Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-07T22:30:23.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Agresywne dziecko w przedszkolu: co robić, gdzie zgłosić?
items: Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
items: Socjoterapia – na czym polega i jakie daje korzyści
items: Masz syna? On potrzebuje więcej wsparcia niż dziewczynka!
items: Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
items: Twoje dziecko jest wyjątkowo kłótliwe? Może mieć niedobór kwasów omega-3
items: ADHD u dzieci. Objawy, przyczyny, leczenie
items: Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
items: Houston, mamy problem! O kłopotach w przedszkolu
items: Bunt i wycofanie dziecka - przyczyną może być nadmierna kontrola
items: Zabawy w wojnę – pozwalać na nie dziecku?
items: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych
items: Histeria dziecka - to wszystko wina mózgu - Jak z tym żyć?
items: Ratunku! Moje dziecko gryzie
items: Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka
items: Sposób na buntownika
items: Gdy dziecko na wszystko reaguje płaczem. Jak mu pomóc?
items: Przedszkolne problemy: nieśmiałość i agresja
items: 7 prostych kroków do poskromienia złośnika
items: Skąd się bierze agresja dziecięca u 2-3-latków?
items: Takie małe i takie złośliwe

Agresywne dziecko w przedszkolu: co robić, gdzie zgłosić?
type: item
date: 2022-09-20T09:59:09.000Z
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
description: Rodzice często nie wiedzą, co robić, gdy dziecko staje się agresywne w przedszkolu, bije, pluje i kopie dzieci, a panie zgłaszają, że stanowi zagrożenie. Jest też druga strona medalu – co robić, jeśli to inne agresywne dziecko atakuje twojego malucha? Gdzie to zgłosić i czy można takie dziecko usunąć z przedszkola?
encoded: W każdym przedszkolu znajdzie się choć jedno agresywne dziecko. Między maluchami zdarzają się szybkie wymiany ciosów, ale też plucie, gryzienie, popychanie, drapanie. To, że się to zdarza, nie zwalnia nas, dorosłych, z obowiązku zajęcia się sprawą. Bo jeśli mama i tata nie zareagują już teraz, to niewinne przepychanki przedszkolaków mogą im wejść w nawyk. Jeśli dziecko uzna bicie za sposób rozwiązywania problemów, to będzie prawdziwy problem do rozwiązania dla rodziców. Z pomocą psychologa, Edyty Żółtowskiej, wyjaśniamy, co robić, jeśli w przedszkolu jest agresywne dziecko. Tłumaczymy procedury i związane z tym przepisy prawne. Agresywny przedszkolak: co robić? Gdy dziecko w wieku 2-3 lat idzie do przedszkola, natrafia na pierwsze sytuacje, gdy coś idzie nie po jego myśli – czegoś chce, a nie może dostać, ktoś mu coś zabiera. Ponieważ nie wie jeszcze, co mogłoby zrobić – uderza. I tu powinni wkroczyć rodzice. Dziecku trzeba powtórzyć komunikat „nie wolno bić”, przeprosić w jego imieniu poszkodowanego smyka, a jeśli nasz maluch nie przestaje – odizolować go od zabawy. Tym samym dostanie bardzo wyraźny sygnał: bijesz – nie będziesz się bawił. Gdy bije starszy przedszkolak, zazwyczaj w grę wchodzą już silne emocje. Kilkulatek w grupie rówieśników musi uporać się z wieloma trudnymi uczuciami. Przede wszystkim jest bez rodziców i musi podporządkować się zasadom (które czasem różnią się od tych stosowanych w domu). Poza tym jest jednym z wielu, a nie tym jedynym (jak przy mamie). Trzeba się dzielić, czekać na swoją kolej, znosić odrzucenie, niepowodzenie, pominięcie przez panią. A to wywołuje w dziecku cały wachlarz różnorodnych emocji – złość, smutek, wstyd, bezradność. Warto pamiętać, że jeśli dziecko bije, to niekoniecznie musi czuć złość – może również być smutne czy zakłopotane. Zalane uczuciami, z którymi jeszcze nie umie sobie poradzić. I tu po raz kolejny muszą wkroczyć rodzice. Co zrobić, gdy dziecko bije w przedszkolu? „Adaś znowu uderzył Bartka”, „Julia gryzie …

imgf51Qd2-e6696a1.jpg
width: 500
height: 347

Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
type: item
date: 2022-08-23T08:59:48.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: agresja u dzieci
subject: histeria u dziecka
subject: złość u dziecka
description: Twoje dziecko chce iPada, nową zabawkę lub obejrzeć kolejną bajkę na tablecie, a ty stanowczo odmawiasz mu tej przyjemności. I wtedy się zaczyna. Krzyk, kopanie, pokładanie się na ziemi i szloch. Znasz to? Sprawdź, co możesz zrobić w takiej sytuacji.
encoded: Laura Amies, doświadczona niania z ponad 20-letnim stażem doradza rodzicom w kwestiach wychowania dziecka. Na jednym z takich miniwebinariów radzi rodzicom, jak powinni reagować w przypadku, gdy ich dziecko zacznie emocjonalnie reagować na odmowę. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości” Laura Amies wyjaśnia mechanizm i obrazowo przedstawia pięć etapów, przez jakie musi przejść dziecko. Punktem wyjścia jest sytuacja, gdy maluch bawi się spokojnie i nic nie wskazuje, że zaraz dojdzie do eskalacji. Jednak zanim dziecko wpadnie w histerię, pojawia się „zapalnik”, coś np. rzecz lub myśl, która wywołuje negatywne emocje, np. frustrację. I to ona rozpocznie proces eskalacji. Kolejnym etapem jest „targowanie”. Dziecko zaczyna negocjować, prosi rodzica o daną rzecz, wskazuje argumenty, próbuje osiągnąć swój cel. Gdy rodzic odmawia, następuje „eskalacja”. Dziecko okazuje swoje negatywne emocje: jest wściekłe, krzyczy, bije, szlocha, pokłada się na ziemi – wykorzystuje każdy znany mu lub jej sposób, by zademonstrować swoje nieszczęście. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości”, wyjaśnia Amies. View oEmbed on the source website Najczęściej popełniany błąd Jeśli na etapie „eskalacji”, najbardziej trudnego etapu zarówno dla dziecka, jak i rodzica, rodzic ulegnie presji i spełni prośbę dziecka, np. włączy kolejną bajkę, kupi zabawkę, czy pozwoli grać, problem zostanie zażegnany. Dziecko otrzyma to co chce, uspokoi się. Jednak takie rozwiązanie jest krótkotrwałe, ponieważ uczymy dziecko, że zachowując się w określony sposób, jest w stanie osiągnąć swój cel i wpłynąć na nasze decyzje. Co ważne, ulegając w takiej sytuacji, nie uczymy dziecka, w jaki sposób radzić sobie z trudnymi emocjami. Kolejnym, czwartym etapem jest „akceptacja”. Dziecko jest nadal niezadowolone, że nie osiągnęło swojego celu, ale powoli uspokaja się. Ważne, aby w tym momencie okazać dziecku akceptację jego emocji: przytulić je, pozwolić się wyciszyć w bezpiecznym miejsc…

