Będzie histeria i wyrywanie dzieci. Przedszkola popełniają ten błąd każdego sierpnia
Sierpniowe zebrania, listy wyprawkowe i dzień adaptacyjny – wszystko wydaje się pod kontrolą. A jednak co roku przedszkola popełniają ten sam błąd, przez który to dzieci ponoszą emocjonalne konsekwencje przez wiele miesięcy.
Wydaje się, że wszystko jest zaplanowane perfekcyjnie. Rodzice dostają informacje, jak przygotować dziecko do przedszkola, organizowane są dni otwarte, a nauczycielki z uśmiechem pokazują dzieciom sale i zabawki. Tylko że dokładnie w tym samym czasie… niektóre przedszkola zaczynają już normalne zajęcia. Co to oznacza w praktyce? Dziecko trafia z chaosu wakacyjnych dni prosto w rygor, nie mając szansy na spokojne oswojenie się z nowym miejscem, nowymi twarzami i rytmem dnia. Problem narasta zwłaszcza w sierpniu, gdy – zamiast adaptacji – w wielu placówkach organizowane są pełnoprawne zajęcia opiekuńcze. Dla rodziców to wygodne rozwiązanie, ale dla malucha może być to zderzenie ze ścianą. Efekty? Histerie, płacz, kurczowe trzymanie się mamy, regresy rozwojowe. Wszystko dlatego, że zabrakło jednego: czasu na oswojenie. Adaptacja przedszkolna to proces, nie checklista Psycholodzy dziecięcy od lat podkreślają, że adaptacja to nie jednodniowe wydarzenie, a cały proces. Najlepiej, gdy trwa kilka tygodni, zaczyna się od krótkich, wspólnych wizyt z rodzicem, a kończy na samodzielnym pozostawaniu w placówce. Tymczasem wiele przedszkoli – szczególnie w sierpniu – funkcjonuje tak, jakby dziecko miało „po prostu” wejść i zacząć nowy rozdział życia z dnia na dzień. – To nie jest kwestia wygody, to kwestia emocji i bezpieczeństwa dziecka – mówi psycholożka dziecięca, która od lat wspiera rodziny w trudnych startach przedszkolnych. – Zbyt szybkie rozstanie, brak przygotowania, a czasem nawet brak informacji, jak wygląda dzień w przedszkolu, powodują, że dziecko czuje się porzucone, zdezorientowane i przestraszone. Sierpień to za wcześnie na pełne grupy W teorii sierpień to czas przejściowy – dzieci z poprzednich roczników kończą wakacje, a nowe dopiero się przygotowują. W praktyce? Często już od początku sierpnia grupy są pełne, a nowi wychowawcy i dzieci muszą na szybko odnaleźć się w rzeczywistości przedszkolnej. Tyle że „na szybko” w świecie dziecięcej adaptacji nie działa. Rodzice często nie mają wyjścia – muszą wrócić do pracy, więc zapisują dziecko do przedszkola tak wcześnie, jak się da. Ale to przedszkole powinno zadbać, by sierpień był naprawdę adaptacyjny. Czyli: mniej dzieci, więcej obecności rodzica, więcej empatii i stopniowego wprowadzania w rytuały. Kto zapłaci za przedszkolny błąd? Odpowiedź jest bolesna: zapłacą dzieci. To one przeżyją poranne dramaty, budząc się z płaczem, że nie chcą iść. To one mogą znów zacząć moczyć się w nocy, odmawiać jedzenia albo w milczeniu znosić rozłąkę z rodzicem, dusząc emocje w sobie. I to one zapamiętają przedszkole jako miejsce straty i lęku – choć przecież miało być pełne zabawy i przyjaźni. Rodzice, nawet jeśli widzą, że coś jest nie tak, często są bezradni: „Musimy pracować”, „Inaczej się nie da”, „Płacze, ale potem się uspokaja”. Często jednak to „potem” jest już naznaczone stresem i nieufnością, która zostaje w dziecku na długie miesiące. Czytaj też: Ten trik uratował nasze pierwsze poranki w przedszkolu. Wystarczy kartka papieru Co mogą zrobić przedszkola? Nie wszystko da się rozwiązać idealnie – wiadomo. Ale są kroki, które mogą uczynić sierpień łagodniejszym. Po pierwsze: zamiast od razu tworzyć pełne grupy, warto pomyśleć o rotacyjnym wprowadzaniu dzieci. Po drugie: umożliwić rodzicom zostawanie z dziećmi w pierwszych dniach. Po trzecie: przeszkolić kadrę z podstaw psychologii adaptacji. Bo tu nie chodzi o logistykę – tu chodzi o emocjonalny fundament dziecka. A co mogą zrobić rodzice? Jeśli już wiesz, że twoje dziecko trafi do przedszkola w sierpniu – przygotuj się. Rozmawiaj z nim, bawcie się w przedszkole, odwiedźcie placówkę wcześniej, nawet jeśli formalnie nie ma jeszcze dni adaptacyjnych. Nie zostawiaj go na 8 godzin pierwszego dnia – jeśli tylko możesz, zacznij od 2-3 godzin i stopniowo wydłużaj czas. I najważniejsze: nie bój się mówić głośno o emocjach. Twoich i dziecka. Jeśli przedszkole odmawia adaptacji, bo „przecież już wszystko ruszyło”, zapytaj: czy naprawdę chcemy robić wszystko zgodnie z grafikiem… czy zgodnie z potrzebami dziecka? Wciąż zbyt wiele placówek zapomina, że przedszkole to nie projekt do wdrożenia, ale początek bardzo ważnej, emocjonalnej drogi małego człowieka. Sierpniowy błąd, powtarzany z roku na rok, kosztuje dzieci więcej, niż mogłoby się wydawać. A przecież można inaczej. Lepiej. Spokojniej. Z myślą o dziecku – a nie tylko o kalendarzu. Zobacz także: Nauczycielka przedszkolna: „Już mi się odechciewa tej pracy. Tak rodzice psują nam adaptację”
Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 15 KSIĄŻEK]
Książki o przedszkolu i przedszkolakach to idealny sposób, by zacząć rozmawiać z maluchem na ten temat przedszkolnej edukacji. Polecane przez nas tytuły pomogą w adaptacji dziecka w przedszkolu, wyjaśnią, czym jest przedszkole, czym zajmują się w nim dzieci, jak należy zachowywać się w różnych przedszkolnych sytuacjach. Sprawdź nasze propozycje – jest ich aż 15.
1 września zbliża się wielkimi krokami. Wiele maluchów po raz pierwszy pójdzie wtedy do przedszkola. Niektóre maluchy po raz pierwszy doświadczą rozstania z mamą na tak długi czas. Dziecko najlepiej przygotowywać do rozpoczęcia przedszkolnej edukacji przez kilka tygodni, a nawet miesięcy. Jednak jeśli szalone wakacje sprawiły, że ci to umknęło, nie panikuj i jak najlepiej wykorzystaj ten ostatni moment. Oprócz rozmów i spacerów w okolice przedszkola polecamy też książki o pójściu do przedszkola. Same opowieści o przedszkolu są dość abstrakcyjne dla 3-latka, dlatego warto pokazać na ilustracjach, jak będzie wyglądał dzień w przedszkolu. Książki o tej tematyce pomogą w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/adaptacja-przedszkolna-klopoty-z-adaptacja-w-przedszkolu-6530-r1/">adaptacji dziecka w przedszkolu – dzięki nim wprowadzisz kilkulatka w przedszkolną rzeczywistość małymi krokami. Książki o przedszkolu dla dzieci Poniżej znajdziecie kilka propozycji, które pomogą oswoić temat przedszkola i z pewnością zachwycą każde dziecko. 1. Wielka księga uczuć, Grzegorz Kasdepke, wyd. Nasza Księgarnia To nasza ukochana książka, którą gorąco polecamy. Jest to propozycja dla dzieci, które lubią już słuchanie dłuższych historii (jest w niej sporo treści i mało obrazków). Historie w niej opisane dotyczą „doświadczonych” przedszkolaków, ale pokazują, jak funkcjonuje grupa. Dodatkowo książka jest wspaniałym narzędziem dla rodziców, by rozmawiać z dzieckiem o uczuciach, których podczas przedszkolnej przygody pojawi się cały wachlarz. 2. Co zrobi Frania?, Barbara Supeł, wyd. Słowne „Co zrobi Frania?” to seria książek dla przedszkolaków, pomagająca dzieciom pomyślnie przejść adaptację przedszkolną. Poszczególne tomy poświęcone są współpracy, akceptacji, życzliwości i asertywności, czyli umiejętnościom, które pozwolą dzieciom lepiej funkcjonować w grupie przedszkolnej. Każdy z tomów zawiera trzy opowiadania z Franią w roli głównej, w których tematem przewodnim jest dana umiejętność. Na końcu każdej książki znajdują się „Porady Frani”, czyli wytłumaczenie, na czym polega współpraca, akceptacja, życzliwość, a także podpowiedzi, w jaki sposób maluch może zachować się w sytuacjach wymagających zastosowania tych umiejętności. View Burdaffi on the source website 3. Rok w przedszkolu, Przemysław Liput, wyd. Nasza Księgarnia Propozycja nie do czytania, a do oglądania (tzw. picture book). Na kolorowych ilustracjach można zobaczyć, co się dzieje w przedszkolu w każdym miesiącu. Dzięki szczegółowym obrazkom dziecko ćwiczy spostrzegawczość, umiejętność opowiadania, ale przede wszystkim doskonale się bawi, odkrywając szczegóły kolorowych ilustracji. 4. Feluś i Gucio idą do przedszkola, Katarzyna Kozłowska, wyd. Nasza Księgarnia Historia opowiadana przez Felusia sprawi, że dziecku będzie łatwiej utożsamić się z bohaterem. Chłopiec opowiada, jak uczy się samodzielności, poznaje szatnię, żegna z mamą przed salą. Towarzyszy mu ukochana przytulanka, miś Gucio. Książka idealna nie tylko dla dzieci, ale i dla rodziców przyszłych przedszkolaków. Zawiera obszerny wstęp dla dorosłych, gdzie znajdują się wskazówki, jak pomóc maluchowi. View Burdaffi on the source website 5. Tupcio Chrupcio Przedszkolak na medal, Eliza Piotrowska, wyd. Wilga Rezolutny myszek Tupcio Chrupcio zawsze ma swoje zdanie. Na szczęście przekonuje się, że przedszkole to nic strasznego i że można się tam wspaniale bawić. Tu dzieci malują, bawią się piłką, razem siadają do obiadu, a później odpoczywają podczas leżakowania. Rodzice zawsze przychodzą po odpoczynku i można się z nimi bawić aż do wieczora. Z pewnością ta historia przekona także twoje dziecko. 6. Pucio mówi pierwsze słowa, Marta Galewska-Kustra, wyd. Nasza Księgarnia Nie jest to typowa książka o przedszkolu, ale bohater jest przedszkolakiem. Bardzo dokładnie pokazany jest też jego dzień w przedszkolu. 7. Kicia Kocia w przedszkolu, Głowińska Anita, wyd. Media Rodzina Propozycja idealna dla małych wielbicielek serii o Kici Koci. Sympatyczna kotka idzie do przedszkola i razem z nią poznajemy jej nowych przyjaciół, a także dowiadujemy się, jak wygląda dzień przedszkolaka. Możecie być pewni, że nie zabraknie ciekawych przygód. View Burdaffi on the source website 8. Opowiadania dla przedszkolaków, Renata Piątkowska, Wydawnictwo BIS Bardzo lubimy tę książeczkę. Bohaterem jest Tomek, który jest przedszkolakiem. W przedszkolu, w domu i na podwórku dzieje się tyle fajnych rzeczy, a każdy rozdział opowiada o innej przygodzie. 9. Miffy w przedszkolu, Dick Bruna, wyd. Format Kolejna część kultowej i słynnej na całym świecie serii o małej króliczynce Miffy (ponad 85 mln sprzedanych egzemplarzy, wyd. w 46 językach!) Prosta, lekka i przyjemna (jak cała seria) książeczka o uroczej dziewczynce – króliczku, który… idzie do przedszkola. Poznajemy jeden dzień z jej przedszkolnego życia. Idealna propozycja dla wielbicielek tej bajki. 10. Zuzia idzie do przedszkola, Schneider Liane, wyd. Mądra Mysz Książeczka dla wielbicielek serii o Zuzi. Jeśli ktoś nie zna tej bohaterki, to warto wiedzieć, że książeczki są napisane prostym i zrozumiałym językiem i najmłodszym łatwo jest się z nią utożsamić. Z tej książeczki dowiemy się, jak minął Zuzi pierwszy przedszkolny dzień. 11. Basia i przedszkole, Stanecka Zofia, Oklejak Marianna, wyd. Egmont Polska Basia to współczesna, zabawna i mądra przyjaciółka dla twojego dziecka. Basia nie jest idealnie grzeczna – ale nie sposób jej nie lubić. Dziewczynka styka się z ważnymi dla niej problemami i próbuje sobie z nimi radzić. Tym razem Basia idzie do przedszkola. View Burdaffi on the source website 12. Witaj w przedszkolu, Esther van den Berg, wyd. Jedność A to już propozycja dla dzieci, które lubią zwierzęta. Głównym bohaterem jest mały rudzik, sympatyczny ptaszek, który niespecjalnie cieszy się na myśl, że ma iść do przedszkola. Na miejscu okazuje się jednak, że pniu drzewa, w którym mieści się przedszkole, jest... naprawdę fajnie! Rodzice przedszkolaków, recenzując tę książkę, zwracają uwagę na prosty przekaz i uroczą szatę graficzną. 13. Tola w przedszkolu, Anna Włodarkiewicz, Wyd. Zielona Sowa W tej książce znajdziemy sześć opowiadań, w których poznajemy codzienność przedszkolną. Każde z nich emanuje spokojem i łagodnością, ukazując przedszkole jako miejsce bezpieczne, przyjemne i gdzie wszystko dobrze się kończy. Nawet kiedy pewnego dnia do grupy dołącza nowa koleżanka lub gdy mama spóźnia się, by odebrać Tolę... 14. Przedszkolaki (seria: Wskazuj i opowiadaj), Małgorzata Korbiel, Wyd. Wilga Nowe miejsce, jakim jest przedszkole to również nowe emocje (własne i innych). Jak je zrozumieć? Książka Małgorzaty Korbiel może pomóc maluchom w nazywaniu tego, co odczuwają w różnych sytuacjach. Może stanowić również wstęp do rozmowy o emocjach i uczuciach, których doznaje dziecko (nie tylko w przedszkolu). 15. Kiełbaska nie chce iść do przedszkola, Siri Melchior, Oliver Zahle, Wyd. Frajda Bohaterką tej książki o przedszkolu dla dzieci jest Kiełbaska. To bardzo sympatyczna (ale i czasem uparta) osóbka. Kiełbaską nazywa ją tatuś, ale dziewczynka nie ma nic przeciwko temu (to ważne, na wypadek gdyby ktoś myślał, że chodzi o brzydkie przezywanie). Pewnego dnia Kiełbaska tak bardzo nie chce iść do przedszkola, że jej tata godzi się na to, by została w domu. I wtedy okazuje się, że tata jest kochany, ale... kompletnie nie umie się bawić! W efekcie dziewczynka prędko nie poprosi tatusia o to, by znów zostać w domu. Jeśli lubicie czytać, polecamy książki nie tylko o przedszkolu — sprawdź nasze propozycje najlepszych <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zakupy/ksiazki-dla-trzylatkow-38557-r1/">książek dla 3-latka. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/jak-przygotowac-dziecko-do-przedszkola-film-140-r22/">Ekspertka radzi, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola [WIDEO] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/lezakowanie-w-przedszkolu-przepisy-cza-trwania-cel-38077-r1/">Leżakowanie w przedszkolu – przepisy, cel, czas trwania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/podanie-o-przyjecie-do-przedszkola-38072-r1/">Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR]
Adaptacja w przedszkolu – rady dla rodziców dzieci, które zaczynają przygodę z przedszkolem
Adaptacja w przedszkolu to trudny czas nie tylko dla dzieci, ale i rodziców. Twoje dziecko nie najlepiej znosi zmiany? Dowiedz się, jak pomóc mu w adaptacji.
