„Chciałem zemścić się za zdradę żony. Nie wiedziałem wtedy, że mszczę się na własnym bracie”
Gdy ojciec gorzej się poczuł, postanowił uporządkować pewne sprawy. Poprosił mnie do siebie i wręczył starą fotografię...
– Weź to zdjęcie, Jacusiu – mówił ojciec z trudem, widziałem grymas bólu na jego twarzy. – Jesteś na nim ze swoim braciszkiem bliźniakiem. Zostaliście rozdzieleni w domu dziecka. Gdy ciebie adoptowaliśmy, on już był z inną rodziną. – To naprawdę mój brat? Dlaczego mówisz mi o tym dopiero teraz? – Wybacz mi, już dawno miałem ci o tym powiedzieć… – tata był bardzo wzruszony – ale najpierw byłeś za mały, a potem było tyle innych spraw, że tę odkładałem na później. Przepraszam. – Ten bliźniak jest do mnie niepodobny – zdziwiłem się. – Tak się często zdarza – powiedział ojciec. – znajdź go, we dwóch będzie wam raźniej. Ma na imię Jan. O ile wiem, dostał takie samo zdjęcie. Niespełna miesiąc po tej rozmowie tata zmarł. Ja schowałem fotografię i… zapomniałem o sprawie. Fatalna zabawa Pracowałem w firmie transportowej jako kierowca. Dostaliśmy zaproszenie na bankiet z okazji dwudziestolecia PRL-u, jak w skrócie nazywaliśmy Przedsiębiorstwo Robót Leśnych. Poszedłem z moją żoną, która w przeciwieństwie do mnie umiała i lubiła tańczyć. Ani się obejrzałem, jak Mariolę otoczył wianuszek chętnych, by porwać ją na parkiet. Przebierała w partnerach jak w ulęgałkach. Około północy byłem już mocno zmęczony, we łbie huczało mi jak na łodzi podczas sztormu. Szczęśliwie zabawa dobiegała końca. Próbowałem wśród tańczących odnaleźć żonę, ale nigdzie jej nie zauważyłem. – Nie widziałaś Mariolki? – spytałem Jolkę, która akurat zeszła z parkietu. – Pewnie gdzieś tam pląsa – odpowiedziała z zazdrością. Usiadłem na ławie w pobliżu tańczących. Po kilku minutach Mariola wyłoniła się z tłumu zdyszana i czerwona na twarzy, ale uśmiechnięta od ucha do ucha. Za nią szedł Mirek, pracownik leśny. Właściwie go nie znałem, facet miał jednak opinię hulaki i bawidamka. Nie ucieszył mnie widok jego i Marioli. – Wytańczyłam się za wszystkie czasy – żona rzuciła mi się na szyję – Pan Mirek był tak uprzejmy i mnie odprowadził – dodała. – Dzięki – powiedziałem do Mirka, a ten skinął głową i odszedł uśmiechnięty. Przyszłą żonę poznałem na szosie. Stała z walizką w ręku na przystanku PKS kilkanaście kilometrów od naszego miasta. Padał deszcz, a ja wracałem z tartaku. Zatrzymałem się i… od razu mi się spodobała. Zanim wysiadła, umówiliśmy się na następny dzień na ciastko i lody. Pół roku później wzięliśmy ślub. Poszukiwania zacząłem od wizyty w domu dziecka Dopiero po jakimś czasie opowiedziałem żonie swoją historię i pokazałem zdjęcie, które dał mi tata. – Masz bliźniaka? Naprawdę? Nie znasz go? Dlaczego go nie szukałeś? – zarzuciła mnie pytaniami. – Nie martw się, razem go odnajdziemy! – powiedziała, zanim zdążyłem się wytłumaczyć, że tyle się działo i zwyczajnie zapomniałem, bo przecież nigdy nie miałem rodzeństwa. Pojechaliśmy z Mariolą do domu dziecka, z którego mnie i brata zabrano. Niestety, personel nie chciał mi udzielić informacji. Potwierdzono jedynie, że miałem brata. Dowiedziałem się, że nasi rodzice zginęli w wypadku i nie było nikogo, kto mógłby się nami opiekować. Janka zabrała jakaś bogata rodzina. – Ci państwo zastrzegli sobie, żeby nie ujawniać ich danych – informowała kierowniczka placówki. – Mogę jedynie powiedzieć, że to szanowani i zamożni ludzie, którzy stworzyli pańskiemu bratu znakomite warunki do życia i rozwoju. – A dlaczego nie zabrali także mnie, przecież byliśmy rodzeństwem? – spytałem. – Pracowałam wówczas w innym mieście. Nie powinno się rozdzielać rodzeństwa, ale czasami tak się dzieje. – Jak mogę odszukać brata? – liczyłem, że kierowniczka coś mi doradzi. – Może za pomocą mediów, na przykład Facebooka – stwierdziła. – Podobno to działa. Mieliście po dwa lata, gdy Janka zabrano. On pana nie zna, dzisiaj może się zupełnie inaczej nazywać i nie chcieć z panem kontaktu. Radzę jednak nie rezygnować z poszukiwań, dobrze jest mieć rodzeństwo, które pomoże w potrzebie – dodała na pożegnanie. – Napiszemy post na Facebooku – powiedziała Mariola, gdy wyszliśmy z domu dziecka. – Zamieścimy to zdjęcie, które dostałeś od ojca. Na pewno go znajdziemy! Ciekawa jestem, jak teraz wygląda twój braciszek? – szczebiotała żona. – Czy jest tak samo przystojny jak ty? Ciekawe, czy mi się spodoba? Gdzie mieszka i co robi? Jak mówiła ta kierowniczka, nie jesteście z Jankiem bliźniakami jednojajowymi tylko dwujajowymi, dlatego nie byliście do siebie podobni. Założyliśmy profil na Facebooku. Opisaliśmy, jak nas rozdzielono. Nie dodałem fotki, którą dostałem od ojca. Chciałem, by zamieścił ją mój ewentualnie odnaleziony brat. Wtedy miałbym pewność, że to on. Na końcu posta zamieściliśmy apel: „Jeśli poszukujesz brata, napisz i załącz zdjęcie z dzieciństwa!”. W ciągu kilku dni otrzymaliśmy kilkadziesiąt listów i odpowiedzi, a także mnóstwo zdjęć. Żadna fotka nie przedstawiała mnie i Janka. Na część listów odpisałem i czekałem na dalsze zgłoszenia. To było jak grom z jasnego nieba Świtało, gdy z Mariolą wróciliśmy do domu z bankietu z okazji dwudziestolecia PRL-u. Trzy miesiące później zauważyłem u żony lekko zaokrąglony brzuszek. Wyglądała, jakby była w ciąży. Staraliśmy się o dziecko. Czyżby się udało?! – ucieszyłem się, ale zaraz przyszły wątpliwości: dlaczego nic mi nie powiedziała? – Jesteś w ciąży? – spytałem wprost przy kolacji. – Mam wrażenie, że się troszkę zaokrągliłaś? Który to miesiąc? Drgnęła, gdy zadałem to pytanie. Po sekundzie zaczerwieniła się i drżącym głosem odpowiedziała: – Chyba trzeci. – Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – Bo widzisz, myślę… Nie, jestem pewna, że to dziecko nie jest twoje – rozpłakała się. Poczułem się, jakby mnie koń kopnął prosto w twarz. – Jak to nie moje? A niby czyje? – nie mogłem uwierzyć. – To dziecko Mirka – powiedziała cicho. – Wiesz, wtedy, na zabawie… – Co?… Jak mogłaś mi to zrobić?! – krzyknąłem wściekły. – On mnie wtedy uwiódł… – nie słuchałem jej tłumaczenia, wypadłem z mieszkania, trzasnąwszy drzwiami, aż tynk odleciał od ściany. Wybiegłem na ulicę i pędziłem przed siebie byle dalej, żeby nie myśleć o tym, co się stało. Bardzo kochałem żonę. Jej zdrada była dla mnie strasznym ciosem. Nie rozumiałem, dlaczego to zrobiła. Wróciłem do domu nad ranem. Zastałem Mariolę zapłakaną w kuchni. – Wybacz mi, uwiódł mnie – prosiła z płaczem. – Tańczyliśmy, trochę wypiłam i jakoś tak wszystko się potoczyło… – Nie wyrzucę ciężarnej z domu – powiedziałem. – Z nim się rozprawię jak mężczyzna, a co z tobą – nie mam pojęcia. Jeszcze o tym porozmawiamy. Zaśmiał mi się bezczelnie w nos Następnego dnia pojechałem do lasu, gdzie wraz z chłopakami pracował Mirek. Dorwałem go przy rębaku, maszynie do rozdrabniania gałęzi. Gdy mnie zobaczył, roześmiał się na głos, oparł o maszynę i czekał, aż podejdę. – Uwiodłeś moją żonę! – starałem się przekrzyczeć hałas pracującego rębaka. Mirek uśmiechał się drwiąco. – Jak nie umiesz dogodzić żonie, to robią to inni! – wypalił mi prosto w twarz, a stojący obok koledzy zaśmiali się szyderczo. Zagotowałem się. Bydlak uwiódł mi żonę i jeszcze szydzi!? Zamachnąłem się, by zdjąć mu z twarzy ten wredny uśmieszek. Stracił równowagę i prawie wpadł do rębaka. Rzuciłem się na ratunek, złapałem go w ostatniej chwili za nogi. Oboje upadliśmy na ziemię. – Zdjęcie… W kieszeni – wyjąkał z trudem. – To ja… Janek! Nie byłem pewien, czy dobrze usłyszałem. W tylnej kieszeni jego spodni znalazłem portfel, a w środku zdjęcie identyczne jak to, które dostałem od taty. – Jesteś moim bratem?! – nadal nie wierzyłem. Przytaknął z trudem. – Szukałem cię! Dlaczego milczałeś?! – ryczałem. Zemdlał z tych wszystkich emocji. – To mój rodzony brat! Rozdzielili nas w domu dziecka… – złapałem się za głowę. Gdy oboje doszliśmy do siebie, udało nam się porozmawiać. Wyjaśnić dawne sprawy. Nie wiem jeszcze, co z dzieckiem Marioli. Nie jestem jeszcze gotowy, by o tym myśleć. Czy to, że zyskałem brata, oznacza, że straciłem żonę? Jacek Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko”
Moja babcia Helena była opoką całej rodziny. Ciepła, zawsze uśmiechnięta, piekła najlepsze drożdżówki na świecie i uczyła mnie, że rodzina to największy skarb, o który trzeba dbać za wszelką cenę. Przez trzydzieści lat mojego życia byłam pewna, że historia naszych bliskich jest prosta i nieskazitelna. Wszystko zmieniło się w dniu, w którym babcia trafiła do szpitala, a ja miałam spakować dla niej kilka osobistych rzeczy.
Szukając w jej mieszkaniu ulubionej, flanelowej koszuli nocnej, przypadkowo potrąciłam stojącą na komodzie porcelanową pozytywkę. Nigdy nie pozwalano mi jej dotykać, gdy byłam dzieckiem. Pozytywka spadła na dywan, a z jej podwójnego dna wypadł mały, zardzewiały kluczyk. Instynktownie podeszłam do starej, zamkniętej na głucho komody w sypialni. Kluczyk pasował idealnie. Wewnątrz, zamiast starych obrusów, znalazłam starannie przewiązany czerwoną wstążką plik listów oraz czarno-białe zdjęcie młodej kobiety trzymającej na rękach niemowlę. Kobieta na fotografii była uderzająco podobna do mojej mamy, ale to nie była babcia Helena. List z przeszłości Moje serce zaczęło bić szaleńczo, gdy otworzyłam pierwszy list, datowany na wrzesień 1965 roku. Czytałam słowa pisane drżącą ręką niejakiej Wandy − rodzonej, młodszej siostry mojej babci, o której istnieniu... nigdy w domu nie wspomniano nawet słowem. „Helenko, błagam Cię, zaopiekuj się nią. Ja nie mam siły, a w tym miasteczku ludzie zjedzą mnie żywcem za to, że urodziłam nieślubne dziecko. Niech moja córeczka rośnie w miłości, jakiej ja nie potrafię jej dać. Oficjalnie to Ty będziesz jej matką. Nikomu nie mów o moim romansie z Janem. Dla wszystkich umarłam. Zapomnijcie o mnie”. Ziemia usunęła mi się spod nóg. Moja mama − ukochana jedynaczka babci Heleny i dziadka − w rzeczywistości była dzieckiem innej kobiety. Owocem zakazanego, skandalicznego jak na tamte czasy romansu, który rodzina postanowiła na zawsze wymazać z pamięci. Babcia Helena adoptowała dziewczynkę, udając przed całym światem, że to jej własna ciąża, by chronić honor siostry i dać dziecku bezpieczny dom. Ostatnie wyznanie Z listami w torebce i łzami w oczach pojechałam do szpitala. Babcia leżała i była wyraźnie słaba. Gdy zobaczyła moją twarz i wystające z torby papiery, na jej zmęczonych ustach pojawił się smutny uśmiech. Zrozumiała. − Znalazłaś − wyszeptała, a z jej oka spłynęła łza. − Chciałam zabrać to do grobu, żeby nie ranić Twojej mamy. Ale odkąd poczułam, że mój czas się zbliża, ten ciężar stał się zbyt wielki. Przez kolejną godzinę, trzymając mnie za rękę, babcia opowiedziała mi o Wandzie. O wielkiej, nieszczęśliwej miłości do żonatego mężczyzny, o potępieniu przez sąsiadów i o pakcie milczenia, który zawarły siostry. Wanda oddała dziecko, wyjechała na drugi koniec kraju i nigdy więcej nie nawiązała kontaktu. Babcia Helena przez ponad pół wieku żyła w strachu, że prawda wyjdzie na jaw i zniszczy poczucie bezpieczeństwa mojej mamy. Ciężar tajemnicy Siedziałam przy łóżku kobiety, która wychowała mnie i moją mamę. Nie czułam żalu ani złości, że nas okłamywano. Czułam głęboki, rozrywający serce podziw. Zrozumiałam, ile poświęcenia wymagało od babci Heleny milczenie przez te wszystkie lata. Jak bardzo musiała kochać moją mamę, skoro przyjęła ją jak własną i chroniła ten sekret przed całym światem, ponosząc ogromny koszt emocjonalny. Wychodząc ze szpitala, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w moim życiu. Za drzwiami czekała moja mama, trzymając w ręku termos z ciepłą zupą dla babci. Spojrzałam w jej oczy − tak podobne do oczu kobiety z czarno-białego zdjęcia. Zdecydowałam, że sekrety, które miały chronić miłość, powinny pozostać nienaruszone. Schowałam listy głęboko do torebki, otarłam łzy i mocno przytuliłam mamę. Prawda o tamtym romansie i dziecku odeszła razem z babcią, ale miłość, którą dzięki tej tajemnicy zbudowano, uratowała naszą rodzinę. Zobacz też: Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
Adopcja dziecka – najnowsze zasady, warunki i procedury obowiązujące w Polsce
Adopcja dziecka to proces żmudny, wymagający zaangażowania i zrozumienia. W Polsce proces adopcyjny może trwać bardzo długo i wiąże się z wieloma procedurami. Sprawdź, kto może adoptować dziecko w Polsce i jakie są warunki adopcji.
