Kiedy wypada Dzień Ojca w 2026 roku? Tego nie wiesz o tym wyjątkowym święcie
Zastanawiasz się, kiedy wypada Dzień Ojca? Choć zwykle kojarzy się z końcem roku szkolnego, w 2026 święto taty przypada nieco wcześniej. Warto jednak pamiętać, że w różnych krajach data obchodów będzie inna. W wielu miejscach na świecie Dzień Ojca to święto ruchome.
Dzień Ojca nie jest tak popularny jak Dzień Matki, dlatego wiele osób ma problem z podaniem dokładnej daty tego święta. Zwłaszcza że placówki edukacyjne często już na przełomie maja i czerwca organizują obchody obu tych świąt. Wtedy młodsze dzieci szkolne i przedszkolaki zapraszają rodziców na Dzień Rodziny. Warto jednak w czerwcu, w tym szczególnym dniu, skupić się na tacie i pokazać mu, jak wiele znaczy. Poniżej znajdziesz niezwykłą historię Dnia Ojca oraz daty obchodów tego święta w różnych częściach świata. Opisujemy także tradycje związane z tym dniem, byś mógł lepiej zrozumieć, jak świętują ojcowie na całym świecie. Spis treści: Kiedy jest Dzień Ojca w Polsce? Dzień Ojca na świecie nawet w grudniu Pomysły na święto taty – jakie są tradycje? Prezenty na Dzień Ojca – dużo inspiracji Wyjątkowa historia o Dniu Ojca i rodzinie Smart Kiedy jest Dzień Ojca w Polsce? Dzień Ojca w Polsce jest obchodzony co roku 23 czerwca. W 2026 roku święto tatusiów wypada we wtorek. Oznacza to, że rodzinne świętowanie możecie zaplanować na weekend poprzedzający ten dzień. Co ciekawe, 23 czerwca wypada również Dzień Wędkarza (dla dzieci pasjonatów wędkarstwa może to być wskazówką, jak obchodzić Dzień Ojca). Dzień Ojca na świecie nawet w grudniu Dzień taty świętujemy w Polsce od ponad 50 lat – pierwszy polski Dzień Ojca obchodziliśmy w 1965 roku. Tego samego dnia świętują jeszcze tylko w jednym kraju na świecie – w Nikaragui. Dzień Ojca w innych krajach wypada w różnych terminach. W niektórych państwach ten dzień świętem ruchomym, w innych obchodzi się go w marcu, czerwcu lub nawet w listopadzie. Kiedy świętuje się Dzień Ojca na świecie? We Włoszech, Portugalii i Hiszpanii Dzień Ojca wypada 19 marca – w imieniny Józefa, ziemskiego opiekuna Jezusa, w Australii – tatusiowie świętują w drugą niedzielę czerwca, na Litwie – w pierwszą niedzielę czerwca, w Estonii – Dzień Ojca obchodzony jest tego samego dnia co Dzień Flagi — estońscy ojcowie od 2008 roku świętują w drugą niedzielę listopada, w Niemczech – Dzień Ojca wypada w dniu Wniebowstąpienia Pańskiego (39. dzień po Niedzieli Wielkanocnej − w 2026 to 14 maja), w krajach skandynawskich – Dzień Ojca obchodzony jest w drugą niedzielę listopada. Wyjątkiem jest Dania, tam Dzień Ojca obchodzony jest 5 czerwca, w Argentynie, Chile, Meksyku, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Czechach, Holandii, Wielkiej Brytanii, Bułgarii, Szwajcarii, Turcji, Francji, na Węgrzech i w Ukrainie Dzień Ojca jest świętem ruchomym i świętuje się go w trzecią niedzielę czerwca, W Tajlandii Dzień Ojca świętuje się w 5 grudnia (ponieważ właśnie wtedy obchodzone są urodziny tajlandzkiego króla). Pomysły na święto taty: jakie są tradycje? Jak obchodzić Dzień Taty? To zależy od kraju, choć cel zawsze jest ten sam – podziękować ojcom za ich obecność w naszym życiu, miłość, troskę i wsparcie. W Polsce zwyczajowo z okazji tego święta składamy ojcom życzenia na Dzień Ojca i wręczamy drobne prezenty. Coraz częściej w przedszkolach i szkołach Dzień Ojca obchodzony jest razem z Dniem Matki, na przełomie maja i czerwca. Najmłodsi właśnie wtedy przygotowują wierszyki, piosenki oraz prace plastyczne, które wręczają swoim rodzicom. Niektóre kraje mają jednak swoje oryginalne zwyczaje związane z dniem taty. W Korei życzenia ojcom, ale także osobom starszym, składa się w Dniu Rodziny. Zgodnie z tradycją wręczane są czerwone goździki. W Holandii ojcowie w dniu swojego święta dostają przygotowane przez dzieci śniadanie do łóżka, a wieczorem udają się wraz z dziećmi w odwiedziny do swoich ojców. W Chinach Dzień Ojca obchodzony jest 8 sierpnia, ponieważ podwójna ósemka „ba-ba” brzmi podobnie jak tata. W Australii z okazji Dnia Ojca organizowany jest ogólnokrajowy konkurs na Najlepszego Ojca Roku. W Rumunii Dzień Ojca jest dniem wolnym od pracy. To jedyny kraj w Unii Europejskiej, który święto taty uznaje za święto państwowe. Daty, w które wypada Dzień Ojca w różnych częściach świata, można wykorzystać, by zrobić tego dnia niespodziankę swemu tacie – np. mocno się do niego przytulić i życzyć wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca w... Hiszpanii. Meksyku czy USA. Prezenty na Dzień Ojca: dużo inspiracji Dzień Ojca to moment, w którym warto zatrzymać się na chwilę i podziękować tacie za wszystko, co dla nas robi. To wcale nie musi być skomplikowany prezent – możecie zrobić go razem lub nauczyć się wierszyka. Oto nasze pomysły na drobny upominek dla taty: Ręcznie robiona karta z życzeniami – wystarczy kilka kreatywnych pomysłów i kolorowych materiałów, aby stworzyć coś wyjątkowego. Rączki na pamiątkę – czyli odcisk dłoni dziecka na kartce, oprawiony w ramkę. To piękny, osobisty prezent, który tata będzie mógł zachować na zawsze jako wspomnienie z tego wyjątkowego dnia. Wasze zdjęcia w ramce – wybierz wspólne zdjęcie i opraw je w ramkę, aby tata miał pamiątkę na zawsze. Dzień relaksu – przygotuj dla taty „voucher” na dzień odpoczynku – bez obowiązków, z ulubionymi filmami i przekąskami. Ten pomysł możecie zrealizować w weekend. Pobawcie się w szefa kuchni – przygotuj dla taty jego ulubioną kolację lub śniadanie do łóżka. Możecie przygotować także pudełko z pysznym lunchem i miłą karteczką w środku. Wierszyk lub piosenka – naucz się razem z rodzeństwem krótkiego wierszyka lub zaśpiewajcie dla taty piosenkę. Zestaw na relaks – przygotuj koszyk z aromatycznymi herbatami, książką i miękkim kocem dla taty, by mógł zrelaksować się po pracy. Koszulka dla taty ze śmiesznym napisem lub waszym zdjęciem – zaprojektuj koszulkę, która będzie przypominać o wspólnych chwilach. Taki pomysł możecie zrealizować z użyciem kubka. Oto pomysły na śmieszne napisy: – „Nie mam czasu na odpoczynek, ale mam czas na kawałek ciasta!” – „Nie jestem idealnym tatą, ale jestem wystarczająco dobry, żeby dostać kawę!” – „Tata – ojciec roku. Każdego roku.” – „Mam super moce – potrafię rozwiązywać zagadki dziecięce i szukać zgubionych skarpetek.” – „Tata na etacie – superbohater po godzinach.” – „Tata – mistrz w zabawie i zasypianiu na kanapie!” Te krótkie hasła z przymrużeniem oka możecie umieścić na kubku lub samodzielnie wydrukowanym plakacie. Razem z mamą pobawcie się w grafików, oprawcie swoje dzieło i gotowe! Do plakatu możecie dołączyć kartkę z życzeniami. Wyjątkowa historia o Dniu Ojca i rodzinie Smart Świętowanie Dnia Ojca zapoczątkowano w Stanach Zjednoczonych po tym, jak olbrzymim sukcesem okazały się obchody Dnia Matki. Dzień Ojca po raz pierwszy obchodzono w 1910 roku w Spokane, małym miasteczku w stanie Waszyngton. Święto zorganizowała Sonora Smart Dodd, córka weterana wojny secesyjnej, która chciała uhonorować swojego ojca, Williama Smarta. Po śmierci żony mężczyzna samotnie wychowywał sześcioro dzieci, a dorosła już Sonora dostrzegała ogromny trud, jaki włożył w ich wychowanie. Kobieta zachęciła mieszkańców miasteczka do uhonorowania wszystkich ojców, a dzień stał się lokalnym świętem. Od kiedy Amerykanie świętują Dzień Taty? Pierwsze obchody miały miejsce 19 czerwca 1910 roku. Początkowo było to wydarzenie lokalne, ale z czasem Dzień Ojca zyskał na popularności wśród Amerykanów. Dopiero w 1972 roku, ponad 60 lat później, prezydent Richard Nixon oficjalnie ustanowił to święto, obchodzone w trzecią niedzielę czerwca. Zobacz także: Cytaty o tacie: mądre, wzruszające i śmieszne. Te sentencje zrobią furorę w Dzień Ojca Najpiękniejsze cytaty o narodzinach dziecka wzruszają do łez. Zapomnij o zwykłych gratulacjach Wiersze dla mamy: wzruszające życzenia na Dzień Matki. Te o miłości i sercu mamy są najpiękniejsze!
Ile się daje na wesele w 2026 roku: widełki. Należy przestrzegać 1 zasady
Ile pieniędzy wypada dać na wesele w 2026 roku? Goście, którzy zostali zaproszeni na ślub i przyjęcie weselne, często mają dylemat. Najważniejsza zasada brzmi: dajemy tyle, ile możemy i nic ponadto. Podpowiadamy, ile zwykle daje się na wesele od rodziny i jakie są stawki w 2026 roku od chrzestnego, świadka, a także brata i siostry.
Ile się teraz daje na wesele − to najczęstsze pytanie gości zaproszonych na ślub i przyjęcie weselne. To ważne, aby ustalić, ile włożyć w kopertę, aby kwota nie okazała się ani zbyt niska, ani zbyt wysoka. Nieoficjalnie przyjęło się, że minimalna kwota powinna wynosić tyle, by pokryć koszt „talerzyka”, czyli wydatków pary młodej na przyjęcie dla gości. Poniżej podajemy średnie stawki: ile dać na wesele 2026 od chrzestnego i chrzestnej, od całej 3-osobowej albo 4-osobowej rodziny albo od świadka. Warto też zorientować się, ile mniej więcej pieniędzy daje się w tym wyjątkowym dniu najbliższej rodzinie, czyli bratu lub siostrze. Spis treści: Ile dać na wesele jako świadek lub chrzestny? Ile dać na wesele od pary? Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Ile dać siostrze, bratu, kuzynce na wesele? Ile rodzice dają na wesele? Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Ile na wesele daje chrzestny lub świadek? To, ile chrzestny włoży do koperty, zależy od kilku rzeczy. Przede wszystkim od tego, na jaką kwotę chce i może sobie pozwolić. Kwota na wesele od rodziców chrzestnych zależy też od tego, czy chrzestny bądź chrzestna uczestniczyli w kosztach związanych np. z organizacją wieczoru panieńskiego lub kawalerskiego. Chrzestni mogą włożyć do koperty nieco większą kwotę – od 500 do 1000 zł od osoby. Niektórzy decydują się nawet na to, żeby dać młodym jeszcze więcej pieniędzy – powyżej 1000 zł. Można także dać nieco mniejszą sumę, a pozostałe pieniądze zainwestować w jakiś wyjątkowy prezent dla pary młodej. Warto jednak pamiętać, że jest to dość duży wydatek, na który chrzestni często przygotowują się od dłuższego czasu. Najważniejsze, by prezent był dany od serca, sama kwota nie jest tak istotna. W 2026 roku kwoty bywają jeszcze większe: coraz częściej słyszy się, że świadek lub rodzic chrzestny daje nawet 1500 albo 2000 zł w kopercie. Ile się daje na wesele od pary? To, ile daje się na wesele w 2026 roku od pary, zależy głównie od stopnia pokrewieństwa z nowożeńcami. W przypadku pary koszt talerzyka należy podwoić, by koperta pokryła wydatki za dwie osoby. Można więc dać w prezencie na wesele ok. 500-800 zł (koszt talerzyka to ok. 250-400 zł) i na pewno będzie to wystarczający prezent. Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Kwota, jaką można dać na wesele od 4-osobowej rodziny, zależy od wielu czynników, takich jak bliskość relacji z parą młodą, lokalne zwyczaje, a także własna sytuacja finansowa. W Polsce często przyjmuje się, że na wesele daje się od 100 do 300 zł od osoby. Dla 4-osobowej rodziny mogłoby to oznaczać: przy kwocie 100 zł od osoby: 400 zł od całej rodziny przy kwocie 200 zł od osoby: 800 zł od całej rodziny przy kwocie 300 zł od osoby: 1200 zł od całej rodziny Podobne kwoty można dać młodym na wesele od 3-osobowej rodziny − mnożąc 100-300 zł przez 3. Warto jednak pamiętać, że najważniejsza jest intencja, a nie suma pieniędzy dana w prezencie. Jeśli sytuacja finansowa rodziny nie pozwala na wydanie większej sumy, to również będzie w porządku. Można również rozważyć inne formy wsparcia pary młodej, takie jak np. pomoc w organizacji wesela. Ile dać na wesele bratu, siostrze, kuzynce? Osoby z bliższej rodziny dają zazwyczaj nieco więcej pieniędzy niż osoby dalej spokrewnione z parą młodą lub zaproszeni przyjaciele i znajomi. Kwota, jaką wręcza się nowożeńcom od brata czy siostry, oscyluje między 500 a 1000 zł od osoby. W przypadku rodzeństwa czy kuzynostwa pary młodej to odpowiedni prezent na wesele. Osoby z dalszej rodziny średnio wręczają 300-500 zł od osoby. Ile rodzice dają na wesele? Rodzice często wspierają swoje dzieci finansowo, jednak kwota, jaką mogą przeznaczyć na wesele, zależy od wielu czynników, takich jak ich sytuacja finansowa czy tradycje rodzinne. W Polsce często rodzice panny młodej pokrywają koszty związane z przygotowaniem ceremonii, takie jak sukienka, kwiaty czy dekoracje, natomiast rodzice pana młodego mogą zajmować się kosztami wesela, jak wynajem sali czy catering. Warto jednak pamiętać, że nie ma sztywnych zasad i wszystko zależy od konkretnej sytuacji rodzinnej. Niektórzy rodzice mogą ograniczyć się do pokrycia przynajmniej części kosztów związanych z weselem, inni zechcą przekazać jeszcze dodatkowy prezent i dać młodym kilka czy nawet kilkanaście tysięcy zł. Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Standardowo daje się parze młodej 200-400 zł za osobę, czyli 400-800 zł od pary. Zamiast dawać pieniądze, można także kupić nowożeńcom prezent lub wspólnie z innymi znajomymi zrobić zrzutkę na coś, czego państwo młodzi będą potrzebować w nowym mieszkaniu (np. dobry ekspres do kawy, pralka). To bardzo praktyczne rozwiązanie, które z pewnością ułatwi młodym wspólny start. Zobacz też: Ile się daje na chrzciny jako gość w 2026? Tyle włóż w kopertę od dziadków, chrzestnych i cioci Ile na komunię w 2026 daje chrzestna, chrzestny i dziadkowie? Nowe stawki jak z kosmosu Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Animatorka szczerze o pracy na weselach. „Rodzice myślą, że jestem darmową nianią na całą noc”
Obecność kącika dla maluchów na nowoczesnych weselach ma zapewnić komfort zarówno młodej parze, jak i zaproszonym rodzicom. Przeczytaj niesamowicie mocny i szczery list doświadczonej animatorki, która opowiada o skrajnym egoizmie dorosłych gości, którzy potrafią całkowicie porzucić własne dzieci na długie godziny.