Adaptacja w przedszkolu dla niektórych dzieci jest trudniejsza niż dla innych. Jeśli przez pierwsze dni dziecko płacze w przedszkolu lub nie chce się z tobą rozstawać, jest to naturalna reakcja. Jeżeli jednak płacz i niechęć nie ustają z codziennym chodzeniem do przedszkola – przyczyna może leżeć gdzie indziej. Sprawdź, ile zwykle trwa adaptacja w przedszkolu, jakie są możliwe przyczyny problemów z adaptacją i w jaki sposób możesz pomóc dziecku zaaklimatyzować się w placówce. Spis treści: Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Gdy maluch nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Pójście do przedszkola to trudny moment i dla dziecka, i dla rodzica. Na szczęście to mija. Niektóre dzieci po kilku dniach dumnie kroczą do przedszkola i rzucają się w wir zabawy, inne potrzebują nieco więcej czasu, aby przystosować się do nowych warunków. Co możesz zrobić, aby dziecko polubiło przedszkole i jak ułatwić mu adaptację? Ucz samodzielności Zanim dziecko rozpocznie przedszkolną przygodę, naucz je: korzystać z toalety lub nocnika, mówić, jak ma na imię i nazwisko, zgłaszać potrzeby (mówić, że coś boli, jest zimno itp.), używać łyżki i widelca przy jedzeniu, ubierać się i zakładać buty. Dzięki temu maluch poczuje się pewniej. Zachowaj spokój Emocje się udzielają - to prawda stara jak świat. Dlatego nic tak nie potęguje rozpaczy dziecka jak nerwowe reakcje rodziców. Nie płacz, nie krzycz, nie zanoś dziecka do sali, a potem nie odrywaj go od siebie – powinno tam wejść samo. I co ważne, nie pozwól, by dziecko zobaczyło, że sama wahasz się, czy zostawić je w przedszkolu. Wtedy i ono może poczuć się niepewnie. W drodze do placówki wspólnie zaplanujcie, co miłego zrobicie po powrocie z przedszkola – świadomość, że już za kilka godzin się przytulicie i spędzicie razem czas, z pewnością zmniejszy wasz stres. Nie kłam Nie mów, że „zaraz wrócisz” jeśli wiesz, że tak się nie stanie (jest to tzw. białe kłamstwo). Jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je np. po zupie, po drzemce, czy po obiedzie – dotrzymaj słowa. Utracone zaufanie będzie ci trudno odbudować i następnym razem dziecko nie tylko nie uwierzy w twoje słowa, ale będzie czuło większy lęk przed pójściem do przedszkola. Maluszek może pomyśleć, że skoro mama mówiła, że zaraz wróci, a nie wróciła, to może teraz w ogóle po mnie nie przyjdzie? Nie strasz Nie mów dziecku, że za karę zabierzesz mu zabawkę lub nie dostanie obiecanej nagrody. Jeśli sprawisz, że przedszkole będzie „za karę”, to twoje dziecko nigdy go nie polubi. Nie nagradzaj Obiecywanie dziecku nagrody za to, że pójdzie do przedszkola nie jest najlepszym pomysłem. Według wielu psychologów, przyzwyczajając dziecko do tego, że należy mu się nagroda za każdą, codzienną czynność może okazać się zgubne nie tylko dla domowego budżetu, ale i dla rozwoju dziecka. Mów o przedszkolu Opowiadaj dziecku o przedszkolu, staraj się mówić o pozytywnych aspektach: że pozna tam nowe koleżanki i kolegów, będą nowe zabawki, których nie ma w domu. Jeśli masz jakieś miłe wspomnienia z czasów przedszkolnych, podziel się nimi z dzieckiem. Możesz wykorzystać książeczki lub bajki, których bohaterowie idą do przedszkola, w którym wcale nie jest tak źle i strasznie. Książek o przedszkolu jest naprawdę dużo i z pewnością warto poszukać ich w pobliskiej bibliotece. Małe rytuały Możecie wymyślić swoje własne (może sekretne?) pożegnanie, np. buziak na dobrą zabawę. Wtedy rozstanie będzie łatwiejsze. Rutyna Ustal pewien schemat poranka, żeby dziecko wiedziało, co po sobie następuje, np. przed wyjściem do przedszkola trzeba umyć zęby. Zmiana rutyny może wybić dziecko z rytmu i niechętnie będzie szło do przedszkola. Szczególnie jeśli w domu zacznie się wspaniale bawić. Warto też, by wychodzeniu do przedszkola nie towarzyszył pośpiech i związane z tym nerwy. Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu Forma i termin zajęć adaptacyjnych zależy od konkretnego przedszkola. Niektóre placówki organizują zajęcia dla dzieci i rodziców, inne – takie, w których uczestniczą tylko dzieci (a inne, niestety, wcale). Zajęcia zazwyczaj odbywają się pod koniec sierpnia. Podczas nich dzieci (lub rodzice z dziećmi) spotykają się z panią wychowawczynią, która prowadzi proste zabawy mające na celu wzajemne poznanie się dzieciaków. Adaptacja pozorna Obserwując dziecko i rozmawiając z jego wychowawcą, upewnij się, że proces adaptacyjny przebiega harmonijnie i we właściwym kierunku - może okazać się bowiem, że dziecko w przedszkolu sprawia wrażenie coraz bardziej przystosowanego, a na przykład w domu odreagowuje to agresją lub przygnębieniem. Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Przebieg adaptacji dziecka w przedszkolu trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. O jej długości decyduje jednak wiele czynników, m.in.: nieobecności z powodu choroby, które przerywają proces adaptacji (niestety, wśród przedszkolaków infekcje zdarzają się bardzo często), dojrzałość emocjonalna dziecka (np. łatwość nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, umiejętność rozpoznawania emocji u innych osób - te i inne zdolności kształtują się od 2. do 6. roku życia, w indywidualnym tempie), postawa rodziców, postawa nauczycieli przedszkola, to, czy maluch ma starsze rodzeństwo w placówce (wcześniejsze wizyty w przedszkolu, np. by odebrać starszego brata lub siostrę, pomagają w oswojeniu się z miejscem, zabawkami i osobami pracującymi w przedszkolu). Przedłużające się stany lękowe, apatia lub agresja, bóle głowy, bóle brzuszka czy kłopoty z wtórnym moczeniem się (gdy smyk już kontrolował pęcherz, ale znów tego nie robi) to znak, że w przedszkolu dziecku jest źle. Wyjściem z tej sytuacji może okazać się zmiana przedszkola albo np. pozostawienie dziecka jeszcze na rok w domu. Przed podjęciem decyzji warto porozmawiać z personelem placówki. Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Dziecko może okazywać niechęć do przedszkola z różnych powodów, oto niektóre z nich: Dziecko mówi, że nie lubi chodzić do przedszkola Za słowami „nie lubię przedszkola” może stać wiele różnych komunikatów. Gdy kończy się weekend, dziecko w ten sposób wyraża żal, że musi rozstać się z rodzicami. Innym powodem może być to, że malec pokłócił się z kolegą i tak naprawdę „nie lubi” Jasia, a nie przedszkola. Albo może nie najlepiej wykonał jakieś zadanie i „obraził się” na całe przedszkole. Zdarza się też, że dzieci lubiąc przedszkole, nie lubią tylko leżakowania (drzemek). Co robić? Jeśli problemem jest kłótnia, niepowodzenie podczas prac plastycznych czy niedobra zupa, wytłumacz dziecku, że to, co zdarzyło się poprzedniego dnia, wcale nie musi wydarzyć się znowu. Pomóż maluchowi rozwiązać sprawę kłótni z kolegą lub koleżanką (pomóc może wspólna zabawa u was w domu) i zapewnij, że nie musi jeść tego, co mu nie smakuje (porozmawiaj o tym z wychowawczynią). I na koniec: wymyśl powód – misję, dla której twoje dziecko będzie „musiało” iść do przedszkola, np. po to, żeby codziennie przynieść innym dzieciom, wydrukowane przez ciebie kolorowanki. Jest szansa, że taka misja sprawi, iż malec poczuje się niezbędny. Maluch mówi, że inne dzieci go nie lubią Zwykle „nikt mnie lubi” znaczy „pokłóciłem się z…”. Przedszkolaki co chwilę kłócą się i godzą. Starają się określić własną tożsamość i opierają się w tym głównie na ocenie rówieśników. Chłopcy próbują sił, ustalają swoje miejsce w grupie, dziewczynki znajdują wśród rówieśniczek ideał, do którego chcą się upodobnić. Jeśli im się to nie uda, mogą uznać, że nikt ich nie lubi. I bardzo to przeżywają. Co robić? Wytłumacz smykowi, że nawet jeśli pokłóci się z jedną osobą, to nie znaczy, że inne dzieci też go nie lubią. Jeśli problem nie mija, porozmawiaj z nauczycielką – czasem dziecko jest odrzucane przez większość rówieśników i trzeba wspólnie działać. Niekiedy warto przenieść malca do grupy zróżnicowanej wiekowo, w której hierarchia ważności związana jest ze starszeństwem, co dzieci naturalnie akceptują. Dziecko skarży się na ból brzucha Bóle brzuszka, głowy, nudności, które nie są symptomami konkretnej choroby, mogą dokuczać wrażliwym dzieciom, zwłaszcza w pierwszych dniach przedszkola. Co robić? Obserwuj dziecko. Jeśli ma gorszy apetyt, źle śpi, jest osowiałe i utrzymuje się to miesiąc – należy zasięgnąć porady psychologicznej lub medycznej (to może być także objaw zakażenia pasożytami). Jeśli objawy niedyspozycji znikają, gdy tylko dziecko dowie się, że zostaje w domu – można podejrzewać, że cię nabiera. Wtedy powinnaś jasno dać do zrozumienia, że jeśli zostaje w domu z powodu choroby, to nie będzie mógł jeść lodów czy oglądać telewizji w godzinach „przedszkolnych”. W ten sposób szybko nauczy się, że nie warto symulować choroby. W przedszkolu pani krzyczy​ Zanim zainterweniujesz, warto, byś wiedziała, że dzieci w tym wieku często opowiadają o tym, co przydarzyło się nie im, lecz kolegom. W wyobraźni zdarzenie, którego dziecko było obserwatorem, może stać się jego własnym. Poza tym wszystko, co dzieje się w przedszkolu, maluch odbiera bardzo emocjonalnie – zwrócona neutralnym tonem uwaga, że np. nie skończyło kolorować rysunku, może być odebrana jako „nakrzyczenie”. Możliwe też, że pani rzeczywiście zwróciła ostro uwagę dziecku, bo np. dokuczało innym przedszkolakom. Co robić? Wybadaj maluszka i ustal fakty, aby wiedzieć, czy w ogóle trzeba interweniować. Gdy sprawa dotyczy „niepokolorowanego rysunku”, wyjaśnij, że pani nie miała nic złego na myśli. Jeśli nauczycielka rzeczywiście podnosi głos na dzieci, bo np. nie chcą leżakować, poproś, by zwolniono smyka z obowiązku spania. W razie potrzeby można umówić się na (pokojową!) rozmowę z panią, w obecności dyrektorki czy przedszkolnego pedagoga lub pedagożki. Inna stresująca sytuacja Jeśli dziecko do tej pory bez większych oporów żegnało się z tobą rano, zastanów się, czy przyczyną zmiany nie jest jakaś nowa, stresująca dla malucha trudność poza przedszkolem, np. pojawienie się młodszego rodzeństwa, dłuższy wyjazd taty, przeprowadzka. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że dziecko czuje się zagrożone i na wszelki wypadek chce być blisko ciebie. Przyczyną lęku może być też dłuższa nieobecność w przedszkolu (np. po chorobie) lub to, że ostatnio masz mniej czasu. Co robić? Poświęć dziecku więcej uwagi, tak aby nie czuło się odtrącone czy zapomniane. Być może właśnie teraz bardzo cię potrzebuje, a niechęć do przedszkola to tylko pretekst, by móc spędzić z tobą więcej czasu. Gdy dziecko nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Kilkulatek nie zawsze potrafi wytłumaczyć, dlaczego nie lubi przedszkola. Ale to nie znaczy, że sobie coś wymyśla. Przyczyna niechęci może być całkiem realna. Jak ją odnaleźć? Poproś malca, by narysował obrazek o dzieciach w przedszkolu, zabawach, ulubionym zdarzeniu... Zorientujesz, jakie są jego odczucia. Zaproponuj mu zabawę w przedszkole (uczestnikami mogą być misie, lalki). Ważne jest, by to dziecko przewodziło zabawie i decydowało o jej przebiegu – a ty obserwuj. Popytaj, jak inne dzieci bawią się tam i co robią. Niektóre maluszki chętniej mówią o tym, co się zdarzyło koledze, a nie o sobie. Porozmawiaj z rodzicami innych maluchów. To cenne źródło informacji, ale filtruj je przez własny rozsądek. Umów się na rozmowę z wychowawczynią. Postaraj się nie zaczynać od pretensji. Raczej proś o radę i pomoc, zamiast wymagać i żądać. Spróbuj też uczciwie odpowiedzieć sobie na pytania: Czy ufasz nauczycielom przedszkola, do którego chodzi dziecko? Czy masz pewność, że dziecko w przedszkolu jest bezpieczne i zadbane? Czy jako rodzic/opiekun nie jesteś osobą nadopiekuńczą lub wręcz przeciwnie - wymagającą od dziecka za dużo i za szybko? Czy jako dorosła osoba jesteś dla dziecka wsparciem czy masz problemy z: własnymi wyrzutami sumienia, lękiem, niepokojem, poczuciem zagrożenia ze strony otaczającego świata. Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Zabawy adaptacyjne w przedszkolu mają być dużą frajdą dla dzieci, ale przede wszystkim pełnić funkcję integracyjną. Jest to jeden z elementów dnia adaptacyjnego w przedszkolu. Poprzez takie zabawy integracyjne dzieciaki mają okazję, by bliżej się poznać, zapamiętać swoje imiona, ale także oswoić z nowym miejscem i panią przedszkolanką. Propozycje zabaw adaptacyjnych w przedszkolu: Iskierka Dzieci ustawione są w kole i trzymają się za ręce. Nauczyciel mówi: „Zaczarowaną iskierkę puszczam w krąg, niech wróci zaraz do moich rąk” i w tym momencie ściska dłoń dziecka, iskierka przechodzi przez cały krąg (dzieci ściskają po kolei dłoń kolegi), a następnie wraca do nauczyciela. Kolorowe imię Jest to zabawa z chustą animacyjną – dzieci siedzą na kolorowych pasach chusty animacyjnej, a nauczyciel wymienia jeden kolor. Siedzące na nim dziecko podaje swoje imię. Lustro Dzieci siedzą naprzeciwko siebie i na przemian robią różne miny, wykonują różne czynności, a także naśladują siebie nawzajem. Zapamiętywanie imion Dzieci siadają tworząc okrąg, a jeden z uczestników przedstawia się, np. „Jestem Natan”, kolejna osoba powtarza „Jestem Hania, a to jest Natan”. Kolejna osoba prowadzi dalej wyliczankę „Jestem Oliwka, to jest Hania, a to Natan”. Nauczyciele przedszkola czasem stosują system nagradzania dzieci, np. proszą by maluch nie płakał, nagradzając go słodyczami. Takie słodkie przekupstwo może spotkać się z niezadowoleniem rodziców, którzy na co dzień nie pozwalają dzieciom jeść cukierków. Zobacz też: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie „Mogę, ale nie chcę bawić się z dzieckiem. Dlatego chodzi do przedszkola w wakacje, a mnie zżerają wyrzuty sumienia” [LIST DO REDAKCJI] Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
„Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI]
Nastawiałam się na trudną adaptację do przedszkola, ale to nawet mnie już przerasta. Trochę się nie dziwię, że panie przedszkolanki mają dość. Agusia wyje po parę godzin dziennie, dzieci się jej boją.
To już nawet nie chodzi tylko o to, że Agusia ma problem z adaptacją. Jej krzyki przeszkadzają innym dzieciom, trudno im się bawić i brać udział w zajęciach. Panie rozkładają ręce. Moje dziecko wyje w przedszkolu, to trwa pół dnia! Agusia właśnie skończyła 3 latka i myślę, że powinna już być gotowa do przedszkola. Oczywiście, jest do mnie bardzo przywiązana, ale jak zostawała z babcią, to nigdy nie płakała. Nie wiem, co się dzieje w tym przedszkolu, na moje oko wszystko jest ok, w salach dużo zabawek, panie młode, miłe. A jak przychodzę po córkę po południu, to codziennie słyszę, że rano przepłakała 4 godziny i nic nie dało się z tym zrobić. Panie zaczęły patrzeć na nas wilkiem. Kiedy rano otwieramy drzwi do sali, widzę to przewracanie oczami. Rozumiem ich frustrację. Pamiętam, jak łzy leciały mi po policzkach, kiedy Agusia darła się bez końca jako niemowlę. Wierzę, że panie w przedszkolu robią, co mogą, ale przecież mają jeszcze pod opieką dwudziestkę innych dzieci. Te maluszki podobno zaczęły unikać mojej córki, boją się jej wycia. Co robić, żeby szybciej przyzwyczaiła się do przedszkola? Wiedziałam, że początki będą trudne, ale żeby aż tak? Wcale nie zmuszam jej, żeby tam chodziła, staram się spokojnie rozmawiać, tłumaczyć... I ona nawet czasem chętnie idzie, a potem siada i wyje. Czy to minie? Roksana Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: „Nie dziwię się, że nauczycielki nie chcą pracować w przedszkolu za marne grosze. Za prywatną opiekę płacę im podwójną stawkę” [LIST DO REDAKCJI] „Moje dziecko nie znosi leżakować, ale panie w przedszkolu je zmuszają” [LIST DO REDAKCJI] „Dwa tygodnie w szkole i moja córka znowu ma WSZY! To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi wszelkie pojęcie!” [LIST DO REDAKCJI]
Dziecko nie chce jeść w przedszkolu: przyczyny + wskazówki dla rodziców
Twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu? Najczęściej jest to reakcja na stresujące sytuacje, np. adaptację w nowym miejscu. Niechęć do jedzenia w przedszkolu na szczęście mija – z czasem. Długotrwały brak apetytu u dziecka może jednak być objawem poważnych dolegliwości.
Moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu”, martwi się wielu rodziców. Jeśli to również o tobie – nie powinnaś martwić się na zapas. Najczęściej taki stan jest przejściowy i w krótkim czasie wszystko wraca do normy. Sprawdź, co może być przyczyną, że twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu. Dlaczego dziecko nie chce jeść w przedszkolu? To pytanie dręczy wielu rodziców, jednak nie ma na nie jednej odpowiedzi. Każde dziecko jest inne, a każda sytuacja powinna zostać rozpatrzona indywidualnie. Najczęściej powodem niechęci do jedzenia jest: adaptacja w przedszkolu i związany z tym stres, silna tęsknota za rodzicami, nieumiejętność jedzenia sztućcami, duży konflikt w rodzinie, np. rozwód rodziców, ciężka choroba, zakażenie pasożytami, depresja dziecięca. Jak również powody mogą być bardziej błahe z punktu widzenia rodzica (ale nie dziecka!): kłótnia z koleżanką lub kolegą, brak ulubionego kubeczka, niemiły komentarz innych dzieci, np. dotyczący koszulki, ziemniaki posypane koperkiem, zgubiona zabawka, komentarz pani nauczycielki, np. „tylko maluszki nie jedzą…”, dziecko potrzebuje skorzystać z toalety, ale się wstydzi. A jeśli dziecko NIC nie je w przedszkolu? Jeśli taka sytuacja pojawia się w pierwszym lub drugim dniu obecności dziecka w przedszkolu, to powodem najczęściej jest silny stres, który najprawdopodobniej szybko minie. Jeśli nie zauważasz innych niepokojących objawów, to nie powinnaś mieć powodów do zmartwień. Natomiast jeśli sytuacja taka trwa dłużej lub pojawia się w kolejnych miesiącach, a nawet w kolejnym roku pobytu dziecka w przedszkolu, to powodem mogą być… złe nawyki żywieniowe. Dzieci szybko się uczą poprzez obserwację i doświadczenie. Jeśli odbierając dziecko, wręczasz mu dużego pączka lub dziecko wie, że po powrocie do domu będzie mogło zajadać się słodyczami lub innymi niezdrowymi przekąskami, celowo nie je w przedszkolu, aby po powrocie mieć więcej miejsca w brzuszku. Chyba wiesz, co powinnaś zrobić w tej sytuacji, prawda? Ogranicz dziecku słodycze, a już na pewno nie dawaj mu ich zaraz po wyjściu z przedszkola. Oczywiście, wcześniej poinformuj je o tym, żeby miało szansę zjeść w przedszkolu porządny i zdrowy obiad. Jeśli brak apetytu u dziecka utrzymuje się dłużej, a wykluczyłaś czynniki środowiskowe – dziecko dobrze zaadaptowało się w przedszkolu, w jego życiu nie ma żadnych stresujących sytuacji, nie ma konfliktów między nim a rówieśnikami – skonsultuj się z pediatrą. Wizyty u lekarza nie powinnaś również odkładać, jeśli dziecko przestało jeść nie tylko w przedszkolu, ale i w domu. Jak przekonać dziecko do jedzenia w przedszkolu? Małe dziecko nie zawsze pamięta twoje argumenty, natomiast szybko uczy się poprzez własne doświadczenie i obserwację. Jak możesz pomóc dziecku i przekonać je do wspólnych posiłków w przedszkolu? Porozmawiaj z dzieckiem – zachęcaj do wspólnego jedzenia z dziećmi, opisz wspólne posiłki jako fajną i ciekawą zabawę. Porozmawiaj z wychowawczynią grupy – powiedz jej, co cię niepokoi, poproś ją, aby nie zmuszała dziecka do jedzenia, najczęściej takie metody przynoszą odwrotny skutek Ogranicz słodycze i niezdrowe przekąski – jeśli dziecko jest nauczone, że po przedszkolu może jeść bez ograniczeń słodycze, to z pewnością jest to dla niego dobra motywacja, żeby nie jeść nic w przedszkolu. Nie rozmawiaj tylko o jedzeniu – gdy odbierasz dziecko z przedszkola, nie wypytuj, ile zjadło i co zjadło. Jeśli dla ciebie i dziecka jedzenie jest trudnym tematem, wplataj pytania dotyczące posiłków między inne, bardziej ogólne pytania, np. o zabawy. Nie rezygnuj z posiłków – możesz pomyśleć, że „skoro moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu, to nie powinnam płacić za posiłki, które i tak zostają wyrzucone do śmieci”. Nie jest to dobra strategia, ponieważ tym samym zupełnie zamykasz dziecku możliwość na spożywanie posiłków w grupie. Być może twoje dziecko potrzebuje więcej czasu lub za odmawianiem jedzenia kryją się poważniejsze problemy, np. dziecięca depresja. Nie przypinaj łatek – jeśli nazywasz dziecko niejadkiem, najprawdopodobniej stanie się to samosprawdzającą się przepowiednią, dziecko będzie chciało nieświadomie zaspokoić twoje oczekiwania i… nie będzie jadło. Nie porównuj z innymi dziećmi – porównywanie z innym dzieckiem nie sprawi, że twoje zacznie jeść, takie zachowanie jest demotywujące. Poradź się specjalisty – jeśli twoje dziecko nie je w przedszkolu, a ty jesteś tym poważnie zaniepokojona, powinnaś skorzystać z porady specjalisty, np. porad dietetyczki, lekarki rodzinnej, a w niektórych sytuacjach psycholożki. Zobacz także: Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola? Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów Zaświadczenie o alergii do przedszkola: czy trzeba je dostarczyć? [WZÓR]
„Kciuki za debiutantów”. Mama szczerze opowiada o trudnościach adaptacji w przedszkolu. I wspiera rodziców
Adaptacja w przedszkolu czy żłobku nie należy do najłatwiejszych. Chociaż wiesz, że twojemu dziecku nie dzieje się krzywda i jest dobrze zaopiekowanie, to czasem łzy same cisną się do oczu. Alicja Kost, znana jako Mataja, dzieli się swoją historią i wspiera innych rodziców, których dzieci mają problemy z adaptacją dziecka w przedszkolu lub żłobku.