Adopcja dziecka w Polsce to bardzo drobiazgowy i długotrwały proces, mający na celu dokładne zbadanie kandydatów na rodziców. Wszystko po to, by ocenić ich predyspozycje, kwalifikacje i motywacje. Aby adoptować dziecko trzeba spełnić wymagania formalne, ukończyć szkolenie i uzyskać kwalifikacje wydawane przez ośrodek adopcyjny. Ostateczną zgodę na adopcję uzyskuje się od sądu. Opisujemy krok po kroku, jak adoptować dziecko w Polsce i jakie warunki adopcji dzieci obowiązują w naszym kraju. Spis treści: 1. Adopcja w Polsce – dwa sposoby Adopcja niemowlaka Adopcja ze wskazaniem 2. Jak adoptować dziecko w Polsce? – procedury Ile trwa adopcja dziecka w Polsce Adopcja dziecka – niezbędne dokumenty 3. Prawo adopcyjne w Polsce Kto może adoptować dziecko w Polsce? Adopcja dziecka po 40 roku życia Warunki adopcji dzieci w Polsce Prawa przysługujące rodzicom adopcyjnym 5. Rodzina zastępcza a adopcja 6. Adopcja dziecka z zagranicy Adopcja polskiego dziecka przez obcokrajowców Adopcja dziecka w Polsce – dwa sposoby W Polsce istnieją dwie drogi na przysposobienie dziecka: przysposobienie konwencjonalne (czyli kandydaci adoptują dziecko wskazane przez ośrodek adopcyjny) oraz przysposobienie bezpośrednie (ze wskazaniem przez rodzica/rodziców dziecka). Większość rodziców adopcyjnych chce adoptować jak najmłodsze dziecko, najchętniej zaraz po urodzeniu. Nie jest to jednak możliwe. Adopcja niemowlaka Aby adoptować malutkie dziecko, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Adopcja może być przeprowadzona dopiero w momencie, gdy biologiczni rodzice zrzekną się praw rodzicielskich lub gdy te prawa zostaną im odebrane przez sąd. Rodzicom biologicznym przysługuje 6 tygodni od narodzin dziecka na podjęcie decyzji. W tym czasie maluch może być w instytucji lub rodzinie zastępczej. W przypadku powierzenia dziecka do rodziny zastępczej ma ona pierwszeństwo w ubieganiu się o adopcję dziecka i może stać się rodziną adopcyjną (jeśli rodzice zrzekną się praw rodzicielskich lub sąd odbierze im te prawa). Czy można adoptować noworodka? Adoptować można tylko dziecko, które ma uregulowaną sytuację prawną, czyli takie, które zostało zostawione przez swoich biologicznych rodziców (zrzeszenie się praw rodzicielskich lub odebranie ich poprzez wyrok sądu) lub którego opiekunowie nie żyją. Choć rodzice mogą podjąć decyzję o oddaniu dziecka do adopcji jeszcze przed jego urodzeniem, to zgoda rodziców na przysposobienie dziecka nie może być wyrażona wcześniej, niż po upływie 6. tygodni od urodzenia się dziecka. Przed upływem tego terminu, niezależnie od wcześniejszych deklaracji, nie można oddać dziecka do adopcji. Nie można więc adoptować noworodka (dziecka do ukończenia 4. tygodnia życia). Adopcja ze wskazaniem W przypadku przysposobienia ze wskazaniem rodzice mogą przed sądem opiekuńczym wskazać osobę przysposabiającego, którą może być wyłącznie krewny rodziców dziecka. Osobą wskazaną może być również małżonek jednego z rodziców, który nie jest ojcem lub matką dziecka (czyli dziecko przysposobić może także ojczym lub macocha). Procedura ta wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym. Przed wszczęciem postępowania o przysposobienie, sąd opiekuńczy wyznacza termin (nie dłuższy niż 2 tygodnie), w którym osoba ta powinna złożyć wniosek o przysposobienie dziecka pod rygorem nieuwzględnienia tego wskazania. Jak adoptować dziecko w Polsce? – procedury Jeśli myślisz o adoptowaniu dziecka w Polsce, musisz najpierw zastanowić się, jaki ośrodek adopcyjny wybrać. W Polsce istnieją ośrodki adopcyjne publiczne oraz niepubliczne, prowadzone przez Kościół katolicki lub organizacje pozarządowe. Aktualne dane teleadresowe ośrodków adopcyjnych znajdują się na stronie Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Każdy ośrodek działa w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, ale często ma także dodatkowe własne zasady procedury adopcyjnej. Rodzice, którzy chcą adoptować dziecko, muszą udać się do jednego z ośrodków w celu: dopełnienia formalności, w tym złożenia różnych dokumentów, m.in. pisemnego wniosku o przysposobienie, w którym określą swoje oczekiwania odnośnie dziecka; ​​​poddania się procesowi kwalifikacyjnemu, w tym m.in. wstępnej ocenie motywacji i predyspozycji oraz analizie sytuacji osobistej. Kandydaci zostaną poinformowani o poszczególnych etapach adopcji, wypełnią ankietę z podstawowymi danymi i zostanie założona teczka, w której gromadzone będą od tej pory wszystkie dokumenty potrzebne do pomyślnego zakończenia procedury przysposobienia dziecka. Po złożeniu wniosku i wszystkich potrzebnych dokumentów następuje wieloetapowy proces adopcyjny, w czasie którego: psychologowie i pedagodzy z ośrodka rozmawiają z przyszłymi rodzicami o dziecku, jego potrzebach, o więzach małżeńskich, statusie materialnym; przeprowadzany jest wywiad środowiskowy wśród dalszych członków rodziny (ale nie przepytuje się sąsiadów); kandydaci biorą udział w szkoleniu grupowym prowadzonym przez ośrodek; ma ono na celu pokazanie rodzicom, jakie problemy mogą wiązać się z adoptowaniem dziecka, nauczyć, jak sobie radzić z nimi; komisja kwalifikacyjna ośrodka adopcyjnego (w jej skład wchodzą pracownicy ośrodka adopcyjnego, psycholog, lekarz, prawnik, a w ośrodkach wyznaniowych – również duchowny) wydaje opinię o udzieleniu kandydatom kwalifikacji na rodzinę adopcyjną bądź odmawia udzielenia im takiej kwalifikacji (ukończenie szkolenia nie jest równoznaczne z uzyskaniem kwalifikacji); po uzyskaniu pozytywnej opinii kwalifikacyjnej rozpoczyna się okres oczekiwania na dziecko, ośrodek adopcyjny dokonuje doboru kandydatów do dziecka lub rodzeństwa i udostępnia o nim informacje; po akceptacji przedstawionych informacji odbywa się pierwsze spotkanie z dzieckiem w placówce lub rodzinie zastępczej, w której ono przebywa; odbywają się spotkania z dzieckiem (są monitorowane przez pracowników ośrodka), może się zdarzyć, że dziecko nie akceptuje na początku nowych rodziców; do Sądu Rodzinnego – Wydziału Rodzinny i Nieletnich są składane dokumenty (w tym prośba o sporządzenie nowego aktu urodzenia ze wskazaniem, czy planowana jest zmiana imienia dziecka, co w przypadku dzieci, które ukończyły 13 rok życia wymaga ich zgody) i rozpoczyna się okres preadopcji (po otrzymaniu postanowienia sądu o styczności) – powierzenia dziecka opiece kandydatów na rodziców adopcyjnych w ich miejscu zamieszkania (kontakt jest monitorowany przez pracowników Ośrodka Adopcyjnego i sądu rodzinnego). W przypadku osób mających polskie obywatelstwo i mieszkających na obszarze Polski adopcja dziecka jest bezpłatna. Wszelkie formalności nie wiążą się z dodatkowymi kosztami. Ile trwa adopcja dziecka w Polsce Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, ile twa adopcja dziecka. Przeciętny czas trwania procesu adopcyjnego – od momentu zarejestrowania kandydata na rodzica do orzeczenia przez sąd przyznania dziecka – wynosi 1-2 lata (chociaż w założeniu powinno to być 9 miesięcy, czyli tyle, ile trwa ciąża). Gdy jednak doliczy się do tego czas oczekiwania na rozpoczęcie szkolenia kandydatów na rodziców i oczekiwanie na dziecko, to czas ten może się wydłużyć. Adopcja dziecka – niezbędne dokumenty Adopcja dziecka wiąże się z koniecznością złożenia niezbędnych dokumentów w ośrodku (w zależności od ośrodka dokumentacja może się nieznacznie różnić). Jest to: wniosek do ośrodka adopcyjnego; aktualny odpis zupełny aktu małżeństwa (często ośrodki wskazują minimalny okres trwania małżeństwa, po którym można się ubiegać o adopcję, może on być różny w zależności od ośrodka), a w przypadku drugiego małżeństwa – akt rozwodowy lub unieważnienie małżeństwa; ośrodki katolickie wymagają także metryki zawarcia tzw. związku sakramentalnego oraz opinii od proboszcza lub zaprzyjaźnionego księdza; akt urodzenia – w przypadku osób samotnych ubiegających się o dziecko; zaświadczenie o zarobkach i zatrudnieniu lub oświadczenie przedsiębiorcy; zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego; zaświadczenia lekarskie od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej o braku przeciwwskazań zdrowotnych do adopcji dziecka, a w przypadku choroby przewlekłej – zaświadczenie od lekarza specjalisty; oświadczenie kandydatów, że nie została im ograniczona lub zawieszona władza rodzicielska oraz że nie zostali jej pozbawieni; oświadczenie o pełnej zdolności do czynności prawnych; oświadczenie kandydatów o braku uzależnień i zaburzeń psychicznych; własnoręcznie napisane życiorysy kandydatów. Prawo adopcyjne w Polsce Adopcja (z łac. adoptio – usynowienie) oznacza przysposobienie prawne cudzego dziecka i uznanie go za własne. Jej zasady reguluje Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (art. 114-127), a także Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pomocy społecznej. Zgodnie z nimi zakwalifikowanie do przysposobienia dziecka może nastąpić pod pewnymi warunkami: po sądowym wyrażeniu zgody przez biologicznych rodziców na przysposobienie dziecka bez wskazywania osoby, która tego dokona; zgoda rodziców biologicznych nie jest potrzebna, jeżeli zostali sądownie pozbawieni władzy rodzicielskiej, są nieznani albo porozumienie się z nimi napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody; zgodę na adopcję dziecka można wydać dopiero 6 tygodni od jego urodzenia;​ ​decyzję o adopcji wydaje sąd rodzinny na podstawie opinii wydanej przez ośrodek adopcyjny. Kto może adoptować dziecko w Polsce? Adoptować dziecko w Polsce mogą: pary małżeńskie, osoby samotne. O przysposobienie dziecka mogą starać się kandydaci mieszkający poza granicami Polski. W naszym kraju tylko niektóre ośrodki adopcyjne mają prawo prowadzić adopcje międzynarodowe zagraniczne. Adopcja dziecka po 40 roku życia Adopcja dziecka po 40 jest jak najbardziej możliwa. Jednak istnieje zasada, że różnica wieku pomiędzy przysposabiającym a przysposabianym nie powinna przekraczać 40 lat (w przypadku małżeństwa dotyczy to starszej osoby w związku). Z tego względu starsi rodzice mają mniejszą szansę na adopcję niemowlaka. Warunki adopcji dzieci w Polsce Kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą spełnić różne warunki adopcji dziecka, m.in.: posiadać co najmniej kilkuletni staż małżeński (jego długość zależy od zasad konkretnego ośrodka adopcyjnego); różnica wieku między przyszłymi rodzicami a dzieckiem nie może być mniejsza niż 18 lat oraz nie powinna być większa niż 40 lat; mieć sytuację mieszkaniową oraz majątkową zapewniające dobre warunki dla rozwoju dziecka; mieć dobry stan zdrowia fizycznego i psychicznego. Kto nie może adoptować dziecka? Nie mogą adoptować dziecka osoby niemające pełnej zdolność do czynności prawnych, nieposiadające odpowiedniej motywacji, karane, te, które były pozbawione władzy rodzicielskiej lub była ona im zawieszona lub ograniczona, oraz nie spełniają warunków formalnych określonych w polskim prawie. Prawa przysługujące rodzicom adopcyjnym Zgodnie z Kodeksem pracy, od 1 lutego 2023 roku rodzicom adopcyjnym przysługuje prawo do urlopu rodzicielskiego (jego wymiar jest uzależniony od liczby dzieci przyjętych jednocześnie na wychowanie) aż do ukończenia przez dziecko 14. roku życia (wcześniej do 7. roku życia lub do 10. roku życia gdy w grę wchodziło odroczenie obowiązku szkolnego). Dzięki temu bardzo małe dziecko uzyskuje niezbędną opiekę, a starsze dziecko ma możliwość przyzwyczajenia się do nowej rodziny. Rodzice, którzy przysposobili dziecko po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego albo zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego mają prawo do skorzystania z urlopu rodzicielskiego na takich samych zasadach jak w przypadku pozostałych rodzin. Ojcom adopcyjnym przysługuje również prawo do urlopu ojcowskiego w wymiarze do 2 tygodni w okresie 24 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przysposobieniu danego dziecka, ale nie dłużej niż do ukończenia przez nie 14. roku życia. Przez przysposobienie powstaje między rodzicami adopcyjnymi a dzieckiem lub dziećmi taki sam stosunek, jak między rodzicami biologicznymi a ich dziećmi. Oznacza to, że rodzice adopcyjni mogą korzystać ze wszystkich uprawnień przewidzianych dla rodziców w przepisach Kodeksu pracy oraz przysługuje im jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się żywego dziecka (tzw. becikowe). Rodzina zastępcza a adopcja Celem zarówno rodziny zastępczej, jak i rodziny adopcyjnej, jest stworzenie dziecku odpowiedniego środowiska wychowawczego i rodzinnego. Między nimi jest jednak sporo różnic, oto najważniejsze z nich: Rodzina adopcyjna: Adopcja prawnie wiąże dziecko z rodzicami przysposabiającymi. Są oni rodzicami w świetle prawa, zostają wpisani do aktu urodzenia dziecka. Rodzina adopcyjna jest traktowana jak rodzina biologiczna. Dziecko otrzymuje nowe nazwisko – nazwisko rodziców, może także zostać mu zmienione imię. Rodzice biologiczni muszą zrzec się władzy rodzicielskiej lub władza została im odebrana przez sąd. Rodzice adopcyjni nie otrzymują innych środków finansowych na utrzymanie dziecka niż pozostałe rodziny biologiczne. Rodzina adopcyjna ma stały charakter opieki nad dzieckiem (przez przysposobienie powstaje między przysposabiającym a przysposobionym taki stosunek, jak między rodzicami a dziećmi). Rodzina zastępcza: Do rodziny zastępczej mogą trafić dzieci, których rodzicom władza rodzicielska została odebrana, ograniczona lub zawieszona, lub rodzice są nieznani. Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej nie powoduje powstania więzi prawnej między dzieckiem a opiekunami. Rodzina zastępcza jest nadzorowana przez sąd rodzinny oraz organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, który odpowiada także za jej wsparcie. Rodzina zastępcza co miesiąc otrzymuje środki na pokrycie kosztów utrzymania dziecka. Z założenia taka rodzina ma czasowy charakter, chociaż zdarza się, że dzieci przebywają w rodzinach zastępczych wiele lat. Rodzina zastępcza umożliwia dziecku kontakt i spotkania z rodzicami biologicznymi i innymi ważnymi w jego życiu osobami. „Dzieci potrzebują rodziny. Wielu kandydatów na rodziców adopcyjnych ma pragnienie przysposobienia małego dziecka. Warto jednak rozważyć także inne możliwości. W przypadku oczekiwania na adopcję niemowlaka może to trwać nawet kilka lat i nie ma gwarancji, że ta adopcja dojdzie do skutku. Kiedy kandydaci na rodziców adopcyjnych mają gotowość adopcji dziecka starszego, licznego rodzeństwa czy dziecka chorego lub z niepełnosprawnością znacznie szybciej można zrealizować pragnienie zostania rodzicami. Aby rozwiać swoje obawy warto skontaktować się z osobami, które już adoptowały dzieci albo są rodzicami zastępczymi” – mówi Joanna Luberadzka-Gruca, szefowa Fundacji Polki Mogą Wszystko, od lat pomagającej dzieciom z rodzin zastępczych. Adopcja dziecka z zagranicy Zdarza się, że osoby z zagranicy chcą adoptować dziecko z Polski lub odwrotnie. Czy jest to możliwe i na jakich zasadach odbywa się adopcja? Jak adoptować dziecko z zagranicy? Polska jest stroną tzw. Konwencji haskiej, która mówi o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego. Oznacza to, że kandydaci mieszkający w Polsce, którzy pragną adoptować dziecko z innego kraju, który jest stroną Konwencji haskiej, powinny zwrócić się do ośrodka adopcyjnego, który przygotuje kandydatów do procesu adopcyjnego oraz zgromadzi niezbędne dokumenty. Dokumentacja jest przesyłana do jednego z dwóch ośrodków adopcyjnych w Polsce, który prowadzi procedury adopcji międzynarodowych. Następnie dokumentacja kandydatów zostaje przesłana do polskiego organu centralnego ds. adopcji zagranicznych, czyli Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Wszystkie wymagane dokumenty są tłumaczone na język urzędowy państwa pochodzenia dziecka przez tłumacza przysięgłego. Kandydaci pragnący adoptować dziecko z kraju, który nie jest stroną Konwencji haskiej, powinni ustalić, jakie wymogi musi spełniać postanowienie o przysposobieniu, aby mogło ono zostać uznane przez stronę Polską (ewentualnie czy jest ono uznawane automatycznie) i aby dziecko miało prawo wjazdu i stałego pobytu na terenie Polski. Adopcja polskiego dziecka przez obcokrajowców W przypadku adopcji pierwszeństwo mają rodziny z Polski. W wyjątkowych przypadkach, jeśli nie udaje się znaleźć dla dziecka rodziców w kraju ani powierzyć go opiece rodziców zastępczych, szuka się możliwości adopcji przez rodzinę zagraniczną. Trafiają do niej głównie dzieci: z licznych rodzeństw (powyżej trojga dzieci); starsze; młodsze, ale z poważniejszymi problemami zdrowotnymi czy z niepełnosprawnością; ​których rodzeństwo zostało już adoptowane przez tę rodzinę zagraniczną. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą z Fundacji Polki Mogą Wszystko. Zobacz także: Fundacje dla dzieci – wybierz, komu przekażesz 1% podatku! Historia wyjątkowej rodziny zastępczej „To nie wyrzeczenie, zyskałam dwóch synów”. Pielęgniarka z Katowic została mamą porzuconych chłopców
Staś został porzucony przez rodziców zaraz po narodzinach. Od pół roku czeka na adopcję
Staś to roczny chłopczyk, który urodził się z wrodzoną chorobą genetyczną. Dwa miesiące po narodzinach rodzice chłopca zadzwonili do szpitala, mówiąc, że nie wezmą go ze sobą do domu.