img18vMPI-62c9f6a.png
width: 1200
height: 900

Socjoterapia – na czym polega i jakie daje korzyści
type: item
date: 2021-03-22T21:36:55.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: nieśmiałe dziecko
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
description: Socjoterapia to terapia społeczna, która jest częścią terapii zajęciowej. Kierowane na nią są osoby, które mają problemy emocjonalne i zaburzenia zachowania. Socjoterapia ma działanie terapeutyczne, rozwojowe i edukacyjne.
encoded: Socjoterapia, zwana też terapią społeczną, tylko wtedy przynosi dobre rezultaty, gdy na zajęciach panuje dobra atmosfera, nie ma konfliktów, a uczestnicy czują się bezpiecznie i komfortowo. Na zajęciach socjoterapeutycznych kluczową rolę odgrywa dobry kontakt z terapeutą, rodzaje aktywności, w jakich biorą udział uczestnicy oraz rodzaj zaburzeń z jakimi zmagają się pacjenci. Spis treści: Socjoterapia Cele socjoterapii Socjoterapia dla dzieci Socjoterapia Socjoterapia wykorzystuje wpływ środowiska społecznego, pozytywne oddziaływanie grupy społecznej oraz interakcje społeczne. To dlatego socjoterapia odbywa się w grupie, aby między uczestnikami miały szansę odbywać się interakcje i nawiązywać relacje. Terapia społeczna uczy nowych sposobów myślenia i radzenia sobie z problemami. Socjoterapia jest skuteczną metodą leczenia zaburzeń lękowych, osobowości, odżywiania się, a także łagodzenia problemów emocjonalnych. Jej zastosowanie jest bardzo szerokie – od terapii dzieci po terapię osób niepełnosprawnych i osadzonych w zakładach karnych. Socjoterapię stosuje się u dzieci nadmiernie nieśmiałych, zalęknionych, cierpiących na fobię szkolną. Pomaga dzieciom z wadami wymowy oraz agresywnym i takim, które nie potrafią dobrze funkcjonować w grupie. Z kolei dzieciom autystycznym ułatwia poznanie wzorców zachowań i przyswojenie norm. Cele socjoterapii Istnieją trzy cele socjoterapii. W zależności od grupy i potrzeb jej członków terapeuta może przenosić nacisk na jeden z nich albo pracować we wszystkich trzech obszarach. Cel terapeutyczny socjoterapii. Chodzi o nauczenie pacjentów pewnych umiejętności psychologicznych, które pozwalają łagodzić skutki stresu i kontrolować trudne emocje. Dzięki temu osoba poddana terapii staje się pewna siebie i kształtuje pozytywny obraz swojej osoby. Cel edukacyjny socjoterapii. Terapeuta tak organizuje zajęcia, aby dzięki nim przekazywać zasady obowiązujące w grupie społecznej, a także rządzące nią normy i reguły. Pacjenci uczą się rozpoznawać e…

on7x2S-116830-d254df6.jpg
width: 1200
height: 900

Masz syna? On potrzebuje więcej wsparcia niż dziewczynka!
type: item
date: 2020-07-01T19:40:00.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: emocje dziecka
description: Rozwój chłopców i dziewczynek przebiega inaczej. Zwłaszcza jeśli chodzi o emocje. Właśnie dlatego w przypadku syna twoje reakcje będą w pewnych sytuacjach bardzo ważne.
encoded: Dwulatek potrafi być trudnym dzieckiem. Wybuchy złości, ośli upór, częste protesty, a nawet ataki agresji potrafią każdego rodzica wyprowadzić z równowagi. Okazuje się, że od tego, jak będziesz reagować w trudnych sytuacjach, zależy to, czy twój syna nauczy się radzić sobie z negatywnymi emocjami. Przepracujcie złość i strach Zamiast karać złość i frustracje syna bądź wyrozumiała i postaraj się dziecko zrozumieć. Jeśli tego nie zrobisz, twój syn nauczy się w przyszłości internalizować uczucia i odczucia. Oznacza to przyjmowanie za własne cudzych postaw, poglądów i wartości. A to może rodzić w dorosłym życiu wewnętrzne konflikty i problemy emocjonalne. Dwa sposoby reagowania Naukowcy przebadali wpływ na dzieci w wieku 33 miesięcy dwóch rodzajów reakcji rodziców. Pierwsza reakcja polegała na umniejszaniu emocji i uczuć dziecka, np. poprzez mówienie "Nie zachowuj się jak małe dziecko". Drugim typem reakcji było karanie za niepożądane zachowanie poprzez wysłanie do malca pokoju, aby tam się wypłakał lub "przemyślał" swoje zachowanie. Pół roku później przepytano rodziców, jak obecnie zachowują się ich dzieci i jakie problemy wychowawcze stwarzają. Kara za emocje szkodzi Okazało się, że rodzice karzący dzieci za ich strach czy frustrację zgłaszali, że ich pociechy są niespokojne i wycofane. Szczególnie dotyczyło to chłopców, którzy wcześniej mieli skłonność do negatywnych emocji. Karanie chłopców za nie sprawia, że uczą się je ukrywać. A ukrywanie ich budzi w nich niepokój i lęk. Boją się, że gdy okażą złość lub lęk, spotkają się z przykrymi konsekwencjami. Czas zmienić podejście do synów W naszej kulturze płaczący mężczyzna uważany jest za słabego. Uważa się, że prawdziwy facet powinien panować nad sobą i swoimi emocjami. Emocjonalne są przecież kobiety, nie mężczyźni... Ale takie myślenie jest dużym błędem, a wychowywanie w ten sposób syna robi mu po prostu krzywdę. Jak postępować z chłopcem Masz małego syna? Nie mów mu, że płacze jak baba, że złości się jak małe dzieck…

103950-9702df6.jpg
width: 1200
height: 798

Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
type: item
date: 2019-04-09T09:25:03.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: dobre wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Eksperci przekonują, że pewien poziom agresji u dzieci jest normalny. Zamiast krzyczeć, złościć się i dawać klapsy, wystarczy odwrócić uwagę malca.
encoded: „Aby dziecko mogło zachowywać się lepiej, potrzebuje tyle samo empatii i wsparcia, co osoba w depresji, choć tego typu zachowania zwykle nie zachęcają nas do bycia empatycznym” – twierdzi Dave Anderson, psycholog z Child Mind Institute w Nowym Jorku. Istnieje przekonanie, że złe zachowanie dziecka odzwierciedla jego kiepskie wychowanie, a w rzeczywistości może ono wynikać z pewnych problemów natury biologicznej. W takich przypadkach typowe reakcje rodziców mogą nie przynieść pożądanych rezultatów, czyli poprawy zachowania malca. Dzieci biją, gryzą, kopią Pediatrzy pod kierownictwem Michaela F. Lorbera przeprowadzili badanie, w którym przyjrzeli się 477 dzieciom w wieku od 6 do 24 miesięcy. Ich matki miały notować, jak często maluchy wykazywały się negatywnym zachowaniem, łącznie z biciem, gryzieniem i kopaniem. Wyniki obserwacji opublikowano na łamach Journal of Pediatrics. Okazało się, że tego typu zachowania były dość powszechne, w dodatku nasilały się wraz z wiekiem, a punkt kulminacyjny następował zwykle u dwulatków. Na tej podstawie naukowcy polecili pediatrom, by uspokajali rodziców, martwiących się niewłaściwym zachowaniem swoich dzieci. Zaznaczali jednak, że tego typu wybuchy agresji powinny być od początku zmieniane. Rodzice powinni ustalać jasne granice i reagować w odpowiedni sposób. Zamiast karać jednak dziecko wrzaskiem, gniewem lub klapsem, lepiej odwrócić jego uwagę i nakierować ją na coś zupełnie innego. Niektóre dzieci zachowują się wyjątkowo agresywnie Naukowcy podkreślają, że wybuchy agresji to typowe zachowanie u najmłodszych, jednak u niektórych dzieci zdarzają się one wyjątkowo często i są bardziej nasilone. Wówczas potrzebna jest inna forma pomocy, takie problemy z zachowaniem mogą utrzymywać się dłużej, nawet u starszych dzieci. Jeśli wybuchy agresji u dziecka zdarzają się codziennie i nie wynikają z żadnych problemów fizycznych, nie są oznaką bólu albo upośledzenia słuchu lub mowy, mogą świadczyć o zaburzeniach rozwoju. Zwykły napad złości o…

102030-e6a1abc.jpg
width: 1202
height: 800

Twoje dziecko jest wyjątkowo kłótliwe? Może mieć niedobór kwasów omega-3
type: item
date: 2018-07-31T09:24:30.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: agresja u dzieci
subject: dieta na odporność
subject: kwasy omega-3
subject: kwasy tłuszczowe
description: Kwasy tłuszczowe mają zbawienny wpływ na zachowanie. Powinny być spożywane nie tylko przez dzieci! Dlaczego?
encoded: Według magazynu Aggresive Behavior suplementowanie kwasów tłuszczowych omega-3 jest niezwykle ważne, zwłaszcza dla dzieci, ale nie tylko. Niedobór tego składnika w diecie przyczynia się do osłabienia odporności organizmu, problemów ze skórą i włosami oraz… do zwiększenia agresywnych zachowań. Kwas omega-3 ogranicza destrukcyjne zachowania Zdaniem dr Jill Portnoy z Uniwersytetu w Massachusetts regularne podawanie dzieciom preparatów zawierających kwasy tłuszczowe omega-3 powodują, że zmniejsza się u nich skłonność do destrukcyjnych zachowań. Dzieci, które nie mają niedoborów tego składnika odżywczego, nie są tak kłótliwe i skore do przemocy, jak ich koledzy, którzy nie suplementują kwasów. Dr Jill Portnoy przyznaje również, że do zachowań przestępczych przyczyniają się nie tylko predyspozycje biologiczne, lecz także czynniki społeczne. Niemniej jednak uzupełnianie niedoborów tych kwasów tłuszczowych znacznie zmniejsza problem zachowań przestępczych wśród młodzieży i agresywnego zachowania wśród dzieci. Czy dorośli również łagodnieją, gdy zażywają kwasy tłuszczowe omega-3? Z badań zespołu dr Jill Portnoy wynika, że tak. Kwasy omega-3 mają zbawienny wpływ na mózg zarówno dzieci, jak i dorosłych. Dodatkowo gdy dzieci nie mają niedoborów tego składnika i nie są tak kłótliwe, jak dawniej, rodzic również mają mniej powodów, by się denerwować i są w efekcie mniej skłonni do przemocy. Gdzie znajdziemy kwasy tłuszczowe omega-3? Oprócz gotowych suplementów diety z apteki, powinniśmy też jak najczęściej włączać do naszej diety produkty, które są bogate w kwasy tłuszczowe. Cennym ich źródłem są np.: rośliny strączkowe, orzechy, nasiona, tłuste ryby morskie, owoce morza, oleje roślinne (nierafinowane). Podajecie swoim dzieciom suplementy diety zawierające kwasy omega-3? Jeśli mają skłonności do ciągłego wykłócania się, może warto zacząć? Źródło: rynekzdrowia.pl Zobacz też: Czego nie może zabraknąć w diecie dziecka? Prawdy i mity o rybach i mięsie w diecie dziecka Czy wiesz, kiedy…

imgxJ9HAn-2f92965.jpg
width: 1800
height: 1200

ADHD u dzieci. Objawy, przyczyny, leczenie
type: item
date: 2017-09-25T10:51:41.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: ADHD
subject: agresja u dzieci
subject: dziecko z adhd
subject: nadpobudliwe dziecko
subject: nadpobudliwe niemowlę
subject: zespół nadpobudliwości psychoruchowej
description: ADHD czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, to schorzenie, którego przyczyny nie są do końca znane. O dzieciach chorujących na ADHD mówi się w szkole, że nie uważają, przeszkadzają innym i nie pamiętają słów nauczycieli. Czy są to objawy ADHD, czy raczej złego wychowania? Sprawdź, w jaki sposób wykluczyć lub potwierdzić u dziecka zespół nadpobudliwości psychoruchowej i jak go leczyć, jeśli okaże się to konieczne.
encoded: ADHD to inaczej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Skrót wywodzi się z angielskiego określenia – attention deficit hyperactivity disorder. Używa się go na określenie zaburzenia rozwoju dziecka, które znacznie utrudnia funkcjonowanie – dzieci z ADHD uznawane są za niegrzeczne, sprawiające kłopot rodzicom i nauczycielom. ADHD nie istnieje? Niektórzy kwestionują istnienie ADHD u dzieci, argumentując, że objawy, które mu towarzyszą, są skutkiem złego wychowania. Eksperci zaprzeczają takiej teorii i wskazują konkretne przyczyny zaburzenia oraz konieczność otoczenia dziecka profesjonalną opieką, dzięki której życie nadpobudliwego dziecka staje się łatwiejsze. Zobacz także: Coraz więcej dzieci ma ADHD Spis treści: 1. Objawy ADHD u dzieci 2. Przyczyny ADHD u dzieci 3. Dlaczego ADHD objawia się inaczej u chłopców i u dziewcząt? 4. Diagnostyka ADHD u dzieci [TEST] 5. Dlaczego fachowa opieka jest tak ważna? 6. Leczenie ADHD u dzieci 7 Jak opiekować się dzieckiem z ADHD w domu? 8. Zabawki dla dziecka z ADHD Objawy ADHD u dzieci Objawy ADHD ujawniają się w okresie przedszkolnym. To bardzo ważna informacja dla rodziców, których niepokoi rozwój niemowlaka i próbują już na tym etapie życia doszukiwać się znamion ADHD u niemowląt. Przedszkolaki z natury są bardzo ruchliwe i nie potrafią jeszcze długo skupiać uwagi, więc rzadko bywają podejrzewane o ADHD. Niepokojące symptomy zwracają uwagę dopiero w szkole, gdy zachowanie ucznia sprawia kłopot nauczycielom i rówieśnikom. Jak objawia się nadpobudliwość psychoruchowa? Do objawów nadpobudliwości należą: Nasilone problemy z koncentracją uwagi – znacznie wyróżniające się na tle rówieśników i utrudniające dziecku normalne funkcjonowanie; Nadruchliwość – dziecku trudno usiedzieć w jednym miejscu, wszędzie go pełno, mimo tego że inne dzieci potrafią już opanować swoją ruchliwość; Impulsywność – krzykliwość, hałaśliwość, czasem również zachowania agresywne (ujawniają się przede wszystkim u dzieci, które w porę nie otrzy…