Piszę do Państwa w niedzielę rano, po kolejnym weselnym maratonie, z którego wróciłam do domu wykończona psychicznie, wściekła i z głębokim poczuciem żalu. Od ponad pięciu lat prowadzę własną działalność gospodarczą, zajmuję się organizacją czasu wolnego dla najmłodszych i regularnie pracuję na dużych, luksusowych przyjęciach ślubnych. Kocham dzieciaki, mam do nich ogromną cierpliwość, potrafię wyczarować cuda z balonów i zorganizować najbardziej wymyślne podchody na terenie ogrodu hotelowego. Niestety, to co z założenia miało być radosną pracą polegającą na urozmaicaniu czasu maluchom, z sezonu na sezon zamienia się w koszmar z powodu zachowania dorosłych uczestników imprezy. Rodzice bardzo często wychodzą z założenia, że skoro na sali jest animatorka, to mają darmową nianią na całą noc i mogą całkowicie odciąć się od jakiejkolwiek odpowiedzialności za własne potomstwo. Kulisy pracy animatora dla dzieci, czyli rodzice idą w tango Młoda para, podpisując ze mną umowę, zamawia zazwyczaj pakiet trzech lub czterech godzin intensywnych zabaw, które najczęściej kończą się w okolicach godziny dwudziestej pierwszej, tuż przed oficjalnymi oczepinami. Moim podstawowym zadaniem jest zorganizowanie gier ruchowych, malowanie twarzy, puszczanie wielkich baniek i dopilnowanie, by dzieci zjadły obiad w radosnej atmosferze, nie przeszkadzając dorosłym w pierwszych toastach. Problem polega na tym, że dla większości rodziców moment, w którym pojawiam się na sali w kolorowym stroju, jest sygnałem do rozpoczęcia imprezy bez żadnych hamulców. Podrzucają mi swoje pociechy, często nawet dwuletnie maluchy, które jeszcze nie potrafią dobrze mówić, i znikają przy barze na długie godziny, nie sprawdzając ani razu, co dzieje się z ich dzieckiem. Kiedy mija zakontraktowany czas mojej pracy i zaczynam pakować chusty animacyjne, farbki oraz tunele do wielkich toreb, w kąciku zabaw zaczyna się prawdziwy dramat. Muszę dosłownie biegać po zatłoczonym parkiecie, przeciskać się między gośćmi i szukać matki lub ojca, którzy w najlepsze tańczą w kółeczku i są głęboko oburzeni, że śmiem im przerywać zabawę. Słyszę wtedy agresywne komentarze, że przecież wesele jeszcze trwa, że oni chcą się napić, a ja powinnam posiedzieć z dziećmi jeszcze godzinę czy dwie, bo przecież od tego tutaj jestem. Nikt nie rozumie, że ja również mam swój czas pracy, swoje plany i po prostu nie jestem prywatną, całodobową opiekunką zatrudnioną przez nich osobiście. Rodzice na weselu i dramat zmęczonych maluchów Najbardziej przerażające i bolesne sytuacje mają miejsce w okolicach północy, kiedy zmęczenie u najmłodszych sięga zenitu, a głośna muzyka i hałas na sali stają się nie do zniesienia. Wczoraj około godziny dwudziestej trzeciej pewien mocno wstawiony pan przyprowadził do mojego stolika swojego czteroletniego synka, który dosłownie słaniał się na nogach i zanosił od płaczu z wycieńczenia. Mężczyzna bez cienia zażenowania rzucił mi go na kolana, stwierdził, że młody ma teraz posiedzieć ze mną, bo oni z żoną idą do baru i wrócą, jak się wyszaleją. Dziecko płakało, a ja przez kolejną godzinę tuliłam obce maleństwo na krześle, podczas gdy jego matka ryczała ze śmiechu na parkiecie obok. To nie jest odosobniony przypadek − to smutna, weselna norma, w której dzieci stają się uciążliwym dodatkiem do imprezy dorosłych. Rodzice potrafią przynieść mi zasypiające niemowlę w nosidełku, postawić je przy stole i pójść dalej, mając w nosie, że maluch potrzebuje ciszy, ciemności i przede wszystkim trzeźwego opiekuna obok. My, animatorki, stajemy wtedy przed potwornym dylematem moralnym, ponieważ formalnie nasza umowa wygasła, ale z czystej ludzkiej empatii i odpowiedzialności nie możemy zostawić bezbronnego, zapłakanego kilkulatka samego na środku sali. Gdzie kończy się rola animatora, a zaczyna czysty egoizm Chciałabym, żeby rodzice idący na wesele z dziećmi wreszcie zrozumieli, że animator to nie jest instytucja charytatywna ani darmowa niania, która ma obowiązek wychowywać i pilnować ich pociech do białego rana. Moja obecność na weselu ma być miłym dodatkiem i atrakcją, urozmaiceniem czasu dla maluchów, a nie sposobem na całkowite zrzucenie z siebie obowiązków rodzicielskich na całą noc. Wykazujecie się skrajnym egoizmem, oczekując, że obca dziewczyna za grosze będzie przewijać Wasze dzieci, wycierać im nosy i kłaść je spać na złączonych krzesłach w huku głośników, podczas gdy Wy realizujecie swoje imprezowe ambicje. Apeluję do wszystkich par młodych oraz do rodziców, którzy planują letnie wyjazdy na śluby bliskich: zacznijcie szanować naszą pracę i przede wszystkim zacznijcie szanować emocje własnych dzieci. Jeśli chcecie bawić się do piątej rano przy barze, zostawcie maluchy w domu z babcią lub opłaćcie profesjonalną, prywatną opiekunkę do pokoju hotelowego. Kącik animacyjny to nie jest całodobowa przechowalnia, a my nie chcemy, by traktowano nas jak darmowe nianie. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Widziała, co rodzice robili na weselu. Świadkowa: „Zgłosiłam to obsłudze. Biedne dzieciaczki”
Życzenia na Dzień Ojca, także od dorosłego dziecka. Krótkie, śmieszne i wzruszające
Życzenia na Dzień Ojca powinny wyrażać miłość i wdzięczność za trud, jaki tata włożył w nasze wychowanie. Przedstawiamy różne pomysły na życzenia z okazji Dnia Taty. Znajdziecie wśród nich krótkie wierszyki i śmieszne rymowanki, idealne do wysłania SMS-em, a także bardziej poważne propozycje. To życzenia piękne, mądre i wzruszające, które uszczęśliwią każdego tatę.
Poniżej znajdziesz wzruszające, śmieszne i poważne życzenia dla taty z okazji Dnia Ojca. Skorzystaj z naszych gotowych życzeń albo zainspiruj się nimi, pisząc własne. Takie pełne ciepłych uczuć wierszyki na Dzień Taty z pewnością wywołają uśmiech na twarzy każdego ojca i sprawią, że poczuje się w tym dniu bardzo wyjątkowo. Spis treści: Życzenia na Dzień Ojca: wzruszające, poważne Śmieszne życzenia wierszem na Dzień Ojca Krótkie życzenia na Dzień Ojca Życzenia na Dzień Ojca: wzruszające, poważne Chcesz z okazji Dnia Ojca złożyć tacie piękne życzenia? To doskonały moment, by wyrazić wdzięczność, miłość i szacunek, jakie czujesz wobec najważniejszego mężczyzny w swoim życiu. Życzenia na Dzień Ojca to nie tylko słowa – to gest, który potrafi wzruszyć, rozbawić i pokazać, jak bardzo doceniasz wszystko, co tata dla ciebie zrobił i nadal robi. Nie masz pomysłu, jak ubrać w słowa to, co czujesz? Skorzystaj z naszych pomysłów albo zainspiruj się nimi i stwórz własne, oryginalne życzenia – takie, jakich nie dostanie żaden inny tata. Bo przecież każdy ojciec jest wyjątkowy i zasługuje na coś naprawdę osobistego. Możesz postawić na tradycyjne, ciepłe słowa, możesz też pójść w stronę humoru, wzruszeń lub wspomnień. Najważniejsze, by płynęły prosto z serca. Kochany Tato! Dałeś mi mądrość i wiedzę, nauczyłeś iść pod wiatr, z Twą dobrocią i uśmiechem łatwiej kroczyć mi przez świat. *** Brakuje mi słów, aby podziękować za ojcowską odwagę, cierpliwość, dobroć, zrozumienie, a tak bardzo chcę wyrazić wdzięczność właśnie Tobie, Tato. Najbardziej kochającemu z Ojców... *** Na Dzień Taty chcę Ci złożyć serdeczne życzenia, abyś setnych lat mógł dożyć, nie wiedząc, co to zmartwienia. *** W Dniu Ojca życzę Ci Tato wiary i nadziei głębokiej, że warto mieć marzenia, plany i chęć ich spełnienia, a także siłę, aby zwalczać wszelki trud i niepowodzenia. To Ty mnie nauczyłeś, że warto się starać, mieć cel w życiu i się nie poddawać. Teraz ja Twoje słowa dalej przekazuje, a Tobie za Twą mądrość stokrotnie dziękuję. *** Kochany Tatusiu, Dziękuję, że znosiłeś to, czego nie sposób było znieść, że robiłeś coś z niczego, że dawałeś, mając puste kieszenie, że wybaczałeś, choć nie przepraszałam, że kochałeś, gdy kochać się nie dało, że mnie wychowałeś i że to wszystko Ci się udało! *** W dniu dzisiejszym drogi Tatku, odpłyń gdzieś na marzeń statku. Będę spełniać Twe życzenia, dzień dzisiejszy wszystko zmienia. Obchodzimy święto Twoje, więc pozostaw trudy, znoje! *** Kochany Tato, Z okazji Twojego Święta, za wczoraj i dziś, każdym czułym serca uderzeniem i każdym z niego płynącym życzeniem zdrowia, sił i codziennej radości wraz ze słowami największej wdzięczności za wszystkie dla nas trudy i starania składam dziś podziękowania. *** Ukochany Tatusiu, Z okazji Dnia Ojca chciałabym Ci podziękować za to, że nigdy nie przestajesz we mnie wierzyć, za Twoją mądrość i za to, że zawsze mogę liczyć na Twą ojcowską radę. *** Wiemy, jak ciężko pracujesz, Tato! Bardzo Cię wszyscy kochamy za to a także za Twe szlachetne serce, w którym rodzina pierwsze ma miejsce! W ten dzień świąteczny przyjmij podziękę za wiarę, mądrość, ojcowską porękę. Wysłuchaj życzeń, co z serca płyną: Niech wichury mroźne Ciebie ominą. Śmieszne życzenia wierszem na Dzień Taty Wśród tych zabawnych rymowanek z pewnością znajdziesz życzenia dla taty, które wywołają na jego twarzy uśmiech. Bez względu na to, czy przeczyta je na laurce, czy usłyszy wyszeptane prosto do ucha. Tego typu życzenia sprawdzą się wtedy, gdy składać będzie je małe, nieco starsze lub całkiem dorosłe dziecko. Dla Tatusia dzięcioł stuka, ryczy krowa, brzęczy mucha, osioł skacze aż do nieba, zawsze Tatę kochać trzeba! *** Dużo życzyć chciałbym cały, Ale jestem bardzo mały, Dam buziaka szczerze za to, zamiast życzeń przyjmij go, Tato. *** Drogi Rodzicielu Takich jak Ty nie ma wielu Silny jesteś (za trzech) Przystojny (nie wspomnieć grzech) I choć często zabiegany - jesteś mądry, ukochany. *** Tatusiu kochany, my z serca życzenia Ci składamy: zdrowia, sił i codziennej radości, żadnych problemów ze stawami i kośćmi. Obyś miał zawsze spokojną głowę, a do nas – dzieci – nerwy stalowe. Niech Ci płyną jak najmilej życia chwile, w dzień dzisiejszy Tatku miły, tego my, Twoje dzieci, Ci życzymy! *** Tatusiu w dniu Twego święta, Twoja córeczka o Tobie pamięta i nieważne kiedy, nieważne gdzie, nigdy nie przestanie kochać Cię. I jeszcze w tym krótkim SMS-ie, miliony uścisków ze sobą niesie. Byś zawsze był szczęśliwy i zdrowy, bo jesteś najlepszym na świecie Ojcem, Tatą odlotowym! *** A ja wolę mego Tatę, Co jest dla mnie całym światem Z nim najlepiej bawię się A gdy tuli… mija złe! Krótkie życzenia na Dzień Ojca Krótkie wierszyki z okazji Dnia Ojca to idealne rozwiązanie dla tych, którzy chcą z samego rana wysłać tacie SMS lub wiadomość na koncie społecznościowym. Co więcej, można spróbować nauczyć ich na pamięć nawet kilkuletniego brzdąca. Tylu kochanych tatusiów żyje na tym świecie, ale mego tak wspaniałego nigdzie nie znajdziecie! *** Dziś święto obchodzi najdroższy Tata, niech los mu z kwiatów życie uplata, niech nie da poznać żadnych trosk i rzuci pod nogi pieniędzy stos. *** Kochany Tato, w dniu Twojego święta, Twoja córka o Tobie pamięta. Składam Ci szczere życzenia – szczęścia, zdrowia i zadowolenia! *** Drogi Tatusiu, Za Twe czułe serce, za mądre nakazy W dniu Twojego święta dziękuję – sto razy! *** Czerwona laurka, Czerwone kwiaty, Czerwone serce, Dla mojego Taty! Życzenia na Dzień Ojca możecie wpisać do własnoręcznie wykonanej laurki dla taty lub jako treść bileciku dołączonego do prezentu na Dzień Ojca. Dobrym pomysłem będzie też wplecenie do życzeń pięknych cytatów o tacie. Jeśli masz ochotę na jeszcze większą dawkę inspiracji – przejrzyj gotowe życzenia na Dzień Ojca od małego dziecka lub wierszyki na Dzień Mamy i Taty. Zobacz także: Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach Cytaty o szczęściu i miłości: mądre z klasyki literatury i krótkie do życzeń Zaskocz swoje dorosłe dziecko. Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Prezenty z komunii trafiły do lombardu. „Przynajmniej część przyjęcia musi się zwrócić, a syn łańcuszka nie potrzebuje”
Pieniądze z komunii zwykle trafiają do rodziców „na przechowanie” i tam już zostają. A komunijne pamiątki?
Po publikacji teksu Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?” do naszej redakcji napisała mama, której syn przystąpił w tym roku do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta opisała, jak wyglądały przygotowania do uroczystości i co zamierza zrobić z częścią prezentów otrzymanych przez syna. Jej słowa mogą zaskakiwać, a niektórych nawet oburzyć. „Nie rozumiem, skąd ten szok” Mam wrażenie, że ludzie uwielbiają się oburzać dla samego oburzania. Wystarczy powiedzieć głośno coś, co nieco odbiera od normy, a zaraz wszyscy robią wielkie oczy. Tak właśnie było, gdy wspomniałam znajomym, że część prezentów komunijnych mojego syna trafi do lombardu, który prowadzi szwagier. Od razu usłyszałam, że jestem wyrachowana, że odbieram dziecku pamiątki i że zachowuję się jak z marginesu. Tylko że nikt nie spojrzy na sprawę rozsądnie. Organizacja komunii kosztowała nas fortunę. Sala, jedzenie, tort, fotograf, ubranie, dekoracje – wszystko kosztuje. Rachunki same się nie zapłacą. Nie wiem, skąd wzięło się przekonanie, że rodzice mają wydać kilka tysięcy, a potem jeszcze udawać, że pieniądze i prezenty od gości nie mają żadnego znaczenia. Dla mnie mają. I nie zamierzam tego ukrywać. „Syn nie potrzebuje pięciu pamiątek” Największe emocje wzbudził złoty łańcuszek z krzyżykiem. Tylko powiedzcie mi szczerze: po co dziewięcioletniemu chłopcu taki prezent? Mój syn założył go raz, w dniu komunii, a później wrzucił do szuflady. Jestem niemal pewna, że za kilka miesięcy nawet nie będzie pamiętał, że go dostał. Podobnie jest z innymi rzeczami. Kilka religijnych pamiątek, eleganckie albumy i wielki zestaw encyklopedii dla młodzieży. Kto dziś korzysta z encyklopedii? Wszystko jest w internecie. Książki tylko zajmują miejsce na półce i zbierają kurz. Dlaczego mam przechowywać przez lata rzeczy, których nikt nie używa? Tylko po to, żeby ciotka albo chrzestna mogła mieć poczucie, że jej prezent stoi nietknięty w domu? To trochę absurdalne. Jeżeli ktoś daje prezent, powinien się liczyć z tym, że obdarowany zrobi z nim to, co uzna za stosowne. Sprzeda, odda albo schowa do szafy. Taki jest sens prezentu. „Przynajmniej część przyjęcia się zwróci” Nie będę udawać świętej. Pieniądze ze sprzedaży tych rzeczy przeznaczymy na domowe wydatki. Uważam, że to całkowicie normalne. Komunia kosztowała nas naprawdę dużo i dobrze, jeśli chociaż część tych kosztów uda się odzyskać. Najbardziej śmieszy mnie jednak argument, że okradam własne dziecko. Syn dostał też pieniądze i część z nich zostanie odłożona na rodzinne wakacje. Nie zostaje więc z niczym. Po prostu nie widzę sensu trzymania przedmiotów, które są dla niego całkowicie bezużyteczne. Mam wrażenie, że wielu ludzi żyje jeszcze w czasach, gdy każda komunijna pamiątka była skarbem przechowywanym przez całe życie. Dzisiaj świat wygląda inaczej. Dzieci mają inne potrzeby, a rodzice muszą liczyć pieniądze. Można mnie za to krytykować, ale ja nie zamierzam udawać, że złoty łańcuszek czy komplet encyklopedii są ważniejsze niż zdrowy rozsądek. Jeśli dzięki ich sprzedaży odzyskam choć część pieniędzy wydanych na przyjęcie, to nie mam z tym najmniejszego problemu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ten komunijny zwyczaj z czasów PRL był oznaką miłości do dziecka. Dziś to hańba dla rodziców
Widziała, co rodzice robili na weselu. Świadkowa: „Zgłosiłam to obsłudze. Biedne dzieciaczki”
Huczne, całonocne wesela potrafią wyzwolić w dorosłych uczestnikach najgorsze, skrajnie egoistyczne instynkty. Poznaj relację zszokowanej kobiety, która zamiast świętować szczęście młodej pary, musiała interweniować.