Rodzice powiadomili szpital o swojej decyzji w Wigilię. Od tamtej pory nikt z rodziny nie kontaktował się ze szpitalem w sprawie Stasia. Nie było ani jednego telefonu w jego sprawie. Rodzicom odebrano prawa rodzicielskie Sąd odebrał rodzicom prawa rodzicielskie do Stasia. Po wydaniu decyzji chłopca natychmiastowo wpisano na listę dzieci do adopcji. Staś jest na niej od ponad pół roku. Niestety, nikt nie chce go adoptować... „Reakcji nie ma żadnej. Nie mamy żadnej zwrotnej wiadomości z ośrodka adopcyjnego, że ktoś się zainteresował” – mówi profesor Jolanta Sykut-Cegielska z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie w rozmowie z Markiem Nowickim, reporterem Faktów TVN. Staś od urodzenia przebywa w Centrum Matki i Dziecka. Boryka się z wrodzoną chorobą genetyczną. Czasowo musi być też karmiony sondą bezpośrednio do żołądka. Chłopiec rozwija się znacznie wolniej, niż wskazuje jego wiek – jeszcze nie chodzi, za to potrafi przewrócić się z boku na bok. Staś potrzebuje osoby, która będzie cała dla niego „Pielęgniarki, salowe, lekarze, wszyscy składamy się na jego ubranka, na jego zabawki. Nie brakuje mu niczego materialnie, natomiast brakuje mu takiej osoby, która będzie tylko dla niego” – wyznała Małgorzata Przybylska, pielęgniarka oddziałowa w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. Chłopiec przebywa w szpitalu nie dlatego, że jest chory, a dlatego, że nie ma żadnego prawnego opiekuna. Zarówno lekarze, jak i psychologowie są zdania, że Staś ma ogromny potencjał rozwojowy. Do tego niezbędna jest codzienna stymulacja chłopca i… kochający rodzic, którego będzie miał na wyłączność. Źródło: Fakty TVN Piszemy także o: „Najgorsze są wieczory…”. Magdalena Stępień o stracie synka Pozwala dzieciom przeklinać. Ma swoje powody? Według wielu internautów tak! Lekarka naraziła życie półrocznego dziecka. Rodzice malucha nie chcą, by poniosła konsekwencje
Rodzice porzucili go po narodzinach, bo z powodu choroby ma zdeformowaną twarz. Dziś nie ma do nich żalu
Rodzice nie mogli na niego patrzeć, więc porzucili go, gdy miał… 36 godzin. Wszystko przez zespół Treachera Collinsa, rzadką chorobę genetyczną, która prowadzi do deformacji twarzy i głowy.
Po latach Jonathan Lancaster chciał, by jego mama i tata wiedzieli, że nie ma do nich żalu. W wieku 31 lat napisał do nich list. Odpowiedź rodziców zabolała, bo okazało się, że nie chcą go znać… Porzucony i odrzucony syn: „Szanuję to” Powtórne odrzucenie przez rodziców stanowiło cios, ale Jonathan nie umie ich znienawidzić czy chociażby przestać o nich myśleć. „Szanuję to. Pod koniec dnia zawsze wracam do nich myślami, bo dali mi życie i za to jestem i będę im na zawsze wdzięczny”, przekonuje mężczyzna. Pomogła mu mama adopcyjna, rówieśnicy zamienili życie w piekło Jonathan miał pięć lat, kiedy został adoptowany. Jego mama adopcyjna, Joan, robiła wszystko, by mógł się rozwijać i czuć się ważny. Niestety wielu ludzi z jego otoczenia wykazywało się wobec chłopca szczególnym okrucieństwem. Kiedy był starszy – dziewczyny umawiały się z nim na randki, które określały jako „chellenge” (wyzwanie). Jak Jono dziś pomaga innym Oglądając profil Jonathana „Jono” na Instagramie, można zobaczyć, jak bardzo angażuje się on w pomoc innym. Wspiera rodziny z dziećmi o zdeformowanych buziach, dodaje otuchy chłopcom i dziewczynkom, które cierpią tak, jak on kiedyś. Dziś ma siłę, którą chce się dzielić. I nawet jeśli ma gorszy dzień, wie, że… życie jest piękne. Źródło: unilad.com, IG/ Jonathan Lancaster Piszemy też o: Najpopularniejsze imiona w pierwszej połowie 2022 roku Dziewczynka-panda kończy rok. Jak dzisiaj wygląda? Kobieta urodziła bliźniaki o innym kolorze skóry. To przypadek jeden na milion!
Ojciec usłyszał od obcego dziecka, że jego córka jest brzydka. Niesamowita reakcja taty
Luca Trapanese, samotny ojciec z Neapolu, chciał spędzić milo czas ze swoją córką na plaży. W pewnym monecie podszedł do nich obcy chłopiec i powiedział, że jego mama uważa, że 3-letnia Alba jest brzydka. Tatę dziewczynki zamurowało.
Luca Trapanese jest włoskim urzędnikiem, przewodniczy tamtejszemu wydziałowi zdrowia i stowarzyszeniu „A Ruota Libera” („Bez Granic”). Aktywnie działa na rzecz wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Prywatnie jest ojcem 3-letniej Alby z zespołem Downa. Nieprzyjemna sytuacja na plaży Ojciec adoptowanej dziewczynki z zespołem Downa opisał w mediach społecznościowych przykrą sytuację, która spotkała go i jego córkę podczas wspólnej zabawy. „Bawiliśmy się na plaży, na karuzeli. W pewnym momencie podszedł do nas mały chłopiec i jak gdyby nigdy nic powiedział, że według jego mamy Alba jest chora i brzydka. Zamurowało mnie, nawet nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Bo moja córka nie jest chora, a jej niepełnosprawność nie odbiera jej prawa do bycia szczęśliwą. Pomijając już fakt, że jest obiektywnie piękna”, napisał na Facebooku tata dziewczynki. I chwilę później wystosował apel. „Każde dziecko ma prawo do szczęścia” Poruszony ojciec, ale także działacz społeczny na rzecz walki z dyskryminacją, postanowił nagłośnić tę sytuację, aby uwrażliwić osoby, które „nie rozumieją różnorodności i przez to ranią innych – szukają perfekcji, która i tak przecież nie istnieje”. „Powinniśmy zabrać się za budowanie społeczeństwa, w którym dzieci nie traktuje się jak własność, w którym nie muszą być zawsze pierwsze i we wszystkim najlepsze. Powinniśmy zabrać się za myślenie o wspólnym dobru, wyjść od idei, która mówi, że wszystkie dzieci, pomimo różnic, są nasze, są ważne i każde z nich ma prawo do szczęścia, nie musi gonić za ideałem. Powinniśmy zabrać się za budowanie społeczeństwa, które wychodzi od idei wspólnej wioski, gdzie bogactwa, radości, problemy i trudności zwalcza się razem, wspólnymi siłami”, apeluje za pośrednictwem Facebooka Luca Trapanese. „Mogę znaleźć córce najlepsze terapeutki, najlepiej przygotowane szkoły, ale jeśli społeczeństwo nie przyjmie jej jako normalnej osoby, moja praca idzie na marne”, zauważa ojciec dziewczynki. Przypominamy, przyłączając się do apelu: każda osoba ma prawo do szczęścia. Źródło: tvn24.pl, Facebook@lucatrapanese Piszemy też o: Joanna Opozda o pierwszym Dniu Matki: „Po naszych wszystkich przejściach to najpiękniejszy prezent” Tajemnicze ostre zapalenie wątroby: aż 9 dzieci na jednym oddziale. Pomoże szczepionka? Rosyjska propaganda: to kraje Zachodu są odpowiedzialne za tragedię ukraińskich dzieci
Adopcja dziecka z Ukrainy 2022: czy można adoptować dziecko z Ukrainy?
Polacy chcą wiedzieć, czy można adoptować dziecko, które uciekło przed wojną z Ukrainy. W potrzebie są przecież mali uchodźcy, którzy wcześniej mieszkali w ukraińskich domach dziecka i rodzinach zastępczych. Niestety, adopcja dziecka z Ukrainy to trudny i długi proces.
Adopcja dziecka z Ukrainy to temat, który żywo interesuje Polaków. Wielu z nich z czystej dobroci serca chce pomagać ukraińskim sierotom. Nie wszyscy jednak zdają sobie sprawę, że aby adoptować dziecko, trzeba najpierw zdobyć uprawnienia do bycia rodziną zastępczą lub adopcyjną. Ponadto adopcja dziecka z zagranicy jest obwarowana licznymi warunkami. Adopcja dziecka z Ukrainy 2022 Do fundacji i organizacji pomocowych zgłasza się coraz więcej Polaków z pytaniem, czy można adoptować dziecko z Ukrainy. Być może odpowiedź niektórych rozczaruje, ale niestety – nie. Nie można ot tak, bez formalności, adoptować dziecka z Ukrainy, nawet jeśli pozostaje ono bez opieki. Adopcja jakiegokolwiek dziecka, czy z Polski, czy z Ukrainy, to proces, który wymaga przygotowań i czasu. „Chciałabym zwrócić się do wszystkich, którzy mają taki odruch serca, żeby przygarnąć dziecko bez opieki, które uciekło z Ukrainy: proszę państwa, to nie jest możliwe. Żeby być rodziną adopcyjną bądź rodziną zastępczą, trzeba mieć do tego uprawnienia. Nie ma takiej możliwości, żeby zwykłe polskie rodziny przyjmowały do siebie dzieci, które są w Ukrainie w pieczy zastępczej” – tłumaczyła rzeczniczka Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce Anna Choszcz-Sendrowska na antenie Radia Dla Ciebie. Ważne! Dzieci ewakuowane z sierocińców w Ukrainie to zwykle bardzo duże grupy (nawet 100 i więcej dzieci). „Zanim podejmie się decyzję o ich ewentualnym podzieleniu na mniejsze grupy, należy sprawdzić, czy między dziećmi są relacje (np. rodzinne, koleżeńskie, przyjacielskie) i wysłuchać ich zdania. Początkowo najważniejsze jest ratowanie ich życia, jednak później należy podejmować wszystkie decyzje bardzo roztropnie w nurcie praw dziecka” – podkreśla Joanna Luberadzka-Gruca, dyrektor Fundacji Polki Mogą Wszystko. Czy można adoptować dziecko z Ukrainy? Przede wszystkim adopcja jest możliwa tylko w przypadku posiadania uprawnień do bycia rodziną adopcyjną lub rodziną zastępczą. Adopcja dziecka z Ukrainy jest jednak skomplikowanym i trudnym zagadnieniem także z innych powodów. Podobnie jak w przypadku adopcji dziecka z zagranicy, dziecko z Ukrainy można adoptować tylko w trzech sytuacjach: adopcja wewnątrzrodzinna, czyli dotycząca dzieci spokrewnionych, adopcja dzieci ze specyficznymi potrzebami medycznymi, dla których taka forma opieki została uznana za najlepsze wyjście, adopcja mająca na celu połączenie rodzeństwa. Do wielu organizacji docierają osoby, którym zależy na losie dzieci i dlatego proponują ich adopcje, jednak organizacje pozarządowe (fundacje i stowarzyszenia) apelują, by nie dzwonić i nie pisać do nich w sprawie adopcji dzieci z Ukrainy (na ich adopcję powinny wyrazić zgodę władze Ukrainy, zgodnie z obowiązującym w tym kraju prawem). Co więc zamiast adopcji? Joanna Luberadzka-Gruca wylicza, czego najbardziej potrzebują dzieci z Ukrainy: „Dzieciom z Ukrainy, które uciekły przed wojną i przebywają w Polsce, pomaga m.in. Fundacja Polki Mogą Wszystko. Mimo wielkiej solidarności i ofiarności Polaków potrzebne jest dofinansowanie wyżywienia tych dzieci, które trafiły do małych miejscowości, gdzie często trudniej o zorganizowaną pomoc. Fundacja wspiera także dzieci poprzez przekazywanie im materiałów szkolnych i artykułów plastycznych, a także tego, co oderwie je od trudnej rzeczywistości, np. puzzli, gier planszowych, książeczek obrazkowych, kolorowanek, klocków i innych zabawek. Uciekając przed wojną, dzieci nie przestały być dziećmi. Darowizny można wpłacać: fpmw.pl/pomoc-dzieciom-ukrainy”. Zobacz też: Pomoc dla dzieci z Ukrainy: czego potrzeba? Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są
Rodzice adopcyjni musieli oddać dziecko. Zgłosili się po nie biologiczni rodzice
Sarah i Chris Howell z USA przeżyli prawdziwe piekło. Adoptowali córeczkę, a później musieli ją oddać. Była z nimi w domu zaledwie przez kilka dni.
Sarah i Chris Howell z Wirginii w Stanach Zjednoczonych od dawna starali się o dziecko. Sarah robiła wszystko, co mogła. Przeszła wiele operacji, przyjęła setki zastrzyków i tabletek. Niestety, pomimo usilnych, wieloletnich prób, małżeństwo wciąż nie mogło spełnić swojego największego marzenia. Kiedy usłyszeli od lekarzy, że szansa na naturalne poczęcie jest mniejsza niż 1 proc., stracili nadzieję, że kiedykolwiek zostaną rodzicami. Wtedy postanowili udać się do agencji adopcyjnej. Pojawili się biologiczni rodzice Wyglądało na to, że szczęście w końcu się do nich uśmiechnęło. Nie dość, że agencja adopcyjna znalazła dla nich noworodka, to jeszcze Sarah dowiedziała się, że jest w ciąży. Para uznała, że to prawdziwy cud i już szykowała się na powitanie nowych członków rodziny. Sarah i Chris odebrali noworodka ze szpitala. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, co ich czeka. Zaledwie pięć dni później biologiczni rodzice dziewczynki zgłosili się do ośrodka, bo zmienili zdanie – zdecydowali nie oddawać dziecka do adopcji. Para musiała oddać córeczkę z powrotem do ośrodka. Tworzą szczęśliwą rodzinę Sarah tak mocno przeżywała tę sytuację, że omal nie poroniła. „Mój mąż lepiej radził sobie z tą sytuacją. Ja musiałam przejść proces żałoby” – mówiła cytowana przez portal brytyjskiego czasopisma „Daily Record”. Kilka miesięcy później kobieta urodziła zdrowego chłopca, synka o imieniu Noah. To dało jej siłę do kolejnej walki. Mimo wcześniejszych złych doświadczeń para postanowiła adoptować chłopca. Dali mu na imię Levi. Dzisiaj tworzą szczęśliwą rodzinę. Zobacz też: Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie. Przyszły rodzic musi uzbroić się w cierpliwość Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Adopcja dziecka: jak adoptować dziecko w Polsce? Zasady, warunki i procedury
Warunki adopcji dziecka – jakie wymagania muszą spełnić przyszli rodzice?