imgRl1klO-7232ae8.jpg
width: 984
height: 656

Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
type: item
date: 2016-09-21T12:57:13.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: atak histerii u dziecka
subject: klapsy
subject: wychowanie bez przemocy
description: Nie zgadzamy się na bicie dzieci. Klaps to wyraz słabości rodzica, a dopiero w drugiej kolejności kara dla dziecka. Zobacz, jak można inaczej przywołać je do porządku.
encoded: Dzieci bywają nieznośne – takie ich prawo. Ale nawet gdy doprowadzą rodzica do białej gorączki, dawanie klapsów nie ma wiele sensu. Lekcja, którą zapamięta dziecko to „mama była tak wściekła, że mnie uderzyła”, zamiast „nie mogę się zachowywać niegrzecznie, bo spotka mnie kara”. Badania mówią wręcz, że bicie dziecka przynosi więcej szkody niż pożytku – wzmaga agresję, może prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Nie wspominając o tym, że jest prawnie zabronione w naszym kraju. Karę można wymierzyć dziecku w inny sposób. Nie ma to nic wspólnego z bezstresowym wychowaniem ani przyzwalaniem na każde zachowanie dziecka. To sprawdzone rodzicielskie sposoby na przywrócenie spokoju. Sposób 1: zabierz dziecko na bok Gdy dziecko zaczyna zachowywać się w sposób, na który się nie godzisz, odetnij je od sytuacji. Jeżeli np. sypie dzieciom piaskiem w oczy, odciągnij je na bok i stanowczym, spokojnym tonem każ mu się uspokoić. Nerwy rodzica raczej dodatkowo nakręcą dziecko. Możecie posiedzieć razem, dopóki nie będzie gotowe wrócić do zabawy. Sposób 2: system ostrzeżeń i konsekwencji Ostrzeż dziecko, że spotka je kara, jeżeli nie zrobi tego, o co je prosisz. Musisz być bardzo konsekwentna. Zapowiedz dziecku, że np. jeżeli nie posprząta zabawek w pokoju, odwołasz planowaną wizytę u koleżanki. Daj dziecku konkretną ilość czasu na wykonanie zadania (np. 10 minut albo „zanim policzę do 10”), a jeżeli go nie wykona, dotrzymaj słowa i ukarz je w taki sposób, jak zapowiadałaś. Sposób 3: zabierz zabawkę, która wywołuje konflikt To dobry sposób na kłótnie rodzeństwa. Jeżeli bardzo kłócą się o konkretną rzecz lub używają jej w niebezpieczny sposób, po prostu im ją zabierz. Powiedz dokładnie, dlaczego i na ile czasu konfiskujesz zabawkę i dopilnuj, żeby dzieci wykorzystały go na omówienie, dlaczego spotkała je kara. Sposób 4: odejdź z pola bitwy Czasami my, rodzice potrafimy pogorszyć sytuację. Wiadomo, że niełatwo jest uspokoić histeryzujące dziecko, ale nasze nerwy ty…

imghZpTp1-10ee9b3.jpg
width: 1024
height: 683

Houston, mamy problem! O kłopotach w przedszkolu
type: item
date: 2016-09-12T12:56:14.000Z
creator: bturska
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: agresja u dzieci
description: Życie rodziców przedszkolaka nie zawsze jest usłane różami: bywa, że muszą się zmierzyć z różnymi problemami. Psycholog Beata Chrzanowska podpowiada, jak radzić sobie w kryzysowych sytuacjach.
encoded: Co robić, gdy pojawiają się problemy w przedszkolu? Podpowiada Beata Chrzanowska-Pietraszak, psycholog i psychoterapeuta z "Uniwersytetu dla rodziców" Moja córeczka nie chce chodzić do przedszkola. Co rano w szatni wpada w histerię, krzyczy „Nie zostawiaj mnie mamusiu! Błagam! Będę już z grzeczna!”. Pęka mi serce i czuję się jak kat. (Dagmara, mama 3,5-letniej Marty) Zdaniem Beaty Chrzanowskiej są dwie możliwości: albo Marcie jest z jakiegoś powodu źle w przedszkolu albo jej mama tak naprawdę nie chce, by mała tam chodziła. Tak czy inaczej trzeba zrobić wszystko, by poprawić sytuację, zanim Dagmara osiwieje ze zmartwienia, a jej dziecko na dobre zrazi się do przedszkola. – Myślę, że warto zacząć od spokojnej rozmowy z córeczką. Jeśli problem dotyczy przedszkola, trzeba go zidentyfikować. Może mała nie cierpi leżakowania? Albo pokłóciła się z najlepszą koleżanką? Warto także porozmawiać z nauczycielką, być może z jej pomocą uda się rozwiązać zagadkę – radzi Beata Chrzanowska. Także Dagmara powinna przyjrzeć się swoim uczuciom. – Zdarza się, że mamy tak naprawdę wcale nie chcą by ich dzieci chodziły do przedszkola. Posyłają je tam, ale mają ogromne poczucie winy, czują, że je krzywdzą. Dzieci to wyczuwają i mają w głowie bałagan: „Muszę iść w miejsce, którego moja mama nie lubi. Będzie strasznie!” Przeczytaj także: "Mamo, weź mnie stąd" - wywiad z psychologiem o pierwszych dniach w przedszkolu Moja córeczka próbuje rządzić innymi dziećmi. Gdy nie chcą jej słuchać, poszturchuje je, a nawet bije. Nie wiem, gdzie się tego nauczyła. (Ewa, mama 4-letniej Wiktorii) - Gdy dziecko jest agresywne, warto przyjrzeć się dorosłym, którzy je otaczają. Maluchy są jak lusterka, w których odbija się ich zachowanie. Rodzice nie muszą bić się czy wrzeszczeć, by mały człowiek nauczył się rozwiązywania problemów przy pomocy siły. Wystarczą złe słowa, nieprzyjemny, napastliwy ton, zniecierpliwiona mina – mówi Beata Chrzanowska. Dziecko bywa agresywne także wówczas, gdy nie radzi sobie ze s…

imgRaKa6v-7fe01be.jpg
width: 1280
height: 664

Bunt i wycofanie dziecka - przyczyną może być nadmierna kontrola
type: item
date: 2016-07-25T12:38:57.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dziecka
subject: bunt przedszkolaka
subject: psycholog radzi
description: Gdy rozwój dziecka jest zaburzony, jego reakcją może być bunt, łamanie zasad lub przeciwnie – apatyczne zachowanie. W ten sposób dziecko daje rodzicom znać, że dzieje się coś niedobrego. Rozwiązaniem może być praca rodzica nad... własnym zachowaniem i stosunkiem do dziecka.
encoded: Dziecko rozwija się w wielu obszarach – fizycznym, intelektualnym, emocjonalnym, duchowym, społecznym itd. Rodzice mają jednak tendencję do przywiązywania nadmiernej wagi do rozwoju intelektualnego. Nie wynika to ze złej woli, wręcz przeciwnie – zapewniając dziecku wiele zajęć stymulujących intelekt, starają się zagwarantować mu "życiowy sukces". Ale żeby dziecko wyrosło na pewnego siebie człowieka, świadomego własnej wartości, który potrafi osiągać wyznaczone sobie cele, musi ono najpierw rozwinąć się we wszystkich obszarach. Trudno, żeby w pełni ukształtowany człowiek składał się z samego intelektu, a nie wiedział, co czuje ani co się dzieje z jego ciałem. Wykształcenie wyraźnego poczucia własnego Ja jest jednym z najważniejszych procesów w życiu dziecka, o które może zadbać rodzic. Niestety, nieświadomy rodzic może również zaburzać ten proces, nawet jeśli ma jak najlepsze intencje. Dziecko ma natomiast niejako "zaprogramowane", instynktowne reakcje na taką sytuację: bunt lub wycofanie – podkreśla psychoterapeuta Krzysztof Pawłuszko z Instytutu Gestalt. Bunt dziecka - przyczyny Bunt może się przejawiać w zachowaniach agresywnych wobec siebie i otoczenia, łamaniu ustalonych zasad, czy unikaniu bliskiego kontaktu z rodzicami, rodzeństwem itp. To powinna być dla opiekunów wyraźna informacja, że potrzeby dziecka są niezaspokojone. Standardowa reakcja rodziców w takiej sytuacji to próba "naprawienia" zachowania. Tymczasem warto zastanowić się, co je spowodowało. Jedną z przyczyn może być właśnie stawianie wyłącznie na naukę i rozwój intelektualny dziecka. To ważna sfera, ale dziecko musi też biegać, nudzić się, zajmować tym, na co samo ma ochotę. Tymczasem takie "kastrowanie" samosterowności dziecka (czyli decydowania o sobie) to kolejna możliwa przyczyna dziecięcego buntu. Wielu rodziców chciałoby sterować uwagą dziecka, aby zajmowało się ono zawsze tym, co oni uważają za odpowiednie w tym momencie. A przecież dziecko może na przykład nie chcieć rozmawiać, bawić się, …

