Dzieci indygo: kim są? Jakie cechy się im przypisuje i jakie ryzyko z tym się wiąże?
Dzieci indygo są buntownicze i bardzo wrażliwe. Podobno przychodzą na świat, aby go zmienić, sprawić, by był lepszym miejscem do życia. Odnosisz czasem wrażenie, że twoje dziecko jest inne? Nie chce słuchać, kwestionuje polecenia, nie pasuje do szkoły lub przedszkola? Takie podobno są „dzieci indygo”. Skąd się wzięło takie określenie i jakie niesie ryzyko?
Jak uważają hippisi, spirytyści i ludzie związanie z ruchem New Age, „dzieci indygo” zjawiły się na świecie, by odmienić naszą planetę – uzdrowić ją i sprawić, by dalsze życie na ziemi było możliwe. Zdaniem wyznawców tej teorii „dzieci indygo” przejawiają nadzwyczajne, często paranormalne zdolności. Niektórzy uważają nawet, że mają inne DNA... Czy są wyjątkowe? Nie, bo jest ich podobno więcej niż „dzieci nie-indygo”. Samo czytanie o cechach „dzieci indygo” można potraktować jak ciekawostkę, warto jednak wiedzieć, że w niektórych sytuacjach przypięcie dziecku określenia „indygo” może utrudniać jego prawidłowy rozwój i krzywdzić dziecko. Dzieje się tak na przykład, gdy zostanie u niego zdiagnozowane ADHD, a rodzice nie zgadzają się na terapię i tłumaczą, że ich dziecko jest po prostu wyjątkowe... Spis treści: „Dzieci indygo”: kim są? Cechy „dzieci indygo” Fenomenalne „dzieci indygo”? „Dzieci indygo”: kim są? Nazwa „dzieci indygo” pochodzi od niebiesko-fioletowego koloru (indygo to barwa oscylująca miedzy kolorem niebieskim, granatowym i fioletowym). Taką barwę ma podobno ich aura, czyli niematerialny obłok otaczający ludzi i przedmioty. Określenie „dzieci indygo” zawdzięczamy amerykańskiej parapsycholożce Nancy Ann Tappe, zajmującej się aurą ludzi, która jako jedna z pierwszych miała dostrzec w latach 60. i 70. wyjątkowość aury „dzieci indygo”. Kim są w takim razie „dzieci indygo”? Zdaniem Tappe dzieci te są obdarzone wyjątkową wrażliwością i sposobem postrzegania świata, są „świetliste’’ i ze wszech miar wyjątkowe. Niespotykana barwa ich aury ma wyznaczać kolejny etap ewolucji, otaczać wrażliwców i buntowników, którzy mają zmienić naszą planetę. To „naturalne dzieci w nienaturalnym świecie’’ – twierdzi Doreen Virtue, autorka książki „Dzieci Indygo. Opieka i wsparcie’’. „Dzieci indygo” nie mają żadnych określonych cech wyglądu. Od „dzieci nie-indygo” różnią się jedynie aurą (która jest widoczna jedynie dla wybranych ezoteryków) oraz cechami charakteru oraz ducha. Ideę „dzieci indygo” rozbudowały pod koniec lat 90. Lee Carroll & Jana Tober w książce: „The Indigo Children: The New Kids Have Arrived’’. Dzięki nim termin zyskał wielu zwolenników na całym świecie, a szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie filozofia New Age ma wielu sympatyków, a wiara w anioły, nadprzyrodzone moce i inne światy ma się bardzo dobrze. Skąd pochodzą „dzieci indygo”? Cóż, często przypisuje się im pochodzenie pozaziemskie. Ile jest takich dzieci? Podobno coraz więcej… Niektórzy ezoterycy szacują, że coraz trudniej o dziecko, które nie jest indygo. Cechy „dzieci indygo” Kiedy zapoznamy się z cechami „dzieci indygo”, z łatwością zauważymy, że prawie każde dziecko pasuje do opisu. Oto 9 cech charakterystycznych dla „dziecka indygo”: jest zrelaksowane i swobodne, jest empatyczne względem rówieśników, kocha śmieciowe jedzenie, ma dużo energii, nudzi się w szkole i łatwo się rozprasza, nie ma najmniejszego problemu z wielozadaniowością, jest bezpośrednie, nie poddaje się normom społecznym, uważa, że ma prawo do wszystkiego. Fenomenalne „dzieci indygo”? Jan Yordy, prowadząca terapię zabawą nauczycielka w szkole podstawowej z 25-letnim doświadczeniem, wypracowała nawet listę cech osobowościowych „dzieci indygo”. Nie brakuje na niej terminów szczególnie upodobanych przez wyznawców nurtu New Age: Są uparte i niezależne i wolą robić to, co same uznają za stosowne, zamiast słuchać autorytetów (nauczycieli czy rodziców). Wykazują mądrość i troskę o innych, wykraczającą poza normy dla ich wieku. Tradycyjne metody wychowawcze nie sprawdzają się w przypadku dzieci indygo. Jeśli rodzic chce zmusić dziecko do posłuszeństwa, zakończy się to walką o władzę. Ich energia wibruje na dużo większych częstotliwościach, dlatego łatwo dają się zgnieść negatywnej energii innych ludzi lub maszyn. Jeśli ich energia nie zostanie odpowiednio zrównoważona, będą mieć problemy emocjonalne, takie jak: depresja, stany lękowe, pobudzenie, gwałtowne napady złości. Mają lepiej wykształconą prawą półkulę mózgu i są twórcze, dlatego często źle sobie radzą w szkole, która jest nastawiona na pracę lewą półkulą mózgu. Często diagnozuje się u nich ADHD i ADD, bo wydają się impulsywne (ich mózgi szybciej przetwarzają informacje) i potrzebują ruchu, by móc się skoncentrować. Są bardzo wrażliwe i mają świetną intuicję, zdają się widzieć, słyszeć i wiedzieć o rzeczach, które są racjonalnie niewytłumaczalne. Ich wrażliwość sprawia, że mogą mieć problem z jedzeniem i być szczególnie wrażliwe na kwestie związane z ochroną środowiska. Kiedy ich potrzeby nie są zaspokajane, wydają się wymagającymi egocentrykami, mimo że nie taka jest ich prawdziwa natura. Te dzieci mają szczególny dar i potencjał, który – jeśli nie jest odpowiednio wspierany i akceptowany – zmarnuje się. Jak ezoterycy zalecają dbać o „dzieci indygo”? W książce poświęconej rozwojowi duchowemu „świetlistych dzieci’’, autorstwa Doreen Virtue, czytamy: „Dzieci indygo”, które zażywają Ritalin lub inne leki psychotropowe, szybko tracą kontakt ze swoją intuicją i zdolnościami parapsychologicznymi oraz osobowością wojowników. Te dzieci zostały zesłane na ziemię z tymi trzema duchowymi darami dokładnie w tym celu, by oczyścić naszą planetę społecznie i z zagrożeń dla środowiska’’ (tłum. red.). Wielu rodziców, którzy wierzą, że ich dzieci są indygo, nie decyduje się stosować leczenia wobec swoich dzieci ze zdiagnozowanym ADHD czy ADD – uważając, że to naturalna osobowość ich dziecka, która wymaga akceptacji i świadczy tylko o ich nadzwyczajnym darze i wyjątkowości, a leczenie – szczególnie farmakologiczne przeszkodzi im w misji zbawienia świata. W tym miejscu włączają się głosy krytyki, wyznawcy teorii o „dzieciach indygo” mogą bowiem – mimo że w dobrej wierze – krzywdzić swoje dzieci, nie stwarzając im odpowiednich warunków do kształtowania zachowań społecznych i radzenia sobie z emocjami, co w konsekwencji utrudni dzieciom prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Idealny świat wg „dzieci indygo” Jak wyglądałby świat, gdyby rządziły nim „dzieci indygo”? Odpowiedź znajdujemy na stronie Spiritual Growth Prophecies (z przepowiedniami dotyczącymi rozwoju duchowego): świat byłby wolny od wszelkich silnych chemikaliów; jedzenie byłoby hodowane i uprawiane organicznie, lokalnie, świeże i minimalnie przetworzone; edukacja byłaby dostępna dla wszystkich i dzieci miałyby więcej do powiedzenia w sprawie swojej drogi edukacyjnej i programów nauczania; rodzina to byliby ludzie, z którymi akurat przebywamy i obejmowałaby szerszy krąg ludzi; nasz system polityczny naprawdę służyłby dobru ludzkości, byłby o wiele bardziej demokratyczny, a nawet socjalistyczny; wszystkie kraje i ludzie pracowaliby razem, żeby poprawić życie na naszej planecie; natura i jej potrzeby byłyby priorytetem, szczególnie jeśli chodzi o czyste powietrze i glebę; dzieci byłyby traktowane z szacunkiem, a ich zdanie byłoby brane pod uwagę przy podejmowaniu każdej decyzji ich dotyczącej; wszyscy ludzie byliby sobie równi, bez względu na rasę, kolor skóry, płeć czy wyznanie Rzeczywiście, taki świat mógłby być idealny. Sceptykom trudno jednak nie doszukiwać się w tym daleko posuniętej naiwności, uważają też, że idea „dzieci indygo” ma tylu sympatyków, bo przyjemniej jest myśleć, że ma się „dziecko indygo” (wyjątkowe, lepsze od innych, które ma zmienić świat) niż dziecko z ADHD, które w potocznym rozumieniu określane jest jako trudne. Zobacz także: Kim jest tęczowe dziecko? Jak rozpoznać kryształowe dziecko To nie ADHD, tylko... Największy temat tabu dotyczący dzieci
Chłopiec, którego nikt nie przytulał: ma już 8 lat i wciąż szuka rodziny
Wojtuś właśnie skończył 8 lat. Nie boi się wisieć metr nad ziemią, a gdy się przewróci, biegnie dalej i nawet nie zapłacze. Choć każdy, kto go zobaczy, od razu go lubi, na razie nikt nie chce go adoptować. Byłby zupełnie kimś innym, gdyby jego mama w ciąży nie piła.
