szczególny, podniosły charakter, a beztroska zabawa przeplata się z zadumą. W tym dniu wspomina się krwawej bitwę pod Acosta Nu (1869), w której zginęła połowa mieszkańców Paragwaju, w tym 3500 dzieci. Międzynarodowy Dzień Dziecka: kiedy wypada? Międzynarodowy Dzień Dziecka został oficjalnie ustanowiony przez ONZ 20 listopada 1954 roku, żeby zwrócić uwagę na prawa dzieci i wspierać ich rozwój. Ale pomysł na to święto jest dużo starszy. Już w 1924 roku Liga Narodów podkreśliła, że każde dziecko zasługuje na opiekę i dobre warunki do życia. Jednak Międzynarodowy Dzień Dziecka został ustanowiony dopiero 30 lat później. W Polsce mamy ciekawą tradycję – od 1994 roku w Dniu Dziecka młodzież zasiada w Sejmie, by rozmawiać o ważnych dla siebie sprawach. Za przykładem Polski poszły inne kraje i „dziecięce” parlamenty są także w Wielkiej Brytanii, Portugalii, Francji. Jak obchodzi się Dzień Dziecka? Dzieci uwielbiają swoje święto. I trudno się dziwić – dostają tego dnia masę podarunków, nie tylko od rodziców, ale i dziadków, krewnych (zobacz nasze propozycje prezentów na Dzień Dziecka). Jednak przede wszystkim powinien być to dzień, w którym każde dziecko powinno mocno poczuć, jak bardzo jest kochane i ważne dla swoich rodziców. Jeżeli zastanawiasz się, jak ubrać to w słowa albo chciałabyś wyjątkowo przygotować wierszyk dla dziecka, możesz skorzystać z gotowych propozycji rymowanych życzeń. A może pokusisz się o nauczenie się i odśpiewanie w tym dniu piosenek na Dzień Dziecka? Dzień Dziecka jest świętem... dzieci, dlatego powinniśmy dać im to, czego na co dzień najbardziej nam brakuje, czyli czas. Spędźmy ten dzień razem na fajnych <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-dziecka-jak-zaplanowac-wymarzony-dzien-dziecka-5-pomyslow-14200-r1/">zabawach na Dzień Dziecka, a być może okaże się, że jest to najwspanialsza rzecz, którą możemy im podarować. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz też: To zagraniczne święto przyćmi Dzień Matki. Dzieci już szykują niespodzianki Zaskocz swoje dorosłe dziecko! Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela Wystarczy 1 hasło wychowawczyni, a cała klasa oszaleje na Dzień Dziecka (+ 18 pomysłów na szkolne zabawy)
Te życzenia na Dzień Dziecka rozczulą każdego malucha i nastolatka. Krótkie, nawet do SMS-a
Życzenia na Dzień Dziecka to zarówno krótkie, śmieszne rymowanki, jak i mądre cytaty. Która z naszych propozycji ucieszy najbardziej twojego malucha lub już całkiem dorosłe dziecko? Oto najpiękniejsze propozycje życzeń na Dzień Dziecka.
Życzenia na Dzień Dziecka w formie zabawnego wierszyka mogą uradować nie tylko najmłodszą pociechę. Te poważniejsze i wzruszające warto zarezerwować dla starszych lub dorosłych dzieci. Z myślą o rodzicach, wujkach, ciociach, babciach i dziadkach przygotowaliśmy życzenia, spośród których z pewnością wybierzesz te idealne. Spis treści: Krótkie życzenia na Dzień Dziecka (także dla dorosłych dzieci) Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka Mądre życzenia na Dzień Dziecka Życzenia na Dzień Dziecka: cytaty Krótkie życzenia na Dzień Dziecka (także dla dorosłych dzieci) Oto propozycje życzeń na Dzień Dziecka – wśród nich znajdziesz inspiracje na życzenia dla maluszka, jak i dorosłej pociechy. Krótkie życzenia sprawdzą się świetnie w formie porannego SMS-a czy wiadomości na Facebooku. Najlepsze życzonka: dużo zdrówka i słonka, Oraz wielkich wrażeń przy spełnianiu marzeń! *** Dziś Dzień Dziecka, Kochanie Przyjmij od swojej mamy Życzenia z największej miłości: Zdrowia i mnóstwa radości. *** Wszystkiego najlepszego, szczęścia i radości moc, Ciepłego słoneczka na co dzień, kolorowych snów co noc. *** Niech Twoje serce zawsze wierzy w bajki, a oczy widzą dobro nawet w najczarniejszych chmurach. *** Wszystkiego najlepszego mój Maleńki czy Wyrośnięty – bądź zawsze uśmiechnięty. (moja Maleńka czy Wyrośnięta – bądź zawsze uśmiechnięta.) *** Życzenia zdrowia dla Ciebie mamy. I moc całusów, bo mocno Cię kochamy. *** Ukochana Córeczko (Ukochany Syneczku), Życzymy by Twoje marzenia, jak najszybciej doczekały się spełnienia! *** Zdrowia, szczęścia i słodyczy. Tego mama z tatą/babcia z dziadkiem/ciocia z wujkiem życzy. Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka potrafią wprawić w świetny nastrój nie tylko córeczkę czy synka, ale i siostrzenicę, siostrzeńca, bratanicę, bratanka, wnuczka i wnuczkę. Sprawiają również, że osobie, która je składa, trudno powstrzymać uśmiech... Miej słodkie sny i marzenia, Niech pięknie Ci się spełniają, A Twoje najskrytsze dążenia Niech realnymi się stają! *** Życzę Ci wiele słoneczka, uśmiechu i radości. Niech w Twoim sercu zawsze ciepełko gości. Baw się dziś wesoło, realizuj marzenia, bo gdy minie to Święto, zostaną wspomnienia! *** Z okazji Dnia Dziecka życzę Ci, aby wszystkie fajne dni w żółwim tempie upływały i w przygody opiewały. By nie było porannej pobudki, a wiatr rozwiewał wszystkie smutki. *** Z okazji Dnia Dziecka życzę Ci: Kolorowych snów, Od najbliższych miłych słów Uśmiechu od ucha do ucha, I byś płakać często nie musiał. Własnego pieska i kotka, Lub innego wymarzonego zwierzątka, Co dzień przygód nowych, Butów siedmiomilowych, Gwiazdki z nieba, I wszystkiego, czego Ci potrzeba. *** Niech serduszko Twoje gorące będzie jak słońce, A uśmiech Twój radosny przypomina piękno wiosny! *** Pierwszy czerwca dzień radosny kwitnie jaśmin, to znak wiosny. W dniu tym pięknym i wspaniałym życzę Skarbie sercem całym moc uśmiechu i radości szczęścia, zdrowia, pomyślności. *** Na Dzień Dziecka ślę życzenia, Dziś się wszystko w lepsze zmienia. Lepsza staje się rodzinka, I weselsza twoja minka. Kolorowa tak jak wiosna I tę radość w niej pozostaw! *** Rodziców wciąż i od nowa Pytają: „Jak dziecko się chowa?” Lecz co to znaczy? By z dzieckiem nie chodzić na spacer? By kryć je, bo boa lub sowa Czyhają na dziecka zdrowie? Z okazji Dnia Dziecka życzymy, Byś ukrywał/a się tylko dlatego, gdy to ważne, czyli w grze w chowanego. Poza tym – nie bój się, nawet bać I przed życiem nigdy się nie chowaj. *** Z okazji Dnia Dziecka Ci życzę Jak najmilszych od życia ćwiczeń marzeń – spełnionych i tych do spełnienia zdrowia – byś siłę miał/a się uśmiechać i odwagi – jakie ma młode wilczę *** Życzę Wam dzieciaki, Miejcie wesołe buziaki. Lodów w każdą niedzielę, A dziś prezentów wiele. *** Rośnij duży, dzielny, zdrowy, w stu procentach odlotowy. Bądź pomocny jak komputer, szybki jak japoński skuter, sympatyczny jak maskotka i słodziutki jak szarlotka! *** Życzenia dla małych smyków Dziś Dzień Dziecka – wielkie święto Więc mój smyku zapamiętaj. Zawsze wesół, pełen werwy, Uśmiechnięty bądź bez przerwy. Wiedz, że bardzo Cię kochamy i życzenia dziś składamy! *** Dziś Twój dzień, Ty mały Smyku, Więc prezentów miej bez liku. W tym dniu ślemy Ci życzenia zdrowia, szczęścia, powodzenia! Życzenia dla małych wielkich serc Bądź dzieckiem jak najdłużej Jak dziecko baw się, śmiej I kochaj tak jak dziecko I serce dziecka zawsze miej! *** Idzie misio... Idzie słonik... Idzie lalka... No i konik... Wszyscy razem z balonami... Z najlepszymi życzeniami... Moc uśmiechu i radości Niech w Twym sercu zawsze gości! Mądre życzenia na Dzień Dziecka W poszukiwaniu wzruszających życzeń na Dzień dziecka zerknij na poniższe propozycje. Gdy twój skarb je usłyszy lub przeczyta, nie będzie miał wątpliwości, że jest dla Ciebie kimś wyjątkowym. Lubię Twoją słodką buzię Mój kochany Ty łobuzie. I serduszko Twe gorące... Niech Ci zawsze świeci słońce! *** Życzę rzeki i piasku przy rzece na wspaniałe, piaskowe fortece. I poziomek w leśnych kotlinach, drzew, na które dobrze się wspinać. *** Bądź dzieckiem jak najdłużej, jak dziecko baw się, śmiej I kochaj tak jak dziecko, i serce dziecka miej. *** Jak fiołek wśród ukrycia, Obudzony tchnieniem wiosny, tak Ty każdy dzionek życia miej szczęśliwy i radosny. *** W dniu Dnia Dziecka życzę wszystkiego, czego pragniesz, by się wszystko spełniło, by to, co dobre Twoim było. *** Kochanie, dziś Twój dzień Ale pamiętaj, że naszym Skarbem jesteś i będziesz zawsze Rodzice Życzenia na Dzień Dziecka: cytaty Wypowiadając życzenia na Dzień Dziecka lub dołączając je do prezentu, możemy wykorzystać cytaty znanych ludzi. Wśród nich nie brakuje takich, które trafiają w samo sedno... Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat. (Janusz Korczak) *** Wychowanie dziecka to najwyższy zaszczyt i odpowiedzialność, jakie mogą spotkać każdą żywą istotę. (Christopher Paolini) *** Zmieniamy się. Wszyscy. Bezpowrotnie. Jakaś część w człowieku pozostaje niezmieniona: rdzeń, czyste serce, które wynosimy z dzieciństwa. (Bernard Minier) *** Dzieciństwo to kraj, przez który podróżujemy nieświadomie. Dotarłszy do granic, oglądamy się i nagle widzimy pejzaż. Ale jest już za późno. (Eric-Emmanuel Schmitt) *** Nie śpiesz się do dorosłości. Staraj się pozostać chłopcem tak długo, jak to możliwe, bo gdy raz stracisz moc magii, na zawsze pozostaniesz żebrakiem szukającym jej okruchów. (Robert MacCammon) *** Zdążysz jeszcze być dorosłą. Niech lepiej dzieciństwo twoje trwa jak najdłużej. I tak zbyt szybko mija. Wkrótce zakosztujesz życia aż do przesytu. (Lucy Maud Mongtomery) *** Zachody słońca i wspomnienia z dzieciństwa łączy ten sam rodzaj magii. I nie bierze się ona z ich piękna, ale z ulotności. (Richard Paul Evans) Więcej sentencji, które możesz dołączyć do życzeń lub prezentów, znajdziesz w naszym zbiorze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/cytaty-o-dziecku-fajne-pomysly-na-dedykacje-28366-r1/">cytatów o dziecku. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz też: W tym kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku. Polskie dzieci mogą tylko pozazdrościć Zaskocz swoje dorosłe dziecko! Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela Wystarczy 1 hasło wychowawczyni, a cała klasa oszaleje na Dzień Dziecka (+ 18 pomysłów na zabawy])
„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z nas w dzieciństwie. Zamiast radości, wybuchła panika, bo matka natychmiast wyrwała mu go z rąk, krzycząc, że to niebezpieczne, że się skaleczy, że on nie umie się tym posługiwać. Ten chłopak ma dziesięć lat, a traktowany jest jak niemowlę, któremu nie wolno dotknąć niczego twardszego od pluszowego misia. Jak on ma się nauczyć odpowiedzialności i ostrożności, skoro nigdy nie dano mu szansy na popełnienie błędu? Wychowujemy dzieci, które potrafią obsługiwać smartfona w ułamku sekundy, ale nie potrafią same zawiązać buta bez pomocy mamy, która i tak zrobi to szybciej i lepiej. Na tej komunii widziałam ojców, którzy kroili mięso swoim prawie nastoletnim synom, i matki, które wybierały za nich, jaki sok mają wypić. To jest hodowanie życiowych niedojd, które w przyszłości zderzą się ze ścianą, gdy tylko zabraknie obok kogoś, kto podstawi im pod nos gotowe rozwiązanie. Boimy się każdego siniaka, każdego niepowodzenia naszych dzieci, a zapominamy, że to właśnie te siniaki budują siłę charakteru i odporność psychiczną. Krótki łańcuch kontroli niszczy dziecięcą psychikę Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ci rodzice święcie wierzą, że robią to z miłości. Myślą, że chroniąc dziecko przed każdym pyłkiem, dają mu bezpieczeństwo, a tak naprawdę fundują mu lęk przed życiem. Dziecko na łańcuchu uczy się, że świat jest potwornie niebezpiecznym miejscem, a ono samo jest zbyt słabe, by sobie w nim poradzić bez asysty. Widziałam to na twarzach tych dzieci podczas komunii − brak blasku w oku, brak spontaniczności, tylko wieczne zerkanie na rodzica z pytaniem: czy mogę? Czy to jest okej? Czy nie dostanę bury? Jeśli nie odpuścimy, jeśli nie pozwolimy naszym dzieciom na odrobinę ryzyka i samodzielności, to za kilka lat obudzimy się w świecie pełnym dorosłych ludzi, którzy boją się własnego cienia. Ta komunia była dla mnie smutnym ostrzeżeniem − przestańmy trzymać dzieci na uwięzi naszych własnych lęków. Pozwólmy im się pobrudzić, zmarznąć, a nawet skaleczyć tym nieszczęsnym scyzorykiem. Tylko w ten sposób nauczymy ich, jak być wolnymi i silnymi ludźmi, a nie tylko posłusznymi pionkami w naszych rękach. Redakcjo, proszę, zaapelujmy do rodziców o odrobinę zaufania do własnych dzieci, zanim całkiem stłamsimy w nich ducha przygody. Eliza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Synowa zrobiła z wnuczki starą maleńką. Wypacykowała ją jak do cyrku, nawet ksiądz się śmiał”
Kiedyś człowiek czekał na komunię przede wszystkim dlatego, że było to ważne przeżycie, spotkanie z Panem Bogiem. Dziewczynki zakładały białe alby, miały zaplecione warkocze albo delikatne loczki i wyglądały po prostu... niewinnie. Dzisiaj mam wrażenie, że to już nie komunia, tylko jakiś pokaz mody. Jak zobaczyłam swoją wnuczkę przed kościołem, to aż mnie ścisnęło w środku.