imgGResBR-eb1b91e.jpg
width: 1024
height: 683

Zabawy w wojnę – pozwalać na nie dziecku?
type: item
date: 2014-11-12T13:54:08.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
description: Paweł zrobił sobie z kija pistolet i na niby z niego strzela. Jakub prosi mamę o Batmana, a Kasia z Julką udają Atomówki i walczą z potworem. Czy to źle, że dzieci czasem bawią się w wojnę?
encoded: Kiedyś w takich zabawach nie widziano nic dziwnego: przecież chłopcy musieli się nauczyć walki, odwagi, by wyrosnąć na silnych mężczyzn, którzy będą polować, bronić ojczyzny i za nią walczyć. Teraz coraz częściej tego typu zabawy są krytykowane, bo rodzą agresję, uczą przemocy, okrucieństwa... Rodzice więc niechętnie na nie pozwalają, a dzieci... A dzieci bawią się dalej. Chłopcy chętniej bawią się w wojnę Militarne zabawy to często domena chłopców. Choć są dziewczynki, które chętnie bawią się żołnierzykami i toczą ze sobą boje na niby, jest ich zdecydowanie mniej. A wszystkiemu „winien" jest mózg. To on w dużej mierze odpowiada za to, że chłopcy potrzebują więcej ruchu, tego żeby stale się coś działo. Z grubsza wygląda to tak, że na placu zabaw chłopaki biegają i wymachują rękami, a dziewczynki, nawet jeśli chwilę pobiegają, to zatrzymują się, by skupić się na jakieś bardzo ważnej czynności. Takie różnice w potrzebie ruchu można zaobserwować już u trzylatków, a więc nie da się powiedzieć, że są one wyuczone, tylko stanowią pierwotną potrzebę. Jest jeszcze jedna poważna różnica, która tłumaczy, dlaczego to chłopcy chętniej bawią się w wojnę. Płeć męska jest znacznie słabsza w słowach. Te konflikty, które dziewczynki rozwiązują gadaniem (czyli dyskusją, plotkowaniem czy uszczypliwymi uwagami), chłopcy usiłują rozwiązać siłowo (czyli popychaniem czy zwykłą bójką). Zabawy w wojnę nie zawsze są złe Dorośli nie lubią patrzeć, jak ich dzieci urządzają pojedynki na niby, walczą z potworami, strzelają z zabawkowych pistoletów... Boją się o bezpieczeństwo swoich pociech, martwią, że dzieci wyrosną na łobuzów, a poza tym wydaje im się, że to niewychowawcze pozwalać dzieciom na walkę. Bo przecież nad negatywnymi emocjami trzeba umieć zapanować, a nie rozładowywać je pięścią. Potem jednak rodzice dziwią się, że dziecko np. nie potrafiło obronić się przed atakiem starszego kolegi, stanąć w obronie słabszego. A nie umiało, bo nie wiedziało, jak to zrobić. Walki z potworem czy prz…

img7fZpGz-3a9261f.jpg
width: 1257
height: 800

5 zabaw, by dziecko przestało bić innych
type: item
date: 2013-11-27T09:23:00.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
description: Pamiętaj, że żadne dziecko nie nadużywa swojej siły bez konkretnego powodu i nigdy nie robi tego złośliwie, bo chce zrobić komuś krzywdę. To nie leży w dziecięcej naturze. Dlatego najpierw sprawdź, skąd się biorą ataki złości czy agresji i w jakich momentach pojawiają się najczęściej, a potem baw się w jedną z zaproponowanych przez psychologa, Beatę Chrzanowską, zabaw.
encoded: Dziecko bije innych, bo nie zna swojej siły Czasem dziecko może mieć problemy z oceną swoich możliwości: to, co dla kolegów wydaje się uderzeniem w plecy, dla niego jest koleżeńskim klepnięciem. Jeśli tak jest, baw się z nim w te zabawy: Ugniatanie plasteliny. Podajesz dziecku sporą bryłę plasteliny i prosisz, by w nią mocno uderzyło. Stopniowo każesz mu zmniejszać siłę uderzeń. Zabawę powtarzasz często i dodajesz swój słowny komentarz, np.: „Zobacz, teraz klepnąłeś delikatnie". Walka na niby. Rodzice czasem mają tendencję do pozwalania dzieciom na wygrywanie wszelkich zabaw. Tymczasem mały siłacz powinien poznać także smak przegranej. Dlatego podczas siłowania się, tata czasem musi wygrywać. Dziecko uczy się w ten sposób, że jego możliwości są ograniczone, ale nie oznacza to niczego złego i nie trzeba ciągle udowadniać, że "siła jest po mojej stronie". Zobacz też: Zabawy edukacyjne dla dzieci Dziecko bije innych, bo nie ma wzorców zachowań Spójrz, na otoczenie swojego dziecka. Może się okazać, że wielu jego kolegów z piaskownicy swoje prawa egzekwuje siłą. A może w rodzinie ktoś często w żartach poklepuje czy podszczypuje innych? Dziecko z tych wszystkich zachowań czasem bierze przykład. Sprawdź, jak to zmienić: Gładzenie po policzku. Jak najczęściej pokazuj dziecku, jak w inny sposób okazywać uczucia. Możesz np. urządzać małe „seanse pieszczot". Wtedy głaszczesz dziecko po główce, drapiesz po pleckach czy stópkach, a ono odpłaca ci tym samym. Sprawdź również, co robić, gdy dziecko przynosi zły przykład z przedszkola Dziecko bije innych, bo nie może się powstrzymać Czasem dziecko wie, że nie powinno się zachowywać agresywnie, ale mimo tego nie potrafi się powstrzymać, bo ma tyle niespożytkowanej energii. Wtedy pomogą zabawy: Dobra wymiana. Grasz z dzieckiem w piłkę. Gdy łapie ją dziecko, za każdym razem głośno to komentujesz, mówiąc: „Brawo, złapałeś piłeczkę". Gdy piłka jest u ciebie, stwierdzasz: „A teraz ja mam piłkę". Dziecko uczy się w ten sposób czekać na swo…

img6E1EGh-675e1c8.jpg
width: 1024
height: 768

Histeria dziecka - to wszystko wina mózgu - Jak z tym żyć?
type: item
date: 2013-06-10T11:14:59.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dziecka
description: Twoje dziecko potrafi płakać na cały głos w sklepie lub rzucić się z krzykiem na przedszkolną podłogę? Najnowsze badania wykazały, że dziecięce wybuchy są normalną biologiczną reakcją na złość, tak jak ziewanie na zmęczenie.