Alicja Kost publikująca w mediach społecznościowych jako Mataja podzieliła się z czytelniczkami osobistym wpisem, w którym opisuje swoje doświadczenia związane z adaptacją najmłodszego dziecka w przedszkolu. I jak przekonuje, jako rodzice nie powinniśmy sugerować się internetowymi poradami, bo... czasem życie jest bardziej skomplikowane. Trudne rozstania Mama wspomina zeszłoroczną adaptację swojego najmłodszego synka: „To był ten dzień kiedy nie chciał zostać, kiedy płakał i kiedy pani zabrała (wyrwała) go płaczącego ode mnie, bo ja naprawdę nie mogłam już dłużej stawać na uszach, żeby nasze rozstanie było radosne i mile. Musiałam iść ze względu na zobowiązania zawodowe, bo i tak byłam spóźniona. Popłynęłam z emocji, bo choć wiem, że młody ogarnie, to było mi z tym cholernie źle”. Te silne emocje zna chyba każdy rodzic dziecka w wieku przedszkolnym. I jak zauważa Mataja: „Nie każdego dnia mimo szczerych chęci możemy być z dzieckiem tak długo, aż nie poczuje się bezpieczne i zaopiekowane, i z uśmiechem zaprowadzić je za rączkę do sali”. „Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane” Blogerka ma świadomość, że wielu rodziców robi wszystko, aby adaptacja w przedszkolu lub żłobku przebiegała jak najłagodniej. Wielu szuka wsparcia na grupach i forach dla rodziców. Jednak jak przestrzega, te miejsca, zamiast pomóc, mogą wpędzić rodziców w poczucie winy. „[Rodzice – przyp. red.] siedzą na forach i grupach, które mają wspierać, ale czasami w tym wspieraniu wznoszą się na poziom jednorożców rzygających tęczą. Gdzie wszystko się da, gdzie jak coś nie pasuje, to trzeba zmienić przedszkole na lepsze, gdzie jak regulamin jest do pupy, to trzeba walczyć o swoje pazurami, gdzie jak coś gdzieś pójdzie nie tak gładko jak, w założeniach, > ani >. Tylko że w teorii wszystko się da, a w praktyce bywa gorzej. Nie zawsze się wszystko da. Nie każdy może wybrzydzać przy wyborze placówki. Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane niż scenariusze internetowego forumka”. Mataja dedykuje dodane do postu zdjęcie, na którym widać jej zapłakaną twarz tuż po rozstaniu z synkiem, wszystkim rodzicom, którym z tym trudno. „Bo czasem życie nie rzyga tęczą. Kciuki za debiutantów”, dodaje na koniec. My, jako mamy przedszkolaków, które nieraz z ciężkim sercem rozstawały się ze swoimi szkrabami w przedszkolnej szatni, przyłączamy się do słów Matai. Jeśli chcesz się podzielić swoją historią? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy. Zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Źródło: Instagram@mataja_blog Piszemy też o: Policjanci eskortowali na sygnałach ciężarną kobietę do szpitala „Poznałam wspaniałego faceta, ale boję się mu powiedzieć, że mam adoptowaną córkę. Ala tyle przeszła, nie chcę jej skrzywdzić” „Odbieranie dzieci z przedszkola po obiadku to lekceważenie nauczycielek, innych dzieci i ich rodziców. Dlaczego jesteście takimi egoistkami?” [LIST DO REDAKCJI]
„Odbieranie dzieci z przedszkola po obiadku to lekceważenie nauczycielek, innych dzieci i ich rodziców. Dlaczego jesteście takimi egoistkami?” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka od 1 września oficjalnie zaczęła przygodę z przedszkolem. W sierpniu oczywiście były zajęcia adaptacyjne. Przez dwa tygodnie rodzice mogli pobyć z dzieckiem na przedszkolnym placu zabaw i towarzyszyć mu w przedszkolu. Przez dwie godziny, trzy, pięć… Rodzice mogli w tym czasie wspierać dziecko w nowym miejscu, pokazać mu, że jest bezpieczne…
Było miło. Ale od początku roku przedszkolnego jestem w szoku. Jak wiele matek przeżywa wszystko bardziej niż 3-letnie dzieci! Dorosłe kobiety, a jakby nie zdawały sobie sprawy, że ich niepokój i nieufność udzielają się dziecku. Po co te trzęsące się ręce i łzy w oczach? Kiedy patrzę na mamy, które rano odprowadzają swoje dzieci do przedszkola, myślę sobie: „Kurczę, przecież właśnie tak muszą się zachowywać kobiety, które zostawiają dziecko w Oknie Życia”. Przedszkole to nie góry skaliste ani puszcza Może wydam wam się bezduszna, nierozumiejąca elementarnych zasad rodzicielstwa bliskości, (nad)wrażliwości waszych dzieci, ale… Przedszkole to nie Okno Życia. Ani szczyty gór skalistych, gdzie składacie niemowlę na ofiarę dziwnym bóstwom i na pożarcie sępom. Ani puszcza pełna wilków, dzików i niedźwiedzi. Nie musicie wracać za 3 godziny, by jak najszybciej ratować swoje dziecko przed chłodem, głodem i samotnością. Ale wiele z was uważa, że to wasz obowiązek. I święte prawo. Tylko co mają powiedzieć matki, które nie siedzą w domach, gryząc palce, bo np. muszą iść do pracy? Czy mam się w pracy zastanawiać, jaki podstęp kryje się za prośbą wychowawczyń, by odbierać dzieci dopiero po podwieczorku? Że może to dlatego, że przedszkolanki mają taki chytry plan, że dopiero po podwieczorku zaczynają być profesjonalne i miłe? Nasze dziecko nie rozumie… Moja szefowa i szef męża wiedzieli, że w sierpniu mamy adaptację Marysi. Rozumieli, że to dla nas ważne. Ale mimo że oboje mamy naprawdę fajnych przełożonych, nie możemy sobie pozwolić, by powiedzieć im: „Słuchaj, muszę jeszcze pozabierać małą z przedszkola wcześniej, może jeszcze przez miesiąc, może przez pół roku, może nawet przez najbliższy rok”. Dogadałam się z szefową, że zaczynam pracę o godzinę wcześniej i kończę wcześniej. Żeby odbierać Marysię o 16. Mąż zaprowadza córkę na śniadanie, są w przedszkolu 8.45 (po czym jedzie prosto do pracy, na 9, gdzie jest do 17). Marysia lubi przedszkole. Ale nie rozumie, dlaczego nie przychodzimy po nią po obiadku. Obiadek jest o 11.30 i właśnie wtedy zaczyna się wielkie zabieranie dzieci z przedszkola… Prawo rodziców: przyprowadzać i odbierać o dowolnych porach. Naprawdę? Na szczęście tak ma być tylko do końca tego tygodnia. Wczoraj słyszałam rozmowę dyrektorki z przedszkola z jedną z mam. Mama żądała wyjaśnień, dlaczego nie może zawsze przyprowadzać dziecka, kiedy chce i odbierać kiedy chce. Dziwię się, że dyrektorka zachowała spokój. Miałam ochotę podejść i wygarnąć tej matce, że jest okropną egoistką. Że jak wyobraża sobie przedszkole, w którym wszyscy rodzice przyprowadzają dziecko na dowolną godzinę i odbierają wtedy, kiedy ich frustracja sięga zenitu (czyli po godzinie, dwóch czy trzech). Nie macie pracy? Poszukajcie zajęcia, poćwiczcie pilates, poczytajcie książkę Czy zastanowiła się chwilę nad tym, jak czują się inne maluchy, których rodzice pracują bite 8 godzin dziennie? Czy zastanowiła się nad tym, że takie coś rozwaliłoby pracę nauczycielek w grupie, bo wciąż jakiś rodzic by przychodził lub odchodził? Wyciągając za każdym razem wychowawczynię na szczegółową rozmowę o pewnym wyjątkowym bąbelku i jego wyjątkowych potrzebach adaptacyjnych... Dla każdego początek przedszkola jest trudny. Dla dzieci, rodziców, wychowawczyń. Błagam, nie piszcie, że macie prawo zabierać dziecko, kiedy chcecie i rozwalać innym dzień. Jeśli nie macie pracy – poszukajcie sobie zajęcia, poćwiczcie pilates, poczytajcie książkę… Wytrzymajcie do podwieczorku, szanując dzieci i nauczycieli. Jeśli coś złego będzie się działo – wychowawczyni na pewno do was zadzwoni. A jeśli nie możecie zdobyć się na zaufanie do przedszkola – po prostu odpuście sobie i waszym dzieciom tę udrękę i siedźcie razem w domu. Ida Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Nauczycielka przykleiła dziecku długopis do ręki Koedukacyjne zajęcia z WF zniechęcają uczniów do aktywności fizycznej Metalowa słomka przedziurawiła tętnicę dziecka. Na szczęście udało się uratować chłopca
„Zabronili mi odbierać dziecko z przedszkola przed 14. To podobno przyspieszy adaptację. A przecież ona tam płacze!” [LIST DO REDAKCJI]
Chciałam odbierać córeczkę z przedszkola wcześniej, przynajmniej przez pierwszy miesiąc, żeby troszkę złagodzić jej ten stres. Ale panie stanowczo zabroniły. Rodzice nie mają wstępu do placówki przed 14. Dzieci płaczą, ale tak podobno szybciej skończy się adaptacja.
Bardzo przeżywam początek przedszkola mojej córki. Amelka ma dopiero 2,5 roku, jest bardzo do mnie przywiązana, nigdy nie zostawała na dłużej z obcymi ludźmi. Wiem, że pójście do przedszkola dobrze jej zrobi, bo trochę się usamodzielni, ale dlaczego nie mogę pomóc jej w adaptacji? Przedszkole nie wpuszcza rodziców, którzy przychodzą zbyt wcześnie Każdy poranek jest ciężki, Amelka płacze, wyrywa się paniom z rąk, ucieka do mnie. Sama z trudem powstrzymuję łzy. Myślałam, że na początek wystarczą jej 2-3 godziny w przedszkolu, chciałam odbierać ją wcześniej, żeby powoli się oswajała z nowym miejscem, ale nie stresowała za bardzo. Okazało się, że w naszym przedszkolu panie mają inne zasady – rodziców nie wpuszcza się przed godziną 14. Zdziwiły mnie bardzo argumenty pań przedszkolanek: zbyt wczesne odbieranie niektórych dzieci podobno zaburza rytm dnia, utrudnia paniom pracę, a także powoduje, że inne maluchy bardziej płaczą, bo też chciałyby już iść do domu. No i jeszcze jedno – dłuższy pobyt w przedszkolu ma sprzyjać adaptacji, bo dzieci przyzwyczajają się do pań, do siebie nawzajem i zaczynają rozumieć, że nikt nie będzie po nie przychodzić wcześniej. Nie podoba mi się to. Dla mnie to trochę jak rzucenie dziecka na głęboką wodę bez koła ratunkowego. Jak pomyślę, że moja Amelka płacze tam tyle godzin, a ja nie mogę do niej przyjść, to robi mi się słabo. Czy to w ogóle dozwolone, żeby zabraniać rodzicom odbierania dziecka o dowolnej porze? Małgorzata Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa
Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jak działa, czym różni się od przedszkola integracyjnego?
Przedszkole terapeutyczne umożliwia łagodne wejście w świat edukacji dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu czy integracji sensorycznej. Dowiedz się, jakie są różnice pomiędzy przedszkolem publicznym, terapeutycznym a integracyjnym, a także dla kogo jest przedszkole terapeutyczne.
Jeżeli twoje dziecko jest w spektrum autyzmu, a nie było wcześniej w przedszkolu i na ten moment ma mało rozwinięte zdolności komunikacyjne, społeczne i emocjonalne, najlepszym rozwiązaniem może być zapisanie go do przedszkola terapeutycznego. Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jakie są zasady jego funkcjonowania, czym się różni od przedszkola integracyjnego? Przedszkole terapeutyczne – co to znaczy? Przedszkola terapeutyczne powstały z myślą o dzieciach z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. W takich placówkach kładzie się nacisk na rozwój umiejętności komunikacyjnych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych już od najmłodszych lat. To, co szczególnie istotne to fakt, że wszystkie metody wychowawcze i zajęcia są dostosowane do indywidualnych, wyjątkowych potrzeb dzieci z autyzmem. Dzięki uczęszczaniu do przedszkola terapeutycznego dziecko ma szansę na edukację dostosowaną do swoich indywidualnych potrzeb, co zaprocentuje w przyszłości – nauka nie będzie kojarzyć mu się ze stresem czy przymusem. Przedszkole terapeutyczne a integracyjne – różnice Przedszkole terapeutyczne to możliwie najlepsza opcja edukacyjna dla dzieci ze spektrum. Grupy w takich przedszkolach nie przekraczają 10 osób, za to kadra nauczycielska liczy już 2-3 nauczycieli, dzięki czemu są oni w stanie zapewnić dzieciom wystarczającą troskę i uwagę. Ponadto placówki terapeutyczne nastawione są na regularną współpracę z psychologiem, fizjoterapeutą, logopedą, a niekiedy z psychiatrą, co pozwala na maksymalizację jakości kształcenia dzieci. Poza zajęciami terapeutycznymi, które zwykle trwają aż 5 godzin dziennie, nauczyciele realizują podstawę programową MEiN. Zajęcia edukacyjne są całkowicie dostosowane do indywidualnych potrzeb grupy. W przypadku przedszkola integracyjnego sprawa ma się nieco inaczej. Z definicji przedszkolem integracyjnym nazywamy placówkę oświatową, do której mogą uczęszczać dzieci sprawne, jak i dzieci z niepełnosprawnościami – ruchowymi i intelektualnymi czy zaburzeniami ze spektrum. Takie przedszkole musi być całkowicie dostosowane do potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami (uwaga: autyzm nie jest niepełnosprawnością!): zarówno pod względem infrastruktury przedszkola, jak i dostępności specjalistów, którzy pomogą dzieciom rozwijać się bez barier. Grupy są jednak znacznie większe, co może potęgować stres i ogólne złe samopoczucie u dziecka ze spektrum autyzmu. Ponadto do przedszkoli integracyjnych mogą uczęszczać dzieci, które nie mają większych problemów w komunikacji społecznej – muszą być na tyle samodzielne, aby umieć samemu jeść, ubrać się i skorzystać z toalety. Przedszkole terapeutyczne – wymagania Dla kogo jest przedszkole terapeutyczne? Przede wszystkim dla dzieci w spektrum autyzmu. W odróżnieniu od przedszkola integracyjnego w przedszkolu terapeutycznym nie ma wymogu samodzielności w korzystaniu toalety przez dziecko. W przedszkolach terapeutycznych zwykle są prowadzone zajęcia z zachowania czystości, które uczą dziecko sygnalizowania potrzeb fizjologicznych. Problematyczną kwestią mogą okazać się finanse. W zależności od miejscowości przedszkole terapeutyczne może miesięcznie kosztować nawet 1500 złotych, więc nie jest to opcja dostępna dla każdego. Uwaga: jeśli dziecko ma orzeczenie o potrzebie specjalnego kształcenia, istnieje szansa, że będzie mogło korzystać z placówki terapeutycznej. Warto dopytać o to w przedszkolu bądź w Miejskich Ośrodkach Pomocy Społecznej. Przedszkole terapeutyczne – program, metody terapeutyczne, zajęcia Program terapeutyczny w placówce tego typu zakłada pięć godzin terapii – 4 godziny terapii grupowej, godzinę terapii indywidualnej. W przedszkolach terapeutycznych odbywają się zajęcia terapeutyczne z zakresu: integracji sensorycznej – większość dzieci ze spektrum boryka się z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zajęcia mają za zadanie pomóc dzieciom w radzeniu sobie z różnymi bodźcami, co znacznie poprawi ich codziennie funkcjonowanie; samodzielności – korzystanie z toalety, sygnalizacja potrzeb fizjologicznych; logopedii – nauka poprawnego wysławiania się i wymawiania wyrazów; muzykoterapii – nauka przystosowania społecznego poprzez zabawę; bajkoterapii – podobnie jak w przypadku muzykoterapii, nauka przystosowania społecznego i wyrażania emocji na podstawie terapeutycznych opowieści; dogoterapii – zajęcia z psami kształtują ich empatię, wrażliwość i pomagają przełamać lęki związane z funkcjonowaniem w społeczeństwie; stymulacji zmysłów. Pozostały czas w placówce zostaje zapełniony wyjściami na dwór i programem MEiN. Dziecko nigdy nie jest zmuszane do udziału w zajęciach, jego granice są bardzo szanowane. Dzięki takiemu rozwiązaniu dziecko ma możliwie najlepsze środowisko do nauki i nawiązywania więzi społecznych, przy jednoczesnym poszanowaniu jego indywidualnych potrzeb. Zobacz także: Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Dziecko z autyzmem w przedszkolu: jakie przedszkole dla dziecka z autyzmem?
Pasowanie na przedszkolaka: kiedy wypada, jak się do niego przygotować?
Pasowanie na przedszkolaka to jeden z ważniejszych momentów w życiu małego dziecka. Od tego dnia staje się ono pełnoprawnym przedszkolakiem. Podczas uroczystości pasowania dzieci mówią wierszyki i biorą udział w różnych zabawach. Otrzymują też drobne upominki. Wyjaśniamy, kiedy wypada pasowanie na przedszkolaka, jak przygotować i jak ubrać na ten dzień dziecko i jakie prezenty warto z tej okazji kupić.
