Dorota Zawadzka potępia zabieranie dzieci do centrów handlowych. Co wydarzyło się w sklepie?
Rodzinne wyjścia na zakupy do galerii to wśród rodziców dość popularna forma spędzania wolnego czasu. Jednak zadaniem Doroty Zawadzkiej centrum handlowe to zdecydowanie nie jest miejsce dla dzieci. Psycholożka opisuje dramatyczną historię, która miała miejsce w jednym ze sklepów. Jakbyś zareagowała na taką sytuację?
Dorota Zawadzka na swoim facebookowym profilu opisuję historię, której była świadkiem. Pewna mama robiąca zakupy w sklepie spożywczym ze swoją pięcioletnią córką próbowała uspokoić rozkrzyczaną dziewczynkę: „Uspokój się histeryczko jedna. Zamknij się, wstręciucho. Za chwilę ci przyłożę tak, że popamiętasz na długo. Zobaczysz, zabiorę ci wszystkie zabawki, gdy tylko wrócimy do domu. Nie mogę zakupów zrobić spokojnie, ludzie się NA CIEBIE gapią. Nie bądź złośliwa!”. Dziewczynka krzykiem i piskiem demonstrowała swoją niechęć do robienia zakupów. Jasno deklarowała, że chce iść do taty, który – według relacji Doroty Zawadzkiej – czekał przed sklepem, czytając gazetę. „Masz być tu ze mną i nie dyskutuj. Bądź cicho”, krzyczała matka. Psycholożka zwróciła się do matki z ofertą pomocy, jednak nie spotkała się z przychylną reakcją. Matka wsadziła córkę do wózka i wyszła ze sklepu. Dorota Zawadzka radzi, co robić gdy dziecko krzyczy w sklepie Dorota Zawadzka krytycznie ocenia wspólne, rodzinne wyjścia do galerii handlowych, szczególnie kiedy za oknem jest ładna pogoda. „Centra handlowe to nie są miejsca dla dzieci, koniec i kropka”, poucza psycholożka. Jeśli jednak rodzic decyduje się na rodzinne wyjście do galerii handlowej, a dziecko zachowuje się niezgodnie z jego oczekiwaniami, to powinien sobie uzmysłowić, że zachowanie dziecka może być: reakcją na nadmiar bodźców, chęcią zwrócenia na siebie uwagi, chęcią osiągnięcia celu, np. kupna kolejnej zabawki, nie jest intencjonalne: nie ma na celu ośmieszenia czy wprawienia w zakłopotanie. Aby uniknąć niekomfortowych sytuacji, należy przed wyjściem z domu: wytłumaczyć dziecku zasady, jakie obowiązują w sklepie, okazać dziecku więcej uwagi, a wtedy nie będzie musiało o nią walczyć. Zdanie komentatorek jest podzielone Zdania komentujących są podzielone. Część mam zgadza się z psycholożką. Inne nie usprawiedliwiają zachowania matki, jednak zauważają, że łatwo jest oceniać sytuację z boku, a Zawadzka była świadkiem tylko wycinka dłuższej, być może bardziej skomplikowanej historii. Zastanawiają się także, czy cała historia jest w ogóle prawdziwa: 5-letnie dzieci raczej nie jeżdżą w wózku. Szeroki komentarz do zabierania dzieci do galerii handlowych jako fanaberii rodziców uznają za nietrafiony, ponieważ cytowana przez Zawadzką matka była na zakupach spożywczych, które są koniecznością. Niezależnie od tego, jak „było naprawdę” uważamy, że dzieci trzeba traktować z szacunkiem, tak jakbyśmy same chciały, żeby nas traktowano. Źródło: Facebook@DorotaZawadzkaPsycholog Piszemy też o: „Na rodzinnym grillu wszyscy pili, a moje dziecko złamało nogę. Musiałam prosić o pomoc sąsiadów, myślałam, że spalę się ze wstydu” [LIST DO REDAKCJI] „Znajoma zabrała 7-latkę na wesele. A wcześniej do kosmetyczki i na solarium. Czułam się przy niej jak szara myszka!” [LIST DO REDAKCJI] 6-latek zmarł w czasie wakacji w Egipcie, jego tata walczy o życie. Jak do tego doszło?
15 rodzajów dziecięcej histerii – zna je każdy rodzic!
Z jakiego powodu twoje dziecko zaczyna płakać, krzyczeć i mówić, że jesteś najgorszym rodzicem świata?