imglBPomH-0177a70.jpg
width: 600
height: 600

Ratunku! Moje dziecko gryzie
type: item
date: 2010-09-14T10:29:26.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: przedszkolak
subject: psycholog radzi
subject: wychowanie dziecka
description: Niektóre dzieci radzą sobie ze zbyt trudną dla nich sytuacją właśnie poprzez gryzienia innych. By wyperswadować dziecku gryzienie rówieśników, trzeba znaleźć przyczynę takiego zachowania i próbować mu zapobiec.
encoded: Dzieci zwykle gryzą rówieśników w przedszkolu lub żłobku. Często naprawdę trudno przewidzieć, kiedy dziecko zaatakuje innego malucha. Co mogą zrobić jego opiekunowie? Dlaczego dziecko gryzie inne dzieci? Jeśli gryzienia innych dzieci zdarza się tylko w żłobku lub przedszkolu warto poprosić panie przedszkolanki, by znalazły przyczynę takiego zachowania dziecka, tzn. w jakich sytuacjach gryzie ono inne dzieci. Maluch może to robić z różnych powodów, np. bo ktoś mu coś zabiera albo stoi mu na drodze, gdy ten chce przejść. Taki atak agresji jest spowodowany sytuacją, w której dziecko sobie nie radzi, a nie potrafi z niej inaczej wybrnąć. Wiedząc to, można zapobiec takiemu zachowaniu dziecka i pokazać mu, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach (np. szukać pomocy u dorosłego). Zobacz też: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz Jak mają zareagować rodzice? Dziecko musi wiedzieć, że rodzice nie zgadzają się na zachowanie, tzn. na gryzienie innych dzieci („Nie podoba mi się, że gryziesz dzieci”). Warto w takim wypadku zwrócić uwagę dziecka na inną zabawę lub czynność – mniej męczącą i łatwiejszą. Dotyczy to wszystkich czynności przerastających możliwości dziecka – jeżeli zredukuje się stresujące i trudne dla niego sytuacje, najprawdopodobniej gryzienie samo przeminie. Jednak dopóki dziecko próbuje gryźć inne dzieci, musi być stale pod kontrolą i opieką dorosłych, którzy powinni spokojnie, ale jednocześnie zdecydowanie reagować na takie ataki. Za każdym razem trzeba tłumaczyć, że gryzienie jest złe, ponieważ sprawia ból. Warto też spróbować pokazać dziecku inny sposób rozładowywania złości. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgKwjh01-fea0ed6.jpg
width: 1024
height: 683

Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka
type: item
date: 2010-09-03T12:59:04.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: rozwój dziecka
description: Buntu dwulatka nie sposób przegapić. Jego objawy potrafią w końcu wyprowadzić z równowagi każdego rodzica, jednak jest to normalny i bardzo ważny etap w rozwoju każdego dziecka. Są jednak sposoby na nieznośnego malucha! Poznaj je i śmiało wykorzystuj na co dzień. Będzie łatwiej.
encoded: Mówiąc "NIE", protestując, dziecko uczy się niezależności, a to istotny etap w rozwoju dziecka. Pamiętaj, że maluch słowami jeszcze nie zawsze potrafi wyrazić tego, co chce. Ten pierwszy bunt - bunt dwulatka (następny będzie w okresie dojrzewania) przypada między 18. a 26. miesiącem życia, ale nie są to sztywne granice. Napady złości i ataki histerii w drugim i trzecim roku życia są czymś absolutnie normalnym i potrzebnym. Tylko jak to przetrwać i poskromić malucha? Jest kilka sposobów: Uzbrój się w cierpliwość Nie pozwalaj na wszystko Daj wybór Zamień „nie wolno” na „wolno” Nie rozkazuj małemu buntownikowi Stawiaj dziecku rozsądne granice Czasem ustąp Rozpoznaj bunt dwulatka i... uzbrój się w cierpliwość Pierwsze objawy będą związane z codziennymi czynnościami, które mogłaś do tej pory spokojnie wykonywać przy dziecku. Złość może pojawić się przy zdejmowaniu piżamy, ubieraniu kurtki, czy kąpaniu. Jeśli dziecko do tej pory lubiło te czynności, teraz mogą okazać się trudne do wykonania. Większość rodziców skarży się, że: dziecko pokazuje „charakterek”, próbuje rządzi. Zawołaj swojego dwulatka, a pobiegnie w przeciwną stronę; poproś, by włożył skarpetkę do szuflady, a on raczej wyrzuci całą jej zawartość; powiedz, że nie wolno bić psa, a biedny zwierzak zarobi jeszcze kopniaka. dwulatek używa wciąż słowa „nie” – wydaje się, że maluch nie potrafi powiedzieć nic innego. Odpowiada „nie” na prośby, polecenia, zakazy. zbuntowane dziecko wrzeszczy wniebogłosy, gdy nie dostanie tego, czego chce. Albo bije. I płacze ze złości, gdy nie udaje mu się osiągnąć tego, co sobie założyło. Straszne? Czasami tak, ale... bardzo potrzebne. Nie pozwalaj na wszystko zbuntowanemu dziecku Mówiąc „nie” dziecko odkrywa, że może o sobie decydować oraz wywoływać rozmaite zdarzenia. Okres buntu jest więc bardzo ważny z punktu widzenia kształtowania się tożsamości dziecka, jego poczucia własnego „ja”. Właśnie teraz kształtuje się malucha poczucie własnej wartości i sprawczości. Dziecko uczy się o …

imgMu54uv-b945383.jpg
width: 561
height: 842

Sposób na buntownika
type: item
date: 2008-11-24T12:21:36.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt
subject: bunt dziecka
subject: histeria u dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: To dobrze, gdy maluch ma własne zdanie i wie, czego chce. Gorzej, gdy wyraża je krzykiem i tupaniem nogą. Warto wtedy trzymać się kilku zasad.
encoded: Filipek jest pogodnym, wesołym malcem, jednak czasami zmienia się nie do poznania. Potrafi urządzać takie sceny buntu, że doprowadza swoją mamę do łez. Mała Monika na odmowy czy zakazy reagowała... biciem. Dzisiaj zachowuje się inaczej. Zdarzają jej się chwile buntu (każdy ma przecież prawo do swojego zdania), ale kończą się zwykłym marudzeniem. Jak rodzicom udało się oduczyć dziecko agresji? Zastosowali metodę siedmiu kroków. Gdyby tylko mama Filipka wiedziała o niej wcześniej... Zanalizuj sytuację - Kiedy dziecko najczęściej wpada w złość? Pomyśl, w jakich sytuacjach najczęściej dochodzi do wybuchów. Odpowiedz też na pytanie, w jakim miejscu maluch łatwiej wpada w złość: w miejscach publicznych (czyli np. w centrum handlowym, przedszkolu, na ulicy) czy w domu. Pomyśl też, ja-ką formę najczęściej przyjmuje bunt: czy dziecko histeryzuje, krzyczy, rzuca się na podłogę, czy też może reaguje biciem innych? No i wreszcie zastanów się, jak ty reagujesz na dziecięcy gniew (jesteś konsekwentna czy może ustępujesz). Takie przemyślenia pomogą ci szybciej znaleźć rozwiązanie problemu. Bo jeśli malec np. złości się i sprawia problemy głównie wieczorami, może po prostu to znak, że jest zmęczony, i wystarczy go wcześniej kłaść spać. Gdy dziecko histeryzuje w sklepach, to może na razie na czas zakupów zostawiać go np. z babcią? Jeśli maluch najbardziej wścieka się w przedszkolu, zapytaj opiekunki, czy gdy nie ma cię w pobliżu, to też tak się zachowuje. Być może zwyczajnie stara się zwrócić twoją uwagę. Ustal dziecku granice Dziecko ma prawo się złościć, ale musi to robić w cywilizowany sposób. Dlatego spokojnie wytłumacz mu, że złość to nic złego, ale czasem niewłaściwie się ją wyraża. Jasno określ granice, w jakich malec ma się poruszać, np. może płakać, ale nie wolno mu brzydko mówić czy bić innych. No i koniecznie powiedz, jakie będą konsekwencje jego złego zachowania. Zawsze, gdy malec zachowa się źle, dotrzymuj słowa i rób to, co zapowiedziałaś. Powtarzaj, że nie postępujesz…