Wojtek ma FAS, czyli płodowy zespół poalkoholowy. To dlatego jest niski, szczupły, ma małą głowę, szeroko rozstawione oczy i wąskie wargi – typowe cechy dziecka, które w życiu płodowym było narażone na działanie alkoholu. Wojtuś właśnie skończył 8 lat i nadal czeka na rodzinę adopcyjną. Chłopiec, którego mama piła Wojtek pewnie nigdy nie pozna biologicznej mamy ani ojca. Oboje zostali pozbawieni <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/wladza-rodzicielska-na-czym-polega-kiedy-ustaje-komu-przysluguje-po-rozwodzie-27979-r1/">praw rodzicielskich. Nigdy się nim nie interesowali. Wojtuś został od nich zabrany, gdy miał 9 miesięcy: po kolejnej awanturze alkoholowej przyjechała policja z interwencją. Wojtek leżał zaniedbany i chory. Ważył tyle co 4-miesięczne dziecko: 7 kg. Ledwo przewracał się na boki. Niczego się nie domagał. Nie płakał nawet jak był głodny – to typowa cecha dziecka, które pierwsze miesiące życia spędziło w rodzinie, w której nikt nie zwracał na niego uwagi. „I zdrowe dziecko może ważyć mniej, ale Wojtek był umierający emocjonalnie: nie wydawał dźwięków, nie płakał, bo wiedział, że musi oszczędzać swoją energię na to, żeby przeżyć. Smutna buzia, oczy bez nadziei”- wspomina Dorota Kapuścińska, jego ciocia zastępcza. Dorota od początku przeczuwała, że to może być <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/fas-objawy-przyczyny-postepowanie-28116-r1/">FAS (alkoholowy zespół płodowy), bo kilka lat temu miała już pod opieką chłopca z podobnym problemem. Dr Maria Fiszer, która w Elblągu zajmuje się diagnozą dzieci z FAS, potwierdziła jej przypuszczenia. Wojtuś wymaga nieustannej pracy: z logopedą i rehabilitantem, a potem z Dorotą w domu. 24 godziny na dobę. Chłopiec, którego nikt nie przytulał „Gdy go zabierałam go ze szpitala, był umierający. Przez wiele miesięcy nie dawał się przytulić, odpychał się ode mnie. A teraz w nocy przychodzi do mnie do łóżka. I daje ręce do całowania. Nikt wcześniej go pewnie nie całował” - mówi Dorota. Wojtek miał szczęście, że trafił do Doroty. Dała mu serce. Od 20 lat jest rodziną zastępczą: ma tylko jedną własną córkę (już dorosłą, w Anglii), a miłości macierzyńskiej znacznie więcej. Do tej pory przez jej dom przewinęło się już 30 dzieci. „Każdemu z moich dzieci daję medalik z Matką Boską. Nie z krzyżykiem, bo one swój krzyż już od życia dostały. Są u mnie na chwilę, rozpieszczam je, bo co ja mogę im dać: nie mam majątku. Kocham je, może dzięki temu będą kiedyś miały poczucie, że był ktoś, kto je kochał” - podkreśla Dorota. Choć z powodu FAS Wojtek zmaga się z wieloma problemami, jest mistrzem akrobatyki. Na placu zabaw wdrapuje się na najwyższe drabinki, uwielbia wisieć na trzepaku półtora metra nad ziemię. „Ma mniejsze odczuwanie bólu, to typowe dla dziecka z FAS” - mówi Dorota, która na dworze nie odstępuje Wojtka ani na krok. Wojtek uwielbia akrobacje. I niczego się nie boi. „Ląduje bezpiecznie, jakby był z gumy. Pan Bóg podkłada mu pod nogi poduszkę, żeby krzywda mu się nie stała” - mówi Dorota. A tu już moment lądowania. W domu bez trudu wdrapuje się na szafkę jego wysokości. Siada i czeka, aż Dorota wyciągnie ręce, żeby mógł w nie bezpiecznie skoczyć... Wojtuś czeka na rodzinę Dziecko może zostać w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/rodzina-zastepcza-kto-moze-nia-zostac-przepisy-finansowanie-28231-r1/">rodzinie zastępczej do skończenia 18 lat (dłużej, jeśli kontynuuje naukę, ale maksymalnie do 25 lat). Potem musi się usamodzielnić. Wojtuś wciąż czeka na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">adopcję: w tej chwili już za granicą, bo w Polsce nikt jak na razie go nie chce. Dorota chciałaby, żeby znalazła się rodzina, która zaakceptuje i pokocha Wojtka takiego, jaki jest. Dzieci z FAS rozwijają się inaczej, nie można przykładać do nich takiej samej miarki jak do dzieci zdrowych, mieć takich samych planów i oczekiwań. Prawdziwe problemy zaczynają się w szkole, gdy trzeba usiąść na 45 minut i skupić uwagę. Dziecko może mieć problem z rozumieniem pojęć abstrakcyjnych, z nauką. Rzadko kiedy rozumieją je nauczyciele, a rówieśnicy często odrzucają, wykorzystują, wyśmiewają. Wojtek z ciocią Dorotą. Każdego dnia ciekawy świata. Ma jednak nadzieję, że z jej Wojtusiem będzie inaczej. To dziecko szczęścia. Tak długo przecież nie chodził, a potem ruszył jak burza. Skoro tak lubi się wspinać, to może zostanie kiedyś cyrkowcem albo alpinistą? I może znajdzie się rodzina, która da mu miłość? Zobacz też: Dzieci z FAS płacą za błędy swoich mam Czy palenie w ciąży naprawdę szkodzi? Kieliszek wina w ciąży nie szkodzi? Opinia położnej
"Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
Gdy dziecko dostanie ataku histerii, mama potrzebuje tylko jednego: zrozumienia. Dlaczego kobieta nie potrafi wesprzeć drugiej kobiety?
4-letnia Sophie ma ADHD. Kiedy coś ją zdenerwuje, traci kontrolę – wtedy tylko sen lub jakiś silny bodziec odwróci jej uwagę i uspokoi. Mama Sophie, Taylor Myers, opublikowała na Facebooku poruszający wpis, w którym wyjaśnia, dlaczego czasem opada z sił i płacze. W takich chwilach nawet miłe gesty przypadkowych osób nie pomagają. "Nikt nie ma prawa mnie osądzać" Taylor była z dziećmi w supermarkecie. Gdy stała w kolejce do kasy, 4-letnia Sophie obraźliwie ją nazwała. Wtedy Taylor wyjęła z koszyka paczkę chipsów, które miała kupić córce. Dziewczynka wpadła w szał. Stanęła w sklepowym wózku i zaczęła przeraźliwie płakać. Nie pomogły żadne prośby ani wyjaśnienia. Dla Taylor to nie był pierwszy raz. Choć w podobnych sytuacjach bierze dzieci na ręce i ucieka, tym razem postanowiła, że zostanie. W pewnym momencie usłyszała za sobą kobiecy głos. "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie!" – powiedziała nieznajoma kobieta. Taylor nie wytrzymała. "Mogłam jej odpowiedzieć uprzejmie. Mogłam jej wyjaśnić, że moja córka ma ADHD, że samotnie wychowuję dzieci. Że się staram, ale czasem nie mam wyboru. Zamiast tego powiedziałam, że ma zająć się własnymi pie*rzonymi sprawami" – napisała Taylor. "Straciłam kontrolę. Jestem zła, zraniona, urażona i jestem chole*nie smutna, że chociaż raz podczas zakupów z dziećmi nie może być normalnie. Kiedy kasowałam produkty przy kasie samoobsługowej, jakaś kobieta zaczęła rozmawiać z Sophie. Chciała odwrócić jej uwagę, zadawała pytania, ale Sophie cały czas marudziła o tych chipsach" – dodała. Taylor przyznała, że jest niezwykle wdzięczna za ten jeden miły gest i próbę odwrócenia uwagi Sophie. Wyjaśniła jednak, że nikt nie wie, z czym zmaga się każdego dnia i nikt nie ma prawa jej osądzać. Doświadczyłyście podobnych sytuacji? Zwrócił wam ktoś kiedyś uwagę, kiedy wasze dziecko dostało ataku histerii? Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: Facebook
Bóle głowy u dziecka to może być depresja. Powód? Wyścig szczurów już od przedszkola [WYWIAD]
Trudności z postawieniem dziecku granic, zapracowani rodzice, brak czasu i wyścig szczurów już od przedszkola – to wszystko sprawia, że coraz młodsze dzieci mają problemy z psychiką. Nawet co piąte dziecko ma zaburzenia zachowania, depresję lub inne problemy - alarmuje prof. Małgorzata Janas-Kozik, psychiatra dziecięcy.
Jeszcze niedawno o depresji mówiło się tylko w odniesieniu do dorosłych. Dziś już wiadomo, że zachowania depresyjne ma ok. 20 proc. nastolatków. Problemy pojawiają się u coraz młodszych dzieci, nawet u kilkulatków. Większość przypadków nie jest nawet diagnozowanych – w Polsce dramatycznie brakuje psychiatrów dziecięcych i kompleksowej opieki psychologicznej nad dziećmi: mówi prof. Małgorzata Janas-Kozik, psychiatra i psychiatra dziecięcy. Pani profesor, czy to prawda, że obniża się wiek, w którym dzieci zaczynają mieć problemy z psychiką? Coraz młodsze dzieci trafiają po pomoc do psychiatry. Te porady obejmują nie tylko samo dziecko, ale i rodzinę. Z jednej strony rośnie świadomość społeczna: rodzice, których niepokoi zachowanie dziecka, mogą się skonsultować na portalach społecznościowych albo poszukać informacji u dr. Google. Z drugiej strony zmieniło się tempo życia, pewne wymagania stawiane dzieciom i młodzieży, sposób komunikowania się. Zmienił się też model rodziny – z rodziny wielopokoleniowej na rodzinę „nuklearną”, która zwykle ogranicza się do rodzica i dziecka. Ani dziecko, ani rodzic nie mają wsparcia wielopokoleniowej rodziny. Dlatego szuka się pomocy u profesjonalistów. Gdy 20 lat temu zaczynałam pracę jako psychiatra dziecięcy, to głównymi moimi pacjentami były nastolatki. Obecnie pierwsze epizody ciężkich zaburzeń psychiatrycznych zdarzają się już w wieku 12, 13 lat. Ciężkie zaburzenia odżywiania zdarzają się u 11-latków. Rodzice mają trudności wychowawcze, nie radzą sobie z frustracją dziecka, z odmawianiem mu czegokolwiek. To widać już u kilkulatków. Jakie frustracje może mieć tak małe dziecko? Np. to, że rodzice czegokolwiek mu odmawiają, nie chcą mu czegoś kupić w sklepie. Rodzice nie stwarzają dziecku sytuacji frustrujących i nie uczą oczekiwania na nagrodę. Trzeba czasem powiedzieć: „Teraz nie mam tyle pieniędzy, by to kupić, ale będziemy na ten temat rozmawiać, ty będziesz zbierać swoje pieniądze, ja ci dołożę”. Promuje się wychowanie bezstresowe, zaspokajanie wszystkich potrzeb dziecka. Tak być nie powinno, ponieważ życie nie oferuje nam sytuacji pozbawionych stresu. Rodzice mają problem z postawieniem granic własnemu dziecku. Może to wynikać z ich lęku i braku wiary w rodzicielskie kompetencje, ale też z przesuwania odpowiedzialności – na lekarza, psychologa, szkołę. Tymczasem to rodzic powinien stać na pierwszej linii i dawać sobie radę z gniewem dziecka, lękiem, ucieszyć się jego radością. A dziecko musi nauczyć się tego, że nie zawsze od razu dostaje to, czego chce. Jeśli się tego nauczy, będzie mu potem łatwiej w życiu, gdy zetknie się z odmową czy trudną sytuacją. Rodzic boi się gniewu dziecka? Tak, np. nie jest w stanie zabronić dziecku dostępu do Internetu, zabawy smartfonem, bo dziecko krzyczy, złości się. Rodzic powinien umieć czasem powiedzieć „nie”. Im młodsze dziecko, tym decyzje można podejmować bardziej autorytarnie. Z nastolatkiem trzeba już iść na pewien kompromis. To prawda, że coraz młodsze dzieci mają depresję? Tak. Jednak kryteria rozpoznania depresji u dziecka mogą być nieco inne. U dorosłego, który ma depresję, dominuje uczucie smutku. Dziecko może też w ten sposób reagować, albo bywa po prostu rozdrażnione. Reaguje złością, agresją. U dorosłego z depresją dochodzi do spadku masy ciała, natomiast dziecko może mieć „kłopot z osiągnięciem prawidłowej masy ciała”. Lekarz, który pracuje z dzieckiem, musi dopasować objawy do możliwości rozwojowych i intelektualnych dziecka. Dziecko ma takie objawy, na jakie go stać: emocjonalnie i intelektualnie. Objawem depresji u małego dziecka może być po prostu ból głowy? Tak, im młodsze dziecko, tym są to częściej objawy somatyczne: bóle brzucha, głowy, bo małe dziecko nie potrafi nazwać swoich emocji. U nieco starszego dziecka mogą pojawić się zaburzenia zachowania. W tle będą objawy smutku, ale „na wierzchu” dziecko może być niegrzeczne, agresywne, drażliwe, wchodzić w konflikt ze światem dorosłych. Albo inaczej: pokazuje obojętność i wzrusza ramionami. Są dzieci z depresją, które często płaczą. Inne – odwrotnie – pokrywają smutek śmiechem. W miarę dorastania objawy depresji u dziecka będą bliższe kryteriom depresji u dorosłych. Jak małe dziecko diagnozowała pani z klasycznymi objawami depresji? Diagnozowałam kilkulatka. Nie chciał się bawić, był wycofany z grupy, płaczliwy, miał zaburzenia snu. Jego zachowanie było odzwierciedleniem pewnych konfliktów i napięć, które były w domu rodzinnym. Zaburzenia zachowania dziecka to zawsze kwestia rodziny? Może nie zawsze, ale dziecko zawsze odbiera wszystko to, co się dzieje w rodzinie: napięcia, choroby, obawy, lęki. Nie ma jeszcze dojrzałych mechanizmów obronnych radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Coraz częściej się mówi, że zbyt duże wymagania rodzice stawiają dzieciom już od przedszkola. To prawda. Czasem się zastanawiam, gdzie i kiedy dziecko ma czas na zabawę, kiedy każda aktywność, którą wykonuje, ma czemuś służyć: zwiększaniu zdolności poznawczych, poprawie pamięci, myślenia, rozwijaniu talentów. To świetnie, tylko gdzie jest czas i miejsce na beztroską zabawę? Dzieci z problemami to nie są więc dzieci zaniedbane? Problemy mogą mieć zarówno dzieci z rodzin patologicznych, zaniedbane, jak dzieci wykształconych rodziców. Oni niekoniecznie poświęcają dziecku czas. Oni mu ten czas świetnie organizują: bo ich na to po prostu stać. A dziecko potrzebuje rodzica, jego czasu, obecności. Dzieci nie radzą sobie ze światem, który stworzyliśmy? Dzieci zawsze gorzej radzą sobie w świecie, dlatego potrzebują mądrych przewodników, z którymi są związani emocjonalnie, czyli rodziców. To, jak dzieci będą sobie kiedyś radzić w życiu, zależy głównie od rodziców oraz od przedszkola, szkoły. Nie ma idealnych rodziców, ale rodzic powinien być uważny na wszelkie sygnały, które dziecko wysyła. Wszyscy popełniamy ten sam błąd: poświęcamy dziecku najwięcej czasu, kiedy zaczyna się źle zachowywać. Wtedy reagujemy. Zaczyna się błędne koło, bo w dziecku tworzy się przekonanie – na poziomie podświadomym – że zyskuje uwagę rodzica, kiedy zachowuje się źle. Podtrzymujemy więc niechcący jego nieprawidłowe zachowanie. Dziecko myśli: „Jak zrobię coś złego, to wreszcie się mną zainteresują”? Dokładnie tak. Wszyscy popełniamy ten sam błąd. Z różnych powodów: bo jesteśmy zmęczeni, zapracowani, chcemy mieć chwilę dla siebie. Kiedyś się mówiło, że to nie czas poświęcony dziecku jest ważny, tylko jego jakość. Największą nagrodą dla dziecka jest czas rodzica. Oczywiście, nie chodzi o to, że mama siedzi z dzieckiem na kanapie, obydwoje mają w rękach smartfona i każdy ogląda to, co chce. Takie obrazki często widać na wakacjach, choćby na plaży. Dzieci i rodzice są obok, ale nie ma między nimi kontaktu: ani werbalnego ani pozawerbalnego, bo każdy ma swoją zabawkę w ręce. Niezbędna jest interakcja, kontakt z dzieckiem, zabawa, gdy jest małe, a gdy jest starsze – rozmowa. W Polsce dramatycznie brakuje psychiatrów dziecięcych? Jest ich tylko 400, a powinno – dwa razy więcej. W niektórych województwach jest tylko kilku psychiatrów dziecięcych, w kolejce na wizytę w ramach NFZ czeka się kilka miesięcy, a nawet dłużej. Część rodziców szuka pomocy u psychiatrów dla dorosłych, jednak jest to zupełnie inna dziedzina. Dzieckiem powinien zająć się cały zespół złożony m.in. z psychologa, terapeuty, psychiatry, niezbędna jest też współpraca z rodziną, szkołą. Prof. Małgorzata Janas-Kozik jest psychiatrą dziecięcym, pracuje w Katedrze Psychiatrii i Psychoterapii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego orz na Oddziale Klinicznym Psychiatrii i Psychoterapii Wieku Rozwojowego w Centrum Pediatrii im. Jana Pawła II w Sosnowcu. Zobacz także: W Ministerstwie Zdrowia powstał zespół ds psychiatrii dzieci. Poprawi sytuację?
Twoje dziecko ma autyzm? To może mieć związek z wiekiem ojca
Zdaniem naukowców późne ojcostwo może zwiększać ryzyko wystąpienia autyzmu i innych chorób u dziecka.
Naukowcy odkryli, że późne ojcostwo może być przyczyną wielu zaburzeń i problemów dzieci. W tym przypadku aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD, natomiast ryzyko wystąpienia autyzmu zwiększa się trzykrotnie. Coraz starsi Jeżeli".---#---Coraz starsi ojcowie Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji.---#---ojcowie, Jeżeli---#---ojcowie Jeżeli">ojcowie Jeżeli".---#---Coraz starsi ojcowie Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji.---#---ojcowie, Jeżeli---#---ojcowie Jeżeli">Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji. Męskie nasienie produkowane jest przez całe życie mężczyzny. Mimo to mechanizmy prowadzące do wytwarzania spermy starzeją się – pojawia się coraz więcej uszkodzonych plemników, które mogą prowadzić do zaburzeń. Wszystko to przekłada się to na stan zdrowia potomka. W rezultacie u dziecka może występować podwyższone ryzyko autyzmu, ADHD, zaburzeń dwubiegunowych, schizofrenii, a nawet skłonność do uzależnień lub podejmowanie prób samobójczych. Mimo to naukowcy uważają, że starsi ojcowie lepiej radzą sobie z wychowywaniem dzieci, a co za tym idzie, z różnego rodzaju problemami, jakie stawia przed nimi rodzicielstwo. Autyzm i ADHD Badanie, przeprowadzone przez naukowców z Indiana University w USA i szwedzkiego <span class="hiddenSpellError" onkeypress="MORFOLOGIK_RULE_PL_PL---#---undefined---#---Wykryto prawdopodobny błąd pisowni---#---Autyzm i ADHD Badanie, przeprowadzone przez naukowców z Indiana University w USA i szwedzkiego Karolinska Institute, jest jednym z największych, jakie kiedykolwiek podejmowały temat rodzicielstwa.---#---Karolińska#Karolińską#Karoliński#Karlińska#Karlińską#Karolinka#Karolinką#Karolińsku#Karolin ska---#---Karolinska">Karolinska Institute, jest jednym z największych, jakie kiedykolwiek podejmowały temat rodzicielstwa. Badacze przyjrzeli się ponad 2,6 milionom osób, porównywali rodzeństwo urodzone z tego samego ojca i porównywali, jak wiek ojców - 45 i 24 lata - wpływał na zdrowie i zachowanie potomstwa. Okazało się, że u dzieci przebadanych ojców: 3 razy częściej <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">występuje autyzm <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">2 razy częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („mają”) a drugim („ustalono”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">mają problemy z uzależnieniami <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („mają”) a drugim („ustalono”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa. Wiadomo natomiast, że z wiekiem ryzyko staje się coraz wyższe. Mimo to naukowcy uspokajają, że na ogół ryzyko wystąpienia tego typu problemów jest niezwykle niskie. Źródło: Focus.pl Zobacz także: Po czym rozpoznać, że dziecko ma autyzm? W jakim wieku widać objawy? Czy twoje dziecko ma ADHD? Czym jest współczesne ojcostwo? [WIDEO]
ADHD u dzieci. Objawy, przyczyny, leczenie
ADHD czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, to schorzenie, którego przyczyny nie są do końca znane. O dzieciach chorujących na ADHD mówi się w szkole, że nie uważają, przeszkadzają innym i nie pamiętają słów nauczycieli. Czy są to objawy ADHD, czy raczej złego wychowania? Sprawdź, w jaki sposób wykluczyć lub potwierdzić u dziecka zespół nadpobudliwości psychoruchowej i jak go leczyć, jeśli okaże się to konieczne.