Pasowanie na przedszkolaka to bardzo ważne wydarzenie dla trzylatków. Po uroczystości stają się już oficjalnie przedszkolakami, powoli wchodzą w świat nauki. To duży krok na ich drodze do samodzielności. Podpowiadamy, jak przebiega pasowanie na przedszkolaka, kiedy odbywa się pasowanie, jak przygotować do niego dziecko, a także jakie prezenty warto wręczyć z okazji pasowania. Spis treści: Pasowanie na przedszkolaka – kiedy się odbywa? Strój na pasowanie na przedszkolaka: jak ubrać dziecko? Pasowanie na przedszkolaka – opis uroczystości Zabawy na pasowanie na przedszkolaka Wierszyki na pasowanie na przedszkolaka Jakie prezenty warto dać na pasowanie na przedszkolaka? Pasowanie na przedszkolaka – kiedy się odbywa? Uroczystość pasowania na przedszkolaka w wielu placówkach odbywa się w Ogólnopolskim Dniu Przedszkolaka, czyli 20 września lub po nim. Zdarza się również, że z powodu niezbędnych przygotowań pasowanie na przedszkolaka często jest organizowane dopiero w październiku, w okolicach Dnia Nauczyciela. Strój na pasowanie na przedszkolaka: jak ubrać dziecko? Pewnie zastanawiasz się, jak ubrać dziecko na pasowanie na przedszkolaka. Pamiętaj, to bardzo uroczyste wydarzenie, więc obowiązuje na nim strój galowy. Biała bluzka i granatowa spódniczka lub spodenki będą prezentowały się bardzo elegancko, a o to w tym dniu chodzi. Oczywiście dozwolone są też eleganckie sukienki albo wyjściowe koszule w innych, stonowanych kolorach. Najważniejsze, żeby dziecko wyglądało schludnie, ale też... było mu wygodnie. Sztywne kołnierzyki czy spódniczki mogą utrudniać zabawę i dodatkowo stresować dziecko. Pasowanie na przedszkolaka – opis uroczystości Pasowanie na przedszkolaka jest zwykle pierwszą okazją do publicznego wystąpienia dziecka w nowej roli. Dla ciebie to jego pierwszy występ na przedszkolnej scenie (w ciągu kolejnych kilku lat będzie ich zdecydowanie więcej!). Oboje zatem będziecie mocno przeżywać ten dzień. Jak wygląda akt pasowania na przedszkolaka? Dyrektor lub nauczyciel, tuż po przemowie z okazji pasowania na przedszkolaka, kładzie ogromny ołówek na ramieniu dziecka na znak włączenia go do grona przedszkolaków. To oficjalne pasowanie każdego dziecka na przedszkolaka, po którym następuje uroczysta przysięga. Wcześniej jednak dzieci recytują wierszyki albo przemowy z okazji pasowania. Z pewnością będą też śpiewane piosenki albo odegrane miniscenki. Może pojawić się pokaz taneczny. Na koniec rozdawane są dyplomy i drobne upominki. Ważne! Pasowanie na przedszkolaka z pewnością budzi w tobie ekscytację, ale staraj się nie wprowadzać atmosfery napięcia, żeby nie wywołać u malca niepotrzebnego strachu. Zachowuj spokój, jeśli nie chcesz, by twoja pociecha uciekła ze sceny z płaczem, gdy tylko na ciebie spojrzy. Bądź dla dziecka wsparciem i mów mu, jak bardzo jesteś dumna z tego, że dzielnie radzi sobie w roli przedszkolaka. Zabawy na pasowanie na przedszkolaka W wielu przedszkolach pasowaniu towarzyszą zabawy: popularne są np. różnego rodzaju „testy” sprawdzające, czy malec jest gotowy na zostanie przedszkolakiem. Są to zabawne zadania, które dzieci muszą wykonać, by udowodnić, że nadają się na przedszkolaków. Najpopularniejsze to: stanie na jednej nodze, wykonanie trzech podskoków obunóż, klaśnięcie w dłonie dwa razy, wykonanie różnych min, np. radosnej, smutnej, zdziwionej, wypicie soku z cytryny. Wierszyki na pasowanie na przedszkolaka Nauczyciele przedszkolni mogą przygotować występ dla rodziców, ucząc dzieci wesołych wierszyków specjalnie na pasowanie na przedszkolaka. Poniżej znajduje się kilka najpopularniejszych wierszyków. *** My jesteśmy przedszkolaki, maluszki kochane. Zapraszamy wszystkich na nasze pasowanie Lecz sobie nie myślcie, że to będą cuda. My sami nie wiemy, czy nam się to uda. Chcemy wam zaśpiewać i zatańczyć ładnie, Proszę się nie gniewać, jeśli źle wypadnie. A więc pora na występy, a państwo słuchajcie, gdy się będzie wam podobać, oklaskami nagradzajcie! *** Coś wam powiem w tajemnicy, wielki sekret zdradzę wam. Lubię chodzić do przedszkola, bo trzy latka przecież mam. Pani czyta nam bajeczkę, w której mieszka dobry smok. No to pędzę już do sali, tylko cmoknę mamę: cmok. *** Rzecz to wielka niesłychanie Gdy przedszkolakiem się zostanie Wiele rzeczy trzeba wiedzieć Wiele rzeczy trzeba umieć. Gdy pani o coś cię zapyta, Weź do góry palce dwa! A gdy ktoś coś odpowiada, słuchamy go, cicho sza! Każdy przedszkolak o tym wie, że w bałaganie źle żyje się. Gdy koniec zabawy i biegania, czas się zabrać do sprzątania. *** Już za chwilę na tej sali, będzie wielkie wydarzenie. Każdy maluch dziś tu stanie, i otrzyma pasowanie. Super poszły nam zadania, Pora przejść do ślubowania. Wyciągnijmy dwa paluszki, Równiuteńko złączmy nóżki, Wszystkiego uważnie słuchajmy, I wyraźnie powtarzajmy. *** Mam trzy latka, trzy i pół, sięgam głową ponad stół, mam fartuszek z muchomorkiem, do przedszkola chodzę z workiem. Umiem pantofelki zmieniać, rączki myję do jedzenia, ładnie żegnam się i witam, tańczę, kiedy gra muzyka. Umiem wierszyk o koteczku, o tchórzliwym koziołeczku i o piesku, co był w polu – nauczyłam się w przedszkolu. *** Kalendarz dziś ważną datę wskazuje Bo Pani Dyrektor na przedszkolaków nas pasuje, Choć pod ciężarem ołówka się uginamy, Wszystkim wyzwaniom na pewno sprostamy. *** A teraz Panią Dyrektor tu zapraszamy, Dla Pani specjalne zadanie mamy. Chcemy prosić o pasowanie I prawdziwym przedszkolakiem Niech każdy zostanie. *** Choć ze mnie jeszcze malec, radzę sobie doskonale. Ze wszystkimi żyję w zgodzie, do przedszkola chodzę co dzień. Nie odzywam się nieładnie, zawsze sprzątam gdy coś spadnie. Nie naprzykrzam się nikomu i pomagam pani w przedszkolu. *** Idzie sobie przedszkolaczek Śpiewa, tańczy oraz skacze. Dziś też powód ma do śmiania, Bo to dzień jest pasowania. *** Ja przedszkolak dzielny, będę zawsze uśmiechnięty. Będę słuchał swoje panie i zjadał śniadanie. Będę pilnie się uczył, abym mamy i taty nigdy nie zasmucił. Jakie prezenty warto dać na pasowanie na przedszkolaka? Na koniec pasowania dzieci otrzymują dyplomy, które poświadczają ich status przedszkolaka. Taki dyplom warto zawiesić w widocznym miejscu w pokoju malca, by mógł każdego dnia z dumą na niego spoglądać. Do dyplomów czasami dołączane są drobne upominki, np. kolorowe breloczki, personalizowane medale albo zabawne kubki czy linijki. Nic też nie stoi na przeszkodzie, by dziecko otrzymało taki mały prezent od rodziców. Niech będzie skromny, ale przydatny. Kolorowanki, szlaczki, nowe zeszyty czy kredki to zawsze dobry pomysł, a dziecku nowe rzeczy będą kojarzyć się z dniem, w którym to stało się pełnoprawnym przedszkolakiem. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Obowiązek przedszkolny: kto mu podlega i od jakiego wieku trzeba iść do przedszkola? Podstawa programowa dla przedszkola w roku 2021/2022 W jakim wieku do przedszkola: od 2, czy od 3 lat? Co mówią przepisy?
Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w stu procentach panować nad swoimi emocjami i uczuciami. Twoim zadaniem jest mu w tym pomóc. Pamiętaj, że adaptacja przedszkolna bywa trudna. Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Zastanawiasz się, jak przekonać dziecko do chodzenia do przedszkola? Przede wszystkim zachowaj spokój. Rano nie zwracaj zbytnio uwagi na dramatyczne gesty malucha, tylko konsekwentnie i ze spokojem przygotowuj go do wyjścia. Dziecku może nie udzieli się twój spokój, ale też swoim nerwowym zachowaniem nie podgrzejesz dodatkowo atmosfery. Warto też skrócić – tyle, ile się da – czas spędzony rano w domu (np. wieczorem przygotuj ubranie na jutro, nie budź malca zbyt wcześnie), bo dzięki temu dziecko nie zdąży się „nakręcić”. – Dobrze, by do przedszkola odprowadzał dziecko ten z rodziców, który ma mocniejsze nerwy (więc nie da się ubłagać na powrót do domu, ani sprowokować głośnym płaczem) – sugeruje Beata Chrzanowska-Pietraszek. Pożegnanie w szatni powinno być krótkie i rzeczowe: wystarczy ucałować malca, życzyć miłego dnia, powiedzieć, kiedy po niego wrócimy. Po odebraniu malucha z przedszkola pytaj go o miłe rzeczy, np. z kim się dzisiaj bawił, czy był na spacerze itp. Unikaj pytań drażliwych w stylu: „Jak długo jeszcze płakałeś?”, „Czy zjadłeś cały obiad?”, „No i po co było rano tak histeryzować?”. Warto też, by maluch miał jak najbardziej uporządkowany harmonogram dnia. Dzięki temu będzie spokojniejszy. Jeśli będziesz postępować przez cały czas konsekwentnie, już po około dwóch tygodniach maluch będzie chodził do przedszkola bez problemów. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola i płacze, to sytuacja, która ma miejsce częściej, niż myślisz. Zdarza się, że malec nie przeżywa okresu adaptacyjnego na początku swojej kariery przedszkolaka, tylko kłopoty z adaptacją w przedszkolu pojawiają się dopiero po jakimś czasie (np. po dwóch, trzech miesiącach). Dzieci przecież różnią się między sobą i nie wszystkie dokładnie w tym samym momencie przechodzą różne etapy. Bywa też, że ambitny maluch, zanim jeszcze stał się przedszkolakiem, zaraził się entuzjazmem rodziców („Hurrrra, pójdę do przedszkola!”). A kiedy już do niego poszedł, nie chciał ich zawieść i pokazać, że wcale nie jest tak kolorowo, jak sobie wyobrażał. Stłumił więc swoją niechęć i dopiero po jakimś czasie, nie mogąc się uporać ze swoimi emocjami, wyrzucił je z siebie (często wtedy są nawet bardziej intensywne, niż byłyby na początku). Powinnaś postępować tak, jakby to były dopiero pierwsze dni lub tygodnie malucha w przedszkolu. Nie miej do niego pretensji, że nagle zaczął stroić fochy, ma fanaberie i tak naprawdę nie wie, o co mu chodzi. Daj mu czas na przeżycie swoich emocji, ale też nie pozwól wejść sobie na głowę. – Dziecko musi wiedzieć, że je rozumiesz, co nie znaczy, że pozwolisz mu wziąć urlop od przedszkola. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola, mimo że pomyślnie przeszło adaptację Twój maluch za kilka miesięcy będzie już „etatowym” przedszkolakiem. Spokojnie lub trochę burzliwiej przejdzie okres adaptacyjny, będzie miał swoich kolegów i koleżanki w grupie, a mimo to któregoś dnia może wstać rano i oznajmić, że nie chce iść do przedszkola. Ma muchy w nosie czy konkretny powód? Czasem to rzeczywiście jedynie kwestia gorszego dnia (wtedy już nazajutrz maluch nie pamięta o swojej niechęci) – twierdzi psycholog. Ale bywa, że przyczyna jest poważniejsza: może np. pokłócił się z kolegą, a może nauczycielka zwróciła mu ostro uwagę. Zachęć dziecko do przedszkola, wyjaśniając ewentualne problemy Jeśli twoje dziecko nagle nie chce chodzić do przedszkola, przede wszystkim z nim porozmawiaj. Zapytaj, czy w przedszkolu zdarzyło się ostatnio coś przykrego. Bądź delikatna, ale dociekliwa: malec na początku może mieć problem z wyjaśnieniem swoich uczuć, czasem też do końca nie zdaje sobie z nich sprawy. – Dobrze jest także oglądać rysunki dziecka i obserwować jego zabawy. Maluchy bardzo często odzwierciedlają w nich sytuacje, których się boją albo które są dla nich niemiłe (np. bawią się w karmienie lalek na stołówce, mówiąc: „Musisz zjeść wszystko"). Gdy już dowiesz się, jaki jest powód niechęci dziecka, spróbuj go pocieszyć, np. „Nie martw się, Kasia tak na pewno o tobie nie myśli”, „Powiedz Jasiowi, że jeśli uderzy cię jeszcze raz, to porozmawiam z jego rodzicami”, „Powiem pani, że nie musisz zjadać całego obiadu” itp. Maluch powinien wiedzieć, że ma w tobie mocne oparcie. Jeśli trzeba, porozmawiaj też z wychowawczynią dziecka i wyjaśnij ewentualne problemy. Przy dziecku staraj się jednak nie wyolbrzymiać problemu, tylko spokojnie go wyjaśnić, a potem przejść nad nim do porządku dziennego. Gdy maluch zobaczy, że wcale nie taki diabeł straszny, łatwiej pójdzie do przedszkola. A tam będzie mógł sam się przekonać, że koledzy nadal go lubią, pani mówi normalnym tonem i dzień wcale nie przypomina tego złego, wczorajszego. Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Bywa (na szczęście bardzo rzadko), że poranny bunt przed przedszkolem wynika z niedojrzałości malucha. Wtedy jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie na jakiś czas dziecka w domu. Jak rozpoznać, że twój maluch nie jest jeszcze gotowy na przedszkole? Poranne płacze trwają już ponad trzy tygodnie. To sygnał, że maluch ma problemy z adaptacją. Dziecko nie bawi się w przedszkolu. Jest apatyczne, siedzi w kącie, popłakuje, nie chce brać udziału w żadnych zajęciach z innymi dziećmi. Pojawiły się dodatkowe niepokojące objawy. Maluch zaczął się w nocy moczyć, codziennie wymiotuje, nawet w domu nie chce nic jeść itp. Tego nie rób, by przekonać dziecko do przedszkola? Ogromnie ważne jest, by zachęcając dziecko do chodzenia do przedszkola, nie popełniać następujących błędów. Te metody to jedynie dobry sposób, by na długi czas zniechęcić dziecko do przedszkola. Krytyka. Stwierdzenie „Ty zawsze jesteś beksą” lub „Nie jesteś wcale odważnym zuchem, tylko marudą!” na pewno nie pomogą maluchowi uporać się ze swoimi obawami przed przedszkolem, za to upewnią go, że po raz kolejny nie potrafi poradzić sobie w stresowej sytuacji. Skoro nie potrafi, nawet nie przyjdzie mu do głowy, żeby się jakoś szczególnie starać. Zawstydzanie i wyśmiewanie. Zdanie rzucone w szatni: „Patrz, wszyscy śmieją się z twoich fochów”, wywoła u malca jeszcze większy stres. Spóźnianie się. Jeśli mama miała być po obiedzie, maluch od tego momentu czeka na nią. Im dłużej ona nie przychodzi, tym dziecko jest bardziej zaniepokojone i przestraszone. Oszukiwanie. Gdy obiecujesz dziecku, że to ty go dzisiaj odbierzesz z przedszkola, zrób wszystko, żeby tak było. Jeśli nie możesz tego obiecać na sto procent, po prostu nic nie obiecuj. Kłamstwo to zawsze zły pomysł. Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Dziecko odmawia przyjmowania posiłków w przedszkolu? Martwisz się, że chodzi cały dzień głodne? Jest kilka sprawdzonych sprawdzonych sposobów, które pomogą zachęcić go do jedzenia razem z przedszkolną grupą. Daj dziecku czas – jeśli maluch dopiero zaczął chodzić do przedszkola – potrzebuje czasu, żeby się zaaklimatyzować, poznać otoczenie, kolegów i koleżanki. Musi zaznajomić się z nową sytuacją. Dziecko nawet jeśli tego nie mówi lub nie okazuje – może być zestresowane. Podaj mu argumenty – możesz spróbować przekonać swojego malucha do jedzenia, inicjując rozmowę na ten temat. Powiedz, że powinien jeść w przedszkolu, żeby mieć siłę na wspaniałą zabawę z nowymi kolegami. Argumentem może być również to, że pozna nowe smaki, a później będziecie mogli to wspólnie wykorzystać do eksperymentowania w kuchni. Zachwyć się jadłospisem – dobrą metodą jest czytanie dziecku jadłospisu. Gdy odprowadzasz go rano do przedszkola, zatrzymaj się na chwile przy tablicy z jadłospisem. Przeczytaj, co dzisiaj będzie w menu. W ten sposób maluch będzie wiedział „co go czeka dzisiaj”. Jeśli jadłospis przeczytasz mu w taki sposób, że przekona się, że na obiad będą same pyszności – z pewnością będzie lepiej nastawiony do zjedzenia tego posiłku. Możesz poprosić dziecko, by po powrocie do domu opowiedziało ci, jak smakowała zupa dyniowa, bo sama bardzo chciałabyś jej spróbować. Porozmawiaj z przedszkolankami – powiedz nauczycielkom o swoich obawach odnośnie niejedzenia u dziecka. Być może zbyt intensywnie zachęcają je do zjedzenia obiadu lub nie robią tego w ogóle. Taka rozmowa może przynieść dobre efekty, może dowiesz się czegoś, co powoduje u twojego dziecka niechęć do jedzenia w przedszkolu. Nie porównuj i nie krytykuj – krytyka lub porównywanie do innych dzieci (np. Jaś zjadł pięknie obiadek, a ty nie) nie działa na dziecko dobrze. Nie przynoś dziecku smakołyków – zrozumiałe jest, że jeśli dziecko nie zje obiadu w przedszkolu – pęka ci serce. Złą metodą jednak jest przynoszenie mu łakoci, drożdżówek lub innych przekąsek. Owszem, jeśli dziecko nie zjadło obiadu – będzie pewnie trochę głodne, ale taka jest naturalna kolej rzeczy. Nie ucz dziecka schematu „po co mam jeść obiad w przedszkolu, jeśli mama i tak da mi pyszną drożdżówkę”. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 10 KSIĄŻEK] Kompetencje kluczowe w przedszkolu – czym są, jak się je kształtuje? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Ekspertka radzi, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola [WIDEO]
Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? To pytanie co roku stawia sobie wielu rodziców. Stres, niepewność, lęk i łzy towarzyszą wielu dzieciom, a nierzadko także dorosłym. Co robić, żeby zmiana otoczenia miała łagodniejszy przebieg? Sprawdź praktyczne wskazówki ekspertek.
Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest ważnym wydarzeniem zarówno w życiu malucha, jak i jego rodziców. Życie rodzinne wywraca się do góry nogami, a dodatkowo wszyscy muszą zmierzyć się z – czasami trudnymi – emocjami. Rodzicom towarzyszy sporo obaw, a dziecko nagle znajduje się w zupełnie obcym miejscu z nowymi ludźmi. Obejrzyj film i przeczytaj artykuł, a dowiesz się od ekspertek, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola i w jaki sposób zminimalizować stres – przedszkolaka, ale też własny. Spis treści: Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jeśli chcesz pomóc dziecku i sprawić, by adaptacja w przedszkolu była dla niego jak najmniej stresująca, zacznij działać znacznie wcześniej – co najmniej kilka miesięcy przed planowanym posłaniem malca do placówki. Co możesz zrobić? Naucz samodzielności Co powinno umieć dziecko, zanim dziecko pójdzie do przedszkola: korzystać z toalety, samodzielnie jeść, posługując się łyżką i widelcem, ubierać się i rozbierać, komunikować swoje potrzeby, np. że coś je boli. Zapewnij kontakt z innymi dziećmi Ważne jest, żeby przyszły przedszkolak oswoił się z obecnością rówieśników. Dobrym pomysłem jest chodzenie z nim do klubików dla dzieci czy sal zabaw, a także na podwórko. Istotne jest, by maluch przekonał się, że mama, tata, jego najbliższe otoczenie to nie „cały świat” i równie miło może być w towarzystwie innych osób. Pozwól poznać przedszkole Jeśli już wiesz, do którego przedszkola będzie uczęszczało twoje dziecko, pokaż mu je. Jeśli nie jest możliwe wejście do środka, to opowiedz mu o przedszkolu, zerknijcie na plac zabaw – może zobaczycie bawiące się na nim dzieci? To dokonały pretekst, żeby rozpocząć oswajanie dziecka z przedszkolem. Niektóre placówki organizują tzw. tydzień adaptacyjny, podczas którego rodzice mogą zostać razem z dzieckiem w przedszkolu. Może warto z tego skorzystać? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Twoje nastawienie do pójścia dziecka do przedszkola przekłada się też na nastawienie dziecka (jeśli targają tobą emocje takie jak strach, lęk, przerażenie, to mimo wszystko postaraj się wykrzesać z siebie nieco optymizmu). Mów prawdę, nie ubarwiaj rzeczywistości Opowiedz dziecku o plusach chodzenia do przedszkola, takich jak: zabawa z innymi dziećmi, miło spędzony czas, nowi koledzy i koleżanki. Mów jednak zgodnie z prawdą i nie koloryzuj, opowiadając, że w przedszkolu codziennie będą lody i wata cukrowa na patyku, skoro wiesz, że to nieprawda. Nie dość, że dziecko straci do ciebie zaufanie, to będzie rozczarowane, jeśli rzeczywistość nie będzie aż tak kolorowa. Odwołaj się do własnych wspomnień i emocji Rozmawiając z dzieckiem, możesz odwołać się do własnych doświadczeń z przedszkola, oczywiście tych pozytywnych lub opowiedzianych w sposób zabawny z optymistyczną puentą, np. „szpinak był ohydy, ale pani nie zmuszała mnie do jedzenia” albo „nie chciałam chodzić do przedszkola, więc wiem, co czujesz, jednak gdy zaprzyjaźniłam się z Kasią, nie mogłam się doczekać pójścia do przedszkola”. Okazuj zainteresowanie, dopytuj Jeśli twoje dziecko rozpoczęło już adaptację w przedszkolu, rozmawiajcie o tym, co się wydarzyło w ciągu dnia, co jadło, czy mu smakowało, która zabawa była najciekawsza. Gdy twoje dziecko mówi, że czegoś lub kogoś nie lubi, nie ograniczaj się tylko do pocieszania. Zapytaj, dlaczego tak się stało, dlaczego tak się czuje. Emocje dziecka są niezwykle ważne! Dzięki głębokiej rozmowie nauczysz malucha rozmawiać o trudnych emocjach i pomożesz mu sobie z nimi radzić. Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Ważne jest to, jak przebiega rozstanie rodzica z dzieckiem. Przedszkolak w pierwszych dniach będzie miał wystarczająco dużo stresu i trudnych emocji – oszczędź mu kolejnych. Jeśli i tobie udziela się stres i daleko ci do oazy spokoju, poproś tatę dziecka lub babcię o to, by odprowadzali przedszkolaka. Odprowadzając dziecko do przedszkola, pamiętaj, żeby: zawsze pożegnać się z dzieckiem – nie może czuć się oszukane, że nagle zniknęłaś – może to wywołać obawy, że już nie wrócisz. A może dobrym pomysłem będzie wymyślenie waszego własnego sposobu na pożegnanie?; nie zaglądać przez okno – gdy dziecko cię zobaczy, to może ciężej znieść rozstanie, np. ponownie się rozpłakać; nie wchodzić do sali – nie pomożesz swojemu dziecku, a inne dzieci, widząc mamę kolegi lub koleżanki, z pewnością zatęsknią za swoją i mogą zacząć płakać (adaptacja jest trudna nie tylko dla twojego dziecka); dodać dziecku otuchy i wiary w siebie – możesz zapewnić dziecko o swoich uczuciach i podkreślić, jak bardzo jesteś z niego lub niej dumna; wspólnie ustalić plany na czas po przedszkolu – wizja wspólnego spaceru, wizyty u babci i dziadka, czy nawet wspólnych zakupów może uspokoić dziecko – wzmocnisz w nim poczucie sprawczości; dotrzymywać słowa – jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je po zupie, to dotrzymaj słowa. Nadwyrężone zaufanie będzie ci trudno odbudować; nie karać i nie krzyczeć na dziecko – ta sytuacja i tak jest wyjątkowo stresująca dla dziecka, a twoje nerwowe zachowanie nikomu nie pomoże. Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Dobrym pomysłem jest kupienie kilku książek o przedszkolu dla dzieci – maluch w interesujący sposób będzie mógł zapoznać się z tym, co go czeka. Wspólne czytanie pomoże mu w adaptacji przedszkolnej. Dzięki książeczkom o emocjach dziecko nauczy się radzić sobie z trudnymi emocjami – na razie w teorii, ale to też jest ważne. Książki przygotowujące dziecko do pójścia do przedszkola: Katarzyna Kozłowska, „Feluś i Gucio idą do przedszkola”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Justyna Bednarek, „Dusia i Psinek-Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Lucy Cousinus, „Mysia w przedszkolu”, Wydawnictwo Dwie Siostry Przemysław Liput, „Rok w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Magdalena Boćko-Mysiorska, „Tosia i Julek idą do przedszkola. (Nie) tacy sami”, Wydawnictwo Dwukropek Anna Korycińska, „W przedszkolu jest fajnie”, Wydawnictwo Zielona Sowa Piroddi Chiara, „Z poradnika smyka. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Jedność Esther van den Berg, „Witaj w przedszkolu!”, Wydawnictwo Jedność Konsultacja merytoryczna: mgr Iwona Nitefor Zobacz także: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa Film powstał we współpracy z Przedszkolem Żyrafa.
Za co dzieci kochają przedszkole? Posłuchajcie!
Dzieci najlepiej wiedzą, czy i dlaczego warto chodzić do przedszkola! Zobaczcie nasz film i sprawdźcie, za co nasze znajome maluchy kochają swoje przedszkole. I... poszukajcie takiej placówki!
Dzieci z warszawskiego przedszkola Blossom opowiadają debiutantom i ich rodzicom, czy tęskniły na początku za mamą i tatą, dlaczego kochają swoją placówkę, co można robić, jak ktoś jest smutny i zdradzają wiele sekretów przedszkolnego życia. Zobaczcie to koniecznie! Nikt tak nie przekona maluchów do chodzenia do przedszkola, jak starsze koleżanki i koledzy!
Pierwszy dzień w przedszkolu trzylatka: jak wygląda i jak się do niego przygotować?
Pierwszy dzień w przedszkolu to dla trzylatka duży stres, podobnie jak dla jego rodziców. Postaraj się, żeby pójście do przedszkola było dla malucha atrakcją, a nie przykrym obowiązkiem. Zacznij od uroczystej pobudki.
Zaczynając przedszkole, nawet towarzyskie dziecko na początku może płakać i tęsknić. To normalne. Nie przejmuj się, psychologowie raczej zajmują się tymi dziećmi, które nie okazują żadnego przywiązania do rodziców i brak uczucia. Zdarzają się maluchy, które bywają wyjątkowo pogodne i łatwo nawiązują nowe kontakty, co szybko pozwala im poczuć się bezpiecznie, ale to raczej rzadkość. Jak powinien wyglądać pierwszy dzień w przedszkolu trzylatka? Pierwszy dzień w przedszkolu powinien wyglądać mniej więcej tak: najpierw poranna, najlepiej uroczysta pobudka, wspólne mycie i ubieranie, śniadanie. Warto zadbać, by to wszystko odbywało się wolno i spokojnie, by było atrakcją i czymś wyjątkowym. Wspólna droga do przedszkola i rozbieranie w szatni również. Odrobina stanowczości też nie zaszkodzi. Potem powitanie z paniami, z dziećmi. Rodzic czasami może trochę zostać w sali. No i pożegnanie. Dzieci po śniadaniu będą mieć różne zajęcia, wyjście na dwór, leżakowanie, obiadek. Ten pierwszy dzień dziecka zwykle powinien trwać tylko kilka godzin. Nie zawsze wszystko jednak idzie jak z płatka i w takiej zupełnie nowej sytuacji to zrozumiałe. Aby ułatwić świeżo upieczonemu przedszkolakowi pierwszy dzień w przedszkolu, musisz się odpowiednio przygotować i przeżyć go razem z maluchem. Jak to zrobić? Jak przygotować trzylatka do przedszkola? Dzień wcześniej przygotuj z dzieckiem rzeczy, które będą wam potrzebne, czyli tzw. wyprawkę do przedszkola. Unikniesz nerwowego poranka i pośpiechu przed wyjściem, np. z powodu nieoczekiwanego zaginięcia worka z kapciami. Maluch będzie miał okazję utrwalić sobie, co go czeka i nie poczuje się zaskoczony, że budzisz go rano do przedszkola (dla małych dzieci liczy się najbardziej to, co dzieje się teraz). Zjedzcie śniadanie w miłej atmosferze (nie wiadomo, jak w przedszkolu będzie z apetytem). A potem najlepiej całą rodziną odprowadźcie malca do przedszkola – poczuje się ważny i doceniony. To dobre rozwiązanie, zwłaszcza jeśli maluch już podczas dni adaptacyjnych w przedszkolu czuł się całkiem dobrze i od dawna wie, że to będzie wyjątkowe wydarzenie, że jest już starszy i bardziej samodzielny. Z doświadczenia mamy starszej już przedszkolaczki: Czasami mamy same mocno przeżywają pójście dziecka do przedszkola, trudno im się z tym pogodzić. Czasem muszą iść do pracy, a nie chcą. To trudny moment. Dzieci to wyczuwają. Jeśli czujesz się źle, z tym że twój maluch zaczyna życie samodzielnego przedszkolaka i nie umiesz jakoś opanować emocji, czasami lepiej, by to tata odprowadził pociechę. Tatusiowie często podchodzą do tego bardziej zadaniowo i choć też bywają wzruszeni, potrafią trzymać emocje na wodzy. Ile czasu trzylatek może spędzać w przedszkolu? Trzylatek przez pierwsze dni, a nawet tygodnie, nie powinien spędzać w przedszkolu więcej niż 4-5 godzin dziennie. Jeśli nie możesz przyjść po dziecko tak wcześnie, poproś o pomoc babcię lub inną osobę z rodziny. W miarę upływu czasu maluch może zostawać w przedszkolu coraz dłużej. Może też się okazać, że wcześniejsze odbieranie nie jest korzystne, bo malca omijają ciekawe zajęcia popołudniowe. Jeżeli dziecko będzie odbierać opiekunka lub ktoś z rodziny, pamiętaj, aby złożyć w przedszkolu oświadczenie wraz z imieniem, nazwiskiem i numerem dowodu osobistego tej osoby. Inaczej przedszkole nie będzie mogło pozwolić na powrót malucha z osobą, której nie upoważniłaś. Rodzice w okresie adaptacyjnym w przedszkolu Niektóre placówki pozwalają rodzicom przez pierwsze dni w przedszkolu zostawać w sali. To świetne rozwiązanie, choć nie przez wszystkich nauczycieli doceniane. Jeśli nie ma takiej możliwości w waszym przedszkolu lub obecność rodzica jest wręcz niemile widziana, może warto zastanowić się nad zmianą. Dobrze jednak pamiętać, że obecność mamy czy taty może utrudniać oswajanie z rówieśnikami. Jeśli chcesz zostać, zachowuj się dyskretnie. Gdy zechcesz wyjść, powiedz o tym dziecku – nie ma nic gorszego niż nagłe zniknięcie mamy. Wytłumacz też, kiedy wrócisz. Nie mów „wrócę o godz. 12”, bo zegar jest abstrakcją dla trzylatka. Powiedz, że przyjdziesz zaraz po obiedzie albo kiedy dzieci wrócą ze spaceru. Jeżeli zostawiasz dziecko w drzwiach sali, pożegnaj je z uśmiechem, ale stanowczo. Nie okazuj strachu ani smutku – maluch łatwo zaraża się takimi uczuciami. Bądź przygotowana na strach i łzy w przedszkolu, ale i... na ich brak. To też cię może zaskoczyć. Przygotuj nagrodę za udany pierwszy dzień, np. jakiś drobiazg albo wyjście na lody czy wizytę na placu zabaw. Okres adaptacyjny trzylatka w przedszkolu może potrwać kilka tygodni Smutne rozstania mogą trwać kilka tygodni. Warto w tym czasie pytać wychowawczynię, jak malec zachowuje się po twoim wyjściu – wiele dzieci świetnie się bawi. Jeśli jednak maluch jest smutny przez cały dzień, to może lepiej posłać go do przedszkola za kilka miesięcy lub nawet za rok. Kryzys może pojawić się także po weekendzie czy po chorobie dziecka. Czasem poranna rozpacz zaczyna się po 2-3 tygodniach. To też normalny, ale nieco opóźniony proces adaptacji. Jeśli płacz dotyczy tylko momentu rozstania z mamą, być może dziecko wyczuwa twój niepokój. Wówczas warto, by do przedszkola odprowadzał go ktoś mniej przeżywający tę sytuację, np. tata, dziadek. To ważne, by świętować kolejny etap w życiu dziecka, opowiadać o dobrych stronach przedszkola, wspominać własne, ale tylko dobre doświadczenia, pokazywać dawne przedszkolne zdjęcia. Konsultacja: Aleksandra Jasielska, psycholog, wykładowca w Instytucie Psychologii UAM w Poznaniu. Zobacz też: Prezent dla przedszkolaka: pomysły na tani prezent (upominki od 20 zł) Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów!
Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów!
Pierwsze dni i tygodnie w przedszkolu mogą upłynąć pod znakiem płaczu dziecka i niechęci wobec nowego miejsca. To zwykle przejściowe smutki. Trwają krócej lub dłużej, ale z czasem wszyscy przyznają, że przedszkole to najlepsze rozwiązanie.