imgwtAmjg-ac4d019.jpg
width: 600
height: 409

Gdy dziecko na wszystko reaguje płaczem. Jak mu pomóc?
type: item
date: 2007-09-14T10:16:01.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: high need baby
subject: płacz
subject: płaczliwe dziecko
subject: zabawa dla dzieci
subject: zabawki
description: Co robić, gdy dziecko nie potrafi się bronić i we wszystkim ustępuje? Sprawdź, jak możesz mu pomóc - radzi psycholog.
encoded: Krzyś ma cztery lata i nie potrafi się bronić. Oddaje zabawkę, którą się akurat bawi, nie poprosi o tę, którą chciałby się bawić. Pozwala się popychać. Jego obrona to płacz. Jak mu pomóc? Renata Niestety, za takie zachowanie dziecka odpowiadają rodzice. Ich obawa przed tym, że ktoś posądzi malca o agresję, a ich samych o błędy wychowawcze, sprawia, że mówią smykowi: „Oddaj”, „Podziel się z kolegą”, gdy tylko jakieś dziecko wyciąga rękę po zabawkę pociechy. Tak działając, uczymy malca ustępowania. A co z dbaniem o dobre samopoczucie? Moim zdaniem Krzyś powinien wiedzieć, że nie zawsze musi oddawać swoją zabawkę dziecku. Poza tym proszę mu powiedzieć, że kiedy inny maluch zabiera mu coś, Krzyś może zawołać mamę na pomoc. To żaden wstyd! Czytaj też: Posłuszne dziecko to nie zawsze szczęśliwe dziecko Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgKhy5tJ-49b1642.jpg
width: 1024
height: 683

Przedszkolne problemy: nieśmiałość i agresja
type: item
date: 2007-05-30T12:32:11.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: nieśmiałe dziecko
subject: psycholog radzi
subject: złość u dziecka
description: Dziecko jest bardzo nieśmiałe lub agresywne? To częste problemy w przedszkolu. Psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk przekonuje, że można sobie z nimi poradzić. Przeczytaj, jak.
encoded: Wiedzę, jak się zachować w różnych sytuacjach, dzieci czerpią od rodziców. Są nie tylko mistrzami obserwacji, ale też najczulszymi barometrami – szybko odkrywają słabości taty i mamy, ich brak konsekwencji, przejmują lęki i obawy. Dlatego zanim przystąpisz do „naprawy” malucha, przyjrzyj się... sobie. To twoje reakcje, postrzeganie świata i oceny innych ludzi są dla dziecka wzorem do naśladowania. Potem sprawdź, co robić, gdy przytrafił wam się jeden z najczęstszych problemów. Nieśmiałość dziecięca Jak wypadnę w przedszkolu? Jak koledzy ocenią to, co powiem? A jak coś mi nie wyjdzie, to inni pewnie będą się śmiać? O tym, czy dziecko jest nieśmiałe, czy nie, wcale nie decyduje tylko temperament. Psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk mówi – Odpowiedzialnością nie obciążałabym tylko genów. Zdarza się, że dzieci powielają nieśmiałe zachowania rodziców. Dlatego na początek warto odpowiedzieć sobie na pytanie: co takiego robię, że moje dziecko czuje się niepewnie? Jak wygłaszam swoje zdanie? Jak zachowuję się przy obcych? Co czuję, gdy czeka mnie jakieś wyzwanie? Bywa, że nieśmiali rodzice wymagają od dziecka, by było „hej, do przodu” i tym wprawiają je w zakłopotanie. CO MOŻNA ZROBIĆ. Chwalić. Doceniać. Zachęcać. Dać dziecku wiarę w siebie, w swoje możliwości. Używać słów: „potrafisz”, „umiesz”. – Ale nic na siłę! Jeśli maluch nie chce czegoś zrobić, np. recytować wiersza przed rodziną, to lepiej go nie zmuszać – radzi psycholog. Agresja dziecięca Dziecko walnie kogoś pięścią, kopnie, energicznie wyszarpie zabawkę. Mały agresor budzi lęk wśród innych dzieci. Skąd bierze się w nim złość? Często jej źródłem jest brak zrozumienia przede wszystkich swoich uczuć, ale także możliwości. Dziecko w wieku przedszkolnym nie potrafi jeszcze panować nad swoimi emocjami. Jeśli coś go frustruje, denerwuje, może zareagować wybuchem złości, wściekłością - mówi psycholog. Czasem też etykietkę „agresor” przypina się dziecku, które nie zdaje sobie sprawy ze swojej siły. A wtedy zwykłe przy…

img1kQD1K-ade5f19.jpg
width: 1024
height: 683

7 prostych kroków do poskromienia złośnika
type: item
date: 2007-04-18T12:20:48.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja
subject: agresja u dzieci
subject: bunt
subject: złość u dziecka
description: Zobacz, jak dziecko, które na zakazy i nakazy reaguje agresją, można nauczyć dobrego zachowania.
encoded: Niedawno Monika na odmowy czy zakazy reagowała... biciem. Dzisiaj zachowuje się inaczej. Zdarzają jej się chwile buntu (każdy ma przecież prawo do swojego zdania), ale kończą się zwykłym marudzeniem. Jak rodzicom udało się oduczyć dziecko agresji? Zastosowali metodę 7 kroków. Krok 1. Przeanalizuj sytuację Pomyśl, w jakich sytuacjach do wybuchów dochodzi najczęściej i kiedy. Odpowiedz też na pytanie, w jakim miejscu maluch łatwiej wpada w złość: w domu, w sklepie, u dziadków itp. Pomyśl też, jaką formę najczęściej przyjmuje bunt: czy dziecko histeryzuje, krzyczy, rzuca się na podłogę, czy też może reaguje biciem innych? No i wreszcie zastanów się, jak ty reagujesz na dziecięcy gniew (jesteś konsekwentna, czy może ustępujesz). Takie przemyślenia pomogą ci szybciej znaleźć rozwiązanie problemu. Bo jeśli malec np. złości się głównie wieczorami, może po prostu to znak, że jest zmęczony, i wystarczy go wcześniej kłaść spać. Gdy histeryzuje w sklepach, to może na razie na czas zakupów zostawiać go np. z babcią? Krok 2. Ustal jasne granice Dziecko ma prawo się złościć, ale musi to robić w cywilizowany sposób. Dlatego spokojnie wytłumacz mu, że złość to nic złego, ale czasem niewłaściwie się ją wyraża. Jasno określ granice, w jakich malec ma się poruszać, np. może płakać, ale nie wolno mu brzydko mówić czy bić innych. No i koniecznie powiedz, jakie będą konsekwencje jego złego zachowania. Krok 3. Trzymaj się ich Nie możesz liczyć na to, że dziecko po rozmowie od razu przestanie źle się zachowywać. Po pierwsze dlatego, że wpadanie w złość to u niego niemal nawyk. Po drugie, każdy smyk chce sprawdzić, na ile granice ustalone przez rodziców są przesuwalne („A nuż mama tylko mówiła, że nie wolno krzyczeć, ale jak długo pokrzyczę, to znów mi ustąpi?”). Nie ma więc rady: musisz być stanowcza i konsekwentna. Krok 4. Baw się z dzieckiem Dziecko potrzebuje twojej obecności. Im więcej czasu będziesz z nim spędzać na zabawie i wygłupach, tym będzie spokojniejszy i pogodniejszy. A w dob…