ADHD to inaczej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Skrót wywodzi się z angielskiego określenia – attention deficit hyperactivity disorder. Używa się go na określenie zaburzenia rozwoju dziecka, które znacznie utrudnia funkcjonowanie – dzieci z ADHD uznawane są za niegrzeczne, sprawiające kłopot rodzicom i nauczycielom. ADHD nie istnieje? Niektórzy kwestionują istnienie ADHD u dzieci, argumentując, że objawy, które mu towarzyszą, są skutkiem złego wychowania. Eksperci zaprzeczają takiej teorii i wskazują konkretne przyczyny zaburzenia oraz konieczność otoczenia dziecka profesjonalną opieką, dzięki której życie nadpobudliwego dziecka staje się łatwiejsze. Zobacz także: Coraz więcej dzieci ma ADHD Spis treści: 1. Objawy ADHD u dzieci 2. Przyczyny ADHD u dzieci 3. Dlaczego ADHD objawia się inaczej u chłopców i u dziewcząt? 4. Diagnostyka ADHD u dzieci [TEST] 5. Dlaczego fachowa opieka jest tak ważna? 6. Leczenie ADHD u dzieci 7 Jak opiekować się dzieckiem z ADHD w domu? 8. Zabawki dla dziecka z ADHD Objawy ADHD u dzieci Objawy ADHD ujawniają się w okresie przedszkolnym. To bardzo ważna informacja dla rodziców, których niepokoi rozwój niemowlaka i próbują już na tym etapie życia doszukiwać się znamion ADHD u niemowląt. Przedszkolaki z natury są bardzo ruchliwe i nie potrafią jeszcze długo skupiać uwagi, więc rzadko bywają podejrzewane o ADHD. Niepokojące symptomy zwracają uwagę dopiero w szkole, gdy zachowanie ucznia sprawia kłopot nauczycielom i rówieśnikom. Jak objawia się nadpobudliwość psychoruchowa? Do objawów nadpobudliwości należą: Nasilone problemy z koncentracją uwagi – znacznie wyróżniające się na tle rówieśników i utrudniające dziecku normalne funkcjonowanie; Nadruchliwość – dziecku trudno usiedzieć w jednym miejscu, wszędzie go pełno, mimo tego że inne dzieci potrafią już opanować swoją ruchliwość; Impulsywność – krzykliwość, hałaśliwość, czasem również zachowania agresywne (ujawniają się przede wszystkim u dzieci, które w porę nie otrzymały właściwej opieki). U połowy dzieci ze zdiagnozowaną nadpobudliwością psychoruchową, objawy ADHD utrzymują się przez całe życie, u pozostałych – ulegają wyciszeniu lub ustępują. Zwykle słabnie nadruchliwość i impulsywność, ale utrzymuje się nieuważność. Przyczyny ADHD u dzieci Do tej pory pojawiło się kilka teorii dotyczących przyczyn ADHD u dzieci. Zaburzenie wiązano z dietą (zgodnie z nią nadpobudliwość mają maluchy, które jedzą za dużo cukru), nieporadnością rodziców (dorośli stosują nieodpowiednie metody wychowawcze) lub z zaniedbaniem (dziecko jest pozostawione same sobie i brakuje mu jakichkolwiek oddziaływań wychowawczych). Psychologowie i psychiatrzy zdecydowanie odrzucają teorie, że ADHD nie istnieje. Ich zdaniem istnieją dwie przyczyny nadpobudliwości u dzieci. W związku z nimi wyróżniają też dwa rodzaje nadpobudliwości: ADHD wrodzone – odpowiadają za nie geny (są przyczyną nadpobudliwości w ponad 70 proc. przypadków). Dzieci dziedziczą ADHD po nadpobudliwych rodzicach lub dziadkach, podobnie jak dziedziczy się wzrost. ADHD nabyte – powodują je zmiany w obszarach mózgu odpowiedzialnych za kontrolę uwagi i impulsywności, które może wywołać niedotlenienie podczas porodu, palenie papierosów w ciąży – zarówno przez mamę, jak i przez tatę (czyli tzw. bierne palenie). Zobacz także: Łobuziak czy dziecko z ADHD – porównaj objawy Dlaczego ADHD objawia się inaczej u chłopców i dziewczynek? ADHD może inaczej ujawniać się u chłopców niż u dziewczynek. Chłopcy z ADHD sprawiają tyle problemów, że szybko trafiają do specjalisty i zostają objęci terapią. Dziewczynki, mimo tego, że bardzo potrzebują fachowej pomocy, często jej nie otrzymują, ponieważ dorośli nie zdają sobie sprawy, że jest im potrzebna. Jak różni się ADHD u chłopców i u dziewczynek? Dziewczynki z ADHD – mogą mieć tylko zaburzenia koncentracji uwagi. Nie są rozbiegane i głośne jak chłopcy, ale rozmarzone, jakby nieobecne. Nauczyciele przypinają im etykietkę zdolnych, lecz leniwych; Chłopcy z ADHD – są impulsywni i nadruchliwi, sprawiają swoim zachowaniem wiele kłopotów, przez co szybciej otrzymują potrzebną pomoc. Diagnostyka (test) ADHD u dzieci Diagnostyka ADHD polega na wykonywaniu przez psychologa specjalnych testów, które mają za zadanie ocenić sprawność intelektualną dziecka, jego zdolność do zapamiętywania, koncentracji i kojarzenia. Ocenie podlega także koordynacja ruchowa. Warto wiedzieć, że aby można było podejrzewać ADHD u dziecka, niepokojące objawy muszą utrzymywać się nie krócej niż pół roku. Muszą być widoczne i w domu, i poza nim. Nadpobudliwy maluch trafia wówczas do wspomnianego psychologa lub psychiatry – tylko oni mogą postawić diagnozę o ADHD. Najpierw próbują wykluczyć inne przyczyny mogące wpływać na zachowanie. Ponadto neurolog lub inni specjaliści sprawdzają, czy dziecko nie cierpi na niedosłuch, kłopoty ze wzrokiem czy stany lękowe. Czytaj też: Złe zachowanie - 9 kół ratunkowych Dlaczego fachowa opieka jest tak ważna? Brak odpowiedniej opieki nad dzieckiem z ADHD może przesądzić o jego przyszłości, poczynając od kwestii bezpieczeństwa (mali nadpobudliwcy są bardziej narażeni np. na poważne urazy głowy), przez problemy z nauką (dziecko pozostawione samo sobie skupia się na tym, co je interesuje, np. siedzi przy komputerze), na możliwości popadania w konflikt z prawem kończąc (brak umiejętności dostosowania się do wszelkich zasad). Zdiagnozowanie zobowiązuje nie tylko do pracy z dzieckiem, ale również wymaga od niego wielkiego wysiłku, który musi włożyć w to, aby radzić sobie mimo swoich ograniczeń. ADHD u dzieci. Leczenie Czy wszystkie dzieci otrzymują leki? Nie wszystkie nadpobudliwe dzieci muszą otrzymywać leki. Najczęściej wystarcza terapia, oddziaływania wychowawcze oraz odpowiednie podejście nauczycieli – najlepiej, żeby dziecko miało w szkole kontakt z osobami, które są przygotowane do pracy z uczniami z ADHD. Jak opiekować się dzieckiem z ADHD? Dziecko z nadpobudliwością psychoruchową wymaga zrozumienia nie tylko ze strony rodziców, ale wszystkich osób, które się nim opiekują, i jasnego systemu zasad. W jego otoczeniu nie powinno być chaosu, pośpiechu, niecierpliwości. Dzieci z ADHD lepiej się zachowują, kiedy wszystko jest dobrze zaplanowane, wymagają cierpliwego przypominania i pokazywania, jakie są konsekwencje ich działań. Potrzebują też okazji, aby pozbyć się nadmiaru energii, czemu sprzyja aktywny tryb życia rodziny – sportowe pasje. Sprawdzą się również zajęcia artystyczne, które uczą cierpliwości, systematyczności, jak np. gra na instrumentach czy taniec. ADHD u dzieci. Czym może bawić się nadpobudliwy maluch? Zabawki dla dzieci z ADHD powinny być proste. Od nadpobudliwego kilkulatka trudno oczekiwać, że będzie cierpliwie i długo siedział nad jednym zadaniem. Lepiej nie kupować mu skomplikowanych układanek lub zestawów klocków, które sprawią, że dziecko szybko się zniechęci i poczuje frustrację. Lepszym rozwiązaniem są zabawy w lepienie, malowanie, w których dziecko może stworzyć to, na co ma ochotę. Warto też grać w proste i niezbyt czasochłonne gry – mają tę zaletę, że uczą dziecko stosowania się do reguł. Gdy chcemy nadpobudliwego kilkulatka zainteresować jakąś zabawką, usuńmy z jego otoczenie inne – to pozwoli mu skupić na niej uwagę. Zobacz też: Jak wychowywać dziecko z ADHD? Kim są dzieci indygo? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/adhd-czy-zle-zachowanie-13964-r1/">Jak odróżnić ADHD od złego zachowania?
Nasz raport o ADHD u dzieci: czy to nowa epidemia?
Coraz więcej rodziców słyszy, że ich dziecko może mieć ADHD. Czy zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi to nowa epidemia, która trapi współczesne maluchy? Z naszego raportu dowiesz się, kiedy przejmować się podejrzeniem ADHD i szukać dla malucha pomocy u specjalisty, a kiedy je zlekceważyć, traktując problemy, jakie sprawia dziecko, jako typową dla wieku żywiołowość.
Ciemnogród: lekarze nie pytają o to kobiet, bo boją się... naruszenia ich intymności!
Picie alkoholu w ciąży to pierwszy dramat. Drugi: że lekarze nawet nie pytają o picie, bo... boją się, że to narusza intymność kobiety. A co z dziećmi? Prawo nie chroni ich przed niszczeniem mózgu przez alkohol pity przez matkę. Po urodzeniu też nie dostają pomocy - alarmuje dr Krzysztof Liszcz
Z badań wynika, że nawet co 3. kobieta w ciąży sięga po alkohol. To prawda, że ginekolodzy prowadzący ciążę nawet nie pytają o picie? Niestety tak. 20 proc. lekarzy wprost deklaruje, że nie będzie nawet pytać kobiety o picie w ciąży, bo... to narusza jej intymność! To o czym mówimy? Ciemnogród i tyle! W jaki sposób lekarz powinien o to pytać? Kobieta przecież się do tego nie przyzna. Wszyscy wiedzą, że picie w ciąży szkodzi dziecku. To na pewno trudne, jednak trzeba zapytać w taki sposób, żeby kobieta odpowiedziała szczerze. Nie pytać: „Czy pani pije alkohol w ciąży”, tylko porozmawiać: jak przebiega ciąża, jak kobieta radzi w partnerstwie, w pracy, z trudnymi emocjami, w jaki sposób stara się zmniejszyć napięcie, zredukować stres. Może się okaże, że wymieni alkohol - obok innych rzeczy. Trzeba jej wtedy powiedzieć i zaoferować inne sposoby wsparcia, by nie musiała sięgać po alkohol. Zainteresować się jej życiem, a nie jej piciem. To musi być kontakt przyjazny, nieoceniający. Czytaj też: Rozmawiajmy o życiu, nie o piciu W Polsce co roku rodzi się ok. 1500 dzieci z FAS (płodowym zespołem alkoholowym), a nawet 7,5 tysięcy rocznie uszkodzonych przez alkohol. Jak wygląda dla nich pomoc? Jest niewiele ośrodków, które diagnozują FAS. Czasem robią to pojedynczy pediatrzy. Nie ma jednak systemu, dzięki któremu najpierw diagnozuje się, a potem wspiera dziecko z FAS. Nie wystarczy dziecko zdiagnozować, trzeba mu też pomóc. Te dzieci często są "leczone" z powodu ADHD albo np. zaburzeń emocji. Ale perspektywa alkoholu nie jest brana pod uwagę. Czytaj też: To nie ADHD, tylko... największy temat tabu dotyczący dzieci Lekarze nie potrafią rozmawiać z matkami, a matki zaprzeczają, bo picie budzi wstyd, poczucie winy. Nie chcą być obiektem ataku, oceny. Diagnozą FAS są zainteresowani rodzice zastępczy i adopcyjni, bo oni nie są zawstydzeni, jeśli dziecko ma taką diagnozę. Ale też spotkałem się z nieprzyjaznymi opiniami dotyczącymi rodzin zastępczych, z mówieniem, że wymyślają FAS, by usprawiedliwić siebie, gdy nie radzą sobie z dziećmi, a dzieci nie mają żadnego FAS, tylko są nieukami. A więc w Polsce często nie pomagamy biologicznym rodzicom, a tym, którzy ich zastępują, rzucamy kłody pod nogi. Jak dzieciom z FAS pomaga się na świecie? Na świecie dobrze sprawdza się model kanadyjski, który opiera się o tzw. pracownika kluczowego, koordynatora. Organizuje on pomoc wokół dziecka: pediatryczną, rehabilitacyjną, edukacyjną. Jest on takim asystentem, edukatorem, rzecznikiem. Pomaga rodzinie, która nie wie, gdzie pójść z dzieckiem, które ma problemy albo np. nie potrafi sobie poradzić ze wstydem. Dlaczego takiego systemu nie ma w Polsce? Nie wiem. Nikt nie jest tym zainteresowany. Napisałem na ten temat artykuł, był nawet prezentowany na jednej z konferencji, wysłałem go do kilku ważnych profesorów, ale... żaden z nich nawet nie odpowiedział mi na list. Część osób uważa, że w ogóle nie ma problemu, nie ma żadnego FAS, że ludzie zawsze pili i będą pić. Czy próbował pan zainteresować tym problemem Ministerstwo Zdrowia? Skierowałem taki list do prezesa agencji oceniającej technologie medyczne, pytając, dlaczego dzieci z FAS nie podlegają procedurom diagnozowania i leczenia. Odpowiedział, że nigdy nie zwrócił się do niego w tej sprawie żaden krajowy specjalista z zakresu neonatologii, pediatrii, neurologii, psychiatrii. Pytałem też ordynatora oddziału psychiatrycznego dzieci, czy diagnozują FAS. Odpowiedział, że nie ma takiej potrzeby, bo u nich wszystkie dzieci są dziećmi alkoholików. Dzieci z FAS spotykają się z niezrozumieniem w szkole… Bardzo często nauczyciele zawstydzają je przy kolegach, bywa, że wykpiwają ich zachowania, stawiają jedynki. Rodzice próbują te dzieci chronić. Trzeba zaprzyjaźnienia rodzica i nauczyciela, którzy razem poprowadzą dziecko, z szacunkiem. Będą jego sojusznikami. I swoimi sojusznikami: dzielą się swoimi trudnościami, problemami, wątpliwościami. Rodzic takiego dziecka powinien pomagać nauczycielowi, a nauczyciel - mieć więcej zrozumienia dla rodzica. Jeśli oboje będą grali w tej samej orkiestrze, coś się uda zmienić. Rodzic z rodziny zastępczej lub adopcyjnej to profesjonalista zajmujący się dzieckiem - i tak powinien być przez nauczyciela traktowany. Jako ktoś, kto poświęcił swoje życie, swoje ambicje, by wychowywać trudne dziecko. To jest pedagog leczniczy. Jeśli tak zobaczyłyby nas ośrodki pomocy i szkoły, to dzieciom byłoby lepiej. Nauczyciel często mówi rodzicowi: „Niech pan powie dziecku, żeby było grzeczne”. A ono nie może być grzeczne, bo jeśli ma nadwrażliwość na bodźce dotykowe, czuciowe, słuchowe, to będzie grzeczne, gdy zostaną mu stworzone warunki grzeczności, czyli np. będzie mniej rozpraszane, albo bardziej angażowane niż inne dzieci. Szkoła powinna być gotowa do współpracy z rodzicem, a nie do jego rozliczania. A rodzic powinien być w szkole przyjaznym domownikiem, a nie gościem na wywiadówce. Dr Krzysztof Liszcz jest psychiatrą, od lat angażuje się w działania wspierające rodziców zastępczych i adopcyjnych oraz w rozwiązywanie problemów związanych ze szkodami poalkoholowymi u dzieci. Adoptował czworo dzieci, z których troje ma FAS. Artykuł powstał w ramach akcji: „W ciąży nie piję!” „Mamo, to Ja” i Babyonline.pl
Część dzieci z ADHD wcale nie ma ADHD, tylko FAS. - Ale takich głosów nie chce się słuchać, bo jak się jest dobrze wykształconym, na stanowisku, to nie ma się w Polsce dziecka z FAS, tylko z ADHD - mówi dr Krzysztof Liszcz, ekspert problematyki FAS. Co roku w Polsce rodzi się 6 tys. dzieci uszkodzonych przez alkohol.