Warunkiem adopcji dziecka jest nie tylko gotowość rodziców do podjęcia się opieki nad dzieckiem. Kandydaci muszą przygotować się też na pewne formalności. Zobacz, jak wygląda procedura adopcyjna.
Jakie warunki trzeba spełnić, aby adoptować dziecko? Pytanie o warunki adopcji jest jednym z podstawowych. Ci, którzy bardzo chcą mieć dzieci, a stracili nadzieję, że kiedyś doczekają się własnego potomstwa, czasem decydują się na adopcję dziecka. Jednak nie każda taka osoba przejdzie przez wszystkie formalności. Sprawdź, co musisz o nich wiedzieć. Warunki adopcji dziecka: adopcja konwencjonalna i bezpośrednia Warunki adopcji dziecka zależą od tego, czy myślimy o przysposobieniu konwencjonalnym, czy bezpośrednim. Adopcja konwencjonalna odbywa się wyłącznie za pomocą ośrodka adopcyjnego, czyli kandydaci zgłaszają się do takiego ośrodka i wszystkie procedury odbywają się przy jego udziale. W przypadku adopcji bezpośredniej (zwanej też adopcją ze wskazaniem), to rodzic decyduje o tym, komu odda swoje dziecko, jednak może wskazać wyłącznie swoich krewnych lub małżonka/małżonkę jednego z rodziców dziecka, którzy nie są jego krewnymi (czyli ojczyma lub macochę dziecka). Adopcja ze wskazaniem wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym i złożenia wniosku do sądu o przysposobienie dziecka w określonym terminie. Warunki adopcji noworodka i niemowlaka – w jakim wieku musi być dziecko? Czasem pojawiają się pytania o warunki adopcji noworodka (tak nazywa się dziecko do 28 dnia życia). Taka adopcja jest jednak niemożliwa. Można adopotować dopiero niemowlaka po 6. tygodniu jego życia – ten czas wskazuje prawo, uznając, że jest potrzebny rodzicom na gruntowne przemyślenie i utwierdzenie się w decyzji oraz wyrażenie świadomej zgody na przysposobienie ich dziecka przez inne osoby. Warunki adopcji – czy trzeba być małżeństwem? Adoptować dziecko może zarówno singiel (choć w praktyce osobom samotnym znacznie trudniej jest uzyskać zgodę ośrodka, nawet jeśli spełniają wszystkie wymagania), jak i para. Wspólnie adopcji mogą dokonać jednak tylko małżonkowie. Przepisy nie przewidują maksymalnego wieku dla rodzica adopcyjnego/ rodziców adopcyjnych. Trzeba jednak pamiętać, że między rodzicem adopcyjnym a dzieckiem powinna być zachowana odpowiednia różnica wieku (maksymalnie 40 lat). Warunki finansowe i mieszkaniowe adopcji przez małżeństwa Ośrodki adopcyjne oceniają, czy kandydaci mają odpowiednią motywację, warunki i realne chęci, aby zapewnić dziecku rodzinę, dom i opiekę. Przyszli rodzice powinni: mieć stabilną sytuację materialną (nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ile dokładnie powinni zarabiać; część ośrodków określa, że minimalny dochód w przeliczeniu na jednego członka rodziny (biorąc już pod uwagę przyszłe dziecko) nie może być niższy niż 1,5-krotność kwoty określonej ustawą o świadczeniach rodzinnych uprawniającej do korzystania z zasiłku rodzinnego); mieć odpowiednią sytuację mieszkaniową (jedne ośrodki chcą, żeby dziecko miało własny pokój, inne, żeby miało swój własny kącik w domu, miejsce do zabawy i nauki). Pozostałe warunki adopcji przez małżeństwa Oprócz posiadania odpowiednich warunków finansowych i mieszkaniowych kandydaci powinni: być małżeństwem od kilku lat (nie podajemy lat stażu, wszystko zależy bowiem od zasad konkretnego ośrodka adopcyjnego); być niekarani; mieć dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego; mieć dobry stan zdrowia i być wolni od wszelkich nałogów; podjąć jednomyślną decyzję o adopcji dziecka. Adoptować dziecko mogą zarówno małżeństwa bezdzietne, jak i te posiadające dzieci. W przypadku par bezdzietnych niekiedy wymagane jest też przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o leczeniu bezpłodności. Warunki adopcji przez osobę samotną Statystycznie, single, którzy decydują się na adopcję, to głównie kobiety. Osoby samotne, które nie są w sformalizowanym związku, muszą przejść bardziej rozbudowane procedury (wywiad środowiskowy jest dłuższy i bardziej pogłębiony). Warunki, jakie muszą spełnić single, aby adoptować dziecko, są jednak takie same. Muszą być zdrowi, wolni od nałogów i niekarani. Ich sytuacja finansowa musi umożliwiać im wychowanie dziecka. UWAGA: Adoptować możemy tylko dzieci, których rodzice nie żyją, albo zrzekli się władzy rodzicielskiej, a w skrajnych przypadkach, zostali jej pozbawieni przez sąd. Zgodnie z prawem, zaadoptować można jedynie osobę małoletnią, czyli zanim ukończy 18. rok życia. Jak wygląda proces adopcyjny? Adopcja dziecka trwa średnio 1-2 lata. W teorii, bo w praktyce często znacznie dłużej. Wiele zależy od szczęścia kandydatów i od indywidualnych wymogów danego ośrodka. Proces adopcyjny krok po kroku Proces adopcyjny zaczyna się od wstępnej rozmowy, a także zebrania przez kandydatów wszystkich niezbędnych dokumentów (przede wszystkim aktu zawarcia małżeństwa, zaświadczenia o zarobkach i niekaralności oraz zaświadczenia o stanie zdrowia). Następnie: Przeprowadzane jest spotkanie z psychologiem i pedagogiem (eksperci chcą lepiej poznać kandydatów i poznać ich motywacje do adopcji). Eksperci wybierają się do domów kandydatów i sprawdzają ich warunki socjalne; dziecko powinno mieć własny pokój albo część pokoju przeznaczoną tylko dla niego i miejsce do zabawy. Kandydaci kierowani są na szkolenie, na którym dowiadują się więcej o problemach związanych z adopcją dziecka. Kiedy kandydaci zostają oficjalnie zakwalifikowani do procesu adopcji, oczekują na dziecko (czas oczekiwania jest różny w zależności od oczekiwań kandydatów). Ośrodek adopcyjny przedstawia kandydatom informacje o sytuacji prawnej, rodzinnej, zdrowotnej i rozwoju psychoruchowym określonego dziecka. Po akceptacji otrzymanych informacji przez kandydatów poznają oni wybrane dziecko (pierwsze spotkanie ma miejsce zazwyczaj w rodzinie zastępczej lub instytucji, w której dotąd przebywało dziecko, od tej pory przyszli rodzice mogą regularnie odwiedzać dziecko – kontakty są monitorowane przez ośrodek adopcyjny). Do sądu rodzinnego zostaje złożony wniosek o adopcję dziecka i następuje okres styczności (po wydaniu zgody przez sąd), który umożliwia pobyt dziecka w domu kandydatów – ten czas jest monitorowany przez pracowników ośrodka adopcyjnego. ​Sąd orzeka o przysposobieniu w czasie rozprawy, w której uczestniczą kandydaci oraz osoby, których zgoda jest potrzebna np. opiekun prawny dziecka. Postanowienie o przysposobieniu jest ważne po uprawomocnieniu się. Rodzic/rodzice adopcyjni po odebraniu postanowienia udają się do Urzędu Stanu Cywilnego po nowy akt urodzenia dziecka oraz numer PESEL, a także muszą zameldować dziecko i zgłosić je do ubezpieczenia zdrowotnego u płatnika składek. Niezbędne dokumenty przy adopcji dziecka Adopcja dziecka nie będzie możliwa bez przedstawienia odpowiednich dokumentów i zaświadczeń. W większości ośrodków w Polsce wymagane są: odpis aktu małżeństwa (w przypadku par); zaświadczenie o braku zdrowotnych przeciwwskazań do adopcji (w przypadku par, obojga kandydatów); zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach; wypis z rejestru oraz PIT za ostatni rok; zaświadczenie o niekaralności w formie wpisu z rejestru skazanych; Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak, aby ich dzieciństwo było, jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie Jak zostać rodziną zastępczą – warunki, przepisy, finansowanie
Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie. Przyszły rodzic musi uzbroić się w cierpliwość
Proces adopcji dziecka w Polsce w teorii powinien trwać tyle, ile ciąża lub niewiele dłużej. W praktyce procedura adopcyjna jest jednak często znacznie dłuższa. Dlaczego? I ile może trwać maksymalnie?
Decyzja o adopcji dziecka powinna być zawsze bardzo dobrze przemyślana. Po pierwsze, podejmujemy ją na całe życie, po drugie – wymaga ona od przyszłych rodziców ogromnego zaangażowania i cierpliwości. Proces adopcyjny jest bowiem skomplikowany i potrafi ciągnąć się latami. Ile trwa proces adopcji dziecka w Polsce? Proces adopcji dziecka w Polsce, od momentu rejestracji kandydatów jako potencjalnych rodziców adopcyjnych aż do czasu orzeczenia adopcji przez sąd, trwa nie krócej niż 1-2 lata. Tak to wygląda w teorii, bo w praktyce procedura adopcyjna często trwa jeszcze dłużej. Nawet kilka lat! Wszystko zależy od szczęścia i indywidualnej sytuacji kandydatów. Przyszli rodzice powinni zatem uzbroić się w cierpliwość. Cały proces kwalifikacyjno-diagnostyczny (wywiad w miejscu zamieszkania przyszłych rodziców, badania pedagogiczno-psychologiczne na terenie ośrodka i obowiązkowe szkolenia) trwa mniej więcej od 6 do 9 miesięcy. Do tego trzeba doliczyć oczekiwanie na dziecko (które może potrwać nawet dwa lata), potem spotkania z maluchem, a także czas procedury sądowej (ok. 21 dni). Ile trwa szkolenie adopcyjne? Proces adopcyjny wydłuża zazwyczaj oczekiwanie na rozpoczęcie szkolenia adopcyjnego dla kandydatów. Szkolenie adopcyjne trwa zazwyczaj kilka miesięcy – to kilkadziesiąt godzin bezpłatnych zajęć, nie mniej niż 35. Warto podkreślić, że w dużych miastach, aby dostać się na takie szkolenie, trzeba czasem czekać nawet pół roku. Proces adopcyjny nie skraca się w przypadku adopcji drugiego dziecka. Wszystkie procedury (jedynie z wyjątkiem kursu przygotowawczego) należy powtórzyć. Ile trwa adopcja niemowlaka? Adopcja niemowlaka przebiega podobnie, jak adopcja starszego dziecka. Ponieważ jednak wiele kandydatów na rodziców marzy właśnie o malutkim dziecku, czas oczekiwania na nie może być dłuższy niż w przypadku dziecka starszego. Nieprawdą jest natomiast, że można adoptować noworodka (to dziecko do 28. dnia życia). Dziecko do skończenia 6 tygodnia życia jest wyłączone z możliwości adopcji (to czas, który daje się rodzicom biologicznym na ewentualną zmianę decyzji). Czy można przyspieszyć adopcję dziecka? Trzeba pamiętać, że warunki adopcji dziecka są ściśle określone przez Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy i Ustawę o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Nie ma możliwości, aby je przyspieszyć. Najważniejsze jest dobro dziecka. Pracownicy ośrodka i psychologowie muszą mieć czas, by ocenić predyspozycje, a także sytuację życiową przyszłych rodziców. Muszą mieć pewność, że są oni w stanie zapewnić opiekę dziecku i że nie rozmyślą się w przypadku pierwszych trudności, a tych na pewno nie zabraknie. Rodziny, które są otwarte na adopcję dziecka starszego i które nie czekają jedynie na niemowlaka, nie określają płci, ani pożądanych cech dziecka są w znacznie lepszej sytuacji. W ich przypadku proces adopcyjny prawdopodobnie będzie trwał znacznie krócej (może zamknąć się nawet w roku). Adopcja ze wskazaniem: ile trwa? Mniej skomplikowana jest adopcja ze wskazaniem (bez udziału ośrodka adopcyjnego). Polega ona na zgodzie rodziców biologicznych na przekazanie dziecka konkretnej parze lub osobie (zazwyczaj odbywa się to tuż po urodzeniu). Jednak można wskazać wyłącznie krewnych dziecka lub małżonka jednego z rodziców, od którego dziecko nie pochodzi (czyli macochę lub ojczyma). Adopcja ze wskazaniem wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym i złożenia wniosku do sądu o przysposobienie dziecka w określonym terminie. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak aby ich dzieciństwo było jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości Jak zostać rodziną zastępczą – warunki, przepisy, finansowanie
Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać
Adopcja dziecka przez rodziców po 40. roku życia jest możliwa. Istnieje jednak inna zasada, która mówi o tym, do jakiego wieku można adoptować dziecko.
Adopcja dziecka po 40 roku życia jest związana z dodatkowymi warunkami. Co prawda teoretycznie nie ma czegoś takiego jak maksymalny wiek rodziców adopcyjnych, ale nie oznacza to, że wiek kandydatów nie ma żadnego znaczenia. Wiek rodziców jest szczególnie ważny przy adopcji niemowlaka. Dlaczego i jakie warunki wieku trzeba spełnić, by ubiegać się o adopcję? Wyjaśniamy! Adopcja po 40: do jakiego wieku można adoptować dziecko? Polskie prawo nie przewiduje maksymalnego wieku dla rodziców adopcyjnych – minimalny wiek to 18 lat lub 16 lat – w przypadku kobiety, która osiągnęła dorosłość przez zawarcie związku małżeńskiego. Kodeks Rodzinny w art. 114. mówi jedynie o tym, że pomiędzy adoptowanym a rodzicami powinna być zachowana odpowiednia różnica wieku. W naszym kraju przyjęło się, że ma być to nie mniej niż 18 lat i nie więcej niż lat 40. Stąd rodzice, którzy skończyli 40 lat, mają mniejsze szanse na adopcję noworodka od osób, które są 10 czy 20 lat młodsze. W przypadku małżeństwa ośrodki adopcyjne biorą pod uwagę wiek starszej osoby. Chodzi przede wszystkim o to, aby rodzice mieli możliwość zapewnienia dziecku opieki i wychowania, aż do uzyskania przez nie pełnoletniości. Jak tłumaczą eksperci, w rodzinie adopcyjnej powinny panować warunki jak najbardziej zbliżone do tych, które można spotkać w rodzinach biologicznych. Co ważne, różnica wieku pomiędzy małżonkami, którzy planują adoptować dziecko, nie powinna stanowić problemu, jeśli choć jeden z rodziców będzie na tyle młody, by spełnić warunek odpowiedniej różnicy wieku wobec dziecka. Adopcja po 40 roku życia: warunki Finalna decyzja i tak należy do ośrodków adopcyjnych. Każdy z nich ma dodatkowe lub nieco inne warunki adopcji dziecka i decyduje indywidualnie, czy dani kandydaci odnajdą się w roli rodzica danego dziecka (i czy spełniają kryterium wiekowe, czy nie). W jednych dowiemy się, że adopcja niemowlaka przez 40-letnich rodziców jest niemożliwa, w innych dojrzałe pary będą miały szansę na adopcję młodszego dziecka. Szanse na adopcję małego dziecka wzrastają, jeżeli kandydaci mają gotowość adopcji licznego rodzeństwa lub dziecka chorego, lub z niepełnosprawnością. Przyszli rodzice powinni być też: zdrowi, wolni od nałogów, mieć dobrą sytuację materialną i mieszkaniową, być niekarani. Ponadto należy spełnić szereg warunków formalnych oraz ukończyć szkolenie prowadzone przez ośrodek adopcyjny i uzyskać kwalifikację. Pracownicy ośrodka starają się uświadamiać, że adopcja to bardzo odpowiedzialne i niełatwe zadanie. Dziecko oczekujące na adopcję – nawet to najmłodsze, ma za sobą trudne przeżycia, które odcisnęły piętno na jego psychice. Czas szkolenia to także czas na przemyślenie swojej decyzji. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak aby ich dzieciństwo było jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości Macierzyństwo – zyskasz tak wiele, ale stracisz siebie? Co to jest rodzicielstwo bliskości? Mówi Agnieszka Stein [WIDEO]
Dziewczynka z Tuli Luli szuka mamy. Zostało mało czasu!