img9k6f0a-93cc0e4.jpg
width: 1024
height: 683

Skąd się bierze agresja dziecięca u 2-3-latków?
type: item
date: 2007-03-19T10:56:50.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: wychowanie
description: Twój dwulatek wpada w złość i jest agresywny w stosunku do najbliższych i rówieśników? To naturalne w jego wieku. Dziecko chce być bardziej samodzielne, a jednocześnie napotyka na wiele trudności, których nie może pokonać. Dlatego szczypie, bije, ciągnie za włosy i gryzie. Sprawdź, jak poradzić sobie z agresją u dziecka.
encoded: Mój 2,5-letni synek, gdy jest w złym humorze, wpada w wściekłość. Gryzie, bije z całej siły i wrzeszczy. To samo dzieje się w piaskownicy, gdy inne dziecko nie chce mu oddać swojej zabawki. Boję się, że wychowuję małego potwora. Sylwia S. z Warszawy Dlaczego dziecko jest agresywne? Przyczyn agresji u dziecka jest wiele i nie zawsze są one być oczywiste dla jego rodziców. Najczęstsze to: 1. Nieumiejętność radzenia sobie z emocjami Kilkulatek nie rozumie i nie umie opanować złych emocji, nie radzi sobie z przeciwnościami, nie potrafi jeszcze żyć w grupie – taką wiedzę zdobędzie dopiero z czasem. Frustrację wywołują w nim również stawiane mu ograniczenia. Dążąc do własnej niezależności i jednocześnie nieustannie słysząc zakazy i nakazy, którym musi się podporządkować, malec denerwuje się i wyraża to w sposób agresywny. 2. Zaburzenia rytmu dnia W życiu dziecka niezwykle ważny jest rytm dnia - o stałej porze bawi się, je, idzie spać. Wszelkie zakłócenia tego rytmu, czyli na przykład brak popołudniowej drzemki, głód z powodu opóźnionego obiadu i inne niezaspokojone potrzeby dziecka, mogą być źródłem nerwów. Także złe samopoczucie, będące często zwiastunem choroby, może wywołać agresję. 3. Nieodpowiednie wzorce zachowań Jeśli rodzice, inni dorośli lub rówieśnicy zachowują się agresywnie, arogancko i wybuchowo, dziecko najprawdopodobniej będzie ich naśladować. Przyjrzyj się zachowaniu swojemu i taty dziecka - może nieświadomie wy wprowadzacie nerwową atmosferę? 4. Błędy rodziców Czasami przyczyną agresji u dziecka są błędy w wychowaniu – zakazy i uniemożliwienie dziecku podejmowania samodzielnych decyzji lub wręcz przeciwnie — pozwalanie na zbyt wiele. Jeśli z kolei będziemy poświęcać maluchowi za mało czasu, bardzo prawdopodobne, że agresją spróbuje on zwrócić na siebie uwagę rodziców. Sposoby rodziców na agresję dziecka Przede wszystkim postaraj się odnaleźć i zlikwidować źródło dziecięcej agresji. Kiedy malcowi znowu przytrafi się atak agresji nie trać cierpliwości: po w…

Takie małe i takie złośliwe
type: item
date: 2006-11-08T12:43:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: problemy wychowawcze
subject: złość u dziecka
description: Gryzie, zrzuca jedzenie ze stołu, rozlewa picie. Przysięgłabyś, że robi to złośliwie, tymczasem... wcale tak nie jest. A więc jak?
encoded: Czy to nie złośliwość? Gdy mu na coś nie pozwalasz, dziecko potrafi cię boleśnie ugryźć. Albo strąca jedzenie z talerzyka i powtarza to, gdy zorientuje się, iż to cię denerwuje. Przysięgłabyś, że robi to specjalnie... Kilkunastomiesięczne dziecko w swych poczynaniach kieruje się chęcią poznawania świata, potrzebą eksperymentowania, sprawdzania, także twoich reakcji. Nie jest jeszcze w stanie wczuć się w sytuację drugiej osoby i nie rozumie, że sprawia komuś przykrość. Ból, którego dziecko samo nie odczuwa, jest dla niego abstrakcją. Nie gryzie więc, żeby ci przysporzyć cierpień. Robi to, by zobaczyć, jak krzykniesz – bo to zabawne, ciekawe i jakże skuteczne. Dziecko uświadamia sobie, że swym postępowaniem można skłonić cię do określonego zachowania. „Czy jak ugryzę, to mama krzyknie?” – dziecko patrzy, co się zdarzy. A następnym razem znowu gryzie, by sprawdzić, czy zareagujesz w podobny sposób. Czasem kieruje nim też potrzeba wyładowania złości. Roczne dziecko ma niewiele możliwości, by wywierać wpływ na rodziców. Jeśli nie chcesz dać mu telefonu do zabawy, nie jest w stanie ci go wyrwać, nie umie argumentacją przekonać, że powinien go dostać. Zostaje mu krzyk, a złość wywołana bezradnością musi znaleźć ujście: dziecko gryzie, bije. Jest w tym też troszkę próbowania sił: „Jak głośno muszę krzyknąć, żeby mama uległa?”. Zrzucając jedzenie, dziecko także... poznaje prawa grawitacji. Gdyby nie eksperymentowało w ten sposób, nie mogłoby się prawidłowo rozwijać. Złośliwe dziecko - jak reagować? Większość zachowań dziecka spowodowana jest ciekawością świata, której zaspokajanie jest potrzebne do prawidłowego rozwoju. Mów jasno i prosto: „Widzę, że podoba ci się zrzucanie jedzenia, ale tak nie wolno robić. Jedzenie trafia do buzi, a nie na ziemię”. Odwróć uwagę dziecka, np. podaj mu ciekawą zabawkę, odsuń miseczkę z jedzeniem. Nie krzycz. Zamiast pokazywać, jak łatwo cię sprowokować, reaguj spokojnie. W ten sposób uczysz dziecko, jak można się zachowywać. Staraj się podcho…

imgLNPAcS-efd8a21.jpg
width: 652
height: 522