Mam 70 lat i może jestem już z innego pokolenia, ale pewnych rzeczy naprawdę nie umiem zrozumieć. Moja wnuczka ma dziewięć lat. Dziewięć! A w dniu komunii wyglądała, jakby szła na jakiś konkurs piękności, a nie do kościoła. Synowa od rana latała wokół niej z pędzlami, paletkami i czymś do kręcenia włosów. Najpierw podkład, potem puder, róż na policzkach, błyszczące powieki. Na końcu jeszcze usta czymś posmarowała, żeby były bardziej różowe. Patrzyłam na to i nie wierzyłam własnym oczom. A włosy? Tak natapirowane i pokręcone, że dziecko wyglądało jak dorosła kobieta wybierająca się na wesele. Strasznie brzydko. Powiedziałam tylko spokojnie: „Po co to wszystko? Przecież ona jest ślicznym dzieckiem”. Ale synowa od razu się obruszyła: „Mamo, teraz wszystkie dziewczynki są malowane do komunii”. No i właśnie od tego wszystkiego robi mi się smutno. Kiedyś dziecko wyglądało jak dziecko Ja pamiętam komunie sprzed lat. Człowiek prasował albę, kupowało się białe rękawiczki, czasem plotło wianek. Dziewczynki miały zaróżowione policzki, ale od emocji, a nie od kosmetyków. Nikt nie latał z rozświetlaczem i doczepianymi rzęsami. A teraz? Małe dziewczynki siedzą u fryzjerek i kosmetyczek jak dorosłe panie. Słyszę, jak matki prześcigają się, która zrobiła lepszy makijaż córce. Jedna chwali się stylistką, druga profesjonalną sesją zdjęciową. Człowiek słucha tego i zastanawia się, kiedy dzieciństwo zaczęło tak wszystkim przeszkadzać. Najgorsze było jednak to, że moja wnuczka co chwilę pytała: „Babciu, nie rozmazało mi się?”. Dziewięcioletnie dziecko w dniu komunii martwiło się o makijaż. Serce mi pękło. „Teraz taka moda” – tylko czy wszystko trzeba naśladować? Ja wiem, że świat się zmienia. Nie jestem z tych babć, co wszystko krytykują. Ale naprawdę uważam, że są jakieś granice. Dziecko nie potrzebuje mocnego makijażu, żeby pięknie wyglądać. Ono ma być dzieckiem, a nie „małą kobietką”. Patrzyłam na wnuczkę i miałam wrażenie, że ktoś na siłę chce ją postarzyć. Zrobić z niej dorosłą, zanim zdąży nacieszyć się dzieciństwem. Może komuś się to spodoba. Może ktoś powie, że „teraz takie czasy”. Ale mnie ten komunijny trend zwyczajnie żenuje. Bo zamiast skromności i przeżycia duchowego coraz częściej widzę sztuczne rzęsy, brokat i dzieci wystylizowane tak, że trudno poznać, ile mają lat. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
Choć moja siostra do dzisiaj nie może mi wybaczyć, że w ten wyjątkowy wieczór bawiłam się u boku mojego mopsa, ja z pełną odpowiedzialnością popieram ten trend i uważam go za zbawienie dla współczesnych imprez.
Droga Redakcjo. Po ostatnim weekendzie atmosfera w mojej rodzinie stała się nieprzyjemna, ale ja mam już serdecznie dość robienia ze mnie tej złej. Mój kuzyn brał ślub i razem ze swoją narzeczoną podjęli odważną, dla wielu kontrowersyjną decyzję − zorganizowali wesele w stylu „dog-friendly”, ale z wyraźną adnotacją na zaproszeniach: „impreza tylko dla dorosłych”. Kiedy otworzyłam elegancką kopertę, z moich ust wyrwał się okrzyk radości − na spersonalizowanym bileciku widniało moje nazwisko oraz imię mojego ukochanego mopsa, Hugo. Moja siostra, mama sześcioletnich bliźniaków, dostała dokładnie takie samo zaproszenie, ale bez imion swoich dzieci, które ten wieczór musiały spędzić z opłaconą nianią. W naszej rodzinie natychmiast wybuchł skandal, a siostra zmieszała młodą parę i mnie z błotem, krzycząc, że to szczyt bezczelności, by stawiać psa ponad rodzinę. Mój pies na salonach, czyli dlaczego wesele z mopsem to czysta kultura Moja siostra nie potrafi zrozumieć jednej, podstawowej rzeczy − mój mops Hugo w miejscu publicznym zachowuje się o niebo lepiej niż jej rozwydrzone bliźniaki. Hugo jest psem wychowanym, przeszedł szkolenie, jest spokojny, nie szczeka bez powodu i potrafi grzecznie leżeć na swoim kocyku. Na weselu miał swój elegancki kącik, przygotowany przez parę młodą, gdzie stały miski z wodą i czekały psie przekąski. Przez całą noc nikomu nie przeszkadzał, wzbudzał jedynie zachwyt gości, którzy chętnie robili sobie z nim zdjęcia. A jak wyglądałyby urodziny czy wesele z udziałem moich siostrzeńców? Znam ten scenariusz na pamięć z innych uroczystości. Płacz podczas przysięgi w kościele, bieganie między kelnerami niosącymi gorący rosół, wkładanie palców do tortu weselnego i wieczne marudzenie, że głośno, że nudno, że bolą nóżki. Pod koniec imprezy rodzice są wykończeni, dzieci wściekłe, a goście zniesmaczeni, bo parkiet zamienia się w plac zabaw. Mój pies nikomu nie zepsuł zabawy, nie zniszczył sukni panny młodej ani nie urządził sceny zazdrości przy stole. Był idealnym, kulturalnym gościem. Dzieci na weselu to męczarnia dla nich i dla dorosłych Uważam, że trend na wesela bez dzieci to nie jest żadna moda na nienawiść do maluchów, ale zwykły zdrowy rozsądek i szacunek do własnych pieniędzy. Para młoda płaci ogromne sumy za talerzyk, za DJ-a, za sterylny, elegancki klimat. Mają pełne prawo chcieć, aby ich goście bawili się, rozmawiali na dorosłe tematy i nie musieli co chwilę uważać, żeby nie nadeptać na raczkującego pod stołem brzdąca. Wesele z huczną muzyką do czwartej rano to po prostu nie jest miejsce dla małych dzieci. Moja siostra uważa, że niania to dla niej potworny koszt i obraza majestatu rodziny. Ale czy to nie jest egoizm? Chciała zabrać dzieci w miejsce, gdzie dorośli chcą zrzucić maski idealnych rodziców i po prostu zaszaleć. Dzięki temu, że bliźniaki zostały w domu, inni goście mogli odetchnąć. Ktoś, kto nie ma dzieci lub świadomie zostawia je w domu, nie chce spędzać wieczoru na słuchaniu cudzych wrzasków. Trend „no kids” to zbawienie, a dopuszczenie psów na salę pokazuje tylko, że zwierzęta potrafią dostosować się do dorosłych zasad znacznie szybciej niż bezstresowo wychowywane kilkulatki. Warto stawiać na własny komfort i nie ulegać presji oburzonych matek Popieram decyzję kuzyna i będę jej bronić do upadłego, nawet jeśli siostra nie będzie się do mnie odzywać przez kolejne miesiące. Czas skończyć z tą wszechobecną świętością dzieci, które rzekomo muszą być wpuszczane wszędzie − od eleganckich restauracji, przez hotele spa, aż po nocne wesela. Mój mops Hugo dał wszystkim lekcję elegancji, a ja mogłam świętować miłość bliskich bez poczucia obrzydzenia, bo ktoś obok przewija niemowlę na krześle bankietowym. Młode pary, nie bójcie się stawiać na swój komfort! To Wasz dzień, Wasze pieniądze i Wasze wspomnienia. Jeśli wolicie widzieć na swojej imprezie merdające ogony zamiast biegających z krzykiem kilkulatków, macie do tego pełne prawo. Rodzice muszą wreszcie zrozumieć, że świat nie kręci się wokół ich wózków, a posiadanie dzieci nie daje darmowej wejściówki na każdą dorosłą imprezę w tym kraju. Wiki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Kuzynka zaprosiła mnie na wesele bez dzieci. I tak pójdę z Antosiem, od jednego dziecka nie zbiednieje”
„Syn dostał śmieszną sumkę na komunię od chrzestnej. Gorzko zemściłam się na tej chytrusce”
Nie sądziłam, że osoba pełniąca tak ważną funkcję jak matka chrzestna może wykazać się taką ignorancją i skąpstwem, dlatego postanowiłam, że nie zostawię tej sprawy bez odpowiedzi.
Mój syn, Kubuś, przygotowywał się do Pierwszej Komunii Świętej przez cały rok. My, jako rodzice, również stanęliśmy na wysokości zadania − wynajęliśmy piękną salę, zamówiliśmy catering z najwyższej półki i zadbaliśmy o każdy detal, by goście czuli się u nas jak u królów. Wiedziałam, że czasy są ciężkie, ale matka chrzestna mojego syna to osoba zamożna, która nie odmawia sobie wakacji w Hiszpanii czy markowych torebek. Kiedy wieczorem Kubuś otworzył kopertę od niej i zobaczył tam równe 500 złotych, po prostu pękło mi serce. To była śmieszna sumka, biorąc pod uwagę, że sam talerzyk i atrakcje dla gości kosztowały nas znacznie więcej w przeliczeniu na osobę. Poczułam się, jakby ta kobieta zwyczajnie z nas zakpiła, przychodząc na gotowe i nie dając dziecku nawet porządnego pamiątkowego prezentu. Chytrus przy komunijnym stole: rodzina żeruje na naszej gościnności Długo nie mogłam zasnąć, myśląc o tym, jak bardzo niesprawiedliwe jest podejście niektórych ludzi do tradycji. Skoro decydujesz się być chrzestną, to bierzesz na siebie pewne zobowiązania, także te finansowe w dniach takich jak ten. 500 złotych to dziś daje się na urodziny u dalekiego kuzyna, a nie na Komunię chrześniaka! Widziałam rozczarowanie w oczach syna, który liczył na to, że dołoży te pieniądze do wymarzonego komputera. Ta kobieta po prostu przyszła, najadła się za trzech, wypiła najlepsze wino i wyszła z uśmiechem, myśląc, że nikt nie zauważy jej chciwości. Z mężem kłóciliśmy się o to przez dwa dni. On mówił, żeby odpuścić, ale ja nie potrafię zapominać takiej zniewagi. Postanowiłam, że ta chytruska musi poczuć na własnej skórze, jak to jest być potraktowanym po kosztach. Okazja nadarzyła się szybciej, niż myślałam, bo chrzestna zaprosiła nas na swoje huczne, 40. urodziny do eleganckiej restauracji. Wiedziałam, że to idealny moment na moją małą, słodką zemstę. Gorzka zemsta w eleganckim wydaniu − ta lekcja zabolała ją najbardziej Zamiast kupować jej obiecaną wcześniej złotą bransoletkę, na którą złożyłybyśmy się z siostrą, postanowiłam pójść jej śladem. Do eleganckiego pudełka po biżuterii zapakowałam... kupon na loterię za 5 złotych. Może wygra i wtedy kupi sobie tę bransoletkę − to już nie moja sprawa. Kiedy przy wszystkich gościach otworzyła pudełko, jej mina była bezcenna. Zrobiła się czerwona jak burak, a ja z najsłodszym uśmiechem na ustach wzniosłam toast za oszczędność i zaradność. Cała rodzina zamarła. Chrzestna próbowała obrócić to w żart, ale widziałam, że trzęsły jej się ręce. Chciała być sprytna kosztem mojego dziecka? To teraz ma za swoje. Gdzie kończy się uprzejmość, a zaczyna walka o szacunek dla dziecka? Wiem, że zaraz posypią się komentarze, że zachowałam się po prostacku. Ale ja uważam, że z takimi ludźmi trzeba grać w ich własną grę. Jeśli ktoś nie szanuje moich starań i mojego dziecka, nie zasługuje na moją kulturę. Skończyły się czasy, kiedy rodzice potulnie milczeli, gdy rodzina ich wykorzystywała. Moja zemsta była sygnałem dla wszystkich krewnych: u nas nie ma miejsca na darmowe obiady i skąpstwo ubrane w markowe ciuchy. Kubuś może nie ma jeszcze swojego komputera, ale ja mam ogromną satysfakcję. Przestałam udawać, że wszystko jest w porządku, i wreszcie postawiłam granicę. Może następnym razem ta pani zastanowi się dwa razy, zanim włoży śmieszną sumkę do koperty dziecka, które traktuje ją jak kogoś bliskiego. Dla mnie ta kobieta przestała istnieć jako chrzestna. Jest już tylko chytruską, która dostała to, na co zasłużyła. Lidia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ile się daje na wesele 2026? Ile włożyć w kopertę jako chrzestny, świadek, a ile dać od rodziny?
Dziadkowie uwielbiają ten dziwny komunijny zwyczaj. „Teściowa mentalnie została w PRL”
Pierścionek, kolczyki, bransoletka, a może nawet sztabka złota. Gdy moja córka przystąpiła w tym roku do pierwszej komunii świętej, szybko zrozumiałam, że dla wielu dziadków to już nie jest rodzinne święto, tylko pokaz inwestycji. Najbardziej szokujące było jednak to, z jaką dumą starsze pokolenie mówiło o złocie dla dziecka. Jakbyśmy żyli w czasach kryzysu, kartek i chowania oszczędności w skarpecie.
„To na czarną godzinę” – usłyszałam od teściowej chyba z dziesięć razy. I wtedy dotarło do mnie, że ona mentalnie naprawdę została w PRL. „Złoto zawsze ma wartość” – czyli komunijna mentalność sprzed 40 lat Moja córka ma dziewięć lat. Interesuje ją rysowanie, taniec i książki o zwierzętach. Nie marzy o złotym łańcuszku ważącym pół kilo ani o biżuterii, którą ma „schować do sejfu”. A mimo to od miesięcy słyszałam od dziadków, że „na komunię powinno się dać coś porządnego”. Czyli najlepiej złoto. Dla starszego pokolenia to niemal świętość. Bo złoto „nie traci wartości”, „zawsze można sprzedać”, „to zabezpieczenie”. Problem w tym, że za tym myśleniem stoi cały bagaż doświadczeń z PRL-u: brak stabilności, strach przed biedą, nieufność wobec państwa i banków. Wtedy rzeczywiście ludzie kupowali złoto albo biżuterię, bo to było coś pewnego. Coś, co można było schować i mieć „na wszelki wypadek”. Tylko że dziś mamy 2026 rok, a nie 1983. Naprawdę nie chcę, żeby pierwsza komunia mojego dziecka zamieniała się w lekcję panicznego gromadzenia kosztowności. Dzieci dostają złoto, a potem nawet go nie noszą Najbardziej absurdalne jest to, że większość tych komunijnych prezentów trafia później do pudełka i leży tam latami. Moja córka po przyjęciu zdjęła część biżuterii praktycznie od razu, bo była dla niej niewygodna. I trudno się dziwić. Dziewięciolatka nie potrzebuje złotego kompletu wartego kilka tysięcy złotych. Ale spróbujcie powiedzieć to dziadkom. Gdy zasugerowałam, że może lepszym pomysłem byłby wspólny wyjazd albo prezent związany z zainteresowaniami wnuczki, spotkałam się z autentycznym oburzeniem. Bo przecież „co to za pamiątka?”. Dla nich prawdziwa wartość komunii nadal jest liczona w gramach złota. Mam wrażenie, że część starszego pokolenia traktuje komunię jak ostatni bastion dawnego myślenia o statusie. Im cięższy łańcuszek, tym większy prestiż. Im droższy prezent, tym większa duma rodziny. Tylko że dzieci kompletnie tego nie odczuwają w ten sposób. „Na czarną godzinę” – tylko dlaczego dziecko ma żyć w lęku? Najbardziej drażni mnie jednak ten tekst o „czarnej godzinie”. Słyszałam go od kilku osób i za każdym razem miałam ciarki. Dlaczego dziewięcioletnie dziecko już na starcie ma dostawać przekaz, że trzeba gromadzić kosztowności, bo kiedyś może być dramat? To jest właśnie mentalność niedoboru, która została wielu osobom po PRL-u. Wieczny lęk, że wszystko może runąć. Że trzeba chomikować, odkładać, zabezpieczać się na katastrofę. Rozumiem, skąd to się wzięło. Naprawdę. Ale nie chcę przerzucać tego sposobu myślenia na moje dzieci. Komunia miała być przeżyciem duchowym i rodzinnym. Tymczasem coraz częściej przypomina targ luksusowych prezentów i pokaz tego, kto dał więcej. A złoto stało się symbolem tego starego myślenia: „kup coś drogiego, żeby było na wszelki wypadek”. Szkoda tylko, że w tym wszystkim kompletnie gubi się dziecko. Zobacz także: „Córka nie idzie do komunii, więc zabieram ją do Disneylandu. Reakcja teściowej mnie zmiażdżyła” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonym do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela – jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, w tym dla wychowawcy, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę i miejscowość. Po latach będzie to miła pamiątka. Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli W dniu końca naszej edukacji zatrzymujemy się na chwilę na końcowej stacji by spojrzeć wstecz, a co tam widzimy? Wspaniałe chwile i kolegów miny. Lecz o tym wspomnieć obowiązek mamy, że naszej Pani wiele zawdzięczamy. W podziękowaniach dziś się łączymy, naszej najlepszej Pani życzymy by o nas dobre raczyła mieć wspomnienie, by jej najskrytsze spełniło się marzenie, by łatwą dla niej była ta sztuka żeby fachowca zrobić z nieuka. *** Słowo miłość – za ich troski, Słowo wdzięczność – za ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc, jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych! *** Dziękuję za pokazanie, że porażki mogą mnie czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywam trudności, mogę odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często można znaleźć w najciemniejsze dni. *** Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy, gdy nic się nie udawało i pochwałę, gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego, w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej, niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią/Pana liczyć! Za kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości... Dziękujemy! *** Dziękujemy, że była Pani/był Pan z nami przez te wszystkie lata. Za rady, wskazówki, pochwały, ale i słowa krytyki. Dzięki Pani/Panu odkryliśmy, że nauka może być również wspaniałą przygodą. *** Dziękujemy za Pani/Pana wkład w naszą edukację – mamy dla Pani/Pana najpiękniejszy bukiet słów. Bzy, tulipany i róże. Niech wszystko, co dobre doczeka się spełnienia. Składamy najszczersze życzenia prosto z serca. Jesteśmy wdzięczni, że możemy być Pani/Pana uczniami. Krótkie podziękowania dla nauczycieli Słowa wdzięczności i uznania uczniowie mogą wyrazić np. poprzez wierszyki. Oto nasze propozycje: Za wszystko, co Pani powiedziała Za wszystko, czego wysłuchała Za wszystko, co Pani zrozumiała Dziękuję. Jest Pani wspaniała *** Dziś składamy naszej Pani pełne życzenia wypełnione pomyślnościami: dużo zdrowia, szczęścia i cierpliwości. Niech się Pani na nas nigdy nie złości. *** Za wielki trud włożony w naszą edukację, za wszystkie lata starań, abyśmy mogli powoli wkraczać w dorosłe życie, za przekazaną wiedzę, cierpliwość, serce, dobre słowo i wychowanie... Dziękujemy! *** Pani niesie wiedzy kaganek, prowadzi przez życia ulice… Proszę przyjąć poezji wianek – spleciony z serdecznych życzeń. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. Piękne podziękowania dla nauczyciela Uczniowie mogą zainspirować się również gotowymi tekstami pięknych i wzruszających podziękowań. Dziękuję za wszystkie porady i przekazaną wiedzę. Dziękuję za każdą pochwałę i krytykę, które pozwoliły mi być lepszym człowiekiem i lepszym uczniem. Pani sprawiła/Pan sprawił, że jestem dumna/dumny z każdego mojego osiągnięcia. *** Dziękujemy za to, że była Pani/był Pan naszym przewodnikiem. Pomagał(a) odkrywać nasze mocne strony, cieszył(a) się z sukcesów, a w trudnych chwilach zawsze nas wspierał(a). I za ten uśmiech, dzięki któremu ciepło robiło się w naszych sercach. *** Tym prezentem, jak i tymi słowami chcemy przekazać najserdeczniejsze podziękowania za wielką cierpliwość, niesłychaną wyrozumiałość i ogromny trud włożony w kształtowanie naszego światopoglądu. *** Dziękujemy za wszystkie starania, które wkłada Pani/Pan w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że ten wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne wzmacnianie naszych charakterów. Zdajemy sobie sprawę, że na efekty tej pracy trzeba będzie czekać długo i cierpliwie, ale przyjdzie czas, kiedy stanie się ona widoczna. *** Mamy nadzieję, że kiedy będziemy już dorośli, będzie Pan/i z nas dumna/y. Ponieważ właśnie Pan/i uczy nas nie tylko języka polskiego (matematyki, biologii, historii...), ale i tego, co jest w życiu najważniejsze. Dziękujemy i życzymy cudownych wakacji. Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Dziękując nauczycielowi lub wychowawczyni, możesz skorzystać z pięknych sentencji. Czasem to właśnie cytat może sprawić, że belfer poczuje się doceniony. „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?”, Deanna Beisser *** „Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu”, Johann Wolfgang Goethe *** „W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo”, Barack Obama *** „Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie”, Matthew Quick *** „Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron”, Barbara Cage *** „Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu”, Edward Blishen *** „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać”, Mark Twain *** „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania”, Beverly Conklin Sprawdź też więcej cytatów o nauczycielach, które pozwolą wyrazić wdzięczność dla ulubionego pedagoga. Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Podziękowania od rodziców z pewnością bardzo ucieszą nauczyciela. Mamy i tatusiowie uczniów mogą w sposób mogą wyrazić uznanie osobie, która włożyła wiele trudu w naukę i wychowanie ich dzieci. Dobrze byłoby, gdyby tekst był spersonalizowany – warto poświęcić chwilę i zastanowić się, jakie słowa temu konkretnemu nauczycielowi sprawią najwięcej radości. Jeśli jednak brakuje wam pomysłów – możecie skorzystać z gotowych wzorów podziękowań dla nauczycieli od rodziców. Oto przykład: Rodzice uczniów klasy X składają serdeczne podziękowania za zaangażowanie, życzliwość oraz wysiłek włożony w naukę naszych dzieci. Jednocześnie życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. *** Jako rodzice uczniów z klasy X pragniemy podziękować za wszystko, co zrobił/a Pan/i dla naszych dzieci w kończącym się roku szkolnym. Taki wychowawca/wychowawczyni to prawdziwy skarb. Życzymy udanego, wakacyjnego wypoczynku. Niech wakacje pozwolą Pani/Panu odpocząć od codziennych trudów i nabrać sił przed 1 września. *** Dziękujemy za cały wkład w kształcenie i wychowanie naszych dzieci. Mamy świadomość, że praca nauczyciela nie zawsze jest łatwa, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją wdzięczność. Z życzeniami udanych, spokojnych i słonecznych wakacji – rodzice uczniów z klasy X Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Z okazji zakończenia roku szkolnego warto również złożyć nauczycielowi życzenia. Z pewnością bardzo ucieszy go ten miły gest! Nasza Pani Jest mądra jak więcej nikt. Chce, byśmy byli zgrani. Wie, jak bardzo nie warto się ranić. I wie, jak grzecznie ochrzanić Wie, kiedy jesteśmy niewyspani Kiedy do lekcji przygotowani A kiedy nieprzytomni, jak zakochani Za to wszystko dziękujemy naszej Pani Wszystkimi naszymi sercami *** Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając, jak wiele Tobie zawdzięczamy! *** Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące. *** Niech Pani nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. *** Życzę naszej drogiej Pani, by każdy dzień był miły dla niej, by ranny budzik srebrne dźwięki układał dla niej w takt piosenki, by zaczynała dzień wesoła i żeby znikła zmarszczka z czoła, by wiatr jej pachniał, śmiech jej szumiał, by każdy w klasie ją rozumiał. *** Dla najlepszego nauczyciela i wychowawcy, najserdeczniejsze, najcieplejsze życzenia: zdrowia, wyrozumiałości oraz cierpliwości. W podzięce za zachęcanie do myślenia tak dobrze i uczciwie, jak tylko to możliwe spełnienia najskrytszych marzeń życzy... *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy! Najszczersze życzenia sukcesów, cierpliwości i radości życzy klasa... *** Dziękujemy za te lata wspólnie spędzone, za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość. Dziękujemy za dobre słowa, które dodawały nam skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły. Dziękujemy za codzienny przykład, jak być mądrym i dobrym człowiekiem. Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Koniec roku w przedszkolu to świetny moment, żeby podziękować nauczycielkom za ich ciężką pracę i serce. Poniżej znajdziesz gotowe podziękowania, które wyrażą wdzięczność i szacunek. Dla naszej Pani/naszego Pana Za każdy uśmiech I mądre słowo pięĘkne należą się Kwiaty ze wszystkich kwiaciarni Ukłony do ziemi Jak największy szacunek i... Ekstra wakacje Mamy nadzieję, że będzie Pan/i trochę za nami tęsknić, bo... Yyyy... my bardzo :) *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia, full radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy. *** Gdybyśmy byli milionerami Kupilibyśmy Pani jacht I wyspę za siedmioma morzami Z całym lasem palm. I plażą jak marzenie I willą z basenem A to wciąż było mało By podziękować się udało Pani za wszystko *** Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom Życzenia dla ucznia: od wychowawcy, od nauczyciela, na zakończenie roku szkolnego
Przyszła na wesele z przedszkolakiem i niemowlęciem. Panna młoda: „Co za bezczelność”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was wciąż roztrzęsiona, bo nigdy w życiu nie poczułam się tak upokorzona i odtrącona przez własną rodzinę. Pojechałam na wesele z dwójką moich najukochańszych dzieci, wierząc, że rodzina to wspólnota, a spotkałam się z lodowatym przyjęciem, które na zawsze zmieniło moje zdanie o pannie młodej.
Jesteśmy z mężem rodzicami trzyletniego Antosia i pięciomiesięcznej córeczki. Kiedy dostaliśmy zaproszenie od mojej bliskiej kuzynki, ani przez chwilę nie pomyśleliśmy, że moglibyśmy nie przyjść − w końcu rodzina jest najważniejsza. Niestety, w ostatniej chwili nasza niania zachorowała, a dziadkowie sami byli zaproszeni na tę samą uroczystość, więc nie mieliśmy absolutnie co zrobić z dziećmi. Postanowiliśmy, że skoro to rodzinne przyjęcie, to dzieci nam nie przeszkodzą, spakowaliśmy wózek, zapas pieluch i z uśmiechem ruszyliśmy świętować szczęście kuzynki. Nie spodziewałam się jednak, że zamiast życzeń i radości, usłyszę słowa, które do dziś brzmią mi w uszach: „Co za bezczelność przyjść tu z tym przedszkolem”. Dzieci na weselu to nie „przeszkadzacze”, to członkowie rodziny Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, poczułam na sobie te wszystkie karcące spojrzenia. Panna młoda, zamiast podejść i nas przywitać, zmierzyła mój wózek wzrokiem pełnym pogardy i odwróciła się na pięcie. Czy naprawdę niemowlę, które przez większość czasu smacznie śpi, jest taką wielką przeszkodą w celebrowaniu miłości? Antoś był bardzo grzeczny, był zachwycony kolorowymi światłami i balonami, nikomu nie wchodził w drogę. Tymczasem panna młoda, przechodząc obok nas, syknęła do pana młodego, że zepsuliśmy jej estetykę zdjęć i że wesele to nie żłobek. Poczułam się, jakbym zrobiła coś strasznego, jakbym była jakimś intruzem, a przecież przyszłam tam z sercem na dłoni, z drogim prezentem i najlepszymi intencjami. Brak empatii pary młodej wobec rodziców z małymi dziećmi Nikt nie zapytał, dlaczego przyszliśmy z dziećmi, czy potrzebujemy w czymś pomocy, czy niemowlę ma gdzie spokojnie odpocząć. Zostaliśmy posadzeni przy najdalszym stoliku, tuż przy głośnikach, co przy pięciomiesięcznym dziecku było po prostu złośliwością. Kiedy mała zaczęła trochę kwilić podczas pierwszego tańca, panna młoda posłała mi tak jadowite spojrzenie, że aż mnie zmroziło. Potem, w trakcie obiadu, podeszła do mnie i bez ogródek powiedziała, że powinnam wyjść, bo dzieci przeszkadzają innym w zabawie. Byłam w szoku. Moja własna kuzynka wyrzucała mnie z wesela, bo nie miałam z kim zostawić dzieci! To było nieludzkie i totalnie pozbawione jakiejkolwiek wrażliwości. Odpowiedziałam jej, że nie miałam wyjścia, na co usłyszałam, że trzeba było zostać w domu, a nie robić sceny. Czy wesele bez dzieci to nowa, okrutna moda? Wyszliśmy z mężem jeszcze przed tortem, płakałam przez całą drogę do domu. Nie rozumiem tej nowej mody na wesela bez dzieci. Rozumiem, że to koszt, że to inna organizacja, ale czy naprawdę chęć posiadania idealnych zdjęć bez biegającego dziecka jest ważniejsza niż więzi rodzinne? Czuję się bezczelnie potraktowana, upokorzona przed całą rodziną. Panna młoda pokazała swoją prawdziwą twarz − egoistyczną i zimną. Dzieci to nie są zabawki, które można odstawić na półkę, gdy dorosłym zachce się tańczyć. Jeśli ktoś nie akceptuje moich dzieci, to znaczy, że nie akceptuje też mnie. Po tym weselu wiem jedno: nigdy więcej nie pójdę tam, gdzie moje macierzyństwo jest traktowane jako problem. Zostałam oceniona przez pryzmat wózka i płaczu niemowlęcia, a nie jako bliska osoba, która chciała być obecna w ważnym dniu. To smutne, że w pogoni za perfekcją gubimy to, co w życiu najcenniejsze − wzajemny szacunek i zrozumienie dla trudów dnia codziennego. Mam nadzieję, że ten list otworzy oczy innym parom młodym: wasze wesele trwa jeden dzień, ale uraza w sercu wyrzuconej rodziny zostaje na całe lata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest kolejna okazja do zarobku. Nie chcę, żeby mój wnuk kojarzył Pana Jezusa z nowym modelem smartfona. Jeśli rodzice chcą mu go kupić − proszę bardzo, niech kupują, ciężko pracują, to ich wola. Ale my zostaniemy przy swoim, bo uważamy, że rola dziadków to bycie drogowskazem, a nie bankomatem. Trudna lekcja pokory w świecie pełnym luksusu Boję się tylko jednego − że mały Antoś poczuje się zawiedziony, gdy przy innych gościach otworzy nasze skromne pudełeczko. To boli najbardziej, bo kochamy go nad życie i nie chcemy jego smutku. Ale czy nie większą krzywdą byłoby utwierdzanie go w przekonaniu, że wszystko ma swoją cenę? Chcemy mu wytłumaczyć, że ten modlitewnik to taka mała mapa, która pomoże mu nie zgubić się w życiu. Może dzisiaj tego nie zrozumie, może rzuci prezent w kąt, goniąc za kopertami od chrzestnych. Wierzę jednak głęboko, że ziarno, które teraz zasiejemy, kiedyś wykiełkuje. Bo ostatecznie, kiedy przyjdą w życiu trudne chwile, żaden komputer mu nie pomoże, a szczera modlitwa, której nauczy go babcia, może dać mu siłę. Dlatego prosimy o zrozumienie − nie dajemy pieniędzy nie z chciwości, ale z wielkiej troski o duszę naszego wnuka. Babcia i Dziadek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
„Miałam 8 lat, kiedy mnie okradli”. Czy rodzice mają prawo zabrać dziecku pieniądze z komunii?
Hasło „Gdzie są moje pieniądze z komunii?” to mem, który co roku w maju wyłania się z czeluści internetu. Dziś popularne jest jeszcze jedno stwierdzenie: „Rodzice mnie okradli”. Tylko czy rzeczywiście zabranie dziecku pieniędzy z komunii to kradzież?
Przyznam się: nie mam pojęcia, co stało się z moimi pieniędzmi z komunii. Pamiętam mojego ojca chrzestnego, który tego dnia pojawił się w kościele w galowym mundurze wojskowym. Pamiętam kręcenie włosów na papiloty i białe lakierki, które stukały obcasami o kościelną posadzkę. Pamiętam kilka materialnych prezentów, w tym płytę Beaty Kozidrak z muzyką do filmu „W pustyni i w puszczy”. Koperty? Na pewno były. Nie wiem jednak, gdzie się podziała ich zawartość. O tym, co się stało z jej pieniędzmi z komunii, doskonale pamięta moja dobra znajoma Julia. Ze śmiechem mówi, że „ją też rodzice okradli”. Marzyła o różowym rowerze, takim, jaki miała jej starsza o 2 lata sąsiadka. Julia pamięta liczenie banknotów i swoje zniecierpliwienie, by w końcu pojechać z rodzicami po wymarzony rower. Do sklepu rowerowego nigdy nie dotarli, ale w łazience stanęła nowiutka pralka. To jak to jest z tymi pieniędzmi z komunii? Do kogo należą pieniądze z komunii? Zgodnie z obowiązującymi przepisami pieniądze otrzymane przez dziecko z okazji Pierwszej Komunii Świętej stanowią jego majątek. Nie są własnością rodziców, nawet jeśli dziecko jest małoletnie i nie może samodzielnie nimi zarządzać. Prawo wskazuje, że rodzice jedynie sprawują zarząd nad majątkiem dziecka. Wynika to z art. 101 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: „Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską”. Oznacza to, że rodzice mają obowiązek chronić interes dziecka i podejmować decyzje dotyczące jego pieniędzy w sposób odpowiedzialny. Czy rodzice mogą zabrać pieniądze z komunii? To pytanie budzi największe emocje. W praktyce wielu rodziców traktuje komunijne koperty jako częściowy zwrot kosztów organizacji przyjęcia lub prezentów. Tymczasem prawnicy podkreślają, że takie działanie może być niezgodne z prawem. Rodzice nie mogą dowolnie wydawać pieniędzy dziecka na własne potrzeby. Środki z komunii powinny być przeznaczane przede wszystkim na potrzeby dziecka – jego edukację, rozwój, leczenie czy przyszłe wydatki z nim związane. Eksperci wskazują również, że pieniądze z komunii nie powinny służyć do pokrywania kosztów samego przyjęcia komunijnego. Co mogą zrobić rodzice z pieniędzmi z komunii? Choć pieniądze z komunii należą do dziecka, rodzice mogą nimi zarządzać do momentu osiągnięcia przez nie pełnoletności. Nie oznacza to jednak pełnej swobody. W praktyce rodzice mogą: wpłacić pieniądze na konto oszczędnościowe dziecka, przechowywać gotówkę, finansować drobne wydatki związane z potrzebami dziecka. Nie powinni jednak: wydawać pieniędzy na własne cele, przeznaczać ich na spłatę rachunków czy kredytów, traktować ich jako rodzinnego budżetu. Czy dziecko może samo wydać pieniądze z komunii? Małoletni przed ukończeniem 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych, dlatego nie mogą samodzielnie zawierać większości umów. Po ukończeniu 13 lat dziecko uzyskuje ograniczoną zdolność do czynności prawnych, ale nadal nie oznacza to pełnej swobody w dysponowaniu pieniędzmi z komunii. Rodzice wciąż sprawują nad nimi zarząd. Pełne prawo do samodzielnego decydowania o swoim majątku dziecko uzyskuje dopiero po ukończeniu 18 lat. Zgodnie z prawem rodzice mają obowiązek przekazać dziecku jego majątek. W praktyce oznacza to, że pieniądze z komunii nadal należą do dziecka również po wielu latach. Jeśli rodzice odłożyli je na konto lub w inny sposób zabezpieczyli, po osiągnięciu pełnoletności powinny zostać przekazane właścicielowi. Pewnie stąd te żarty i pytania dorosłych już dzieci do rodziców o to, gdzie podziały się ich pieniądze z komunii. Źródła: prawo.pl, rp.pl, businessinsider.com.pl Zobacz także: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Pozwoliła córce przygotować upominki dla gości komunijnych. Babcia nie miała skrupułów: „Cyrk dla nowobogackich”
Już od dobrej dekady komunie przypominają eleganckie przyjęcia weselne z dekoracjami, personalizowanymi dodatkami i atrakcjami dla gości. O stosiku kopert nawet nie wspominam... Nie wszystkim podoba się ten trend.
Do naszej redakcji napisała pani Teresa, babcia dziewczynki, która w tym roku przystąpiła do pierwszej komunii świętej. Kobieta przyznaje, że długo gryzła się w język, ale po rodzinnej uroczystości nie wytrzymała. Największe emocje wzbudził w niej pomysł przygotowania drobnych prezentów dla gości komunijnych. Jej zdaniem to kolejny przykład na to, że komunie coraz bardziej zamieniają się w „pokazy dla rodziny i znajomych”. „Wnuczka siedziała po nocach i pakowała prezenciki” „Ja już naprawdę nie poznaję tego świata. Komunia mojej wnuczki była piękna, dziewczynka przejęta, wzruszona, wszystko dopięte na ostatni guzik. Ale oczywiście nie mogło się obyć bez tej całej otoczki, która dziś chyba jest ważniejsza niż sama uroczystość. Synowa wymyśliła, że każdy gość dostanie specjalny upominek. I nie, nie chodziło o jakieś drobiazgi dla dzieci, bo maluchy rzeczywiście by się ucieszyły. Dorośli też musieli dostać swoje paczuszki. Wnuczka siedziała po nocach i to pakowała, bo mama stwierdziła, że wszyscy będą mieli piękną pamiątkę i nauczy się, czym jest wdzięczność. Jak usłyszałam o tej wdzięczności, to aż mnie zatkało. Za co ona ma dziękować rodzinie? Za to, że przyszła na komunię? Dla mnie to jest tak sztuczne, że aż trudno uwierzyć. Na stole leżały jakieś małe słoiczki z miodem, mini mydełka zawinięte w papier, magnesy ze zdjęciem dziecka i datą komunii. Wszystko podpisane, przewiązane wstążeczkami, dopasowane kolorystycznie do dekoracji sali. Ja siedziałam i patrzyłam na ten cały teatrzyk. „Komunia zaczyna przypominać wesele” „Kiedyś człowiek organizował komunię skromnie. Był rosół, kotlet, ciasto od cioci i człowiek był szczęśliwy. Dziecko przeżywało sakrament, rodzina spędzała razem czas i tyle. A teraz? Wszystko musi wyglądać jak z katalogu albo jak z tych internetów. Jak nie balony i ścianka do zdjęć, to animator dla dzieci. Jak nie animator, to personalizowane menu i prezenty dla gości. W restauracji, gdzie byliśmy, obok innej sali stała nawet fotobudka. Myślałam, że to wesele. Najbardziej mnie bawi to, że wszyscy udają, że robią to dla dzieci. Nie oszukujmy się. Dzieci często nawet nie zwracają uwagi na połowę tych rzeczy. To dorośli chcą pokazać, że ich komunia była bardziej elegancka, bardziej modna i bardziej wyjątkowa niż u innych. Mam wrażenie, że dziś rodzice organizują komunie bardziej pod zdjęcia do internetu niż dla własnych dzieci. „Synowa była oburzona, że krytykuję ten pomysł” Ja naprawdę próbowałam siedzieć cicho. Nie chciałam psuć atmosfery. Ale kiedy zobaczyłam, ile pieniędzy i energii idzie na takie głupoty, to nie wytrzymałam. Powiedziałam synowi spokojnie, że według mnie to już przesada. Że robi się z komunii małe wesele i pokaz dla ludzi. I wtedy zaczęło się obrażanie. Synowa od razu stwierdziła, że jestem zacofana i że takie są teraz czasy. Powiedziała też, że goście byli zachwyceni prezentami. No pewnie byli, bo dziś ludzie zachwycają się wszystkim, co dostaną za darmo. Mój syn też stanął po jej stronie. Powiedział, że to normalny gest i że wszyscy teraz tak robią. I właśnie to mnie przeraża najbardziej. To ślepe podążanie za modą. Ja może jestem starej daty, ale naprawdę uważam, że komunia powinna być przede wszystkim przeżyciem duchowym. A teraz człowiek ma wrażenie, że liczy się wszystko dookoła, tylko nie to. Najpierw dzieci dostają drogie prezenty, potem goście dostają prezenciki od dzieci. Jeszcze trochę i będziemy sobie nawzajem wręczać koperty przy wejściu i wyjściu. Dla mnie to jest zwyczajny cyrk dla nowobogackich. Wszystko musi być pokazowe, modne i instagramowe. A potem ludzie biorą kredyty albo kłócą się z rodziną o takie rzeczy”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Coraz więcej rodzin decyduje się dziś na drobne upominki dla gości komunijnych — od słoiczków miodu po personalizowane magnesy czy świeczki. Dla jednych to sympatyczny gest i miła pamiątka rodzinnej uroczystości. Dla innych symbol tego, jak bardzo zmieniły się komunie w ostatnich latach. Jedno jest pewne – temat budzi ogromne emocje, szczególnie między młodszym i starszym pokoleniem. Zobacz także: Tych słów dziecko nie zapomni: życzenia na Komunię, które naprawdę zostaną w pamięci „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Nowy trend: pospleciny zamiast komunii. Rodzice nie kupują medalików, tylko wisiorki z dębem
Poznajcie pospleciny – zjawisko, które sprawia, że tradycyjne medaliki z Matką Boską lądują w szufladach, a ich miejsce zajmują tajemnicze wisiorki z dębem i wianki z polnych ziół.
Gdy jeszcze dekadę temu szczytem ekstrawagancji była niby-komunia bez kościoła, czyli zwykły obiad w restauracji dla dziecka nieprzystępującego do sakramentu, dziś wchodzimy na zupełnie nowy poziom wtajemniczenia. Na naszych oczach rodzi się trend, który łączy w sobie tęsknotę za naturą, potrzebę duchowości bez sztywnych ram instytucji oraz estetykę, która wygląda jak wyjęta z najpiękniejszych tablic na Pintereście. Pospleciny to coś znacznie głębszego niż tylko chęć bycia modnym. Rodzice często mają dość pompy, stresu związanego z egzaminami z katechizmu i − co tu dużo kryć − sztywnej doktryny, która nie zawsze koresponduje z ich codziennym życiem. Szukają czegoś, co będzie celebracją dorastania ich dziecka, ale w sposób bliski ich sercom, wolny od oceniania i poczucia obowiązku wobec instytucji. Pospleciny idealnie wypełniają tę lukę, stając się świecką odpowiedzią na potrzebę sacrum w świecie, który z jednej strony goni za nowościami, a z drugiej rozpaczliwie szuka korzeni. Czym są pospleciny i dlaczego wypierają tradycyjną komunię? Nazwa brzmi intrygująco, prawda? Przywodzi na myśl dawne słowiańskie obrzędy, szeptanki w lesie i zapach rozgrzanej słońcem łąki. Pospleciny to w swojej istocie uroczyste przejście dziecka z okresu wczesnego dzieciństwa do etapu większej samodzielności i odpowiedzialności. Nie ma tu księdza, nie ma spowiedzi, a centralnym punktem nie jest ołtarz, lecz... drzewo, ognisko lub krąg najbliższych osób. To moment, w którym rodzina spleciona więzami krwi i przyjaźni, symbolicznie potwierdza swoje wsparcie dla młodego człowieka. Zamiast sztywnych garniturów i białych, tiulowych sukienek, które często krępują ruchy i sprawiają, że dzieci czują się jak przebrane lalki, królują naturalne tkaniny: len, bawełna, kolory ziemi. Wybór tego typu uroczystości to dla wielu rodziców manifestacja wolności. Chcą pokazać dziecku, że duchowość może objawiać się w szacunku do przyrody, w budowaniu relacji z drugim człowiekiem i w celebracji własnej tożsamości. Podczas posplecin często odbywa się rytuał zaplatania warkoczy (nie tylko dziewczynkom!) lub symbolicznego wiązania kolorowych nici, co ma oznaczać siłę wspólnoty. To niezwykle fotogeniczne, fakt, ale pod tą warstwą wizualną kryje się autentyczne wzruszenie. Tam nie ma ziewających w ławkach wujków. Jest za to wspólne śpiewanie pieśni, czytanie listów do dziecka na przyszłość i atmosfera, której próżno szukać w komercyjnych domach przyjęć. Symbole nowej duchowości: wisiorek z dębem zamiast złotego krzyżyka To, co najbardziej uderza w trendzie posplecin, to zmiana podejścia do prezentów i pamiątek. Zapomnijcie o kopertach wypchanych setkami złotych czy najnowszych iPhone'ach, które mają wynagrodzić dziecku trud kucia modlitw na pamięć. W świecie nowoczesnych rodziców wybierających świeckie rytuały prezent ma mieć duszę i przypominać o konkretnych wartościach. Stąd ogromna popularność biżuterii symbolicznej, wykonywanej często przez lokalnych rzemieślników na specjalne zamówienie. Wisiorek z liściem dębu stał się niemal obowiązkowym atrybutem dziecka, które przystąpiło do posplecin. Dlaczego dąb? To symbol siły, długowieczności, mądrości i głębokiego zakorzenienia. Wybór takiej pamiątki mówi do dziecka coś więcej: „Bądź silny jak to drzewo, nie bój się burz, pamiętaj o swoich korzeniach”. Rodzice coraz chętniej inwestują też w nietypowe prezenty − wspólne sadzenie drzewa w ogrodzie, rodzinny wyjazd w góry czy warsztaty rzemieślnicze, podczas których dziecko samo tworzy coś trwałego. To odejście od konsumpcjonizmu, który przez lata był największą bolączką komunii świętych, jest dla mnie najbardziej odświeżającym elementem tej zmiany. Zamiast licytacji „kto dał więcej”, mamy rozmowę o tym, co naprawdę ważne w życiu młodego człowieka. Czy to nie jest właśnie to, o co w tym wszystkim powinno chodzić od samego początku? Jak zorganizować świeckie przyjęcie dla dziecka w stylu boho? Jeśli czujecie, że pospleciny to coś dla was, przygotujcie się na odejście od standardowych schematów organizacyjnych. Tu nie wystarczy wynajęcie sali i podanie rosołu z kluskami. Świecka celebracja wymaga osobistego zaangażowania i kreatywności. Najpiękniejsze uroczystości odbywają się w plenerze − w przydomowych ogrodach, na wynajętych polanach czy w stodołach przerobionych na miejsca eventowe. Dekoracje opierają się na tym, co daje natura: polne kwiaty, gałęzie, mech, świece. Jedzenie? Zamiast ciężkich dań królują bufety z lokalnymi produktami, domowe lemoniady i ciasta z sezonowymi owocami. Wszystko w duchu slow life, bez pośpiechu i bez sztywnej agendy, w której trzeba zdążyć na mszę lub na tort. Najważniejszym punktem programu jest jednak sama ceremonia. Możecie zaprosić celebranta świeckiego, który poprowadzi uroczystość, ale wielu rodziców decyduje się zrobić to samodzielnie. To moment na wspomnienia, na opowiedzenie o tym, jak dziecko się zmieniało, jakie ma talenty i jakie nadzieje wiążemy z jego przyszłością. To buduje niesamowitą więź i sprawia, że dziecko czuje się naprawdę zauważone, a nie jest tylko jedną z wielu anonimowych osób w kościelnej procesji. Choć tradycjonaliści mogą kręcić nosami, twierdząc, że to wymysł, dla mnie pospleciny są dowodem na to, że jako społeczeństwo dojrzewamy do celebrowania ważnych chwil w sposób autentyczny, zgodny z naszymi przekonaniami. I choć medaliki z dębem mogą wydawać się tylko modą, niosą za sobą piękną obietnicę powrotu do tego, co w rodzicielstwie najcenniejsze: do czystej, niezakłóconej bliskości. Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Nie chcę oglądać twarzy Twojego dziecka na lodówce”. Goście kpią z tego komunijnego trendu
„Co ja mam z tym zrobić?” – takie pytanie coraz częściej zadają goście wracający z komunii. Personalizowane magnesy ze zdjęciem dziecka miały być miłą pamiątką, ale dla wielu osób stały się symbolem konsumpcjonizmu i kolejnym niezbyt przemyślanym komunijnym trendem.
Jeszcze kilka lat temu komunijne „upominki” dla gości – o ile tak można je nazwać – ograniczały się do kawałka tortu na wynos albo symbolicznego obrazka. Dziś rodzice prześcigają się w pomysłach na personalizowane pamiątki, a internet zalewają oferty komunijnych magnesów ze zdjęciem dziecka, datą uroczystości i grawerem. Tylko czy naprawdę wszyscy marzą o tym, by przez kolejne lata patrzeć na twarz cudzego dziecka przyczepioną do lodówki? Coraz więcej rodziców mówi wprost: „To już przesada”. Komunijne magnesy podbijają internet Personalizowane magnesy komunijne można dziś zamówić praktycznie wszędzie – od sklepów z dekoracjami po popularne platformy sprzedażowe typu Allegro. Do wyboru są klasyczne magnesy ze zdjęciem dziecka, drewniane wersje z grawerem, złocone modele z cytatami religijnymi czy miniaturowe ramki z datą komunii. Ceny zaczynają się już od kilku złotych za sztukę, więc dla wielu rodziców to niedrogi, a „efektowny” (w ich ocenie) dodatek do komunijnego przyjęcia. Trend świetnie wygląda na zdjęciach w mediach społecznościowych. Estetyczne pudełeczko, świeczka, czekoladka i magnes z uśmiechniętym dzieckiem mają być formą podziękowania dla gości komunijnych. Problem w tym, że coraz więcej osób zaczyna zadawać pytanie: po co? Nie tylko ja uważam, że komunie coraz częściej przypominają małe wesela z obowiązkowymi gadżetami i „pamiątkami”, które bardziej służą pokazaniu, że nasz stać, niż rzeczywistej wdzięczności wobec bliskich. Bo ile takich przedmiotów faktycznie zostaje z nami na dłużej? A ile po cichu trafia do szuflady albo prosto do kosza? „Mąż powiedział mi: błagam, nie róbmy tego” – Szczerze? Sama chciałam zamówić takie magnesy. Widziałam je na TikToku i Instagramie, wyglądały naprawdę ładnie. Drewniane, minimalistyczne, z podobizną córki i datą komunii. Wydawało mi się to uroczą pamiątką dla rodziny – mówi mi Natalia, mama 9-latki przygotowującej się do komunii. – Pokazałam projekt mężowi, a on spojrzał na mnie i powiedział: „Naprawdę chcesz rozdawać ludziom magnesy z twarzą naszego dziecka? Co oni mają z tym zrobić? Nie szkoda Ci pieniędzy?”. Było mi przykro, bo poczułam się skrytykowana, ale po chwili dotarło do mnie, że chyba miał rację. Sama nie wiedziałabym, co zrobić z takim prezentem od kogoś innego – dodaje. To właśnie ten moment refleksji pojawia się dziś u wielu rodziców. Bo choć personalizacja stała się modna, nie każdy gadżet automatycznie staje się wartościową pamiątką. „To jest po prostu kolejny bibelot” – Na komunii córki kuzynki dostałam taki pakunek dla gości. W środku był miód z lokalnej pasieki, kilka krówek z datą komunii i magnes ze zdjęciem dziecka. I naprawdę zaniemówiłam – mówi Karolina, mama dwóch chłopców w wieku 7 i 15 lat. – Ja rozumiem sentyment rodziców, ale dla reszty ludzi to jest po prostu kolejny bibelot. Nie chcę oglądać twarzy cudzego dziecka na lodówce. To nie jest moje dziecko, nie mam z nim takiej relacji. W efekcie magnes leżał kilka dni na blacie, a potem trafił do szuflady. Podejrzewam, że niedługo go wyrzucę – dodaje. Wielu rodziców przyznaje dziś otwarcie, że czują presję organizowania komunii zgodnej z aktualnymi trendami. Personalizowane podziękowania, ścianki do zdjęć, animatorzy, fontanny czekoladowe — wszystko ma być wyjątkowe i... instagramowe. Tyle że goście coraz częściej są tym zwyczajnie zmęczeni. „Nawet laurek własnego dziecka nie wieszam” – Jestem chrzestną i dostałam taki magnes od chrześniaka w zeszłym roku. Nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę stało się modne – opowiada Monika, mama 5-latka. – Mam zabudowaną lodówkę, więc nawet laurek własnego syna nie wieszam, a co dopiero wieszać zdjęcie chrześniaka. Wiem, że to miało być miłe, ale dla mnie było strasznie niezręczne. Co mam z tym zrobić? Wyrzucić głupio, trzymać bez sensu. I właśnie ten problem powtarza się najczęściej. Rodzice zamawiają magnesy z myślą o „pięknej pamiątce”, ale goście często czują się zobowiązani do przechowywania czegoś, czego wcale nie potrzebują. Być może w tym całym komunijnym szale warto wrócić do prostoty. Bo nie każda rzecz z wygrawerowaną datą i zdjęciem dziecka staje się automatycznie wyjątkowa. Czasem mniej naprawdę znaczy więcej – zwłaszcza gdy „pamiątka” szybko zamienia się w kolejny przedmiot, z którym nie wiadomo, co zrobić. Zobacz także: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Córka nie idzie do komunii, więc zabieram ją do Disneylandu. Reakcja teściowej mnie zmiażdżyła”
Wielu rodziców nie posyła dzieci do pierwszej komunii. Jednocześnie nie chcą, by ich dzieci czuły się gorsze od rówieśników. Zamiast alby i przyjęcia w restauracji wręczają drogie prezenty albo organizują wycieczki. Dla jednych to hipokryzja, dla innych – nowa forma rodzinnego świętowania.
Do naszej redakcji napisała Karolina, mama 10-letniej Zuzi. Kobieta opowiedziała o ogromnym konflikcie, jaki wybuchł w rodzinie po tym, jak wraz z mężem podjęli decyzję, że ich córka nie przystąpi do komunii. Najbardziej zabolała ją reakcja teściowej. Nowy trend: wycieczka zamiast komunii świętej „Nigdy nie byliśmy jakoś szczególnie religijni. Ochrzciliśmy Zuzię, bo wtedy wydawało nam się to naturalne. Presja rodziny też zrobiła swoje. Ale od kilku lat żyjemy inaczej i zwyczajnie nie chcieliśmy robić z komunii przedstawienia tylko dlatego, że ‘tak trzeba’. Zuzia też nie chciała chodzić na przygotowania. Mówiła wprost, że nudzi ją to wszystko i że większość dzieci i tak gada tylko o pieniądzach, telefonach i prezentach. Uznaliśmy więc z mężem, że nie będziemy jej zmuszać. I wtedy się zaczęło. Najpierw telefony od cioć: ‘A co ludzie powiedzą?’. Potem moja mama stwierdziła, że robimy dziecku krzywdę, bo będzie wykluczone z klasy. Ale najgorsza była teściowa. Najbardziej uderzyło ją, że zabieramy pod koniec maja Zuzię do Disneylandu do Paryża. Jej koleżanki będą miały wtedy komunię i przyjęcia, więc chcemy, żeby też miała o czym opowiadać w klasie. Jak teściowa się dowiedziała, to przyjechała do nas i dosłownie urządziła awanturę w salonie. Krzyczała, że jestem okropną matką i jej syn był inny, dopóki mnie nie poznał. Powiedziała, że będzie się za Zuźkę modlić, bo jeszcze można ‘uratować jej duszę’. A potem wypaliła, że kiedyś córka mi to wszystko wypomni i odwróci się przeciwko mnie. Stałam i normalnie mnie zatkało. Najbardziej wkurzyło mnie jednak to, że zaczęła działać za naszymi plecami. Kupiła Zuzi dziecięce Pismo Święte i zaczęła z nią czytać. Bez pytania nas o zdanie. Zrobiła z tego jakąś swoją misję ratunkową. A my naprawdę nie robimy nic złego. Nie zabraniamy córce wierzyć. Po prostu nie chcemy jej wciskać religii na siłę. Jeśli kiedyś sama będzie chciała chodzić do kościoła, proszę bardzo. Nie ukrywam też, że nie chcieliśmy, żeby czuła się gorsza od innych dzieci. Widzi przecież, że koleżanki planują przyjęcia, wyjazdy, dostają prezenty. A ona o Disneylandzie marzyła, odkąd skończyła 3 lata. Teściowa sama kupowała jej sukienki Elsy i Meridy Walecznej. Tylko że teraz według rodziny jesteśmy potworami i skazujemy naszą niewinną córeńkę na życie w grzechu. Szczerze? Mam już dość tego oceniania. Ludzie powtarzają, że komunia stała się pokazem bogactwa, a kiedy ktoś rezygnuje z religijnej otoczki, to nagle też jest źle. Nie da się wygrać”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Historia Karoliny pokazuje, jak bardzo temat komunii wciąż dzieli rodziny. Dla jednych to ważne wydarzenie religijne, dla innych – coraz częściej społeczny obowiązek, z którym nie chcą mieć nic wspólnego. Jedno jest pewne: presja związana z tym, „co wypada”, nadal potrafi wywołać prawdziwą rodzinną burzę. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Szokujące zaproszenie ślubne: „Burek mile widziany, Natalka i Ignaś zostają w domu”
Gdy wyciągnęłam z koperty zaproszenie na ślub mojej bliskiej kuzynki, poczułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek prosto w twarz.
Szanowna Redakcjo! Wciąż nie mogę uwierzyć w to, co przeczytałam na eleganckim, czerpanym papierze, który miał być zwiastunem radosnego, rodzinnego święta. Moja kuzynka, z którą wychowywałam się na jednym podwórku, wychodzi za mąż. Zawsze wiedziałam, że ona i jej narzeczony są psolubni, ale to, co zrobili, przechodzi ludzkie pojęcie. Na dole zaproszenia, tuż pod informacją o dacie i miejscu, widniał dopisek, który sprawił, że aż usiadłam z wrażenia: „Burek mile widziany. Dzieci prosimy o zostanie w domu”. Tak, dobrze czytacie. Moja kuzynka zaprosiła na wesele mojego psa, yorka o imieniu Burek, ale wyraźnie zaznaczyła, że dla moich dzieci, Natalii i Ignacego, miejsca przy stole nie ma. Jestem oburzona i zwyczajnie zraniona, bo to dla mnie jasny sygnał, że moje dzieci są w tej rodzinie traktowane gorzej niż zwierzęta. Wesele bez dzieci, ale z merdającymi ogonami − gdzie tu logika? Od kilku lat panuje moda na wesela bez dzieci i ja to w pewnym stopniu rozumiem − każdy ma prawo do imprezy w dorosłym gronie. Ale robienie z wesela psiego przyjęcia przy jednoczesnym wykluczeniu małych członków rodziny to dla mnie szczyt bezczelności i hipokryzji. Kuzynka tłumaczy mi przez telefon, że dzieci płaczą, biegają i psują zdjęcia, a psy są przecież takie spokojne i urocze. Czy ona naprawdę uważa, że stado obcych sobie psów na sali balowej, szczekających na kelnerów i załatwiających potrzeby pod stołem, będzie mniej uciążliwe niż dwoje grzecznych dzieci? Moja Natalka i Ignaś bardzo kochają swoją ciocię. Kiedy dowiedzieli się, że będzie ślub, już planowali, jak będą sypać kwiatki. Jak mam im teraz wytłumaczyć, że ich pies dostał zaproszenie, a oni nie? Że ciocia woli widzieć na swojej imprezie Burka niż ich uśmiechnięte buzie? To jest po prostu nieludzkie. Czuję, że ta nowoczesna moda na stawianie zwierząt ponad ludźmi całkowicie niszczy nasze więzi rodzinne. Pies jako honorowy gość, czyli upadek wartości rodzinnych Najbardziej boli mnie to, jak bardzo ta decyzja podzieliła naszą rodzinę. Połowa kuzynostwa, ci, którzy mają psy, ale nie mają dzieci, są zachwyceni. Cieszą się, że nie muszą zostawiać swoich pupili w hotelach i że wreszcie wesele będzie miało luz. My, rodzice, zostaliśmy postawieni pod ścianą. Mam opłacić nianię na całą noc, żeby pójść na wesele z mopsem na smyczy? To brzmi jak jakiś absurdalny żart, a nie plan na poważną uroczystość. Kuzynka twierdzi, że to jej dzień i ma prawo wybierać gości. Oczywiście, że ma, ale każde prawo ma swoje granice, którymi jest zwykła ludzka przyzwoitość. Jeśli zapraszasz psa, a odrzucasz dzieci, to dajesz jasno do zrozumienia, że rodzina z dziećmi jest dla ciebie gościem drugiej kategorii. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym szczekanie jest bardziej pożądane niż dziecięcy śmiech? To nie jest nowoczesność, to jest emocjonalna pustka i brak szacunku dla tradycji, w której wesele było świętem wszystkich pokoleń. Czy mam iść na wesele, na którym dzieci są niemile widziane? Zastanawiam się teraz poważnie, czy w ogóle pojawić się na tym ślubie. Mąż uważa, że powinniśmy zbojkotować tę imprezę. Ja z kolei czuję presję ze strony mamy, która prosi: „Idźcie dla świętego spokoju”. Ale jak mam się bawić i uśmiechać do kuzynki, wiedząc, że moje dzieci płakały w domu, bo nie mogły pojechać na wesele, o którym marzyły? Dla mnie sprawa jest prosta: jeśli mój dom i moja rodzina nie są akceptowane w całości, to nie ma tam miejsca i dla mnie. Nie pozwolę, by moje dzieci czuły się gorsze od psa. Ten trend na psie wesela kosztem dzieci to ślepa uliczka, która promuje egoizm i niszczy to, co w rodzinie najpiękniejsze. Mam nadzieję, że ten list przeczytają pary młode, które planują podobne atrakcje. Zastanówcie się dwa razy, czy warto dla jednego zdjęcia z psem na Instagramie niszczyć relacje z najbliższymi na całe lata. Aga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku”
„Teściowa mówi, że zniszczyłam córce komunię. Popłakała się, gdy zobaczyła Tosię, i wygarnęła, że robię z dziecka pośmiewisko”
„Jak mogłaś jej to zrobić przed komunią?” – usłyszałam od teściowej, zanim jeszcze Tosia zdążyła wejść do kościoła. Patrzyła na moją córkę tak, jakby wydarzyło się coś strasznego. A chodziło tylko o... włosy.
Tosia od miesięcy marzyła o krótkim bobie. Miała długie, grube loki, które wszyscy uwielbiali – poza nią. Narzekała, że jest jej gorąco, że włosy ciągle się plączą i że wygląda „jak mała księżniczka”, choć wcale tego nie chce. To typowa chłopczyca. Przed komunią zapytała mnie po raz kolejny, czy może je obciąć. Zgodziłam się. Po wyjściu od fryzjera była zachwycona. Dosłownie promieniała. Co chwilę przeglądała się w lustrze i mówiła, że w końcu „czuje się sobą”. Nie spodziewałam się jednak, że zwykła fryzura wywoła rodzinny dramat. „Zrobiłaś z niej pośmiewisko” Teściowa zobaczyła Tosię dopiero przed kościołem. Najpierw zamarła, potem zrobiła dziwną minę i... rozpłakała się. Myślałam, że coś się stało. Ale ona po chwili złapała mnie za rękę i odciągnęła na bok. „Ty chyba oszalałaś. Przed samą komunią obciąć dziecku takie włosy?” – syczała przez zęby. „Ludzie będą gadać. Wszyscy się będą patrzeć. Zrobiłaś z niej pośmiewisko”. Stałam jak wryta. Próbowałam spokojnie powiedzieć, że Tosia sama tego chciała i że to tylko fryzura. Ale teściowa była już rozpędzona. Powiedziała, że włosy są „ozdobą kobiety”, że dziewczynka „powinna wyglądać delikatnie i dziewczęco”, a nie „jak chłopak”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak to, co powiedziała później. „Przed komunią nie powinno się obcinać włosów. To przynosi pecha. Tak się po prostu nie robi”. Myślałam, że się przesłyszałam. Moja teściowa nie jest szczególnie religijna, ale od zawsze wierzy w różne dziwne zabobony. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że aż tak bardzo przejmie się fryzurą dziecka. Tosia pierwszy raz poczuła się naprawdę pewna siebie Najgorsze jest to, że Tosia zauważyła reakcję babci. Jeszcze chwilę wcześniej uśmiechała się od ucha do ucha, a nagle spuściła głowę i zapytała mnie cicho, czy „źle wygląda”. Właśnie wtedy naprawdę się wściekłam. Bo przez lata wszyscy zachwycali się jej lokami, ale nikt nie pytał, jak ona się w nich czuje. Dla dorosłych były „śliczne”, „anielskie”, „idealne do komunii”. Tylko że Tosia ich nie chciała. Chciała krótkiej fryzury, która sprawi, że poczuje się swobodnie i pewnie. W krótkim bobie tak się poczuła. Tego dnia wyglądała na szczęśliwszą niż wiele dzieci w bogato zdobionych albach i wiankach. Nie marudziła, nie poprawiała się co chwilę, nie płakała, że coś ją ciągnie albo uwiera. Była sobą. Ale według mojej teściowej to właśnie był problem. Dla wielu ludzi dziewczynka wciąż „powinna wyglądać jak dziewczynka” Po komunii temat wrócił przy rodzinnym obiedzie w restauracji. Teściowa demonstracyjnie wzdychała i opowiadała ciotkom, że „kiedyś dzieci wyglądały elegancko”, a dziś rodzice pozwalają „na wszystko”. Jedna z kuzynek rzuciła nawet, że „faktycznie szkoda takich loków”. Nikt jednak nie zapytał Tosi, jak ona się czuje. Mam wrażenie, że wielu dorosłych traktuje dzieci jak ozdoby. Szczególnie dziewczynki. Mają być ładne, grzeczne i wpisywać się w cudze wyobrażenia. Długie włosy? Obowiązkowo. Sukienka? Najlepiej jak z bajki. A jeśli dziecko chce wyglądać inaczej, od razu pojawiają się komentarze, że „to nie wypada”. Najbardziej absurdalne jest to, że cała awantura wybuchła wokół fryzury, a nie wokół samej komunii. Przecież ten dzień powinien być przeżyciem dla dziecka, a nie konkursem na najbardziej „dziewczęcy” wygląd. Nie żałuję tej decyzji ani trochę. Jeśli moja córka dzięki zwykłemu bobowi poczuła się piękna i pewna siebie, to było warto. Nawet jeśli dla części rodziny stało się to niemal rodzinną tragedią. Zobacz także: „Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku” „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku”
Z komunii chrześnicy wyszłam głodna i zła. W kopercie dałam 1000 zł, do tego oczywiście pamiątkowy medalik i piękny bukiet kwiatów, a na stole zobaczyłam rosół, kilka roladek i suchego kurczaka. Coraz częściej mam wrażenie, że dziś od gości wymaga się ogromnych pieniędzy, ale w zamian nie daje się już kompletnie nic.
Naprawdę długo gryzłam się w język, bo chodzi o rodzinę. Córka mojej siostry ciotecznej w tym roku przystąpiła do komunii, a ja jestem jej matką chrzestną. Z kuzynką od zawsze byłyśmy blisko – praktycznie wychowywałyśmy się razem, bo nie mam rodzeństwa. Dlatego nawet przez chwilę nie zastanawiałam się nad prezentem. Dałam Madzi 1000 zł w kopercie, bo uznałam, że tak wypada. Do tego dokupiłam medalik pamiątkowy, a on też nie był tani, no i bukiet symbolicznie, za dodatkowe 100 zł. Przyjęcie odbyło się w restauracji i już po wejściu poczułam lekkie rozczarowanie. Żadnych dekoracji, żadnej oprawy, nawet zwykłego kącika do zdjęć. Dzieci siedziały znudzone przy stołach, dorośli patrzyli po sobie, a atmosfera była bardziej jak na stypie niż na ważnym rodzinnym wydarzeniu. Potem wjechał obiad. Najpierw rosół – blady, jakby gotowany na kostce rosołowej. Drugie danie? Jakieś roladki i kurczak. Żadnej porządnej polędwicy, żadnego łososia, niczego, co sprawiałoby wrażenie odświętnego obiadu. Do tego skromny tort i kawa. I to wszystko. Skoro oczekuje się grubych kopert, to ja też mogę mieć oczekiwania Wiem, że wiele osób oburzy się na moje słowa. Zaraz przeczytam, że „komunia nie jest od jedzenia”, że „liczy się sakrament”, że „najważniejsze są dzieci”. Oczywiście, że tak. Tylko dlaczego w takim razie od chrzestnych oczekuje się dziś prezentów za tysiąc czy dwa tysiące złotych? Mam wrażenie, że rodziny same napędziły ten absurd. Goście mają dawać coraz więcej pieniędzy, najlepiej markowe prezenty, złoto albo elektronikę, ale kiedy przychodzi do organizacji przyjęcia, nagle wszyscy udają, że „skromność jest najważniejsza”. Przepraszam bardzo, ale jeśli ktoś zaprasza kilkanaście czy kilkadziesiąt osób i przyjmuje od nich koperty pełne pieniędzy, to chyba powinien zadbać o coś więcej niż rosół i dwa kawałki kurczaka. Nie chodzi nawet o luksusy. Chodzi o zwykłą klasę i szacunek do gości. Coraz częściej mam wrażenie, że komunie stały się po prostu biznesem. Rodzina ma przynieść pieniądze, szybko zjeść obiad i wracać do domu. Po dwóch godzinach wszyscy się rozchodzili Najbardziej zdziwiło mnie to, że całe przyjęcie skończyło się błyskawicznie. Minęły może dwie godziny i ludzie zaczęli zakładać kurtki. Nie było żadnych atrakcji, muzyki, nawet chwili, żeby naprawdę posiedzieć razem. Dzieci się nudziły, dorośli zerkali na zegarki. Pomyślałam wtedy, że coś się kompletnie odwróciło. Kiedyś komunia była prawdziwym rodzinnym świętem. Było uroczyście, odświętnie, wszyscy chcieli celebrować ten dzień. Teraz coraz częściej wygląda to jak obowiązek do odhaczenia: „koperta przyjęta, obiad wydany, do widzenia”. I może zabrzmi to brutalnie, ale drugi raz chyba nie dałabym już takiej kwoty. Bo skoro od gości oczekuje się hojności, to organizatorzy też powinni pokazać, że zależy im na czymś więcej niż szybkim zebraniu pieniędzy od rodziny. Zobacz także: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Kuzynka zaprosiła mnie na wesele bez dzieci. I tak pójdę z Antosiem, od jednego dziecka nie zbiednieje”
„Najmłodszych zapraszamy na poprawiny, rodzice na weselu bawią się bez dzieci” – przeczytałam na zaproszeniu od kuzynki i aż się we mnie zagotowało. Naprawdę? Mam zostawić mojego 3-letniego synka w domu? Początkowo pokiwałam głową, zadeklarowałam, że przyjdziemy z mężem sami, ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem pewna: zabieram Antosia i koniec. Od jednego dziecka naprawdę nikt nie zbiednieje.
Moja kuzynka organizuje wesele w sierpniu. Sala ogromna, gości ponad setka, poprawiny następnego dnia, luksusowe menu, drink bar, fotobudka i Bóg wie co jeszcze. Ale zabrakło miejsca dla mojego dziecka. Serio? Na początku próbowałam to zrozumieć. Pomyślałam: „Dobra, ich dzień, ich zasady”. Tylko że później zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właściwie mam podporządkowywać całe życie potrzebom pary młodej. Mam 3-letniego syna, który praktycznie się ode mnie nie odkleja. Nie wyobrażam sobie zostawić go na całą noc z teściami, bo przecież moi rodzice też będą na imprezie, wozić po dalszej rodzinie albo nie daj Bóg komuś płacić, bo ktoś inny chce mieć „eleganckie wesele dla dorosłych”. Antoś nie jest przecież rozwydrzonym bachorem, który będzie biegał po stołach. To spokojne dziecko. Może siedzieć obok mnie, zjeść trochę rosołu i pobawić się samochodzikiem. Naprawdę aż taki problem dostawić jedno małe krzesełko i mały talerzyk? Mam wrażenie, że ludzie przesadzają z tym kultem wesel idealnych. Wszystko musi wyglądać jak z Instagrama: białe róże, świece, spokojna muzyka i broń Boże żadnego dziecka w tle. A przecież wesele to rodzinne wydarzenie. Rodzina to także dzieci. „Jak jesteś matką, to dziecko zawsze jest na pierwszym miejscu” Najbardziej zirytowało mnie to, że kuzynka nawet nie próbowała znaleźć kompromisu. Po prostu zaznaczyła na zaproszeniu, że wesele jest „tylko dla dorosłych”. Bez pytania, bez rozmowy, bez zastanowienia się, czy ktoś może mieć problem z opieką. Podkreśliła to też kilka razy, jak przyjechali wręczyć nam zaproszenie. Z takim jakimś niesmakiem patrzyła na Antosia. Mam wrażenie, że bezdzietni kompletnie nie rozumieją rzeczywistości rodziców małych dzieci. Dla nich wszystko jest proste: „Wynajmij opiekunkę”. Tylko że ja nie zostawię 3-latka z pierwszą lepszą studentką tylko po to, żeby ktoś mógł spokojnie tańczyć do disco polo. Poza tym nie rozumiem, dlaczego rodzice mają się zawsze poświęcać dla wygody innych. To ja mam stresować się przez całe wesele, czy moje dziecko zasnęło, czy nie płacze, czy ktoś sobie radzi? A potem jeszcze udawać, że świetnie się bawię? Nie. Jeśli mam przyjść, to z Antosiem. I szczerze mówiąc, nie zamierzam już nikogo pytać o zgodę. Gdyby chodziło o piątkę dzieci, może jeszcze bym zrozumiała problem. Ale jedno spokojne dziecko? Bez przesady. „Obrazi się? Trudno” Mąż uważa, że przesadzam i że powinniśmy uszanować zasady kuzynki. On i jego rodzina są właśnie tacy poprawni do bólu. Tylko że mnie coraz bardziej denerwuje to podejście, że rodzice mają być niewidzialni razem ze swoimi dziećmi. Najpierw słyszymy, że dzieci są najważniejsze, a później nagle okazuje się, że najlepiej, żeby nie było ich widać na rodzinnych uroczystościach. Wiem, że część rodziny będzie komentować. Że „jak można”, że „to brak kultury”. Ale szczerze? Nie obchodzi mnie to. Antoś jest częścią naszej rodziny i nie zamierzam udawać, że go nie mam tylko dlatego, że komuś psuje wizję idealnego wesela. A jeśli kuzynka się obrazi? Cóż, trudno. Może kiedyś sama zostanie matką i zrozumie, że dziecka nie da się po prostu odstawić na bok, kiedy jest niewygodne. Komentarz redakcji Nie zgadzamy się z takim podejściem. Zaproszenie na wesele bez dzieci to decyzja pary młodej, którą goście powinni uszanować. Nie chodzi wyłącznie o pieniądze czy dodatkowy talerzyk, ale o komfort wszystkich uczestników i atmosferę wydarzenia. Wesele nie zawsze jest miejscem odpowiednim dla małych dzieci. Gorące półmiski noszone przez obsługę, potłuczone szkło, butelki na stołach czy bardzo głośna muzyka mogą być dla maluchów zwyczajnie męczące, a nawet potencjalnie niebezpieczne. Warto też pamiętać, że para młoda ma prawo zorganizować uroczystość według własnej wizji. Część osób decyduje się na wesele bez dzieci, bo chce, by goście mogli swobodnie się bawić, nie martwiąc się o opiekę nad pociechami. Inni chcą uniknąć płaczu podczas ceremonii, biegania między stolikami czy sytuacji, w której rodzice są skupieni wyłącznie na dzieciach, zamiast uczestniczyć w wydarzeniu. Uszanowanie granic i próśb gospodarzy to po prostu wyraz kultury i szacunku. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
Ile się daje na chrzciny jako gość w 2026? Tyle włóż w kopertę od dziadków, chrzestnych i cioci
Ile pieniędzy wypada dać na chrzest w 2026 roku? W dzisiejszych czasach trudno zdecydować, ile pieniędzy włożyć w kopertę i dać w prezencie na chrzciny. Wiele też zależy od tego, czy jesteś babcią, dziadkiem, rodzicem chrzestnym, bliższą rodziną czy dajesz prezent jako gość niespokrewniony z chrzczonym dzieckiem.
Kiedy dostajesz zaproszenie na chrzciny w rodzinie lub do znajomych, zaczynasz się zastanawiać, ile pieniędzy przeznaczyć na prezent i czy wypada dać gotówkę. Goście najczęściej wybierają prezent na chrzciny w formie koperty z pieniędzmi, bo to praktyczne i wygodne. Wyjaśniamy, ile się daje na chrzciny w 2026 roku: mniej czy więcej niż w poprzednich latach? Spis treści: Ile pieniędzy na chrzest od dziadków? Ile się daje na chrzciny od chrzestnych? Ile pieniędzy dać na chrzest jako gość? Ile dać w kopertę na chrzciny: podsumowanie Na początku warto zaznaczyć, że nie obowiązuje żaden „cennik”. Jeśli ktoś może i chce podarować dużą kwotę (lub bardzo drogi prezent na chrzciny) – to jego wola. I ma do tego prawo, pod warunkiem że nie wywoła tym zakłopotania u rodziców dziecka. Możliwe, że będą chcieli się później zrewanżować, ale nie będzie ich na to stać. Dlatego kulturalnie jest pamiętać o tym i nie przesadzać z hojnością. Ile pieniędzy na chrzest od dziadków? W prezencie na chrzciny najczęściej daje się gotówkę. Ile włożyć do koperty od dziadków? Wkłada się zazwyczaj ok. 300 zł. Zdarza się, że jest to kwota w przedziale 300-500 zł (500 zł to również średnia kwota, jaką deklaruje najbliższa rodzina, gdy pada pytanie, ile pieniędzy na komunię zamierza przeznaczyć dla dziecka). Ile się daje na chrzciny od chrzestnych? Zdarza się, że rodzice chrzestni, jeśli ich na to stać, dają więcej – nawet w przedziale 500-1000 zł. Należy jednak zachować zdrowy rozsądek. To, ile na chrzest daje matka chrzestna czy ojciec chrzestny, zależy od ich aktualnej sytuacji finansowej (chyba że ktoś wyznaje zasadę „zastaw się, a postaw się”). W wypadku dużej gotówki, którą chcemy sprezentować dziecku, dobrym pomysłem jest lokata. Mogą ją założyć rodzice i prosić np. rodziców chrzestnych o wpłacenie na nią pieniędzy dla dziecka. Lokatę mogą też otworzyć rodzice chrzestni lub dziadkowie i wpłacić tam swój pieniężny podarunek (warto to jednak uzgodnić wcześniej z rodzicami malucha). Ile pieniędzy dać na chrzest jako gość? Pozostali goście – np. ciocia, wujek, dalsza rodzina i znajomi, dają na chrzest zwyczajowo ok. 200-300 zł. Można spotkać się z opinią, że wypada dać na chrzciny tyle, ile mniej więcej wynosi koszt poczęstunku, który ponieśli rodzice maluszka, organizując przyjęcie. Koszt jednego poczęstunku należy pomnożyć przez liczbę osób, z którymi przychodzimy na chrzest (np. para rodziców i jedno dziecko to trzy tzw. talerzyki). Płacenie „za talerzyk” nie jest jednak żelazną zasadą, a jedynie jedną z opcji, tym bardziej że w dzisiejszych czasach przyjęcia w restauracjach są naprawdę drogie. Gdybyśmy chcieli trzymać się tej zasady, rodzina 2+2 musiałaby włożyć do koperty nawet i 1000 zł albo więcej. Do koperty z pieniędzmi najlepiej dołączyć kartkę z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/piekne-zyczenia-i-dedykacje-na-chrzest-swiety-26878-r1/">życzeniami na chrzest, które są napisane przez nas i od serca, o czym nie wszyscy pamiętają. Ile dać w kopertę na chrzciny: podsumowanie Wybór odpowiedniej kwoty pieniędzy, którą daje się w kopercie na chrzciny, może być trudny, ponieważ zależy od wielu czynników, w tym od relacji z rodziną, lokalnych zwyczajów oraz sytuacji finansowej gościa. Oto kilka kwestii, które warto wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji: Relacja z rodziną: Jeśli jesteś bliskim członkiem rodziny (np. dziadkiem, rodzicem chrzestnym, ciocią lub wujkiem), zazwyczaj oczekuje się, że kwota, którą wręczysz, będzie wyższa. W takich przypadkach kwoty od 300 do 1000 zł mogą być odpowiednie. Z kolei jeśli jesteś dalszym krewnym lub znajomym, 100-300 zł może być wystarczające. Lokalne zwyczaje: W różnych częściach Polski zwyczaje dotyczące wręczania pieniędzy mogą się różnić. W większych miastach często wręcza się większe kwoty, podczas gdy w mniejszych miejscowościach mogą one być nieco niższe. Warto zasięgnąć języka u znajomych lub rodziny, aby dowiedzieć się, co jest uważane za stosowne w twojej okolicy. Koszty organizacji: Często rodzice chrzestni lub bliscy krewni biorą na siebie część kosztów związanych z organizacją uroczystości, takich jak wynajem lokalu, catering czy dekoracje. Jeśli bierzesz udział w takich wydatkach, możesz dostosować kwotę do tego, co już zainwestowałeś. Osobiste możliwości finansowe: Nie zapominaj o swojej sytuacji finansowej. Ważne jest, aby dać tyle, ile możesz sobie pozwolić, nie obciążając zbytnio swojego budżetu. Każda kwota, nawet niewielka, będzie doceniona, jeśli będzie pochodziła z serca. Symbolika wręczania pieniędzy: W kulturze polskiej wręczanie pieniędzy w kopercie ma swoje symboliczne znaczenie. Jest to wyraz wsparcia dla rodziców dziecka oraz życzenie mu powodzenia w przyszłym życiu. Dlatego nawet niewielka kwota, ale wręczona z myślą i serdecznością, ma swoją wartość. Podsumowując, nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, ile dokładnie powinno się dać w kopertę na chrzciny. Najważniejsze jest, aby kwota była zgodna z twoimi możliwościami oraz z szacunkiem dla tradycji i relacji z rodziną. Warto pamiętać, że gest i intencje mają często większe znaczenie niż sama suma pieniędzy. Zobacz też: Ile się daje na wesele 2026? Ile włożyć w kopertę jako chrzestny, świadek, a ile dać od rodziny?