Każdy rodzic wie, do czego zdolny jest maluch, który nagle wpada w histerię (to ta sytuacja, w której według swojego dziecka jesteś najgorszym rodzicem na świecie). Z jakich powodów maluchy, zwłaszcza kilkulatki, zaczynają płakać, krzyczeć i zachowywać się tak, jakby spotkała je niewyobrażalna krzywda? Poznajcie 15 rodzajów dziecięcej histerii! 15 rodzajów dziecięcej histerii: Ten pierwszy raz. Rodzice są przekonani, że ich dziecko to aniołek... Do czasu pierwszego ataku, którego nigdy nie można przewidzieć! Kiedy maluch nie chce wyjść z domu. Powody są różne. Niechęć do zielonych skarpetek, tęsknota za ukochaną zabawką, nieodpowiednia fryzura... Kiedy maluch jest zmęczony. Rodzice proszą, aby położył się do łóżka, bo widać, że jest bardzo śpiący, ale... on wie lepiej. Kiedy nie znasz imion wszystkich postaci z ulubionej bajki twojego dziecka. Przerażające jest to, jak wiele imion znasz. Histeria kanapkowa. Znowu zapomniałaś o odkrojeniu skórek. "Nie lubię ciepłego kakao". Maluchy często zmieniają zdanie. To nic, że przez ostatnie kilka miesięcy ciepłe kakao było jego ulubionym wieczornym napojem. Kiedy oferujesz pomoc. Chcesz dobrze, ale maluch wie lepiej. Histeria w centrum handlowym. Co takiego jest w supermarketach, że maluchy tak często zaczynają w nich płakać, krzyczeć i rzucać się na podłogę? Kiedy maluch nie dostaje tego, czego chce. Klasyka, prawda? Kiedy brat lub siostra... To ta sytuacja, w które malec tak bardzo utożsamia się z rodzeństwem, że zaczyna płakać lub krzyczeć w tym samym momencie. Kiedy jest chory. Podczas choroby każdy z nas, duży czy mały, miewa swoje humorki. Histeria ubraniowa. Powinnaś wiedzieć, że twoje dziecko nie ma dziś ochoty zakładać pomarańczowej koszulki. Kiedy chcesz skorzystać z łazienki. Jesteś mamą, według twojego dziecka nie powinnaś wymagać 30 sekund w samotności. W komunikacji miejskiej. Tam każdy może stracić cierpliwość. Najbardziej absurdalny i nieoczekiwany. U każdego rodzica będzie to zupełnie inny powód histerii. Jedna z mam napisała na Twitterze, że jej syn nagle wpadł w histerię i zaczął krzyczeć, że chce być martwy. Przerażające! Z jakich powodów wasze maluchu najczęściej wpadają w histerię? ;) Czytaj także: Jak przetrwać z 2-latkiem i nie zwariować? źródło: The Huffington Post
Gdy dziecko wpada w histerię... Ten sposób jest kontrowersyjny, ale działa!
Jak radzić sobie z dziecięcą histerią? Ten sposób wzbudza kontrowersje i nie każdy rodzic odważy się, by z niego skorzystać!
Gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym, rodzice dwoją się i troją, by je jak najszybciej uspokoić. Australijska prezenterka telewizyjna Carrie Bickmore zdradziła, jak reaguje, gdy jej córka zaczyna się złościć. Nie każdy rodzic odważy się na coś takiego! Sposób na atak histerii u dziecka Sposobów na dziecięcą histerię w miejscach publicznych jest wiele. Jedni mocno przytulają dziecko, drudzy ignorują jego płacz i nie zwracają uwagi na oburzone spojrzenia gapiów, jeszcze inni proszą, a nawet błagają, by maluch w końcu przestał. Co robi mama 2,5-rocznej Evie? Naśladuje córkę! Jeśli dziewczynka kładzie się na podłodze, zanosi się płaczem, krzyczy, uderza pięściami w podłogę... Carrie robi dokładnie to samo. O tym, jak Carrie radzi sobie ze złością córki, poinformowała jej przyjaciółka, blogerka Jules Sebastian. "Rozmawiałam z Carrie, powiedziała, że jej mała miewa takie ataki histerii, kiedy leży na podłodze, uderza pięściami, robi tę całą resztę. Powiedziała, że ktoś jej poradził, by naśladowała zachowanie dziecka. Więc położyła się na podłodze centrum handlowego" – opisała Jules. To przypomniało mi reklamę sprayu do nosa Vicks. Zobaczcie: View oEmbed on the source website Co myślicie o takiej metodzie radzenia sobie ze złością dziecka? ;) Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: huffingtonpost.co.uk
Genialny trik na uspokojenie dziecka – potrzebujesz tylko... ziemniaka!
Tego sposobu nie znajdziesz w poradnikach dla rodziców. Jak uspokoić dziecko, które ma atak złości? Wystarczy, że dasz mu do rączki ziemniaka i powiesz, że...
Kto by pomyślał, że uspokojenie dziecka, które wpadło w histerię, będzie takie łatwe! Anonimowy tata opublikował na portalu Reddit swój niezawodny trik na dziecięcą złość – jesteśmy pod wrażeniem kreatywności! Sposób na dziecięcą złość "Żebyście zrozumieli... Kiedy gotujesz zupę czy gulasz i dodasz za dużo soli, wrzucasz do garnka ziemniaka, żeby pochłonął całą dodatkową sól. Dzisiaj mój 3-latek jęczy i narzeka na wszystko. Zaczynając od jedzenia, na sprzątaniu kończąc. Powiedziałem mu, że nie może się tak wkurzać... Wtedy mój genialny ojcowski umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach. Znalazłem największego ziemniaka, jakiego mieliśmy i powiedziałem mu, że ma go trzymać w rękach, dopóki nie zmieni swojego zachowania. Kiedy przestanie być nadąsany i będzie gotowy powiedzieć coś miłego, może odłożyć ziemniaka i do nas dołączyć. Cóż... podziałało. Pomyślał, że to takie głupiutkie i od razu zmienił mu się nastrój. Na początku był zdezorientowany i chciał odłożyć ziemniaka, ale wyjaśniłem, że pod żadnym pozorem nie może tego zrobić, chyba że znów będzie wesoły. Rodzicielstwo. Zbieranie wszystkiego do kupy i trwanie w nadziei, że nasze dzieci będą w stanie żyć w społeczeństwie i nie wyrosną na totalnych frajerów" – napisał użytkownik userbelowisamonster. Jak odwrócić uwagę dziecka? Musicie przyznać, że sposób z ziemniakiem jest zabawny i niezwykle kreatywny! Co zrobić, jeśli nie podziała? Jest kilka innych, nieco bardziej tradycyjnych metod: weź malucha na ręce i przytul pobaw się razem z nim poczytaj mu książeczkę pokaż mu coś ciekawego za oknem daj mu zabawkę, którą dawno się nie bawiło Wykorzystacie ten ziemniaczany trik? ;) Zobacz także: Tak wygląda wychowanie dziecka! Zobacz przezabawne zdjęcia Źródło: huffingtonpost.co.uk
Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
Nie zgadzamy się na bicie dzieci. Klaps to wyraz słabości rodzica, a dopiero w drugiej kolejności kara dla dziecka. Zobacz, jak można inaczej przywołać je do porządku.
