„Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
Może Irka beze mnie będzie miała nawet lepiej, kiedy zostanie z dziećmi sama? Bo zawsze przecież znajdzie się miejsce w żłobku czy przedszkolu i dodatkowe zapomogi…
Wczoraj moja córka wraz z zięciem sprawili nam nie lada niespodziankę. Wpadli do nas zaraz po pracy, choć rzadko im się to zdarza, bo normalnie są bardzo zajęci. – A co to, ktoś umarł? – zdziwiłem się, widząc ich w drzwiach. – Wręcz przeciwnie, tato – roześmiała się Kasia. – Przyszliśmy wam tylko powiedzieć, żebyście na czerwiec przyszłego roku nie robili żadnych większych planów, zagranicznych wojaży czy czegoś takiego… – A czemu? – zainteresowałem się. Nie, żeby coś takiego przeszło mi nawet przez myśl, bo latem i tak jeździliśmy z Ireną tylko na działkę. Za granicą to najdalej byliśmy w Bułgarii, jeszcze w poprzednim ustroju. – Bo będziecie potrzebni mi tutaj, na miejscu – Kasia i Michał popatrzyli porozumiewawczo po sobie. – Przy bawieniu wnuka albo wnuczki! Strasznie się ucieszyliśmy się, bo czekaliśmy na taką wiadomość od lat Ale młodzi, jak to młodzi, najpierw czekali, aż dostaną stałą pracę, potem, aż się dorobią, wezmą kredyt na mieszkanie… Tymczasem czas leci, człowiek nie staje się młodszy, a i ja, i Irenka chcieliśmy jeszcze pobawić wnuka, zabrać go na ryby albo na wakacje nad morzem… Kasia natychmiast zabarykadowała się z matką na sofie i zaczęły rozmawiać o tych wszystkich szczegółach ciąży – trymestrach, mdłościach – które nie są żadnemu facetowi potrzebne do szczęścia. Zabrałem więc zięcia do piwnicy, w której mam urządzony niewielki warsztacik, i gdzie w starym kredensie, w tajemnicy przed Irenką, trzymam nalewkę na wyjątkowe okazje. To teraz miałem jak znalazł, żeby oblać dobre wiadomości! – Jak tam, chłopie? – zapytałem Michała, kiedy już rozlałem rubinowy płyn do kieliszków. – Zdenerwowany? – Może trochę – przyznał zięć. – Ale tyle się naczekaliśmy, że zdążyłem już przeczytać chyba wszystkie książki, które wciąż mi podsuwała Kasia. Chyba nic mnie nie zaskoczy! Chociaż… Wiesz, tato, jak wręczyła mi te maleńkie buciki i powiedziała, że zostanę tatą, to nie powiem, nogi się pode mną ugięły. Rozumiałem go doskonale, w końcu sam przez to przeszedłem i to niejeden raz. Z pierwszą dwójką, naszymi bliźniętami, było jeszcze nie tak źle. Mieliśmy z Irenką po dwadzieścia parę lat, mnóstwo energii, do tego mieszkaliśmy jeszcze z teściami, więc mogliśmy na nich liczyć. Jednak i tak dzieci dały nam w kość Jedno spało, drugie zaczynało płakać, jedno jadło, drugie chciało się bawić. Do tego doszły kolki i problemy z tym, żeby w ogóle coś dla nich zdobyć: wózek, wanienkę, śpiochy… Gdyby teściowa nie miała znajomości w kilku sklepach, to nie wiem, jak dalibyśmy sobie radę! W każdym razie przez kilka pierwszych lat było nam ciężko i nawet nie myśleliśmy o powiększeniu rodziny. Potem dzieci podrosły, poszły do przedszkola, Irenka wróciła do pracy, mogliśmy sobie pozwolić na wynajęcie niewielkiego mieszkania w mieście. Wszystko jakoś się układało i, chociaż od czasu do czasu bliźniaki marudziły, że chciałyby rodzeństwo, my z Irenką nie zamierzaliśmy mieć więcej dzieci. Uznaliśmy, że swój przydział już odchowaliśmy. Dzieci były większe, mogliśmy wreszcie zostawić je u zaprzyjaźnionych sąsiadów i wybrać się gdzieś do znajomych albo nawet całą rodziną pojechać w góry, co oboje z żoną uwielbialiśmy. Pewnego dnia, kiedy wróciłem z pracy do domu, bliźnięta jak zawsze szalały na podwórku z innymi dzieciakami, za to Irenka siedziała przy kuchennym stole w całkowitym bezruchu. Przestraszyłem się nie na żarty – pomyślałem, że może jest chora albo coś? Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby tak próżnowała Zawsze krzątała się po kuchni, a nawet kiedy siedziała w fotelu, to robiła na drutach albo coś wyszywała. Takie zachowanie było więc do niej całkowicie niepodobne. – Coś się stało? – zapytałem więc, opadając na stołek obok niej. – Ale chyba nic z dziećmi? – Byłam dzisiaj u lekarza – powiedziała, potwierdzając moje domysły, po czym dodała cicho: – Jestem w ciąży, Rysiu. Choć wcześniej Irena zgadzała się ze mną, że wystarczy nam dwójka dzieci, teraz widziałem, że patrzy na mnie jakoś tak z nadzieją. No ale co się dziwić, hormony w jej ciele robiły swoje. Tymczasem ja widziałem sprawę jasno – i wcale nie byłem zachwycony. I choć trudno mi się do tego przyznać, wstałem wtedy z tego krzesła i wyszedłem bez słowa. Nie przytuliłem Irki, nie powiedziałem jej, że się cieszę Nic. Nawet dobrze nie wiedziałem, co robię ani gdzie idę. Nie zastanawiałem się nad tym. W głowie huczało mi od innych myśli. Przede wszystkim: jak my sobie poradzimy? Irka dopiero co wróciła do pracy, zaczęliśmy mieć trochę więcej pieniędzy, a tu co – koniec? Teściowie dawno zmarli, nie mieliśmy co liczyć na ich pomoc. Nasze mieszkanko było naprawdę malutkie, tak że nawet nie wyobrażałem sobie, gdzie moglibyśmy wstawić następne łóżeczko. A ten maluch, co się jeszcze nie urodził, to chyba musiałby raczkować po tapczanie… Do tego czasy były ciężkie, niespokojne, w zakładach coraz częściej odbywały się strajki, protesty, człowiek nie wiedział, co go czeka nazajutrz. „A jeśli stracę pracę? – zamartwiałem się. – Chyba pod most przyjdzie nam pójść! Jak w takich warunkach mielibyśmy wychować następne dziecko? Że też akurat teraz! Dopiero co wyszliśmy z pieluch, wreszcie moglibyśmy się nacieszyć życiem!”. Może to głupie, ale jedyne wyjście, jakie przychodziło mi do głowy, to takie, żeby to wszystko rzucić. Zostawić Irkę i dzieciaki, wsiąść w najbliższy pociąg i pojechać gdzieś przed siebie, bez żadnych zmartwień, obowiązków, kłopotów… Pomyślałem, że Irka nawet jako samotna matka miałaby lepiej, bo zawsze znalazłoby się miejsce w żłobku czy przedszkolu, i dodatkowe zapomogi… Dziś sam nie bardzo mogę w to uwierzyć, ale takie mnie wtedy ogarnęły myśli Choć bliźniaki kochałem nad życie, to myśl o następnym dziecku po prostu przyprawiała mnie o gęsią skórkę. Taki byłem zamyślony, że nawet nie zauważyłem, kiedy trafiłem do parku, na plac zabaw. Opadłem tam na ławeczkę i zastanawiałem się nad swoim życiem. Nagle z zamyślenia wyrwał mnie cichy głosik. W taki sposób poznałem swojego przyszłego zięcia. – Tatuś? – pytał mały, na oko trzyletni chłopczyk; oparł się o moje kolano i wpatrywał się we mnie uważnie. – Zgubiłeś się, bąblu? – uśmiechnąłem się do niego, rozglądając się uważnie wokół, w poszukiwaniu rodziców malca; na szczęście zaraz podbiegła do mojej ławki jego matka. – Michasiu, ile razy ci mówiłam, że nie wolno podchodzić do obcych panów! – strofowała synka. – Masz się trzymać mamusi! Kobieta wyprawiła malca do piaskownicy i zwróciła się do mnie: – Jego ojciec porzucił mnie, zanim Michaś się urodził – wyjaśniła cicho. – Dziadków też nie ma, więc wszędzie szuka sobie taty… Nie zliczę już, ile razy musiałam go odciągnąć od obcych mężczyzn, boję się o niego. Ale co mogę na to poradzić, Michaś tak bardzo potrzebuje taty. Aż łzy mi się zakręciły w oczach, bo widziałem, z jaką nadzieją patrzył na mnie ten chłopczyk. Poczułem się, jakby ktoś walnął mnie w brzuch i przywrócił trochę zdrowego rozsądku. Wiedziałem, jakie zadanie mam do wykonania! Pobiegłem do najbliższej kwiaciarni i wykupiłem wszystkie żółte róże, ulubione kwiaty Irki. – Już myślałam, że się nie ucieszyłeś, że chcesz nas zostawić – szlochała, kiedy wpadłem do kuchni, gdzie siedziała tak, jak ją zostawiłem. – Uciekłeś, jakby cię kto gonił… – Musiałem kupić kwiaty dla przyszłej mamy mojego synka. Albo córeczki – uściskałem ją delikatnie. Nigdy nie powiedziałem żonie, jakie myśli wpadały mi wtedy do głowy ani co planowałem. Wstyd mi było. Życie nam się jakoś poukładało, nie straciłem pracy, mieszkanie dostaliśmy większe ze względu na następne dziecko, a bliźnięta były zachwycone siostrzyczką i wprost wyrywały ją sobie z rąk. A co jest najlepsze? Ten mały chłopczyk, który szukał sobie wtedy ojca, dziś mówi do mnie „tato”. Jego matka zaprzyjaźniła się z moją Irką, kiedy razem wychodziły na plac zabaw – nasza Kasia i ten mały Michałek bawili się razem, a potem, po latach, to już jakoś poszło… A ja jestem pewien, że mój zięć swoich dzieci nie zawiedzie. Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Chciałem zemścić się za zdradę żony. Nie wiedziałem wtedy, że mszczę się na własnym bracie”
Gdy ojciec gorzej się poczuł, postanowił uporządkować pewne sprawy. Poprosił mnie do siebie i wręczył starą fotografię...
– Weź to zdjęcie, Jacusiu – mówił ojciec z trudem, widziałem grymas bólu na jego twarzy. – Jesteś na nim ze swoim braciszkiem bliźniakiem. Zostaliście rozdzieleni w domu dziecka. Gdy ciebie adoptowaliśmy, on już był z inną rodziną. – To naprawdę mój brat? Dlaczego mówisz mi o tym dopiero teraz? – Wybacz mi, już dawno miałem ci o tym powiedzieć… – tata był bardzo wzruszony – ale najpierw byłeś za mały, a potem było tyle innych spraw, że tę odkładałem na później. Przepraszam. – Ten bliźniak jest do mnie niepodobny – zdziwiłem się. – Tak się często zdarza – powiedział ojciec. – znajdź go, we dwóch będzie wam raźniej. Ma na imię Jan. O ile wiem, dostał takie samo zdjęcie. Niespełna miesiąc po tej rozmowie tata zmarł. Ja schowałem fotografię i… zapomniałem o sprawie. Fatalna zabawa Pracowałem w firmie transportowej jako kierowca. Dostaliśmy zaproszenie na bankiet z okazji dwudziestolecia PRL-u, jak w skrócie nazywaliśmy Przedsiębiorstwo Robót Leśnych. Poszedłem z moją żoną, która w przeciwieństwie do mnie umiała i lubiła tańczyć. Ani się obejrzałem, jak Mariolę otoczył wianuszek chętnych, by porwać ją na parkiet. Przebierała w partnerach jak w ulęgałkach. Około północy byłem już mocno zmęczony, we łbie huczało mi jak na łodzi podczas sztormu. Szczęśliwie zabawa dobiegała końca. Próbowałem wśród tańczących odnaleźć żonę, ale nigdzie jej nie zauważyłem. – Nie widziałaś Mariolki? – spytałem Jolkę, która akurat zeszła z parkietu. – Pewnie gdzieś tam pląsa – odpowiedziała z zazdrością. Usiadłem na ławie w pobliżu tańczących. Po kilku minutach Mariola wyłoniła się z tłumu zdyszana i czerwona na twarzy, ale uśmiechnięta od ucha do ucha. Za nią szedł Mirek, pracownik leśny. Właściwie go nie znałem, facet miał jednak opinię hulaki i bawidamka. Nie ucieszył mnie widok jego i Marioli. – Wytańczyłam się za wszystkie czasy – żona rzuciła mi się na szyję – Pan Mirek był tak uprzejmy i mnie odprowadził – dodała. – Dzięki – powiedziałem do Mirka, a ten skinął głową i odszedł uśmiechnięty. Przyszłą żonę poznałem na szosie. Stała z walizką w ręku na przystanku PKS kilkanaście kilometrów od naszego miasta. Padał deszcz, a ja wracałem z tartaku. Zatrzymałem się i… od razu mi się spodobała. Zanim wysiadła, umówiliśmy się na następny dzień na ciastko i lody. Pół roku później wzięliśmy ślub. Poszukiwania zacząłem od wizyty w domu dziecka Dopiero po jakimś czasie opowiedziałem żonie swoją historię i pokazałem zdjęcie, które dał mi tata. – Masz bliźniaka? Naprawdę? Nie znasz go? Dlaczego go nie szukałeś? – zarzuciła mnie pytaniami. – Nie martw się, razem go odnajdziemy! – powiedziała, zanim zdążyłem się wytłumaczyć, że tyle się działo i zwyczajnie zapomniałem, bo przecież nigdy nie miałem rodzeństwa. Pojechaliśmy z Mariolą do domu dziecka, z którego mnie i brata zabrano. Niestety, personel nie chciał mi udzielić informacji. Potwierdzono jedynie, że miałem brata. Dowiedziałem się, że nasi rodzice zginęli w wypadku i nie było nikogo, kto mógłby się nami opiekować. Janka zabrała jakaś bogata rodzina. – Ci państwo zastrzegli sobie, żeby nie ujawniać ich danych – informowała kierowniczka placówki. – Mogę jedynie powiedzieć, że to szanowani i zamożni ludzie, którzy stworzyli pańskiemu bratu znakomite warunki do życia i rozwoju. – A dlaczego nie zabrali także mnie, przecież byliśmy rodzeństwem? – spytałem. – Pracowałam wówczas w innym mieście. Nie powinno się rozdzielać rodzeństwa, ale czasami tak się dzieje. – Jak mogę odszukać brata? – liczyłem, że kierowniczka coś mi doradzi. – Może za pomocą mediów, na przykład Facebooka – stwierdziła. – Podobno to działa. Mieliście po dwa lata, gdy Janka zabrano. On pana nie zna, dzisiaj może się zupełnie inaczej nazywać i nie chcieć z panem kontaktu. Radzę jednak nie rezygnować z poszukiwań, dobrze jest mieć rodzeństwo, które pomoże w potrzebie – dodała na pożegnanie. – Napiszemy post na Facebooku – powiedziała Mariola, gdy wyszliśmy z domu dziecka. – Zamieścimy to zdjęcie, które dostałeś od ojca. Na pewno go znajdziemy! Ciekawa jestem, jak teraz wygląda twój braciszek? – szczebiotała żona. – Czy jest tak samo przystojny jak ty? Ciekawe, czy mi się spodoba? Gdzie mieszka i co robi? Jak mówiła ta kierowniczka, nie jesteście z Jankiem bliźniakami jednojajowymi tylko dwujajowymi, dlatego nie byliście do siebie podobni. Założyliśmy profil na Facebooku. Opisaliśmy, jak nas rozdzielono. Nie dodałem fotki, którą dostałem od ojca. Chciałem, by zamieścił ją mój ewentualnie odnaleziony brat. Wtedy miałbym pewność, że to on. Na końcu posta zamieściliśmy apel: „Jeśli poszukujesz brata, napisz i załącz zdjęcie z dzieciństwa!”. W ciągu kilku dni otrzymaliśmy kilkadziesiąt listów i odpowiedzi, a także mnóstwo zdjęć. Żadna fotka nie przedstawiała mnie i Janka. Na część listów odpisałem i czekałem na dalsze zgłoszenia. To było jak grom z jasnego nieba Świtało, gdy z Mariolą wróciliśmy do domu z bankietu z okazji dwudziestolecia PRL-u. Trzy miesiące później zauważyłem u żony lekko zaokrąglony brzuszek. Wyglądała, jakby była w ciąży. Staraliśmy się o dziecko. Czyżby się udało?! – ucieszyłem się, ale zaraz przyszły wątpliwości: dlaczego nic mi nie powiedziała? – Jesteś w ciąży? – spytałem wprost przy kolacji. – Mam wrażenie, że się troszkę zaokrągliłaś? Który to miesiąc? Drgnęła, gdy zadałem to pytanie. Po sekundzie zaczerwieniła się i drżącym głosem odpowiedziała: – Chyba trzeci. – Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – Bo widzisz, myślę… Nie, jestem pewna, że to dziecko nie jest twoje – rozpłakała się. Poczułem się, jakby mnie koń kopnął prosto w twarz. – Jak to nie moje? A niby czyje? – nie mogłem uwierzyć. – To dziecko Mirka – powiedziała cicho. – Wiesz, wtedy, na zabawie… – Co?… Jak mogłaś mi to zrobić?! – krzyknąłem wściekły. – On mnie wtedy uwiódł… – nie słuchałem jej tłumaczenia, wypadłem z mieszkania, trzasnąwszy drzwiami, aż tynk odleciał od ściany. Wybiegłem na ulicę i pędziłem przed siebie byle dalej, żeby nie myśleć o tym, co się stało. Bardzo kochałem żonę. Jej zdrada była dla mnie strasznym ciosem. Nie rozumiałem, dlaczego to zrobiła. Wróciłem do domu nad ranem. Zastałem Mariolę zapłakaną w kuchni. – Wybacz mi, uwiódł mnie – prosiła z płaczem. – Tańczyliśmy, trochę wypiłam i jakoś tak wszystko się potoczyło… – Nie wyrzucę ciężarnej z domu – powiedziałem. – Z nim się rozprawię jak mężczyzna, a co z tobą – nie mam pojęcia. Jeszcze o tym porozmawiamy. Zaśmiał mi się bezczelnie w nos Następnego dnia pojechałem do lasu, gdzie wraz z chłopakami pracował Mirek. Dorwałem go przy rębaku, maszynie do rozdrabniania gałęzi. Gdy mnie zobaczył, roześmiał się na głos, oparł o maszynę i czekał, aż podejdę. – Uwiodłeś moją żonę! – starałem się przekrzyczeć hałas pracującego rębaka. Mirek uśmiechał się drwiąco. – Jak nie umiesz dogodzić żonie, to robią to inni! – wypalił mi prosto w twarz, a stojący obok koledzy zaśmiali się szyderczo. Zagotowałem się. Bydlak uwiódł mi żonę i jeszcze szydzi!? Zamachnąłem się, by zdjąć mu z twarzy ten wredny uśmieszek. Stracił równowagę i prawie wpadł do rębaka. Rzuciłem się na ratunek, złapałem go w ostatniej chwili za nogi. Oboje upadliśmy na ziemię. – Zdjęcie… W kieszeni – wyjąkał z trudem. – To ja… Janek! Nie byłem pewien, czy dobrze usłyszałem. W tylnej kieszeni jego spodni znalazłem portfel, a w środku zdjęcie identyczne jak to, które dostałem od taty. – Jesteś moim bratem?! – nadal nie wierzyłem. Przytaknął z trudem. – Szukałem cię! Dlaczego milczałeś?! – ryczałem. Zemdlał z tych wszystkich emocji. – To mój rodzony brat! Rozdzielili nas w domu dziecka… – złapałem się za głowę. Gdy oboje doszliśmy do siebie, udało nam się porozmawiać. Wyjaśnić dawne sprawy. Nie wiem jeszcze, co z dzieckiem Marioli. Nie jestem jeszcze gotowy, by o tym myśleć. Czy to, że zyskałem brata, oznacza, że straciłem żonę? Jacek Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Mam żonę w Polsce i przyjaciółkę w Hiszpanii. Nie zostawię żadnej, przecież mamy dzieci”
Przez większość życia uważałem się za porządnego, poukładanego faceta. Mam 38 lat, dobrą pracę w branży logistycznej i od dziesięciu lat wspaniałą żonę, Magdę. Mieszkamy w Warszawie, dorobiliśmy się przytulnego mieszkania i wychowujemy dwoje cudownych dzieci: 8-letniego Michałka i 5-letnią Adę. Moje życie wyglądało na idealne, dopóki cztery lata temu nasza firma nie otworzyła nowego oddziału w Walencji. Jako koordynator projektów zacząłem latać do Hiszpanii co dwa tygodnie. To właśnie tam, na słonecznym wybrzeżu, moje życie pękło na pół. Poznałem Elenę. Dziś tkwię w sytuacji, która wielu wyda się potworna, ale ja nie potrafię podjąć innej decyzji.