Ta urocza dziewczynka już wkrótce będzie musiała opuścić ośrodek Tuli Luli, w którym troskliwie zajmują się nią oddane ciocie. Nie pozwólmy, by trafiła do domu dziecka. Maluszek bardzo potrzebuje mamy, pomóżmy ją znaleźć!
W ośrodku Tuli Luli mieszkają tylko niemowlęta. Są kochane i pielęgnowane, ale najbardziej na świecie potrzebują czułych objęć mamy i taty. Ta dziewczynka już niedługo zostanie przeniesiona do domu dziecka. Chyba że uda się znaleźć jej mamę! „Szukam mamy!”. Kto pokocha tę słodką dziewczynkę? Mała dziewczynka pilnie poszukuje domu! Ma już 11 miesięcy, a to oznacza, że niedługo będzie musiała opuścić troskliwe ramiona cioć w ośrodku Tuli Luli. Co dalej? Trafi do domu dziecka albo do domu pomocy społecznej. Nie pozwólmy na to! „Piękne oczy wypatrujące rodziny... Takiej, która pokocha na zawsze i zaakceptuje w całości. Na dobre i na złe… Na święta, urodziny, wyjazdy nad morze i w góry. Ale też na czas choroby, zwątpienia i codziennych trudów”. Poszukiwana jest rodzina zastępcza dla malutkiej! Zgłaszać mogą się zarówno osoby posiadające kwalifikacje, jak i takie, które dopiero chcą je zdobyć. Tuli Luli to Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny prowadzony przez Fundację Gajusz. Mogą w nim mieszkać tylko niemowlęta do ukończenia roczku. Dlatego Fundacja intensywnie poszukuje rodzin dla swoich małych podopiecznych. To zwykle dzieci chore i poszkodowane przez los: cierpiące na epilepsję, zespół Downa czy zmagające się z opóźnieniami w rozwoju. Ich biologiczni rodzice z różnych ważnych przyczyn nie mogą się nimi zajmować. W 2020 r. w ośrodku Tuli Luli przebywało 27 Tulisiów. Tylko ośmioro trafiło do adopcji. Troje wróciło do biologicznych mam. Zobacz też: Rodziny zastępcze i adopcyjne - wymagane dokumenty​ Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są Miłość i dom potrzebne jak tlen. Historia wyjątkowej rodziny zastępczej
Ośrodek adopcyjny szuka pracowników! „Kochających cioć (lub wujków!), by utulić, nakarmić, ukoić płacz”
Ośrodek działający przy Fundacji Gajusz zajmuje się opuszczonymi niemowlętami do 1. roku życia. Placówka potrzebuje wsparcia empatycznych opiekunek na pełen etat.
„W tym roku przyjęliśmy już sześcioro dzieci. Ciągle odbieramy telefon i ze słuchawki płyną pytania o możliwość przyjęcia maluszków” – piszą pracownicy ośrodka Tuli Luli działającego przy Fundacji Gajusz. Takich ośrodków jest zaledwie dwa w Polsce –tylko one zajmują się noworodkami i niemowlętami poniżej 1. roku życia. Tulisie szukają cioć i wujków Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny Tuli Luli ogłosił, że poszukuje pracowników na pełen etat. Pandemia uniemożliwiła placówce korzystanie z pomocy wolontariuszy. „Tulisie potrzebują opiekunek. Kochających cioć (lub wujków!), by utulić, nakarmić, ukoić płacz. Po prostu zastąpić mamę. Nie oceniamy, dlaczego zostawiła. Prosimy – Wy też tego nie róbcie. Najważniejsze, że maluszki są bezpieczne i otoczone czułą opieką” – apeluje ośrodek. Jakie są oczekiwania pracodawcy? Ze względu na przepisy, wymagana jest ukończona szkoła pod kątem pracy jako opiekun dziecięcy, pielęgniarka bądź studia pedagogiczne. Źródło: aleteia.org Zobacz też: Dom samotnej matki - kto może do niego zapukać Z miłości do dziecka oddała je do adopcji. Nie miała innego wyjścia Adoptowali trojaczki. Tydzień później mama zrobiła test i...
Polski „cudowny chłopak” adoptowany! Filmowa historia małego Karola
Karol, zwany także Bao, to zaledwie ośmiomiesięczny chłopiec chińskiego pochodzenia cierpiący na syndrom Treachera Collinsa – tę samą wadę miał Auggie, bohater filmu „Cudowny chłopak”. Maluszek właśnie znalazł kochającą rodzinę!
Karol został porzucony przez swoich biologicznych rodziców – od tego czasu niemowlak pozostawał pod opieką Fundacji Gajusz. Przez swoje chińskie korzenie maluch został nazwany przez opiekunów Bao. Obecnie mały Karol jest już pod opieką nowej rodziny. Choroba „cudownego chłopaka” Bao urodził się z dyzostozą żuchwowo-twarzową, czyli tzw. zespołem Treachera Collinsa. Ta wada genetyczna przejawia się zaburzeniami skórnymi oraz w obrębie tkanek i kości twarzy. W efekcie buzia malucha jest zdeformowana, żuchwa pomniejszona, zniekształcone są też małżowiny uszne. Często występuje niedosłuch lub problemy oddechowe, jednak poza tym – dzieci z TCS rozwijają się w zupełnie normalnym tempie, co ich rówieśnicy. Biologiczny rodzice Karola wyrzekli się malucha wkrótce po narodzinach. Chłopiec trafił na początku do ośrodka preadopcyjnego Tuli Luli w Łodzi – jest to placówka prowadzona przez Fundację Gajusz. „Byłam zaskoczona, że ma na imię Karol, więc zaczęłam czytać o chińskich imionach. Dowiedziałam się, że Chińczycy wybierają dzieciom imiona mleczne, czyli takie nieformalne, które są używane tylko przez pierwszych kilka lat. Nadałam mu więc imię Bao, co oznacza skarb" – wyznała Tisa Żawrocka-Kwiatkowska pełniąca funkcję prezesa fundacji. Choć dzieci z TCS nie odstają od rówieśników na żadnej innej płaszczyźnie poza wyglądem, potrzebują bardzo wiele wsparcia, aby pokonać piętno społeczne i pokochać siebie. „Zdeformowana buzia rzuca się w oczy. Gdy będzie dorastał, będzie musiał zmierzyć się z reakcją otoczenia, zaakceptować sam siebie. Nie wyobrażam sobie, żeby tę walkę miał podjąć bez bliskich ludzi" - wyjaśniła Żawrocka-Kwiatkowska. Maluch znalazł kochającą rodzinę Bao został jednak zaadoptowany przez dwójkę wspaniałych ludzi - panią Magdalenę Mietlicką i Aleksandra Siewkowskiego. „Chcieliśmy komuś pomóc. Stwierdziliśmy, że nasza rodzina jest taka prawie pełna. Żona z racji choroby nie mogła już mieć kolejnych dzieci, w związku z tym stwierdziliśmy, że mamy na tyle fajne warunki zarówno finansowe, jak i mieszkaniowe, że możemy komuś pomóc" - mówił nowy tata Bao na antenie „Dzień Dobry TVN”. Maluch zyskał nie tylko kochających rodziców, ale także dwie starsze siostry, które chętnie się nim opiekują – 4-letnią Gabi i 6-letnią Olę. „Najbardziej wzruszające w codziennym życiu są sytuacje, kiedy córki się nim opiekują. To rodzeństwo będzie dużą siłą w przyszłości, dlatego zależało mi, żeby został dobrze przez nie przyjęty i zaakceptowany" – wyznała mama trójki maluchów. Chociaż Bao napotka pewnie w życiu jeszcze wiele trudności, z pewnością wszystkie pokona w otoczeniu kochających i wspierających bliskich. Co słychać ???? u Bao? Nadal nie słyszy, ale jesteśmy w trakcie diagnozowania i planowania poprawy tej sytuacji. Niedługo... Opublikowany przez Fundacja Gajusz Poniedziałek, 13 lipca 2020 Źródło: Viva.pl Zobacz też: Youtuberzy zaadoptowali syna. Oddali go, gdy odkryli, że ma autyzm Czy zespół Downa to wada letalna? Nikt się nie spodziewał, że ta wada uratuje jej życie!
Youtuberzy zaadoptowali syna. Oddali go, gdy odkryli, że ma autyzm
Amerykańscy youtuberzy Myka i James Stauffer to para, która często relacjonuje wydarzenia ze swojego życia w mediach społecznościowych. Okazało się, że kiedy małżonkowie odkryli, że ich adoptowany syn ma autyzm, oddali go innej rodzinie. Internauci nie szczędzą słów krytyki i twierdzą, że ci wykorzystali chłopca.
Myka Stauffer i jej mąż James to para youtuberów i blogerów znanych z działalności w mediach społecznościowych. W swoim najnowszym filmie wyznali, że ich najmłodszy syn, pochodzący z Chin Huxley, którego adoptowali 3 lata temu, już z nimi nie mieszka: „Ciężko mi wyrazić, jak bardzo Myka się starała, ile wysiłku włożyła w pomoc Huxleyowi. Jednak przy adopcjach międzynarodowych czasami wychodzą rzeczy, które nie są podane w dokumentach. Gdy Huxley u nas zamieszkał, okazało się, że ma potrzeby, których wcześniej nie byliśmy świadomi, o których nam nie powiedziano” – usprawiedliwiał ich decyzję James. Para zrezygnowała z opieki nad chłopcem z autyzmem Myka i James Staufferowie adoptowali Huxleya 3 lata temu. Jak twierdzą w nagraniu, nie wiedzieli wówczas, z czym będą musieli się mierzyć. W tym roku u chłopca zdiagnozowano zaburzenia ze spektrum autyzmu. Myka w emocjonalnym nagraniu przyznaje się, że poniosła porażkę jako matka. Małżonkowie nie zdradzili szczegółów tego, co tak naprawdę się wydarzyło. Zapewniają, że chcą w ten sposób chronić prywatność chłopca. Kobieta wyznała jedynie, że: „Po wielu konsultacjach, badaniach i spotkaniach ze specjalistami, uznaliśmy, że on potrzebuje innej, bardziej zaawansowanej opieki. Nie pokazywaliśmy wam 99% trudnych sytuacji, jakie na co dzień napotykaliśmy przy opiece nad Huxleyem” – powiedziała Myka. Huxley jest pod opieką nowych rodziców Myka i James mają czworo innych dzieci, zapewniają też, że po miesiącach poszukiwań znaleźli dla Huxleya idealnych rodziców.: „Dobrze się rozwija. Jest naprawdę szczęśliwy, ma się bardzo dobrze. Jego nowa mama ma wykształcenie medyczne i jest dla niego idealnym wyborem” – mówi Myka. Tłumaczenia youtuberów nie trafiły do wszystkich internautów. Wiele osób zarzuca parze, że wykorzystała chłopca, żeby zbudować swój wizerunek w sieci. Krytyka internautów i dziennikarzy Jak napisała na Twitterze dziennikarka Sophie Ross: „Niezwykle przygnębiające jest czytanie o influencerach, którzy dostali dofinansowanie na adopcję syna, wykreowali na nim swoją markę, a następnie odkryli, że ma specjalne potrzeby i nagle go porzucili”. Opinia Ross nie jest odosobniona. Jak donosi Buzzfeed News, Stauffer opublikowała na swoim kanale kilkadziesiąt filmów, na których opisywała adopcję i dołączenie chłopca do rodziny. Pod wieloma z nich aktywnie zbierała fundusze na rehabilitację i „inne potrzeby” Huxleya, a we wszystkich umieszczała dobrze płatne reklamy. Zdaniem lokalnych mediów dzięki „adopcyjnemu dziennikowi”, kanał Myki na YouTube i jej inne profile w mediach społecznościowych rozrosły się o kilkaset procent – dzisiaj śledzi ją tam w sumie prawie milion osób, a para czerpie zyski z odsłon. Źródło: kobieta.wp.pl Zobacz także: Co zrobić, by zaadoptować dziecko z zagranicy? Jak wygląda adopcja dziecka w Polsce? Brak przejrzystych procedur i korupcja. O adopcji w Polsce
Najbardziej wzruszający film tego roku – „1800 gramów” – wchodzi do kin!
Temat adopcji rzadko jest podejmowany w polskim kinie, choć każdego roku dotyczy on kilku tysięcy osób i, co naturalne, wywołuje ogromne emocje. Zmierzyć się z nimi postanowili twórcy filmu „1800 gramów”, którzy przedstawili ten proces w sposób niezwykle ciepły i wzruszający.
W roli głównej filmu występuje Magdalena Różczka, której towarzyszą takie tuzy aktorstwa, jak Piotr Głowacki, Danuta Stenka, Zbigniew Zamachowski, Dorota Kolak czy Wojciech Mecwaldowski – obsada filmu „1800 gramów” robi ogromne wrażenie. Gdy dodamy do tego świetnego reżysera w osobie Marcina Głowackiego (który odpowiadał także za wielokrotnie nagradzany obraz „Mój biegun”), to możemy być prawie pewni, że z kina wyjdziemy zadowoleni. Ale najnowszy film zrealizowany przez TVN jest wyjątkowy jeszcze z jednego ważnego powodu. Porusza niezwykle delikatny temat, który do tej pory w polskim kinie traktowany był raczej po macoszemu. Jeśli już adopcja pojawiała się jako jeden z wątków ekranowej historii, to przedstawiana była raczej pobieżnie i „w tle”. Tym razem jest zupełnie inaczej. Dodatkowo twórcy podejmują kwestię świadomego rodzicielstwa, podkreślając jak istotne w wychowywaniu dziecka jest partnerstwo, gdzie rola ojca jest dokładnie tak samo ważna, jak rola matki. Film „1800 gramów” – zarys fabuły Główną bohaterką filmu jest Ewa, która jako dyrektorka interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego szuka nowych opiekunów dla dzieci pozbawionych rodzin. To silna, energiczna i pozytywna kobieta, która dla swoich podopiecznych jest w stanie zrobić naprawdę wiele. Niestraszni jej są uparci, bezduszni urzędnicy ani kruczki prawne. Tuż przed świętami Bożego Narodzenia pod jej opiekę trafią Nutka – niemowlak, który wywraca życie Ewy do góry nogami. Aby pomóc dziewczynce, kobieta zaryzykuje swoją karierę. Co więcej, będzie gotowa poświęcić także swoją szansę na miłość… Każdy ma prawo do prawdziwej rodziny „Najważniejszy w życiu jest start” – to jedno z przewodnich haseł filmu, które świetnie oddaje zamysł i idee produkcji. Przygody dorosłych bohaterów „1800 gramów” nie przyćmiewają prawdziwych gwiazd tego obrazu – w centrum uwagi są bowiem maleńkie dzieci, które miały bardzo trudny początek życia. Dzięki dobrym, wrażliwym i empatycznym ludziom, mają jednak szansę na wspaniałą przyszłość i kochającą rodzinę. Te niezwykle wzruszające przesłanie zostanie z widzem na długo i być może odczaruje choć trochę temat adopcji, który jeszcze do niedawna był tabu, rzadko poruszanym w filmie, serialu czy social mediach. Twórcom bardzo zależało, aby dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców, dlatego do współpracy zaprosili m.in. Tomasza Iwanca – popularnego polskiego rapera znanego pod pseudonimem Grubson. Adopcja – ważny społecznie temat „1800 gramów” to ważny projekt dla wielu zaangażowanych w produkcję twórców. Film powstał na podstawie oryginalnego scenariusza Piotra Jaska, Jana Holoubka, Agnieszki Jelonek-Lisowskiej, Julii Kamińskiej i Katarzyny Zielińskiej we współpracy scenariuszowej z Michałem Godzicem i Magdaleną Różczką. Aktorka od wielu lat angażuje się w pomoc ośrodkom preadopcyjnym i wie, ile jeszcze w temacie uświadamiania społeczeństwa nt. adopcji, trzeba zrobić: – Film „1800 gramów” to bardzo ważny dla mnie projekt, w którego powstanie byłam zaangażowana od samego początku. To scenariusz inspirowany prawdziwymi historiami dzieci, które poznałam w czasie dziesięcioletniej współpracy z Interwencyjnym Ośrodkiem Preadopcyjnym w Otwocku. Mam nadzieję, że film „1800 gramów”, da początek wielu budującym rozmowom, bowiem wokół adopcji jest wciąż dużo spraw do naprawienia, a jestem pewna, że dobro maleńkich dzieci, które rozpaczliwe potrzebują miłości i utulenia to temat, który dotyka każdego wrażliwego człowieka”. O tym, jak ważne jest poruszanie kwestii adopcji w kinie świadczą także komentarze widzów czekających na premierę filmu „1800 gramów”*: „Może film niektórym otworzy oczy, że adopcja to również pełnoprawne rodzicielstwo”. „Cudowne ❤️ nareszcie adopcja przedstawiona poprzez miłość”. „Życiowe te filmy , potrzeba dziś takich ”. „No to coś czuję, że będę płakać przez większość filmu”. *Źródło cytatów: https://www.youtube.com kanał: KinoSwiatPL Film „1800 gramów” wchodzi na ekrany polskich film już 15 listopada. Zobacz oficjalny zwiastun filmu: View oEmbed on the source website Materiał powstał we współpracy z Kino Świat
Dom samotnej matki - kto może do niego zapukać
Dom samotnej matki to nie tylko dach nad głową, ale także wsparcie finansowe i psychologiczne. Dla niektórych kobiet to ostatnia szansa, aby poskładać życie.