Dzieci bywają nieznośne – takie ich prawo. Ale nawet gdy doprowadzą rodzica do białej gorączki, dawanie klapsów nie ma wiele sensu. Lekcja, którą zapamięta dziecko to „mama była tak wściekła, że mnie uderzyła”, zamiast „nie mogę się zachowywać niegrzecznie, bo spotka mnie kara”. Badania mówią wręcz, że bicie dziecka przynosi więcej szkody niż pożytku – wzmaga agresję, może prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Nie wspominając o tym, że jest prawnie zabronione w naszym kraju. Karę można wymierzyć dziecku w inny sposób. Nie ma to nic wspólnego z bezstresowym wychowaniem ani przyzwalaniem na każde zachowanie dziecka. To sprawdzone rodzicielskie sposoby na przywrócenie spokoju. Sposób 1: zabierz dziecko na bok Gdy dziecko zaczyna zachowywać się w sposób, na który się nie godzisz, odetnij je od sytuacji. Jeżeli np. sypie dzieciom piaskiem w oczy, odciągnij je na bok i stanowczym, spokojnym tonem każ mu się uspokoić. Nerwy rodzica raczej dodatkowo nakręcą dziecko. Możecie posiedzieć razem, dopóki nie będzie gotowe wrócić do zabawy. Sposób 2: system ostrzeżeń i konsekwencji Ostrzeż dziecko, że spotka je kara, jeżeli nie zrobi tego, o co je prosisz. Musisz być bardzo konsekwentna. Zapowiedz dziecku, że np. jeżeli nie posprząta zabawek w pokoju, odwołasz planowaną wizytę u koleżanki. Daj dziecku konkretną ilość czasu na wykonanie zadania (np. 10 minut albo „zanim policzę do 10”), a jeżeli go nie wykona, dotrzymaj słowa i ukarz je w taki sposób, jak zapowiadałaś. Sposób 3: zabierz zabawkę, która wywołuje konflikt To dobry sposób na kłótnie rodzeństwa. Jeżeli bardzo kłócą się o konkretną rzecz lub używają jej w niebezpieczny sposób, po prostu im ją zabierz. Powiedz dokładnie, dlaczego i na ile czasu konfiskujesz zabawkę i dopilnuj, żeby dzieci wykorzystały go na omówienie, dlaczego spotkała je kara. Sposób 4: odejdź z pola bitwy Czasami my, rodzice potrafimy pogorszyć sytuację. Wiadomo, że niełatwo jest uspokoić histeryzujące dziecko, ale nasze nerwy tylko dolewają oliwy do ognia. Kiedy czujesz, że nad sobą nie panujesz - po prostu odejdź. Powiedz dziecku, że nie podoba ci się jego zachowanie i wyjdź do drugiego pokoju. To będzie dla niego jasny sygnał, że robi coś nie tak, a dla ciebie moment na zebranie myśli i uspokojenie się. Sposób 5: przegadaj z dzieckiem sytuację Oczywiście nie w momencie, gdy wrzeszczy i wali pięściami w podłogę. Odczekaj, aż się trochę uspokoi i wspólnie ustalcie przyczynę jego złości. Małe dzieci nie panują jeszcze nad swoimi emocjami, a takie rozmowy pomogą znaleźć akceptowalne ujście dla złości, agresji, pasji. Czytaj też: Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Awantura w sklepie - jak jej uniknąć na zakupach z dzieckiem
6 rzeczy, których nie wiesz o dziecięcej histerii
Kiedy dziecko wpada w histerię, rodzice często czują się bezsilni. Jest kilka rzeczy, które powinniście o niej wiedzieć.
Bunt trzylatka – jak sobie z nim radzić?
Kilkulatek denerwuje się, robi na złość, nie chce słuchać rodziców? To bunt trzylatka. Sprawdź, jak sobie z nim radzić.
Może się zdarzyć w sklepie, w domu, u znajomych. Objawia się krzykiem, płaczem, kopaniem... Co wtedy robić? Krzyczeć? Zignorować? Wszystko zależy od sytuacji.
Złość, jej napady, są normalnym zjawiskiem u małych dzieci. Mówiąc „nie”, próbując postawić na swoim, uczą się niezależności i poznają reguły rządzące światem. A że krzyczą przy tym, jakby je ktoś obdzierał ze skóry? Robią to, bo nie potrafią jeszcze przekazać słowami kłębiących się w nich emocji. Co robić, gdy dziecko rozpoczyna swój występ? Jakich błędów się wystrzegać? Awantura w sklepie Malec płacze, tupie, kładzie się na podłodze, a w dodatku krzyczy jak opętany. Krótko mówiąc, wyłazi ze skóry, by zmusić cię do kupienia tego, co sobie upatrzył. • Ulegasz dla świętego spokoju. Dziecko prawdopodobnie natychmiast się uspokaja. Jest szczęśliwe, bo dostało to, czego chciało. Ty oddychasz z ulgą, jednak nie jesteś zadowolona – dobrze wiesz, że w ten sposób sama na siebie zastawiłaś sidła. Bo malec wyciągnie wnioski. Skoro tak łatwo udało mu się osiągnąć cel, będzie próbował tej sztuczki jeszcze wiele razy. I to przy każdej nadarzającej się okazji. • Krzyczysz, dajesz klapsa. Malec wrzeszczy coraz głośniej, ty jesteś coraz bardziej wściekła, a tłum wokół gęstnieje z minuty na minutę – w końcu darmowy spektakl to nie lada gratka. Purpurowa ze wstydu wynosisz wierzgające dziecko ze sklepu. To nie wszystko. Traktowany w ten sposób maluch nie uczy się sam kontrolować, a więc sytuacje tego rodzaju powtarzają się coraz częściej. Co gorsza, bierze z ciebie przykład i stosuje przemoc wobec słabszych od siebie, np. w piaskownicy. • Spokojnie czekasz, aż atak furii minie. Uważasz jedynie, by malec nie zrobił sobie albo komuś krzywdy. Jeśli nie ma innego wyjścia, bierzesz smyka na ręce i wynosisz w bezpieczne miejsce. Gdy emocje opadną, tłumaczysz, co można, a czego nie wolno robić w sklepie. Możesz także bawić się z nim w zakupy, a przed wyjściem umówić się, na co może liczyć (np. udane zakupy = oglądanie rybek w sklepie). Jak to działa? No cóż, łatwo nie jest, zwłaszcza jeśli wokół masz „doradców” („Ja bym takiemu skórę przetrzepał”). Jednak to najlepsze rozwiązanie. Z czasem dziecko dochodzi do wniosku, że krzykiem nie da się niczego zdziałać, a w dodatku można stracić (awantura = nici z rybek). Nie! Nie!! Nieeee!!! Maluch nie chce pić mleka z różowego kubka, odmawia założenia żółtej koszulki, dostaje histerii na widok spodni w kratkę, upiera się, by w ciepły dzień wyjść w zimowej kurtce z kapturem. • Zgadzasz się na to, czego żąda. Wyciągasz z kosza na brudy sztruksy, przeszukujesz dom w poszukiwaniu dżinsów (bo zmienił zdanie), zgadzasz się na kurtkę… Efekt? Dziecko gubi się w chaosie, który samo stworzyło. Jest rozdrażnione, traci poczucie bezpieczeństwa. Tobie coraz trudniej zapanować nad sytuacją (i nerwami). • Zmuszasz malca, by zrobił to, co każesz. W efekcie dziecko ma poczucie, że kompletnie nie liczysz się z jego zdaniem. Rozpoczyna walkę o władzę: robi ci na złość, naśladuje twoje zachowanie – staje się apodyktyczne wobec innych. Może być również tak, że czując twoją ogromną przewagę, staje się bierne i przestaje mu na czymkolwiek zależeć. • Dajesz dziecku wybór. Pytasz: „Który kubeczek wolisz – żółty czy ten z żyrafą?”. Malec skupia się na podejmowaniu decyzji, a że jest jeszcze mały, często zapomina o opcji „nie chcę żadnego”. Czuje się traktowany poważnie – pozwolono mu podjąć samodzielną decyzję. Nie zadziałało? Od czego masz poczucie humoru! Gdy zaczniesz zakładać jego but na własną stopę (albo ucho), dziecko prawdopodobnie wybuchnie śmiechem albo zechce ci pomóc (bo wie, gdzie bucik powinien się znaleźć). Sprawdzają się też zabawne rodzinne rytuały. Maluch chętniej pójdzie do łazienki umyć zęby, jeśli po drodze będziecie tupać jak stado hipopotamów. Pamiętaj jednak, że nie ma cudownego sposobu na „nie” dwulatka. To jego specjalność! [CMS_PAGE_BREAK] Nie słyszy zakazu Maluszek dobiera się do twojego laptopa, grzebie w torebce babci, upiera się, by wsypać do wanny proszek do prania… Twoje „nie wolno!” nie robi na nim wrażenia: forsuje swoje z szelmowskim uśmiechem czy nawet krzykiem. • Ustępujesz (dla świętego spokoju). Skutki – jak w poprzedniej sytuacji. Smyk traci poczucie bezpieczeństwa, jest coraz bardziej zagubiony i nieposłuszny. • Szarpiesz się z dzieckiem, wyrywasz mu z ręki torebkę czy proszek. Efekt identyczny jak w poprzedniej sytuacji. To znaczy, że maluszek uczy się, że rozwiązania siłowe są w porządku (a także najskuteczniejsze), pod warunkiem oczywiście, że jest się silniejszym od przeciwnika. • Mówisz stanowczo: „Nie wolno tego robić”. Powtarzasz zakaz aż do skutku (czasem nawet wiele razy), a jeśli to nie pomaga, przytrzymujesz malca albo spokojnie wyjmujesz mu przedmiot z rąk. Nasza rada: ciekawość maluszków jest nieokiełznana, dlatego to, co