Dzieci nie lubią być niczym zaskakiwane, dlatego rozpoczęcie przedszkolnej edukacji powinno poprzedzić solidne przygotowanie i ustalenie odpowiedniej strategii na pierwsze tygodnie. Dni adaptacyjne w przedszkolu, które już zapewne macie za sobą, to bardzo ważny krok w oswajaniu z nowym miejscem. Jeśli jednak poprzestaniecie tylko na nich, szybko może okazać się, że to jednak za mało. Bo pójście do przedszkola to duże wyzwanie nawet dla otwartego i towarzyskiego dziecka. Oto rady dla rodziców na pierwsze dni dziecka w przedszkolu, przygotowane wspólnie z ekspertami – psychologiem i nauczycielem przedszkolnym. Wcześniejsze doświadczenia dziecka są ważne Nawet dziecko, które chodziło wcześniej do żłobka lub brało udział w zajęciach klubu malucha, może mieć w pierwszych tygodniach trudność z zostawaniem w przedszkolu. Może czuć się onieśmielone nowym miejscem i kolegami. Może udzielić mu się nastrój innych dzieci (skoro one płaczą przy rozstaniu, popłaczę i ja). Pierwsze dni są jednak najtrudniejsze dla tych dzieci, które nie są przygotowane do rozłąki, do tej pory pozostawały w domu pod opieką mamy, babci lub niani. Dla nich pójście do przedszkola to naprawdę wielka zmiana i tu mogą pojawić się kłopoty z adaptacją przedszkolną. Nigdy nie strasz dziecka przedszkolem! Staraj się dużo z dzieckiem rozmawiać. Podkreślaj pozytywne strony przedszkola. Opowiadaj o tańcach w kółeczku, rysowaniu, lepieniu z plasteliny, wyjściach na plac zabaw. Wspominaj swoją przedszkolną edukację (pomiń przykre momenty), pokaż zdjęcia z tego czasu. Pamiętaj, by nigdy nie straszyć dziecka przedszkolem. Nawet w żartach! Ugryź się w język, zanim wypowiesz kwestię w stylu: musisz ładnie zjadać obiadek, bo pani w przedszkolu na pewno nie będzie zachwycona resztkami na talerzu. Kieruj się wyczuciem. Uwaga! Jeśli zauważysz, że dziecko ma dość twoich opowieści, zmień temat. Nadmierne zachwalanie może także przynieść odwrotny efekt. Dbaj o odpowiednią dawkę snu Postaraj się, aby dziecko szło do przedszkola wyspane (sprawdź: ile snu potrzebuje dziecko). Wypoczęty maluch ma lepszy humor, jest więc większa szansa, że rozstanie przebiegnie bez komplikacji. Nie zapomnij o zarezerwowaniu czasu na zjedzenie śniadania w domu. Przez pierwsze dni przedszkolaki są tak pochłonięte przeżywaniem tego, co dzieje się wokół nich, że mogą mieć słabszy apetyt. Zwłaszcza podczas pierwszych dni i tygodni tak planuj poranki, aby nie poganiać dziecka. Staraj się raczej tworzyć atmosferę święta. Ciesz się tym, że maluch wkracza w nowy etap życia. Jeżeli to możliwe, odprowadzajcie go do przedszkola wspólnie z tatą. Wspólnie przygotujcie wyprawkę do przedszkola Każdy znajomy przedmiot w obcym miejscu powoduje, że dziecko czuje się pewniej. Zabierz dziecko do sklepu, gdy będziesz kupować wyprawkę do przedszkola. Pozwól mu wybrać przedszkolne kapcie, kredki, farby, piżamkę (jeśli przedszkole jej wymaga). To spowoduje, że dziecko będzie rozpoznawać należące do niego rzeczy. Oznaczcie lub podpiszcie wszystkie rzeczy razem (zobacz: różne patenty do oznaczania wyprawki). Dowiedz się, czy dziecko może zabierać do przedszkola ulubioną maskotkę. Gdy nie ma w pobliżu rodziców, ze smutkami pomoże uporać się pluszowy przyjaciel. Nie bój się rozstania W szatni pokaż dziecku, która szafka do niego należy. Po uściskach i całusach przypomnij, kiedy i kto po niego przyjdzie. Dostosuj język do możliwości rozumienia małego dziecka, powiedz, przyjdę po ciebie po zupce przed spaniem – i koniecznie dotrzymaj słowa. Mimo pandemii rodzice mogą wchodzić z dziećmi do przedszkola. Taka informacja znalazła się w zaleceniach Głównego Inspektora Sanitarnego. Zapisano w nich, że osoby odprowadzające dziecko mogą wejść z nim do przestrzeni wspólnej. Dziecku może towarzyszyć jeden rodzic. Należy ponadto zachować odległość 1,5 m od innych osób, korzystać z maseczki i płynu do dezynfekcji rąk. Odbieraj dziecko wcześniej Na początku cztery, pięć godzin pobytu wystarczy. Jeśli nie możesz odebrać dziecka w tym czasie, poproś o pomoc babcię lub opiekunkę. Możesz przygotować nagrodę dla malucha za udany debiut, jakiś drobiazg albo wyjście na lody. Jeśli zdecydujesz się podczas pierwszych dni zostawać z dzieckiem w sali, zachowuj się dyskretnie, aby nie przeszkadzać w zajęciach. Twoja obecność może trochę utrudniać integrację z grupą. Gdy wychodzić, zawsze uprzedź dziecko o swoim wyjściu. Nagłe zniknięcie mamy byłoby dla niego bardzo trudnym przeżyciem. Przygotuj się, że dziecko może płakać w przedszkolu. Najlepiej wcześniej przygotować się na to, co w takich momentach robić. Zobacz też: Dziecko płacze w przedszkolu. Co robić? [ROZMOWA Z PSYCHOLOGIEM] Nie okazuj strachu i niepewności Spróbuj ukryć swoje uczucia, bo łatwo mogą udzielić się maluchowi (skoro mama smuci się, że tu zostaję, to pewnie nie jest to dla mnie dobre miejsce). A przecież wcale tak nie jest. Jeśli zbiera ci się na łzy, popłacz w łazience, gdy maluch cię nie widzi. Dobre przygotowanie do przedszkola ułatwia dziecku spędzanie w tym miejscu pierwszych dni. Jak powinno wyglądać? Na najczęstsze pytania rodziców odpowiada: Joanna Kęska, nauczycielka wychowania przedszkolnego z Przedszkola nr 207 w Warszawie. Jakie umiejętności ułatwią dziecku debiut w przedszkolu? W przedszkolnej grupie dobrze poradzą sobie dzieci, które są pewne swoich umiejętności: sygnalizują swoje potrzeby, korzystają z toalety, używają chusteczki do nosa, potrafią założyć kapcie, samodzielnie jedzą. W przedszkolu procentują też wcześniejsze kontakty z rówieśnikami, ale także umiejętność słuchania bajek oraz tego, co mówią dorośli. Jakie błędy najczęściej popełniają rodzice na początku przedszkolnej kariery dziecka? Zdarza się, że rodzice często popełniają podstawowe błędy: nie dotrzymują obietnicy danej dziecku, np. zapowiadają, że przyjdą po obiedzie, i maluch czeka; wypowiadają przy maluchu swoje obawy związane z jego pójściem do przedszkola; krytykują nauczycielki – trudno, żeby dziecko dobrze czuło się pod opieką pani, o której w domu słyszy niepochlebne opinie (zobacz, jak zachęcić dziecko do przedszkola). W pierwszych dniach dziecku szczególnie nie służy wahanie rodzica przy rozstaniu, uleganie presji malucha, które skutkuje rezygnacją z pozostawienia go w przedszkolu. Jak można pomóc dziecku, które trudniej się aklimatyzuje? Najlepiej skrócić czas pobytu i potem stopniowo go wydłużać. Można też nagradzać najmniejsze nawet postępy w adaptacji, chwalić. Warto utrzymywać też bliski kontakt z nauczycielem, informować go, że np. dziecko źle sypia w nocy, odkąd chodzi do przedszkola, ale też opowiadać o jego upodobaniach. To wszystko pozwoli osobom, które się zajmują twoim przedszkolakiem, lepiej zrozumieć jego potrzeby. Zobacz też: Czego twoje dziecko nauczy się w przedszkolu? To się przyda przedszkolakowi do przedszkola! (Lista do ściągnięcia na komórkę!) Jak wygląda pierwszy dzień w przedszkolu? Jak się przygotować? Konsultacja merytoryczna dr hab. Aleksandra Jasielska Psycholożka, adiunkt w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stanie oddawać w ręce nauczycielki. Takie postępowanie jest wobec niego nie fair. Niektórzy rodzice (a i nauczyciele przedszkolni) uważają, że najlepiej jest zniknąć po angielsku, np. wtedy, gdy dziecko ogląda z panią salę. To dobry pomysł? - Broń Boże! Dziecko, którego rodzic znika bez słowa, traci grunt pod nogami. Boi się, czuje się porzucone, zdezorientowane, tak jak wówczas, gdy gubi się w ogromnym supermarkecie. Był rodzic i go nie ma. Wróci? A może zniknął na zawsze? Nic dziwnego, że maluch płacze, bo co miałby robić? Stara się wszystkimi dostępnymi sposobami przywrócić sobie bezpieczeństwo. Może i w końcu się uspokoi, ale zamilknie ze strachu, a nie dlatego, że zaakceptował sytuację. Jeśli dziecko ma się dobrze czuć w przedszkolu, musimy je do tego przygotować. Siebie także! Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Gdy zdarza się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu, przeżywa trudne emocje związane z nową sytuacją, rodzic musi siebie także przygotować do przedszkola? - Tak, właściwie od tego powinniśmy zacząć. Jeśli rodzic jest pełen wątpliwości, jeśli co rano zastanawia się, czy dobrze zrobił zapisując dziecko do przedszkola, jeśli ma poczucie winy albo nie jest pewien, czy placówka, którą wybrał, to dobre miejsce dla jego pociechy, maluchowi będzie trudno polubić nowe miejsce. Udzieli mu się lęk rodzica, bo przecież widzi jego minę, czuje jego napięcie, słyszy drżenie w jego głosie. Jeśli rodzic czuje strach, wywoła też lęk u dziecka. W takiej sytuacji warto przede wszystkim zrobić porządek z własnymi uczuciami. Jak się za to zabrać? - Trzeba przyjrzeć się swoim uczuciom, zapytać siebie: „Czego tak naprawdę się boję, co mnie, rodzica, tak bardzo przeraża w przedszkolu?” „Mam złe wspomnienia z własnego dzieciństwa?” „Uważam, że tylko ja potrafię zadbać o moje dziecko?” „Czy problem leży jeszcze w czymś innym?” Powodów może być tysiąc, dlatego w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże rodzicowi oddzielić jego lęki od tego, co dzieje się obiektywnie. Rodziców, którzy mają dużo wątpliwości i pytań, zachęcam zawsze, by zgłosili się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, związanej z placówką, którą wybrali dla dziecka. Wystarczy zadzwonić i umówić się na konsultację. Czy trzeba iść tam z dzieckiem? - Nie, bo w tym przypadku chodzi o nas, nie o nie. Wiele poradni także organizuje warsztaty dla rodziców. I bardzo dobrze, bo to właśnie ich niepewność często generuje poranny płacz świeżo upieczonych przedszkolaków. Gdy rodzic jest spokojny, adaptacja jest o wiele łatwiejsza. Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? A jak przygotować dziecko, by nie płakało w przedszkolu, lepiej zniosło okres adaptacji? - Bardzo pomocne jest w tym wypadku: przyzwyczajanie dziecka do kontaktów z rówieśnikami, uczenie samodzielności (dzieci, które potrafią o siebie zadbać, np. powiedzieć, ze chce im się siusiu, czują się pewniej) i przyzwyczajanie do krótkich rozstań (do tego, że mama na krótki czas znika, a ono bawi się z nianią, babcią, ciocią). Takim maluchom jest trochę łatwiej, bo już wiedzą, że rodzic, który znika im z oczu, zawsze do nich wraca. Nie chodzi o samo zniknięcie, tylko o to, by w głowie dziecka zrodziła się myśl „OK, mamy teraz nie ma, ale przyjdzie”. Pamiętajmy jednak, że „łatwiej” nie zawsze oznacza „łatwo”, bo w przedszkolu pojawia się dodatkowy czynnik: trzeba się odnaleźć w grupie, pogodzić z tym, że nie jest się w centrum uwagi. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż się nam, dorosłym wydaje, dlatego jestem zwolenniczką spokojnego, powolnego oswajania dziecka z przedszkolem: przychodzenia na zajęcia adaptacyjne, zostawania podczas pierwszych dni wraz z maluchem, stopniowego wydłużania czasu pobytu, etc. Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? A jeśli czas na przygotowania minął i dziecko już chodzi do przedszkola? Jak sobie poradzić z codziennym płaczem? Co zrobić, jak dziecko długo płacze w przedszkolu? Jak reagować, gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu już np. drugi rok? Czy zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? - W takiej sytuacji trzeba się na moment zatrzymać i zastanowić, czy to tylko chwilowy problem, czy może faktycznie nasze dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Skąd mamy to wiedzieć? - Jeśli dziecko płacze podczas rozstania, ale w końcu daje się przekonać do wejścia do sali i potem bawi się z innymi, a po powrocie do domu nie ma żadnych niepokojących objawów, możemy uznać, że wkrótce polubi przedszkole. Z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie pogodzić się z brakiem najbliższych, jest inaczej: nie bawi się po kwadransie jakby nigdy nic, jest smutne, wycofane, ma trudności z wejściem w grupę, może bić inne dzieci, zmienia się także jego zachowanie po powrocie do domu, może np.udawać, że znów jest dzidziusiem, który musi nosić pieluszki i być ciągle na rękach rodziców, może być agresywne. Czy mogą pojawić się także kłopoty ze zdrowiem? - Tak. Moczenie nocne, biegunka, wymioty czy bóle brzucha, to ewidentny sygnał, że maluch ma spory problem. Trudno je przeoczyć. Co wtedy? - Wtedy warto na jakiś czas zrezygnować z przedszkola i dać dziecku jeszcze trochę czasu. Zdarza się, że trzeba skorzystać z pomocy psychologa, by problem się nie pogłębił. Naprawdę warto to zrobić. Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Załóżmy, że nasze dziecko nie ma poważnych problemów i chętnie bawi się z rówieśnikami, ale jednak co rano w szatni płacze. Co robić? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu, by zniosło to jak najlepiej? - Na pewno lepiej nie żegnać się z nim w nieskończoność i samemu nie płakać, jakby szło na wojnę, bo tak się właśnie poczuje. Lepiej porozmawiać z nim spokojnie, nazwać jego uczucia („Wiem, że ci trochę smutno”), powiedzieć, kiedy po nie wrócimy („Będę po obiedzie”) i co będziemy robić po przedszkolu. Poczekać, aż się uspokoi i będzie gotowe wejść do sali. Może mieć jeszcze wilgotne oczy i smutną minkę, ale nie może rozpaczliwie krzyczeć. Powinno samo podjąć decyzję: „OK, spróbuję.” Co jeszcze możemy zrobić, by ułatwić dziecku adaptację? Warto zadbać o spokojne poranki bez nerwowej atmosfery, bez pośpiechu i bez popędzania. A to na ogół oznacza, że trzeba wstać trochę wcześniej. Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Gdy mój syn był mały, liczyliśmy w drodze do przedszkola czerwone samochody… - To dobry pomysł. Taki poranny rytuał może pomóc, bo pozwala dziecku wypełnić drogę do przedszkola myśleniem o czymś, co zna i co mu daje frajdę. Zajęte nie rozmyśla, nie międli strachu, nie rozbudowuje go. A co z pomysłem, by do przedszkola odprowadzał malca tato? Wiele mam mówi, że to bardzo pomaga… - Tu nie chodzi o tatę, ale o to, by odprowadzał dziecko rodzic, który ma mniej obaw i jest bardziej przekonany do przedszkola. Jego pewność, że robi dobrze, ułatwia dziecku adaptację. Co jeszcze można zrobić, by uniknąć sytuacji, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Co może pomóc? - Np. domowa przypominajka – ukochana zabawka, miś, chusteczka pachnąca perfumami mamy, zdjęcie rodziców. Nawet dzieciom, które dobrze czują się w przedszkolu, zdarzają się na początku chwilowe kryzysy przedszkolne. Czy dziecko, które dopiero oswaja się z przedszkolem, można zostawić od razu na wiele godzin, np. do 17? - Lepiej nie ryzykować, bo jeśli na początku przeszarżujemy, może się okazać, że w połowie października trzeba je będzie wypisać. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy rodzic może odbierać dziecko w południe, przed leżakowaniem, ale jeśli tylko mamy taką możliwość, róbmy to albo poprośmy o pomoc kogoś, kogo ono dobrze zna: nianię, ciocię, babcię. I tak musimy mieć plan awaryjny, bo przecież przedszkolak będzie chorować i pewnie nie za każdym razem będziemy w stanie wziąć zwolnienie. Dlaczego to ważne, by na początku odbierać dziecko akurat przed leżakowaniem? - Bo w ciągu pierwszych dni/tygodni z leżakowaniem może być kłopot. Dotąd dziecko przebierało się w piżamkę i kładło do snu w domu, a więc może się bać, że zostanie w przedszkolu na zawsze. W okresie adaptacji to dodatkowy stres, którego – jeśli to możliwe – warto uniknąć. Gdy już oswoi się z przedszkolem, będzie tam drzemać bez stresu. A jeśli dziecko nie płacze tylko gna radośnie do sali, nie zawsze pamiętając o tym, by się pożegnać? Dla wielu rodziców to także bywa trudne: czują, że nie są już tacy niezbędni… - Jeśli malec chętnie chodzi do przedszkola, trzeba się cieszyć wraz z nim! To normalna kolej rzeczy: nasze dzieci usamodzielniają się, ich świat staje się większy, przybywa w nim ważnych ludzi, miejsc. To dobrze! Zobacz także: Jak przekonać dziecko do przedszkola? Adaptacja dziecka w przedszkolu. To musisz wiedzieć! Pierwszy dzień w przedszkolu. Jak się dobrze przygotować?
Złe traktowanie dzieci to norma? Szokujący list nauczycielki przedszkolnej
Chcesz wiedzieć, co naprawdę dzieje się z twoim dzieckiem po zamknięciu drzwi przedszkola lub żłobka? Przeczytaj list nauczycielki przedszkolnej, która ujawnia całą prawdę o tym, co się dzieje w polskich placówkach.
Nauczycielka przedszkolna ujawnia prawdę o polskich przedszkolach Na blogu podróżniczym dzieckowdrodze.com opublikowano wstrząsający list nauczycielki przedszkolnej, wobec którego trudno nam przejść obojętnie. Warto zaznaczyć, że jest to osoba, którą autorzy bloga znają od wielu lat i która od około 20 lat dorabia jako nauczycielka przedszkolna. W tym czasie zetknęła się z kilkudziesięcioma placówkami, więc problem zna od podszewki. Dzięki niej poznajemy rzeczywistość zarówno państwowych, jak i prywatnych przedszkoli. Opisuje głównie nauczycielki przedszkolne, bo to kobiety najczęściej pracują w tym zawodzie. Nie chcemy straszyć i szukać na siłę sensacji, ale to co wyłania się z tego opisu jest naprawdę szokujące… Rzeczywistość polskiego przedszkola państwowego Nauczycielka opisuje w swoim liście jak wygląda sytuacja w przedszkolach państwowych i stosunek do rodziców oraz jak traktuje się dzieci: „Generalnie w dupie ma się rodziców. Przytakiwanie i zapewnienia, służą tylko temu, żeby się rodzić odpie…ił i nie poleciał „wyżej” ze skargą. Latanie wyżej skutkuje odebraniem dyrektorce przyznawanej corocznie „nagrody dyrektora” (parę „tysi”) i dodatków motywacyjnych nauczycielom (200-600 zł)." Najważniejszy jest porządek w papierach, a nie indywidualne podejście do dzieci. Po zmianie nauczycielek w ciągu dnia tak naprawdę nikogo nie interesuje co się działo z dziećmi, chyba że doszło do jakiejś afery, wypadku, bójki. Po podwieczorku nauczycielki czekają już tylko, żeby pójść do domu i - jak czytamy w liście - robią zakłady "który cholerny tatuś znowu wpadnie pięć minut przed zamknięciem”. W opinii nauczycieli, dzieci powinny być odbierane zaraz po podwieczorku tj ok 14.30…". Dzieci są dzielone niejako na kategorie: drące się, latające jak oszalałe i niedojdy. Występy dla rodziców robi się wyłącznie po to, by... rodzice byli zadowoleni, a nie po to, by dzieci czerpały z nich radość. A panie nauczycielki sprawiają wrażenie jakby pracowały za karę i są to: "(...) przeważnie pokrzykujące, wiecznie rozjuszone i niezadowolone osóbki, z objawami klimakterium już od 25 roku życia. Potrafią szarpać, wyzywać, drą się takim charakterystycznym „bazarowym” głosem. Tak to wygląda od środka. Na zewnątrz, do szaleńca, który przyjdzie spytać o dziecko, panie silą się na uśmiech i zasłaniając grupą, szybko kończą rozmowę." Rzeczywistość polskiego przedszkola prywatnego W przedszkolach prywatnych jest zupełnie inaczej, co niestety nie oznacza, że lepiej. „Panuje atmosfera „snucia” i ogólnej degrengolady. Zatrudnione nauczycielki (żeby obniżyć koszty), to dziewczyny 2-3 rok licencjatu, bez doświadczenia i wiedzy (niestety, obecny program na studiach pedagogicznych, to porażka, praktyki-żenada), owe dziewczątka, jak muchy w smole, z wiecznie przyklejonym uśmiechem do twarzy „przelewają” się, powolne ruchy, dłuuuuugie rozkładanie zabawek, dłuuuugie otwieranie książeczek, nie krzyczą, nie strofują… uśmiechają się. Akceptują każde zachowanie, ale nie mają chyba świadomości, że „podążają za dzieckiem” bo jest taka metoda wychowawcza. Po prostu są miłe i grzeczne bo muszą zarabiać na studia." Prywatne przedszkola tym różnią się od państwowych według autorki listu, że tutaj wszyscy chętnie rozmawiają z rodzicami, z tym, że informacje o dziecku nie zawsze są prawdziwe. Zazwyczaj nie ma z nim żadnych problemów, dziecko mało płakało, było na spacerku itp. Niestety program, który realizują prywatne placówki to najczęściej fikcja. W prywatnym przedszkolu są nowe zabawki i zazwyczaj dobre jedzenie, w państwowym - wszystko raczej rodem z PRL-u. "Charakterystyczny jest język, jakim się młode panie posługują… niestety, w sporej większości NIE jest to poprawna polszczyzna. Wziełeś, poszłeś, kerownica, ksionszka, bendom, zrobio itp. Jest tez „powiem rodzicĄ” Panuje zasada: rodzic płaci, wszystko ma być super." Wszystko ma być bezproblemowe, więc jakie jest podejście do dzieci z problemami? "Dziecko stanowi tu tylko obiekt do pielęgnacji, żeby miało czystą buźkę, suche majty, żeby zjadło… natomiast dzieci „problemowe” są odbierane ciepło, ale bez zrozumienia („wie pani, ten nowy, to taki dziwny, on taki wzrok ma nieobecny i z dziećmi nie chce się bawić”) i zazwyczaj dzieciak, zamiast integracji, idzie z „ciocią” do drugiej salki i tam bezpiecznie zanurza się w swoim świecie, a rodzic otrzymuje informację, że „wszystko było OK”. Nie ma problemu i nie ma psychologa. A w państwowym jest, na jakiejś ułamkowej etatu, ale jest…" Autorka listu dodaje, że o swoich doświadczeniach mogłaby napisać książkę oraz że czasami "woźne mają więcej oleju w głowie i umiejętności wychowawczych, niż nauczycielki. A spróbowałbyś nazwać te panie przedszkolankami… Uuuuuu… żywy byś nie wyszedł z “placówki”." Jaka jest naprawdę opieka w przedszkolach i żłobkach? Chcąc oddać dziecko do żłobka lub przedszkola czy klubiku malucha, najpierw zbieramy opinie, wypytujemy znajomych, sprawdzamy opłaty. Jeśli mamy możliwość porównujemy oferty kilku placówek. Często przychodzimy na adaptacje przedszkolną z dzieckiem, bawimy się, zapoznajemy się z planem dnia i patrzymy czy dziecko dobrze czuje się z opiekunami i nauczycielkami. Po sprawdzeniu wszystkich detali dotyczących warunków, wykształcenia kadry, programu zajęć, jadłospisu, często po przebywaniu z dzieckiem po parę godzin w przedszkolu - podejmujemy decyzję. Chcemy wierzyć, że zapewnimy im najlepszą i najbardziej profesjonalną opiekę. Czy to wszystko na nic? Z relacji innych mam czy zaprzyjaźnionych nauczycielek, doniesień medialnych wiemy, że nie zawsze bywa różowo. Rzeczywistość jest daleka od ideału, ale czy naprawdę jest aż tak źle? Czy tak wygląda codzienność w klubikach, żłobkach i przedszkolach w Polsce? Jakie są wasze doświadczenia? Czy jesteśmy w stanie sprawdzić, co się dzieje z naszymi dziećmi, kiedy zamykamy za sobą drzwi? A może jest trochę tak, że widzimy te wszystkie problemy, ale zamykając za sobą drzwi, zamykamy też oczy dla świętego spokoju... Źródło: dzieckowdrodze.com Przeczytaj też: Czy przedszkole to dobry okres w życiu dziecka? Pierwszy dzień w przedszkolu - relacje mam "Jak było w przedszkolu?" - pytanie, które nie działa
Co zrobić, by sny w przedszkolu były bardziej kolorowe?