Czasami życie kobiety tak nieszczęśliwie się układa, że wiadomość o tym, że jest w ciąży, jest dla niej życiowym dramatem. Nie może liczyć na pomoc rodziny i najbliższych. Wydaje się jej, że jedynym rozwiązaniem będzie pozbycie się maleństwa. Na szczęście są w Polsce domy samotnej matki, które mogą pomóc w takiej sytuacji - zarówno kobiecie w ciąży, jak i po porodzie. Mogą także pomóc w innych trudnych życiowo momentach. Dom samotnej matki - dla kogo Dom samotnej matki to niezależny ośrodek oferujący nieodpłatną pomoc dla samotnych matek z dziećmi oraz kobiet w ciąży znajdujących się trudnej sytuacji życiowej. Zakres oferowanej pomocy zakłada wsparcie materialne, medyczne, psychologiczne oraz prawne. W Polsce działa kilkadziesiąt takich placówek, prowadzonych przez: fundację Caritas (mają ponad połowę wszystkich domów); organizacje pro-life; zakony żeńskie; stowarzyszenie Monar; organizacje pozarządowe. Działalność domów samotnej matki w Polsce reguluje ustawia z 2004 roku o pomocy społecznej oraz rozporządzenie ministra polityki społecznej z 2005 roku w sprawie domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Rozporządzenie określa standardy usług świadczonych przez te placówki oraz zasady kierowania i przyjmowania do domów. Zgodnie z przepisami celem takich domów jest zapewnieni ochrony: kobietom z małymi dziećmi nieradzącym sobie finansowo lub z problemami osobistymi; ofiarom przemocy domowej; umożliwienie narodzin dzieciom zagrożonym aborcją lub porzuceniem; kobietom w ciąży, planującymi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">oddanie dziecka do adopcji; zmiana postawy matki odrzucającej dziecko; współpraca z ośrodkami adopcyjnymi. Co trzeba zrobić, aby mieć miejsce w domu samotnej matki Kobieta, która stara się o przyjęcie do domu samotnej matki, powinna zgłosić się do najbliższego ośrodka pomocy społecznej, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Ośrodek powinien skompletować dokumenty i w ciągu 14 dni przekazać je do starosty, który kieruje najbliższym domem samotnej matki. Skierowanie w formie decyzji wydaje starosta. Aby móc skorzystać z możliwości zamieszkania w domu trzeba spełnić szereg formalności: złożyć wniosek o skierowanie do domu; posiadać rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej; posiadać opinię ośrodka pomocy społecznej zawierającą uzasadnienie pobytu w domu; mieć zgodę ośrodka pomocy społecznej na pokrycie kosztów utrzymania mieszkańca (w przypadku osób zameldowanych na terenie gminy, w której znajduje się ośrodek); posiadać zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do umieszczenia w domu (nie można być uzależnionym od alkoholu i narkotyków); przedstawić dokumenty - odpis aktu urodzenia dziecka i książeczkę zdrowia dziecka oraz posiadanie ubezpieczenia; w przypadku małoletnich matek przyjęcie następuje na mocy postanowienia sądu i po porozumieniu z miejskim ośrodkiem pomocy społecznej. Dom samotnej matki dla ofiar przemocy W sytuacji, gdy kobiecie grozi niebezpieczeństwo i zagrożone jest jej lub dziecka życie i zdrowie wówczas przyjęcie do domu samotnej matki następuje w trybie natychmiastowym, bez skierowania. Dzieje się tak na wniosek samej kobiety lub na wniosek ośrodka pomocy społecznej. O zastosowaniu przyspieszonej procedury przyjęcia do domu samotnej matki powiadamia się niezwłocznie starostę powiatu prowadzącego dom. W terminie 14 dni od dnia umieszczenia osoby bez skierowania ośrodek przesyła staroście niezbędne dokumenty, a ten niezwłocznie wydaje decyzję o skierowaniu do domu. Ile trwa pobyt w domu samotnej matki? Standardowo kobieta zostaje skierowana do domu samotnej matki na maksymalnie rok. W tym czasie prowadzone są rozmowy z przyjętą, rozpoznaje się jej sytuację, a także odnotowuje każdą zmianę mającą wpływ na prowadzenie bezpiecznego życia poza placówką. Termin ten może zostać wydłużony ze względu na: szczególną sytuację kobiety; w przypadku niepełnoletniej matki, która nie ma możliwości powrotu to rodzinnego domu; wówczas do czasu usamodzielnienia może ona przebywać w domu samotnej matki. Oto wykaz domów samotnej matki, z podziałem na poszczególne województwa. Domy Samotnej Matki – województwo dolnośląskie Dom Samotnej Matki (jednostka prowadząca - Stowarzyszenie Monar - Markot - Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Folwarczna 50, 67-200 Głogów; tel. (76) 833 35 00; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry Matki Bożej Miłosierdzia pl. Grunwaldzki 5/7, 50-377 Wrocław, tel. (0-71) 21 80 98; Dom Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" (jednostka prowadząca: Dolnośląskie Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Parkowa 3, 59-900 Zgorzelec; tel. (75) 771 72 17, 0-607 077 216; Stowarzyszenie "Monar" - Ośrodek dla Bezdomnych i Maltretowanych Matek z Dziećmi "Markot VI", ul. Mickiewicza 38, 59-330 Ścinawa; tel. (76) 843 67 25; Schronisko św. Alberta dla Matek Samotnych prowadzony przez siostry pasterzanki Wierna Rzeka, 26-061 Zajączków, tel. (0-41) 366 25 19. Domy Samotnej Matki – województwo kujawsko-pomorskie Stowarzyszenie Ludzi Bezdomnych i Samotnych Matek z Dziećmi "Brda", al. Powstańców Wielkopolskich 63a, 85-090 Bydgoszcz; "Caritas" Dom Samotnej Matki, ul. Widok 5, 87-720 Ciechocinek; tel. 54 283 32 26; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry pasterki Żołędowo 38, 86-021 Maksymilianowo, tel. (0-52) 81 30 30. Domy Samotnej Matki – województwo lubelskie Fundusz Obrony Życia Archidiecezji Lubelskiej - Dom Samotnej Matki, ul. Chmielewskiego 9, 20-620 Lublin, tel. (81) 525 42 08; Dom Samotnej Matki Diecezji Siedleckiej prowadzony przez urszulanki SJK ul. Kościelna 53, 21-200 Parczew, tel. (0-83) 354 16 15. Domy Samotnej Matki – województwo łódzkie Dom Samotnych Matek z Dziećmi (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie "MONAR – MARKOT"), Turów 113, 98-300 Turów; tel. (43) 886 14 31, 0-665 223 734; Fundacja Dom Samotnej Matki, Rogowiec, 97-427 Rogowiec; tel. 0-692 025 122; Schronisko dla Bezdomnych Kobiet przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, ul. Gałczyńskiego 7, 93-259 Łódź; tel. (42) 647 03 33; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Nowe Sady 17, 94-102 Łódź; tel. (42) 688 18 49, 686 51 36. Domy Samotnej Matki – województwo małopolskie Dom Samotnej Matki, ul. Przybyszewskiego 39, 30-128 Kraków; Dom dla Samotnych Matek "Markot", ul. Daleka 3, 33-170 Tuchów; tel. (14) 652 52 66, 0-601 259 539; Dom Samotnej Matki, ul. Mościckiego 65, 33-100 Tarnów; tel. 14 621 13 01. Domy Samotnej Matki – województwo mazowieckie Ośrodek dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "DOM" (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie Pomocy i Interwencji Społecznej), ul. Walecznych 59, 03-926 Warszawa; tel. (22) 616 10 36; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom dla Matek z Dziećmi Niepełnosprawnymi "Ostoja"; ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; Fundacja Domy Samotnych Matek z Dziećmi, Kraśniewo 23, 09-166 Kraśniewo poczta Gralewo; tel. 0-600 432 491; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Matek z Dziećmi i Rodzin, ul. Reymonta 7, 05-500 Piaseczno; tel. (22) 621 63 73, 0-602 333 005; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Zespół Domów "Promyczek" i "Słoneczko", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-607 256 636; Dom "Nazaret" dla Samotnych Kobiet i Matek z Dziećmi Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia, ul. Słowackiego 17a, 05-400 Otwock; tel. (22) 779 58 30; Dom Matki i Dziecka przy Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy Praga-Północ, ul. Szymanowskiego 4a, 03-477 Warszawa; tel. (22) 619 32 65, 619 34 37; Dom Samotnej Matki im. Teresy Strzembosz prowadzony przez Archidiecezję Warszawską, ul. Wschodnia 6, 05-500 Chyliczki; tel. 508 658 829 lub (22) 756 88 76; Dom Samotnej Matki prowadzony przez Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej, ul. Kilińskiego 63, 05-220 Zielonka; tel. (22) 781 09 79; Dom Samotnej Matki prowadzony przez Towarzystwo Pomocy im. Św. Brata Alberta - Koło Warszawskie, ul. Brzozowa 37, 05-080 Izabelin – Laski; tel. (22) 752 22 48; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Matek z Dziećmi, Rodzin i Ludzi Kalekich, Słomczyn, 05-600 Słomczyn; tel. 0-602 333 005; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Rodzin i Matek z Dziećmi, ul. Dudziarska 1b, 04-317 Warszawa; tel. (22) 424 62 22, 0-602 333 005; Stowarzyszenie Monar - Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi, ul. Łaskarzewska 5, 08-460 Sobolew; tel. (25) 683 27 91; Wspólnota "Chleb Życia" - Dom dla Matek z Dziećmi, ul. Sienkiewicza 4, 05-840 Brwinów; tel. (22) 729 62 29; Dom Matki z Dziećmi i Ludzi Starszych im. Marka Kotańskiego, Rokitno 20, 05-870 Rokitno poczta Błonie; tel. (22) 802 10 02, 0-604 808 332; Stowarzyszenie "Monar" - Centrum Samotnych Matek z Dziećmi "Bajka", ul. Skierdowska 2, 03-054 Warszawa; tel. (22) 423 48 06, 814 00 43; Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu "Mar - Kot" - Dom dla Samotnych Matek, Lucimia, 26-704 Lucimia; tel. (48) 677 30 28; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Centrum Samotnej Matki z Dzieckiem "Daj Serce Dziecku", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-604 714 466; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny "Promień Nadziei" i "Oaza", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny dla Matek z dziećmi "Zacisze", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-608 133 590; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny "Dobro Dziecka", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. (22) 423 48 06; Dom Pomocy Społecznej "Nad Potokiem" - Oddział dla Samotnej Matki, ul. Limanowskiego 134, 26-600 Radom; tel. (48) 360 97 04; Dom Samotnej Matki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, Biała 19, 09-411 Biała; tel. (24) 261 32 23. Domy Samotnej Matki – województwo opolskie Dom Matki i Dziecka w Opolu prowadzony przez Diecezjalną Fundację Ochrony Życia, ul. Masłowskiego 1, 45-532 Opole, tel./fax 77 454-07-60 lub 77 442-04-22. Domy Samotnej Matki – województwo podkarpackie Fundacja Domy Samotnych Matek z Dziećmi, Łysakówek 16, 39-305 Łysakówek; tel. (17) 581 54 23; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry pasterki Sonina 350a, 37-100 Łańcut, tel. (0-17) 251 555. Domy Samotnej Matki – województwo podlaskie Dom Samotnych Matek z Dziećmi Monar-Markot, Laski 44, 18-416 Zbójna; tel.(86) 214 02 20; kom. 516 474 301; Caritas Archidiecezji Białostockiej - Dom Matki i Dziecka, ul. Kościuszki 2, 16-010 Wasilków; tel.(85) 719 45 00. Domy Samotnej Matki – województwo pomorskie Dom Samotnej Matki (MOPS), ul. Fredry 3, 81-376 Gdynia; tel. (58) 620 55 26; Diecezjalny Dom Samotnej Matki im. Jana Pawła II, ul. Matemblewska 9, 80-294 Gdańsk; tel. (58) 348 03 70; Dom Samotnej Matki "Dar Nadziei" (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie Monar Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Mościska 17, 83-240 Lubichowo; tel. (58) 588 55 20; Stowarzyszenie Monar - Dom dla Bezdomnych Matek MARKOT VII, Pruszcz Gdański, 83-000 Pruszcz Gdański; Dom Matki “Dar Życia” prowadzony przez franciszkanki z Orlika ul. Ogrodowa 18, 89-600 Chojnice, tel. (0-531) 728 57. Domy Samotnej Matki – województwo śląskie Dom Samotnej Matki z Dzieckiem "Markot 16", Kokotek 42, 42-700 Lubliniec; tel. (34) 35 51 90, 0-513 428 088; Dom PCK - Dom Samotnej Matki, ul. Przy Kolei 7, 41-700 Ruda Śląska; tel. (32) 248 39 10; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Potok 6, 43-382 Bielsko-Biała; tel. (33) 818 31 10; Fundacja Dobrego Pasterza Dom Samotnej Matki, Skalica 1, 43-450 Ustroń; tel. 33 858 71 72; Diecezjalny Dom Samotnej Matki i Dziecka prowadzony przez siostry nazaretanki ul. Częstochowska 15, 42-310 Żarki, tel. (0-34) 148 176. Domy Samotnej Matki – województwo świętokrzyskie Dom Pomocy Społecznej, Dom Samotnej Matki, ul. Jagiellońska 76, 25-734 Kielce; tel. (41) 345 34 47, 345 34 49. Domy Samotnej Matki – województwo warmińsko-mazurskie Dom Samotnej Matki, ul. Jagiełły 5, Olsztyn; Dom Pomocy Społecznej Diecezji Elbląskiej dla Samotnych Matek, ul. Bema 79, 82-300 Elbląg; tel. (55) 233 80 79; Dom Pomocy Społecznej, ul. Młodkowiskiego 19, 11-700 Mrągowo; tel. (89) 741 26 06. Domy Samotnej Matki – województwo wielkopolskie Dom Matki i Dziecka prowadzony przez Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej, Os. Orła Białego 20, 62-200 Gniezno; tel. (61) 425 57 86, 0-608 482 932; Wielkopolskie Centrum Pomocy Bliźniemu "Monar - Markot" - Dom dla Samotnej Matki i Osób w Jesieni Życia (Dom Rodzinny AROMA), ul. Wypoczynkowa 3, 62-060 Łódź k/Stęszewa; tel. (42) 913 44 71; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry Matki Bożej Miłosierdzia ul. Kierska 10, 62-090 Rokietnica- -Kiekrz, tel. (0-61) 482 121. Domy Samotnej Matki – województwo zachodniopomorskie Stowarzyszenie Ludzi Bezdomnych Samotnych Matek z Dziećmi im. dr. Tomasza Judyma, ul. Gen. L. Okulickiego 3, 73-110 Stargard Szczeciński; Dom Samotnej Matki Z Dzieckiem Fundacji Pomocy Samotnej Matce ul. Wielkopolska 32, 70-450 Szczecin, tel. (091) 48 85 245; Zachodniopomorskie Centrum Pomocy Bliźniemu Monar-Markot - Dom dla Samotnych Matek, ul. Gdyńskich Kosynierów 25, 72-010 Police; tel. (91) 317 65 91; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Karwowo 12, 74-005 Karwowo; tel. (91) 311 77 70; Dom Samotnej Matki "Dar Życia" (jednostka prowadząca: Caritas Diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej), ul. Wojska Polskiego 13, Koszalin; tel. (94) 342 37 70; Dom Samotnej Matki w Kluczkowie, Stowarzyszenie na rzecz Walki z Sieroctwem Społecznym, Kluczkowo 9, 78-324 Kluczkowo; tel. 0-608 507 948; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry benedyktynki samarytanki Karwowo 12, 72-001 Kołbaskowo, tel. (0-91) 311 77 70.