nie powinno wpaść w ręce dziecka, trzymaj pod kluczem lub poza zasięgiem jego wzroku. Dwulatki uwielbiają naśladować dorosłych, więc jeśli smyk upodobał sobie coś konkretnego, np. komputer, spraw mu podobną zabawkę. Nie musi być ze sklepu. Zepsuty kalkulator lepiej sprawdzi się jako laptop niż „wszystkomający” gadżet za ciężkie pieniądze. Pamiętaj, że dzieci często upierają się przy czymś, by zwrócić na siebie uwagę. Zamiast skupiać się na złym zachowaniu, lepiej je zignorować i zaproponować jakieś ciekawe zajęcie. Bije, kopie, gryzie A także popycha, ciągnie za włosy, strąca okulary, na podwórku sypie piaskiem oraz wyrywa innym dzieciom wszystkie zabawki. • Nie reagujesz. Innym rodzicom tłumaczysz, że to przecież tylko dziecko. Skutki: malec dowiaduje się, że może sobie pozwalać na wszystko („Skoro mama mi nie zabrania, to znaczy, że wszystko jest w porządku”). W przyszłości boleśnie przekona się, że wcale tak nie jest. Tyle że im będzie starszy, tym trudniej będzie mu się z tym pogodzić. No i zdąży dorobić się kiepskiej opinii. • „Oddajesz”. Dajesz klapsa, pociągasz za włosy, pokazujesz dziecku, jak to jest, gdy pada się ofiarą czyjejś agresji. Skutki? Odpowiadając agresją na agresję, nie nauczysz dziecka niczego dobrego. Dasz mu do zrozumienia, że rozwiązania siłowe są właściwe, tyle że lepiej nie podskakiwać silniejszym. • Mówisz stanowczym tonem: „Nie wolno tego robić”. Jeśli trzeba, przytrzymujesz malca, ale nie szarpiesz go. Gdy ochłonie, tłumaczysz mu, dlaczego nie wolno tak się zachowywać („Nie wolno tego robić, bo to boli”). Próbujesz też dowiedzieć się, co było przyczyną agresji. Podpowiadasz, jak można sobie radzić w podobnych sytuacjach bez bicia („Jeśli chcesz czyjeś wiaderko, poproś o nie albo zaproponuj w zamian ciężarówkę”). Dzięki takiemu postępowaniu dziecko uczy się reguł i dowiaduje, że bijąc, sprawia innym ból. Ono tego nie wie samo z siebie! Warto ustalić z maluszkiem, że gdy zrobi coś takiego, musi wyjść z piaskownicy, uspokoić się, a potem przeprosić. Jeśli zachowanie się powtarza, musi wiedzieć, jakie są konsekwencje (np. koniec zabawy). Nie wychodzi mi!!! I natychmiast wpada w złość. Smyk karze klocki kopniakami za to, że nie chcą stać jeden na drugim, krzyczy na spadające kapcie, depcze czapeczkę, która spada... • Wyręczasz malucha. Sama odbudowujesz wieżę, zakładasz dziecku kapcie czy czapeczkę. Dziecko jest zadowolone, ale niczego się nie uczy. • Krzyczysz. Smyk jest rozżalony. Nie dość, że spotkało go coś okropnego (rozpadła mu się wieża), to jeszcze mama na niego krzyczy. Nie uczy się radzić sobie z własną złością. • Pokazujesz, jak rozwiązać problem. Wspólnie z dzieckiem odbudowujesz wieżę, pomagasz okiełznać kapcie czy spadającą czapkę. Ale nie narzucasz się z pomocą, tylko pozwalasz, by maluszek najpierw ochłonął. Pokazujesz, że można wyrażać złość w formie znośnej dla otoczenia. Najlepiej daj mu dobry przykład. Z czasem smyk nauczy się, że od krzyku skuteczniejsze jest konkretne działanie. Jednak jeśli sama się często wściekasz, nie pomogą tłumaczenia. [CMS_PAGE_BREAK] Nie chce cię wypuścić z domu Kładzie się pod drzwiami, histeryzuje, płacze, tak jakbyś miała nigdy nie wrócić. Próbuje ci wyrwać z rąk torebkę. • Znikasz po angielsku. Wykorzystujesz moment, gdy dziecko jest czymś zajęte i… już cię nie ma. Zajęty zabawą maluszek dopiero po twoim wyjściu zorientuje się, że cię nie ma, albo zajęty zabawą w ogóle o tobie zapomni. Wygodne? Tylko pozornie. Takie znikanie może bardzo źle wpłynąć na jego poczucie bezpieczeństwa („Skoro mama zniknęła raz czy dwa, może to zrobić jeszcze wiele razy. Nie mogę być niczego pewny”). • Przedłużasz rozstanie. Pozwalasz, by malec wypłakał się na twoim ramieniu, zawracasz na schodach, gdy słyszysz kolejny wybuch, całujesz go na pożegnanie tak czule, jakbyś zostawiała go na polu minowym. Skutek: pożegnanie ciągnie się w nieskończoność, a malec ma poczucie, że dzieje się coś okropnego, czemu ty, choć go kochasz, nie jesteś w stanie zapobiec. • Dajesz buziaka i wychodzisz. Zanim zamkniesz za sobą drzwi, mówisz mu, kiedy znów się zobaczycie. Pamiętaj jednak, że sformułowanie „o czwartej” nic dla malucha nie znaczy. Powiedz lepiej „po podwieczorku”. W rozstaniach pomocne są rytuały, np. machanie na pożegnanie, dawanie buziaków (policzek – policzek – nosek). Mówi brzydkie wyrazy Powtarza je z upodobaniem w najmniej odpowiednich momentach, na przykład podczas wizyty u znajomych. • Śmiejesz się. Zgoda, to bywa zabawne, gdy berbeć mówi brzydkie słowo, którego kompletnie nie rozumie. Jednak uważaj: gdy zobaczy, że może cię w ten sposób rozśmieszyć, zafunduje ci wiele bisów. • Robisz wykład umoralniający. Purpurowa ze wstydu pytasz: „A gdzie słyszałeś taki wyraz?” (możesz wtedy usłyszeć „od ciebie/taty”, nawet jeśli to nieprawda). Potem długo tłumaczysz malcowi, że nie wolno tak mówić. Skutek? Smyk może dojść do wniosku, że to sposób na zwrócenie na siebie uwagi. • Ignorujesz. Mówisz spokojnie: „My nie używamy takich wyrazów” i nie wałkujesz dłużej tematu. Malec przekonuje się, że w ten sposób nie zrobi na nikim wrażenia i daje sobie spokój. Jeśli jest uparty i doskonale rozumie, co mówi, można z nim ustalić, że za brzydki wyraz będzie kara (np. brak słodyczy). Jeśli czujesz, że za chwilę eksplodujesz... Rozwścieczony dwulatek byłby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet Matkę Teresę z Kalkuty. Staraj się jednak trzymać nerwy na wodzy – twój wybuch nic nie da, a może zaszkodzić! Weź głęboki oddech, policz do dziesięciu (albo stu) i pomyśl sobie, że dzięki niezależności i umiejętności mówienia NIE, twój malec będzie potrafił w przyszłości posłać do diabła dilera narkotyków. Poza tym: 1. Nigdy nie bij. Nawet zwykły klaps jest przyzwoleniem na agresję. I strasznie boli. Poniżanie zawsze boli. 2. Nie szantażuj odebraniem uczucia. Dziecko wierzy, gdy słyszy: „Przestanę cię kochać, jeśli będziesz taki niegrzeczny”. 3. Nie etykietuj. Zamiast mówić: „Jesteś niegrzeczny” (malec może w to uwierzyć i potwierdzać swoim zachowaniem tę etykietkę), powiedz: „To było niegrzeczne”. 4. Nie strasz. Maluch może uwierzyć, że chcesz oddać go dziadowi itp. 5. Nie krzycz, ale też nie ulegaj. Poczekaj, aż emocje dziecka opadną. Wtedy wytłumacz (lub powtórz, nawet kolejny raz), jak nie wolno się zachowywać. Przyda się stanowczość i konsekwencja. I spokój! Konsultacja: Beata Płażewska, psycholog dziecięcy.
Bunt dwulatka: 7 sposobów na ataki histerii u dziecka
Twoje dziecko krzyczy, jakby je ktoś obdzierał ze skóry, tylko dlatego, że chcesz mu włożyć czapkę? Tupie, szarpie się i wyrywa? Wydaje się, że na taką histerię nie ma sposobu, jednak z małym buntownikiem można sobie poradzić.
Bunt dwulatka to normalna faza u dziecka dwu- i trzyletniego, dlatego nie martw się: z twoim dzieckiem wszystko jest w porządku! Napady złości i ataki histerii u dzieci w drugim i trzecim roku życia są czymś absolutnie naturalnym. To istotny etap w rozwoju dziecka. Mówiąc "nie", protestując, walcząc o to, żeby pójść w prawo, a nie w lewo, dzieci uczą się niezależności. Wrzeszczą, tupią i płaczą, bo nie potrafią przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowie. W dodatku trudno im to znieść, bo z jednej strony chcą postawić na swoim, a z drugiej – pragną naszej akceptacji. Na szczęście bunt nie trwa wiecznie. To, że bunt dwulatka jest zjawiskiem normalnym, nie oznacza, że trzeba się zgadzać na wszelkie jego przejawy. Twoje dziecko musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Bunt dwulatka i histeria u dziecka - żelazne zasady Nie ma uniwersalnych sposobów na uspokojenie histeryzującego dziecka. Każde jest inne, więc to, co działa w wypadku jednego, może jeszcze bardziej rozzłościć inne. W przypadku zbuntowanego dwulatka warto jednak pamiętać, że: Dziecku nie wolno pozwalać na wszystko. Ale też nie ma sensu wszystkiego mu zabraniać. Twoja złość w niczym nie pomoże. Gdy masz ochotę stłuc dziecko na kwaśne jabłko, weź głęboki oddech i postaraj się je zrozumieć. Jemu też jest źle! Do dziecka trzeba mówić jasno i zwięźle. Proste komunikaty typu: "Nie wolno bić, kopać, krzyczeć" działają skuteczniej niż długie wywody. Lepiej zapobiegać, czyli nie dopuszczać do wybuchów złości. Gdy widzisz, że coś się święci, odwróć uwagę dziecka albo je rozśmiesz. Unikaj kłopotów. Wybieranie się na zakupy w chwili, gdy masz mało czasu, a dziecko jest zmęczone lub rozdrażnione, to najprostszy przepis na awanturę. Pamiętaj, że najlepsze są pochwała i nagroda. Jeśli na przykład po udanej wizycie w supermarkecie pójdziecie jeszcze obejrzeć wystawę w sklepie zoologicznym albo zrobisz dziecku inną miłą niespodziankę, zrozumie, czego od niego oczekujesz. Sposoby na dziecięcą histerię w różnych sytuacjach Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu Nie chce cię wypuścić, kładzie się na progu, zasłania drzwi, szarpie torebkę, wiesza się na twojej nodze – to niewielka część jego repertuaru. Dlaczego tak się zachowuje? To takie proste – dziecko chce cię zatrzymać, bo jesteś dla niego ważna, i boi się zostać bez ciebie. Taki maluszek nie wie, co wtedy nastąpi, gdy znikniesz mu z oczu. Co możesz zrobić? Powiedz, kiedy wrócisz. Pamiętaj jednak, że sformułowanie "o czwartej" nic mu nie powie. Lepsze jest: "Po obiedzie, jak będzie bajka". Nie przedłużaj pożegnania, nie wracaj, żeby jeszcze raz cmoknąć malca w czółko, nie