Na początku to miała być tylko praca, potem zwykła, niezobowiązująca znajomość. Elena była menedżerką w hiszpańskim biurze. Ciepła, otwarta, z niesamowitym podejściem do ludzi. Zaczęło się od wspólnych obiadów po konferencjach, potem były długie rozmowy o życiu przy winie. Ani się obejrzałem, a Elena stała się moją najbliższą przyjaciółką, powierniczką i... kimś znacznie ważniejszym. Granica między przyjaźnią a miłością rozmyła się tak szybko, że nawet nie zauważyłem, kiedy zacząłem prowadzić klasyczne, podwójne życie. Dwa domy, dwa kraje i podwójne życie W Polsce mam Magdę − kobietę, z którą spędziłem najlepsze lata młodości, która zna mnie na wylot i którą na swój sposób wciąż bardzo szanuję i kocham. W Hiszpanii mam Elenę, która daje mi spokój, namiętność i poczucie absolutnej wolności. Przez dwa lata żyłem w ciągłym rozkroku, kupując podwójne prezenty na święta i kłamiąc przez telefon o przedłużających się odprawach celnych. Żołądek miałem ściśnięty w supeł, a wyrzuty sumienia nie pozwalały mi spać. Wszystko skomplikowało się do granic możliwości rok temu, kiedy Elena zaszła w ciążę. Prawda, która musiała ujrzeć światło dzienne Kiedy na świat przyszedł mój drugi syn, malutki Mateo, wiedziałem, że nie mogę już dłużej kłamać. Magda była zbyt mądra, by nie zauważyć, że mój umysł od dawna jest gdzie indziej. Cztery miesiące temu, podczas wyjątkowo ciężkiego wieczoru w Warszawie, usiedliśmy w kuchni. Nie kręciłem, nie szukałem wymówek. Wyłożyłem karty na stół. Opowiedziałem jej o Elenie, o Walencji i o Mateo. Myślałem, że Magda spakuje moje rzeczy i wyrzuci mnie za drzwi. Spodziewałem się krzyków, rzucania talerzami i natychmiastowego wezwania prawnika. Zamiast tego zastałem lodowatą, przerażającą ciszę. Moja żona patrzyła na mnie przez pół godziny, a po jej policzkach płynęły ciche łzy. Gdy w końcu odebrało jej mowę, powiedziała tylko: „A co z Michałem i Adą?”. I to był ten moment, w którym zrozumiałem, że tradycyjny rozwód i odcięcie się od jednego z tych światów po prostu nie wchodzi w grę. Nie zostawię żadnej kobiety, bo dzieci są najważniejsze Wiem, jak to brzmi. Facet chce mieć ciastko i zjeść ciastko. Słyszę już te głosy oburzenia czytelniczek: „Egoista!”, „Tchórz!”, „Zniszczyłeś życie dwóm kobietom!”. Może i tak. Ale spójrzcie na to z mojej perspektywy. W Warszawie mam Michała i Adę, którzy codziennie czekają na tatę, z którymi odrabiam lekcje i buduję klocki. W Walencji mam maleńkiego Mateo, który dopiero uczy się świata i potrzebuje ojca tak samo mocno. Jak mam wybrać? Które dziecko mam skazać na wychowanie bez taty? Którą kobietę mam zostawić na lodzie z całym tym rodzicielskim ciężarem? Podjąłem decyzję, której będę bronił do upadłego: nie zostawię żadnej z nich. Magda, po tygodniach piekła i rozmów z psychologiem, zgodziła się na specyficzny układ − ze względu na dzieci nie bierzemy rozwodu. Mieszkam w Warszawie przez trzy tygodnie w miesiącu, starając się być najlepszym ojcem i partnerem w codziennych obowiązkach. Czwarty tydzień spędzam w Walencji, pomagając Elenie przy Mateo. Finansowo utrzymuję oba domy, pracuję po kilkanaście godzin na dobę, a wolne chwile spędzam na lotniskach. To życie jest potwornie wycieńczające, pełne bolesnych kompromisów i smutku w oczach obu kobiet. Ale dopóki moje dzieci w Polsce i w Hiszpanii mają ojca, który o nie dba i zabezpiecza ich przyszłość, będę trwał w tym zawieszeniu. Bo dla mnie bycie odpowiedzialnym ojcem znaczy więcej niż opinia innych. Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
„Myślałem, że dzieci przyjechały odwiedzić mnie w Dzień Ojca. Po tym, co usłyszałem od syna, zamknąłem drzwi na cztery spusty”
Odkąd pięć lat temu odeszła moja ukochana żona, a dzieci założyły własne rodziny, w moim domu zaległa głucha cisza. Dorosłe życie rzuciło mojego syna, Piotrka, i córkę, Justynę, do odległych miast. Choć rozmawialiśmy przez telefon, brakowało mi ich obecności, wspólnych obiadów i gwaru na korytarzu. Tegoroczny, czerwcowy weekend zapowiadał się wyjątkowo samotnie. Kiedy więc w niedzielne południe, usłyszałem gwałtowny dzwonek do drzwi, moje starsze serce zabiło mocniej z nadziei.
W progu stanął Piotrek. Bez zapowiedzi, prosto z trasy, trzymając w ręku skromne ciasto z cukierni. Na jego widok oczy natychmiast mi zwilgotniały. Rzuciłem mu się na szyję, dziękując, że pamiętał o moim święcie. Usiedliśmy w salonie, zaparzyłem kawę, ale im dłużej rozmawialiśmy, tym mocniej czułem, że coś jest nie tak. Niespodziewany gość i bolesne podejrzenie Piotrek był spięty, nerwowo bębnił palcami o stół i unikał mojego wzroku. Justyna, z którą połączył się na chwilę przez wideorozmowę, również wydawała się nienaturalnie przejęta. W końcu syn odstawił filiżankę, wziął głęboki oddech i przeszedł do konkretów. Prawda okazała się banalna, a dla mnie − potwornie bolesna. Justyna i Piotrek pilnie potrzebowali gigantycznej sumy pieniędzy na wkład własny do kredytu na wspólny biznes, który budowali od miesięcy. Bank dał im termin do poniedziałku. − Tato, wiemy, że masz oszczędności po sprzedaży działki. Pożycz nam, proszę. Jesteś naszą jedyną nadzieją − powiedział Piotrek, a z jego ust padła kwota, która odebrała mi mowę. Poczułem, jakby ktoś podstawił mi nogę. Moje wzruszenie w ułamku sekundy zamieniło się w głęboki, palący żal. Zrozumiałam, że ich nagła wizyta i pamięć o Dniu Ojca nie wynikały z tęsknoty, ale z czystej interesowności. Byłem dla nich tylko chodzącym portfelem, kołem ratunkowym. Zamknięte drzwi i decyzja o świcie Po długiej i pełnej napięcia rozmowie, podczas której nie potrafiłem ukryć swojego rozczarowania, Piotrek spuścił głowę. Widząc mój chłód, spakował się i wyszedł późnym wieczorem, rzucając tylko ciche „Przepraszam”. Kiedy tylko zatrzasnęły się za nim drzwi, przekręciłem klucz w zamku dwa razy. Zamknąłem drzwi na cztery spusty, obiecując sobie w duchu, że nie dam się więcej wykorzystać. Tej nocy nie zmrużyłem oka. Wokół mnie znów krążyła ta sama, bolesna cisza. Wyciągnąłem stare albumy, patrząc na małego Piotrka i Justysię, i zastanawiałem się, w którym miejscu popełniłem błąd jako ojciec. Zaraz po świcie, w poniedziałek o siódmej rano, ubrałem się w odświętny garnitur. Moja decyzja była ostateczna. Spakowałem dokumenty i pojechałem prosto do banku. Przez całą drogę czułem ucisk w klatce piersiowej. Byłem zły, zraniony, ale pod tym wszystkim kryło się coś znacznie silniejszego − bezgraniczna, ojcowska miłość, która nie potrafi żyć w gniewie. Prawdziwy sens Dnia Ojca Godzinę później zapukałem do mieszkania syna. Piotrek otworzył mi wymięty, z podkrążonymi oczami, ewidentnie po nieprzespanej nocy. Zamiast pretensji, wcisnąłem mu w dłonie papierowe potwierdzenie przelewu na pełną kwotę, o którą prosił. Spojrzał na dokument, potem na mnie, a jego usta zaczęły drżeć. − Tato, ale przecież wczoraj... Myśleliśmy, że już nigdy z nami nie porozmawiasz − wykrztusił ze łzami w oczach. − Zamknąłem drzwi przed waszymi problemami finansowymi, żebyście w końcu zobaczyli we mnie ojca, a nie bankomat − odpowiedziałem spokojnie, kładąc mu rękę na ramieniu. − Pieniądze to tylko papier. Przelew zrobiłem, bo was kocham i chcę, żebyście spełniali marzenia. Ale zrobiłem to pod jednym warunkiem: od dzisiaj moje drzwi będą zamknięte dla wszelkich rozmów o finansach. Kiedy do mnie przyjeżdżacie, macie przywozić siebie, a nie swoje rachunki. Piotrek nic nie powiedział. Po prostu przytulił mnie tak mocno, jak nie tulił mnie od czasów dzieciństwa. Godzinę później dołączyła do nas Justyna, która ryczała w słuchawkę telefonu. Choć tegoroczny Dzień Ojca zaczął się od bolesnego rozczarowania, skończył się najpiękniejszą lekcją dojrzałości. Moje dzieci zrozumiały, co jest w życiu najważniejsze, a ja odzyskałem to, co najcenniejsze − ich prawdziwą, niekupioną bliskość. Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
„Chłopak ukradł mi z portfela 100 zł, żeby kupić obiad ciężarnej dziewczynie. Rodzice wyrzucili ich z domu. Chciałem pomóc, każdy zasługuje na drugą szansę”
„Śledziłem go, odkąd oddał ochroniarzom mój portfel, ale bez stu złotych w środku. I ze zdziwieniem odkryłem, że zamiast stamtąd uciec, chłopak… kupuje ciepły obiad”.
Znowu mocno się pomylili z prognozą pogody. Zapowiadali na weekend ocieplenie, plus osiem, a tymczasem w piątek w nocy zrobiło się minus osiem. Dlatego, kiedy w sobotę po południu pojechałem do centrum handlowego na większe zakupy, nie było wielkiego ruchu, ani na drogach, ani w sklepach. Na ulicy i chodnikach gołoledź, bo tegoroczna zima po raz kolejny zaskoczyła naszych drogowców, więc mało kto miał chęć w ogóle wychodzić z domu. Prawdopodobnie fakt, że było tak mało ludzi na zakupach, uratował mnie przed utratą portfela na zawsze... Opuszczałem już market, pchając przed sobą wózek, kiedy potrącił mnie jakiś facet. Nie wyglądał zbyt schludnie, ale grzecznie przeprosił i poszedł w swoją stronę. Dopiero przy aucie zorientowałem się, że nie mam portfela. Szybko wrzuciłem zakupy do bagażnika, zostawiłem wózek i pognałem z powrotem. Zatrzymałem się przed wejściem do galerii, bo dostrzegłem faceta, z którym się zderzyłem. Właśnie wychodził. Tuś mi, bratku. Wziąłem głęboki oddech i czekałem. Słyszałem, że tacy kieszonkowcy nigdy nie działają w pojedynkę. Lepiej uważać. Kierował się za róg budynku. Dyskretnie podążyłem za nim. No i nie myliłem się, chociaż nie do końca miałem rację. Mężczyzna rzeczywiście nie był sam. Na tyłach galerii handlowej, wśród kontenerów na śmieci i obok sterty kartonów, siedziała dziewczyna. Podszedł do niej i z uśmiechem pokazał mój portfel. Dziewczyna pokręciła głową. Nie wiem, z zawodem czy z dezaprobatą. On wzruszył ramionami i otworzył portfel. Szybko znalazł sto złotych, które nosiłem jako „awaryjne” pieniądze. Wyjął banknot i spojrzał pytająco na dziewczynę. Ta ponagliła go nerwowymi gestami, więc wstał i ruszył w moim kierunku. Na szczęście było już ciemno. Minął mnie w odległości kilku metrów. Poszedłem za nim, zachowując bezpieczną odległość. Zdziwiłem się trochę, bo wrócił do galerii. I dobrze. W razie czego będę mógł poprosić ochroniarzy o interwencję. Wreszcie dostrzegłem na horyzoncie ochroniarza. Nawet dwóch. Chciałem natychmiast potruchtać w ich kierunku, ale mężczyzna był szybszy, no i miał zdecydowanie bliżej. Podszedł do nich, wręczył im mój portfel, coś powiedział, roześmiał się, oni mu zawtórowali, a potem puścili go wolno. Co jest? Parę chwil później byłem już koło nich. – Przepraszam – powiedziałem – ale ktoś mi ukradł portfel. O, właśnie ten – wskazałem na mój portfel, który sobie niespiesznie przeglądali. – No i zguba się znalazła! – zaśmiał się jeden z ochroniarzy. – Ktoś go nam przyniósł, znalazł na parkingu. Zdjęcie w dowodzie się zgadza. Jak rzadko – znowu się zaśmiał. – Miał pan szczęście, że trafił na uczciwego gościa – stwierdził, oddając mi portfel. Uczciwego? Bo oddał to, co wcześniej ukradł? Ale uznałem, że nie ma sensu tłumaczyć tego zamieszania. Grunt, że odzyskałem portfel. Bez awaryjnej stówki, ale z dokumentami. – No to może pójdę podziękować temu uczciwemu znalazcy – mruknąłem z przekąsem. Coś mnie w nim zadziwiło... Dostrzegłem go w kolejce do baru. Wybierał dwa zestawy obiadowe, podwójne ziemniaki, ogromne schabowe, a do tego surówki, dwie zupy i cztery gorące herbaty. Wszystko na wynos. Domyślałem się, że ta druga porcja jest dla dziewczyny. Stanąłem tuż za nim i wyszeptałem złośliwie: – Kradzione ponoć nie tuczy, więc w biodra tej twojej laluni nie pójdzie. Zamarł i obrócił się w moją stronę. Przyznam, zdziwiłem się, że jest taki młody i wymizerowany. No, zabiedzony dzieciak. Miał ze dwadzieścia lat, wargi spierzchnięte, oczy podkrążone, blada cera pod młodzieńczym zarostem. Patrzył na mnie z przerażeniem i zarazem prośbą w oczach. Pewnie bał się, że go wydam. Zaczynałem mięknąć. – Czemu mnie okradłeś? – Błagam... – szepnął. – Nie jedliśmy od dwóch dni, a Marta musi jeść, bo jest w ciąży... Wytrzeszczyłem oczy. W ciąży? Ta smarkula? – Moja dziewczyna... – wyjaśnił. – Rodzice wyrzucili ją z domu, jak się okazało, że jest w ciąży, i tak od lata się błąkamy – wyciągnął do mnie rękę z banknotem stuzłotowym i z żalem odstawił zapakowane już zestawy obiadowe na ladę. – Proszę i przepraszam. – Płaci pan mnie czy temu panu? – zapytała figlarnie dziewczyna za ladą. Przepchnąłem się przed chłopaka. – Ja zapłacę – wyciągnąłem z portfela kartę kredytową. Przez wiele lat byłem biznesmenem. Szczycę się tym, że jeszcze teraz umiem szybko podejmować decyzje, nawet jeśli wydają się na pierwszy rzut oka ryzykowne, i że nie oceniam ludzi po pierwszym czy drugim wrażeniu. Dlatego nie tylko nie wydałem chłopaka, ale jeszcze pomogłem mu zanieść obiady na tyły galerii. Chyba naprawdę dawno nie jedli Dziewczyna na mój widok chciała wstać, ale przeszkodził jej w tym wydatny brzuch, który dopiero teraz zauważyłem. Uspokoiłem ją gestem i postawiłem przed nią torbę z obiadem. Głód wygrał ze strachem, więc bez słowa zabrała się do jedzenia. Chłopak też jadł szybko i łapczywie, ale cały czas pilnował, żeby ona jadła wolniej i dokładnie żuła. Podawał jej gorącą herbatę, kroił kotlet, bo miała tak zgrabiałe ręce, że nie mogła utrzymać noża, a od czasu do czasu czułym gestem głaskał ją po głowie albo po policzku. Nim skończyli jeść, podjąłem decyzję. Musiałem się tylko upewnić. Zapytałem wprost, czy mają gdzie mieszkać, gdzie pracują, jeśli pracują, a jeśli nie, co umieją robić, i na kiedy przypada termin porodu. No i się dowiedziałem. Marta wyliczyła, że będzie rodzić za jakieś dwa tygodnie. Ale czy Martę przyjmą do szpitala, jak się zacznie? A jak przyjmą, ile będą musieli zapłacić? Nie wiedzieli. Nigdzie nie pracowali, nie oficjalnie i na etat. Mateusz dorywczo imał się różnych prac, głównie w budowlance, bo skończył technikum budowlane. W tej branży zawsze potrzeba rąk do pracy, a o papiery nikt nie pyta. No i płacą z ręki do ręki, najczęściej w formie tygodniówki. Wychował się na wsi, ale gospodarkę objął starszy brat, a Mateusz wyjechał do miasta, do szkoły. Na wieś nie wrócił, bo brat niespecjalnie za nim tęsknił. Ostatnimi czasy chłopak musiał więcej czasu poświęcać swojej przyszłej rodzinie, bo życie bezdomnych nie bardzo służyło Marcie. Trzymała się wprawdzie dzielnie, ale widać było, że goni resztkami sił. Skończyła technikum odzieżowe, niestety, pracy nigdzie nie mogła dostać. Pomieszkiwali różnie – przytułków unikali, bo wtedy by ich rozdzielili – ostatni tydzień na działkach, skąd przegonili ich jacyś podpici gówniarze. Więc zeszłą noc spędzili na klatce schodowej w pobliskim wieżowcu, ale rano wyprosił ich gospodarz domu. Przywykli do takiego traktowania, od kiedy ojciec dziewczyny na wieść o ciąży wyrzucił ją z domu. Mateusz pochodził z innej miejscowości, do nas przyjechał za pracą i mieszkał w wynajętym mieszkaniu z dziesięcioma innymi budowlańcami. – Dla Marty nie było tam miejsca, no i to w ogóle nie miejsce dla dziewczyny, w ciąży czy nie – Mateusz się skrzywił. Był bardzo opiekuńczy. Zazdrosny chyba też. Zeszłoroczna jesień rozpieszczała temperaturą i aurą, dlatego mieszkali dłuższy czas w znalezionym na śmietniku namiocie, nad rzeką, na obrzeżach miasta. Kiedy temperatura spadła, Mateusz znosił kołdry i koce i zrobił z ich namiotu prawdziwe igloo. Dawało się tam spać, mimo przymrozków, ale któregoś dnia, kiedy wyszli poszukać czegoś do jedzenia, ktoś spalił ich namiot, wraz z całym skromnym dobytkiem. Słuchałem tej opowieści, snutej nie tyle z żalem czy pretensjami, co z zażenowaniem, i wprost nie mogłem uwierzyć. Jak to możliwe, by dwójka młodych, kochających się ludzi, spodziewających się dziecka, musiała tak żyć? W demokratycznym, niby cywilizowanym kraju w środku Europy, w dwudziestym pierwszym wieku? Pomijam zachowanie wyrodnych rodzin tej pary – to się zdarzało i będzie zdarzać – ale wokół niby tylu dobrych ludzi, tylu prawych chrześcijan, a jak potrzeba jakiegoś przyjaznego człowieka, by wyciągnął pomocną dłoń, to nie ma nikogo. Co się z nami porobiło? – Słuchajcie, dzieciaki – zacząłem. – Mieszkam z żoną i córką za miastem. Mamy stadninę koni i pensjonat, a w nim tylko połowę zajętych boksów, bo się nie wyrabiamy we troje z robotą. Szukam kogoś do pomocy, najchętniej dwóch osób. Do pomocy przy koniach i w domu. Poza tym potrzebujemy też krawcowej. Do szycia strojów historycznych, dla koniarzy i ich wierzchowców, którzy biorą udział w rekonstrukcjach. Co ty na to? – zwróciłem się do Marty. Zmarszczyła nos. – Tu zwykła maszyna nie da rady, potrzebny będzie overlock – powiedziała. – Ale to kosztuje. Nie mamy tyle pieniędzy. Tylko to... sto złotych – uśmiechnęła się z zakłopotaniem. – Potraktujcie to jako drobną zaliczkę. Dam wam pracę, mieszkanie, wikt i opierunek. Z tym że mieszkanie jest w oficynie, bliżej stajni, więc będzie... – Pachnieć końmi? – Mateusz roześmiał się. – To będą perfumy w porównaniu z tym, jak śmierdziało w niektórych miejscach, gdzie spaliśmy. Poza tym pochodzę ze wsi, zapomniał pan? Humory wyraźnie im się poprawiły, co sprawił głównie ciepły, obfity posiłek, bo odnosiłem wrażenie, że nie bardzo wierzą w moją propozycję. – Zaczekajcie tutaj chwilę. Nigdzie się nie ruszajcie – zastrzegłem i poszedłem po samochód. Marta spokojnie zasnęła Jakoś dałem radę do nich dojechać, chociaż moja toyota to potężne auto, gdzie oprócz pięciu osób mogę zmieścić też balot słomy na pace. Kiedy zaparkowałem koło nich, wyglądali na zaskoczonych. – Sądziliśmy, że... pan tak tylko mówi... – wymamrotała dziewczyna, ocierając łzy i rozmazując smugę brudu na policzku. – Nigdy w życiu nie byłem bardziej poważny – oświadczyłem. – Wsiadaj na tylną kanapę, będziesz się tam mogła wygodnie wyciągnąć. Zaraz dam ci koc i podkręcę ogrzewanie. Mateusz umieścił swoją ukochaną na tylnym siedzeniu auta i otulił kocem. Sam usiadł koło mnie. Zanim wyjechaliśmy z parkingu, dziewczyna już spała. Chłopak odezwał się dopiero po kilku minutach, gdy już przekraczaliśmy granice miasta. – Dlaczego pan to wszystko dla nas chce zrobić? – zapytał. – Przecież pana okradłem... To jakaś przewrotna zemsta? Daje nam pan nadzieję, żeby co... – wzruszył ramionami. – Oj, ty chłopaku małej wiary – westchnąłem. – Choć nie dziwię się twojej podejrzliwości. No i owszem, ukradłeś, ale dokumenty oddałeś. Byle ci to nie weszło w krew, takie zdobywanie kasy – pogroziłem mu palcem. – Bo jak cię wsadzą, Marta zostanie sama. Zrobił tak spanikowaną minę, że parsknąłem śmiechem. – A dlaczego to robię? A co ja właściwie takiego robię? – spytałem. Westchnął, zdziwiony tym, że się dziwię. – No... nie zna pan nas, nie wie, czy nie kłamiemy, w końcu poznaliśmy się... – zarumienił się – no, wie pan... a pan chce nas przygarnąć, zaopiekować się nami, dać pracę, mieszkanie... Nie spojrzałem na niego, bo prowadziłem. Spytałem tylko: – A ty uważasz, że nie powinienem tego robić? Gwałtownie zamachał rękami. Może się przestraszył, że wysadzę ich gdzieś na poboczu szosy. – Nie, no, jesteśmy wdzięczni, tylko... no... to dość niezwykłe. Własne rodziny nas nie chcą. A inni... sam pan wie, traktowali jak śmieci, przeganiali z miejsca na miejsce, dokuczali, a nawet gorzej... – skończył prawie szeptem. – Nie powinno tak być – stwierdziłem krótko. – Każdy zasługuje na szansę. Nawet ja. – Pan? Jaką szansę? Od kogo? – zdziwił się chłopak. – Od was – powiedziałem krótko. – Nie jestem święty, swoje za uszami mam. Taki mój sposób na odkupienie. A wy może dzięki temu wybaczycie tym, którzy was zawiedli, skrzywdzili i porzucili w tarapatach. – Och... – powiedział tylko zduszonym ze wzruszenia głosem. – No i wcale nie jestem taki bezinteresowny – dodałem. – I tak szukałem kogoś do pracy, ale mało kto chce tyrać przy koniach za mieszkanie i cztery tysiące złotych miesięcznie... – Ile?! – Na początek, potem się zobaczy. Jak pomożesz mi rozkręcić interes i będziemy mieli pełne obłożenie, to pogadamy o podwyżce. A teraz wreszcie się odpręż, za pół godziny będziecie w domu – powiedziałem i nacisnąłem mocniej pedał gazu. Mieczysław, 57 lat Zobacz także: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem” „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew” „Przez rok odkładałam pieniądze na wymarzone wakacje dla dzieci. A potem sprawdziłam skrytkę w biurku męża i zdrętwiałam”
„Mąż szykował się, by świętować Dzień Ojca, a ja płakałam w poduszkę. Gdyby tylko wiedział, że to nie jego święto”
Czerwiec zawsze był w naszym domu miesiącem pełnym radości, ale w tym roku zbliżający się Dzień Ojca napełniał mnie paraliżującym poczuciem winy. Mój mąż, Robert, od trzech lat był najwspanialszym, najbardziej oddanym tatą dla naszej córeczki Bianki. Widziałam, z jaką dumą opowiadał kolegom o jej pierwszych krokach i jak skrupulatnie planował ten wyjątkowy czerwcowy dzień. Tymczasem ja co noc płakałam w poduszkę, nie mogąc znieść ciężaru tajemnicy, którą ukrywałam przed nim od lat.
Za każdym razem, gdy Robert brał małą na ręce, w mojej głowie kołatała jedna, rozdzierająca myśl: „Gdybyś tylko wiedział, że to nie twoje dziecko”. Dosłownie pękałam ze strachu przed dniem, w którym prawda wyjdzie na jaw. Wszystko rozstrzygnęło się w ubiegły piątek, a sekret, który ujrzał światło dzienne, całkowicie zburzył nasz dotychczasowy porządek − choć w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam. Czerwcowe przygotowania i ciche łzy Wszystko zaczęło się na dwa tygodnie przed Dniem Ojca. Robert z niesamowitym entuzjazmem opowiadał o tym, jak zabierze Biankę na jej pierwszy wyjazd pod namiot nad jezioro. Kupował miniaturowy śpiwór, małą wędkę i uczył małą leśnych piosenek. Bianka była w niego wpatrzona jak w obrazek − dla niej tata był całym światem. Ja w tym czasie gasłam w oczach, nie mogłam już tego znieść. Każde ich wspólne przytulenie wywoływało u mnie ucisk w klatce piersiowej. Moje wyrzuty sumienia stały się tak potężne, że unikałam kontaktu wzrokowego z mężem. Zamykałam się w sypialni pod pretekstem migreny i bezgłośnie szlochałam, patrząc w sufit. Byłam pewna, że jeśli powiem Robertowi prawdę, nasze małżeństwo i dotychczasowe życie obrócą się w ruinę. Ukrywałam przed nim fakt, że biologicznie... nie był ojcem Bianki. Córeczka była owocem mojego poprzedniego, trudnego związku, który rozpadł się, zanim jeszcze dowiedziałam się o ciąży. Gdy Robert pojawił się w moim życiu, po 9 miesiącach urodziła się Bianka. Żyłam w przekonaniu, że Robert uważa Biankę za swoje rodzone dziecko i nigdy nie miałam odwagi wyjawić mu prawdy o przeszłości. Przypadkowe znalezisko w szufladzie Wszystko pękło w miniony piątek. Robert pojechał do marketu budowlanego po brakujące linki do namiotu. Chciałam schować do jego biurka stare rachunki za prąd. Szukając wolnego miejsca, przypadkowo wysunęłam małą, zablokowaną szufladę na samym dnie dębowego mebla. Wewnątrz, wśród starych kluczy, znalazłam grubą, błękitną kopertę wetkniętą pod dokumenty notarialne. Koperta była otwarta. Z drżącymi rękami wyciągnęłam z niej stary akt urodzenia Bianki z dopisanym nazwiskiem jej biologicznego ojca oraz pożółkły list, na którym widniało pismo mojego męża. Gdy moje oczy prześlizgnęły się po papierze, poczułam, że grunt usuwa mi się spod nóg. W liście, napisanym przez Roberta trzy lata temu, znajdowało się zrzeczenie się praw do dziecka ze strony tamtego człowieka oraz potwierdzenie pełnej spłaty jego dawnych długów. Wszystko wskazywało na to, że Robert potajemnie odszukał mężczyznę z mojej przeszłości i załatwił z nim wszystkie formalności prawne, bym ja już nigdy nie musiała się bać. Data na dokumencie wskazywała, że Robert zrobił to jeszcze zanim oficjalnie zamieszkaliśmy razem. Rozmowa w blasku księżyca W tym samym momencie usłyszałam kroki na schodach. Robert wrócił do domu. Gdy wszedł do sypialni i zobaczył mnie klęczącą na dywanie z dokumentami w ręku, nie zaczął krzyczeć. Usiadł ciężko na brzegu łóżka, wziął głęboki oddech i delikatnie wyciągnął błękitną kopertę z moich zdrętwiałych palców. − Odszukałaś to... − wyszeptał cicho, a w jego oczach pojawiły się łzy. − Robert... Ty wiedziałeś? Od samego początku wiedziałeś, że Bianka nie jest twoją biologiczną córką? − wykrztusiłam przez łzy, a mój głos drżał od nadmiaru emocji. − Dlaczego udawałeś? Dlaczego pozwalałeś mi żyć w tym potwornym strachu, że prawda kiedyś nas zniszczy? Ja przez lata bałam się ci o tym powiedzieć, żeby cię nie stracić! Mąż mocno przytulił mnie do swojej piersi, gładząc mnie po plecach. To, co usłyszałam chwilę później, całkowicie zmieniło wszystko. Kto naprawdę jest ojcem? − Maja, przecież widziałem twój strach, gdy Bianka była mała − zaczął Robert łamiącym się głosem. − Wiedziałem, przez co przeszłaś w poprzednim związku i jak bardzo bałaś się, że tamten człowiek wróci i skrzywdzi was obie. Odszukałem go. Zrzekł się wszystkiego w zamian za pomoc w spłacie jego zobowiązań. Podpisał papiery i obiecał zniknąć na zawsze. Milczałem, bo czekałem, aż ty sama będziesz gotowa, by o tym porozmawiać. Nie chciałem otwierać twoich starych ran. Robert spojrzał na mnie, a z jego oczu biła niesamowita, czysta miłość. − Przez te trzy lata widziałem, jak dziwnie patrzysz na mnie, gdy zbliżał się Dzień Ojca. Słyszałem, jak płaczesz w łazience. Domyślałem się, że nosisz w sercu ten ciężar. Ale posłuchaj mnie uważnie, Maja. Ojcostwo to nie są dokumenty urzędowe ani więzy krwi. Ojciec to ten, który wstaje w nocy, gdy mała ma koszmary. To ten, który trzyma ją za rękę i uczy budować zamki z piasku. Bianka to moja córka, bo ulepiłem ją z mojej miłości. To jest moje święto, Majka. Bo to ja jestem jej tatą. Najpiękniejszy czerwiec Słuchając mojego męża, płakałam jak głupia. Moje łzy nie były już jednak spowodowane strachem czy poczuciem winy. Płakałam nad niesamowitym, cichym bohaterstwem tego człowieka, który cztery lata temu schował całą męską dumę do kieszeni, by dać nam bezpieczny dom, a potem w milczeniu dźwigał ten sekret, by chronić mój święty spokój. Wreszcie runął dzielący nas mur milczenia i strachu. Otworzyły się drzwi do zupełnie nowej, pełnej prawdy i szacunku rzeczywistości. W minioną niedzielę Robert i Bianka wyjechali pod namiot. Gdy pakowałam im plecaki, do małej kieszonki kurtki męża wsunęłam laurkę, którą wspólnie z małą przygotowałyśmy. Na okładce Bianka namalowała wielkie, koślawe serce, a ja dopisałam pod spodem jedno zdanie: „Dla Najwspanialszego Taty na świecie − dziękujemy, że jesteś naszym bezpiecznym portem”. Już wiem, że prawdziwa rodzina nie potrzebuje urzędowych zapisów w papierach. Potrzebuje ludzi, którzy są gotowi zaryzykować wszystko, by chronić miłość tych, których kochają najmocniej na świecie. Zobacz też: „Teściowa zabrała mojego Stasia na weekend na działkę. Gdy po 2 dniach przywieźli tylko pusty fotelik synka, skamieniałam”
„List z sądu zniszczył spokój naszej rodziny. Ojciec od lat ukrywał przed nami drugie życie”
Mój tata, Janusz, zawsze był dla mnie wzorem wszelkich cnót. Pracowity, spokojny, zakochany po uszy w mojej mamie, a dla mnie i mojego rodzeństwa – najlepszy przyjaciel. Kiedy mama zmarła pięć lat temu, tata całkowicie poświęcił się wnukom. Wydawało mi się, że nasza rodzina nie ma przed sobą żadnych tajemnic. Wszystko pękło jak bańka mydlana w dniu jego siedemdziesiątych urodzin, gdy poprosił mnie o odebranie z poczty listu poleconego.
List był zaadresowany na tatę, ale przyszedł z Wydziału Rodzinnego Sądu Rejonowego w drugim końcu Polski. Zaniepokojona, że to jakaś pomyłka lub sprawa urzędowa, która mogłaby zestresować starszego człowieka, postanowiłam otworzyć go w samochodzie. Gdy przebiegłam wzrokiem po urzędowych sformułowaniach, ziemia usunęła mi się spod nóg. W piśmie informowano o zakończeniu postępowania spadkowego po niejakiej Alinie K. Z treści wynikało, że mój tata został wezwany do sądu jako... przedstawiciel ustawowy i ojciec dorosłego już dziś mężczyzny, Kamila, urodzonego w lipcu 1996 roku. 1996 rok? Przecież ja miałam wtedy pięć lat, a moi rodzice budowali swój wymarzony dom! Tajemnicze pudełko w garażu Zamiast jechać na przyjęcie urodzinowe, pojechałam prosto do domu taty. Weszłam do garażu, gdzie trzymał swoje stare dokumenty. Moje ręce trzęsły się tak bardzo, że ledwo mogłam otworzyć metalową kasetkę ukrytą za oponami. Na samym dnie, pod paszportami i aktami własności, znalazłam to, czego tak bardzo się bałam. Był tam plik listów od Aliny. Czytałam je ze łzami w oczach. Alina była młodą stażystką w firmie taty. Ponad trzydzieści lat temu połączył ich krótki, płomienny romans − chwila słabości, której tata żałował do końca życia. Gdy Alina zaszła w ciążę, tata nie odszedł od mojej mamy, ale podjął decyzję, która zaciążyła na całym jego życiu. Uznał dziecko, podpisał ugodę alimentacyjną i przez trzydzieści lat potajemnie utrzymywał syna, o którego istnieniu nikt z nas nie miał pojęcia. Trudna rozmowa Weszłam do domu, trzymając w ręku list z sądu. Tata siedział w fotelu, ubrany w odświętną koszulę, czekając na gości. Gdy zobaczył moją twarz i papier w mojej dłoni, w jednej sekundzie postarzał się o dziesięć lat. Z jego oczu zniknął cały blask. − Przepraszam cię, córeczko − wyszeptał, a jego głos załamał się całkowicie. − Chciałem wam powiedzieć tysiąc razy. Twoja mama... ona dowiedziała się o wszystkim rok po narodzinach Kamila. Moje serce zamarło po raz kolejny. Mama wiedziała? − Wybaczyła mi, ale postawiła jeden warunek − kontynuował tata, płacząc jak dziecko. − Mieliśmy ratować nasze małżeństwo, a Kamil miał nigdy nie stanąć między nami a wami. Płaciłem, pomagałem Alinie w chorobie, ale nigdy nie spotkałem się z tym chłopcem. Chroniłem wasz spokój kosztem własnego sumienia. Teraz Alina zmarła, a Kamil... Kamil chce mnie poznać. Lekcja miłości Siedziałam obok ojca, którego dotąd uważałam za nieskazitelnego. Przez pierwszą godzinę czułam potworny żal − do niego, do losu, do świata, który nagle okazał się tak skomplikowany. Ale gdy spojrzałam na jego zniszczone pracą dłonie i twarz pełną autentycznego cierpienia, mój gniew zaczął topnieć. Zrozumiałam, jak wielką cenę płacił przez te wszystkie lata za jeden życiowy błąd. Zrozumiałam też, jak wielka i dojrzała była miłość mojej mamy, która potrafiła udźwignąć tę prawdę i ocalić naszą rodzinę przed rozpadem. Zamiast awantury, mocno przytuliłam tatę. Dwa tygodnie później pojechałam z nim na spotkanie z Kamilem. Kiedy zobaczyłam dwudziestoparolatka, który miał dokładnie takie same niebieskie oczy jak mój ojciec, poczułam niesamowity spokój. Tajemnica tamtego romansu przez lata była cieniem rzucanym na nasze życie, ale ostatecznie dała mi brata, który − choć wychowany daleko − stał się nową, ważną częścią naszej rodziny. Zobacz też: „Jestem po 70-tce, a córka chciała zagonić mnie do niańczenia dzieci. Dobrze, że mam jeszcze syna, który mnie wspiera”
Ojciec tłumaczy synkowi, dlaczego nie wolno obrażać mamy. „To jest moja żona”
Czasami wystarczy kilkadziesiąt sekund, by zrozumieć o rodzicielstwie więcej niż po przeczytaniu stosu mądrych poradników. To krótkie nagranie, które mignęło mi na Instagramie, zatrzymało mnie w miejscu i sprawiło, że popłynęły mi łzy.
To, co zobaczyłam na tym viralowym filmiku, wykracza poza wszelkie definicje rodzicielstwa. To czysta esencja mądrego, męskiego wsparcia, którego tak bardzo brakuje w wielu współczesnych domach. Widzimy na nim ojca i jego kilkuletniego synka. Chłopiec jest wyraźnie wzburzony, może zmęczony, może po prostu ma gorszy dzień − każdy rodzic zna ten moment, gdy emocje dziecka biorą górę nad rozsądkiem. I wtedy do akcji wkroczył tata, ale nie z krzykiem, nie z pasem w ręku, a z niesamowitą, spokojną siłą, która uczy więcej niż tysiąc kar. „To jest moja żona” − siła jasnych granic w rodzinie To, co najbardziej uderzyło mnie w tej rozmowie, to sposób, w jaki ojciec ustawił hierarchię wartości w ich domu. Nie zaczął od moralizowania o tym, że mamę trzeba kochać. On powiedział coś znacznie mocniejszego: „Nie wolno ci jej obrażać, bo to jest moja żona”. To genialne w swojej prostocie zdanie przypomina dziecku, że mama to nie tylko automat do spełniania próśb czy opiekunka, ale kobieta, którą ten mężczyzna wybrał, którą kocha i którą przysięgał chronić. Ten tata pokazał synowi, że bycie mężczyzną to przede wszystkim branie odpowiedzialności za emocje w domu i stawanie w obronie bliskich − nawet jeśli granicę trzeba postawić własnemu ukochanemu dziecku. W świecie, gdzie role często się zacierają, taki przekaz jest jak kotwica. Daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Bo choć synek w tej chwili może czuć złość, to podświadomie dowiaduje się, że jego rodzice stanowią jedność, że istnieje silna struktura, na której może się oprzeć. To nie jest ustawianie dziecka do pionu, to nauka szacunku do drugiego człowieka, która zaczyna się od najbliższej osoby. Emocje są trudne, ale nie dają prawa do ranienia innych Druga część tego nagrania jest jeszcze bardziej poruszająca. Ojciec, patrząc synkowi prosto w oczy, przyznaje mu prawo do trudnych emocji. Nie mówi: „Nie płacz” albo „Nie złość się”. Wręcz przeciwnie, tłumaczy mu, że niektóre rzeczy w życiu są po prostu trudne, że frustracja jest częścią naszej codzienności. Ale zaraz potem dodaje najważniejszą lekcję: to, że czujesz się źle, nie daje ci prawa do wylewania tego jadu na mamę. To lekcja empatii na wagę złota, którą wielu dorosłych wciąż powinno odrobić. Patrzyłam na to i myślałam o tych wszystkich sytuacjach, gdy jako rodzice puszczamy płazem drobne złośliwości naszych dzieci, tłumacząc je zmęczeniem czy skokiem rozwojowym. Ten tata pokazał, że można być czułym przewodnikiem, a jednocześnie nie pozwalać na przekraczanie granic godności. Poprosił synka, żeby poszedł i przeprosił mamę. Nie kazał mu, nie wygnał go do kąta. On go do tego zaprosił, pokazując, że naprawienie błędu jest jedyną słuszną drogą po tym, jak się kogoś zraniło. To budowanie charakteru w czasie rzeczywistym, bez zbędnych scen i niepotrzebnej agresji. Finał, który wzrusza do łez: miłość ponad błędami To, co dzieje się na samym końcu filmu, jest powodem, dla którego to wideo tak wzrusza. Po tej trudnej, poważnej rozmowie, po wyznaczeniu granic i wyegzekwowaniu przeprosin, ojciec mówi synkowi: „Kocham cię”. Te dwa słowa są kluczowe. One mówią dziecku: „Możesz popełnić błąd, mogę się z tobą nie zgadzać, mogę cię pouczyć, ale moja miłość do ciebie jest bezwarunkowa i niezmienna”. Dla mnie, jako kobiety i matki, ten film to wzór nowoczesnego ojcostwa. To ojciec, który jest jednocześnie opoką dla swojej żony i najbezpieczniejszą przystanią dla swojego syna. Uczy małego chłopca, jak w przyszłości być dobrym partnerem, mężem i ojcem. Pokazuje, że autorytetu nie buduje się strachem, ale konsekwencją połączoną z ogromną dawką czułości. Jeśli każdy tata choć raz w tygodniu porozmawiałby tak ze swoim dzieckiem, świat byłby o wiele lepszym miejscem. Oglądajcie to wideo, przesyłajcie je swoim mężom, partnerom i braciom. Bo to nie jest tylko filmik z internetu − to instrukcja obsługi miłości, której wszyscy tak bardzo potrzebujemy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Ożeniłem się z pijawką, która tylko siedzi w domu. Jest 1 powód, przez który nie mogę się rozwieść”
„Wracam do brudnego domu, zimnej kuchni i kobiety, która chce tylko moich pieniędzy”. Przeczytaj wstrząsający list mężczyzny, który czuje się uwięziony we własnym domu. Czy poświęcenie swojego szczęścia dla dziecka to jedyne wyjście, gdy małżeństwo staje się fikcją?
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mam już komu się wygadać. Moi koledzy widzą we mnie człowieka sukcesu − mam dobrą pracę, dom, śliczną córeczkę i żonę, która „zajmuje się domem”. Gdybym im powiedział, jak to wygląda naprawdę, pewnie by mi nie uwierzyli, albo co gorsza, zaczęliby mi współczuć, a tego bym nie zniósł. Czuję, że moje życie to jedna wielka gra pozorów, a ja powoli duszę się w związku, który przypomina pasożytnictwo, a nie partnerstwo. Domowy etat i brudne naczynia w zlewie Kiedy pięć lat temu urodziła się nasza córka, Maja, ustaliliśmy, że żona zostanie w domu. Chciałem, żeby mała miała najlepszą opiekę, żeby nie musiała iść do żłobka, skoro nas stać na to, by jedno z nas nie pracowało. Wtedy wydawało mi się to logiczne. Myślałem, że żona zajmie się gniazdem, a ja będę łowcą, który przynosi pieniądze. Niestety, z czasem ten układ zamienił się w moją osobistą katastrofę. Maja ma już pięć lat, od roku chodzi do przedszkola na osiem godzin dziennie, a moja żona... nadal siedzi w domu. I nie robi kompletnie nic. Wracam po dziesięciu godzinach pracy, zmęczony, po stresujących spotkaniach, i co zastaję? Stertę brudnych naczyń w zlewie, podłogę, która klei się od rozlanego soku sprzed dwóch dni, i żonę na kanapie z telefonem w ręku. Nie oczekuję obiadu z trzech dań, ale chciałbym zjeść cokolwiek ciepłego, co nie jest pizzą z mrożonki. Kiedy zwracam jej uwagę, słyszę tylko, że jest zmęczona i że prowadzenie domu to ciężka praca. Tylko jakiego domu? Tego, w którym ja w weekendy muszę sam robić pranie i sprzątać łazienkę, bo inaczej zaroślibyśmy brudem? Czuję, że ożeniłem się z pijawką, która wysysa ze mnie energię i pieniądze, dając w zamian tylko wieczne pretensje. Emocjonalny szantaż i życie pod jednym dachem z obcą osobą Najgorsze jest to, że między nami nie ma już żadnej bliskości. Jak mam czuć pociąg do kobiety, która o siebie nie dba, która nie ma żadnych pasji, ambicji ani nawet ochoty na rozmowę? Żona zapuściła się nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Jej świat kończy się na serialach i plotkach w internecie. Próbowałem wszystkiego − proponowałem jej kursy, powrót do pracy, wspólne wyjścia, a nawet terapię. Każda taka próba kończy się awanturą i płaczem, że jej nie doceniam, że jestem materialistą i że ona przecież poświęciła karierę dla dziecka. Czuję się osaczony. Moje zarobki idą na jej zachcianki, kosmetyki i kolejne niepotrzebne rzeczy, podczas gdy ja chodzę w starych butach, żeby odłożyć na przyszłość Mai. Jesteśmy jak dwoje obcych ludzi, których łączy tylko kredyt i wspólny adres. Żyjemy w kompletnej ciszy, przerywanej tylko kłótniami o pieniądze albo o to, że znowu nie ma czystych ręczników. To nie jest małżeństwo, to jest układ, w którym ja jestem bankomatem i sprzątaczem, a ona lokatorem z pakietem all inclusive. Jeden powód, dla którego nie złożę pozwu o rozwód Pewnie zapytacie, dlaczego w takim razie z nią jestem. Odpowiedź jest prosta i ma pięć lat. To moja córka, Maja. Jestem w niej zakochany po uszy. To ona jest jedynym powodem, dla którego rano wstaję z łóżka i idę do tej pracy, której czasem mam dość. Maja jest bardzo wrażliwym dzieckiem i nie wyobrażam sobie, żeby widywała tatę tylko w co drugi weekend. Wiem, jak działają sądy w Polsce − jako ojciec, który dużo pracuje, miałbym marne szanse na opiekę naprzemienną, a już na pewno nie dostałbym Mai na stałe. Boję się, że jeśli odejdę, żona zemści się na mnie, ograniczając mi kontakt z córką. Boję się też, że w tym brudzie i chaosie, który ona generuje, Maja nie będzie miała normalnego dzieciństwa, jeśli mnie nie będzie obok, żeby nad tym wszystkim czuwać. Więc trwam. Zagryzam zęby, udaję uśmiech przed córeczką i czekam, aż pójdzie spać, żeby móc w spokoju posiedzieć w kuchni i po prostu popłakać z bezsilności. To jest cena mojego ojcostwa − moje własne szczęście i godność w zamian za to, by móc codziennie rano pocałować Maję w czoło. Czy to sprawiedliwe? Pewnie nie. Ale na ten moment to jedyna droga, jaką widzę. Z poważaniem, Ojciec Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
Każdy rodzic wie, że kiedyś nadejdzie taki dzień: dziecko przyjdzie ze złamanym sercem. I nagle trzeba będzie wiedzieć, co powiedzieć. Maciej Pela w rozmowie w podcaście „Mamy to!” przyznaje, że sam czasem o tym myśli. Jak wesprzeć dziecko, gdy pierwszy raz przeżywa rozstanie?
– Na razie nie wiem – mówi szczerze. I dodaje, że czeka go jeszcze sporo nauki. A może nawet… specjalizacja w „łataniu złamanych serduszek”. „Kiedyś przyjdą ze złamanym sercem” Maciej Pela mówi wprost, że myśl o pierwszych miłościach swoich dzieci czasem pojawia się w jego głowie. – Pojawiają się takie przebłyski i zadaję sobie pytanie: co zrobię, kiedy przyjdą ze złamanym sercem? – przyznaje. Na razie nie szuka gotowej odpowiedzi. Wręcz przeciwnie – uważa, że przyznanie się do niewiedzy jest początkiem drogi. – To jest takie pytanie otwarte, póki co. Teraz odpowiedź brzmi: nie wiem. I właśnie od tego „nie wiem” zaczyna się jego zdaniem rodzicielska lekcja do odrobienia. Ojciec też musi nauczyć się wrażliwości Maciej Pela uważa, że świat bardzo się zmienił – także w podejściu do emocji. – Siła jest wartością uniwersalną – mówi i dodaje – Mama i tata mogą w równym stopniu nauczyć dzieci, czym jest siła. Jego zdaniem coraz ważniejsza staje się także emocjonalna dostępność rodziców – szczególnie ojców. Bo to właśnie z domu dzieci wynoszą wzorce relacji. – Pokazując wrażliwość, jest szansa, że w przyszłości znajdą kogoś, kto będzie dostępny emocjonalnie. Dzięki temu – jak mówi – nie będą musiały przebijać się przez „twardą skorupę” partnera, który nie potrafi mówić o uczuciach. „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek” Ojcostwo – jak mówi Pela – to proces uczenia się. Czasem przez doświadczenie, czasem przez rozmowy z innymi rodzicami, dlatego pół żartem mówi, że czeka go jeszcze sporo pracy. – Czeka mnie research. Rozmowy z rodzicami starszych dzieci. Książki – wylicza, a potem dodaje z uśmiechem – Czekają mnie studia wyższe i specjalizacja w łataniu złamanych serduszek. Ojcostwo jako przygoda W rozmowie pojawia się też ważna refleksja: rodzicielstwo nie jest rolą, którą można opanować raz na zawsze. – Ojcostwo jest przygodą, w której pojawiają się różne sytuacje, z którymi trzeba się zmierzyć. Przyznaje, że były momenty, kiedy bycie ojcem było trudniejsze – szczególnie wtedy, gdy czuł się oceniany i rozliczany z każdej decyzji. Dziś patrzy na to inaczej. – Akceptuję to, co robię dobrze i akceptuję swoje błędy. Bo – jak mówi – rodzicielstwo to nie tylko wychowywanie dzieci. To także rozwój dorosłych. – Wzrastam jako człowiek dzięki temu. Cały wywiad zobaczysz tu: Hejt za emocje? Maciej Pela mówi o ojcostwie bez wstydu.
Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
O jego życiu prywatnym w ostatnich miesiącach mówiło się dużo. Czasem za dużo. Nagłówki żyją emocją, ale za nimi zawsze stoi człowiek i dzieci, które potrzebują stabilności. W tej rozmowie Maciej Pela nie wraca do medialnego szumu. Opowiada o ojcostwie po rozstaniu – o momencie prawdy, który obnażył jego słabości i zmusił do wprowadzenia porządku tam, gdzie wcześniej rządziła improwizacja.
Są takie momenty w rodzicielstwie, które nie tylko wzruszają, ale też konfrontują z tym, kim jesteśmy, jak funkcjonujemy, z czego się składamy. – Ojcostwo w tej formie, w której jestem teraz, obnażyło u mnie brak zorganizowania – mówi wprost Maciej Pela. I dodaje, że to nie była szybka zmiana. To był proces. „Zawsze płynąłem. Aż nagle trzeba było wprowadzić totalny Ordnung” Przez lata żył artystycznie. Improwizacja. Hip-hopowe jamy. Pociąg do innego miasta bez planu. Chaos, który był częścią tożsamości. – Moje życie polegało na tym, że nigdy nie wiedziałem, w jakim mieście wyląduję – wspomina. Ten styl życia wpływał na wszystko. – To wszystko tak sobie płynęło – mówi. Aż przyszedł moment, w którym sytuacja wymagała – jak sam to określa – „niemieckiego porządku”. Totalnego Ordnungu. Gdy został z dziećmi i musiał przejąć pełną odpowiedzialność za codzienność, spontaniczność przestała wystarczać. Trzeba było nauczyć się planować, organizować, przewidywać. – Musiałem się tego nauczyć. To obnażyło, że nie mam tej umiejętności. Ale to jest wspaniałe, że mogłem się tego nauczyć – przyznaje. Słabość, która stała się kompetencją W rodzicielstwie często myślimy, że powinniśmy być ogarniający i stabilni, tymczasem ono bardzo szybko pokazuje nam obszary, nad którymi nigdy wcześniej nie pracowaliśmy. U Maćka była to organizacja, u kogoś innego będzie cierpliwość, u jeszcze kogoś – umiejętność proszenia o pomoc. Najważniejsze w tej historii nie jest to, że musiał się zmienić. Najważniejsze jest to, że nie stracił siebie. – Nauczyłem się porządku, nie zatracając tej artystycznej, hip-hopowej duszy – mówi. Bo wciąż tańczy. Wciąż potrafi być „szalony na parkiecie”. Wciąż komunikuje się z córkami językiem zabawy. Zresztą – jak opowiada – domowe wyścigi bobslejów na kocu i dziecięcej wanience skończyły się kiedyś rozwaloną piszczelą. Był sylwester. Miał pracować. Skończyło się bólem i śmiechem. I właśnie to jest balans. Dwa banany w głowie Pytam, czy porządek w domu przełożył się na porządek w głowie. – W mojej głowie są dwa banany, które się wiecznie kłócą – odpowiada z uśmiechem. I dodaje, że wcale nie chce mieć idealnego porządku w głowie. Lubi swój twórczy chaos. Lubi to, że nie musi już udawać kogoś bardziej „poważnego”, niż jest. – Przestałem siebie wprowadzać w schemat, w którym być nie chcę. Wchodzić w ciuchy, w których chodzić nie chcę. To nie brzmi jak bunt. To brzmi jak dojrzałość. Ojcostwo jako powrót do siebie W tej rozmowie najmocniej wybrzmiewa jedno: im bardziej wracamy do siebie, tym lepiej działa rodzicielstwo. Nie chodzi o perfekcję. Nie chodzi o idealny porządek. Nie chodzi o to, by nagle stać się kimś innym. Chodzi o rozwój, który nie niszczy tożsamości. Ojcostwo po rozstaniu nie zabrało mu tego, kim jest. Zmusiło go do uporządkowania życia, ale pozwoliło zachować szaleństwo, które buduje relację z dziećmi. Może właśnie na tym polega dojrzałość rodzica: na znalezieniu własnego „Ordnungu” – bez utraty siebie. Ten odcinek „Mamy to!” to rozmowa o balansie między chaosem a strukturą. O tym, że słabości nie są porażką, ale punktem wyjścia. I że nawet gdy wokół jest medialny szum, najważniejsze rzeczy dzieją się w ciszy – w codzienności z dziećmi. Cały wywiad zobaczysz tu: Hejt za emocje? Maciej Pela mówi o ojcostwie bez wstydu.
Poznaj Liama, dziecko Wojciecha Szczęsnego: wiek, zainteresowania, uzdolnienia
„Liamku, tata nie wraca do domu” – powiedział Wojciech Szczęsny do syna w trakcie wywiadu na żywo, zaraz po historycznym meczu z Argentyną na Mundialu 2022, który dał nam awans do 1/8 finału. Przypomnijmy: Szczęsny obronił w nim jedenastkę jednego z najlepszych piłkarzy świata, Leo Messiego. Zdradzamy, jakim chłopcem jest mały Liam i jakim tatą jest dla niego Wojciech Szczęsny.
Już w trakcie Mundialu 2022 Wojciech Szczęsny stał się w Polsce prawdziwą sportową legendą. Nie bez powodu! Wyjście z grupy można przypisać w dużej mierze zdolnościom Szczęsnego. Dzisiaj skupimy się jednak na prywatnych dokonaniach bramkarza, a dokładniej na jego rodzinie! Wojciech Szczęsny: życie prywatne Wojciech Szczęsny urodził się 18 kwietnia, 1990 roku w Warszawie. Jest synem Alicji Szczęsnej i Macieja Szczęsnego, byłego bramkarza Polskiej Reprezentacji Piłki Nożnej, który również był bramkarzem. Ma starszego brata Jana, który także zawodowo związany jest z piłką nożną. Szczęsny miał też starszą siostrę, Natalię, która zmarła w tragicznych okolicznościach, mając zaledwie rok. Wojciech Szczęsny od 2004 roku jest aktywny zawodowo. Na początku grał w warszawskich klubach, ale kiedy dostrzeżono jego talent, jako bramkarz był transferowany do 4 zagranicznych klubów. Aktualnie gra w legendarnym Juventusie. W 2015 roku zaręczył się z piosenkarką, Mariną Łuczenko. Pobrali się w 2016 roku, urządzając bardzo wystawne wesele. Dwa lata później małżeństwo doczekało się dziecka. Dziecko Szczęsnego: imię, wiek Kiedy zapytano Szczęsnego, jak się czuje jako przyszły ojciec, odpowiedział: „Bardzo fajne. Założyliśmy rodzinę po to, żeby starać się o dzieci. To dla mężczyzny jeden z najfajniejszych momentów w życiu. Jeszcze jeden przede mną, narodziny dziecka. Jestem bardzo podekscytowany, też niepewny, nie wiem, jak sobie poradzę, ale miłość przezwycięża wszystko, więc dam radę”. 30 czerwca 2018 roku na świat przyszedł syn pary, Liam Szczęsny. Od momentu jego urodzenia małżeństwo dba o prywatność dziecka. Co prawda, Szczęśni publikują zdjęcia ze swoim synem na swoich profilach w mediach społecznościowych, ale podobnie jak Lewandowscy, starają się nie pokazywać twarzy dziecka, co czasem spotyka się z dezaprobatą obserwujących. Marina Łuczenko-Szczęsna wystosowała do mediów oświadczenie, w którym to napisała: „dajcie sobie co poniektórzy spokój z pytaniami, dlaczego nie pokazuję twarzy mojego dziecka. Jeżeli komuś trzeba tłumaczyć dlaczego tego nie robię to nie ma sensu nawet wchodzić w dyskusję. Takiego wyboru dokonała większość mam które funkcjonują w świecie medialnym. Na całe szczęście dla mnie jak i dla większości tutaj obecnych mam i nie tylko, jest to oczywiste i nie jest to żadna fanaberia. Nie będę również prowadziła swojego profilu w taki sposób, by ku zadowoleniu nielicznym udawać, że w moim życiu nic się nie zmieniło, bo tak nie jest” Od niedawna para śmielej pokazuje wizerunek syna. Z tego, co można wywnioskować z Instagrama Mariny, 4-latek ogląda niemalże wszystkie mecze z udziałem ojca. Tuż po historycznym wyjściu Polaków z grupy na Mundialu (ostatni raz, taka sytuacja miała miejsce 36 lat temu) bramkarz opublikował zdjęcie z żoną i synem, pod którym to napisał podziękowania za wsparcie dla swojej żony i syna. Trzeba przyznać, że z profilu Liam jest bardzo podobny do taty! Dziecko Szczęsnego: wszechstronnie utalentowane Mimo tego, że rodzice starają się dbać o prywatność dziecka, Liam często pojawia się na filmikach publikowanych przez rodziców. Chłopiec z pewnością odziedziczył talent do śpiewania po mamie, co słychać na publikowanych przez Marinę filmikach. W 2022 roku Wojciech Szczęsny opublikował film, na którym to widać, jak Liam gra w golfa i koszykówkę – w obie piłki trafia bezbłędnie! Widać, że sport ma we krwi! Szczęsny o relacji z ojcem Mimo tego, że Szczęsny uważany jest za wzorowego ojca i męża, relacje z jego własnym ojcem nie należą do najlepszych. Maciej Szczęsny w latach 90. był uznanym bramkarzem Reprezentacji Polskiej w Piłce Nożnej. Jak wyznał w rozmowie z mediami, nie ma dobrych relacji z synem, chociaż, jego zdaniem, kiedyś byli ze sobą naprawdę blisko. „Do dziś nie znam przyczyny (zerwania relacji – przyp. red.). Miałem z nim super relację przez 24 lata. Rozmawialiśmy po każdym jego meczu”. Z kolei sam Wojciech Szczęsny zapytany o relację z ojcem odpowiedział: „Relacji w ogóle nie ma, więc ciężko mi ją nazwać trudną. Wbrew pozorom, w tej sytuacji jest prosta. Nie bawię się w publiczne tłumaczenie, dlaczego tak jest, bo czuję, że nie mam się z czego tłumaczyć. Są takie rzeczy, które zostają w rodzinie, nawet jeśli tej relacji nie ma”. Szanujemy Wojtka za chronienie prywatności, zarówno swojej, jak i swojej rodziny. Trzymamy mocno kciuki za powodzenie kolejnych meczów! Zobacz też: Marina i Szczęsny będą mieli dziecko! Liam Szczęsny skończył rok! Marina pokazała rozczulające zdjęcia Synek Mariny dostał drugie auto. Fani: „nie za tanie?”
Dzieci Michała Wiśniewskiego: imiona, wiek, zainteresowania
Michał Wiśniewski i jego żona Pola Wiśniewska spodziewają się kolejnego dziecka. Będzie to szóste dziecko wokalisty. Jak nazywają się starsze dzieci lidera Ich Troje? Ile mają lat? Poznajcie dzieci Michała Wiśniewskiego.
Michał Wiśniewski to frontman i współzałożyciel zespołu Ich Troje, który cieszy się nieustającą popularnością od ćwierć wieku. Niedawno wokalista obchodził swoje 50. urodziny. W ciągu 50 lat swojego życia Wiśniewski ożenił się 5 razy. Z drugą, trzecią i piątą żoną doczekał się łącznie 5 dzieci, szóste urodzi się w przyszłym roku. Wiśniewski znany jest z nadawania dzieciom oryginalnych, obcobrzmiących imion. Wiśniewski często podkreśla, że bardzo kocha swoje dzieci, ale nie wie, czy jest dobrym ojcem. „To mogą ocenić moje dzieci, ja nigdy bym tak o sobie nie powiedział. Ostatnio w wywiadzie przyznałem, co mnie najbardziej zabolało w życiu. To była sytuacja, gdy ktoś powiedział o mnie, że jestem dzieciorobem. Wiesz, ja wychowałem swoje dzieci i to dobrze wychowałem, wspólnie z ich matkami. Jestem z nich dumny” – wyznał w wywiadzie z serwisem Pomponik. Przedstawiamy sylwetki dzieci Michała Wiśniewskiego. Dzieci Michała Wiśniewskiego: wiek, kariera, zdjęcia Xavier Michał Wiśniewski Xavier Wiśniewski to najstarsze dziecko Michała Wiśniewskiego. Xavier przyszedł na świat w 2002 roku. Jego mamą jest Marta „Mandaryna” Wiśniewska. Xavier od dzieciństwa ma styczność z mediami – kiedy miał roczek, występował w reality show „Jestem, jaki jestem”, który pokazywał codzienne życie rodziny Wiśniewskich. 20-latek interesuje się tańcem, stawia też pierwsze kroki na scenie muzycznej pod pseudonimem Wisniv. Z okazji 25-lecia zespołu Ich Troje wystąpił ze swoim ojcem na scenie. Niedawno wyznał, że przez 5 lat cierpiał na ciężką depresję. Na szczęście udało mu się wygrać z chorobą. Prywatnie związany jest z Weroniką Fabijańską, siostrą aktora Sebastiana Fabijańskiego. Fabienne Marta Wiśniewska Fabienne Wiśniewska urodziła się w 2003 roku. Jest siostrą Xaviera Wiśniewskiego, jej mamą również jest Marta Wiśniewska. Fabienne, podobnie jak reszta rodziny, stawiała pierwsze kroki w świecie tańca, jednak wybrała ona nieco inną drogę niż rodzice i brat. W tym roku rozpoczęła studia na Akademii Sztuk Pięknych. Etiennette Wiśniewska Etiennette Wiśniewska jest owocem małżeństwa Michała Wiśniewskiego z Anną Świątczak, byłą wokalistką Ich Troje. Etiennette przyszła na świat w 2006 roku. Po rodzicach odziedziczyła miłość do muzyki, wraz z ojcem wystąpiła na scenie w Mrągowie. Nagrali nawet wspólnie piosenkę „JEST TAK, czyli Rozmowa Ojca z Córką”. Po tym, jak nastolatka opublikowała na Instagramie zdjęcie, na którym całuje się z koleżanką, pojawiły się spekulacje, że może być ona osobą nieheteroseksualną. Sama zainteresowana do tej pory nie odniosła się do medialnych doniesień. Vivienne Vienna Wiśniewska Vivienne urodziła się w 2008 roku. Jest drugim dzieckiem Michała Wiśniewskiego i Anny Świątczak. Najmłodsza córka Wiśniewskiego idzie w ślady rodziców. W 2020 roku piosenkarz opublikował na swoim oficjalnym kanale na YouTube piosenkę „Nie straszne strachy”, którą wykonała Vivienne. Falco Amadeus Wiśniewski Falco Wiśniewski jest owocem małżeństwa Michała Wiśniewskiego z Polą Wiśniewską. Urodził się w 2021 roku. Jest najmłodszym dzieckiem Michała Wiśniewskiego i Poli Wiśniewskiej. W następnym roku zostanie młodszym bratem, bowiem Wiśniewscy spodziewają się kolejnego dziecka. Ma jeszcze ósemkę starszego rodzeństwa – czwórkę starszych dzieci Michała Wiśniewskiego i czwórkę starszych dzieci z poprzednich związków Poli Wiśniewskiej. Zobacz też: Michał Wiśniewski zostanie ojcem po raz szósty! Opublikował zdjęcie pozytywnego testu ciążowego Michał Wiśniewski znowu ZOSTAŁ TATĄ! To jego 5. dziecko z 5. żoną! Michał Wiśniewski jest ROZCZAROWANY porodem 5. dziecka
Michał Wiśniewski zdradził, w jakim stylu nazwie kolejną pociechę. Imię będzie... wymyślne!
Wszystkie dzieci Michała Wiśniewskiego są posiadaczami niezwykle oryginalnych imion, więc w przypadku kolejnej pociechy nie może być inaczej! Juror programu „Twoja twarz brzmi znajomo” zasugerował, że nie zamierza wybierać zwyczajnego imienia.
Michał i Pola Wiśniewscy ogłosili niedawno, że po raz kolejny zostaną rodzicami. Wokalista i współzałożyciel zespołu Ich Troje słynie z tego, że nadaje swoim dzieciom bardzo oryginalne imiona. Zdradził, czy tak będzie i tym razem. Jakie imię będzie nosić szóste dziecko Michała Wiśniewskiego? Do tej pory Michał Wiśniewski każdą ze swoich pociech nazywał w sposób szalenie wyjątkowy. Z małżeństwa z Martą Wiśniewską wokalista ma córkę Fabienne i syna Xaviera. Ze związku z Anną Świątczak doczekał się dwóch córek – Etiennette i Vivienne. Z kolei z Polą Wiśniewską ma syna Falco. Piosenkarz wypowiedział się ostatnio na temat imienia, jakie wybierze dla swojego szóstego dziecka. Stwierdził, że nie będzie ono odbiegać od imion jego pozostałych dzieci. „Nie wiem, czy nie miałbyś więcej do powiedzenia w tym temacie, gdybym nagle powiedział, że to będzie Zdzisława. W moim przypadku to imię nie jest normalne” – powiedział żartobliwie Michał Wiśniewski podczas wywiadu dla serwisu Pomponik. Dodał także, że to, jakie imię otrzyma jego kolejna pociecha, okaże się, dopiero gdy przyszli rodzice poznają płeć maluszka. „Myślę, że jak dowiemy się, jaka płeć, wtedy będę się zastanawiał, ale myślę, że nie będzie odbiegać od moich wspaniałych dzieciaków”. Źródło: pomponik.pl Piszemy też o: Ratownicy medyczni odebrali poród. Internauci: „Brawo chłopaki!” Staś został porzucony przez rodziców zaraz po narodzinach. Od pół roku czeka na adopcję Woj. wielkopolskie: dwoje dzieci zginęło w pożarze domu rodzinnego
Pępkowe: co to za tradycja i co się kupuje w prezencie?
Pępkowe to tradycja świętowania narodzin dziecka. Najczęściej odbywa się w męskim gronie i polega na opijaniu faktu zostania ojcem. Tradycyjne pępkowe w dzisiejszych czasach odbywa się coraz rzadziej, ustępując miejsca kobiecemu baby shower. Prezent na pępkowe to jednak wciąż popularny zwyczaj. Warto wiedzieć, kiedy zorganizować pępkowe i co się wtedy kupuje. Wątpliwości pomógł nam rozwiać socjolog, dr Tomasz Sobierajski.
Pępkowe to stara tradycja, której celem było ulżenie napiętym nerwom, symboliczne pożegnanie beztroskiego życia i zadbanie o zdrowie dziecka. „Dziecko nieopite to dziecko chorowite” – opijanie narodzin dziecka miało nawet swoje logicznie brzmiące uzasadnienie. Pępkowe to także niecodzienne zwyczaje i prezenty. O szczegóły zapytałyśmy socjologa, dra Tomasza Sobierajskiego. Spis treści: Pępkowe: co to jest? Kiedy robi się pępkowe? Pępkowe: tradycja i zwyczaje Czy na pępkowe kupuje się prezent? Pępkowe a baby shower Pępkowe: co to jest? Pępkowe to męskie spotkanie, podczas którego świeżo upieczony ojciec wraz z kolegami i innymi mężczyznami z rodziny świętuje, a najczęściej opija narodziny dziecka. Skąd wziął się taki dziwny zwyczaj? „Z radości” – odpowiada socjolog, dr Tomasz Sobierajski. – „Urodziło się dziecko, a to jest przecież duży powód do świętowania”. Zdaniem socjologa pępkowe z pewnością nie jest żadnym zapijaniem strachu przed nową rzeczywistością. Owszem, taki strach spada na młodego ojca, ale nie tuż po porodzie, a trochę później. Może na porannym kacu albo (i to najbardziej prawdopodobna opcja) kiedy dziecko razem z mamą przyjedzie ze szpitala do domu. „Zazwyczaj dopiero kilka dni po narodzinach dziecka mężczyźni uprzytamniają sobie, jak bardzo ich życie się teraz zmieni” – mówi dr Sobierajski. Pępkowe kojarzy się z inną męską imprezą, wieczorem kawalerskim, i według Tomasza Sobierajskiego to skojarzenie jest jak najbardziej słuszne. Dla socjologa zarówno pępkowe, jak i wieczór kawalerski to nie tylko okazje do wypitki, ale tzw. rytuały przejścia, dokładnie takie same jak np. pasowanie na ucznia czy studniówka. Pępkowe jest rytualnym wejściem na wyższy poziom: na etap największej dojrzałości i odpowiedzialności życiowej. Tutaj już, inaczej niż na wieczorze kawalerskim, nie ma striptizu ani wyjazdów na paintball czy do Las Vegas. Jest alkohol i koledzy – to fakt, ale o wiele częściej pępkowe to spokojna posiadówka w domu, do tego często międzypokoleniowa, z własnym ojcem i teściem. Pępkowe: kiedy się odbywa? Pępkowe zwykle organizuje się tuż po narodzinach dziecka. To jeszcze jeden argument przeciwko pępkowemu powtarzany przez przeciwników tej tradycji: ojciec opijający narodziny dziecka w czasie, gdy mama i noworodek potrzebują wsparcia i opieki to raczej nie jest powód do dumy. Obecnie terminy pępkowego ustala się jednak z większą swobodą. Krótkie męskie spotkanie można zaplanować na dowolny dzień, który będzie pasował zarówno tacie, jak i mamie. Pępkowe: tradycja i zwyczaje Tradycyjne pępkowe miało dać młodemu ojcu poczucie wsparcia. To nie tylko pożegnanie się z kolegami w stylu: „Stary, już jesteś dla nas stracony”. Zdaniem Sobierajskiego na pępkowym: pije się za zdrowie dziecka i młodego taty, przekazuje się rady, nawet jeśli są to rady koślawe, rodem z innego pokolenia, utrwala się poczucie zjednoczenia młodego taty z innymi, bardziej już doświadczonymi ojcami. Co ciekawe, pępkowe zwykle jest imprezą bardziej „elitarną” niż wieczór kawalerski. Bardzo często jest imprezą ściśle ojcowską – bez bezdzietnych i nieżonatych kumpli. Jeśli zastanawiasz się, jak i gdzie zorganizować pępkowe to do wyboru są trzy opcje: w domu – organizujesz spotkanie w męskim gronie. Kto stawia na pępkowym? Zgodnie ze zwyczajem to młody tata częstuje gości alkoholem i powinien zapewnić nie tylko napoje, ale i przekąski. W praktyce jednak najczęściej jest to impreza składkowa, każdy zaproszony przychodzi z przysłowiową flaszką w ramach prezentu. Ta opcja jest zazwyczaj tańsza, jednak weź pod wagę: sprzątanie przed i po imprezie; w lokalu – rezerwujesz stolik na określoną liczbę osób i na koniec imprezy regulujesz rachunek lub stawiasz na aktywnie spędzony czas i umawiasz się z innymi ojcami np. na kręgle, czy gokarty (w przypadku drogich atrakcji każdy płaci sam za siebie). Minus: koszt (ale nie musisz sprzątać); opcja mieszana – impreza rozpoczyna się w domu (tzw. biforek), a kończy się w lokalu. Współcześnie jednak coraz więcej ludzi, nie tylko kobiet, ale i mężczyzn, odrzuca tradycję pępkowego i uważa, że opijanie narodzin dziecka jest obciachem. „Oczywiście wszyscy znamy opowieści, jak to nasi ojcowie po naszych narodzinach szli w tango na trzy dni albo i na tydzień, ale jakoś nie mamy zbytniej ochoty ich naśladować” - mówi Sobierajski. Zwyczaje pępkowego coraz mniej pasują do obecnych norm kulturowych. Zmieniło się postrzeganie samej ciąży i rodzicielstwa: poród i opieka nad dzieckiem to już nie tylko sprawa kobiety, ale obojga rodziców. W tym aspekcie powoli dobijamy do Skandynawii, gdzie rola taty nie różni się od roli mamy (częściej chcemy naśladować wychowanie dzieci w Szwecji), porody rodzinne są normą, urlopy rodzicielskie dzieli się na pół, popularnym rozwiązaniem kwestii opieki nad dziećmi po rozwodzie jest opieka naprzemienna – i gdzie pępkowego się nie obchodzi, chociaż przecież pije się alkohol tak samo, jak u nas. Czy na pępkowe kupuje się prezent? Prezent na pępkowe zazwyczaj kojarzy się z alkoholem. Powinien to być jednak alkohol dobrej jakości, a jeszcze lepiej − samodzielnie przygotowana nalewka. Co jeszcze można przynieść na pępkowe? album na zdjęcia dziecka oraz fotografie rodzinne książkę dla ojców zabawną koszulkę albo kubek z dedykacją dla młodego taty voucher na basen albo siłownię sadzonkę drzewa do zasadzenia View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Pępkowe a baby shower Z punktu widzenia socjologa Sobierajskiego pępkowe jest o wiele bardziej „nasze” niż baby shower, czyli impreza dla przyszłych mam, która została żywcem przejęta z amerykańskiej kultury. „Powiem szczerze, że z dwojga złego, to już wolę to pępkowe. Baby shower, z tymi wszystkimi różowościami, dziwnymi konkursami, prezentami i tortami z pieluszek, jest moim zdaniem bardzo infantylne. Co więcej, jest okropnym symbolicznym wciśnięciem ciężarnej kobiety w rolę jakiejś matrony” – mówi Tomasz Sobierajski. Jeszcze bardziej nie podoba mu się samo rozróżnienie na imprezę męską i damską. „Dla mnie baby shower byłoby do zaakceptowania, gdyby to nie była impreza tylko dla matki i jej koleżanek, ale dla obojga rodziców i ich wszystkich wspólnych przyjaciół. Bo wtedy byłaby po pierwsze mniej sztuczna, a po drugie oznaczałaby zrównanie ról matki i ojca w rodzinie”. Zobacz też: Po co dziecku jest ojciec – wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński Poród rodzinny - 6 rad dla taty 10 najpiękniejszych tortów na baby shower Konsultacja merytoryczna dr Tomasz Sobierajski Socjolog, metodolog, trener komunikacji interpersonalnej i medycznej, wykładowca akademicki, adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego
Od niemowlaka do kilkulatka: pomysły na zabawy z tatą
Harce taty z młodszym lub starszym dzieckiem to coś niezwykle miłego i... ważnego. Podpowiadamy, w co się bawić z niemowlakiem, rocznym dzieckiem i kilkulatkiem.
Zabawy ruchowe sprawiają dziecku wiele radości, ale są też istotne dla prawidłowego rozwoju intelektualnego i ruchowego. Dlatego pediatrzy i rehabilitanci zachęcają tatusiów do aktywnych zabaw z dzieckiem. Spis treści: W co tata może bawić się z niemowlakiem? Zabawy z tatą przez pierwsze 3 miesiące życia Zabawy taty ze straszym niemowlakiem Zabawy taty z dwulatkiem Zabawy taty z kilkulatkiem Oczywiście, że maluch w pewnym momencie sam zacznie biegać i wspinać się na drzewa. Może więc nie trzeba mu w tym pomagać? Nie trzeba, ale – warto. Bo to okazja do radosnej zabawy pełnej śmiechu i równie ważnego przytulania i do właściwego ukierunkowania rozwoju dziecka. I nie chodzi tylko o rozwój fizyczny. Bo maluch, który uczy się od taty, jak fajne jest np. raczkowanie (albo skakanie na jednej nodze), będzie chciał też od ciebie uczyć się, jak być dobrym człowiekiem, wiernym przyjacielem... W co tata może bawić się z niemowlakiem Nie istnieje granica wieku, od której można zacząć ćwiczyć z dzieckiem. To, że mały niemowlak nie trzyma jeszcze sztywno głowy, nie znaczy przecież, że nie wolno go przenosić czy podnosić. A na tym właśnie polegają pierwsze ćwiczenia fizyczne. Trzeba jednak pamiętać, że w okresie najwcześniejszego dzieciństwa zabronione jest pociąganie szkraba za rączki, podnoszenie bez asekuracji jego głowy czy prostowanie na siłę nóg (bioderka są jeszcze nie do końca rozwinięte). Nikt nam jednak nie zabrania całowania tłuściutkich stópek dziecka, zasłaniania sobie oczu jego nóżkami, mówienia „a kuku” i – troszeczkę później – klaskania jego stópkami. Za to już z pięcio-, sześciomiesięcznymi niemowlakami i starszymi maluszkami (do dwunastu miesięcy) można sobie pozwolić na dużo więcej. Choć i tutaj oczywiście potrzebny jest umiar i ostrożność. Sadzanie maluszka, kiedy nie jest na to jeszcze gotowy, i próby zachęcania do chodzenia na siłę mogą niestety przynieść rezultaty odwrotne do zamierzonych. A w skrajnych wypadkach spowodować nawet bardzo poważne urazy, np. kręgosłupa czy bioder. Zabawy z tatą przez pierwsze 3 miesiące życia Czy tata może bawić się z maluszkiem, który ma mniej niż 3 miesiące? Oczywiście! Już wtedy zabawy z tatą mogą być nie tylko wspaniałym przeżyciem, ale i stymulowaniem rozwoju zmysłu wzroku i... treningiem dla małych mięśni. Niemowlę może podążać wzrokiem za poruszającą się zabawką. Gdy zorientujesz się, że maluszek skupił się na przedmiocie, który trzymasz w ręku, poruszaj nim (grzechotką, maskotką) do przodu, w tył i na boki. Trening zmysłów (wzroku i równowagi) Obracając się podczas trzymania dziecka na rękach, przygotowujesz je do późniejszego raczkowania i chodzenia. Możesz też obracać maluszka w następujący sposób: niech raz opiera się pleckami o twój brzuch, a potem niech brzuszkiem dotyka twojej klatki piersiowej. Zapewnij dziecku bodźce wzrokowe, układając je w łóżeczku lub wózku, a następnie poruszając się w polu widzenia maluszka. Możesz chodzić po pokoju, skakać z miejsca na miejsce, siadać lub kłaść się na podłodzie, wchodzić na krzesło... Taniec z niemowlęciem, w rytm spokojnej melodii pozwoli dziecku na błogi relaks. Kołysząc maluszka w ramionach, dostarczysz mu wrażeń, które doskonale zna z życia płodowego. Poniższe pomysły na zabawy z tatą to propozycje dla ojców tych maluszków, które umieją już prosto trzymać główkę. Podróż na piłce. Połóż niemowlę brzuszkiem na dużej, pompowanej piłce, buzią w twoją stronę. Przytrzymując je za rączki, poruszaj delikatnie piłką (na boki, w przód i w tył). Tato, ja latam. Stymuluj część mózgu odpowiedzialnej za zmysł równowagi, podnosząc maleństwo do góry i markując jego lądowanie. Turlanie piłeczki po plecach i brzuszku. Połóż niemowlę na podłodze i przeturlaj po nim delikatnie niewielką piłeczkę. Następnie przełóż dziecko na brzuszek i przeturaj piłkę po jego pleckach. Zabawy taty ze starszym niemowlakiem W co bezpiecznie można bawić się z brzdącem, który ma więcej niż 3 miesiące, lecz skończył jeszcze roku? Przede wszystkim staraj się skupić na tym, co dziecko lubi, i po prostu za nim podążaj. Co jakiś czas możesz jednak proponować pewne nowości. Unoszenie główki i tułowia doskonale wychodzi niemowlakowi, gdy leży na klatce piersiowej taty (to też dla ciebie doskonała okazja do poprzytulania się z dzieckiem). Poznawanie i ocenianie wysokości może się odbywać podczas tzw. samolocika, czyli unoszenia nad głowę i łagodnego opuszczania nad twarz (ojciec stoi wyprostowany i trzyma maluszka za tułów pod pachami). Doskonałym ćwiczeniem jest również noszenie dziecka w niewielkiej odległości nad podłożem (najlepiej łóżkiem) w pozycji horyzontalnej. Maluch ma wtedy wrażenie, że unosi się sam, że lata, a tak naprawdę uczy się oceniać odległość i oswaja z przestrzenią. Już z niemowlakiem warto zapisać się na basen. W wodzie można pozwolić sobie na dużo. Ryzyko urazu podczas zabawy z rozsądnym ojcem praktycznie nie istnieje. Musisz jednak pamiętać, że w czasie jakiejkolwiek zabawy z niemowlakiem gwałtowne ruchy są zabronione. Trzeba najpierw zasygnalizować zamiar działania (gdy chcesz podnieść malca nad głowę czy opuścić na ziemię), a dopiero później działać. Trzeba też unikać potrząsania (zwłaszcza w wózku i podczas usypiania – dziecko może się przyzwyczaić i domagać coraz szybszego tempa), podnoszenia znienacka, zbyt szybko wykonywanych karuzeli. Zabawy taty z dwulatkiem Roczne dziecko to czasem już chodzący pędziwiatr. Stara się wspinać na kanapę, mógłby godzinami dreptać po schodach... Ruch jest jego ulubioną formą rozrywki. Co odważniejsi ojcowie przeceniają możliwości dziecka. Biorą je na ręce do góry nogami, podrzucają. To nie są dobre zabawy. Dziecko może się przestraszyć i w przyszłości w ogóle stracić ochotę na ćwiczenia. Ponadroczne dzieci uwielbiają być zawijane w koc i rozwijane, turlane po miękkim podłożu (pamiętaj, żeby trzymały rączki blisko ciała), lubią, kiedy unosi się im nogi, ręce i podnosi je do góry. W wodzie i na piasku można dziecko delikatnie przewracać (upadania też trzeba się nauczyć), co zazwyczaj wywołuje salwy śmiechu naszych pociech. Szczęśliwe maluchy się śmieją, ale co bardziej ostrożne mamy, obserwując takie zabawy, są często mocno przerażone. Ojcowie najczęściej spotykają się też z krytyką przewrażliwionych babć, które za (niezrozumiały dla nas) cel stawiają sobie, żeby wnuczki spokojnie siedziały, nie wspinały się na nic i nie biegały, „bo się spocą”. Ostentacyjne lekceważenie tych ostrzeżeń czy dyskutowanie ze starszymi paniami raczej nie ma sensu, bo tylko obrazimy i rozdrażnimy mamę lub teściową. Już lepiej w jej towarzystwie nie chwalić się tym, co „już umiemy”. Maluch w tym wieku uwielbia być w ruchu, dlatego świetnie powinny sprawdzić się rozmaite zabawy z balonem. Odbijanie balonika różnymi częściami ciała, pogoń za balonem, próby łapania i rzucania oraz przyglądanie się jak robi to tata, pozwoli na pełen emocji trening sprawności fizycznej. Przewrażliwione babcie często nie mają racji. Tak samo jak spora część ojców, którzy zmuszają swoje dzieci do wykonywania pewnych ćwiczeń, bo inne maluchy w tym wieku „już to potrafią”. Tak nie wolno! Jedno dziecko lepiej wchodzi po schodach, drugie – rysuje, trzecie – śpiewa. Nie ma sensu zmuszać maluszka, narażając go na urazy (fizyczne lub psychiczne, czyli lęk przed pewnymi ćwiczeniami), tylko po to, by zrobiło coś, do czego jeszcze nie dorosło lub na co zwyczajnie nie ma ochoty. Zobacz: Bilans roczniaka - co powinno umieć roczne dziecko (film) Zabawy taty z kilkulatkiem Dwu-, trzyletnie dzieci to niemal wyczynowi sportowcy. Krzesła, schody i brzegi piaskownicy nie stanowią dla nich przeszkody. Nie ma kryjówki, w którą nie próbują się zmieścić. Nie ma zabawy, której nie warto spróbować (oczywiście jeśli wiąże się z bieganiem, skradaniem, wspinaniem). Wykorzystaj entuzjazm malca i korzystaj z nieograniczonych możliwości zabaw. Gra w piłkę nożną? Proszę bardzo! Bieganie po trawie, śniegu, piasku? Jak najczęściej! Wyzwaniem dla ojców trzylatków powinno być oswojenie dziecka z placem zabaw. Maluszek do czwartych urodzin raczej nie rozumie, że z drabinki może spaść, ze zjeżdżalni zbyt szybko zjechać albo że huśtawka może go dotkliwie zranić. Ojciec ma pole do popisu, powinien pozwalać na wiele i jednocześnie przed wieloma rzeczami ostrzegać. Czasami lepiej nie zabraniać, a ewentualne niebezpieczne aktywności ukierunkowywać w inną stronę. Jeśli trzylatek o niczym innym nie marzy, tylko o drabinkach, wybierzmy ten plac zabaw, który ma podłoże tartanowe lub trawiaste, a nie betonowe. Jeśli lubi się huśtać, nie spuszczajmy go z oka, tylko uczmy utrzymywania równowagi. A w domu? Fikołki są jak najbardziej wskazane, choć pod kontrolą. Dziecko trzeba uczyć, że podczas wykonywania przewrotu trzeba „przytulić” brodę do klatki piersiowej. W dalszym ciągu absolutnie nie powinno się dziecka wysoko podrzucać i brać do góry nogami. Konsultacja: Artur Bartochowski, specjalista rehabilitacji medycznej Przeczytaj też: Rozwój dziecka do drugiego roku życia: najważniejsze etapy Najlepsze zabawy ruchowe dla maluchów Jak najlepiej rozwijać zmysły dziecka przez zabawę?
Prezenty dla przyszłego taty: najlepiej śmieszne, ale w dobrym guście (już od 10 zł!)
Prezent dla przyszłego taty to trudne zadanie. Zwłaszcza gdy taki tata wszystko już ma i niczego nie potrzebuje albo kupuje sobie sam. Dlatego dla młodego ojca najlepiej sprawdzą się śmieszne prezenty! Nasze propozycje wywołają delikatny uśmiech, ale niektóre mogą mocno rozśmieszyć.
Co należy sprawdzić w aucie przed podróżą z dzieckiem?
Przed rodzinnym wyjazdem warto pomyśleć o kilku bardzo ważnych sprawach. Oprócz pakowania, ubezpieczenia itp. trzeba sprawdzić auto. O czym jeszcze warto pamiętać, zanim ruszycie w drogę?
Przed rodzinnym wyjazdem warto pomyśleć o kilku istotnych kwestiach. Dzięki temu podróż z dzieckiem stanie się początkiem wielkiej wakacyjnej przygody, a nie pasmem kłopotów i nieszczęść. Przygotuj auto do drogi – jedź do serwisu Minimum dwa-trzy tygodnie przed podróżą zajmij się stanem technicznym swojego samochodu. Oddaj go do serwisu na przegląd. Niech mechanicy sprawdzą najważniejsze części auta, które decydują o tym, czy twoja jazda będzie bezpieczna: układ hamulcowy (klocki, tarcze, płyn hamulcowy); amortyzatory – te wysłużone mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo, bo wydłużają drogę hamowania; ogumienie (czy przypadkiem nie jeździsz od dłuższego czasu na łysych oponach, czy jest w nich odpowiednie ciśnienie?); oświetlenie – warto mieć zawsze w aucie (zresztą nie tylko na wakacyjny wyjazd) komplet żarówek. Oprócz spraw związanych z bezpieczeństwem istotna jest też ogólna sprawność auta. Poproś więc serwisantów, by zbadali, czy poziom oleju jest dobry, czy nie ma ubytków w chłodnicy, czy pasek rozrządu nie nadaje się przypadkiem do wymiany. Warto o tym pamiętać, bo awaria samochodu w środku kilkusetkilometrowej trasy to nic miłego. Sprawdź wyposażenie... Co bezwarunkowo trzeba mieć w samochodzie? trójkąt ostrzegawczy – upewnij się, że nie jest pęknięty i da się go rozstawić na drodze; kamizelkę odblaskową – warto ją założyć, gdy na poboczu naprawiasz samochód, bo dzięki temu jesteś widoczny dla innych kierowców; gaśnica – sprawdź, czy nie minął jej termin ważności; koło zapasowe – sprawdź, czy jest sprawne. Upewnij się, że w bagażniku jest lewarek i podnośnik; robocze rękawiczki i latarkę – każe się niezbędna, gdy awaria przytrafi się po zmroku; małe pojemniki z olejem silnikowym, płynem do chłodnicy i płynem do spryskiwania szyb. To sporo rzeczy, ale przecież lepiej być przygotowanym na każdą ewentualność, niż dopiero po fakcie wyrzucać sobie, że można było wziąć to czy tamto. Każda awaria i przymusowy postój w trakcie podróży to niepotrzebny stres dla ciebie i bliskich. Po co go jeszcze powiększać? ... i apteczkę W apteczce dla dziecka powinny znajdować się bandaże, plastry, opaski elastyczne, gaza do opatrunków, małe opakowanie wody utlenionej, jednorazowa maska do sztucznego oddychania, chusteczki nasączone płynem dezynfekującym (np. spirytusem), nożyczki do rozcinania ubrań. Czasem niezbędny (oby nie!) okazuje się specjalny nóż do cięcia pasów bezpieczeństwa. Na wszelki wypadek też go ze sobą zabierz. Zadbaj o bezpieczną jazdę Każde dziecko musi podróżować w foteliku. Upewnij się, że jest on stabilnie przymocowany pasami bezpieczeństwa. Sprawdź wcześniej, czy nie trzeba wyregulować wewnętrznych pasów fotelika (dziecko przecież rośnie), jeśli od dawna tego nie robiłeś. Weź małą poduszkę pod głowę i kocyk dla malucha. Zainwestuj również w rolety przyklejane do szyby za pomocą specjalnych przyssawek. Świetnie chronią one przed słońcem, pomagają też dziecku, które miewa nudności. Są znacznie lepsze niż zasłony przyczepiane na stałe, bo zawsze można je zwinąć, tak by maluch mógł podziwiać zmieniający się za oknem krajobraz. Jeśli jedziesz z dwu-, trzylatkiem, zabezpiecz drzwi, tak by dziecko samo nie mogło ich otworzyć. Nieświadomy zagrożenia malec lubi czasem pociągnąć za klamkę. W większości samochodów jest przełącznik, który sprawi, że drzwi będzie można otworzyć tylko z zewnątrz. Zapewnij atrakcje W trakcie wielogodzinnej podróży autem trzeba przecież coś robić. Ty skoncentrujesz się na prowadzeniu auta, ale dziecko z pewnością dość szybko zacznie się nudzić i wiercić. Dlatego najlepiej już przed wyjazdem przygotować dla swojego malca różne zabawki. Jednak na długiej trasie i zabawki w końcu mogą się znudzić. Co wtedy robić? Pomyśl, jakie gry zaproponować dziecku (choćby w opisywanie krajobrazu, liczenie krówek na polu itp.). Zastanów się też, czy nie warto zafundować dziecku np. minitelewizji w samochodzie. Zaawansowane systemy (takie jak z monitorami montowanymi w zagłówkach) są raczej drogie, ale dobrym rozwiązaniem może być przenośny odtwarzacz DVD, który można kupić już za niewielkie pieniądze. W sytuacjach kryzysowych pociecha może zająć się oglądaniem ulubionych kreskówek. Kup mapy (lub nawigację) Jeśli jeździsz od lat w to samo miejsce, pewnie znasz trasę i mapę zabierzesz tylko na wszelki wypadek (niespodziewane objazdy). Ale jeśli jedziesz do wybranego kurortu po raz pierwszy, nie obejdzie się bez solidnego przygotowania. Kup mapy. Najlepiej dokładny atlas książkowy oraz rozkładaną mapę kraju. Atlas lepiej sprawdza się w czasie jazdy, z mapy zaś możesz korzystać na postoju. Przyda się, bo daje lepszy obraz trasy. To oczywiście dla tych, co lubią tradycyjnie szukać drogi. Inni powinni sprawdzić, czy mają aktualną nawigację. Zaplanuj trasę... Jeszcze przed wyjazdem z mapą w ręku zaplanuj drogę. Najlepiej spisać sobie na kartce większe miejscowości, przez które będziecie przejeżdżać, i numery dróg. Dobrze jest też zanotować możliwe kierunki, które mogą pojawić się na znakach drogowych. Te informacje możesz sobie spisać na samoprzylepnych karteczkach i przykleić je do deski rozdzielczej, by mieć je w zasięgu wzroku. Staraj się wybierać główne drogi. Czasem coś, co na mapie wygląda jak skrót, tylko wydłuża trasę, bo okazuje się, że jedziesz wąską szosą pełną ostrych zakrętów. Uwaga! Przed wyjazdem zajrzyj do internetowego serwisu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (www.gddkia.gov.pl). Znajdziesz tam informacje o utrudnieniach w ruchu na polskich drogach. Dowiesz się też, ile kosztuje np. przejazd autostradą. Zbyt tradycyjne rozwiązanie? Przyda się, by skontrolować program do nawigacji. Czasem automatyczny pilot może zwieść nas na manowce. ... i postoje Jeśli masz do pokonania kilkaset kilometrów, nie obejdzie się bez przystanków. Dziecko musi rozprostować kości i trochę się wyszaleć, a i ty musisz odpocząć. Wybierzcie miejsca swoich postojów. Dobrze jest znaleźć takie, gdzie można coś zjeść, zatankować paliwo, ale też jakoś zabawić dzieci. Możesz poszukać też ciekawych miejsc do odwiedzenia w trasie, np. parku z dinozaurami czy starej lokomotywowni. Niekiedy warto rozważyć zboczenie z trasy o kilka kilometrów (byle nie za daleko!), by zafundować maluchom taką rozrywkę. Pamiętaj, że to także twoje wakacje. W szale przygotowań i planowania nie zapomnij więc o sobie. Zabierz dla siebie dobrą książkę, którą już od dawna chciałeś przeczytać, wędkę, piłkę czy cokolwiek innego, co przyda ci się w czasie urlopu. Podróżny niezbędnik twojego dziecka Co zabrać do samochodu, by dziecko (i wy) bez marudzenia przetrwało całą drogę? Ulubiona zabawka. Jeśli zapomnicie o ukochanym misiu, przez całą trasę będziecie narażeni na wysłuchiwanie płaczów smyka, że natychmiast trzeba wrócić do domu. Niespodzianka. To jest taka rzecz, którą maluch dawno się nie bawił. Książeczki. Można przeglądać je bez końca. Coś do rysowania... Kredki i kartki podczas jazdy autem raczej się nie przydadzą, ale znikopis to idealny „zabijacz czasu”. ...i ubierania. Czyli lale, najlepiej z kilkoma kompletami ubranek.
Prezent dla żony po porodzie – męski i damski punkt widzenia
Istnieją dwie kategorie prezentów dla żony po porodzie – takie, które wydają się mężczyznom odpowiednie, i takie, o jakich marzą kobiety. Najlepszym wyjściem jest sprawić kobiecie, która urodziła dziecko, i jeden, i drugi.
Większość młodych ojców myśli o prezencie dla żony po porodzie. Chcieliby jakoś uczcić przyjście na świat potomka i dać coś wyjątkowego kobiecie, która urodziła ich dziecko. Myślą o biżuterii albo innej trwałej pamiątce. Jasne, taki prezent jest OK, ale okazuje się, że kobiety marzą o czymś innym. O czym? Przeczytajcie. Spis treści: Trwały prezent dla żony po porodzie Prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka: o czym marzą kobiety? Trwały prezent dla żony po porodzie Wiele kobiet lubi biżuterię – to fakt. Pierścionek, naszyjnik czy wisiorek są zawsze dobrym pomysłem nie tylko z okazji porodu. Jednak będą także dobrym wyjściem dla każdego mężczyzny, który chce to wyjątkowe wydarzenie uczcić trwałą pamiątką dla swojej partnerki. Podarowany młodej mamie biżuteryjny drobiazg już zawsze będzie jej się kojarzył z narodzinami dziecka. Stanie się symbolem, który prawdopodobnie kiedyś przekaże córce lub wnuczce jako cenną sentymentalną pamiątkę narodzin. Biżuteria jako prezent po porodzie od męża nie musi być bardzo droga. Dobrze jednak, aby była wykonana z cennego kruszcu – złota, platyny. Może też być srebrna albo pozłacana. Niewielki, ale ładny pierścionek, kolczyki, bransoletka albo wisiorek można znaleźć w cenie na każdą kieszeń. Poniżej przedstawiamy propozycje kilku biżuteryjnych drobiazgów w cenach, które nie zwalą (taty) z nóg. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Prezent dla żony po porodzie – o czym marzą kobiety? Pamiętacie ze szkoły najstarsze zdanie zapisane po polsku? „Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj” („Daj, teraz ja pokręcę żarnami, a ty odpocznij”), które powiedział chłop Boguchwał do swojej (zapewne ciężarnej) żony. Dziś byłoby to: „Kochanie, pozmywam/wyprasuję śpioszki, a ty sobie odpocznij”. Choć od 1270 roku świat bardzo się zmienił, nadal kobiety pragną, by mężczyźni rozumieli je, pomagali i wspierali. Jakie otrzymane od nich prezenty cieszą kobiety najbardziej? Poniżej lista niematerialnych 15 prezentów, które każda młoda mama chciałaby otrzymać po porodzie od męża! Lista powstała na podstawie wypowiedzi młodych mam skupionych wokół mamotoja.pl. 1. Drobiazg, który sprawia przyjemność Prezent dla żony za urodzenie dziecka? Możliwości jest mnóstwo. Ankakos24 dostała od ukochanego… jajecznicę. Ale nie byle jaką – jej mąż nauczył się przyrządzać ją tak, jak ona lubi najbardziej. Wśród rzeczy, które mogą sprawić przyjemność młodej mamie, tilaa, merus i Jo-anna wymieniają także bilet do kina na komedię romantyczną, książkę, pachnącą kąpiel przy świecach, romantyczną kolację, bukiet kwiatów i przyniesienie z kiosku ulubionej gazety. 2. Masaż jako prezent po porodzie od męża Na przykład masaż stóp i pleców. „Oj, jakie to ważne!” – rozmarza się kate1980. Ważne i bardzo przyjemne. 3. Poczucie humoru Jak podkreśla Jo-anna, poczucie humoru jest bardzo ważne w chwilach słabości i braku sił. Bo pomaga rozładować napięcie i sprawia, że wszystko staje się łatwiejsze. 4. Wyjście we trójkę „Nic tak nie poprawia nastroju jak długi, orzeźwiający spacer” – pisze merus. Całą, dopiero co powiększoną rodziną. 5. Pomoc w domu jako prezent dla żony z okazji urodzenia dziecka „(Mąż) zmywał gary i sprzątał w pierwszych tygodniach po porodzie” – wspomina ankakos25. To wszystko jest bardzo ważne, bo dzięki takim codziennym prezentom młoda mama nie musi podpierać się nosem ze zmęczenia. 6. Wyjście we dwoje Romantyczna randka z mężem albo szalona wyprawa pozwala – jak pisze merus – odpocząć od rutyny. Nawet jeśli ta randka trwa tylko godzinę lub dwie. Zorganizowanie opieki nad bobaskiem i wspólne wyjście do kina, restauracji czy choćby na spacer to cudowny prezent dla młodej mamy, która myśli tylko o kolorze kupki! „Sprawcie, abyśmy poczuły się na chwilę beztrosko!” – apeluje OlkaG87. 7. Chwila dla mamy „Usypianie malca – aby mama spokojnie mogła wziąć kąpiel” (kate1980), „zabranie dzidziu­sia na całe popołudnie, by miała chwilkę dla siebie” (tilaa), „zostanie z dzieckiem wieczorem, by mogła pójść na spotkanie z koleżankami” (merus) – to także wspaniałe prezenty. Pozwalają złapać oddech! 8. Zrozumienie jako prezent po porodzie od męża „Świeżo upieczony tata powinien dzielnie znosić zmiany nastroju ukochanej, zwłaszcza w pierwszych tygodniach po porodzie” – pisze kate1980. I dodaje: „Nie gniewać się, jeśli ona nie ma ochoty na seks”. 9. Gesty, które znaczą „Kocham cię’’ „Na przykład – jak proponuje tilaa – telefon z pracy z informacją, że zrobione przez żonę drugie śniadanie było pyszne”. Albo to, co zrobił mąż mamy o nicku ankakos24 – gdy była jeszcze w ciąży, podarował jej rybkę, by nie czuła się samotna, gdy on wychodzi do pracy... 10. Coś, co sprawi, że mama poczuje się atrakcyjna Nie tylko jako mama, ale i – jak pisze Jo-anna – jak „kochana ślicznotka”. I to nawet jeśli – jak dodaje tilaa – ma podkrążone oczy i jest ubrana w dres. Coś, czyli co? Miłe słowa, ciepły gest, spojrzenie. 11. Opieka nad dzieckiem „Panowie – pieluchy i butelki w dłoń!” – apeluje OlkaG87. Czy jest na świecie ktoś, kto lepiej poradzi sobie z kąpaniem noworodka niż tatuś? 12. Prezent dla żony za urodzenie dziecka: wspólne dni Młody tata, który chce zrobić prezent żonie, powinien „zostać w domu na pierwsze dwa tygodnie urlopu ojcowskiego po narodzinach maluszka i pomagać w nowej sytuacji” – pisze Jo-anna. 13. Prezent dla żony po porodzie: wsparcie Świadomość, że ma się na kogo liczyć, podzielić się z kimś odpowiedzialnością, jest bezcenna. „(Mąż) wspierał mnie w decyzjach, których nie potrafiłam podjąć sama”, „wertował przez pół nocy sterty gazet i książek w poszukiwaniu informacji na temat kolki u dziecka” – wspomina ankakos25. 14. Obecność przy porodzie „Był ze mną, patrzył na mój ból i odgadywał moje myśli, wiedział, czego dokładnie potrzebuję” – pisze ankakos24. 15. Prezent dla żony po porodzie: nocna wachta To najbardziej oczekiwany prezent. Nic dziwnego: snu brakuje młodym mamom tak bardzo, że każdy kwadrans jest na wagę złota. Dlatego to właśnie o taki prezent poprosiła Pompeaa, gdy mąż pytał, co chciałaby dostać na walentynki. Zobacz także: Kiedy i jak boli poród Co powinien wiedzieć facet na porodówce Plusy i minusy porodu z partnerem
Syndrom kuwady, czyli mężczyzna w ciąży [objawy ciąży u mężczyzny]
Syndrom kuwady zdarza się nawet u połowy przyszłych ojców. Mężczyzna przeżywa ciążę podobnie jak jego partnerka: pojawiają się u niego objawy ciąży, występują wahania hormonów i rośnie waga. Syndrom kuwady zwykle ustępuje po ciąży, ale czasem może wpłynąć na wystąpienie po porodzie problemów ze zdrowiem psychicznym.
Syndrom kuwady pojawia się u mężczyzn podczas ciąży partnerki i zwykle mija po przyjściu dziecka na świat. Niekiedy może skutkować wystąpieniem depresji poporodowej. Warto o tym wiedzieć, bo syndrom kuwady nie jest zjawiskiem rzadkim – według badaczy może dotyczyć aż 65 procent mężczyzn, których partnerki są w ciąży. Przyczyny syndromu kuwady nie są do końca poznane. Zdaniem niektórych specjalistów objawy ciąży pojawiające się u mężczyzny wynikają z silnej więzi z partnerką. Inni eksperci twierdzą, że jest to wyraz chęci, by czynnie uczestniczyć w przeżyciach biologicznie zarezerwowanych jedynie dla kobiet. Syndrom kuwady: czym jest? Syndrom kuwady (zespołu couvade), zwany również ciążą współczulną, polega na odczuwaniu objawów ciąży przez mężczyznę razem z ciężarną partnerką. Za mocniejsze przeżywanie ciąży partnerki i utożsamianie się z nią odpowiadają wahania hormonów w organizmie przyszłego ojca. Zazwyczaj syndrom kuwady dotyka mężczyzn, którzy spodziewają się pierwszego dziecka. Z syndromem kuwady najczęściej borykają się panowie, których partnerki są w pierwszym i trzecim trymestrze ciąży. Syndrom kuwady – skąd wzięła się nazwa? Nazwa syndrom kuwady pochodzi od francuskiego słowa couver, czyli wysiadywać, troszczyć się, opiekować. Określała ona rytuały i praktyki ludowe w niektórych kulturach i plemionach Azji i obu Ameryk. Mężczyźni w czasie ciąży partnerki byli wyjątkowo traktowani, przeżywali ciążę razem z kobietą, w czasie porodu symulowali bóle porodowe, by w ten sposób przejąć część bólu porodowego i uczestniczyć w porodzie. W niektórych kulturach to mężczyznom przypisywano dominującą rolę w poczęciu dziecka. Po porodzie to oni dostawali dziecko, traktowano ich szczególnie i obsypywano podarunkami. Syndrom kuwady: objawy ciąży u mężczyzn Obecnie syndromem kuwady określa się zespół typowych dolegliwości ciążowych, które dotyczą ojca dziecka. Objawy ciąży u mężczyzny: mdłości, wymioty, bóle brzucha, huśtawka nastrojów, przybieranie na wadze, bóle głowy, kłopoty ze snem, bóle kręgosłupa, zachcianki jedzeniowe. Czy syndrom kuwady należy leczyć? Syndrom kuwady nie wymaga leczenia. Jeśli objawy ciąży u mężczyzny stają się uciążliwe i utrudniają codzienne funkcjonowanie, warto zwrócić się po pomoc do psychologa. Rozmowa ze specjalistą pomoże rozwikłać problem (jeśli taki istnieje). Syndromu kuwady nie należy ukrywać przed partnerką – otwarta rozmowa o dolegliwościach, jakie odczuwa mężczyzna ułatwi poradzenie sobie z tym niecodziennym stanem. Sprawi też, że partnerka, która w czasie ciąży powinna liczyć na szczególne wsparcie mężczyzny będzie rozumiała przyczynę jego nietypowego zachowania. Zobacz także: Jak mężczyźni radzą sobie z ciążą partnerki? Trzech tatusiów w ciąży – film ​Co powinien wiedzieć każdy mężczyzna na porodówce?
Prezent dla młodego taty – upominki na Dzień Ojca
Co kupić jako prezent dla młodego taty na Dzień Ojca? Zobacz nasze typy: od bardzo praktycznych po zupełnie gadżeciarskie. Same sprawdzone prezenty – wszystkie upominki zostały przetestowane na naszych mężach i partnerach!
"Szanuj matkę swojego dziecka…" – poruszający list młodego ojca do innych ojców!
„Ona dzień w dzień zapie...rza od rana do wieczora, żeby moje dziecko było zdrowe i szczęśliwe…” – przeczytaj wzruszający i szczery list młodego ojca o narzeczonej, opiekującej się ich dzieckiem.
Każda mama wie doskonale, że urlop macierzyński albo wychowawczy to tak naprawdę żaden urlop, tylko ciężka i ważna praca: opiekowanie się dzieckiem, karmienie, usypianie, bawienie się z nim i 1000 innych rzeczy, których nie widać gołym okiem. Każda mama wie to doskonale – ale już z ojcami bywa gorzej. Nie każdemu starcza wyobraźni, by uświadomić sobie ile pracy jest przy dziecku, które „tylko je i śpi”. Tak samo było u Tony'ego Emmsa, taty kilkumiesięcznego niemowlęcia: nieraz porównywał, jak dużo on robi, pracując poza domem, z tym, jak mało robi jego narzeczona w domu z dzieckiem. Kiedy uświadomił sobie, że bardzo się mylił – i jak bardzo krzywdził matkę swojego dziecka swoją złością i oczekiwaniami, zamieścił na swoim FB wzruszający hołd dla niej! Przeczytajcie: Czasami nie doceniam jej tak, jak ona na to zasługuje. Kiedy wracam z pracy, to ona zawsze jest "zmęczona" a przecież to ja byłem przez cały dzień w pracy i ogarniałem ważne rzeczy. Ostatnio jednak zdałem sobie sprawę, co ta niesamowita kobieta robi w tym czasie, kiedy mnie nie ma w domu... Siedzi z dzieckiem przed telewizorem i odpoczywa przez cały dzień? Odpowiedź brzmi: NIE. Kiedy wychodzę do pracy, ona też od razu bierze się do roboty i nieraz musi się rozdwoić i roztroić, żeby ogarnąć wszystko, co ma do zrobienia... Wstaje, bo budzi ją nasze dziecko. Po obudzeniu jest głodne, więc zanim ona sama coś zje, najpierw musi je nakarmić... Potem siada i bawi się z nim, potem zmienia osra...ą pieluszkę, potem znowu się z nim bawi, potem usypia je – super! Mamusia też się może zdrzemnąć? – nie, nie może, bo musi zrobić pranie, sprzątnąć po dziecku, zmyć naczynia z poprzedniego dnia... Wtedy dziecko znowu się budzi i znowu jest głodne, więc mama, która do tej pory nie miała jeszcze czasu zjeść śniadanie, teraz nie ma czasu, żeby zjeść lunch, bo znowu musi nakarmić niemowlę, a po karmieniu ono przecież potrzebuje jej uwagi i zabawy z nią... I już nie widać, że przez całą drzemkę dziecka ona sprzątała, bo znowu jego zabawki są wszędzie... Tony przyznaje, że dopóki nie uświadomił sobie, jak wiele pracy wymaga opieka nad niemowlęciem, nieraz po przyjściu z pracy denerwował się, widząc bałagan, zlew z górą naczyń i niepowieszone pranie: Potem ja wracam z pracy i złoszczę się, że muszę sprzątać i mówię: "Mamusia znowu nic nie robiła cały dzień", gdy tymczasem ona zapieprz...a, żeby tylko nasze dziecko było zdrowe i zadowolone. Swój list Tony kończy apelem do innych ojców, którzy też nieraz, tak jak on wcześniej, porównują, ile to oni nie zrobili w ciągu dnia, a ile zrobiła „siedząc w domu” matka ich dziecka: Szanuj matkę swojego dziecka. Jest szczególną osobą, która poświęciła całe swoje wcześniejsze życie, żeby wychować twoje dziecko. Ostatnie zdanie postu Tony'ego zdradza, jak bardzo żałuje swoich wcześniejszych oczekiwań wobec swojej narzeczonej: Głęboko kocham oba moje śpiące maleństwa i wiem, że oboje zasługują na odpoczynek. Post młodego ojca został udostępniony na FB ponad 15 tys. razy (!!!), a młodzi rodzice – i kobiety, i mężczyźni – dziękują mu w komentarzach za to, co napisał. Też uważacie, że wasi mężowie nie zawsze doceniają waszą pracę w domu? Czytaj także: Potrzebujemy snu – apelują młode mamy Tata w domu z córeczką: nieraz śniadanie jadłem dopiero po południu
Mężczyzna w ciążowej sesji zdjęciowej? Te fotografie są hitem!
Post tego przyszłego ojca udostępniono 45 tysięcy razy w ciągu tygodnia od publikacji. Internauci są zachwyceni. "Te zdjęcia są obłędne" - oceniają.
Tak wyjątkowych zdjęć „ciążowych” chyba jeszcze nie widzieliście! Jared Brewer, Amerykanin mieszkający w stanie Kentucky, wystąpił w brzuszkowej sesji, która pierwotnie zarezerwowana była dla jego żony. Ponieważ jednak zdjęcia miały się odbyć na kilka tygodni przed porodem, a stan ciężarnej Kelsey nieco się pogorszył, musiała z nich zrezygnować. Nietypowa sesja ciążowa… Jared wpadł wówczas na bardzo nietypowy pomysł. Postanowił, że to on będzie modelem. Efektami tej niesamowitej sesji podzielił się w mediach społecznościowych. Na reakcje internautów nie trzeba było długo czekać. Post Amerykanina udostępniono 45 tysięcy razy… w pierwszym tygodniu od jego pojawienia się w sieci! Właściwie nie jesteśmy tym zdziwione, te fotografie są rewelacyjne. Ostrzegamy, to będzie najzabawniejsza rzecz, jaką ostatnio widzieliście! Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/przyszle-mamy-celebrytki-na-zdjeciach-magazynu-viva-wideo-1409-r22/">Ciążowe brzuszki polskich gwiazd Czule obejmował brzuch i pozował jak modelka Kiedy Kelsey dowiedziała się od lekarki, że ostatnie cztery tygodnie ciąży musi spędzić w łóżku, zrobiło jej się strasznie przykro. Była zawiedziona, że nie uda jej się wziąć udziału w tak niezwykłej, uwielbianej przez przyszłe mamy, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/zdjecia-ciazowe-jak-dziala-sztuki-zobacz-fotografie-alicii-damico-18331-r1/">sesji z brzuszkiem. W rozmowie z USA Today przyznała: „"Siedzenie w domu 24 godziny na dobę i wstawanie tylko po to, żeby się rozciągnąć i pójść do łazienki, zdecydowanie nie było wesołym doświadczeniem". Jej mąż znalazł jednak sposób, by pocieszyć ukochaną. Zadzwonił do fotografki i oznajmił, że wystąpi w sesji zamiast żony i że ma to być dla niej niespodzianka. „Jak mogłam powiedzieć 'nie'?" - napisała na Facebooku fotografka Kiana Smither, siostra Kelsey. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/ciazowa-sesja-katarzyny-warnke-dla-urody-zycia-27411-r1/">Katarzyna Warnke w odważnej sesji ciążowej Jared pozował przy wodospadzie, czule obejmując odsłonięty brzuch i robiąc przy tym bardzo zabawne miny. Internauci byli zachwyceni. Pod zdjęciami posypała się lawina komentarzy. Internauci pisali, że mężczyzna zasługuje na nagrodę. Zgadzacie się? Źródło: facebook, tvn24.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/natalia-siwiec-pokazala-urocze-zdjecia-z-mezem-i-corka-24403-r1/">Natalia Siwiec pokazała zdjęcia z sesji córką. Przy okazji wyznała coś, co wzruszyło wszystkich Robi zdjęcia mamom karmiącym piersią, ale to wcale nie zachwyca! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/pierwsze-chwile-z-noworodkiem-zdjecia-z-porodowki-ktore-zapieraja-dech-22446-r1/">Pierwsze chwile z noworodkiem – te zdjęcia zapierają dech!
Pewna siebie czy wycofana? To, jaka będzie twoja córka, zależy od...ojca!
Dobre relacje córki z ojcem są o wiele cenniejsze, niż mogłoby się wydawać. Jaka kobieta wyrasta z dziewczynki, która ma silną więź z tatą? Przekonajcie się!
Więź ojca z córką jest wyjątkowa. To, jak wygląda relacja między nim a małą dziewczynką, ma ogromne znaczenie dla jej dorosłego życia. Ojciec kształtuje wzorce idealnego mężczyzny i udanego życia. Jeśli nie uczestniczy w życiu córki lub robi to bardzo nieregularnie, może przyczynić się do tego, że będzie ona miała niską samoocenę i trudności z obdarzaniem zaufania mężczyzn w ogóle. Bliskość od najmłodszych lat Obecnie ojciec ma szansę uczestniczyć w życiu córki już od jej narodzin i jest do tego społecznie zachęcany. Przewijanie, karmienie, usypianie, kąpanie już nie są wyłącznie domeną mamy. Ojciec, który chętnie wykonuje te wszystkie czynności, buduje z córką silną więź, która zaprocentuje w przyszłości. Córki, które mają dobre relacje z ojcami, dużo rzadziej popadają w depresje czy stany lękowe. O wiele lepiej radzą też sobie ze stresem. Jeżeli mogą szczerze i otwarcie rozmawiać z ojcami o uczuciach, w dorosłym życiu wchodzą w dużo bardziej przemyślane i satysfakcjonujące związki. Wpływ ojca na samoocenę córki Prawidłowa, silna relacja córki z tatą ma kluczowe znaczenie. Dzięki niej dziewczynka ma szansę uzyskać pozytywny obraz siebie i stać się w przyszłości kobietą pewną swoich atutów. W zdobyciu pewności siebie potrzebne są jej uwaga, zainteresowanie i zrozumienie ojca i jego aktywne uczestnictwo w jej życiu na co dzień, a nie tylko od czasu do czasu. Wpływ ojca na relacje córki Ojciec uczy córkę, czym jest miłość i szacunek. Pokazuje jej, jak mężczyzna powinien traktować kobietę, szanując i kochając jej matkę. Mała dziewczynka obserwuje tatę i dowiaduje się, co jest dozwolone w relacjach damsko-męskich, a co nie. Co więcej, kobiety bardzo często tworzą związki z mężczyznami, którzy mentalnie przypominają ich ojców. Wiedzieliście o tym? Zgadzacie się z tym, że rola ojca w życiu córki jest tak ważna? Jakie są wasze doświadczenia? Napiszcie w komentarzach! Źródło: brightside.me​ Zobacz też: Psychoterapeuta o ojcach - wywiad z ekspertem Blogerzy są najlepszymi ojcami! Co to znaczy być dobrym tatą?
Dlaczego Maciej Stuhr chce nauczyć syna dojenia kóz? [WYWIAD z AKTOREM]
Dwa lata temu ponownie został tatą i czuje się w tej roli wyśmienicie. Zwłaszcza że, jak twierdzi, małe dzieci bardzo ocieplają wizerunek faceta. Dzięki synowi z Młodego Stuhra stał się Stuhrem Średnim. Oto Maciej Stuhr w roli taty Tadzika.
Maciej Stuhr – aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i kabaretowy. Tata pełnoletniej Matyldy i dwuletniego Tadeusza. Właśnie ukazał się zbiór jego felietonów pt. „Tata Tadzika” publikowanych w „Zwierciadle”, w których dzieli się z czytelnikami refleksjami na temat tacierzyństwa. Książkę zilustrowała Zuza Miśko. Aleksandra Sobieraj: Czy jest Pan nowoczesnym ojcem? Maciej Stuhr: Czy ja wiem? Lubię różne gadżety i ułatwiacze życia, ale w kwestii wychowania jestem chyba dość staromodny. Ostatnio czytam synowi „Koziołka Matołka” z niemal identycznej książeczki, jaką sam miałem w dzieciństwie. Świat cyfrowy z pewnością go pochłonie prędzej czy później, więc od rodziców może dostać trochę tradycji. Dojenie kóz i takie tam. AS: Tadzik dostał chyba imię po swoim pradziadku? Czy uważa Pan, że imiona przekazywane w rodzinie niosą coś z sobą? MS: Tak, to miła tradycja. Może to zabrzmi pompatycznie, ale człowiek ma poczucie, że zatacza się jakiś "krąg życia". AS: Co Średni Stuhr najbardziej lubi robić z Młodym Stuhrem? MS: W tej chwili jesteśmy na etapie rozmów, gdyż Tadzik zaczął gadać jak najęty, więc rozmawianie z nim to czysta rozkosz. Muszę go pochwalić, że jest niezwykle sprawny językowo. Bardzo szybko załapał trudne reguły języka polskiego, pięknie odmienia rzeczowniki i czasowniki, mimo że dopiero skończył dwa latka. AS: Niemowlak ociepla wizerunek mężczyzny. Prawda czy fałsz? MS: Och tak, bardzo! Mimo że jako aktor doświadczyłem w życiu dowodów sympatii nie raz, to gdy pojawiam się gdziekolwiek z synkiem, to już jest prawdziwa sensacja! Zwłaszcza panie bywają zachwycone i szeroko się do nas uśmiechają. AS: Bez czego chciałby Pan wychować Tadzika? MS: Na razie próbujemy wychowywać go bez nadmiaru elektroniki, choć mamy świadomość, że będzie to krótka i jednak przegrana walka. Ale póki się da... Chcemy również wychować go bez klapsów. AS: A czy Tadzik umie coś, czego Pan już lub jeszcze nie umie? Za coś Pan go podziwia? MS: Ha! Jest coś takiego. To ufność i miłość praktycznie do wszystkich ludzi. Bez uprzedzeń, nietolerancji, krzywego spojrzenia. Ja też staram się taki być, ale on jest w tym mistrzem! AS: Jest Pan też tatą dorosłej już córki. Lepiej być ojcem dwudziestoletnim czy czterdziestoletnim? MS: Czy ja wiem? Myślę, że to pewnie bardzo indywidualna sprawa. Tuż po studiach, a nawet w ich trakcie, wpadłem w wir kariery i nie mogłem poświęcić córce tyle czasu, ile bym chciał. Dziś łatwiej robić mi przerwy od pracy i poświęcać je dzieciom. Dostrzegam też w sobie dużo więcej spokoju i naturalnego podejścia do wychowania niż w młodości, gdzie wszystko było jednak trochę szalone. AS: A jak, również z Pana doświadczenia, żyje się dzieciom w rodzinie znanych aktorów? MS: Trzeba bardzo uważać, żeby im się nie przewróciło w głowie. Moi rodzice o to dbali i ja też staram się do tego przykładać wagę. To ma być normalny dom. I moja sława nie powinna tego zakłócać. AS: Ulubiona książeczka Tadzika to... MS: W tej chwili wspomniany już wcześniej „Koziołek Matołek”, ale to się szybko zmienia. Czytamy też dużo Brzechwy. Klasyka. AS: Proszę dokończyć zdanie: „Za moich czasów...”. MS: Nie było internetu. Czy ktoś sobie to jeszcze potrafi wyobrazić? Pierwszy raz do sieci podłączyłem się chyba w wieku 22 lat... AS: A o jakim świecie dla synka Pan marzy? MS: Mądrym, sprawiedliwym, bez populizmu, o co chyba będzie trudno, ale trzeba walczyć. Mam nadzieję, że właśnie będzie umiał walczyć o lepsze jutro. AS: Proszę jeszcze powiedzieć, dlaczego zdecydował się Pan wydać w książce swoje felietony? MS: Myślę, że to dość oryginalna seria felietonów. Pomijając fakt, co na ten temat uważają czytelnicy, odbiorcy tych moich opowiastek, to myślę, że Tadzik będzie miał fajny dokument swoich pierwszych dwóch lat życia. Chociażby z tej to prywaty pomyślałem, że warto!