Adoptowali dziewczynkę z albinizmem, choć wcale tego nie planowali!
Nie mogli mieć własnych dzieci, więc zdecydowali się na adopcję, ale nie przypuszczali, że zostanie im zaproponowana właśnie ta wyjątkowa dziewczynka. Pokochali ją jednak niemal od pierwszej chwili! Przeczytajcie historię Elsie i Jeremy-ego.
Elsie Larson, założycielka bloga „A Beautiful Mess”, zawsze marzyła o byciu mamą. Niestety, usilne próby starania o zajście w ciążę nie udawały się. W końcu zdecydowali wraz z mężem, Jeremym, że jeśli w piątą rocznicę ślubu Elsie nadal nie będzie w ciąży, adoptują dziecko. Jakiś czas po tym, jak para zdecydowała się na takie rozwiązanie, ich przyjaciółka adoptowała dziewczynkę specjalnej troski z Chin. Elsie poczuła, że pragnie zrobić to samo. Oboje z mężem zdecydowali się rozpocząć proces adopcyjny. Wiedzieli, że do jego zakończenia mogą minąć nawet dwa lata, więc musieli uzbroić się w cierpliwość. Nie tego się spodziewali W końcu otrzymali długo oczekiwany mail. W zgłoszeniu adopcyjnym zaznaczyli, z jakimi schorzeniami dziecka byliby w stanie sobie poradzić. Jednak dziewczynka, którą im zaproponowano, cierpiała na chorobę, której nie brali pod uwagę, miała albinizm. Mąż zobaczył zdjęcie dwulatki i przyznał ze wzruszeniem, że „jest naprawdę słodka”. Kiedy Elsie spytała, czy jest zainteresowany taką adopcją, odpowiedział jednak „Nie”. Wydawało mu się, że nie udźwigną tego. Albinizm często powoduje poważne problemy ze wzrokiem. Czuł, że nie są gotowi na zaopiekowanie się właśnie tą dziewczynką. Jednak Elsie nie mogła przestać o niej myśleć. Nie wiedziała, że Jeremy również. Dwa dni później mężczyzna z zachwytem oglądał 30-sekundowy filmik z popisami tanecznymi dwulatki, który znowu przyszedł na maila. A w końcu po kilku dniach oznajmił: „Podjąłem decyzję. Jestem w 100 procentach pewny, że chcę ją adoptować”. Elsie, gdy to usłyszała, oniemiała ze szczęścia. Wiedziała jednak, że przed nimi jeszcze długa droga, więc starała się zachować spokój. Zobacz też: Czym różni rodzina zastępcza od adopcji? W oczekiwaniu na pierwsze spotkanie Czas oczekiwania na zatwierdzenie adopcji mijał im na przygotowaniach. Elsie kupiła małej mnóstwo sukienek, okularów przeciwsłonecznych, wytapetowała pokój w króliczki. Wspólnie oglądali też setki razy kilka kolejnych filmików z udziałem dziewczynki, które dostawali. Wybrali też dla niej angielskie imię – Nova. W końcu udali się do Chin. Na miejscu bardzo się zdziwili, że zupełnie nikt nie mówił po angielsku, a ten rejon Chin wydawał się wyjątkowo niedostępny dla obcokrajowców. Przyjaciółka, która zainspirowała ich do adopcji, wysłała im wiadomość o treści: „Nie miejcie żadnych oczekiwań”. Miała rację, cokolwiek by sobie wyobrażali, było mało prawdopodobne, że się spełni (zupełnie jak przy narodzinach dziecka). Zobacz też: Czy zostaniesz naszą córeczką? (prawdziwa historia) Najlepszy i najgorszy dzień w życiu Mieli spotkać się z dziewczynką następnego dnia o 10 rano. Gdy ją zobaczyli, siedziała zdenerwowana i zapłakana. W sierocińcu zostawiła swoją ukochaną nianię, więc dla niej był to najgorszy dzień w życiu. Tymczasem Elsie i Jeremy przeżywali swój najpiękniejszy. Oczywiście nie tak miało wyglądać ich przywitanie. Wiedzieli jednak, że muszą dać dziewczynce czas. Na zapoznanie z Novą przed powrotem do domu mieli dwa tygodnie. Na początku dziewczynka okazywała zainteresowanie wyłącznie Jeremy’emu. Elsie było z tego powodu przykro, ale wiedziała, że tak często bywa, że dziecko nie ufa nowej mamie, gdy jest zabrane od swojej dotychczasowej opiekunki. Ostatecznie jednak dziewczynka przekonała się również do Elsie. Mogli w końcu we troje wrócić do Stanów. Zobacz też: Czekali na ten moment 4 lata! Przygotujcie chusteczki Pierwsze wspólne miesiące W domu w Nashville Elsie i Jeremy wzięli 2-miesięczny urlop, który poświęcili w całości na zacieśnianie więzi z Novą. Zapoznali ją też z całą rodziną, stopniowo, powoli, tak, żeby dziewczynka czuła się bezpiecznie. Zanim Elsie została mamą, denerwowała się tym, jak pogodzi pracę z rodzicielstwem. Teraz wszystko przychodzi samo. Pracuje, gdy 3-letnia obecnie Nova jest przedszkolu. Popołudnia natomiast zawsze spędzają razem – pieką, malują. Dziewczynka radzi sobie ze wszystkim, choć ma wadę wzroku, której nie da się w żaden sposób wyeliminować. Zobacz też: W Łodzi zamknięto dom dziecka i wszyscy się z tego cieszą! Będzie siostra! Elsie i Jeremy uczą Novą języka mandaryńskiego. Zdecydowali się na adopcję drugiego dziecka, również cierpiącego na albinizm. Dziewczynka potrafi powiedzieć po mandaryńsku np.: „Cześć, siostro”. Adopcja ma nastąpić późną wiosną lub latem i Elsie nie może się już tego doczekać! Cudowne uczucie bycia mamą Wspaniałe jest to, jak Nova mówi nieraz: „Mamo, wiesz co? Kocham cię!”. Każdy szept, każdy pocałunek i uścisk powoduje, że Elsie czuje, że doświadcza małego cudu. Nadal uczy się być rodzicem. Chce nauczyć dziewczynkę, jak być życzliwą, kochającą, bezinteresowną. Każdego dnia jest przeszczęśliwa, będąc po prostu jej mamą. Historia tej niezwykłej miłości uwieczniana jest na instagramowym profilu Elsie. Źródło: parents.com Zobacz też: Z miłości do dziecka oddała je do adopcji. Nie miała innego wyjścia Adoptowali trojaczki. Tydzień później mama zrobiła test i... Co zrobić, by zaadoptować dziecko z zagranicy?
W Łodzi zamknięto dom dziecka i wszyscy się z tego cieszą (my też!). Dlaczego?
Jeszcze półtora roku temu w tej placówce było 25 dzieci. Dziś nie ma ani jednego podopiecznego.
Łódzki magistrat uroczyście ogłosił, że udało się wygasić Dom Dziecka nr 8 w Łodzi. Władze miasta musiały zdecydować się na ten krok, gdyż nie było w nim już dzieci. Jak to możliwe? Dom dziecka to nie dom Kiedy półtora toku temu Piotr Rydzewski obejmował stanowisko dyrektora łódzkiego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zapowiadał duże zmiany. Deklarował, że skupi się na likwidowaniu dużych domów dziecka. Pierwszy z nich właśnie został zamknięty, a pusty już budynek przy ul. Zuchów zaprezentowano dziennikarzom. Mogli się oni przekonać na własne oczy, jak bardzo to miejsce różniło się od warunków domowych. Jak wyjaśnia Rydzewski, w ciągu kilkunastu miesięcy udało się znaleźć wszystkim dzieciom pozainstytucjonalną pieczę zastępczą. Większość dzieci wróciła do swoich rodziców albo innych krewnych. Resztę udało się umieścić w niespokrewnionych rodzinach zastępczych. To ogromny sukces pracowników MOPS, którzy dokładają wszelkich starań, aby jak najwięcej dzieci mogło opuścić dom dziecka. Najbardziej cieszy, że większość dzieci wróciła do swoich rodziców lub krewnych. Do jednej z mam wróciła aż szóstka jej dzieci. Kobieta miała kłopot z alkoholem, ale dzielnie walczyła, żeby się z tym uporać. MOPS pomógł wyposażyć jej mieszkanie. Z kolei troje dzieci zamieszkało ze swoim dziadkiem. Wcześniej odwiedzał wnuki w placówce, a tam słyszał, że nie może zostać rodziną zastępczą, bo jest za stary (ma 63 lata). Dzięki pomocy pracowników MOPS-u odzyskał dzieci. Sąd nie miał wątpliwości, że nadaje się na opiekuna. Mężczyzna mógł także liczyć na pomoc, w przygotowaniu mieszkania dla dzieci. Jeden chłopiec zamieszkał z dorosłą siostrą, która jest dla niego rodziną zastępczą, a na opiekę nad jednym z wychowanków zdecydował się pracownik domu dziecka. Władze Łodzi zdecydowały także, aby niemowlęta porzucane przez rodziców po urodzeniu, np. pozostawiane w szpitalu, nie były kierowane do domów dziecka. W ciągu 1,5 roku 49 takich niemowląt trafiło do wyspecjalizowanego ośrodka preadopcyjnego Tuli Luli, w którym stwarzane są dla nich warunki podobne do tych, jakie miałby w domu lub rodzin zastępczych. Bez domów dziecka Łódź chce być miastem bez domów dziecka z małymi dziećmi. Dlatego Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej prowadzi intensywną akcję promującą rodzicielstwo zastępcze - „Rodzina jest dla dzieci”. Jak wyjaśniają koordynatorzy akcji, rodzicielstwo zastępcze to nie jest adopcja. Jest to natomiast czasowa forma pomocy dziecku, a bardzo często także jego rodzinie biologicznej, która znalazła się w kryzysowej sytuacji. Opiekunowie muszą liczyć się z tym, że dziecko nie jest im przyznane raz na zawsze i że może ono wrócić do swojej prawdziwej rodziny, jeśli uda jej się pokonać życiowe trudności. Zobacz także: Adopcja: Jak się do niej przygotować? To dopiero początek zmian Rydzewski od początku podkreślał, że jego priorytetem jest dobro dzieci. I jak pokazuje przykład z Łodzi, większość rodziców chce walczyć o swoje dzieci. Wiele rodzin potrzebuje po prostu pomocy, by uporać się z kłopotami i przeciwnościami. Pracownicy łódzkiego MOPS-u aktywnie szukają kandydatów na rodziców zastępczych i prowadzą dla nich kursy. Pracują też z rodzicami dzieci, które są w domach dziecka. Stworzono nowe procedury, zmniejszono zbędną biurokrację, dużo rzeczy można załatwić za pośrednictwem Internetu. Wiceprezydent Adam Wieczorek podkreśla, że przed startem „Rodzina jest dla dzieci” wszystkie miejsca w domach dziecka były zajęte, obecnie jest już 57 wolnych miejsc. W Łodzi aktualnie funkcjonuje 1 tys. rodzin zastępczych, w których przebywa 1,4 tys. dzieci. I będzie więcej! Każdego roku planowane są szkolenia dla 80 nowych rodzin zastępczych. To szansa, że rocznie kolejnych 100 dzieci będzie mogło dorastać w rodzinach zamiast w domach dziecka. W sumie władze zakładają stworzenie do 2021 roku ponad 300 nowych rodzin zastępczych. Dzięki temu wszyscy podopieczni mogliby zamieszkać z rodzinami. Zachowane zostałyby domy dziecka tylko w formie pogotowia opiekuńczego oraz placówki dla dzieci z różnymi dysfunkcjami, dla których rodzina zastępcza nie jest rozwiązaniem. Źródło: interia.pl, wyborcza.pl, uml.lodz.pl Zobacz także: Chcieli sprzedać dziecko? – skandal z nielegalną adopcją Brak przejrzystych procedur i korupcja - tak wygląda adopcja w Polsce „Sprzedam TANIO noworodka” takie ogłoszenia to nie rzadkość
Brak przejrzystych procedur i korupcja - tak wygląda adopcja w Polsce
Proces adopcji w naszym kraju trwa średnio aż dwa lata i nie zawsze odbywa się w sposób transparentny, takie wnioski płyną z raportu NIK. Niestety cierpią na tym przede wszystkim dzieci.
Najwyższa Izba Kontroli sprawdziła 15 ośrodków adopcyjnych w Polsce, to blisko jedna czwarta wszystkich placówek w Polsce. Specjaliści przyjrzeli się decyzjom podejmowanych w latach 2015-2016 i w pierwszej połowie 2017 roku. W aż 11 placówkach wykryto nieprawidłowości. Czekając na mamę i tatę... W Polsce nie brakuje maluchów, czekających na rodziców, ale także jest sporo chętnych, którzy marzą o dziecku. Niestety proces adopcji trwa bardzo długo i okazuje się, że "procedury" nie tylko się różnią w różnych placówkach, ale nie zawsze są zgodne z prawem... Co wykazała kontrola NIK? Ośrodki ustalają własne zasady, wykraczające poza uregulowania ustawowe, np. w kwestii dokumentacji wymaganej od kandydatów, uznawalności szkoleń, kryteriów kwalifikacyjnych. Na przykład część ośrodków adopcyjnych żądało zaświadczeń o stanie zdrowia wykraczających poza przepisowe wymogi. I tak w niektórych przypadkach wymagane były zaświadczenia lekarskie dotyczące przyczyn bezdzietności, czy od psychiatrów i z poradni leczenia uzależnień. W kilku ośrodkach kandydaci na rodziców musieli przedstawić dane pochodzące z wyroków rozwodowych (w przypadku drugiego małżeństwa). W dwóch katolickich ośrodkach gromadzono także dane dotyczące kandydatów na rodziców adopcyjnych pochodzące z opinii parafii i świadectwa ślubu kościelnego. Natomiast w trzech innych wprowadzono dodatkowo kryteria określające preferowany wiek kandydatów starających się o adopcję dziecka i liczbę lat różnicy pomiędzy nim a przyszłym jego rodzicem. W niektórych ośrodkach brany jest pod uwagę staż małżeński, a w innych nie ma to znaczenia. Różnie jest także traktowana adopcja przez osoby samotne. Nie ma także jednolitych zasad kojarzenia dzieci z kandydatami na rodziców. Zobacz także: Przytul maluszka, który czeka na nowy dom. Ośrodek w Otwocku prosi o pomoc Chcesz dziecko? Płać 5 proc. osób, które brały udział w badaniu przeprowadzonym przez NIK wyznało, że spotkało się z problemem korupcji. Przyznały, że naciskano na nich, by składali "darowizny" na rzecz ośrodka adopcyjnego. Oprócz tego sugerowano im także szybszy proces sądowy pod warunkiem, że "zdecydują się na odpłatnie zaangażować prawnika pracującego w ośrodku". Zdaniem NIK podstawowym problemem jest brak jednolitych dla całego kraju wymogów i kryteriów stosowanych podczas adopcji. Brakuje również mechanizmów zapobiegających korupcji podczas procedur adopcyjnych, które w Polsce nie do końca są przejrzyste. Liczba adopcji w Polsce od lat utrzymuje się na stałym poziomie. W okresie objętym kontrolą (2015 - I półrocze 2017) ośrodki adopcyjne rocznie kwalifikowały do przysposobienia krajowego ok. 2,5 tys. dzieci, a dodatkowo ok. 300 dzieci kierowano do adopcji zagranicznej. Zdaniem NIK wysoka skuteczność działań ośrodków wynika przede wszystkim z faktu, że liczba potencjalnych rodziców znacznie przewyższa liczbę dzieci z uregulowaną sytuacją prawną, umożliwiającą skierowanie ich do adopcji. Źródło: polsatnews.pl, nik.gov.pl Zobacz także: „Sprzedam TANIO noworodka” takie ogłoszenia to nie rzadkość Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji? Adopcja: Jak się do niej przygotować?