Panie doktorze, co to jest FAS? FAS, czyli płodowy zespół alkoholowy, jest najcięższym zaburzeniem rozwoju dziecka wynikającym z picia w ciąży przez matkę. Są pewne czynniki zwiększające ryzyko FAS, np. liczba lat przed ciążą, kiedy matka piła alkohol, równoległe picie ojca dziecka, a także historia alkoholowa rodzin obydwojga. Głównym czynnikiem jest jednak picie w ciąży. Uruchamia ono całą lawinę skutków. Picie w ciąży jest charakterystyczne szczególnie dla kobiet, które już wcześniej intensywnie i ciężko piły alkohol. Trudno udowodnić, by pojedyncza dawka alkoholu powodowała ryzyko, choć może się tak zdarzyć. Jednak płodowy zespół alkoholowy to tylko 25 proc. wszystkich szkód poalkoholowych u dzieci. Wszystkie je określamy terminem FASD (Fetal Alcohol Spectrum Disorders) – Spektrum Poalkoholowych Uszkodzeń Płodu. Obejmuje on jeszcze kilka innych zaburzeń; niektóre z nich nikomu nie kojarzą się z alkoholem, np. wrodzone wady układu krążenia czy moczowego. Często nawet lekarze nie dopytują kobiet jak przebiegała ciąża pod kątem korzystania a alkoholu. Czytaj też: Karać kobietę, która w ciąży piła, czy...? . Jak wiele dzieci w Polsce rodzi się uszkodzonych przez alkohol? W 2015 roku zostały zakończone pierwsze polskie badania naukowe na rozpowszechnienia FASD (program "Alicja"), wykonane przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA). W grupie wiekowej 7-9 lat mieliśmy co najmniej 20% dzieci z FASD, czyli uszkodzonych przez alkohol. Przeliczając to na liczbę urodzin w 2014 r., można powiedzieć, że w tym roku urodziło się o 1500 dzieci z pełnoobjawowym FAS i 6000 z innymi niż pełnoobjawowy FAS uszkodzeniami, czyli łącznie 7500 dzieci uszkodzonych przez alkohol. Każdego roku rodzi się mniej więcej tyle dzieci uszkodzonych przez alkohol. To ogromne liczby. Na pojawienie się FAS ma wpływ picie alkoholu przez kobietę przed ciążą? I picie ojca też? Najważniejszym czynnikiem wywołującym FAS jest picie przez kobietę w ciąży. Jednak te pozostałe czynniki też mają wpływ. Lata picia przed ciążą to narażenie jajników na wpływ alkoholu. Picie przez ojca ma wpływ na plemniki. Wpływ picia alkoholu przez kobietę przed ciążą i przez ojca, został potwierdzony w badaniach na zwierzętach. Niemoralne byłoby niebrane tego pod uwagę. Należy mówić młodym ludziom, że picie alkoholu ma dalekosiężne skutki? Należy mówić: jeśli planujesz mieć dzieci, to przygodę z alkoholem ograniczaj do minimum. Nie chodzi tylko o picie w ciąży, ale też w czasie karmienia piersią i później, gdy dziecko jest starsze. To dotyczy w ogóle alkoholu w rodzicielstwie. Tzw. grille weekendowe, kiedy dzieci są świadkami przekraczania progu trzeźwości przez rodziców – to niby nie będzie FAS, ale to będzie poranienie w budowaniu tożsamości: "ja mężczyzna", "ja kobieta". Dziecko nie chce zapraszać do domu kolegów, bo nie wie, jak się zachowają rodzice. Ten problem dotyczy 10 proc. rodzin w Polsce. Lekarze, pielęgniarki nie potrafią na ten temat rozmawiać. A zdarza się, że rozmawiają z aprobatą na ten temat. Mamy sygnały od kilkunastu procent kobiet, że lekarze nadal zachęcają kobiety w ciąży do picia alkoholu. Czytaj też: Ciemnogród. Lekarze nie pytają o to kobiet, bo boją się naruszenia ich intymności Dlaczego kobiety w ciąży piją? Nie wiedzą, że to szkodzi dziecku? Badania pokazują, że 85 proc. kobiet wie, że picie w ciąży szkodzi. Najczęściej nie jest to brak wiedzy. To w takim razie czego? Piją, bo mają powody, z którymi sobie nie radzą. Jeśli 15-latka dowiaduje się, że jest w ciąży, to pije jeszcze więcej. Ona potrzebuje wsparcia, a nie wiedzy. Mamy rocznie 15 tys. matek młodocianych. Ciąża jest dla nich zaskoczeniem, często ojciec dziecka dystansuje się do ciąży, rodzice też, dziewczyna przerywa naukę, traci pracę. Gdy nie ma wsparcia rodziców, pedagogów, a wcześniej piła, to jeszcze silniej zatraca się w alkoholu. Inną grupą pijących są kobiety, które w przeszłości doznawały różnego rodzaju krzywd dotyczących sfery intymności, seksualności. Taka osoba potrzebuje pomocy, a nie obśmiewania się czy karania. Niestety, nikt się nad losem tej dziewczyny, matki, nie pochyla. Badania amerykańskie wykazały, że wiele kobiet pijących w ciąży to kobiety doświadczające wcześniej przemocy. Nie są to tylko wyrzutki, które niszczą dziecko. To bardziej złożony problem, który zasługuje na skupienie. Trzecią grupą kobiet pijących są te, które już wcześniej były uzależnione od alkoholu. Często zdają sobie sprawę z uzależnienia, ale nie chcą się leczyć. Czytaj też: Prof. Dobrzańska z Centrum Zdrowia Dziecka: Matki w mojej klinice są wstrząśnięte Często po alkohol w ciąży sięgają osoby dobrze wykształcone, rozładują w ten sposób stres... To jest działanie patologiczne, bo alkoholem modyfikujemy rozwój dziecka. W Anglii czy Irlandii dopuszcza się w ciąży tzw. picie lekkie, czyli do 4 jednostek standardowych w tygodniu. Jednostka to 10 g czystego spirytusu, czyli tyle, ile w kieliszku wódki, lampce wina albo w szklance piwa. To znaczy, że można powiedzieć, że picie lekkie jest w porządku? Nie. Picie lekkie powoduje mniejsze ryzyko szkód niż picie ciężkie. Badania wykonywane w Irlandii potwierdziły, że dzieci matek, które piły małe dawki alkoholu od czasu do czasu, może nie miały FAS, ale były łatwo pobudliwe, poirytowane, niespokojne, miały problem z dokonywaniem wyborów. Nie można uogólniać, ale być może część przypadków ADHD jest spowodowana właśnie alkoholem. Ale takich głosów nie chce się słuchać, bo jak się jest dobrze wykształconym, na stanowisku, to nie ma się w Polsce dziecka z FAS, tylko z ADHD. W Polsce ok. 14 proc. kobiet w ciąży pije lekko. 3,5 proc. pije ciężko: u nich ryzyko, że dziecko urodzi się z wadami wynosi aż 50 proc. Czy jest jakiś okres krytyczny dla mózgu dziecka, kiedy szczególnie nie wolno pić? Jeśli chodzi o mózg, to cała ciąża jest takim okresem krytycznym: zawsze może dojść do uszkodzenia. Dla serca i nerek krytyczne są pierwsze tygodnie, dla układu mięśniowego i kostno-stawowego – pierwsze miesiące. Picie w pierwszych tygodniach może spowodować, że dziecko urodzi się bez mózgu albo z przepukliną mózgową czy mózgowo-rdzeniowo. Duża część wad wrodzonych: serca, nerek, mózgu – jest spowodowana alkoholem. O tym się nie mówi. Dr Krzysztof Liszcz jest psychiatrą, od lat angażuje się w działania wspierajace rodziców zastepczych i adopcyjnych oraz w rozwiązywanie problemów związanych ze szkodami poalkoholowymi u dzieci. Jest ojcem czwórki adoptowanych dzieci, z których troje ma FAS. Czytaj też: To nie ADHD, tylko... Największy temat tabu dotyczący dzieci Artykuł powstał w ramach akcji: „W ciąży nie piję!” „Mamo, to Ja” i Babyonline.pl
Dziecko z ADHD wymaga dużego zrozumienia ze strony rodziców, ale nie tylko. Ważne jest też, w jaki sposób na nadpobudliwe dziecko reagują wszystkie osoby z jego otoczenia. Oto 6 zasad, którymi warto się kierować.