Piszę do Państwa, bo od minionej soboty nie potrafię normalnie funkcjonować, a w mojej głowie wciąż kłębią się obrazy, które po prostu rozrywają mi serce. Byłam świadkową na weselu mojej bliskiej przyjaciółki i z racji swojej funkcji musiałam czuwać nad wieloma sprawami organizacyjnymi w trakcie trwania całej imprezy. Sama jestem mamą dwuletniej córeczki, którą na ten czas zostawiłam w domu pod czułą opieką babci, ponieważ uważałam, że głośna impreza do białego rana to nie jest odpowiednie miejsce dla małego dziecka. Na sali weselnej pojawiło się jednak sporo par, które zdecydowały się zabrać ze sobą swoje pociechy, w tym kilkumiesięczne niemowlęta oraz kilkulatki. To, co ci dorośli, często bardzo eleganccy ludzie, wyprawiali ze swoimi dziećmi w miarę upływu godzin, sprawiło, że poczułam ogromną wściekłość oraz głęboki wstyd za ich skrajną nieodpowiedzialność. Kulminacja nastąpiła około północy, kiedy po prostu nie wytrzymałam i zgłosiłam całą sytuację obsłudze oraz managerowi sali, bo patrzyłam na te biedne dzieciaczki i łzy same napływały mi do oczu. Weselna zabawa kosztem bezpieczeństwa najmłodszych Początek imprezy wyglądał całkiem normalnie, dzieci biegały, bawiły się balonami i jadły słodycze, a rodzice kontrolowali sytuację. Jednak z każdą kolejną godziną uwaga dorosłych zaczynała drastycznie słabnąć. Około godziny dwudziestej drugiej zauważyłam, że nikt już nie interesuje się losem zmęczonych maluchów, które potykały się o własne nogi i płakały ze zmęczenia wniebogłosy. Zamiast wezwać taksówkę i odwieźć dzieci do domu, rodzice woleli bawić się na parkiecie w najlepsze, całkowicie ignorując potrzeby swoich synów i córek. Wtedy zaczęło się najgorsze i najbardziej przerażające zjawisko, jakie kiedykolwiek widziałam na rodzinnych uroczystościach. Dorośli zaczęli zestawiać ze sobą po dwa lub trzy bankietowe krzesła w rogach ciemnej sali, kłaść na nich swoje maluchy i przykrywać je męskimi, przepoconymi marynarkami. Wszystko to działo się w potwornym huku basów, przy migających, ostrych światłach stroboskopów i wrzaskach bawiących się obok gości. Te biedne dzieciaczki próbowały zasnąć w tych spartańskich warunkach, zwinięte w kłębek, w totalnym hałasie, narażone w każdej chwili na to, że ktoś potknie się i po prostu na nie spadnie. Skandaliczne zachowanie rodziców na sali balowej Nie mogłam na to patrzeć, bo moje macierzyńskie serce po prostu krwawiło z żalu i bezsilności wobec ludzkiej głupoty. Jedna z matek bawiła się w kółeczku na parkiecie, podczas gdy jej niespełna roczne dziecko spało w wózku postawionym tuż obok potężnego głośnika, z którego ryczała muzyka disco polo. Kiedy podeszłam do niej i spróbowałam delikatnie zwrócić uwagę, że maluch może doznać uszkodzenia słuchu i bardzo się męczy, usłyszałam bełkotliwą odpowiedź, że ona też ma prawo do życia, a dziecko jak jest zmęczone, to prześpi się w każdych warunkach. W tym momencie zrozumiałam, że z tymi ludźmi nie ma już żadnej merytorycznej dyskusji. Oni nie widzieli nic złego w tym, że ich dzieci śpią na twardych krzesłach jak porzucone bagaże, bez jakiejkolwiek kontroli i opieki. Liczył się tylko darmowy bar, taniec i chęć zabawy za wszelką cenę, nawet kosztem zdrowia psychicznego i fizycznego własnych pociech. To był przerażający festiwal egoizmu, w którym najmłodsi stali się jedynie uciążliwym balastem, przeszkadzającym w całonocnym resecie dorosłych. Interwencja u managera i walka o dobrostan dzieci Widząc, że sytuacja staje się skrajnie niebezpieczna, a na krzesłach śpi już czwórka dzieci, postanowiłam działać i poszłam prosto do managera sali oraz szefa kelnerów. Powiedziałam wprost, że jako świadkowa żądam natychmiastowej reakcji, ponieważ obsługa nosi gorące posiłki i ciężkie tace z napojami tuż obok miejsc, gdzie na złączonych krzesłach leżą bezbronne maluchy. Manager zachował się niezwykle profesjonalnie − natychmiast kazał otworzyć mniejszą, klimatyzowaną salę konferencyjną na zapleczu, przenieść tam bezpiecznie dzieci pod okiem jednej z osób z obsługi i zmusił rodziców do natychmiastowego przeniesienia wózków. Oczywiście, gdy rodzice zorientowali się, co się stało, wybuchła gigantyczna awantura, a ja zostałam okrzyknięta bezduszną wariatką, która psuje ludziom idealną weselną zabawę. Nie obchodzi mnie jednak ich opinia, bo uważam, że moim świętym obowiązkiem jako człowieka i jako matki było stanięcie w obronie tych dzieciaczków, które same nie mogły poprosić o pomoc. Chcę zapytać czytelników portalu: czy w naszym kraju naprawdę wciąż panuje przyzwolenie na traktowanie dzieci jak zabawek, które można rzucić w kąt sali weselnej, bo dorośli chcą się zabawić? Przestańmy przymykać oko na takie sytuacje i reagujmy za każdym razem, gdy luz i zabawa wygrywają z odpowiedzialnością za malucha. Izabela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Nauczycielka wyznała, co robi z kwiatami od uczniów. „A czego innego się spodziewaliście?”
Zbliżający się wielkimi krokami koniec roku szkolnego to dla rodziców czas gorączkowego poszukiwania najpiękniejszych i najdroższych bukietów dla wychowawców. Przeczytaj niezwykle szczery, momentami bolesny list wieloletniej nauczycielki, która postanowiła zrzucić maskę i opowiedzieć, co każdego roku robi z naręczami kwiatów od swoich uczniów.
Piszę do Państwa anonimowo, bo gdybym podpisała ten list swoim imieniem i nazwiskiem, w mojej szkole wybuchłby gigantyczny skandal, a rodzice prawdopodobnie zjedliby mnie podczas kolejnego apelu. Jestem nauczycielką biologii w szkole podstawowej z dwudziestoletnim stażem i co roku w czerwcu przeżywam dokładnie to samo przedziwne zjawisko. Scena zawsze wygląda identycznie: oficjalne podziękowania, uściski dłoni, a potem uczniowie zasypują mnie dziesiątkami ciężkich, drogich i wymyślnych bukietów, na które ich rodzice wydali w kwiaciarniach małą fortunę. Postanowiłam napisać ten list, żeby głośno odpowiedzieć na pytanie, które rzadko pada na głos, a mianowicie: co robię z tymi wszystkimi wiązankami? A czego spodziewacie się po kobiecie, która po wyjściu ze szkoły musi jakoś dotrzeć do domu z kilogramami więdnących roślin w rękach? Kwiaty na zakończenie roku, czyli czerwcowy koszmar w kwiaciarniach Rodzice i dzieci żyją w głębokim przekonaniu, że te wszystkie róże, goździki i gerbery to dla nas szczyt marzeń i najpiękniejszy dowód wdzięczności za cały rok ciężkiej pracy. Rzeczywistość jest jednak brutalna i niezwykle logistyczna. Kiedy kończy się oficjalna część uroczystości, zostaję w pustawej klasie z gigantyczną górą roślin, z którymi kompletnie nie mam co zrobić. Nie mam w gabinecie trzydziestu wazonów, nie mam nawet tylu wiader, żeby zabezpieczyć je przed natychmiastowym uschnięciem w czerwcowym upale. Co roku pakuję te naręcza do wielkich toreb i taszczę je z wysiłkiem do samochodu, czując się bardziej jak zaopatrzeniowiec giełdy kwiatowej niż pedagog. Prawda jest taka, że większość tych pięknych bukietów ląduje w kontenerze na śmieci tuż za rogiem szkoły. Zostawiam sobie zazwyczaj jeden, góra dwa najskromniejsze, a cała reszta, warta setki złotych, po prostu marnuje się w śmietniku. Doskonale wiem, jak okrutnie to brzmi w oczach kogoś, kto rano stał w gigantycznej kolejce do kwiaciarni i płacił krocie za każdą gałązkę. Jednak fizycznie nie jestem w stanie upchnąć w swoim dwupokojowym mieszkaniu botanicznego ogrodu, który po trzech dniach zamienia się w gnijącą, śmierdzącą masę, trudną do uprzątnięcia. Smutna prawda o bukietach od uczniów W mojej pamięci wyrył się jeden, wyjątkowo bolesny czerwiec sprzed kilku lat, który całkowicie zmienił moje podejście do tych wszystkich prezentów od uczniów. Był to pierwszy koniec roku szkolnego po nagłej śmierci mojego męża, kiedy moje serce było w całkowitej rozsypce, a ja musiałam stać na scenie i sztucznie uśmiechać się do kamer i rodziców. Dostałam wtedy rekordową liczbę przepięknych bukietów, które wyglądały niezwykle majestatycznie, a mi kojarzyły się tylko z jednym. Zamiast wyrzucić je do osiedlowego kosza, zapakowałam całe to naręcze do bagażnika i pojechałam prosto na cmentarz, żeby ułożyć je na grobie mojego małżonka. Obłożyłam całą płytę nagrobną kwiatami od moich uczniów i stałam tam przez godzinę, płacząc nad tym, jak przedziwnie plecie się ludzki los. Z jednej strony czułam ogromne zażenowanie, że zanoszę na cmentarz prezenty, które dzieci wręczyły mi w przypływie wdzięczności. Z drugiej strony poczułam dziwną ulgę, że te rośliny chociaż raz zyskały jakiś głębszy, symboliczny sens i nie zgniły bezużytecznie w plastikowym kontenerze na odpady. Od tamtej pory, jeśli trafia mi się wyjątkowo piękny i trwały bukiet, zdarza mi się powtórzyć ten gest, bo dla mnie to o wiele lepsze rozwiązanie niż bezduszne wyrzucenie do śmietnika. Co zamiast kwiatów dla nauczyciela na koniec roku? Mój list nie ma na celu obrażenia jakichkolwiek intencji rodziców czy pokazania, że nauczyciele są bezdusznymi potworami pozbawionymi uczuć. Chcę po prostu zapoczątkować ważną dyskusję o tym, jak bardzo marnujemy pieniądze i energię na coś, co z założenia ma niezwykle krótki termin ważności. Jeśli naprawdę chcecie Państwo podziękować wychowawcy za trud włożony w edukację Waszych dzieci, zrezygnujcie z tych wielkich, niepraktycznych wiązanek, które tylko generują potężny stres logistyczny. Postawcie na coś, co zostanie z nami na długo i nie wymaga natychmiastowego szukania wiadra z wodą. Jedna, skromna róża od całej klasy w zupełności wystarczy, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze można przeznaczyć na piękną książkę z dedykacją od dzieci, bon do księgarni albo wspólną wpłatę na schronisko dla zwierząt. Taki gest zapamiętam do końca życia, a kartkę z podpisami moich wychowanków schowam do szuflady i będę do niej wracać w trudnych chwilach. Błagam, oszczędźcie nam czerwcowego dźwigania więdnących róż i pozwólcie, by koniec roku kojarzył się z autentyczną ulgą, a nie z wyrzutami sumienia przy osiedlowym śmietniku. Z poważaniem, Ewa, nauczycielka biologii Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Otworzyła kopertę od bratowej z 3 dzieci i zdębiała. Panna młoda: „Żałuję, że w ogóle przyszli”
Oto pełen bólu list młodej mężatki, która po otwarciu koperty od brata i jego żony zalała się łzami – okazuje się, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny kosztowało fortunę, a to, co dorośli zostawili w zamian, przekracza wszelkie granice przyzwoitości.
Droga Redakcjo! Razem z mężem przez dwa lata ciężko pracowaliśmy na to, aby nasze wesele było idealne, dopracowane w każdym calu i komfortowe dla wszystkich zaproszonych gości. Nie oszczędzaliśmy na niczym, chcąc, żeby rodzina czuła się wyjątkowo, dlatego bez mrugnięcia okiem zgodziliśmy się, aby mój rodzony brat przyszedł na przyjęcie ze swoją żoną oraz trójką małych dzieci. Kiedy w niedzielę wieczorem usiedliśmy z mężem do otwierania prezentów ślubnych, byłam pewna, że czekają nas same miłe chwile, jednak gdy otworzyłam białą kopertę od bratowej, po prostu zdębiałam i przez długi czas nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. W środku, zamiast chociażby minimalnego wsparcia finansowego, znalazłam papierowe laurki pokolorowane kredkami przez moich bratanków oraz jeden zmięty banknot stuzłotowy, co w obecnych czasach brzmi jak ponury żart i jawna kpina z młodej pary. Teraz, z perspektywy czasu, czuję ogromną gorycz i żałuję, że w ogóle przyszli na nasze wesele, bo pokazali nam totalny brak szacunku, na jaki nigdy w życiu bym sobie nie pozwoliła wobec najbliższej rodziny. Koszty talerzyka na weselu a rzeczywistość w kopercie Zorganizowanie wesela w dzisiejszych realiach to gigantyczny wydatek, o czym doskonale wie każdy, kto w ciągu ostatnich miesięcy rezerwował salę czy zamawiał catering. Za sam tak zwany talerzyk dla osoby dorosłej płaciliśmy ponad czterysta złotych, a menu dla dzieci, choć nieco tańsze, i tak kosztowało nas ponad dwieście pięćdziesiąt złotych za każdego malucha. Łatwo policzyć, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny mojego brata kosztowało nas blisko półtora tysiąca złotych, nie licząc przecież napojów, paczek z ciastem na do widzenia, noclegu w hotelu, który im opłaciliśmy, oraz profesjonalnej animatorki, którą wynajęłam specjalnie po to, żeby dzieci bratowej się nie nudziły. Brat i jego żona doskonale znali te realia, bo sami brali ślub kilka lat temu, a bratowa uwielbia chwalić się w mediach społecznościowych drogimi zakupami i zagranicznymi wyjazdami. Nie są to ludzie biedni, którym brakuje do pierwszego, wręcz przeciwnie, oboje świetnie zarabiają i żyją na poziomie. Tym bardziej boli mnie fakt, że potraktowali nasze wesele jak darmowy, luksusowy obiad z całonocną opieką nad ich rozbieganą trójką. Wrzucenie stu złotych do koperty przy tak ogromnych kosztach, jakie ponieśliśmy, żeby ich godnie ugościć, to dla mnie zwyczajne upokorzenie i pokazanie, że nasz wielki dzień był dla nich jedynie okazją do taniej zabawy. Laurki od dzieci na ślub zamiast wsparcia młodej pary Najbardziej absurdalne w tym wszystkim jest tłumaczenie bratowej, która w poniedziałek, jak gdyby nigdy nic, zadzwoniła zapytać, jak nam się podobały rysunki od dzieci. Gdy delikatnie, starając się opanować drżenie głosu, wspomniałam, że kwota w kopercie była dla nas sporym zaskoczeniem, usłyszałam zadowolony głos w słuchawce, że przecież prezenty wykonane własnoręcznie przez dzieci mają największą wartość emocjonalną i będą dla nas pamiątką na całe życie. Myślałam, że pęknę ze złości, słuchając tych bzdur, bo pamiątkami z dziecięcych rysunków nie zapłacę za faktury, które wciąż czekają na uregulowanie u fotografa, florystki i zespołu muzycznego. Uważam, że zasłanianie się dziećmi i ich laurkami w celu zaoszczędzenia na prezencie ślubnym to szczyt bezczelności i wyrachowania. Dzieci mogły wręczyć te urocze rysunki obok normalnego prezentu od rodziców, a nie zamiast niego. To dorośli przychodzą na wesele i to dorośli powinni mieć świadomość, że kultura i tradycja wymagają, aby włożyć do koperty przynajmniej tyle, by pokryć koszt własnego jedzenia i zabawy. Przez ich zachowanie czuję teraz potworny niesmak za każdym razem, gdy patrzę na te kolorowe kartki papieru, które zamiast o miłości, przypominają mi o skąpstwie i egoizmie najbliższych ludzi. Awantura rodzinna po otwarciu ślubnych prezentów Ta sytuacja całkowicie zniszczyła moje relacje z bratem, z którym do tej pory miałam naprawdę dobry, bliski kontakt. Mój mąż jest wściekły i wcale mu się nie dziwię, bo jego znajomi potrafili dać po pięćset złotych od głowy, a mój rodzony brat z całą gromadką zostawił nas z potężnym debetem za ich miejsca przy stole. Między nami a bratem doszło do ostrej wymiany zdań, w której bratowa zarzuciła mi materializm, chciwość i brak serca do dzieci, twierdząc, że wesele robi się dla gości, a nie dla zarobku. Ja jednak nie chciałam zarobić, chciałam po prostu uczciwości i szacunku dla naszych starań oraz ciężko zarobionych pieniędzy, które włożyliśmy w ten jeden dzień. Obecnie w naszej rodzinie panuje lodowata atmosfera, nikt ze sobą nie rozmawia, a ja zamiast cieszyć się miesiącem miodowym, przeżywam potworny kryzys emocjonalny. Chcę zapytać inne czytelniczki Państwa portalu: czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy w dzisiejszych czasach oczekiwanie, że bliska rodzina z trójką dzieci nie przyjdzie na wesele z pustymi rękami i stuzłotowym banknotem, to naprawdę jest grzech i materializm, którego powinnam się wstydzić? Pozdrawiam, Marianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Goście potraktowali moje wesele jak all inclusive. Wyszli obżarci i napici, a w kopertach hulał wiatr”
Zdaniem niektórych par młodych wesele to inwestycja, która powinna się zwrócić. Do naszej redakcji napisała czytelniczka, która nie kryje rozczarowania po swoim wielkim dniu. Choć zadbała o każdy szczegół i nie oszczędzała na atrakcjach dla gości, po otwarciu części kopert poczuła ogromną frustrację.