Gliwice: w "oknie życia" znaleziono chłopca. Urodził się kilkanaście godzin wcześniej
W nocy z niedzieli na poniedziałek w gliwickim "oknie życia" rozległ się sygnał dzwonka. Zakonnice opiekujące się tym miejscem wiedziały, co oznaczy to zgłoszenie. W oknie życia leżał malutki chłopczyk. To trzecie dziecko odnalezione w historii gliwickiego "okna życia".
Siostry, zgodnie z procedurami, zadzwoniły na pogotowie, by dziecko zostało dokładnie przebadane. Okazało się, że chłopiec miał zaledwie kilkanaście godzin. Jest zdrowy, ale matka dziecka porzuciła go bez dopełnienia formalności. Przy dziecku nie było oświadczenia, w którym matka zrzeka się praw do syna. Kobiecie nie grożą żadne skutki prawne, jednak dla dobra dziecka powinna pojawić się jak najszybciej w szpitalu i pisemnie zrzec się prawa do dziecka. Chłopczyk bez dopełnienia formalności ma zmniejszoną szansę na szybkie znalezienie nowego domu. Co dalej z maluszkiem z Gliwic? – Porzucony chłopiec bez ważnego oświadczenia matki o zrzeczeniu się praw rodzicielskich i wyrażeniu zgody na adopcję będzie długo oczekiwać na nową rodzinę – wyjaśnia podinspektor Marek Słomski, rzecznik policji w Gliwicach. Procedury adopcyjne w takim przypadku toczyć się będą przed sądem, mogą potrwać ponad rok. W życiu takiego dziecka to bardzo długo. Przypomnijmy, że matka zawsze ma możliwość pozostawić dziecko w szpitalu oraz zrzec się praw do niego. Na taką decyzję ma 43 dni, może podjąć zarówno przed porodem, jak i bezpośrednio po nim. Wiele kobiet nie zdaje sobie jednak sprawy, że dla dobra dziecka najlepszym wyjściem jest, gdy zostawia ona noworodka w szpitalu i zrzeka się praw rodzicielskich. Jak działa "okno życia"? W momencie otwarcia okna od zewnątrz uruchamia się automatycznie alarm. Znalezione dziecko przewożone jest do szpitala, gdzie przechodzi niezbędne badania. Zgodnie z procedurami, maluszki przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Źródło: dziennikzachodni.pl Zobacz także: Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są Kolejne dziecko porzucone w oknie życia. Tym razem w Tarnowie Okna życia – powinny istnieć czy nie?
Pabianice: zdrowa, dopiero co urodzona dziewczynka zostawiona w "oknie życia"
"Jest dziecko" – krzyknęła jedna z pielęgniarek, otwierając drzwiczki okna. Maleństwo jest zdrowe, w bardzo dobrym stanie i już rozpoczęły się poszukiwania dla niego rodziny zastępczej.
"Okno życia" w Pabianickim Centrum Medycznym otwarto w 2011 roku. Trzy lata temu zostawiono w nim chłopczyka. Po raz drugi dźwięk alarmu rozległ się w piątkowe popołudnie. Gdy otwierają się drzwi do okna, poprzez sygnał dźwiękowy informowany jest personel szpitala. Często jednak ludzie otwierali okno bez powodu. Tym razem w środku był noworodek - zdrowa, kilkudniowa dziewczynka. "To nie żart, jest dziecko" To drugi taki przypadek w historii szpitala. Wcześniej było wiele fałszywych alarmów lub głupich żartów. Tym razem to nie żart, jest dziecko – mówią w szpitalu. "Dziewczynka ma kilka dni, jest w bardzo dobrym stanie, zdrowa. Musimy uruchomić procedurę, która pozwoli przekazać dziecko do rodziny zastępczej" – powiedział rzecznik prasowy Pabianickiego Centrum Medycznego Adam Marczak. Jak podaje Onet, poród został przyjęty przez fachowca. Dziewczynka miała klamerkę na pępku i ślady po badaniach laboratoryjnych, jakie wykonuje się po urodzeniu dziecka. Poród odbył się najdalej tydzień wcześniej, przyjęła go fachowa położna, a najpewniej odbył się w szpitalu. Personel szpitala w Pabianicach poinformował o porzuconym dziecku sąd rodzinny i ośrodek pomocy rodzinie. Od poniedziałku dział socjalny szpitala rozpoczął też poszukiwania rodziny zastępczej dla noworodka, tak aby, jak najkrócej przebywał w szpitalu. "To bardzo ważne, bo te pierwsze dni, tygodnie są dla rozwoju dziecka bardzo ważne, dlatego zrobimy wszystko, by ten dom zastępczy jak najszybciej się znalazł" – podkreślił Marczak. Zobacz także: Jak działa okno życia? Okno ratujące życie "Okno życia" w pabianickim szpitalu działa już od 7 lat i zostało stworzone po to, aby każda matka, która z różnych przyczyn życiowych nie może mieć przy sobie maleństwa, mogła pozostawić je anonimowo w bezpiecznym miejscu. "Okno życia" mieści się w budynku szpitala, prawie na wysokości chodnika. Otwiera się z dwóch stron – od ulicy i od wewnątrz. W środku zamontowana jest specjalna wentylacja i ogrzewanie. Dzieci można położyć w szklanej wanience, na materacu i kocu. "Okno życia" powstały po to, aby dać dzieciom szanse życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Zgodnie z procedurami, maluszki takie przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. Nie wiadomo jakie powody skłoniły mamę tego maluszka do tak trudnej decyzji jak oddanie dziecka. Najważniejsze jest to, że maleństwo jest zdrowe i ma dużą szansę na szczęśliwe życie. Jak pokazuje praktyka, adopcja noworodka przebiega o wiele sprawniej niż w przypadku starszych dzieci. Tak więc dziewczynka ma spore szansę na szybkie znalezienie się w rodzinie. Trzymamy kciuki za szczęśliwy finał tej sprawy. A wy co sądzicie na ten temat? Podzielcie się swoim odczuciami w komentarzach. Źródło: Epainfo.pl, Express Ilustrowany, Onet Zobacz też: Adopcja - jak się do niej przygotować 10 rzeczy, które zmienia w tobie macierzyństwo Co się dzieje w 40. tygodniu ciąży? [WIDEO]
Kolejne maleństwo zostawione w "oknie życia" u sióstr zakonnych
W koszyku leżała spokojnie mała dziewczynka, noworodek. Alarm usłyszały siostry Barbara i Auxiliana, zaraz potem zbiegły się pozostałe zakonnice. Są bardzo przejęte - to pierwsze dziecko pozostawione w ich "oknie życia".
Takich alarmów siostry słyszały już wiele, ten nie okazał się fałszywy. Dźwięk dzwonka rozległ się w czwartkowy wieczór, o godzinie 20.45 w "oknie życia" w klasztorze sióstr Antoninek w Wieluniu. To miejsce dla dzieci, które z różnych powodów nie mogą być ze swoją mamą. Istnieje już od 8 lat i zostało otwarte w marcu 2010 roku, w 5. rocznicę śmierci Jana Pawła II. Malutka Antosia, bo takie imię nadały jej siostry zakonne, jest pierwszym dzieckiem zostawionym w tym miejscu. Maleństwo było zadbane Jak mówią siostry, dziewczynka była nakarmiona, przewinięta, z przygotowanymi ubrankami oraz pieluchami i chusteczkami. Przy noworodku nie było natomiast żadnej karteczki z wiadomością od rodziców. "Gdy zobaczyłyśmy w oknie dziecko, zbiegły się wszystkie siostry" – opowiada siostra Auxiliana. Malutka miała jeszcze świeżą ranę po pępowinie z opatrunkiem. Została ochrzczona przez siostrę przełożoną Izabelę i otrzymała na imię Antonina na cześć św. Antoniego - patrona zakonu. "Nie chciałyśmy, żeby dziewczynka była bezimienna, więc zatroszczyłyśmy się o chrzest i nadałyśmy jej imię Antosia" – tłumaczy siostra Auxiliana. "Jeśli dzieckiem zaopiekuje się rodzina zastępcza, to ma ona prawo nadać imię według własnego uznania" – dodaje siostra Maria, matka generalna zgromadzenia. Antosię przewieziono do szpitala Siostry zawiadomiły szpital. Lekarz zbadał maleństwo i ocenił, że dziewczynka urodziła się 28 czerwca, a więc w dniu jej oddania do "okna życia". Stan noworodka jest dobry, dziewczynka miała wagę 2, 660 kg i mierzyła 53 cm długości. "Okno życia" to bezpieczne miejsce, gdzie matki mogą anonimowo zostawić maleństwo, którym nie chcą lub nie są w stanie się opiekować. Wieluńskie "okno życia" to drugie takie miejsce, po Częstochowie, w archidiecezji częstochowskiej, gdzie można zostawić maluszka. Maleństwo przewieziono na oddział noworodków wieluńskiego szpitala. Siostry będą mogły je tam odwiedzać jeszcze przez najbliższe 6 tygodni, potem dziewczynka trafi do Częstochowskiego Ośrodka Adopcyjnego. "Cieszymy się, że dziecko jest zdrowe, że jego Matka ofiarowała mu życie" – mówią zakonnice. O noworodku został również powiadomiony dyżurny wieluńskiej policji. Mundurowi podejmują niezbędne czynności przewidziane dla takiej sytuacji. Nie wiadomo, kim są rodzice dziewczynki. Być może zostawili dziecko w akcie desperacji, czy będąc w trudnej sytuacji, a może pod wpływem szoku poporodowego - mówią zakonnice. "Podziękowałyśmy panu Bogu za ten dar, cieszyłyśmy się, że dziecko trafiło do nas, a nie wylądowało na śmietniku, czy w innym miejscu" – podkreślają. Zakonnice nie dowierzały "Okna życia" w Wieluniu istnieje od 2010 roku i przez ten czas siostry Antoniki wiele razy zbiegały do okienka wychodzącego na ulicę. Wystarczy je otworzyć, by alarm rozniósł się po zakonnych domach. Zdarzało się, że ktoś podrzucał... psa czy kota. Inni zaglądali do środka pewnie z czystej ciekawości. "Tyle było fałszywych alarmów, że niektóre siostry nie dowierzały, że zostawiono dziecko" – słychać w klasztorze. Jak podkreślają siostry, "okno życia" służy jego ratowaniu. "Mamy dowód, że spełniło swoją rolą" – podkreślają siostry Antoninki. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Zgodnie z procedurami, maluszki takie przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. Źródło: Niedziela, naszemiasto.pl Wieluń Zobacz też: Okna życia – powinny istnieć czy nie? Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką? Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości
Legnica: Kilkudniowa dziewczynka zostawiona w "oknie życia"
Przy dziecku znaleziono list od rodziców, którzy zrzekają się do niej praw. Dziewczynka wkrótce trafi do adopcji.
Wieczorem we wtorek 24 kwietnia pielęgniarki z Ośrodka Edukacyjno-Opiekuńczego "Samarytanin", który mieści się w przy ul. Poselskiej w Legnicy, znalazły noworodka. Dziecko zostało zostawione w "oknie życia". Maluszek przyszedł na świat zaledwie kilka dni temu. Mała Zuzia Noworodek zgodnie z procedurą został od razu przewieziony do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy, gdzie zajęli się nim lekarze. Dziewczynka ważyła 2680 gramów. Była w dobrym stanie, zadbana, ładnie ubrana i prawdopodobnie została chwilę wczesniej nakarmiona. Lekarze szacują, że ma miedzy 1 a 3 dniami i prawdopodobnie urodziła się w domu. Przy dziecku znaleziono także list, w którym rodzice maluszka zrzekają się praw, by maleństwo jak najszybciej znalazło nowych opiekunów. Napisali także, że dziewczynka ma na imię Zuzia. W najbliższych tygodniach dziecko najpewniej trafi do adopcji. Legnickie okno życia działa od ośmiu lat, a Zuzia jest czwartym dzieckiem, które zostało w nim zostawione. Wcześniej w latach 2011, 2012 i 2017 pozostawiono tam dwóch chłopców i dziewczynkę. Okna życia "Okno życia" to miejsce, gdzie matki, które nie chcą lub nie są w stanie opiekować się noworodkiem, mogą anonimowo zostawić maleństwo. Powstały po to, by nie porzucano dzieci w przypadkowych miejscach, gdzie grozi im niebezpieczeństwo, np. śmierć z wychłodzenia. Noworodki zostawione w takim oknie przebywają przez jakiś czas w szpitalu, w tym czasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Matka, która w ten sposób porzuci dziecko, ma 6 tygodni na zmianę decyzji. Po tym czasie uruchamiana jest procedura adopcyjna. Pierwsze takie miejsce, gdzie można bezpiecznie pozostawić noworodka powstało w Krakowie w 2006 roku. Obecnie w całej Polsce działa ponad 60 "okien życia". Tydzień z nagrodami na MamoToJa.pl! Codziennie nowy konkurs! Sprawdź, klikając w grafikę: Temat "okien życia" wzbudza wiele emocji i choćby Komitet Praw Dziecka ONZ uważa, że powinny zniknąć. Dlaczego? Takie rozwiązanie narusza prawa dziecka do tożsamości – pozostawione w nim dziecko nigdy nie dowie się, kim była jego matka. Zdaniem Komitetu lepszym rozwiązaniem jest procedura anonimowego porodu w szpitalu, która polega na tym, że matka rodzi anonimowo, ale jej dane są przechowywane i dziecko ma je prawo poznać, gdy skończy 16 lat. Źródło: onet.pl, tvn24.pl Zobacz także: Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji? Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką? Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości
Przytul maluszka, który czeka na nowy dom. Ośrodek w Otwocku prosi o pomoc
Tak niewiele wystarczy, by podarować drugiemu człowiekowi radość. Czasem wystarczy jedynie... obecność.
Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny w Otwocku to miejsce, do którego trafiają dzieci z porodówek, interwencji domowych, a nawet okien życia. Miejsce, do którego może przyjść każdy – przyjść i przytulić maluszka, który czeka na kochający dom. Chcesz pomóc? Przyjdź i przytul Ośrodek w Otwocku szuka osób, które przyjdą i podarują oczekującym dzieciom to, czego najbardziej potrzebują – dotyk i obecność. W tego typu placówkach maluchy spędzają od kilku dni do kilku miesięcy. Czekają na swoją kolej – na powrót do domu rodzinnego lub nową, kochającą rodzinę. W tym trudnym czasie dzieci potrzebują bliskości i wsparcia. W związku z tym ośrodek poszukuje wolontariuszy, którzy będą mogli regularnie odwiedzać maluchy, by spędzać z nimi czas, bawić się z nimi i przytulać. Jeśli chcesz zostać wolontariuszem, musisz pamiętać o jednym: decyzję musisz podjąć świadomie. Musisz liczyć się z tym, że między tobą a dzieckiem narodzi się niepowtarzalna więź. Musisz mieć pewność, że nie zostawisz malca samego, dopóki nie znajdzie nowego domu. Wesprzyj ośrodek w Otwocku Jak informuje serwis ofeminin.pl, poszukiwania wolontariuszy przerosły oczekiwania organizatorów akcji. Tak wiele osób zadeklarowało chęć pomocy, że chwilowo wstrzymano nabór. Ośrodek w Otowcku apeluje jednak o dalszą pomoc: co roku w budżecie placówki brakuje 300 tys. złotych. Maluchy, które do niej trafiają, często wymagają leczenia i rehabilitacji. Jeśli chcesz wesprzeć ośrodek finansowo i pomóc oczekującym dzieciom, dokonaj wpłaty na konto: Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny Bank Millennium S.A. PL 10 1160 2202 0000 0000 6084 1643 Nr SWIFT: BIGBPLPW Akcja ośrodka i zaangażowanie wolontariuszy są niezwykłe! Was też wzruszają podobne inicjatywy? Zobacz także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! Źródło: ofeminin.pl