Dziecko z ADHD może dobrze się rozwijać, jeśli w podobny sposób traktują je nie tylko mama i tata, ale również nauczycielka w przedszkolu czy szkole, pani ze świetlicy, opiekunka, z którą spędza czas. Sprzyja temu jasny system zasad, który stosuje każda z tych osób. 1. Chaos nie służy dzieciom z ADHD Nadpobudliwe dziecko lepiej odnajduje się w rzeczywistości, jeśli nie jest zaskakiwane tym, co ma się wydarzyć. Gdy rozkład dnia jest zawsze podobny, ujawnia mniej problemów z zachowaniem. Zachowuje się dobrze, ponieważ wie, co za chwilę nastąpi i jakie reakcje są akceptowane przez otoczenie (jeśli oczywiście wcześniej rodzice czy inne osoby je tego nauczyły). Warto prowadzić rodzinny kalendarz, czy plan zajęć i spisywać w nim, kiedy dziecko jedzie na basen, idzie do fryzjera czy na urodziny do kolegi. Uprzedzanie kilkulatka o tym, co nastąpi jutro, pojutrze, za tydzień, pomoże mu oswoić się z tymi wydarzeniami i lepiej je znieść. Polecamy: Jak rozmawiać z nadpobudliwym dzieckiem? 2. Powtarzanie pomaga odnieść sukces Nie tylko dzieciom z ADHD. Kilkulatki mają taką właściwość, że często zapominają o tym, czego uczą ich dorośli. Im częściej z nimi rozmawiamy, o tym jak powinny się zachowywać (oczywiście w miły sposób, bez krzyków i awantur), tym większa szansa, że w końcu zapadnie im to w pamięć. 3. Spokojne otoczenie wycisza ADHD Jednym z objawów ADHD jest problem z koncentracją uwagi. Krótko mówiąc, nadpobudliwe dzieci bardzo łatwo się rozpraszają. To utrudnia im skupienie się na odrabianiu lekcji, słuchaniu rodzica, a czasem nawet na zabawie. Dlatego w otoczeniu malucha warto ograniczyć niepotrzebne bodźce - podczas rozmowy z dzieckiem wyłączyć telewizor, aby mogło słuchać tylko tego, co do niego mówimy, a jeśli np. czytacie książkę, zamknąć drzwi do pokoju, by nie intrygowało go, co dzieje się w innych zakątkach mieszkania. 4. Omawianie błędów pomaga się uczyć Kilkulatek, którego trudno wieczorem zapędzić do łóżka powinien wiedzieć, jakie są konsekwencje takiego postepowania: „Wczoraj późno położyłeś się spać, dziś zaspałeś, nie zdążyłeś wypić kakao i ledwo zdążyliśmy do szkoły", podobnie jak dziecko, które kolejny raz brudzi podczas jedzenia: „Za mocno mieszałeś łyżką zupę, więc zachlapałeś stół i teraz musisz go wytrzeć". 5. Nie wszystko jest warte uwagi Przywiązujmy wagę do tego, co naprawdę jest ważne, a ignorujmy rzeczy nieistotne. Zamiast tępić ruchliwość dziecka, lepiej zabrać je na dwór, aby mogło się wyszaleć. Dobrym rozwiązaniem jest mądra polityka dotycząca nagradzania. Jeśli dziecko stara się zrobić coś, czego nie lubi lub co wcześniej sprawiało mu ogromną trudność, warto je chwalić, lub wręczyć miły drobiazg, np. gdy starannie rysuje znienawidzone wcześniej szlaczki lub spokojnie siedzi podczas seansu w teatrze. 6. Nuda lubi ADHD... ...i nie prowadzi do niczego dobrego. Nadpobudliwe dzieci powinny mieć mądrze zorganizowany dzień. Oprócz zajęć w szkole czy przedszkolu warto zapisać je również na zajęcia dodatkowe. Tam mogą pozbyć się nadmiaru energii, a także uczyć się współżycia w grupie. Zajęcia powinny być jednak zgodne z zainteresowaniami (dziecko je lubi) i nie być wyczerpujące (zmęczenie sprawia, że trudniej kontrolować swoje zachowanie). Dobrym rozwiązaniem bywają zajęcia na basenie, piłka nożna, aikido. Warto wybierać sport, który wymaga przestrzegania zasad - ćwiczenie tej umiejętności jest szczególnie ważne dla nadpobudliwych dzieci. Czytaj też: 8 szkodliwych mitów o ADHD
Jaki lek podać dziecku, kiedy ma gorączkę? W jakim owocu jest najwięcej witaminy C? To przykładowe pytania, które znajdziesz w naszych quizach poświęconych zdrowiu dzieci. Sprawdź, czy rozwiązałaś już wszystkie!
Dla każdego rodzica najważniejsze jest zdrowie dziecka. Są jednak sytuacje, w których rodzice nie wiedzą, jak się zachować albo wyrządzają krzywdę maluchowi, nie zdając sobie z tego sprawy. Nasze quizy sprawdzają wiedzę na temat zdrowia i chorób dziecięcych. Wybrałyśmy pięć najlepszych, żebyś mogła zweryfikować swoją wiedzę i nadrobić braki – jesteśmy pewne, że nie będzie ich dużo! Leki zakazane dla dzieci to obowiązkowy quiz dla rodziców. Aspiryna, Etopiryna, Apap – czy te leki można podawać dzieciom? Co zrobić, jeśli maluch zachoruje, a w domu jest tylko syrop dla dorosłych? To podstawowa wiedza, dzięki której szybciej pomożesz swojemu dziecku, jeśli zachoruje. Rozwiąż quiz! Witamina C wzmacnia odporność, to oczywiste. Ale czy wiesz, w jakim owocu znajduje się jej najwięcej? Czy witaminy można przedawkować? Gdzie znajdziemy witaminę D? Sprawdź, co wiesz o witaminach i minerałach. Grypa czy przeziębienie? Ten quiz przyda się szczególnie teraz, kiedy wirusy i zarazki fruwają w powietrzu. Ból głowy, katar i kichanie – to objawy przeziębienia czy grypy? Do tego uporczywy kaszel, który wywołuje wymioty... Sprawdź, czy potrafisz odróżnić grypę od przeziębienia. Czy ADHD w ogóle istnieje? A może to tylko rozpieszczone dzieci, wychowywane bezstresowo? Sprawdź, czy wiesz, czym jest ADHD! Przekonaj się, co wiesz o związku ADHD z paleniem papierosów, kiedy mogą wystąpić pierwsze objawy i czy różnią się u chłopców i dziewczynek. Szczepić czy nie szczepić? Oto jest pytanie! Czy znasz prawdę o szczepieniach? Rozwiąż nasz quiz i sprawdź, czy wiesz, czym są szczepionki skojarzone, dlaczego szczepienia trzeba powtarzać i czy szczepienia są bezpieczne? Jesteśmy ciekawe waszych wyników – podzielcie się nimi w komentarzach! Jeśli już wiesz, że jesteś prawdziwym ekspertem i świat dziecięcych chorób nie ma przed tobą tajemnic, rozwiąż nasze inne quizy.
Czy tak objawia się ADHD? Test prawdę ci powie
Skrót ADHD zrobił się już tak popularny, że przyczepiamy go niemal do każdego kilkulatka, który nie usiedzi na miejscu. Czy rzeczywiście zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest tak częsty u dzieci, czy może po prostu nastała na niego moda?
Kiedy można rozpoznać ADHD? Wcale nie tak szybko, jak się zwykle wydaje. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej u dzieci diagnozuje się dopiero powyżej 6. roku życia. Wcześniej trudno to zrobić, bo objawy, które przypominają ADHD, czasem wynikają tylko z ogromnej potrzeby ruchu i niedojrzałości układu nerwowego dziecka (a to w tym wieku normalne). Jakie są najczęstsze objawy ADHD u kilkulatka? Dzieci z ADHD wyróżniają się spośród grona rówieśników. Możemy zwykle zaobserwować u nich charakterystyczne objawy nadpobudliwości: problemy z koncentracją uwagi – w porównaniu z innymi dziećmi w klasie maluch dotknięty ADHD stale ma problemy ze skupieniem się na tym, co mówi nauczyciel, nie pamięta, co było zadane, przez co trudno mu przygotowywać się do kolejnych lekcji, odrabiać prace domowe; nadmierna ruchliwość – dzieci z ADHD nie potrafią siedzieć w spokoju i słuchać opowiadania nauczyciela, chcą się przemieszczać, odwracają się do kolegów i zaczepiają ich; impulsywność – nadpobudliwe dzieci robią zwykle wokół siebie dużo hałasu, nie rozmawiają spokojnie, tylko krzyczą, są niecierpliwe. Objawy ADHD mogą być jednak inne u dziewczynek i u chłopców – dziewczynki miewają częściej problemy z koncentracją uwagi – są rozmarzone, nie uważają na lekcjach, nie zapamiętują poleceń. Przez to, że są spokojne, nie krzyczą, nie biegają po klasie, rzadziej trafiają do psychologa i nie otrzymują tak bardzo potrzebnej im pomocy. Polecamy: Masz córkę – przeczytaj ten list dla jej dobra! Jak odróżnić złe zachowanie od objawów ADHD? Zrób test. Zaznacz stwierdzenia, które są twoim zdaniem prawdziwe. Ale uwaga! Zaznaczaj je tylko wtedy, gdy objawy występują u dziecka przynajmniej od 6 miesięcy i to w każdym środowisku (a więc nie tylko w domu, w przedszkolu czy wyłącznie u babci). Sprawdź, czy twoje dziecko zdecydowanie częściej niż rówieśnicy: popełnia wiele błędów z nieuwagi; nie potrafi dłużej się skupić na czynności, którą mu polecasz wykonać; gubi rzeczy potrzebne do zabawy lub nauki; ma trudności z przestrzeganiem zasad zabawy; ma trudności z czekaniem na swoją kolej; ma kłopot ze spokojnym siedzeniem w jednym miejscu; ciągle przerywa wypowiedzi dorosłym i innym dzieciom; ma trudność z czekaniem na nagrodę; domaga się ciągłej i nieprzerwanej uwagi dorosłego; chodzi, biega, wspina się na meble także wtedy, gdy jest to zachowanie niewłaściwe; łatwo rozprasza się pod wpływem zewnętrznych bodźców i trudno mu potem powrócić do przerwanej aktywności. Jeśli zaznaczyłaś większość stwierdzeń, istnieje prawdopodobieństwo, że twój maluch jest dzieckiem, u którego powyżej 7. roku życia zostanie stwierdzone ADHD. Mimo dużej wiedzy o zaburzeniach rozwojowych u dziecka nadal w pewnych kręgach można spotkać się z teorią, że ADHD nie istnieje. Jeśli twoje dziecko sprawia problemy z zachowaniem, nie słuchaj tego, co mówią inni, tylko idź z nim do specjalisty. W porę rozpoznany problem sprawi, że dziecko będzie lepiej radzić sobie w życiu – nieleczone ADHD bardzo utrudnia normalne funkcjonowanie. Czytaj też: Złe zachowanie - 9 kół ratunkowych Co robić, gdy podejrzewamy ADHD u dziecka? Rodzice nie powinni sami diagnozować dziecka, zrobi to psycholog lub psychiatra. Specjalista obserwuje dziecko, rozmawia z nim i... wysyła na różne badania. Bo podobne objawy do ADHD występują również u małych alergików czy dzieci, które mają pasożyty. Czasem też kłopoty wynikają z niedosłuchu czy problemów ze wzrokiem kilkulatka. Zobacz też: Jak można pomóc dziecku z ADHD? Coraz więcej dzieci ma ADHD Łobuziak czy dziecko z ADHD – porównaj objawy
Dziecko z ADHD przede wszystkim trzeba nauczyć większego panowania nad własnymi zachowaniami. Bo głównym problemem w nadpobudliwości psychoruchowej jest to, że za myślą od razu idą czyny.
Dziecku z ADHD trudno poczekać, zastanowić się, przewidzieć konsekwencje. Dlatego dzieci z nadpobudliwością psychoruchową częściej od rówieśników ładują się w tarapaty: przewracają się, spadają z roweru, narażają na gniew kolegów (bo np. odebrały zabawkę). Jak im pomóc? Jak najbardziej usystematyzuj dziecku rytm dnia Im większa w nim będzie regularność, tym bardziej dziecko będzie mogło planować, przewidywać. O tym, jak ważny jest codzienny stały rytm świadczy fakt, że dzieci z ADHD w przedszkolu czy szkole zwykle zachowują się lepiej (bo znają plan dnia i wiedzą, co za chwilę nastąpi). Sprawdź w przedszkolu przegląd zajęć dodatkowych Pokazuj dziecku konsekwencje jego działań Np. stawiaj szklankę na końcu stołu i mów, że tak postawiona może łatwo spaść. Pamiętaj, że dzieciom nadpobudliwym potrzeba więcej powtórzeń, by zapamiętały konsekwencje działań. Przywiązuj uwagę tylko do rzeczy istotnych Zachowanie dziecka z ADHD trzeba podzielić na rzeczy ważne i te mniej istotne, do których nie trzeba przywiązywać uwagi. Bo takiego dziecka nie da się całkiem zmienić. Np. zamiast tępić jego ruchliwość, można ją mądrze ukierunkować, pozwalając smykowi wyjeździć się na rowerze, zmęczyć na podwórku itp. Poznaj 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka Nagradzaj za skupianie uwagi Jeśli dziecko musi zrobić coś, co go mało interesuje (np. ułożyć puzzle), niech za to dostaje, np. słoneczko. Pięć słoneczek oznacza małą nagrodę, np. lizaka, loda, wspólne rysowanie, wygłupianie z tatą na tapczanie. Dzięki temu systemowi dziecięcy układ nerwowy coraz sprawniej pracuje, uczy się skupiać na rozkaz. A w konsekwencji zaczyna to robić machinalnie, bez zbędnego wysiłku. Dzięki temu dziecko w szkole nie będzie miało kłopotów z nauką. Pozwól dziecku uwierzyć w siebie Wiara w siebie dla nadpobudliwego dziecka jest bardzo ważna. Jemu przecież tyle rzeczy nie wychodzi, bo potyka się, wierci, zrzuca, jest upominany przez dorosłych, bo za szybko, za niedokładnie... A taki smyk potrzebuje mocnego przekonania, że potrafi, jest wstanie, umie, jeśli tylko zechce. Zatem chwal, chwal, chwal... Czytaj też: Naucz dziecko pewności siebie Zorganizuj mu czas Dziecko z ADHD to często wulkan energii. Oto sposoby, jak ją rozładować, a jednocześnie nauczyć malca kilku ważnych dla niego rzeczy. Basen. Dziecko nie tylko ma szansę zmęczyć się, ale także nabiera wiary we własne siły (bo pływanie to trochę zmaganie się z żywiołem). Jazda konna. Dzięki niej dziecko uczy się przewidywania skutków (gdy nie uczeszę i nie wyczyszczę kucyka, zrobią mu się odparzenia pod siodłem), a także odpowiedzialności. Własny pies. Dziecko może z nim pobiegać, zwierzyć się ze smutków. Własne zwierzę daje poczucie mocy (to ja jestem jego panem) i w ten sposób umacnia wiarę w siebie.
ADHD to termin, którego notorycznie się nadużywa. Kiedy można podejrzewać, że dziecko ma problem?
Większość małych dzieci rozrabia, buntuje się, nie słucha, krzyczy. Większość ma także niespożyte zasoby energii, kłopoty z koncentracją i "hamowaniem". To zupełnie normalne. Kiedy można podejrzewać, że dziecko ma ADHD albo inny problem? Zdaniem Beaty Chrzanowskiej, psychologa dziecięcego, warto uważniej przyjrzeć się dziecku, gdy: Dziecko zachowuje się naprawdę źle Jego nadruchliwość, impulsywność i brak koncentracji są tak nasilone, że utrudniają mu normalne funkcjonowanie. Nie można dogadać się z nim w absolutnie żadnej sprawie, a wszystkie codzienne czynności typu mycie, jedzenie itd. to nieustanna walka. Dziecko nie przestrzega żadnych reguł Sprawia wrażenie, jakby nie rozumiało, co się do niego mówi. Nie potrafi przestrzegać żadnych zasad. Dziecko jest bardzo gwałtowne O wiele gwałtowniej niż rówieśnicy reaguje na niepowodzenia, zakazy i porażki. Rozrabia bez ustanku Nie słucha, krzyczy i robi, co chce zawsze, a nie tylko wtedy, gdy ma gorszy dzień, jest zmęczone, nudzi się, nie miało okazji pobiegać. ... i robi to wszędzie Rozrabia nie tylko np. podczas nudnych zakupów, wyłącznie w żłobku czy w przedszkolu albo tylko w domu. Nie potrafi się powstrzymać w żadnych okolicznościach. Zobacz też: Sposób na buntownika Uwaga! Takie zachowanie może ale nie musi świadczyć o problemach, m.in. właśnie o ADHD (diagnozuje się je dopiero o sześciolatków, ale objawy widać już wcześniej). Może także świadczyć o tym, że dziecko ma jakiś kłopot, z którym nie może sobie poradzić. Nie ma sensu zdawać się na domysły albo czekać aż wszystko się jakoś ułoży. Lepiej wybrać się z dzieckiem do psychologa i spróbować rozwiązać problem. Zdarza się na przykład tak, że dziecko zachowuje się źle, bo w domu każdy mówi mu co innego: mama swoje, tato swoje, babcia swoje itd. Dziecko nie wie, kogo ma słuchać, więc robi co mu się żywnie podoba. Z taką sytuacją można sobie poradzić niemal od ręki, wystarczy ustalić zasady. Niestety nie zawsze problem da się rozwiązać szybko. Jednak nawet regularne wizyty u psychologa są lepszym rozwiązaniem niż nieustanna wojna domowa.
ADHD - wzrost prawie o 24% w ciągu 1 dekady
Wyniki najnowszych badań pokazują, że liczba dzieci ze zdiagnozowanym ADHD (attention deficit/hyperactivity disorder) w ciągu ostatnich 10 lat wzrosła prawie o 24 %! W jednym z kalifornijskich instytutów po przeglądzie dokumentacji medycznej ponad 840000 dzieci (w wieku 5 - 11 lat) odkryto, że między rokiem 2001 a 2010 wskaźnik zdiagnozowań nowych przypadków ADHD wzrósł o 24% (z 2,5% do 3,1%). ADHD a płeć ADHD diagnozuje się 3 razy częściej u chłopców niż u dziewczynek. W kalifornijskich badaniach stosunek zdiagnozowań choroby u chłopców - dziewczynek wynosił 3:1, czyli rozłożył się tak, jak w innych badaniach. Czy narodowość na znaczenie? Badanie opublikowane w Journal of the American Medical Association pokazuje, że najczęściej ADHD diagnozuje się u białych dzieci - to aż 5,6% (w 2001 było to 4,7%). W przypadku dzieci afro-amerykańskich liczba ta wzrosła w ostatnich latach z 2,6% do 4,1%, podczas gdy u dzieci latynoskich nastąpił wzrost z 1,7% do 2,5%. Skąd ten wzrost? Przyczyny tak dużego zwiększenia liczby zdiagnozowań ADHD nie są do końca znane. Z pewnością przyczynił się do tego wzrost świadomości wśród rodziców i lekarzy, który mógł prowadzić do zwiększenia uwagi, kontroli i leczenia - twierdzi główny autor badania Darios Getahun. Liczba zdiagnozowań nie musi być tożsama ze wzrostem zachorowań. Miejmy więc się na uwadze najnowsze badania, ale nie popadajmy w panikę. Obserwujmy nasze dzieci, a gdy zauważymy niepokojące sygnały np. problemy z koncentracją, nadaktywność ruchową poradźmy się specjalisty. Rodzice muszą wiedzieć, że ADHD często towarzyszą również inne problemy, takie jak trudności w uczeniu się. Jeżeli zastanawiasz się czy twoje dziecko ma ADHD przeczytaj: Czy to ADHD Łobuziak czy dziecko z ADHD
Sposób na nadpobudliwość u dziecka? Zmiany w życiu rodziny!
Rodzice wszędobylskiego malucha często martwią się jego szczególną żywiołowością – jak będzie się dalej rozwijał, czy nauczy się koncentrować uwagę na zadaniach? Przeczytaj, co na temat sądzą psycholodzy.
Moja półtoraroczna córeczka ani chwili nie usiedzi spokojnie. Przez cały dzień raczkuje, chodzi, biega, kręci się w kółko, podskakuje, wspina się na meble, ciągle jest w ruchu. Do tego piszczy, krzyczy lub wydaje inne dźwięki. Trudno ją uspokoić. Boję się, czy nie jest nadpobudliwym dzieckiem. Oliwia z Poznania Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Dr Joanna Urbańska: Niejeden rodzic, którego dziecko to żywe srebro, chciałby mieć w domu, choć przez dzień, małego flegmatyka. Z kolei niejeden rodzic flegmatyka z nutką zazdrości patrzy na ruchliwe dziecko znajomych – tak szybko się rozwija, tak ciekawi je otoczenie... Rodzice wszędobylskiego malucha często martwią się jego szczególną żywiołowością – jak będzie się dalej rozwijał, czy nauczy się koncentrować uwagę na zadaniach? Czy usiądzie spokojnie w przedszkolu? Jak wytrzyma w szkolnej ławce? Prof. Anna Brzezińska: Obserwując pełne energii dziecko, rzeczywiście trudno oprzeć się wrażeniu, że jest nadpobudliwe. Szczególnie, jeśli nie ma możliwości porównania go z rówieśnikami. Większość mam może jednak spać spokojnie. Maluch, który wreszcie nauczył się chodzić, może, a nawet chce, wszędzie dotrzeć i niemal w każde miejsce zajrzeć. Dr Joanna Urbańska: Raczkuje, wspina się, biega jak szalony. Kiedy na nas spojrzy, zaraz jego wzrok ucieka w inną stronę... Wyniki badań przesiewowych pokazują, że nadpobudliwość jest częstsza u chłopców niż u dziewczynek. Jak ją odróżnić od intensywnego dziecięcego odkrywania świata? Prof. Anna Brzezińska: Jeśli ruchliwość dziecka, jego energia w działaniu niepokoi rodzica, należy porozmawiać o tym z pediatrą, który ewentualnie da skierowanie do neurologa lub psychologa (Jak wygląda wizyta u psychologa?). Nie warto diagnozować u dziecka zaburzeń na własną rękę i doszukiwać się patologii tylko dlatego, że dziecko wydaje się inne niż np. my w jego wieku czy dzieci znajomych. Dr Joanna Urbańska: Wielu rodziców potwierdza, że dzieci zachowują się tak, jak objawia się nadpobudliwość ujmowana jako zaburzenie. Należy do nich np. brak umiejętności dłuższego skupiania uwagi, impulsywne działanie czy niespokojne zachowanie w nowych sytuacjach. Z czasem u większości maluchów zanikają one same. Prof. Anna Brzezińska: O nadpobudliwości można mówić dopiero, gdy cechy te zaczynają uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie, np. dziecko wykonuje tak wiele bezcelowych, niewłaściwych i bezproduktywnych ruchów, że nie jest w stanie zjeść w spokoju śniadania, ubrać się czy wieczorem się wykąpać. Każdemu dziecku zdarza się bardziej niespokojny dzień czy pora dnia – kiedy jest głodne albo bardzo zmęczone. Niepokoić powinno częste powtarzanie się takich sytuacji oraz gdy w ciągłym napięciu i rozbieganiu trudno znaleźć jakiś ład i porządek. Polecamy: Złe zachowanie dziecka - 8 kół ratunkowych Dr Joanna Urbańska: Jeśli okaże się, że dziecko jest zdrowe, rozwija się prawidłowo, możemy wprowadzić kilka ważnych zmian – uważniej niż dotąd obserwować, czy się wysypia, czy wstaje dość wypoczęte, a jeśli nie – to kłaść je wcześniej, wyciszyć przed snem lub pozwalać odpoczywać np. w wózku na spacerze. Niespokojne zachowanie często jest związane ze zmęczeniem dziecka lub nieprawidłową dietą. Paradoksalnie im bardziej zmęczony maluch, tym szybciej może biegać, krzyczeć i tym trudniej pozostać mu w miejscu. Takie sytuacje często kończą się wypadkiem – przewróceniem, uderzeniem o kant stołu albo głośnym płaczem ze zmęczenia. Czytaj też: 8 sposobów na histerię u dziecka Jak rozmawiać z nadpobudliwym dzieckiem? [CMS_PAGE_BREAK] Prof. Anna Brzezińska: Jeżeli podejrzewamy, że zachowanie dziecka ma związek z jego temperamentem, z potrzebą stymulacji – zapewnijmy mu tyle wrażeń, ile potrzebuje. Maluch musi mieć sporo bezpiecznego miejsca i czas na ruch. Jeśli jest bardzo żywy, zabierajmy go jak najczęściej do lasu, parku, klubów malucha czy na basen, żeby rozładował energię. Nie sadzajmy nad górą klocków, przy stole z kartką i kredkami czy przed telewizorem. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Encyklopedia problemów wychowawczych Czytaj więcej Dr Joanna Urbańska: A jeśli dziecko jest nadpobudliwe emocjonalnie, zastanówmy się, jaka atmosfera panuje w naszym domu – spokojna czy może nerwowa. Dzieci dość szybko i trafnie odbierają emocje ze świata dorosłych. Nasiąkają nimi nawet wtedy, gdy dorośli starają się je przed nimi ukryć. Przy napiętych stosunkach między domownikami, zachowanie dziecka może być odbiciem tej atmosfery. Jeśli rodzice mają kwestie sporne do wyjaśnienia, lepiej, by nie robili tego przy dziecku, tylko gdy pójdzie z dziadkami na spacer albo wieczorem, kiedy zaśnie. Starajmy się mówić do malucha wolniej, przyjaznym tonem. Im bardziej go strofujemy, tym bardziej może się stać nerwowy. Kiedy jest niegrzeczny, nie krzyczmy, tylko zdecydowanym tonem powiedzmy „nie” (sprawdź też: Jak mówić do dziecka?), a jeśli dalej powtarza niewłaściwe zachowanie, np. ciągnie nas za włosy, odsuwajmy go od siebie tak długo, aż przestanie. Prof. Anna Brzezińska: Od początku starajmy się również ćwiczyć koncentrację dziecka. Możemy wykorzystywać do tego różne zabawy, silną dziecięcą potrzebę ruchu, a także jego ciekawość. Możemy pokazać maluchowi jego ulubiony herbatnik czy deserek i położyć go np. na końcu zbudowanego przez nas toru przeszkód. Maluch skupi wzrok na celu do zdobycia i będzie do niego dążył, ćwicząc przy okazji koncentrację na zadaniu. Dr Joanna Urbańska: Jeśli źródłem niepokoju rodziców są krzyki i piski dziecka, warto wiedzieć, że większości z nich, na szczęście, nie bywa objawem nadpobudliwości czy niegrzecznego zachowania. Dziecko do około 2. roku życia musi na tyle wyćwiczyć swój aparat mowy, aby później z powodzeniem się komunikować. Osobom z jego otoczenia może się wydawać, że jest nadpobudliwe i niewychowane, bo np. w restauracji piszczy. Najczęściej jednak w ten sposób maluch okazuje silne emocje, jak radość, złość, zniecierpliwienie czy zmęczenie. Możemy uczyć go, co znaczy „csssi…” i gest palca wskazującego na ustach, np. kiedy rodzeństwo śpi w pokoju obok albo tata pracuje przy biurku. Możemy pokazywać, że sami jesteśmy wtedy cicho i chodzimy na palcach. Z czasem dziecko zacznie nas naśladować, a nawet uciszać, kiedy położy spać swoją ukochaną lalkę. Prof. Anna Brzezińska: Podsumowując – jeśli nasze dziecko jest ruchliwe i krzykliwe, nie ma najmniejszego powodu samemu się tym zamartwiać, tylko zgłosić to lekarzowi. Z drugiej strony, jeśli każdy dzień malucha będziemy starali się wypełniać mądrze zaplanowanymi zajęciami, także ruchowymi, a jednocześnie nauczymy je wyciszania się (zobacz: 3 zabawy na wyciszanie dziecka), niepokojące zachowania mogą minąć. Gdy dziecko jest niegrzeczne, krzyczy w miejscach publicznych, warto je wszędzie ze sobą zabierać (do sklepu, na basen, do parku, banku), aby obserwowało, jak zachowują się tam ludzie. Innym przykładem jest kościół. Rodzice, którzy chodzą do kościoła, pokazują dzieciom, jak wygląda skupienie w ciszy. Ale także w domu można – i należy – różnymi sposobami uciszać dziecko, kiedy chcemy nad czymś popracować albo gdy źle się czujemy. Mówmy szeptem, chodźmy na palcach, pochylajmy się, porozumiewawczo je uciszając. Wtedy nie tylko opanujemy dziecięcy żywioł, ale nauczymy malucha, aby liczył się z potrzebami innych i próbował kontrolować własne zachowania. Rozmawiały: Prof. Anna Brzezińska, psycholog dziecięcy, kieruje Zakładem Psychologii Socjalizacji i Wspomagania Rozwoju w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wykłada w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Dr Joanna Urbańska, psycholog społeczny, jest adiunktem w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Czytaj też: Z dzieckiem na terapię - zaburzenia psychoruchowe Jak ADHD wpływa na życie?
Nadpobudliwe niemowlę to dorosły z ADHD?
Niemowlę stale krzyczy, mało śpi. Cały czas jest niespokojne, bardzo ruchliwe. Trudno je utulić, nawet przy piersi. Co robić, by z nadpobudliwego niemowlęcia nie wyrósł dorosły z ADHD?
Niemowlę płacze, mało śpi, jest stale niespokojne. Boisz się, czy nie jest może nadpobudliwe i czy w przyszłości nie będzie miało ADHD. Jak stwierdzić, czy niemowlę jest tylko niespokojne, czy już nadpobudliwe? I kiedy z nadpobudliwym niemowlęciem trzeba iść do specjalisty? Dlaczego niemowlę jest nadpobudliwe? Jest kilka przyczyn niespokojnego zachowania dziecka w pierwszych 3 miesiącach życia: 1. Skomplikowany poród, w czasie którego dziecko przeżyło bardzo silny stres. 2. Przyjmowane przez ciebie leki podczas ciąży lub porodu. 3. Genetyczna skłonność do nadpobudliwości. Jeśli przyczyną nadpobudliwości jest silny stres lub przyjmowanie leków, niemowlę może mieć początkowo większe problemy z przystosowaniem się do nowych warunków życia. Zwykle najpierw jest nadmiernie spokojne, a dopiero po kilku dniach staje się nadpobudliwe. Nadpobudliwe niemowlę wciąż płacze Nadpobudliwe niemowlę jest niespokojne, dużo krzyczy, trudno je uspokoić. Często miewa wahania apetytu (raz chce bardzo dużo jeść, innym razem odmawia posiłku). Może mieć też problemy ze ssaniem piersi. Nerwowo kręci główką w prawo i lewo. Choć każde dziecko ma ma inny apetyt na sen (to, ile snu potrzebuje dziecko, zależy od jego organizmu), to nadpobudliwe niemowlę śpi mniej niż inne niemowlęta. Jest szczególnie wrażliwe na nadmiar bodźców, reaguje na nie trudnym do utulenia płaczem. Niektóre nadpobudliwe niemowlęta nie chcą, by brać je na ręce, prężą się i odwracają, gdy mama próbuje je przytulić. Inne domagają się, by przez cały dzień nosić je w objęciach. Położone do łóżeczka natychmiast płaczą. Gdy nadpobudliwe niemowlę uczy się chodzić, „pędzi” i częściej ulega różnego typu urazom. Jak pomóc nadpobudliwemu niemowlęciu Rodzice nadpobudliwych niemowląt często nie wiedzą, jak z nimi postępować. Bywa, że winią siebie: upatrują źródła kłopotów w swoim braku umiejętności zajmowania się dzieckiem. Mają z tego powodu poczucie winy. Zupełnie niepotrzebnie! Nadpobudliwy maluch nie jest wyjątkiem; takich dzieci jest sporo. U większości dzieci objawy nadpobudliwości mijają po kilku miesiącach, najpóźniej po ukończeniu pierwszego roku życia. Wiele jednak zależy od ciebie i twojego postępowania. Od pierwszych dni życia możesz pomóc maluchowi zmniejszyć nasilenie objawów nadpobudliwości, by z nadpobudliwego niemowlęcia nie wyrósł dorosły z ADHD. Nadpobudliwemu niemowlęciu potrzebny jest spokój Nadpobudliwe potrzebuje niemowlę częstego, ciepłego kontakt z mamą, by mogło prawidłowo rozwijać się psychicznie i fizycznie. Bardzo ważne są pozytywne emocje i aprobata rodziców (pomimo kłopotów, jakie sprawia). Dzięki temu dziecko może stać się pewne siebie i mieć poczucie własnej wartości. Nadpobudliwe niemowlę, jak inne dzieci, potrzebuje głaskania i przytulania. Nie można go jednak „zagłaskać”. Ważne jest to, by w odpowiedni sposób reagować na jego potrzeby. Berry Brazelton, znakomity amerykański pediatra i psychoanalityk, wyróżnił sześć powodów dziecięcego płaczu: ból, głód, dyskomfort, zmęczenie, nuda i napięcie przy wypróżnianiu. Zależnie od przyczyny, płacz ma inną tonację, natężenie i czas trwania. Musisz nauczyć się rozpoznawać, dlaczego dziecko płacze, żebyś mogła jak najlepiej mu pomóc. 10 zasad postępowania, jeśli niemowlę jest nadpobudliwe Jeśli niemowlę jest nadpobudliwe, ważna jest konsekwencja w Twoim zachowaniu: 1. Nie denerwuj się, gdy dziecko płacze, gdyż wyczuwa Twój niepokój. Weź je na ręce, delikatnie pokołysz i połóż z powrotem do łóżeczka. Być może kilka chwil w samotności pomoże mu się uspokoić. Jeśli trzeba, znów weź je na ręce. 2. Nie kołysz dziecka zbyt intensywnie, nie potrząsaj nim. 3. Zawsze uspokajaj go w ten sam sposób (np. kołysząc, masując brzuszek). Pamiętaj, że nadpobudliwe niemowlęta jednocześnie mogą odbierać tylko jeden rodzaj bodźca. 4. Nie wykonuj przy dziecku gwałtownych ruchów. Zanim niemowlę przewiniesz, delikatnie dotykaj jego nóżek. Jeśli napina mięśnie – działasz zbyt szybko. 5. Staraj się, by pory snu, czuwania, kąpieli, spaceru były regularne. Dzień powinien rozpoczynać się i kończyć o podobnej porze. Spróbuj nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania. Po karmieniu nie trzymaj go zbyt długo na rękach, lecz „po odbiciu” połóż do łóżeczka. 6. Nie pozwalaj, by ktoś rozbawiał dziecko tuż przed spaniem. Nadpobudliwe niemowlęta najpierw są z tego zadowolone, ale potem płaczą, kręcą nerwowo główką, długo nie mogą zasnąć. 7. Nie włączaj telewizora w pokoju, w którym przebywa niemowlę. Chroń oczy niemowlęcia przed migającym obrazem, a jego uszy przed głośnymi dźwiękami. 8. Zadbaj, by dziecko słuchało muzyki relaksacyjnej – śpiewu ptaków lub spokojnych utworów (zwłaszcza kompozycji Mozarta, Bacha, Vivaldiego). Śpiewaj mu często kołysanki. 9. Jeśli dziecko ma alergię, usuń z jego menu uczulające pokarmy. 10. Bez porozumienia z lekarzem nie podawaj dziecku preparatów witaminowych, które mają zmniejszyć objawy nadpobudliwości. Łatwo możesz je przedawkować. Wystarczy prawidłowa dieta (dobra dieta to dobre zachowanie!) oraz witamina D3 (pamiętaj, że podawanie witaminy D dziecku jest bardzo ważne!).