przytulaj go, jakbyś szła na wojnę, bo to sprawi, że będzie się czuł jeszcze bardziej zaniepokojony. Znajdź sposób na rozbawienie malucha. Na mojego synka dobrze działało robienie "pa, pa" stopą. Tak mu się to spodobało, że sam wypychał mnie za drzwi. Pamiętaj: nie znikaj "po angielsku". Nawet jeśli uda ci się uniknąć pożegnania, sprawisz, że malec nigdy nie będzie pewny, czy nagle nie znikniesz. Przyzwyczajaj go do rozstań. Na początku wychodź na godzinę, potem na dwie itd. Nie rezygnuj z wyjść – gdy będziesz z dzieckiem non stop, nie będzie miało okazji się przekonać, że z tatą, babcią czy nianią też może być fajnie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 2. Dziecko bije, kopie, gryzie Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej A także popycha, szarpie za włosy lub ubranie, strąca okulary, słowem: zachowuje się agresywnie wobec ciebie albo innych osób. Dlaczego tak się zachowuje? Dzieci są impulsywne i dążą do celu wszystkimi dostępnymi sposobami. Nie wiedzą jeszcze, że bijąc itd., sprawiają innym ból albo przykrość. A nawet jeśli wiedzą, to nie potrafią się jeszcze kontrolować. Muszą się przecież tego nauczyć. Co możesz zrobić? Nie wolno ci zgadzać się na takie zachowanie (ani ulegać pod jego wpływem), bo będzie się powtarzało coraz częściej. Powiedz stanowczo: "Nie wolno bić/szarpać". Jeśli maluch nie reaguje, przytrzymaj go, złap go za rękę, wynieś z piaskownicy... Gdy ochłonie, wytłumacz, dlaczego nie wolno robić takich rzeczy ("Nie wolno bić, bo to boli"). Naucz go przepraszać. Ustal, co było przyczyną agresji, i podpowiedz malcowi, jak może radzić sobie w takich sytuacjach bez bicia ("Jeśli chcesz czyjąś zabawkę, poproś o nią albo zaproponuj w zamian swoją"). Pamiętaj: nigdy nie odpowiadaj agresją na agresję – nie dawaj mu klapsa itd. Robiąc to, pokażesz mu, że agresywne zachowania są w porządku, tyle że wygrywa silniejszy (sprawdź jeszcze, dlaczego nie wolno bić dzieci). Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 3. Dziecko nie chce założyć bluzy Ani wypić soku z niebieskiego kubka. Przykłady można mnożyć, ale wszystko sprowadza się do tego, że krzyczy "Nieeeeeeee!". Dlaczego tak się zachowuje? Małe dzieci uwielbiają mieć swoje zdanie na każdy temat. Tak naprawdę najczęściej nie chodzi o deseń na bluzie czy kolor kubka, ale podkreślenie własnej niezależności. To okres, kiedy kształtuje się własne "ja". Może jednak być i tak, że dziecko nie znosi czegoś z innego powodu, np. nie lubi bluzy w paski ze względu na metkę, która drapie go w kark. Co możesz zrobić? Pozwól maluchowi dokonywać wyboru. Zanim zdąży powiedzieć "nie", zapytaj: "Wolisz niebieski czy żółty kubek?". Zajęty podejmowaniem tej arcytrudnej decyzji, zapewne nie wpadnie na pomysł, że można odpowiedzieć: "Chcę zielony". Pamiętaj, pytaj konkretnie, czyli: "Niebieski czy zielony?", a nie: "Z którego kubka chcesz się napić?". Szanuj upodobania malucha, czasem ustąp. Oczywiście w granicach rozsądku. Jeśli dziecko upiera się, by założyć futrzaną czapkę w maju, nie można się na to zgadzać. Pozwalaj dziecku decydować (np. wybierać ścieżkę w parku), by czuło, że ono także ma wpływ na swoje życie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Bywa, że rzuca się na podłogę: uderza w nią pięściami, a czasem nawet głową. Najczęściej robi to w sklepie albo w innym publicznym miejscu, co sprawia, że masz ochotę zapaść się pod ziemię, kneblując wcześniej tych wszystkich miłych ludzi, którzy w przeciwieństwie do ciebie świetnie "wiedzą", jak sobie radzić w takiej sytuacji ("Ja bym takiemu przetrzepał skórę" itd.). Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy są niecierpliwe i mają alergię na słowo "nie". Jeśli coś im się podoba, chcą to mieć natychmiast (nawet jeśli jest to sklepowy regał z proszkami do prania lub żywy dzidziuś w wózku). To jednak nie znaczy, że trzeba im ulegać, zwłaszcza że czasem robią to również dlatego, żeby się z nami podroczyć albo sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć. Co możesz zrobić? Nie masz zbyt dużego pola manewru, bo tłumaczenie dziecku czegokolwiek w tym momencie nie ma sensu – i tak nic do niego nie dotrze. Czekaj, aż atak furii minie, i uważaj, by dziecko nie zrobiło sobie krzywdy. Przytul je, a jeśli na to nie pozwala, bądź obok. Jeśli to możliwe, weź go na ręce i zabierz w spokojniejsze miejsce (np. tam, gdzie jest mniej ludzi). Jeśli nie, nie denerwuj się i puszczaj mimo uszu uwagi "publiczności". Ci wszystkowiedzący świadkowie też mieli podobne problemy, tyle że pewnie o nich nie pamiętają. A gdy dziecko się uspokoi, wytłumacz mu, że nie wolno się tak zachowywać. Zobacz też, jak mówić, żeby dziecko słuchało. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer A potem nie chce wrócić z podwórka do domu. I tak w kółko. Nie poprzestaje na zwykłym "nie". Zapiera się, łapie za futrynę, płacze, itd. Efekt jest taki, że toczycie nieustanną walkę, a każda czynność zajmuje wam mnóstwo czasu. Dlaczego tak się zachowuje? Wszystko przez potrzebę niezależności. Dziecko chce decydować o sprawach, które go dotyczą i trudno mu dostosować się do ograniczeń. Poza tym maluchy nie lubią zmian. Co możesz zrobić? Spróbuj odwrócić jego uwagę. Gdy nie chce wyjść na spacer, zapytaj: "Zabierzemy misia na plac zabaw?" – pewnie połknie haczyk. Staraj się stawiać sprawę w taki sposób, by duma buntownika nie ucierpiała. Zamiast: "Idziemy się kąpać", mów: " Wybierzemy zabawki do kąpieli". Możesz też wykorzystać to, że dzieci lubią zabawne rytuały. Mój synek uwielbiał tupać w drodze do łazienki, więc dało się go zagonić do kąpieli, rzucając hasło: "No to co? Tupiemy?". Pomóc mogą też zabawy w odgrywanie ról. Twoja córeczka nie ma ochoty na kąpiel, ale złota rybka, w którą się wcieli, będzie miała. Sprawdzają się też wygłupy. Gdy maluch nie pozwala założyć sobie czapki, załóż ją na własną głowę (zapewne będzie chciał ją "odbić"). Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Chce wbiec na jezdnię, ucieka, wyrywa się, gdy trzymasz je za rękę, dostaje ataku furii, gdy chcesz wejść z nim na pocztę (a nie np. do apteki). Dlaczego tak się zachowuje? Z tych samych przyczyn, o których była mowa wcześniej. Dziecko może rozrabiać również dlatego, że grzeczne chodzenie za rękę po prostu je nudzi. Zdarza się także, że wyrywa się, bo trudno mu za tobą nadążyć albo jest zmęczony, a co za tym idzie – rozdrażniony. Co możesz zrobić? Zwolnij. Trzymaj malca mocno za rękę (będzie ci wygodniej, jeśli zamiast torebki zsuwającej się wiecznie z ramienia będziesz mieć plecaczek albo torbę przewieszaną na ukos przez ramię) i wytłumacz mu, dlaczego nie możesz go puścić. Jeśli płacze i krzyczy, zatrzymaj się i poczekaj, aż ochłonie (chyba że jesteście na środku ulicy, wtedy nie ma wyjścia – weź go na ręce i zanieś na chodnik). I jeszcze jedno: pozwól dziecku wyszaleć się w bezpiecznym miejscu, np. w parku czy na ogrodzonym placu zabaw. Zobacz też, jak zorganizować domowy plac zabaw. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi Kopie z furią klocki, które nie chcą stać grzecznie jeden na drugim, obraża się na układankę, która nie chce się ułożyć. Dlaczego tak się zachowuje? Dzieci mają niski próg tolerancji na frustrację, ciężko im znieść porażkę. Są mało wytrwałe. Denerwują się, bo nie rozumieją jeszcze, że nie zawsze wystarczy chcieć, by się coś udało. Co możesz zrobić? Jeśli to możliwe, przytul malucha i pokaż mu, jak może poradzić sobie z problemem ("Zobaczmy, czy uda się zbudować wieżę, jak postawimy klocek w ten sposób"). Nie narzucaj mu jednak pomocy, jeśli nie chce z niej skorzystać. Pozwól mu najpierw ochłonąć. Ucz malucha jak można reagować, gdy się coś nie udaje (zamiast się złościć, gdy rozsypuje się wieża, można na przykład mówić: "Upsssssss!", "Bęc", "Bum!"). Daj maluchowi dobry przykład: jeśli często się wściekasz, nie pomogą tłumaczenia. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku Krzyczy tak głośno, jakbyś sadzała go na rozżarzonych węglach. W dodatku wije się jak piskorz, zsuwa, ucieka – słowem: robi wszystko, byś nie była w stanie zapiąć pasów bezpieczeństwa. Gdy już ci się uda to zrobić, rozdzierająco płacze i próbuje cię zmusić, byś wzięła go na kolana. Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy nie lubią być unieruchomione nawet przez minutę. Wolałyby brykać po samochodzie niczym wiewiórki. Jednak w tym wypadku nie ma mowy o ustępstwach. Co możesz zrobić? Musisz być stanowcza. Gdy czujesz, że nie zniesiesz płaczu, wyobraź sobie, co mogłoby się stać, gdybyś uległa dziecku: przy byle gwałtownym hamowaniu wyleciałby z tylnego siedzenia jak z procy! Nigdy nie zgadzaj się na to, by jechał bez fotelika, nawet podczas wjeżdżania do garażu. Bo podczas następnego zapinania pasów będzie protestował jeszcze goręcej. Nigdy nie wypinaj malucha w czasie jazdy. Jeśli musisz to zrobić, zatrzymaj się. Staraj się osłodzić męki dziecka, pokazując mu coś ciekawego za oknem, śpiewając. Gdy mój synek był mały, uwielbiał udawać straż pożarną (wył tak głośno, że uszy cierpły, ale przynajmniej siedział spokojnie). Pomagała także dodatkowa "kierownica". Zobacz też 10 rzeczy niezbędnych dla dziecka w aucie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi Konsultacja: Beata Płażewska, psycholog dziecięcy, Uniwersytet Wrocławski Zobacz, jak poradzić sobie z buntem dwulatka i histerią u dziecka.