Pierwsze dni, a nawet tygodnie w przedszkolu mogą być ciężkie dla dziecka. Warto więc szykując wyprawkę zadbać o rzeczy, które umilą pobyt z dala od mamy.
Choć za oknem piękna pogoda i niektórzy jeszcze próbują wykorzystać ostatnie dni wakacji, to wielkimi krokami zbliża się początek roku szkolnego. Dla wielu dzieci to będzie wielki dzień, bo to będzie pierwszy dzień w przedszkolu. Warto więc nadchodzące dni wykorzystać również na kompletowanie przedszkolnej wyprawki. Przedszkolak to już nie taki maluszek To będzie wielka zmiana zarówno dla waszego dziecka, jak i dla was. I choć nie jest to już taki maluszek, to pierwsze dni w przedszkolu mogą być bardzo sterujące dla dziecka. Pedagodzy i psychologowie zalecają, by malca przygotować wcześniej. Warto rozpocząć rozmowy kilka tygodni, a nawet kilka miesięcy wcześniej. niech dziecko wie, jakie zmiany się szykują w waszym życiu. Ważnym etapem przygotowania do przedszkola, który pomaga dziecku w oswojeniu się z tematem, jest kompletowanie przedszkolnej wyprawki. Jednym z jej elementów jest pościel. To nie "tylko zwykła poduszka" W ubiegłym roku moja córka szła do przedszkola. Szykowaliśmy się przez całe lato, ale i tak byłam w szoku, gdy się okazało, jak istotne dla mojego dziecka jest leżakowanie. Zakładaliśmy, że przez tydzień, albo dwa będziemy ją odbierać wcześniej - zaraz po obiedzie, by miała szansę się oswoić z nowym miejscem. Ona jednak koniecznie chciała móc się przespać w swoim nowym śpiworze. Tak, to było coś! Warto więc z kompletowania wyprawki zrobić rodzinne wydarzenie i zaangażować dziecko w cały proces zakupowy. Tłumacząc, że spanie w przedszkolu to niezykła przygoda. Pamiętaj, wybieraj rozsądnie, ale rzeczy takie, które podobają się przedszkolakowi. Oczywiście można zawsze przynieść "zwykłą" pościel. Warto jednak do przedszkola kupić nowy zestaw poszewek – taki wyjątkowy, bo przecież okazja wyjątkowa. Można dostać w sklepach również gotowe komplety poduszeczka i kołderka z dopasowanym workiem. Zazwyczaj nie są one grube i duże, a także nie mają one poszewek i pierze się całą pościel. A może śpiwór? W wielu przedszkolach jest prośba o śpiwór. Śpiworki łatwiej się przechowuje i także są wygodniejsze, gdy zdarzy się mały wypadek. Śpiworek łatwo wyprać i szybko schnie. Zajdziecie takie śpiwory w sklepach sportowych, jednak mają one inne przeznaczenie. Raczej nie ma co liczyć na duży wybór kolorystyki. Za to w internecie znajdziecie pełno ciekawych propozycji. Wybierzcie coś wspólnie i zamówcie. Choćby na Allegro znajdziecie całkiem duży wybór śpiworków z bohaterami z bajek np. Elsą lub Autami. Aby sny były jeszcze bardziej kolorowe, malec dodatkowo może do przedszkola zabrać ukochanego pluszaka lub kocyk. Ale uwaga! Pamiętajcie, że przedszkolne śpiworki rzadko nadają się do spania pod namiotem. Jeśli chcecie go potem wykorzystać w wakacje, warto sprawdzić, czy ma jakiekolwiek parametry, jakie powinien mieć śpiwór biwakowy. Zaczęliście już kompletowanie przedszkolnej wyprawki? Koniecznie napiszcie, co podoba się najbardziej waszym przedszkolakom. Zobacz także: Kapcie dla przedszkolaka - wygodne i ładne! Worki dla przedszkolaka - na kapcie i nie tylko. Te są najładniejsze! Wyprawka do przedszkola - co powinno się w niej znaleźć?
Wyprawka dla przedszkolaka - niezbędniki i to, co można sobie... odpuścić!
Co koniecznie musimy kupić do przedszkola, a co można sobie odpuścić? Spokojnie, bez paniki. Tylko rodzice świeżo upieczonych przedszkolaków stresują się wyprawką. Lista przedszkolnych niezbędników i kilka praktycznych porad przydadzą się jednak każdemu.
Pobawimy się w przedszkole? Recenzja zestawu Lego Duplo Przedszkole
Przedszkolne życie to dla malucha życie kompletnie nowe - jeśli chcesz przygotować dziecko do przedszkolnego debiutu i ułatwić mu adaptację, wykorzystaj do tego zabawę... klockami. Zestaw tematyczny Lego Duplo Przedszkole może być bardzo pomocny!
Twoje dziecko zaczyna przygodę w przedszkolu? Chciałabyś, aby polubiło miejsce, w którym będzie spędzało całe dnie? Psychologowie przekonują, że - oprócz zajęć adaptacyjnych - najlepsze do tego są zabawy, w których i my, i maluch, wcielamy się w postaci, jakie spotka w przedszkolu i odgrywamy scenki z przedszkolnego życia - posiłek, korzystanie z toalety, ubieranie do wyjścia na dwór itp. Superpomysł! A gdyby tak jeszcze wykorzystać do tego specjalnie do takiej zabawy stworzony zestaw klocków? Wypróbowałyśmy Lego Duplo Przedszkole razem z moją dwuipółletnią córeczką, Kaliną. Jakie były nasze wrażenia? Już opowiadamy! Klocki dla niemowląt - sprawdź opinie! Zestaw Lego Duplo Przedszkole 108033 zawiera: trzy figurki LEGO® DUPLO®: przedszkolankę i dwójkę dzieci budynek przedszkola z otwieranymi drzwiami, półką, otwieranymi szufladami oraz toaletą z umywalką dwa krzesła elementy ułatwiające rozpoczęcie zabawy: klocki z cyferkami od 1 do 3, książkę, matę z materiału do zabawy kanapki, kubek i dzbanek rysunek dziecka, papier toaletowy i mydło do rąk szyld przedszkola. Nasz test zestawu Duplo Przedszkole Moja 2,5-letnia Kalinka chodzi do przedszkola odkąd skończyła rok i dwa iesiące. Mała uwielbia swoje przedszkole, ale wiem, że nie wszystkie dzieciaki tak łatwo przechodzą przedszkolną adaptację. Poza tym, mimo że Kalinka lubi wychodzić co rano do dzieciaków, to wystarczy przerwa świąteczna czy wakację, by powrót do placówki powodował poranny sprzeciw i smuteczek... Dlatego ucieszyłam się, gdy przed tegorocznym powrotem mogłyśmy pobawić się zestawem, który pomaga odgrywać codzienne sytuacje, sprawy i sprawki z życia przedszkolaka oraz przypomina, że przedszkole to przecież bardzo fajne miejsce! Kalinka od razu weszła w rolę pani przedszkolanki - widać, że taka droga bardzo jej odpowiada :-) Śpiewała i "czytała" mnie, czyli dziewczynce i chłopczykowi przedszkolakom, po czym zaprosiła nas na podwieczorek. Dołączenie do zestawu tak małych ale konkretnych przedmiotów, jak dzbanek i kanapka to świetna sprawa, maluch bardzo łatwo wchodzi w rolę, którą mu podpowiadają. Bardzo ucieszyła mnie też obecność toalety - Kalina wracała do przedszkola po wakacjach z nową umiejętnością, była odpieluszkowana, więc zależało mi, by przećwiczyć z nią informowanie pani, że musi iść za potrzebą czy wołanie jej, gdy będzie taka konieczność. Ogólnie uważam, że ten zestaw może być genialną pomocą przy oswajaniu malucha z rutuałami i zwyczajami panującymi w przedszkolu. Polecam go wszystkim dzieciakom i rodzicom - pobawcie się w przedszkole, a wasze dziecko o wiele pewniejsze siebie i spokojniejsze wejdzie w nowy świat - świat nowych przyjaciół, samodzielnych posiłków i ubierania się, świat przedszkolaków.
Jak bawiłam się z córką w przedszkole czyli nasz test zestawu Lego Duplo Przedszkole
Wszyscy wiedzą, że Lego Duplo to klocki i figurki, które można ze sobą dowolnie łączyć, przeznaczone dla najmłodszych dzieci. Wzmacniają motorykę, uczą rozróżniania kształtów i kolorów, rozwijają wyobraźnię, ale… co to znaczy w praktyce? Jak bawiłyśmy się w przedszkole z moją niespełna trzyletnią córeczką i czy nam się podobało? O tym w naszej recenzji.
Lego Duplo Przedszkole 10833 to zestaw, który składa się z 39 elementów. Wśród nich znajdziecie 3 figurki: większą – nauczycielkę przedszkolną, i mniejsze: dziewczynkę i chłopca. Oprócz tego jest także misio, którego moja niespełna trzyletnia córka Nata uznała za pełnoprawnego członka tej przedszkolnej rodzinki. Do tego w zestawie znajduje się także budynek przedszkola z szyldem na daszku, z otwieranymi drzwiczkami, półką, wysuwanymi dwoma szufladkami, daszkiem oraz zielonym podłożem udającym trawkę. Do tego bardzo udany kącik toaletowy zawierający umywalkę, ubikację z podnoszonym sedesem, detergenty oraz papier toaletowy. Całość uzupełniają także klocki z cyframi 1, 2, 3, książka, kanapki na śniadanie, dwa krzesełka, kubek, dzbanek, mata z materiału. Całkiem sporo jak na jeden zestaw klocków. Pierwsze klocki dla dziecka - sprawdź opinie! Kolejny zestaw Lego Duplo – nie wszystkie dzieci lubią układać klocki... Kiedy Przedszkole Lego Duplo trafiło do nas pomyślałam sobie, że nic nam z tego ciekawego nie przyjdzie, bo dwa poprzednie zestawy owszem poszły w ruch, ale równie szybko i bez zachęty ze strony matki poszły w odstawkę. Jak wyciągnęłam klocki i zainicjowałam zabawę, było ok. Ileż ja się musiałam namęczyć, żeby wymyślić zabawy i opowieści dotyczące klocków niezwiązanych tematycznie z naszym codziennym życiem. Może to też kwestia tego, że moje dziecko było wtedy sporo młodsze i owszem może w ten sposób rozwijałyśmy kreatywność, słownictwo i tak dalej, ale co się namęczyłam to moje. Przedszkole z klocków częścią przygotowania do prawdziwego przedszkola Z Przedszkolem Lego Duplo było zupełnie inaczej. Dlaczego? Byłyśmy akurat po kilku adaptacyjnych spotkaniach w przedszkolu, bo od września wkraczamy w mury takiego właśnie przybytku. Zwiedzałyśmy już szatnię i łazienki, poznałyśmy panią wychowawczynię, jesteśmy po wielu rozmowach, w których opowiadałyśmy sobie, co można robić w przedszkolu i że będzie tam mnóstwo nowych koleżanek i kolegów. Zestaw wpisał się w nasze wakacyjne oswajanie tematu niemal perfekcyjnie. Hitem przedszkolny kącik toaletowy – trening czystości i zabawa w jednym! Natce od razu zaświeciły się oczy, gdy zobaczyła kolorowe pudełko, od razu rozpakowałyśmy i z moją mniejszą lub większą pomocą zbudowałyśmy całe przedszkole. Nie musiałam zbyt dużo tłumaczyć, choć Natka pytała się o każdy element. Największe zaciekawienie i radość wzbudził u niej tzw. kącik toaletowy. Okazało się, że ubikacja jest niemal identyczna jak te specjalne miniaturowe (dostosowane do wzrostu dzieci) w toalecie przedszkola, do którego ma chodzić. I jest też taka miniaturowa umywalka. I zaczęło się. Sadzałyśmy tam całą przedszkolną rodzinkę Lego Duplo, łącznie z misiem, a także z samą prowodyrką owego wysadzania - Natą (tak jest nieco większa niż figurki, ale to w niczym nie przeszkadzało). Pewnie ktoś uzna, że powinnam się trochę zawstydzić, ale nic z tego! U nas sprawy wydalania nie są tabu, zwłaszcza po tym jak udało nam się wyeliminować z tego procesu pieluszki i to w zasadzie bez większego problemu (dajcie dzieciom tyle czasu, ile potrzebują i nie naciskajcie, a to stanie się samo). Rozmawiamy o tym, śmiejemy się często z tematów „kupowych” i to dla nas ważne, by ten temat nie był dla dziecka owiany jakąś niezrozumiałą tajemnicą czy wstydem. Takie podejście może przynieść więcej szkody niż pożytku oraz stać się prawdziwym problem, zwłaszcza gdy dziecko pójdzie do przedszkola i w nowej łazience, w nowym otoczeniu będzie musiało, już bez nocnika, sobie poradzić. Taka zabawa w chodzenie do ubikacji za potrzebą i wysadzanie zabawek może bardzo pomóc w oswojeniu tematu i w jego zrozumieniu. Lego Duplo Przedszkole 10833 – zobaczcie na filmie! Jak wygląda zestaw Przedszkole i zabawa w przedszkole możecie zobaczyć na tym filmiku wideo. Jest króciutki. Widać na nim wszystkie elementy oraz możliwości ich wykorzystania. Warto jednak pamiętać, by dobrać zestawy Lego odpowiednio nie tylko do wieku dziecka, ile do jego etapu rozwoju (każde dziecko rozwija się w innym tempie) oraz - co również ważne - do aktualnych zainteresowań. Wówczas zabawa na pewno bardziej wciągnie. View oEmbed on the source website Zwyczajne-niezwyczajne klocki Natalia bawiła się figurkami, sadzała je, ustawiała klocki, zmieniała ich położenie i po raz pierwszy chyba bawiła się sama cicho na dywanie. Rozumiecie? Sama, cicho. Naprawdę byłam zadziwiona, że moje dziecko bawi się samo i to przez dłuższy czas. Misio i jedna z figurek wylądowała z nami nawet w pościeli, gdy przyszedł czas iść spać. A rano pierwsze co moja córka zrobiła zaraz po przebudzeniu to... poszła od razu po klocki i nie potrzebowała do tego asysty matki. Czy styrany rodzic może chcieć czegoś więcej od zabawki? Jeśli adaptacja przedszkolna od września pójdzie nam w miarę gładko złożę pisemne podziękowania dla Lego ;) Nietypowe wykorzystanie Lego Duplo Przedszkole Mam jednak jedną uwagę do całego zestawu. Otóż… opakowanie na klocki powinno być z nieco mocniejszego materiału lub w jakiś sposób być częścią zestawu, którą można wykorzystać. Albo miękkim opakowaniem, w którym można te klocki przewozić. Chciałam się zwyczajnie pozbyć kartonowego pudełka, które niestety zabiera sporo miejsca, ale okazało się, że Nata znalazła sposób na wykorzystanie go w zabawie. Kilka dni później karton od Lego Duplo Przedszkole stał się czymś w rodzaju, hm… walizki, w której moja córka przenosiła różne ważne niezwykle rzeczy idąc do wyimaginowanej pracy. W jednej ręce trzymała plastikową torebkę z klockami Lego, w drugiej karton z niezbędnymi akcesoriami w środku. I tak wchodziła i wychodziła z pokoju, pakowała i przepakowywała klocki i inne przedmioty. Klocki Lego Duplo zabrałyśmy również na wizytę do dziadków oraz na wyjazd na działkę i muszę przyznać, że świetnie się spisały. Nie są ciężkie, łatwo je spakować (np. do małego plecaczka czy zapinanego na suwak plastikowego opakowania po ciastolinie), zawsze to ciekawy pomysł na wspólną lub samodzielną zabawę także na świeżym powietrzu. Pewnie to nie jest zalecane przez producenta, ale nasze klocki niejednokrotnie towarzyszyły nam w kąpieli i co prawda już jako rozczłonkowany zestaw, ale zabawy było co nie miara. Jednak może tak na wszelki wypadek nie próbujcie tych wodnych szaleństw sami w domu. Wymiary przedszkola: 16 × 19 × 9 cm Ilość elementów: 39 Wiek zalecany: 2-5 Cena: ok. 75zł Ogólna ocena: Świetny zestaw dla dzieci w wieku 2+, a zwłaszcza dla dzieci, które niebawem wybierają się do przedszkola.
Dlaczego dziecko nagle nie chce iść do przedszkola? [WIDEO]
Dziecko, które do tej pory chodziło chętnie do przedszkola nagle mówi nam, że nie chce tam iść. Jaka może być tego przyczyna? Agnieszka Stein, psycholog dziecięcy, wyjaśnia możliwe przyczyny kryzysu przedszkolnego. Co robić, a czego nie robić, by pomóc dziecku?