Do naszej redakcji napisała Karolina (imię zmienione na jej prośbę). Kobieta opowiedziała o swoim rozczarowaniu po weselu, które miało być najpiękniejszym dniem w jej życiu. Największe emocje wzbudziło jednak nie samo przyjęcie, ale zawartość niektórych kopert. Publikujemy jej list. „Wydałam fortunę, a niektórzy nawet się nie postarali” Nie mogę przestać o tym myśleć, chociaż od wesela minęło już kilka tygodni. Wszyscy mówią mi, żebym odpuściła, ale naprawdę czuję się wykorzystana. Razem z mężem wydaliśmy na wesele ponad 100 tysięcy złotych. Przez dwa lata odkładaliśmy pieniądze, rezygnowaliśmy z wakacji i wielu przyjemności. Chcieliśmy, żeby nasi goście dobrze się bawili i niczego im nie brakowało. Nie było mowy o oszczędzaniu. Był piękny lokal, świetny zespół, fotobudka 360, ciężki dym przy pierwszym tańcu, słodki stół, wiejski stół, drink bar, animator dla dzieci i osobny kącik zabaw. Dzieci były mile widziane, nie robiliśmy żadnych ograniczeń. Każdy mógł przyjść z rodziną i czuć się swobodnie. „Jedli, pili, korzystali ze wszystkiego. A potem taka koperta” Naprawdę nie rozumiem niektórych ludzi. Były osoby, które przez całą noc korzystały z atrakcji, korzystały ze wszystkiego, ustawiały się do fotobudki i drink baru. Jedzenia było tyle, że ledwo zmieściło się na stołach. A potem otwieram koperty i przecieram oczy ze zdumienia. Najbardziej zabolała mnie jedna sytuacja. Czteroosobowa rodzina – dwoje dorosłych i dwoje dzieci. Przyszli wszyscy, bawili się do końca, korzystali ze wszystkiego. W kopercie było 400 zł. 400 zł od czterech osób. Przepraszam bardzo, ale za talerzyk od jednej osoby płaciliśmy prawie 300. Miałam wrażenie, że niektórzy potraktowali nasze przyjęcie jak wakacje all inclusive. Przyjść, najeść się, napić, pobawić i wrócić do domu. A koszty? Niech martwią się państwo młodzi. „Nie oczekiwałam fortuny, tylko odrobiny przyzwoitości” Nie chodzi mi o to, żeby ktoś finansował moje życie. Ale naprawdę uważam, że jeśli decydujemy się iść na wesele, to wypada dać taki prezent, który chociaż częściowo pokrywa koszt naszego uczestnictwa. Najbardziej boli mnie to, że część tych osób dobrze zarabia. Wiem, gdzie jeżdżą na wakacje, jakie samochody kupują i jak wydają pieniądze na własne przyjemności. A kiedy przyszło do wsparcia młodej pary, nagle okazało się, że nie mają z czego. Może zabrzmię źle, ale mam poczucie, że wiele osób zwyczajnie wykorzystuje wesela. Chcą się bawić, ale nie chcą ponosić żadnych kosztów tej zabawy. Dziś wiem jedno. Już wiem, kogo nie zaproszę na chrzciny i roczek, jak zostanę mamą. Komentarz redakcji Choć rozczarowanie czytelniczki jest wyraźnie odczuwalne, trudno zgodzić się z jej podejściem. Zapraszając gości na wesele, zapraszamy ich do wspólnego świętowania ważnego momentu w życiu, a nie do finansowania imprezy. Wysokość prezentów zależy od możliwości, sytuacji życiowej i indywidualnych decyzji gości. Nikt nie ma obowiązku zwracać kosztów organizacji przyjęcia ani finansować atrakcji, na które zdecydowali się państwo młodzi. Jeśli głównym celem wesela staje się odzyskanie wydanych pieniędzy, łatwo o frustrację i poczucie krzywdy. A przecież nie o to powinno chodzić. Wesele organizuje się dla ludzi i wspomnień, a nie dla zawartości kopert. Jeśli ktoś liczy przede wszystkim na finansowy zwrot inwestycji, być może lepiej w ogóle zrezygnować z organizowania takiego przyjęcia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikania sztucznych barwników. „Daruj jej chociaż raz, to tylko odpust” − usłyszałam, gdy zwróciłam jej uwagę. Ale to nie jest tylko raz, bo każda jej wizyta kończy się przemycaniem lizaków i tanich wafelków. Dla niej miłość to cukier i plastik, a dla mnie to odpowiedzialność, której ona najwyraźniej nie rozumie. Brak szacunku teściowej do zasad wychowania rodziców Najbardziej boli mnie jednak fakt, że teściowa kompletnie ignoruje moje zdanie jako matki, robiąc ze mnie tę złą, która wiecznie wszystkiego zabrania. Ostentacyjnie daje jej te wszystkie prezenty, wiedząc, że nie odbiorę ich dziecku od razu, żeby nie robić sceny i nie sprawiać małej przykrości. To jest czysta manipulacja i podkopywanie mojego autorytetu. Chcę, żeby moja córka uczyła się, że radość można czerpać z wartościowych rzeczy, z czasu spędzonego razem, a nie z gromadzenia tanich gadżetów, które za chwilę wylądują w koszu na śmieci. Przez takie zachowanie babci Zosia zaczyna postrzegać mnie jako kogoś nudnego i surowego, a teściową jako dobrą wróżkę od śmieciowego jedzenia. Nie mogę na to pozwolić, bo to ja będę później wyciągać dziecko z problemów zdrowotnych i uczyć szacunku do przedmiotów. Nigdy więcej nie puszczę Zosi na odpust z teściową, bo nie mam zamiaru drżeć o to, czym znowu zostanie uszczęśliwiona moja córka. Wolę, żeby spędziły czas w ogrodzie na zabawie w chowanego, niż żeby babcia kupowała jej miłość za pięć złotych na straganie z tandetą. Rodzina powinna się wspierać w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi i ignorować prośby matki o dobrostan jej własnego dziecka. Laura Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
Czy panna młoda ma prawo wyrzucić z wesela najbliższą rodzinę, która złamała zakaz przyprowadzania dzieci? Przeczytaj pełen emocji list kobiety, która nie miała litości dla swojej bratowej i wyprosiła ją z przyjęcia po tym, jak jej pociechy o mało nie doprowadziły do wypadku podczas pierwszego tańca.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was na fali ogromnych emocji i wciąż trzęsą mi się ręce, gdy przypominam sobie sceny z mojego własnego przyjęcia weselnego, które odbyło się w ostatnią sobotę. Zdecydowałam się opisać tę historię, ponieważ moja bratowa zrujnowała najpiękniejszy dzień w moim życiu, bezczelnie ignorując moją wielomiesięczną prośbę, przez co musiałam podjąć drastyczną decyzję i po prostu wyrzucić ją z hucznej zabawy razem z jej rozwrzeszczanymi dziećmi. Od samego początku planowania ślubu razem z mężem mówiliśmy głośno i wyraźnie, że nasze wesele organizujemy wyłącznie dla osób dorosłych, ponieważ zależało nam na eleganckim klimacie, głośnej muzyce do białego rana i zabawie bez potykania się o biegające maluchy. Informacja ta znalazła się na każdym zaproszeniu, rozmawialiśmy o tym z każdym osobiście, a bratowa kiwała głową ze zrozumieniem, zapewniając, że bez problemu znajdzie opiekę do swoich pociech. Niestety, w dniu ślubu, tuż po wejściu na salę weselną, przeżyłam najprawdziwszy szok, widząc moją bratową dumnie kroczącą w stronę stolika z już płaczącym niemowlęciem na rękach i czteroletnim, rozbieganym synkiem, który od pierwszej sekundy zaczął zrzucać dekoracje z krzeseł. Ta kobieta z premedytacją uznała, że nasze zasady jej nie obowiązują, kompletnie niszcząc moje nerwy i zmuszając mnie do stoczenia bitwy, której finału na pewno długo nie zapomni. Bezczelne łamanie zasad i weselny chaos od samego progu To, co działo się przez pierwsze dwie godziny wesela, przechodziło ludzkie pojęcie i skutecznie odbierało mi jakąkolwiek radość z bycia panną młodą. Niemowlak płakał i krzyczał przy każdym głośniejszym dźwięku muzyki, a starszy chłopiec biegał między tańczącymi parami, wylewając napoje na parkiet i ciągnąc kelnerów za serwety. Moja bratowa z absolutnym spokojem piła drinka, udając, że nie widzi krzywych spojrzeń innych gości i absolutnej wściekłości na mojej twarzy. Kiedy podczas naszego oficjalnego, pierwszego tańca, nad którym pracowaliśmy z mężem przez pół roku, jej czteroletni syn wbiegł prosto przed nas, niemal doprowadzając do bolesnego upadku, w sali zapadła lodowata cisza. Poczułam wtedy, jak wzbiera we mnie krew i zrozumiałam, że jeśli teraz nie zareaguję, to ta samolubna kobieta zamieni moje eleganckie przyjęcie w darmowy plac zabaw i chaos. Bratowa zignorowała moje prośby o uspokojenie dzieci, rzucając jedynie złośliwie, że przecież to rodzina i powinnam odpuścić w tak wyjątkowym dniu. Krótka rozmowa i stanowcza decyzja panny młodej Po tym incydencie na parkiecie nie wytrzymałam, poprosiłam świadkową, by wezwała bratową na stronę, do hotelowego korytarza, z dala od oczu reszty biesiadników. Powiedziałam jej prosto w oczy, bardzo spokojnym, ale twardym głosem, że jej obecność na moim weselu właśnie dobiegła końca, ponieważ nie potrafi uszanować moich granic. Bratowa zaczęła krzyczeć, wyzywać mnie od bezdusznych potworów i egoistek, twierdząc, że nie mam prawa wyrzucać jej z rodzinnej imprezy tylko przez to, że dzieci trochę hałasują. Moja decyzja była jednak nieodwołalna − skinęłam na menedżera sali, który podszedł z przygotowanymi już rzeczami mojej bratowej i bardzo kulturalnie, ale stanowczo wskazał jej drzwi wyjściowe oraz zamówioną przeze mnie taksówkę. Widok jej miny, gdy zrozumiała, że nie żartuję i naprawdę zostaje wyproszona w połowie obiadu, był wart każdego stresu, jaki przez nią przeszłam tego wieczoru. Pożałowała swojej bezczelności w ułamku sekundy, a gdy zatrzasnęły się za nią drzwi, na sali w końcu zapanował spokój i radosna atmosfera, na jaką zasługiwaliśmy razem z mężem i wszystkimi zaproszonymi gośćmi. Rodzinna wojna po weselu i obrona własnych granic Wiem, że w oczach części rodziny, zwłaszcza teściowej, stałam się teraz tą najgorszą, która wywołała gigantyczny skandal i podzieliła bliskich na dwa zwalczające się obozy. Telefon mojego męża jest pełny wiadomości o tym, jak mogłam tak potraktować matkę z małymi dziećmi i upokorzyć ją przed obcymi ludźmi. Ja jednak nie żałuję tej decyzji, bo uważam, że bycie rodziną nie zwalnia nikogo z obowiązku posiadania dobrych manier i szacunku do cudzych marzeń oraz ciężko zarobionych pieniędzy. Apeluję do wszystkich panien młodych, które boją się stawiać granice w obawie przed rodzinnym fochem − nie bójcie się walczyć o swój dzień i swoje zasady. Jeśli ktoś bezczelnie przynosi swoje nieogarnięte życie w środek Waszego święta, z premedytacją niszcząc Wasz spokój, macie pełne prawo pokazać mu, gdzie są drzwi. Moja bratowa dostała bolesną lekcję, że nowoczesne macierzyństwo i zasłanianie się dziećmi nie daje licencji na totalny brak kultury i lekceważenie innych ludzi. Monika Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten pełen silnych emocji list, który dotyka jednego z najbardziej zapalnych tematów w branży ślubnej - obecności najmłodszych na weselach. Decyzja o organizacji przyjęcia wyłącznie dla dorosłych zawsze budzi skrajne emocje, a sytuacja, którą Pani opisała, pokazuje, jak bolesne może być zderzenie odmiennych oczekiwań w gronie najbliższej rodziny. Jako redakcja rozumiemy, że ślub i wesele to wyjątkowe wydarzenie, które wiąże się z ogromnymi kosztami, wielomiesięcznymi przygotowaniami i prawem pary młodej do zaplanowania wieczoru według własnej wizji. Jasne sformułowanie oczekiwań na zaproszeniach powinno być dla gości drogowskazem, a ignorowanie takich próśb bez wcześniejszego uprzedzenia i próby dialogu trudno uznać za komfortowe dla organizatorów. Z drugiej strony warto spojrzeć na ten problem z perspektywy rodzinnego kompromisu i długofalowych relacji: Trudności logistyczne rodziców. Znalezienie zaufanej opieki do niemowlęcia i przedszkolaka w weekend bywa dla rodziców ogromnym wyzwaniem. Czasami decyzja o przyjściu z dziećmi − choć niefortunna i samowolna − wynika z desperackiej chęci bycia obecnym w ważnym dla rodziny dniu, a nie ze złośliwości. Waga drastycznych środków. Wyproszenie gościa w trakcie wesela to krok ostateczny, który niemal zawsze kładzie się cieniem na przyszłych relacjach rodzinnych. Czy w tej sytuacji zabrakło wcześniejszej, spokojnej rozmowy tuż przed wejściem na salę, która pozwoliłaby uniknąć tak gwałtownego finału na oczach innych biesiadników? Alternatywne rozwiązania. Wiele par, chcąc uniknąć podobnych konfliktów, decyduje się na zatrudnienie profesjonalnego animatora na pierwsze godziny wesela. Pozwala to dzieciom na bezpieczną zabawę w osobnym kąciku, a rodzicom na swobodne świętowanie wraz z młodą parą. Postawienie tak twardych granic z pewnością wymagało od Pani dużej odwagi, jednak wygaszenie powstałego w ten sposób konfliktu rodzinnego będzie teraz wymagało jeszcze większej dojrzałości i gotowości do rozmowy z obu stron. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
„Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
Spakowaliśmy eleganckie stroje, kupiliśmy piękny prezent i ruszyliśmy świętować miłość w luksusowym hotelu, a na miejscu okazało się, że mój pięcioletni syn został potraktowany jak powietrze i nie dostał nawet własnego widelca.
Nigdy bym nie pomyślała, że w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o kulturze i gościnności, para młoda może posunąć się do tak drastycznych oszczędności kosztem najmłodszych uczestników imprezy. Mój mały Antoś był oficjalnie zaproszony, jego imię widniało na ozdobnej winietce przy stole, ale gdy kelnerzy zaczęli roznosić gorący rosół, przed moim dzieckiem postawiono jedynie pustą serwetkę. Kiedy zdezorientowana zapytałam obsługę, czy to jakaś pomyłka, panna młoda podeszła do nas i z rozbrajającym uśmiechem rzuciła, że przecież pięciolatek i tak nie zje całej porcji, więc na pewno chętnie będzie wyjadać smakołyki z talerzy rodziców. Zamurowało mnie. Patrzyłam na mojego głodnego synka, który ze smutkiem przyglądał się parującym półmiskom, zastanawiając się, dlaczego on nie dostał swojego jedzenia. Upokorzenie przy weselnym stole i oszczędzanie na dzieciach To był dopiero początek naszego koszmaru, bo całe popołudnie i wieczór upłynęły nam na dzieleniu każdego kęsa mięsa i ziemniaków na trzy części, żeby Antoś nie siedział głodny. Czy to jest normalne, że na wystawnym przyjęciu, gdzie stoły uginają się od drogich trunków i wymyślnych dekoracji, żałuje się dziecku małego kotleta z piersi kurczaka i odrobiny purée? Para młoda uznała, że skoro przedszkolak je mało, to nie ma sensu zamawiać dla niego tak zwanego menu dziecięcego, które w większości restauracji kosztuje przecież połowę normalnej stawki. Poczułam się wtedy strasznie upokorzona jako matka, bo musiałam oddawać synowi swoją porcję obiadu, a sama dojadać zimne resztki, żeby moje dziecko nie biegało głodne po sali. Goście siedzący obok nas patrzyli z wyraźnym niesmakiem na tę sytuację, szeptali między sobą, a ja miałam ochotę po prostu zapakować rzeczy i wrócić do domu. Oszczędzanie na jedzeniu dla zaproszonych gości, a zwłaszcza dla małych dzieci, to szczyt niegościnności i brak elementarnych zasad dobrego wychowania, o których młodzi najwyraźniej zapomnieli w pogoni za drogą suknią i luksusowym samochodem do ślubu. Antoś myślał, że zrobił coś źle Najgorsze w tym wszystkim były emocje mojego syna, który doskonale rozumiał, że został pominięty i potraktowany gorzej niż dorośli. Dziecko w wieku pięciu lat chce czuć się ważne, chce mieć swoje miejsce przy stole, swój własny talerzyk i sztućce, bo to uczy je kultury zachowania przy posiłku i daje poczucie przynależności do grupy. Antoś pytał mnie szeptem, czy zrobił coś złego i czy ciocia jest na niego obrażona, skoro nie dostał frytek. Musiałam dwoić się i troić, żeby obrócić całą sytuację w żart, ale w środku wszystko we mnie krzyczało z wściekłości na tak potworny brak wrażliwości. Wyjadanie z talerza mamy czy taty jest dobre na rodzinnym pikniku, a nie na eleganckim bankiecie, gdzie każdy gość powinien czuć się dopieszczony i mile widziany. Przez tę chciwość organizatorów mój syn zapamięta to wesele nie jako radosny taniec i zabawę z balonami, ale jako moment, w którym musiał prosić o kęsy jedzenia z cudzego talerza. Nowa moda na wesela bez szacunku dla rodzin Zauważyłam, że wśród młodych par panuje teraz jakaś chora moda na traktowanie rodzin z dziećmi jak zła koniecznego, które tylko psuje idealny obrazek imprezy. Jeśli para młoda nie chce dzieci na weselu, niech napisze wprost na zaproszeniach, że organizuje imprezę tylko dla dorosłych − wtedy rodzic ma wybór, czy szuka niani, czy zostaje w domu. Ale zapraszanie malucha po to, by potem żałować mu jedzenia i zmuszać do podjadania z talerzy rodziców, to jest czysta bezczelność i brak szacunku dla gości, którzy przecież nie przychodzą z pustymi rękami. Włożyliśmy do koperty sporą sumę, chcąc wesprzeć młodych na nowej drodze życia, a w zamian dostaliśmy lekcję skąpstwa, która zepsuła nam całą radość ze świętowania. Apeluję do Redakcji i do wszystkich przyszłych par młodych: jeśli zapraszacie dzieci, traktujcie je jak pełnoprawnych gości. Szacunek do drugiego człowieka poznaje się po tym, jak traktuje się najsłabszych i najmniejszych, a na tym weselu ten test został oblany na całej linii. Kasia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
Ten komunijny zwyczaj z czasów PRL był oznaką miłości do dziecka. Dziś to hańba dla rodziców
Ta jedna komunijna tradycja była kiedyś czymś naturalnym oraz pięknym. Dzisiaj ten zwyczaj prawie zniknął, bo rodzice wolą wydać fortunę na restaurację, byle tylko uniknąć krytyki ze strony rodziny.
Pierwsza komunia święta przeszła jedną z najbardziej drastycznych transformacji w naszej kulturze. Wydarzenie o charakterze duchowym i rodzinnym niepostrzeżenie zamieniło się w miniaturową wersję wesela, gdzie każdy detal musi być perfekcyjny, drogi i gotowy do pokazania w mediach społecznościowych. Najlepszym dowodem na tę zmianę jest całkowite odejście od zwyczaju, który w czasach PRL-u i latach dziewięćdziesiątych był absolutnym standardem. Mowa o uroczystych obiadach organizowanych w zaciszu własnego mieszkania, które dziś przez wielu rodziców są postrzegane jako synonim biedy, życiowej nieporadności i totalna porażka wizerunkowa. Magia dawnych domówek, czyli jak skromność jednoczyła pokolenia W czasach PRL-u organizacja komunii była logistycznym majstersztykiem, który angażował nie tylko rodziców, ale i całe sąsiedztwo. Tradycją było, że przyjęcie odbywało się w ciasnym pokoju w bloku z wielkiej płyty lub w niewielkim salonie podmiejskiego domu. Stoły pożyczało się od sąsiadów z góry, krzesła zwoziło od rodziny z sąsiedniej wsi, a lodówki pękały w szwach od produktów zdobywanych tygodniami na tak zwane specjalne bony lub dzięki znajomościom. W tamtej rzeczywistości nikt nie myślał o wynajmowaniu menedżera sali czy zamawianiu cateringu, bo najwyższą wartością było to, co rodzina potrafiła stworzyć własnymi rękami. Wspólne gotowanie rosołu, pieczenie ciast przez babcie i ciotki oraz dekorowanie pokoju gałązkami bzu i białymi wstążkami było żywym dowodem miłości do dziecka. Każde danie na stole miało swoją historię, a pot spływający z czoła mamy i babci stojących przy garach był symbolem najwyższego poświęcenia. Dziecko czuło się wyjątkowo, widząc, że cały ten domowy mikrokosmos kręci się wokół niego i jego święta. Goście siedzieli ramię w ramię, nierzadko w ścisku, ale to właśnie ta bliskość tworzyła niepowtarzalną atmosferę autentycznego świętowania, w której liczyły się relacje, a nie kolor balonów pasujący do koloru zastawy. To była kwintesencja rodzinności, która uczyła dzieci szacunku do trudu bliskich i pokazywała, że wielkie chwile nie potrzebują luksusowej oprawy, by zapisać się w pamięci na całe życie. Komunijny wyścig i strach przed społecznym wykluczeniem Dzisiejsza rzeczywistość brutalnie rozprawiła się z tamtą domową przytulnością, wprowadzając rygorystyczne zasady rynkowego prestiżu. Dziś zorganizowanie komunii w domu dla wielu rodziców graniczy z towarzyską hańbą. Presja otoczenia, grup na komunikatorach szkolnych i wszechobecne zdjęcia perfekcyjnych aranżacji w sieci stworzyły iluzję, że jedynym godnym miejscem na świętowanie jest elegancka restauracja, hotel lub specjalnie wynajęty namiot z profesjonalną obsługą. Rodzice panicznie boją się, że jeśli zaproszą rodzinę do własnego mieszkania i podadzą samodzielnie ugotowany obiad, wyjdą w oczach krewnych na osoby, których nie stać na zapewnienie dziecku odpowiedniego startu. Ten paraliżujący lęk przed oceną niszczy radość z przygotowań i zmusza rodziny do podejmowania decyzji finansowych całkowicie ponad stan. Rezerwacje sal w modnych lokalach robi się z dwuletnim wyprzedzeniem, nierzadko przed podjęciem ostatecznej decyzji o przystąpieniu dziecka do sakramentu. Ceny za tak zwany talerzyk osiągają kwoty zbliżone do stawek weselnych, a lista wymagań rośnie z każdym rokiem − od profesjonalnych animatorów, przez personalizowane ścianki do zdjęć, aż po wykwintne menu degustacyjne. Zrobienie komunii w domu przestało być wyborem ekonomicznym czy ideologicznym, a stało się powodem do wstydu i lęku, że dziecko poczuje się gorsze od rówieśników, którzy po powrocie do szkoły będą licytować się na wielkość i luksus swoich przyjęć. Czy warto wrócić do korzeni i odrzucić dyktat restauracji? Warto zadać sobie pytanie, co tak naprawdę tracimy, oddając organizację rodzinnych świąt w ręce zewnętrznych firm i restauracyjnych menedżerów. Współczesna pogoń za perfekcją i wygoda sprawiły, że przyjęcia komunijne stały się zimne, bezosobowe i powtarzalne. Wchodząc do lokalu, rodzina staje się klientem, który ma konsumować i dostosować się do sztywnego grafiku placówki, w której często obok siebie odbywają się trzy inne imprezy. Znika gdzieś ta intymność i czas na spokojną rozmowę, bo wszystko zaprogramowane jest pod idealny kadr na profil społecznościowy, a kelnerzy spieszą się z wydawaniem kolejnych dań. Powrót do tradycji skromniejszych przyjęć w domach lub ogrodach mógłby być dla wielu rodzin ożywczym oddechem wolności od rynkowego dyktatu. Skandynawskie podejście do prostoty i minimalizmu uczy, że najważniejsza jest jakość relacji, a nie wielkość sali balowej. Dziecko nie potrzebuje do szczęścia marmurowych podłóg i kelnera w muszce; potrzebuje czuć, że dorośli są blisko, są spokojni i mają dla niego czas. Odrzucenie presji i odwaga, by powiedzieć, że nasze mieszkanie jest wystarczająco dobre, by ugościć najbliższych, to wspaniała lekcja asertywności i autentyczności dla młodego pokolenia. To pokazanie synowi lub córce, że wartość rodziny i sakramentu tkwi w nas, a nie w paragonie z ekskluzywnego lokalu, który przyjdzie nam spłacać przez kolejne miesiące. Warto pamiętać, że tradycja domowych przyjęć uczy dzieci, że prawdziwe świętowanie buduje się obecnością i uwagą, a nie statusem materialnym. Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Zaskocz swoje dorosłe dziecko. Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela
Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci różnią się nieco formą, ale nadal wyrażają ogrom rodzicielskiej miłości i troski. W końcu każdy na zawsze pozostaje dzieckiem swoich rodziców. Oto nasze pomysły na życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych - mamy życzenia poważne, śmieszne, życzenia prozą oraz wierszyki.
Poznaj nasze propozycje życzeń na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci: dla córki lub syna. Jeśli szukasz czegoś wyrafinowanego, może zainspirują cię cytaty o miłości do dziecka. Bez względu na to, czy twoje dziecko samo jest już rodzicem, czy nie. Spis treści: Wzruszające życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłego syna Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłej córki Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych Wzruszające życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych dzieci Zastanawiasz się, czy dorosłemu dziecku wypada składać życzenia 1 czerwca? To z pewnością kwestia indywidualna, ale Dzień Dziecka to przecież święto wszystkich dzieci, nie tylko maluchów. Jeśli uważasz, że nie istnieje granica wieku, do której warto składać dzieciom życzenia, zerknij na nasze propozycje. W Dniu Dziecka życzę wszystkiego, czego pragniesz, by wszystko się spełniło, by to, co dobre Twoim było. Dużo zdrowia i radości niech zawsze w sercu Twoim gości, Życzy kochająca mama. *** Życzę Ci, aby nigdy nie opuściła Cię odwaga, gdy przyjdzie Ci porzucić swoje bezpieczne pozycje. Życzę Ci, abyś żył/a w zgodzie z samą sobą i z własnym systemem wartości. To wielkie szczęście, gdy jest się zadowolonym z tego, kim się jest. *** Drogi Synku/ Droga Córeczko Niech szczęście nigdy Cię nie opuszcza, zdrowie dopisuje, a marzenia się spełniają. Wszelkie życiowe przeszkody pokonuj lekkim krokiem. Kochamy Cię – rodzice *** Życzymy Ci, aby każdego dnia spotkało Cię coś zaskakującego. I niech będzie to coś, co wprawi Cię w zadumę. Nie tylko wielkie sprawy wywołują zdumienie i zachwyt, najczęściej wystarczą małe, powszednie rzeczy i wydarzenia: taniec motyla, rozkwitający pączek, śpiew słowika nad polami. Niech nie zabraknie Ci tych małych, codziennych odkryć. *** Żyj tak, aby każdy kolejny dzień był niesamowity i wyjątkowy. Wypełniaj każdą chwilę tak, aby potem wspominać ja z radością. Czerp energię ze słońca, kapiącego deszczu i uśmiechu innych. Szukaj w sobie siły, entuzjazmu i namiętności. Żyj najpiękniej, jak umiesz... *** Życzę Ci wiary. Wraz ze zdobywaną wiedzą przybywa nowa porcja pytań. Potrzeba głębokiej wiary, by nie zwątpić pod naporem niepewności. Potrzeba silnych korzeni, czerpiących ze źródeł wiary, by wiatr nie strącił rodzących się dopiero owoców. Osiągniesz konkretną wiedzę, gdy jej część powierzysz zaufaniu. *** Tyle spokoju, ile tylko potrzebujesz, tyle szaleństwa, aby życie nie wydawało się nudne, tyle szczęścia, abyś nie oszalał z nadmiaru i tyle smutku, aby równowaga się zachowała po wszystkie czasy, a miłości ponad wszystko. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłego syna Jesteś tatą lub mamą całkiem już dużego chłopaka i chcesz złożyć mu wyjątkowe życzenia z okazji Dnia Dziecka? Mamy kilka pomysłów. Synku, choć jesteś już całkiem duży I ta dorosłość bardzo Ci służy, Pamiętaj, że dla nas pozostaniesz dzieckiem Kochanym. Ważnym. Tulimy — rodzice. *** W dniu Święta Dziecka, przyleciał ptaszek, chyba z Olecka, i mówił, że wiek nie ma znaczenia, bo relacja ojciec – syn, się nie zmienia. Życzę więc dorosłemu synkowi, żeby mnóstwa ryb nałowił, żeby na brzeg wychodziły same sumy, żeby wszystkie słupy były z gumy, żeby studia/praca szły bez trudu, żeby nikt nigdy nie robił brudów, żeby deszcz na głowę nie padał, żeby nikt bólu nie zadał, żeby drogi były proste, a życiowe zakręty niezbyt ostre. *** Gdy byłeś mały, byłem/am zawsze blisko, gdy dorosłeś, dalej rozpalamy rodzinne ognisko. Chociaż oddzielnie, to na zawsze razem, i do kina nawet wyskoczymy czasem. Wybacz mi te proste słowa, ale od tych rymów już mnie boli głowa. Życzę ci wszystkiego dobrego w dniu Twojego święta, Wiedz, że jest ktoś, kto o Tobie zawsze pamięta. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłej córki Jakie życzenia na Dzień Dziecka wywołają uśmiech u dorosłej córki? Sprawdź, które z poniższych mogą najbardziej się jej spodobać. Córeczko moja wspaniała, niech Ci gwiazdka z nieba mała, piosenkę zanuci, niech Ci chłopcy służą, na imprezach podrywają, bo ty jesteś małą, dużą damą. *** Kochanie, wypełniłaś nasze życie radością i miłością. Dziś życzymy Ci szczęścia, spełnienia najskrytszych marzeń i mądrych wyborów, które doprowadzą Cię do wybranego celu. *** W dniu Twego święta, życzę Ci, byś zawsze była uśmiechnięta. Byś znalazła wymarzonego chłopaka, który posiada białego rumaka. I żebyś jeszcze miała kumpli tylu, że nie usadzisz ich przy jednym grillu. Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych Oczywiście do życzeń dla dorosłych dzieci można podejść z humorem. Dlatego wśród naszych propozycji nie mogło zabraknąć krótkich i zabawnych wierszyków. Te życzenia są dla Ciebie, byś się czuł, jak w siódmym niebie. Teraz małe ostrzeżonko: nie zapomnij o mnie, słonko! *** W dniu tak pięknym i wspaniałym, życzę ci serduszkiem całym, dużo szczęścia, stu lat życia, milion euro do zdobycia. Z okazji dnia dziecka życzenia składają... *** Duży czy mały dzisiaj świętuje, Dziś każdy jest dzieckiem i się raduje. Małych przyjemności, wielkich miłości, zdrowia, szczęścia i przyjemności. Każdemu życzymy tego, co potrzebuje W Dniu Dziecka każdy z nas króluje! *** Chociaż młodością przestałeś grzeszyć już x lat temu, To dzień dziecka i tak będziesz obchodzić po naszemu! Bądź jak dziecko, doceniaj małe rzeczy i uśmiechaj się bez przerwy, No i wreszcie ucisz trochę swoje zszarpane nerwy! Zauważ, że świat czasem pięknym się staje, No i wtedy nawet do lubienia się nadaje! *** Jest w roku taki dzień, w którym smutki idą w cień, więc z okazji tego dnia posłuchaj, czego Ci życzę ja: dużo zdrowia i radości, szczęścia w życiu i miłości, moc najpiękniejszych wrażeń i spełnienia wszystkich marzeń. Życzenia na Dzień Dziecka dla dorosłych, wbrew pozorom, nie muszą być wcale tak bardzo różne od tych kierowanych do dzieci. Każdy rodzic marzy przecież o tym, by jego dziecko było przede wszystkim szczęśliwe. Każde życzenia na Dzień Dziecka skupiają w sobie rodzicielską miłość, czasami w poważnej formie, niekiedy z przymrużeniem oka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To zagraniczne święto przyćmi Dzień Matki. Dzieci już szykują niespodzianki Piosenka dla mamy: 20 najpiękniejszych utworów od dziecka, które topią serca Znamy kalendarz roku szkolnego 2025/2026. Święta wypadają fatalnie, będzie więcej szkoły
W tym kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku. Polskie dzieci mogą tylko pozazdrościć
Dzień Dziecka to święto wszystkich dzieci na świecie. W Polsce Dzień Dziecka obchodzony jest 1 czerwca, ale w różnych krajach świętuje się go w różnym czasie i na różne sposoby. Wyjaśniamy, kiedy narodziła się ta wspaniała idea i dlaczego w ogóle obchodzimy Dzień Dziecka.
Międzynarodowy Dzień Dziecka to wyjątkowe święto, na które najmłodsi czekają z niecierpliwością. Dla wielu dzieci jest równie ważne jak urodziny czy Gwiazdka. To dzień pełen radości, zabawy i czasu z bliskimi. Choć w Polsce obchodzimy Dzień Dziecka 1 czerwca, w innych krajach wypada on w różnych terminach i wygląda zupełnie inaczej. Kiedy dokładnie świętujemy Dzień Dziecka w 2026 roku? Skąd wzięła się ta piękna tradycja? Spis treści: Kiedy jest Dzień Dziecka 2026? Najrzadsze ciekawostki o Dniu Dziecka Dzień Dziecka ma już 71 lat Jak obchodzi się Dzień Dziecka? Kiedy jest Dzień Dziecka 2026? Dzień Dziecka 2026 zbliża się wielkimi krokami i wielu rodziców już myśli, jakie atrakcje zaplanować na ten dzień. W Polsce obchodzimy go tradycyjnie 1 czerwca. W 2026 roku Dzień Dziecka wypada w poniedziałek, więc już w poprzedzający go weekend możemy zapewnić dzieciom rozrywki z okazji ich święta. Najrzadsze ciekawostki o Dniu Dziecka Jednak w innych krajach to święto ma inne daty. Zgromadzenie Ogólne ONZ w swojej rezolucji uznało, że każde państwo może organizować obchody Dnia Dziecka w terminie, który uzna za właściwy. Władze komunistyczne zgodziły się na nową datę Dzień Dziecka w Polsce nie zawsze był obchodzony 1 czerwca. Od 1929 roku świętowano go 22 września. Tego dnia dzieci były zwolnione z zajęć szkolnych, po mszach w szkołach odbywały się akademie, a następnie zabawy, w których trakcie rozdawano słodycze. Dopiero po zakończeniu II wojny światowej komunistyczne władze Polski i innych krajów bloku wschodniego postanowiły świętować Dzień Dziecka 1 czerwca. Tylko w 1 kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku Dzieci obchodzą swoje święto we wszystkich krajach na świecie. W niektórych państwach obchody Międzynarodowego Dnia Dziecka powiązane są z innymi uroczystościami, więc przypadają w innym terminie niż w Polsce. Poznaj ciekawostki o Dniu Dziecka. W Ukrainie Dzień Dziecka obchodzony jest tak jak w Polsce, 1 czerwca. Co ciekawe, Dzień Dziecka w Ukrainie oficjalnie stał się świętem dopiero w 1998 roku, kiedy ówczesny prezydent Ukrainy podpisał specjalny dekret dotyczący opieki socjalnej nad dziećmi i ich mamami. W Ukrainie oraz innych krajach słowiańskich Dzień Dziecka obchodzony jest podobnie jak w Polsce – pociechy otrzymują upominki i składa im się życzenia. We Francji i we Włoszech Dzień Dziecka obchodzony jest 6 stycznia. W obu krajach dzieci otrzymują od rodziców symboliczne prezenty upamiętniające dary, które Jezus otrzymał od Trzech Króli. W Japonii Dzień Dziecka przypada 5 maja, ale świętują wówczas tylko chłopcy. Ojcowie robią z synami flagi w kształcie karpia (symbol siły i odwagi) i wieszają je na drzwiach. Japońskie dziewczynki mają swój dzień 3 marca, kiedy to przygotowują wystawy lalek w tradycyjnych strojach i piją specjalny napój ryżowy. W Turcji Dzień Dziecka obchodzony jest 23 kwietnia – dzieci tańczą, śpiewają i puszczają latawce, ubrane w narodowe stroje. W Niemczech Dzień Dziecka obchodzi się aż dwukrotnie: 20 września i 1 czerwca. A to dlatego, że dawniej w RFN dzień ten przypadał na 20 września, a w NRD 1 czerwca. Co prawda, po zjednoczeniu Niemiec oficjalne obchody Dnia Dziecka przypadają we wrześniu, jednak wiele rodzin obchodzi to święto także w czerwcu. W Wielkiej Brytanii i USA Dzień Dziecka jest świętem ruchomym. Na Wyspach święto przypada w drugą niedzielę maja, natomiast w Stanach Zjednoczonych w drugą niedzielę czerwca. W Paragwaju Dzień Dziecka obchodzony jest 16 sierpnia i ma szczególny, podniosły charakter, a beztroska zabawa przeplata się z zadumą. W tym dniu wspomina się krwawej bitwę pod Acosta Nu (1869), w której zginęła połowa mieszkańców Paragwaju, w tym 3500 dzieci. Międzynarodowy Dzień Dziecka: kiedy wypada? Międzynarodowy Dzień Dziecka został oficjalnie ustanowiony przez ONZ 20 listopada 1954 roku, żeby zwrócić uwagę na prawa dzieci i wspierać ich rozwój. Ale pomysł na to święto jest dużo starszy. Już w 1924 roku Liga Narodów podkreśliła, że każde dziecko zasługuje na opiekę i dobre warunki do życia. Jednak Międzynarodowy Dzień Dziecka został ustanowiony dopiero 30 lat później. W Polsce mamy ciekawą tradycję – od 1994 roku w Dniu Dziecka młodzież zasiada w Sejmie, by rozmawiać o ważnych dla siebie sprawach. Za przykładem Polski poszły inne kraje i „dziecięce” parlamenty są także w Wielkiej Brytanii, Portugalii, Francji. Jak obchodzi się Dzień Dziecka? Dzieci uwielbiają swoje święto. I trudno się dziwić – dostają tego dnia masę podarunków, nie tylko od rodziców, ale i dziadków, krewnych (zobacz nasze propozycje prezentów na Dzień Dziecka). Jednak przede wszystkim powinien być to dzień, w którym każde dziecko powinno mocno poczuć, jak bardzo jest kochane i ważne dla swoich rodziców. Jeżeli zastanawiasz się, jak ubrać to w słowa albo chciałabyś wyjątkowo przygotować wierszyk dla dziecka, możesz skorzystać z gotowych propozycji rymowanych życzeń. A może pokusisz się o nauczenie się i odśpiewanie w tym dniu piosenek na Dzień Dziecka? Dzień Dziecka jest świętem... dzieci, dlatego powinniśmy dać im to, czego na co dzień najbardziej nam brakuje, czyli czas. Spędźmy ten dzień razem na fajnych <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-dziecka-jak-zaplanowac-wymarzony-dzien-dziecka-5-pomyslow-14200-r1/">zabawach na Dzień Dziecka, a być może okaże się, że jest to najwspanialsza rzecz, którą możemy im podarować. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz też: To zagraniczne święto przyćmi Dzień Matki. Dzieci już szykują niespodzianki Zaskocz swoje dorosłe dziecko! Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela Wystarczy 1 hasło wychowawczyni, a cała klasa oszaleje na Dzień Dziecka (+ 18 pomysłów na szkolne zabawy)
Te życzenia na Dzień Dziecka rozczulą każdego malucha i nastolatka. Krótkie, nawet do SMS-a
Życzenia na Dzień Dziecka to zarówno krótkie, śmieszne rymowanki, jak i mądre cytaty. Która z naszych propozycji ucieszy najbardziej twojego malucha lub już całkiem dorosłe dziecko? Oto najpiękniejsze propozycje życzeń na Dzień Dziecka.
Życzenia na Dzień Dziecka w formie zabawnego wierszyka mogą uradować nie tylko najmłodszą pociechę. Te poważniejsze i wzruszające warto zarezerwować dla starszych lub dorosłych dzieci. Z myślą o rodzicach, wujkach, ciociach, babciach i dziadkach przygotowaliśmy życzenia, spośród których z pewnością wybierzesz te idealne. Spis treści: Krótkie życzenia na Dzień Dziecka (także dla dorosłych dzieci) Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka Mądre życzenia na Dzień Dziecka Życzenia na Dzień Dziecka: cytaty Krótkie życzenia na Dzień Dziecka (także dla dorosłych dzieci) Oto propozycje życzeń na Dzień Dziecka – wśród nich znajdziesz inspiracje na życzenia dla maluszka, jak i dorosłej pociechy. Krótkie życzenia sprawdzą się świetnie w formie porannego SMS-a czy wiadomości na Facebooku. Najlepsze życzonka: dużo zdrówka i słonka, Oraz wielkich wrażeń przy spełnianiu marzeń! *** Dziś Dzień Dziecka, Kochanie Przyjmij od swojej mamy Życzenia z największej miłości: Zdrowia i mnóstwa radości. *** Wszystkiego najlepszego, szczęścia i radości moc, Ciepłego słoneczka na co dzień, kolorowych snów co noc. *** Niech Twoje serce zawsze wierzy w bajki, a oczy widzą dobro nawet w najczarniejszych chmurach. *** Wszystkiego najlepszego mój Maleńki czy Wyrośnięty – bądź zawsze uśmiechnięty. (moja Maleńka czy Wyrośnięta – bądź zawsze uśmiechnięta.) *** Życzenia zdrowia dla Ciebie mamy. I moc całusów, bo mocno Cię kochamy. *** Ukochana Córeczko (Ukochany Syneczku), Życzymy by Twoje marzenia, jak najszybciej doczekały się spełnienia! *** Zdrowia, szczęścia i słodyczy. Tego mama z tatą/babcia z dziadkiem/ciocia z wujkiem życzy. Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka Śmieszne życzenia na Dzień Dziecka potrafią wprawić w świetny nastrój nie tylko córeczkę czy synka, ale i siostrzenicę, siostrzeńca, bratanicę, bratanka, wnuczka i wnuczkę. Sprawiają również, że osobie, która je składa, trudno powstrzymać uśmiech... Miej słodkie sny i marzenia, Niech pięknie Ci się spełniają, A Twoje najskrytsze dążenia Niech realnymi się stają! *** Życzę Ci wiele słoneczka, uśmiechu i radości. Niech w Twoim sercu zawsze ciepełko gości. Baw się dziś wesoło, realizuj marzenia, bo gdy minie to Święto, zostaną wspomnienia! *** Z okazji Dnia Dziecka życzę Ci, aby wszystkie fajne dni w żółwim tempie upływały i w przygody opiewały. By nie było porannej pobudki, a wiatr rozwiewał wszystkie smutki. *** Z okazji Dnia Dziecka życzę Ci: Kolorowych snów, Od najbliższych miłych słów Uśmiechu od ucha do ucha, I byś płakać często nie musiał. Własnego pieska i kotka, Lub innego wymarzonego zwierzątka, Co dzień przygód nowych, Butów siedmiomilowych, Gwiazdki z nieba, I wszystkiego, czego Ci potrzeba. *** Niech serduszko Twoje gorące będzie jak słońce, A uśmiech Twój radosny przypomina piękno wiosny! *** Pierwszy czerwca dzień radosny kwitnie jaśmin, to znak wiosny. W dniu tym pięknym i wspaniałym życzę Skarbie sercem całym moc uśmiechu i radości szczęścia, zdrowia, pomyślności. *** Na Dzień Dziecka ślę życzenia, Dziś się wszystko w lepsze zmienia. Lepsza staje się rodzinka, I weselsza twoja minka. Kolorowa tak jak wiosna I tę radość w niej pozostaw! *** Rodziców wciąż i od nowa Pytają: „Jak dziecko się chowa?” Lecz co to znaczy? By z dzieckiem nie chodzić na spacer? By kryć je, bo boa lub sowa Czyhają na dziecka zdrowie? Z okazji Dnia Dziecka życzymy, Byś ukrywał/a się tylko dlatego, gdy to ważne, czyli w grze w chowanego. Poza tym – nie bój się, nawet bać I przed życiem nigdy się nie chowaj. *** Z okazji Dnia Dziecka Ci życzę Jak najmilszych od życia ćwiczeń marzeń – spełnionych i tych do spełnienia zdrowia – byś siłę miał/a się uśmiechać i odwagi – jakie ma młode wilczę *** Życzę Wam dzieciaki, Miejcie wesołe buziaki. Lodów w każdą niedzielę, A dziś prezentów wiele. *** Rośnij duży, dzielny, zdrowy, w stu procentach odlotowy. Bądź pomocny jak komputer, szybki jak japoński skuter, sympatyczny jak maskotka i słodziutki jak szarlotka! *** Życzenia dla małych smyków Dziś Dzień Dziecka – wielkie święto Więc mój smyku zapamiętaj. Zawsze wesół, pełen werwy, Uśmiechnięty bądź bez przerwy. Wiedz, że bardzo Cię kochamy i życzenia dziś składamy! *** Dziś Twój dzień, Ty mały Smyku, Więc prezentów miej bez liku. W tym dniu ślemy Ci życzenia zdrowia, szczęścia, powodzenia! Życzenia dla małych wielkich serc Bądź dzieckiem jak najdłużej Jak dziecko baw się, śmiej I kochaj tak jak dziecko I serce dziecka zawsze miej! *** Idzie misio... Idzie słonik... Idzie lalka... No i konik... Wszyscy razem z balonami... Z najlepszymi życzeniami... Moc uśmiechu i radości Niech w Twym sercu zawsze gości! Mądre życzenia na Dzień Dziecka W poszukiwaniu wzruszających życzeń na Dzień dziecka zerknij na poniższe propozycje. Gdy twój skarb je usłyszy lub przeczyta, nie będzie miał wątpliwości, że jest dla Ciebie kimś wyjątkowym. Lubię Twoją słodką buzię Mój kochany Ty łobuzie. I serduszko Twe gorące... Niech Ci zawsze świeci słońce! *** Życzę rzeki i piasku przy rzece na wspaniałe, piaskowe fortece. I poziomek w leśnych kotlinach, drzew, na które dobrze się wspinać. *** Bądź dzieckiem jak najdłużej, jak dziecko baw się, śmiej I kochaj tak jak dziecko, i serce dziecka miej. *** Jak fiołek wśród ukrycia, Obudzony tchnieniem wiosny, tak Ty każdy dzionek życia miej szczęśliwy i radosny. *** W dniu Dnia Dziecka życzę wszystkiego, czego pragniesz, by się wszystko spełniło, by to, co dobre Twoim było. *** Kochanie, dziś Twój dzień Ale pamiętaj, że naszym Skarbem jesteś i będziesz zawsze Rodzice Życzenia na Dzień Dziecka: cytaty Wypowiadając życzenia na Dzień Dziecka lub dołączając je do prezentu, możemy wykorzystać cytaty znanych ludzi. Wśród nich nie brakuje takich, które trafiają w samo sedno... Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat. (Janusz Korczak) *** Wychowanie dziecka to najwyższy zaszczyt i odpowiedzialność, jakie mogą spotkać każdą żywą istotę. (Christopher Paolini) *** Zmieniamy się. Wszyscy. Bezpowrotnie. Jakaś część w człowieku pozostaje niezmieniona: rdzeń, czyste serce, które wynosimy z dzieciństwa. (Bernard Minier) *** Dzieciństwo to kraj, przez który podróżujemy nieświadomie. Dotarłszy do granic, oglądamy się i nagle widzimy pejzaż. Ale jest już za późno. (Eric-Emmanuel Schmitt) *** Nie śpiesz się do dorosłości. Staraj się pozostać chłopcem tak długo, jak to możliwe, bo gdy raz stracisz moc magii, na zawsze pozostaniesz żebrakiem szukającym jej okruchów. (Robert MacCammon) *** Zdążysz jeszcze być dorosłą. Niech lepiej dzieciństwo twoje trwa jak najdłużej. I tak zbyt szybko mija. Wkrótce zakosztujesz życia aż do przesytu. (Lucy Maud Mongtomery) *** Zachody słońca i wspomnienia z dzieciństwa łączy ten sam rodzaj magii. I nie bierze się ona z ich piękna, ale z ulotności. (Richard Paul Evans) Więcej sentencji, które możesz dołączyć do życzeń lub prezentów, znajdziesz w naszym zbiorze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/cytaty-o-dziecku-fajne-pomysly-na-dedykacje-28366-r1/">cytatów o dziecku. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz też: W tym kraju Dzień Dziecka jest dwa razy w roku. Polskie dzieci mogą tylko pozazdrościć Zaskocz swoje dorosłe dziecko! Te życzenia na Dzień Dziecka wzruszą największego twardziela Wystarczy 1 hasło wychowawczyni, a cała klasa oszaleje na Dzień Dziecka (+ 18 pomysłów na zabawy])
„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z nas w dzieciństwie. Zamiast radości, wybuchła panika, bo matka natychmiast wyrwała mu go z rąk, krzycząc, że to niebezpieczne, że się skaleczy, że on nie umie się tym posługiwać. Ten chłopak ma dziesięć lat, a traktowany jest jak niemowlę, któremu nie wolno dotknąć niczego twardszego od pluszowego misia. Jak on ma się nauczyć odpowiedzialności i ostrożności, skoro nigdy nie dano mu szansy na popełnienie błędu? Wychowujemy dzieci, które potrafią obsługiwać smartfona w ułamku sekundy, ale nie potrafią same zawiązać buta bez pomocy mamy, która i tak zrobi to szybciej i lepiej. Na tej komunii widziałam ojców, którzy kroili mięso swoim prawie nastoletnim synom, i matki, które wybierały za nich, jaki sok mają wypić. To jest hodowanie życiowych niedojd, które w przyszłości zderzą się ze ścianą, gdy tylko zabraknie obok kogoś, kto podstawi im pod nos gotowe rozwiązanie. Boimy się każdego siniaka, każdego niepowodzenia naszych dzieci, a zapominamy, że to właśnie te siniaki budują siłę charakteru i odporność psychiczną. Krótki łańcuch kontroli niszczy dziecięcą psychikę Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ci rodzice święcie wierzą, że robią to z miłości. Myślą, że chroniąc dziecko przed każdym pyłkiem, dają mu bezpieczeństwo, a tak naprawdę fundują mu lęk przed życiem. Dziecko na łańcuchu uczy się, że świat jest potwornie niebezpiecznym miejscem, a ono samo jest zbyt słabe, by sobie w nim poradzić bez asysty. Widziałam to na twarzach tych dzieci podczas komunii − brak blasku w oku, brak spontaniczności, tylko wieczne zerkanie na rodzica z pytaniem: czy mogę? Czy to jest okej? Czy nie dostanę bury? Jeśli nie odpuścimy, jeśli nie pozwolimy naszym dzieciom na odrobinę ryzyka i samodzielności, to za kilka lat obudzimy się w świecie pełnym dorosłych ludzi, którzy boją się własnego cienia. Ta komunia była dla mnie smutnym ostrzeżeniem − przestańmy trzymać dzieci na uwięzi naszych własnych lęków. Pozwólmy im się pobrudzić, zmarznąć, a nawet skaleczyć tym nieszczęsnym scyzorykiem. Tylko w ten sposób nauczymy ich, jak być wolnymi i silnymi ludźmi, a nie tylko posłusznymi pionkami w naszych rękach. Redakcjo, proszę, zaapelujmy do rodziców o odrobinę zaufania do własnych dzieci, zanim całkiem stłamsimy w nich ducha przygody. Eliza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Synowa zrobiła z wnuczki starą maleńką. Wypacykowała ją jak do cyrku, nawet ksiądz się śmiał”
Kiedyś człowiek czekał na komunię przede wszystkim dlatego, że było to ważne przeżycie, spotkanie z Panem Bogiem. Dziewczynki zakładały białe alby, miały zaplecione warkocze albo delikatne loczki i wyglądały po prostu... niewinnie. Dzisiaj mam wrażenie, że to już nie komunia, tylko jakiś pokaz mody. Jak zobaczyłam swoją wnuczkę przed kościołem, to aż mnie ścisnęło w środku.
Mam 70 lat i może jestem już z innego pokolenia, ale pewnych rzeczy naprawdę nie umiem zrozumieć. Moja wnuczka ma dziewięć lat. Dziewięć! A w dniu komunii wyglądała, jakby szła na jakiś konkurs piękności, a nie do kościoła. Synowa od rana latała wokół niej z pędzlami, paletkami i czymś do kręcenia włosów. Najpierw podkład, potem puder, róż na policzkach, błyszczące powieki. Na końcu jeszcze usta czymś posmarowała, żeby były bardziej różowe. Patrzyłam na to i nie wierzyłam własnym oczom. A włosy? Tak natapirowane i pokręcone, że dziecko wyglądało jak dorosła kobieta wybierająca się na wesele. Strasznie brzydko. Powiedziałam tylko spokojnie: „Po co to wszystko? Przecież ona jest ślicznym dzieckiem”. Ale synowa od razu się obruszyła: „Mamo, teraz wszystkie dziewczynki są malowane do komunii”. No i właśnie od tego wszystkiego robi mi się smutno. Kiedyś dziecko wyglądało jak dziecko Ja pamiętam komunie sprzed lat. Człowiek prasował albę, kupowało się białe rękawiczki, czasem plotło wianek. Dziewczynki miały zaróżowione policzki, ale od emocji, a nie od kosmetyków. Nikt nie latał z rozświetlaczem i doczepianymi rzęsami. A teraz? Małe dziewczynki siedzą u fryzjerek i kosmetyczek jak dorosłe panie. Słyszę, jak matki prześcigają się, która zrobiła lepszy makijaż córce. Jedna chwali się stylistką, druga profesjonalną sesją zdjęciową. Człowiek słucha tego i zastanawia się, kiedy dzieciństwo zaczęło tak wszystkim przeszkadzać. Najgorsze było jednak to, że moja wnuczka co chwilę pytała: „Babciu, nie rozmazało mi się?”. Dziewięcioletnie dziecko w dniu komunii martwiło się o makijaż. Serce mi pękło. „Teraz taka moda” – tylko czy wszystko trzeba naśladować? Ja wiem, że świat się zmienia. Nie jestem z tych babć, co wszystko krytykują. Ale naprawdę uważam, że są jakieś granice. Dziecko nie potrzebuje mocnego makijażu, żeby pięknie wyglądać. Ono ma być dzieckiem, a nie „małą kobietką”. Patrzyłam na wnuczkę i miałam wrażenie, że ktoś na siłę chce ją postarzyć. Zrobić z niej dorosłą, zanim zdąży nacieszyć się dzieciństwem. Może komuś się to spodoba. Może ktoś powie, że „teraz takie czasy”. Ale mnie ten komunijny trend zwyczajnie żenuje. Bo zamiast skromności i przeżycia duchowego coraz częściej widzę sztuczne rzęsy, brokat i dzieci wystylizowane tak, że trudno poznać, ile mają lat. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
Choć moja siostra do dzisiaj nie może mi wybaczyć, że w ten wyjątkowy wieczór bawiłam się u boku mojego mopsa, ja z pełną odpowiedzialnością popieram ten trend i uważam go za zbawienie dla współczesnych imprez.
Droga Redakcjo. Po ostatnim weekendzie atmosfera w mojej rodzinie stała się nieprzyjemna, ale ja mam już serdecznie dość robienia ze mnie tej złej. Mój kuzyn brał ślub i razem ze swoją narzeczoną podjęli odważną, dla wielu kontrowersyjną decyzję − zorganizowali wesele w stylu „dog-friendly”, ale z wyraźną adnotacją na zaproszeniach: „impreza tylko dla dorosłych”. Kiedy otworzyłam elegancką kopertę, z moich ust wyrwał się okrzyk radości − na spersonalizowanym bileciku widniało moje nazwisko oraz imię mojego ukochanego mopsa, Hugo. Moja siostra, mama sześcioletnich bliźniaków, dostała dokładnie takie samo zaproszenie, ale bez imion swoich dzieci, które ten wieczór musiały spędzić z opłaconą nianią. W naszej rodzinie natychmiast wybuchł skandal, a siostra zmieszała młodą parę i mnie z błotem, krzycząc, że to szczyt bezczelności, by stawiać psa ponad rodzinę. Mój pies na salonach, czyli dlaczego wesele z mopsem to czysta kultura Moja siostra nie potrafi zrozumieć jednej, podstawowej rzeczy − mój mops Hugo w miejscu publicznym zachowuje się o niebo lepiej niż jej rozwydrzone bliźniaki. Hugo jest psem wychowanym, przeszedł szkolenie, jest spokojny, nie szczeka bez powodu i potrafi grzecznie leżeć na swoim kocyku. Na weselu miał swój elegancki kącik, przygotowany przez parę młodą, gdzie stały miski z wodą i czekały psie przekąski. Przez całą noc nikomu nie przeszkadzał, wzbudzał jedynie zachwyt gości, którzy chętnie robili sobie z nim zdjęcia. A jak wyglądałyby urodziny czy wesele z udziałem moich siostrzeńców? Znam ten scenariusz na pamięć z innych uroczystości. Płacz podczas przysięgi w kościele, bieganie między kelnerami niosącymi gorący rosół, wkładanie palców do tortu weselnego i wieczne marudzenie, że głośno, że nudno, że bolą nóżki. Pod koniec imprezy rodzice są wykończeni, dzieci wściekłe, a goście zniesmaczeni, bo parkiet zamienia się w plac zabaw. Mój pies nikomu nie zepsuł zabawy, nie zniszczył sukni panny młodej ani nie urządził sceny zazdrości przy stole. Był idealnym, kulturalnym gościem. Dzieci na weselu to męczarnia dla nich i dla dorosłych Uważam, że trend na wesela bez dzieci to nie jest żadna moda na nienawiść do maluchów, ale zwykły zdrowy rozsądek i szacunek do własnych pieniędzy. Para młoda płaci ogromne sumy za talerzyk, za DJ-a, za sterylny, elegancki klimat. Mają pełne prawo chcieć, aby ich goście bawili się, rozmawiali na dorosłe tematy i nie musieli co chwilę uważać, żeby nie nadeptać na raczkującego pod stołem brzdąca. Wesele z huczną muzyką do czwartej rano to po prostu nie jest miejsce dla małych dzieci. Moja siostra uważa, że niania to dla niej potworny koszt i obraza majestatu rodziny. Ale czy to nie jest egoizm? Chciała zabrać dzieci w miejsce, gdzie dorośli chcą zrzucić maski idealnych rodziców i po prostu zaszaleć. Dzięki temu, że bliźniaki zostały w domu, inni goście mogli odetchnąć. Ktoś, kto nie ma dzieci lub świadomie zostawia je w domu, nie chce spędzać wieczoru na słuchaniu cudzych wrzasków. Trend „no kids” to zbawienie, a dopuszczenie psów na salę pokazuje tylko, że zwierzęta potrafią dostosować się do dorosłych zasad znacznie szybciej niż bezstresowo wychowywane kilkulatki. Warto stawiać na własny komfort i nie ulegać presji oburzonych matek Popieram decyzję kuzyna i będę jej bronić do upadłego, nawet jeśli siostra nie będzie się do mnie odzywać przez kolejne miesiące. Czas skończyć z tą wszechobecną świętością dzieci, które rzekomo muszą być wpuszczane wszędzie − od eleganckich restauracji, przez hotele spa, aż po nocne wesela. Mój mops Hugo dał wszystkim lekcję elegancji, a ja mogłam świętować miłość bliskich bez poczucia obrzydzenia, bo ktoś obok przewija niemowlę na krześle bankietowym. Młode pary, nie bójcie się stawiać na swój komfort! To Wasz dzień, Wasze pieniądze i Wasze wspomnienia. Jeśli wolicie widzieć na swojej imprezie merdające ogony zamiast biegających z krzykiem kilkulatków, macie do tego pełne prawo. Rodzice muszą wreszcie zrozumieć, że świat nie kręci się wokół ich wózków, a posiadanie dzieci nie daje darmowej wejściówki na każdą dorosłą imprezę w tym kraju. Wiki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Kuzynka zaprosiła mnie na wesele bez dzieci. I tak pójdę z Antosiem, od jednego dziecka nie zbiednieje”
„Syn dostał śmieszną sumkę na komunię od chrzestnej. Gorzko zemściłam się na tej chytrusce”
Nie sądziłam, że osoba pełniąca tak ważną funkcję jak matka chrzestna może wykazać się taką ignorancją i skąpstwem, dlatego postanowiłam, że nie zostawię tej sprawy bez odpowiedzi.
Mój syn, Kubuś, przygotowywał się do Pierwszej Komunii Świętej przez cały rok. My, jako rodzice, również stanęliśmy na wysokości zadania − wynajęliśmy piękną salę, zamówiliśmy catering z najwyższej półki i zadbaliśmy o każdy detal, by goście czuli się u nas jak u królów. Wiedziałam, że czasy są ciężkie, ale matka chrzestna mojego syna to osoba zamożna, która nie odmawia sobie wakacji w Hiszpanii czy markowych torebek. Kiedy wieczorem Kubuś otworzył kopertę od niej i zobaczył tam równe 500 złotych, po prostu pękło mi serce. To była śmieszna sumka, biorąc pod uwagę, że sam talerzyk i atrakcje dla gości kosztowały nas znacznie więcej w przeliczeniu na osobę. Poczułam się, jakby ta kobieta zwyczajnie z nas zakpiła, przychodząc na gotowe i nie dając dziecku nawet porządnego pamiątkowego prezentu. Chytrus przy komunijnym stole: rodzina żeruje na naszej gościnności Długo nie mogłam zasnąć, myśląc o tym, jak bardzo niesprawiedliwe jest podejście niektórych ludzi do tradycji. Skoro decydujesz się być chrzestną, to bierzesz na siebie pewne zobowiązania, także te finansowe w dniach takich jak ten. 500 złotych to dziś daje się na urodziny u dalekiego kuzyna, a nie na Komunię chrześniaka! Widziałam rozczarowanie w oczach syna, który liczył na to, że dołoży te pieniądze do wymarzonego komputera. Ta kobieta po prostu przyszła, najadła się za trzech, wypiła najlepsze wino i wyszła z uśmiechem, myśląc, że nikt nie zauważy jej chciwości. Z mężem kłóciliśmy się o to przez dwa dni. On mówił, żeby odpuścić, ale ja nie potrafię zapominać takiej zniewagi. Postanowiłam, że ta chytruska musi poczuć na własnej skórze, jak to jest być potraktowanym po kosztach. Okazja nadarzyła się szybciej, niż myślałam, bo chrzestna zaprosiła nas na swoje huczne, 40. urodziny do eleganckiej restauracji. Wiedziałam, że to idealny moment na moją małą, słodką zemstę. Gorzka zemsta w eleganckim wydaniu − ta lekcja zabolała ją najbardziej Zamiast kupować jej obiecaną wcześniej złotą bransoletkę, na którą złożyłybyśmy się z siostrą, postanowiłam pójść jej śladem. Do eleganckiego pudełka po biżuterii zapakowałam... kupon na loterię za 5 złotych. Może wygra i wtedy kupi sobie tę bransoletkę − to już nie moja sprawa. Kiedy przy wszystkich gościach otworzyła pudełko, jej mina była bezcenna. Zrobiła się czerwona jak burak, a ja z najsłodszym uśmiechem na ustach wzniosłam toast za oszczędność i zaradność. Cała rodzina zamarła. Chrzestna próbowała obrócić to w żart, ale widziałam, że trzęsły jej się ręce. Chciała być sprytna kosztem mojego dziecka? To teraz ma za swoje. Gdzie kończy się uprzejmość, a zaczyna walka o szacunek dla dziecka? Wiem, że zaraz posypią się komentarze, że zachowałam się po prostacku. Ale ja uważam, że z takimi ludźmi trzeba grać w ich własną grę. Jeśli ktoś nie szanuje moich starań i mojego dziecka, nie zasługuje na moją kulturę. Skończyły się czasy, kiedy rodzice potulnie milczeli, gdy rodzina ich wykorzystywała. Moja zemsta była sygnałem dla wszystkich krewnych: u nas nie ma miejsca na darmowe obiady i skąpstwo ubrane w markowe ciuchy. Kubuś może nie ma jeszcze swojego komputera, ale ja mam ogromną satysfakcję. Przestałam udawać, że wszystko jest w porządku, i wreszcie postawiłam granicę. Może następnym razem ta pani zastanowi się dwa razy, zanim włoży śmieszną sumkę do koperty dziecka, które traktuje ją jak kogoś bliskiego. Dla mnie ta kobieta przestała istnieć jako chrzestna. Jest już tylko chytruską, która dostała to, na co zasłużyła. Lidia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ile się daje na wesele 2026? Ile włożyć w kopertę jako chrzestny, świadek, a ile dać od rodziny?
Dziadkowie uwielbiają ten dziwny komunijny zwyczaj. „Teściowa mentalnie została w PRL”
Pierścionek, kolczyki, bransoletka, a może nawet sztabka złota. Gdy moja córka przystąpiła w tym roku do pierwszej komunii świętej, szybko zrozumiałam, że dla wielu dziadków to już nie jest rodzinne święto, tylko pokaz inwestycji. Najbardziej szokujące było jednak to, z jaką dumą starsze pokolenie mówiło o złocie dla dziecka. Jakbyśmy żyli w czasach kryzysu, kartek i chowania oszczędności w skarpecie.
„To na czarną godzinę” – usłyszałam od teściowej chyba z dziesięć razy. I wtedy dotarło do mnie, że ona mentalnie naprawdę została w PRL. „Złoto zawsze ma wartość” – czyli komunijna mentalność sprzed 40 lat Moja córka ma dziewięć lat. Interesuje ją rysowanie, taniec i książki o zwierzętach. Nie marzy o złotym łańcuszku ważącym pół kilo ani o biżuterii, którą ma „schować do sejfu”. A mimo to od miesięcy słyszałam od dziadków, że „na komunię powinno się dać coś porządnego”. Czyli najlepiej złoto. Dla starszego pokolenia to niemal świętość. Bo złoto „nie traci wartości”, „zawsze można sprzedać”, „to zabezpieczenie”. Problem w tym, że za tym myśleniem stoi cały bagaż doświadczeń z PRL-u: brak stabilności, strach przed biedą, nieufność wobec państwa i banków. Wtedy rzeczywiście ludzie kupowali złoto albo biżuterię, bo to było coś pewnego. Coś, co można było schować i mieć „na wszelki wypadek”. Tylko że dziś mamy 2026 rok, a nie 1983. Naprawdę nie chcę, żeby pierwsza komunia mojego dziecka zamieniała się w lekcję panicznego gromadzenia kosztowności. Dzieci dostają złoto, a potem nawet go nie noszą Najbardziej absurdalne jest to, że większość tych komunijnych prezentów trafia później do pudełka i leży tam latami. Moja córka po przyjęciu zdjęła część biżuterii praktycznie od razu, bo była dla niej niewygodna. I trudno się dziwić. Dziewięciolatka nie potrzebuje złotego kompletu wartego kilka tysięcy złotych. Ale spróbujcie powiedzieć to dziadkom. Gdy zasugerowałam, że może lepszym pomysłem byłby wspólny wyjazd albo prezent związany z zainteresowaniami wnuczki, spotkałam się z autentycznym oburzeniem. Bo przecież „co to za pamiątka?”. Dla nich prawdziwa wartość komunii nadal jest liczona w gramach złota. Mam wrażenie, że część starszego pokolenia traktuje komunię jak ostatni bastion dawnego myślenia o statusie. Im cięższy łańcuszek, tym większy prestiż. Im droższy prezent, tym większa duma rodziny. Tylko że dzieci kompletnie tego nie odczuwają w ten sposób. „Na czarną godzinę” – tylko dlaczego dziecko ma żyć w lęku? Najbardziej drażni mnie jednak ten tekst o „czarnej godzinie”. Słyszałam go od kilku osób i za każdym razem miałam ciarki. Dlaczego dziewięcioletnie dziecko już na starcie ma dostawać przekaz, że trzeba gromadzić kosztowności, bo kiedyś może być dramat? To jest właśnie mentalność niedoboru, która została wielu osobom po PRL-u. Wieczny lęk, że wszystko może runąć. Że trzeba chomikować, odkładać, zabezpieczać się na katastrofę. Rozumiem, skąd to się wzięło. Naprawdę. Ale nie chcę przerzucać tego sposobu myślenia na moje dzieci. Komunia miała być przeżyciem duchowym i rodzinnym. Tymczasem coraz częściej przypomina targ luksusowych prezentów i pokaz tego, kto dał więcej. A złoto stało się symbolem tego starego myślenia: „kup coś drogiego, żeby było na wszelki wypadek”. Szkoda tylko, że w tym wszystkim kompletnie gubi się dziecko. Zobacz także: „Córka nie idzie do komunii, więc zabieram ją do Disneylandu. Reakcja teściowej mnie zmiażdżyła” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonym do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela – jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, w tym dla wychowawcy, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę i miejscowość. Po latach będzie to miła pamiątka. Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli W dniu końca naszej edukacji zatrzymujemy się na chwilę na końcowej stacji by spojrzeć wstecz, a co tam widzimy? Wspaniałe chwile i kolegów miny. Lecz o tym wspomnieć obowiązek mamy, że naszej Pani wiele zawdzięczamy. W podziękowaniach dziś się łączymy, naszej najlepszej Pani życzymy by o nas dobre raczyła mieć wspomnienie, by jej najskrytsze spełniło się marzenie, by łatwą dla niej była ta sztuka żeby fachowca zrobić z nieuka. *** Słowo miłość – za ich troski, Słowo wdzięczność – za ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc, jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych! *** Dziękuję za pokazanie, że porażki mogą mnie czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywam trudności, mogę odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często można znaleźć w najciemniejsze dni. *** Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy, gdy nic się nie udawało i pochwałę, gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego, w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej, niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią/Pana liczyć! Za kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości... Dziękujemy! *** Dziękujemy, że była Pani/był Pan z nami przez te wszystkie lata. Za rady, wskazówki, pochwały, ale i słowa krytyki. Dzięki Pani/Panu odkryliśmy, że nauka może być również wspaniałą przygodą. *** Dziękujemy za Pani/Pana wkład w naszą edukację – mamy dla Pani/Pana najpiękniejszy bukiet słów. Bzy, tulipany i róże. Niech wszystko, co dobre doczeka się spełnienia. Składamy najszczersze życzenia prosto z serca. Jesteśmy wdzięczni, że możemy być Pani/Pana uczniami. Krótkie podziękowania dla nauczycieli Słowa wdzięczności i uznania uczniowie mogą wyrazić np. poprzez wierszyki. Oto nasze propozycje: Za wszystko, co Pani powiedziała Za wszystko, czego wysłuchała Za wszystko, co Pani zrozumiała Dziękuję. Jest Pani wspaniała *** Dziś składamy naszej Pani pełne życzenia wypełnione pomyślnościami: dużo zdrowia, szczęścia i cierpliwości. Niech się Pani na nas nigdy nie złości. *** Za wielki trud włożony w naszą edukację, za wszystkie lata starań, abyśmy mogli powoli wkraczać w dorosłe życie, za przekazaną wiedzę, cierpliwość, serce, dobre słowo i wychowanie... Dziękujemy! *** Pani niesie wiedzy kaganek, prowadzi przez życia ulice… Proszę przyjąć poezji wianek – spleciony z serdecznych życzeń. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. Piękne podziękowania dla nauczyciela Uczniowie mogą zainspirować się również gotowymi tekstami pięknych i wzruszających podziękowań. Dziękuję za wszystkie porady i przekazaną wiedzę. Dziękuję za każdą pochwałę i krytykę, które pozwoliły mi być lepszym człowiekiem i lepszym uczniem. Pani sprawiła/Pan sprawił, że jestem dumna/dumny z każdego mojego osiągnięcia. *** Dziękujemy za to, że była Pani/był Pan naszym przewodnikiem. Pomagał(a) odkrywać nasze mocne strony, cieszył(a) się z sukcesów, a w trudnych chwilach zawsze nas wspierał(a). I za ten uśmiech, dzięki któremu ciepło robiło się w naszych sercach. *** Tym prezentem, jak i tymi słowami chcemy przekazać najserdeczniejsze podziękowania za wielką cierpliwość, niesłychaną wyrozumiałość i ogromny trud włożony w kształtowanie naszego światopoglądu. *** Dziękujemy za wszystkie starania, które wkłada Pani/Pan w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że ten wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne wzmacnianie naszych charakterów. Zdajemy sobie sprawę, że na efekty tej pracy trzeba będzie czekać długo i cierpliwie, ale przyjdzie czas, kiedy stanie się ona widoczna. *** Mamy nadzieję, że kiedy będziemy już dorośli, będzie Pan/i z nas dumna/y. Ponieważ właśnie Pan/i uczy nas nie tylko języka polskiego (matematyki, biologii, historii...), ale i tego, co jest w życiu najważniejsze. Dziękujemy i życzymy cudownych wakacji. Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Dziękując nauczycielowi lub wychowawczyni, możesz skorzystać z pięknych sentencji. Czasem to właśnie cytat może sprawić, że belfer poczuje się doceniony. „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?”, Deanna Beisser *** „Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu”, Johann Wolfgang Goethe *** „W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo”, Barack Obama *** „Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie”, Matthew Quick *** „Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron”, Barbara Cage *** „Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu”, Edward Blishen *** „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać”, Mark Twain *** „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania”, Beverly Conklin Sprawdź też więcej cytatów o nauczycielach, które pozwolą wyrazić wdzięczność dla ulubionego pedagoga. Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Podziękowania od rodziców z pewnością bardzo ucieszą nauczyciela. Mamy i tatusiowie uczniów mogą w sposób mogą wyrazić uznanie osobie, która włożyła wiele trudu w naukę i wychowanie ich dzieci. Dobrze byłoby, gdyby tekst był spersonalizowany – warto poświęcić chwilę i zastanowić się, jakie słowa temu konkretnemu nauczycielowi sprawią najwięcej radości. Jeśli jednak brakuje wam pomysłów – możecie skorzystać z gotowych wzorów podziękowań dla nauczycieli od rodziców. Oto przykład: Rodzice uczniów klasy X składają serdeczne podziękowania za zaangażowanie, życzliwość oraz wysiłek włożony w naukę naszych dzieci. Jednocześnie życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. *** Jako rodzice uczniów z klasy X pragniemy podziękować za wszystko, co zrobił/a Pan/i dla naszych dzieci w kończącym się roku szkolnym. Taki wychowawca/wychowawczyni to prawdziwy skarb. Życzymy udanego, wakacyjnego wypoczynku. Niech wakacje pozwolą Pani/Panu odpocząć od codziennych trudów i nabrać sił przed 1 września. *** Dziękujemy za cały wkład w kształcenie i wychowanie naszych dzieci. Mamy świadomość, że praca nauczyciela nie zawsze jest łatwa, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją wdzięczność. Z życzeniami udanych, spokojnych i słonecznych wakacji – rodzice uczniów z klasy X Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Z okazji zakończenia roku szkolnego warto również złożyć nauczycielowi życzenia. Z pewnością bardzo ucieszy go ten miły gest! Nasza Pani Jest mądra jak więcej nikt. Chce, byśmy byli zgrani. Wie, jak bardzo nie warto się ranić. I wie, jak grzecznie ochrzanić Wie, kiedy jesteśmy niewyspani Kiedy do lekcji przygotowani A kiedy nieprzytomni, jak zakochani Za to wszystko dziękujemy naszej Pani Wszystkimi naszymi sercami *** Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając, jak wiele Tobie zawdzięczamy! *** Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące. *** Niech Pani nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. *** Życzę naszej drogiej Pani, by każdy dzień był miły dla niej, by ranny budzik srebrne dźwięki układał dla niej w takt piosenki, by zaczynała dzień wesoła i żeby znikła zmarszczka z czoła, by wiatr jej pachniał, śmiech jej szumiał, by każdy w klasie ją rozumiał. *** Dla najlepszego nauczyciela i wychowawcy, najserdeczniejsze, najcieplejsze życzenia: zdrowia, wyrozumiałości oraz cierpliwości. W podzięce za zachęcanie do myślenia tak dobrze i uczciwie, jak tylko to możliwe spełnienia najskrytszych marzeń życzy... *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy! Najszczersze życzenia sukcesów, cierpliwości i radości życzy klasa... *** Dziękujemy za te lata wspólnie spędzone, za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość. Dziękujemy za dobre słowa, które dodawały nam skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły. Dziękujemy za codzienny przykład, jak być mądrym i dobrym człowiekiem. Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Koniec roku w przedszkolu to świetny moment, żeby podziękować nauczycielkom za ich ciężką pracę i serce. Poniżej znajdziesz gotowe podziękowania, które wyrażą wdzięczność i szacunek. Dla naszej Pani/naszego Pana Za każdy uśmiech I mądre słowo pięĘkne należą się Kwiaty ze wszystkich kwiaciarni Ukłony do ziemi Jak największy szacunek i... Ekstra wakacje Mamy nadzieję, że będzie Pan/i trochę za nami tęsknić, bo... Yyyy... my bardzo :) *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia, full radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy. *** Gdybyśmy byli milionerami Kupilibyśmy Pani jacht I wyspę za siedmioma morzami Z całym lasem palm. I plażą jak marzenie I willą z basenem A to wciąż było mało By podziękować się udało Pani za wszystko *** Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom Życzenia dla ucznia: od wychowawcy, od nauczyciela, na zakończenie roku szkolnego
Przyszła na wesele z przedszkolakiem i niemowlęciem. Panna młoda: „Co za bezczelność”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was wciąż roztrzęsiona, bo nigdy w życiu nie poczułam się tak upokorzona i odtrącona przez własną rodzinę. Pojechałam na wesele z dwójką moich najukochańszych dzieci, wierząc, że rodzina to wspólnota, a spotkałam się z lodowatym przyjęciem, które na zawsze zmieniło moje zdanie o pannie młodej.
Jesteśmy z mężem rodzicami trzyletniego Antosia i pięciomiesięcznej córeczki. Kiedy dostaliśmy zaproszenie od mojej bliskiej kuzynki, ani przez chwilę nie pomyśleliśmy, że moglibyśmy nie przyjść − w końcu rodzina jest najważniejsza. Niestety, w ostatniej chwili nasza niania zachorowała, a dziadkowie sami byli zaproszeni na tę samą uroczystość, więc nie mieliśmy absolutnie co zrobić z dziećmi. Postanowiliśmy, że skoro to rodzinne przyjęcie, to dzieci nam nie przeszkodzą, spakowaliśmy wózek, zapas pieluch i z uśmiechem ruszyliśmy świętować szczęście kuzynki. Nie spodziewałam się jednak, że zamiast życzeń i radości, usłyszę słowa, które do dziś brzmią mi w uszach: „Co za bezczelność przyjść tu z tym przedszkolem”. Dzieci na weselu to nie „przeszkadzacze”, to członkowie rodziny Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, poczułam na sobie te wszystkie karcące spojrzenia. Panna młoda, zamiast podejść i nas przywitać, zmierzyła mój wózek wzrokiem pełnym pogardy i odwróciła się na pięcie. Czy naprawdę niemowlę, które przez większość czasu smacznie śpi, jest taką wielką przeszkodą w celebrowaniu miłości? Antoś był bardzo grzeczny, był zachwycony kolorowymi światłami i balonami, nikomu nie wchodził w drogę. Tymczasem panna młoda, przechodząc obok nas, syknęła do pana młodego, że zepsuliśmy jej estetykę zdjęć i że wesele to nie żłobek. Poczułam się, jakbym zrobiła coś strasznego, jakbym była jakimś intruzem, a przecież przyszłam tam z sercem na dłoni, z drogim prezentem i najlepszymi intencjami. Brak empatii pary młodej wobec rodziców z małymi dziećmi Nikt nie zapytał, dlaczego przyszliśmy z dziećmi, czy potrzebujemy w czymś pomocy, czy niemowlę ma gdzie spokojnie odpocząć. Zostaliśmy posadzeni przy najdalszym stoliku, tuż przy głośnikach, co przy pięciomiesięcznym dziecku było po prostu złośliwością. Kiedy mała zaczęła trochę kwilić podczas pierwszego tańca, panna młoda posłała mi tak jadowite spojrzenie, że aż mnie zmroziło. Potem, w trakcie obiadu, podeszła do mnie i bez ogródek powiedziała, że powinnam wyjść, bo dzieci przeszkadzają innym w zabawie. Byłam w szoku. Moja własna kuzynka wyrzucała mnie z wesela, bo nie miałam z kim zostawić dzieci! To było nieludzkie i totalnie pozbawione jakiejkolwiek wrażliwości. Odpowiedziałam jej, że nie miałam wyjścia, na co usłyszałam, że trzeba było zostać w domu, a nie robić sceny. Czy wesele bez dzieci to nowa, okrutna moda? Wyszliśmy z mężem jeszcze przed tortem, płakałam przez całą drogę do domu. Nie rozumiem tej nowej mody na wesela bez dzieci. Rozumiem, że to koszt, że to inna organizacja, ale czy naprawdę chęć posiadania idealnych zdjęć bez biegającego dziecka jest ważniejsza niż więzi rodzinne? Czuję się bezczelnie potraktowana, upokorzona przed całą rodziną. Panna młoda pokazała swoją prawdziwą twarz − egoistyczną i zimną. Dzieci to nie są zabawki, które można odstawić na półkę, gdy dorosłym zachce się tańczyć. Jeśli ktoś nie akceptuje moich dzieci, to znaczy, że nie akceptuje też mnie. Po tym weselu wiem jedno: nigdy więcej nie pójdę tam, gdzie moje macierzyństwo jest traktowane jako problem. Zostałam oceniona przez pryzmat wózka i płaczu niemowlęcia, a nie jako bliska osoba, która chciała być obecna w ważnym dniu. To smutne, że w pogoni za perfekcją gubimy to, co w życiu najcenniejsze − wzajemny szacunek i zrozumienie dla trudów dnia codziennego. Mam nadzieję, że ten list otworzy oczy innym parom młodym: wasze wesele trwa jeden dzień, ale uraza w sercu wyrzuconej rodziny zostaje na całe lata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest kolejna okazja do zarobku. Nie chcę, żeby mój wnuk kojarzył Pana Jezusa z nowym modelem smartfona. Jeśli rodzice chcą mu go kupić − proszę bardzo, niech kupują, ciężko pracują, to ich wola. Ale my zostaniemy przy swoim, bo uważamy, że rola dziadków to bycie drogowskazem, a nie bankomatem. Trudna lekcja pokory w świecie pełnym luksusu Boję się tylko jednego − że mały Antoś poczuje się zawiedziony, gdy przy innych gościach otworzy nasze skromne pudełeczko. To boli najbardziej, bo kochamy go nad życie i nie chcemy jego smutku. Ale czy nie większą krzywdą byłoby utwierdzanie go w przekonaniu, że wszystko ma swoją cenę? Chcemy mu wytłumaczyć, że ten modlitewnik to taka mała mapa, która pomoże mu nie zgubić się w życiu. Może dzisiaj tego nie zrozumie, może rzuci prezent w kąt, goniąc za kopertami od chrzestnych. Wierzę jednak głęboko, że ziarno, które teraz zasiejemy, kiedyś wykiełkuje. Bo ostatecznie, kiedy przyjdą w życiu trudne chwile, żaden komputer mu nie pomoże, a szczera modlitwa, której nauczy go babcia, może dać mu siłę. Dlatego prosimy o zrozumienie − nie dajemy pieniędzy nie z chciwości, ale z wielkiej troski o duszę naszego wnuka. Babcia i Dziadek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”