Dziecko nie kłamie - najczęściej ma konkretny powód Jeśli dziecko, wcześniej chętnie chodzące do przedszkola, nagle z dnia na dzień przejawia ogromną niechęć – najczęściej ma konkretny powód. Może zbliża się właśnie infekcja i organizm dziecka jest w gorszej formie – niechęcią manifestując objawy choroby. Być może kolega, z którym dziecko wcześniej się bawiło, nagle bawił się z kimś innym. Mogło też dojść do nieprzyjemnego zdarzenia lub dziecko się czegoś w przedszkolu przestraszyło. Zobacz też: Urodziło Ci się dziecko? Posadź drzewo i wyślij nam zdjęcie! Kryzys przedszkolny - pierwsze działania rodzica Co rodzic powinien zrobić w takiej sytuacji? Przede wszystkim od razu zapytać panie przedszkolanki i opiekunów przedszkolnych, co się działo tego dnia lub kilka dni wcześniej w przedszkolu. Trzeba przyjrzeć się także relacjom dziecka z otoczeniem, wydarzeniom w domu. Może mama zaczęła później przychodzić z pracy, może w domu za kilka miesięcy ma się pojawić nowy członek rodziny? Jakie jeszcze powody może mieć dziecko, żeby nie chcieć iść nagle do przedszkola? I jakie są sposoby, by pomóc dziecku przezwyciężyć taki kryzys przedszkolny? Jak sobie z tym poradzić? Psycholog dziecięcy Agnieszka Stein odpowiada na wszystkie te pytania. Zobaczcie film! Sprawdź także: Artykuły plastyczne i przybory szkolne dla dzieci na bangla.pl Rozmawiała Gosia Stańczyk. Film z cyklu "Stein & Stańczyk - Rozmowy o rodzicielstwie" Źródło: Stein & Stańczyk/Mamato Studio Zobacz także: Dziecko nie chce chodzić do przedszkola - 4 rady 8 próśb przedszkolanek do rodziców Przedszkole prywatne czy publiczne - jakie wybrać?
Przedszkole to dobry okres w życiu dziecka – uwierz w to!
Jeśli posyłasz dziecko po raz pierwszy do przedszkola, na pewno masz mnóstwo wątpliwości. Chcę cię przekonać, że przedszkole to dobra, długofalowa inwestycja. Nawet, jeśli pierwsze tygodnie okażą się trudne, później może być wspaniale.
Nie czytaj wpisów na forach o okropnych przedszkolankach, nie bierz do siebie opowieści o znajomych znajomych, których dzieciom stała się w przedszkolu jakaś krzywda. To nie ma żadnego znaczenia, bo to twoje dziecko idzie teraz do przedszkola i twoje dziecko może się tam czuć znakomicie. Początek przedszkola to tylko… początek Na pewno starannie wybrałaś przedszkole i wzięłaś pod uwagę najważniejsze dla ciebie i twojego dziecka rzeczy. Nie ma siły, żebyś mimo to nie denerwowała się chociaż trochę przed posłaniem tam swojego syna czy córki. Zastanawiasz się, jak dziecko odnajdzie się w grupie, czy nie będzie tęsknić za domem, czy ty nie będziesz za nim tęsknić itd. Po prostu nie wiesz, jak dziecko zareaguje i dowiesz się tego dopiero po fakcie. Pamiętaj, że w tej samej sytuacji są prawie wszyscy rodzice i absolutnie wszystkie dzieci, nawet te, które przyszły do grupy z bratem-bliźniakiem. Nikt nie da ci gwarancji, że pierwsze dni w przedszkolu upłyną twojemu dziecku bajecznie. Pewnie tak nie będzie chociażby dlatego, że będzie musiało ono zaaklimatyzować się w nowej grupie i otoczeniu. Ale po tych 2, 3, czy 6 tygodniach dziecko się przyzwyczai i prawdopodobnie chętnie będzie chodziło bawić się z kolegami i koleżankami. To jest właśnie to, co się liczy – lata, które nastąpią po okresie adaptacyjnym. A na to, co się w ich trakcie wydarzy rodzice mogą mieć naprawdę duży wpływ. Jeżeli uznacie, że przedszkolanka lub pomoc przedszkolna nie dogaduje się z waszymi dziećmi, poprosicie dyrekcję o zmianę. Jeżeli uznacie, że w programie jest za mało/za dużo rytmiki, będziecie reagować. Jeżeli ktoś wpadnie na pomysł, żeby pokazać dzieciom Panoramę Racławicką – spróbujecie zorganizować wycieczkę. Zgadza się? Rodzice, których spotkasz, będą mniej lub bardziej zaangażowani w przedszkolne życie, ale jako grupa macie dużo do powiedzenia. W końcu chodzi o wasze dzieci. Zalety przedszkola – nie takie, jak myślisz Nie będę tu powtarzać argumentów na rzecz posłania dziecka do przedszkola, odmienianych przez wszystkie przypadki. Jeśli zdecydowałaś się zapisać dziecko do przedszkola, prawdopodobnie je znasz. Chcę zwrócić uwagę na coś innego. Dzieci poznają w przedszkolu inne dzieci i to jest bardzo cenne z kilku powodów (rozwój społeczny oczywiście jest jednym z nich). Za 3 lub 4 lata twoje dziecko będzie szło do szkoły. To jest dopiero stresujące! Ale kiedy w jego klasie będzie kilkoro dzieci, które już zna, czy nie odetchniesz trochę z ulgą? Bo dziecku na pewno będzie łatwiej zaczynać 1. klasę z przyjaciółmi. Po drugie, jeśli wybrałaś przedszkole w swojej okolicy, poznacie swoich sąsiadów z innej części osiedla, a może tylko z drugiego końca ulicy. Jednak wciąż będą to na tyle bliscy sąsiedzi, że od czasu do czasu będziecie mogli nawzajem podrzucić do siebie maluchy lub w razie kryzysu w pracy poprosić o odebranie i przetrzymanie dziecka. To cenniejsze niż myślisz. Ani się obejrzysz, a razem z dzieckiem będziesz się cieszyć z pierwszego zaproszenia na urodziny kolegi, oglądać pierwsze jasełka, w których twój maluch wystąpi jako osiołek, odprowadzać go na pierwszy bal przebierańców. Życie przedszkolaka ma mnóstwo uroku, a wy właśnie je zaczynacie. Będzie dobrze, zobaczysz! Czytaj też: Wyprawka do przedszkola - czego będzie potrzebować dziecko Pierwszy dzień w przedszkolu - relacje mam "Jak było w przedszkolu?" - pytanie, które nie działa
Jak pozbyć się strachu przed przedszkolem?
Już za chwilę twoje dziecko stanie się przedszkolakiem? Boisz się, co to będzie, jak sobie poradzi (i czy w ogóle)? Spokojnie, znam ten lęk. Zobacz, jak można się go pozbyć, by już na starcie pomóc swojemu debiutującemu przedszkolakowi.
Pamiętam ten niepokój z kwietnia, kiedy trzeba było złożyć w przedszkolu papiery. Zastanawiałam się, czy Zuzia nie jest za mała, czy na pewno da sobie radę... Po podjęciu decyzji zapomniałam o swoich obawach. W końcu do września było jeszcze tyle czasu. Kiedy jednak z pięciu miesięcy zrobiło się nagle tylko kilka tygodni, spanikowałam. Dziecko za małe na przedszkole? Wydawało mi się, że przez wakacje córka zdąży się jeszcze mnóstwa rzeczy nauczyć, że podszkoli się w samodzielnym jedzeniu, ubieraniu. No i teoretycznie widać postępy, tylko dlaczego Zuzanka wydaje mi się nadal taka malutka i bezbronna? – Spokojnie – pocieszyła mnie sąsiadka, weteranka, bo do przedszkola posłała już trójkę swoich pociech. – Dla mamy dziecko zawsze jest małym krasnoludkiem, a jednak w grupie rówieśników daje sobie całkiem dobrze radę. Postanowiłam więc zachować spokój, tym bardziej, że moje dziecko w ogóle nie sprawiało wrażenia, że boi się przedszkola. Co więcej, wydawało mi się, że ona nie ma zielonego pojęcia, jak wiele zmieni się od września w jej życiu. Może to i dobrze. Postanowiłam na razie nie zawracać jej głowy długimi opowieściami o przedszkolu. W końcu to tak, jakby ktoś opowiadał mi o locie w kosmos, który odbędę już za kilka tygodni. Czytaj też: 4 proste rady, jak nauczyć dziecko samodzielności Idziemy na zakupy przed przedszkolem Nie chciałam jednak również przypomnieć Zuzance o przedszkolu dopiero na początku września. W końcu każdy ma prawo znać najbliższe swoje plany. A już w szczególności dzieci uwielbiają wiedzieć, co będą robiły (codziennie słyszę pytanie: „Mamo, a gdzie dzisiaj jedziemy", „A kiedy przyjdzie dziadek" itp.). Powiedziałam córci, że już za niedługo pójdzie do przedszkola („Pamiętasz Zuniu, to tam, gdzie bawiłaś się z innymi dziećmi na takich specjalnych zajęciach przed wakacjami"). I w związku z tym musimy pojechać dzisiaj do sklepu, żeby kupić worek, śliczne, nowe kapcie, piżamkę... – A będę mogła sama wybrać kapciuszki i dostanę loda? – zapytała rezolutnie moja córeczka. – Oczywiście – zgodziłam się bez mrugnięcia okiem. Zakupy wyprawki przedszkolaka były bardzo udane. Zuzia wybrała różową piżamkę, przymierzyła z tuzin kapci, przy okazji kupiła nowe trampki, a potem usiadłyśmy w kawiarni. Córcia zapytała, czy w przedszkolu będą dzieci, które poznała w maju na zajęciach. Odpowiedziałam, że pewnie tak. A wtedy mała zaczęła opowiadać, jak bardzo lubi malinowe lody. „I to tylko tyle? – pomyślałam – nic więcej nie chce wiedzieć?". Byłam trochę zaskoczona. Co mówić dziecku przed debiutem w przedszkolu? Kiedy Zuzanka wieczorem zasnęła, opowiedziałam o zakupach i naszej rozmowie mężowi. – A ty myślałaś, że poprosi cię o cały szczegółowy harmonogram przedszkolnych zajęć? – zdziwił się. No fakt, dzieci rozumują trochę inaczej. Tylko, co ja mam jej w końcu opowiedzieć o przedszkolu? O czym chciałaby posłuchać? I nagle przypomniałam sobie, co napisała kiedyś mądra pani psycholog. Że trzeba podążać za pytaniami dziecka. Nie wyprzedzać, nie unikać, tylko mówić dokładnie tyle, ile maluch chce wiedzieć. Tego będę się trzymać. Czy wiesz: Jak rozmawiać z dzieckiem o jego problemach? Dzień przed debiutem w przedszkolu Do końca sierpnia córka zadała może jeszcze z trzy pytania o przedszkole. Chciała wiedzieć, czy będzie mogła zostawić obiad, jak jej nie zasmakuje, jakie będą zabawki i jak wyglądać będzie jej nowa ciocia. Ostatniego dnia „przed" opowiedziałam jej o jutrze: że odprowadzę ją do przedszkola, tam będzie bawić się z dziećmi, pozna swoją panią, zje obiadek, a po nim przyjdę ja i zabiorę ją do domu. Mała wysłuchała z powagą i poprosiła, żebym pobawiła się z nią misiami. Wieczór upłynął nam na grach, całusach, przytulankach. Chciałam, by córcia czuła się dopieszczona. A jej to bardzo odpowiadało. Ach ta moja mała przylepka! Godzina zero – debiut w przedszkolu Wstałam rano, żeby spokojnie przygotować się do wyjścia. Córeczkę obudziłam na śniadanie trochę wcześniej, żeby miała czas spokojnie zjeść, umyć i ubrać się. Starałam się nie wprowadzać wrażenia pośpiechu, nie poganiałam, nie krzyczałam, gdy córcia po raz trzeci zmieniła zdanie co do koloru koszulki. Zabrałyśmy worek z kapciami, piżamkę i wyruszyłyśmy w drogę. Za drzwiami czekało na moją małą Zuzankę całkiem nowe życie. W duchu obiecałam jej, że będzie naprawdę fajne. I tego będę się trzymać! Jeśli chcesz jeszcze lepiej przygotować swoje dziecko do przedszkolnego debiutu, codziennie zaglądaj do naszego kalendarza Przygotowania do przedszkola
Nie chodzi o to, by zaprowadził „porządek" i sprawił, że grupa grzecznie usiądzie do obiadu i wszyscy zawsze zgodnie będą się ze sobą bawić. Może jednak pomóc Kasi w pokonaniu nieśmiałości, a Janka nauczyć, że bicie kolegi to nie jest dobry sposób na odebranie mu zabawki.
Rodzice zazwyczaj niewiele wiedzą o przedszkolnym psychologu, a jeszcze rzadziej korzystają z jego konsultacji. Tymczasem może on pomóc dziecku polubić przedszkole i dobrze się w nim zaaklimatyzować. Te pozytywne doświadczenia ułatwią później dziecku szkolny start. Gdzie znaleźć przedszkolnego psychologa Nie we wszystkich przedszkolach możesz skorzystać z porady psychologa. W państwowych placówkach jego zatrudnienie uzależnione jest od gminy (rodzice mogą jednak starać się o stworzenie takiego stanowiska, np. poprzez złożenie petycji lub prośby w urzędzie gminnym czy miejskim), a w prywatnych – od właściciela. Psycholog zazwyczaj zatrudniany jest na 2-3 godziny tygodniowo, więc w dużych miastach pod jego opieką najczęściej znajduje się kilka przedszkoli. Może ci się wydawać, że te parę godzin to niewielka ilość czasu. Wystarcza jednak, by specjalista poznał dzieci i ich problemy. Co robi psycholog w przedszkolu Psycholog w przedszkolu najpierw obserwuje wszystkie dzieci: jak bawią się w grupie, co robią w sytuacjach stresowych (czy są agresywne, nieśmiałe, wycofane, czy też odwrotnie: przebojowe i odważne). Czasem przygląda się, jak rano rozstają się z rodzicami, może też oglądać prace plastyczne przedszkolaków, „podsłuchiwać", co dzieci do siebie mówią i jak odzywają się do rodziców i wychowawczyń. Na podstawie obserwacji specjalista określa problemy wychowawcze i dzieci, które jego zdaniem wymagają pomocy. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki Na czym polega praca psychologa w przedszkolu Psycholog w przedszkolu pomaga dzieciom i rodzicom w różny sposób. Organizuje zajęcia adaptacyjne. Ułatwiają dziecku oswojenie się z nowym miejscem. Jeśli nie ma takich zajęć, rodzice mogą poprosić psychologa o ich zorganizowanie. Pomaga indywidualnie. Do psychologa możesz zgłosić się w trakcie jego dyżuru w przedszkolu. Rozmawiać możesz nie tylko o problemach dziecka, ale także o jego zdolnościach. Opracowuje specjalne programy. Czasem psycholog ma pomysł na konkretne zajęcia w przedszkolu (np. rozwijające inteligencję emocjonalną dzieci). Wtedy w porozumieniu z rodzicami (a czasem właśnie na ich prośbę) organizuje co jakiś czas (np. co dwa tygodnie) specjalne zajęcia na dany temat. Robi testy gotowości szkolnej. Badania pomagają określić, czy dziecko jest gotowe do pójścia do szkoły (psycholog może także zwrócić uwagę rodzica na umiejętności, które dziecko powinno jeszcze poćwiczyć). Służy pomocą rodzicom. Świadomość, że możesz skorzystać z porady kogoś, kto zna dziecko i ma wiedzę psychologiczną, daje oparcie i poczucie większego bezpieczeństwa. Kiedy psycholog rozmawia z rodzicami Jeśli zdaniem psychologa jakieś dziecko potrzebuje pomocy, bo np. nie potrafi odnaleźć się w grupie, specjalista rozmawia z wychowawczynią o swoich spostrzeżeniach. Może też być tak, że to pani zwraca się z prośbą do psychologa, bo np. zauważyła, że dziecko ma kłopoty z rysowaniem. Psycholog umawia się wtedy także na rozmowę z rodzicami dziecka. Nie trzeba się jednak takiego spotkania obawiać. Rodzicom czasem wydaje się, że zostaną oskarżeni o złe zachowanie dziecka, a psycholog zacznie wytykać im błędy wychowawcze. Nic z tych rzeczy. Rozmowa z psychologiem nie skupia się na tym, co dzieje się niepokojącego (czyli w rozumieniu rodziców: jak strasznie niegrzeczna jest ich pociecha), tylko na tym, jak bawić się z dzieckiem, do czego je zachęcać i jak reagować na jego kłopotliwe zachowania. O rozmowę z przedszkolnym psychologiem możesz poprosić także ty sama. Twoje dziecko może zachowywać się całkiem normalnie w przedszkolu, ale codziennie po wyjściu z niego stawać się np. płaczliwe albo agresywne. Takiego zachowania psycholog ani wychowawca nie mają już możliwości zobaczyć, więc myślą, że wszystko jest w porządku. Tymczasem dziecko prawdopodobnie silnie przeżywa stres związany z przedszkolem i właśnie w ten sposób go odreagowuje. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? [CMS_PAGE_BREAK] Kiedy psycholog rozmawia z dzieckiem Psycholog może także porozmawiać z dzieckiem. Pyta wtedy o jego ulubione zajęcia, obserwuje je podczas wykonywania różnych zadań (np. rysowania, układania puzzli). Na tej podstawie stara się znaleźć przyczynę kłopotów, bo tylko w ten sposób może dziecku skutecznie pomóc. U małych dzieci często powodem odmiennego zachowania okazują się np. kłopoty ze wzrokiem czy słuchem. A to dlatego, że dorosły człowiek jest w stanie zlokalizować swój problem i np. powiedzieć, że gorzej słyszy. Natomiast dziecko najczęściej jedynie czuje, że coś jest nie tak, ale nie potrafi wyjaśnić, dlaczego (stąd ucieka w nieśmiałość albo odwrotnie: w agresję, bo nie wie, jak sobie poradzić w takiej sytuacji). Czytaj też: Złe zachowanie – 8 kół ratunkowych Czasem także przyczyną problemów dziecka jest po prostu stres związany z pójściem do przedszkola. Bywa że w takich sytuacjach nasilają się dziecięce kłopoty (i np. maluch, który z natury jest dość nieśmiały, zaczyna wstydzić się jeszcze bardziej). Dlatego czasem psycholog organizuje dla 3-letnich debiutantów zajęcia, które mają ułatwić im przedszkolny start. Czy zawsze trzeba słuchać zaleceń psychologa Rodzice nie zawsze muszą się zgadzać z opinią specjalisty i oczywiście nie muszą się do niej stosować. To ich zdanie jest najważniejsze, bo to oni są opiekunami dziecka i znają go najlepiej. Poza tym psycholog nigdy nie opracowuje planu pomocy sam (nie każe np. dziecku ciągle rysować, gdy mama mówi, że dziecko tego nie lubi). Sposoby zaradzenia problemom i ewentualna praca z brzdącem zawsze są dokładnie omawiane z rodzicami. Warto jednak posłuchać tego, co o kłopotach dziecka sądzi psycholog, choćby po to, by sprawdzić, jak widzą je inni. Ta nowa perspektywa pozwala zobaczyć dziecko z innej strony i często jest pierwszym krokiem do pokonania problemów. Czytaj też: Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa?