Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jak działa, czym różni się od przedszkola integracyjnego?
Przedszkole terapeutyczne umożliwia łagodne wejście w świat edukacji dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu czy integracji sensorycznej. Dowiedz się, jakie są różnice pomiędzy przedszkolem publicznym, terapeutycznym a integracyjnym, a także dla kogo jest przedszkole terapeutyczne.
Jeżeli twoje dziecko jest w spektrum autyzmu, a nie było wcześniej w przedszkolu i na ten moment ma mało rozwinięte zdolności komunikacyjne, społeczne i emocjonalne, najlepszym rozwiązaniem może być zapisanie go do przedszkola terapeutycznego. Przedszkole terapeutyczne – czym jest, jakie są zasady jego funkcjonowania, czym się różni od przedszkola integracyjnego? Przedszkole terapeutyczne – co to znaczy? Przedszkola terapeutyczne powstały z myślą o dzieciach z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. W takich placówkach kładzie się nacisk na rozwój umiejętności komunikacyjnych, poznawczych, emocjonalnych i społecznych już od najmłodszych lat. To, co szczególnie istotne to fakt, że wszystkie metody wychowawcze i zajęcia są dostosowane do indywidualnych, wyjątkowych potrzeb dzieci z autyzmem. Dzięki uczęszczaniu do przedszkola terapeutycznego dziecko ma szansę na edukację dostosowaną do swoich indywidualnych potrzeb, co zaprocentuje w przyszłości – nauka nie będzie kojarzyć mu się ze stresem czy przymusem. Przedszkole terapeutyczne a integracyjne – różnice Przedszkole terapeutyczne to możliwie najlepsza opcja edukacyjna dla dzieci ze spektrum. Grupy w takich przedszkolach nie przekraczają 10 osób, za to kadra nauczycielska liczy już 2-3 nauczycieli, dzięki czemu są oni w stanie zapewnić dzieciom wystarczającą troskę i uwagę. Ponadto placówki terapeutyczne nastawione są na regularną współpracę z psychologiem, fizjoterapeutą, logopedą, a niekiedy z psychiatrą, co pozwala na maksymalizację jakości kształcenia dzieci. Poza zajęciami terapeutycznymi, które zwykle trwają aż 5 godzin dziennie, nauczyciele realizują podstawę programową MEiN. Zajęcia edukacyjne są całkowicie dostosowane do indywidualnych potrzeb grupy. W przypadku przedszkola integracyjnego sprawa ma się nieco inaczej. Z definicji przedszkolem integracyjnym nazywamy placówkę oświatową, do której mogą uczęszczać dzieci sprawne, jak i dzieci z niepełnosprawnościami – ruchowymi i intelektualnymi czy zaburzeniami ze spektrum. Takie przedszkole musi być całkowicie dostosowane do potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami (uwaga: autyzm nie jest niepełnosprawnością!): zarówno pod względem infrastruktury przedszkola, jak i dostępności specjalistów, którzy pomogą dzieciom rozwijać się bez barier. Grupy są jednak znacznie większe, co może potęgować stres i ogólne złe samopoczucie u dziecka ze spektrum autyzmu. Ponadto do przedszkoli integracyjnych mogą uczęszczać dzieci, które nie mają większych problemów w komunikacji społecznej – muszą być na tyle samodzielne, aby umieć samemu jeść, ubrać się i skorzystać z toalety. Przedszkole terapeutyczne – wymagania Dla kogo jest przedszkole terapeutyczne? Przede wszystkim dla dzieci w spektrum autyzmu. W odróżnieniu od przedszkola integracyjnego w przedszkolu terapeutycznym nie ma wymogu samodzielności w korzystaniu toalety przez dziecko. W przedszkolach terapeutycznych zwykle są prowadzone zajęcia z zachowania czystości, które uczą dziecko sygnalizowania potrzeb fizjologicznych. Problematyczną kwestią mogą okazać się finanse. W zależności od miejscowości przedszkole terapeutyczne może miesięcznie kosztować nawet 1500 złotych, więc nie jest to opcja dostępna dla każdego. Uwaga: jeśli dziecko ma orzeczenie o potrzebie specjalnego kształcenia, istnieje szansa, że będzie mogło korzystać z placówki terapeutycznej. Warto dopytać o to w przedszkolu bądź w Miejskich Ośrodkach Pomocy Społecznej. Przedszkole terapeutyczne – program, metody terapeutyczne, zajęcia Program terapeutyczny w placówce tego typu zakłada pięć godzin terapii – 4 godziny terapii grupowej, godzinę terapii indywidualnej. W przedszkolach terapeutycznych odbywają się zajęcia terapeutyczne z zakresu: integracji sensorycznej – większość dzieci ze spektrum boryka się z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zajęcia mają za zadanie pomóc dzieciom w radzeniu sobie z różnymi bodźcami, co znacznie poprawi ich codziennie funkcjonowanie; samodzielności – korzystanie z toalety, sygnalizacja potrzeb fizjologicznych; logopedii – nauka poprawnego wysławiania się i wymawiania wyrazów; muzykoterapii – nauka przystosowania społecznego poprzez zabawę; bajkoterapii – podobnie jak w przypadku muzykoterapii, nauka przystosowania społecznego i wyrażania emocji na podstawie terapeutycznych opowieści; dogoterapii – zajęcia z psami kształtują ich empatię, wrażliwość i pomagają przełamać lęki związane z funkcjonowaniem w społeczeństwie; stymulacji zmysłów. Pozostały czas w placówce zostaje zapełniony wyjściami na dwór i programem MEiN. Dziecko nigdy nie jest zmuszane do udziału w zajęciach, jego granice są bardzo szanowane. Dzięki takiemu rozwiązaniu dziecko ma możliwie najlepsze środowisko do nauki i nawiązywania więzi społecznych, przy jednoczesnym poszanowaniu jego indywidualnych potrzeb. Zobacz także: Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Dziecko z autyzmem w przedszkolu: jakie przedszkole dla dziecka z autyzmem?
Dziecko z autyzmem w przedszkolu: jakie przedszkole dla dziecka z autyzmem?
Gdy dziecko z autyzmem idzie do przedszkola, rodzice muszą podjąć decyzję, jaki rodzaj placówki wybrać. Przedstawiamy możliwości, które mają do wyboru, a także zasady postępowania z dzieckiem w spektrum w przedszkolu.
Dziecko ze spektrum autyzmu teoretycznie może korzystać ze wszystkich dostępnych placówek, niezależnie od ich rodzaju. Zespół nauczycieli i specjalistów ma za zadanie zapewnić dziecku wielospecjalistyczną opiekę, w ramach której będzie miało ono zagwarantowane: wspieranie rozwoju, udział w zajęciach rewalidacyjnych, wsparcie psychologiczno-pedagogiczne, dbanie o to, by szanse edukacyjne dziecka były wyrównane względem grupy rówieśniczej. Po przyjęciu dziecka ze spektrum autyzmu przedszkole powinno przygotować tzw. indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny (IPET). Są w nim opisane elementy i metody, które będą stosowane, aby dziecko mogło uczyć się i nawiązywać relacje. Dzieci z diagnozą o spektrum autyzmu do momentu rozpoczęcia nauki w szkole mogą uczestniczyć w zajęciach wczesnego wspomagania rozwoju. Jakie przedszkole dla dziecka z autyzmem? W Polsce rodzice dziecka z autyzmem sami wybierają placówkę, do której poślą malucha. Dzieci ze spektrum autyzmu mogą uczyć się w przedszkolach: terapeutycznych, integracyjnych, masowych (ogólnodostępnych). Przed podjęciem decyzji o tym, jaką placówkę wybrać – warto dowiedzieć się: jakimi metodami terapeutycznymi pracują nauczyciele, w jaki sposób program nauczania będzie dostosowany do potrzeb dziecka, w jaki sposób cele będą dostosowane do umiejętności dziecka, jakie cele terapeutyczne będą wyznaczone dla dziecka, w jaki sposób będą monitorowane postępy dziecka. Dziecko z autyzmem w zwykłym przedszkolu Rodzice dziecka w spektrum mogą posłać je do zwykłego ogólnodostępnego przedszkola, jednak zazwyczaj w takich placówkach dobrze radzą sobie jedynie dzieci wymagające niewielkiego wsparcia w nauce oraz relacjach z kolegami i koleżankami z grupy. W przedszkolu, do którego jest posyłane dziecko ze spektrum autyzmu, powinno być zorganizowane także wsparcie dla dzieci z głębszymi zaburzeniami, tak by czuły się one w placówce dobrze, a ich rozwój przebiegał w odpowiednich warunkach. Dyrektor przedszkola jest zobligowany tak kształtować realizację zadań przedszkola, aby uwzględnić wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka i dostosować treści, metody i organizację nauczania do możliwości psychofizycznych dziecka. Przedszkole ma obowiązek realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu dziecka o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Mogą one dotyczyć np. dodatkowych zajęć z logopedą czy psychologiem. Posłanie dziecka z autyzmem do przedszkola masowego może wymagać wcześniejszego przygotowania do pobytu w placówce przedszkolnej i grupie rówieśniczej. Pobyt w zwykłym przedszkolu w niektórych przypadkach może prowadzić do nasilenia u dziecka objawów związanych z jego zaburzeniem. Dziecko z autyzmem w przedszkolu integracyjnym W przedszkolu integracyjnym grupy są mniejsze niż w normalnych przedszkolach – składają się z 15-20 osób. Od trzech do pięciu uczniów stanowią dzieci ze szczególnymi wymaganiami. W każdej grupie pracuje dwóch nauczycieli – jeden z nich to nauczyciel wspomagający, który jest pedagogiem specjalnym. Dodatkowo w placówce zatrudnieni są specjaliści, którzy dbają o odpowiedni rozwój przedszkolaków, prowadząc dla nich dodatkowe zajęcia. Są to między innymi: psycholog, logopeda, inni specjaliści – zależnie od potrzeb dzieci. Dziecko z autyzmem w przedszkolu terapeutycznym Najlepiej dostosowane do potrzeb dzieci z autyzmem jest przedszkola terapeutyczne. W placówkach terapeutycznych liczba dzieci w grupie nie może przekraczać 10 osób. Nauczyciel w przedszkolu terapeutycznym musi być pedagogiem specjalnym, czyli posiadać odpowiednie kwalifikacje. W prowadzeniu zajęć pomaga mu także drugi, a nawet trzeci nauczyciel. W przedszkolu terapeutycznym dzieci z autyzmem mają zapewnioną opiekę i edukację dostosowaną do ich potrzeb i możliwości. Połowę czasu w przedszkolu terapeutycznym zajmują zajęcia z zakresu integracji sensorycznej, nauki samodzielności, muzykoterapii, dogoterapii, bajkoterapii czy logopedii. Ten rodzaj placówki stawia na ścisłą współpracę z fizjoterapeutami, psychologami i psychiatrami. Przepisy związane z funkcjonowaniem dziecka z autyzmem w przedszkolu określa Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym. Jak postępować z dzieckiem z autyzmem w przedszkolu? Aktualnie nie obowiązuje jednolity system postępowania z dziećmi w spektrum. Są różne techniki i podejścia terapeutyczne, obowiązują jednak pewne podstawowe zasady pracy z dzieckiem autystycznym. Oto one. Nauczyciel powinien: starać się zobaczyć świat oczami swojego podopiecznego, stwarzać podopiecznemu warunki dające poczucie bezpieczeństwa, starać się wykorzystywać indywidualne predyspozycje dziecka i wierzyć w jego możliwości, nie zmuszać dziecka do niczego (ono samo wie najlepiej, kiedy jest gotowe, by pokonać różne przeszkody), nie nudzić dziecka monotonnymi ćwiczeniami, starać się, by przestrzeń, w której pracuje z dzieckiem, była uporządkowana, posiadać wiele pomocy, obrazujących to, co mówi, uprzedzać dziecko o zmianach, określać czas trwania aktywności (np. poprzez określenie ilości zadań lub sygnał dźwiękowy), zorganizować przestrzeń w sposób, który pomoże dziecku w orientacji w niej (oznaczyć pomieszczenia w sposób zrozumiały dla ucznia), wspierać polecenia ustne, przedstawiając je w sposób wizualny, kontrolować sposób mówienia, tak by był on zrozumiały dla podopiecznego, wspierać dziecko w samodzielnej pracy, wykorzystywać specjalne zainteresowania dziecka, radzić sobie z impulsywnością dziecka, wspierać dziecko w sferze kontaktów i umiejętności społecznych, akceptować i tolerować dziecko. Zobacz także: Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem Autyzm atypowy - objawy, rokowania, terapia
Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem
Objawy autyzmu mogą ujawnić się na bardzo wczesnym etapie życia dziecka. Ale często nawet lekarze mają problem z rozpoznaniem tego zaburzenia. Dlatego tak ważna jest czujność rodziców, bo wczesne rozpoznanie objawów u autystycznego dziecka daje większe szanse na jego lepszy rozwój.
Pierwsze objawy autyzmu u dzieci łatwo przegapić lub zbagatelizować, zrzucając winę na indywidualne tempo rozwoju dziecka. Martwisz się, że maluch jeszcze nie mówi? Ktoś ci mówi, że ma jeszcze na to czas? Być może to prawda. Warto jednak być czujnym, żeby autystyczne dziecko w porę otrzymało specjalistyczną pomoc. Spis treści: Objawy autyzmu u dzieci Pierwsze objawy autyzmu u niemowlaka Wczesne objawy autyzmu u dziecka po 1. urodzinach Dziecko autystyczne - zachowanie Diagnoza autyzmu u dziecka Test na autyzm u dzieci Gdzie szukać pomocy przy podejrzeniu autyzmu? Przyczyny autyzmu u dzieci Objawy autyzmu u dzieci Autyzm to zaburzenie w rozwoju mózgu, które ujawnia się już przed 3. rokiem życia dziecka. Ponieważ może mieć dość różnorodny charakter, często używa się określenia – zaburzenia ze spektrum autyzmu (należy do nich również <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-rozpoznac-u-dziecka-zespol-aspergera-15213-r1/">zespół Aspergera). Zwykle pierwsze objawy autyzmu ujawniają się między 18. a 24. miesiącem życia, czyli można dostrzec je u 1,5 rocznego dziecka. Ale wczesne objawy autyzmu mogą uwidaczniać się już w niemowlęctwie (czyli w pierwszym roku życia dziecka) lub nawet na etapie życia płodowego. Z badań prowadzonych na uniwersytecie w San Diego wynika, że zmiany w mózgach autystycznych dzieci widoczne są jeszcze przed narodzinami. Pierwsze objawy autyzmu u niemowlaka Pierwsze objawy autyzmu pojawiające się w niemowlęctwie to: brak lub małe zainteresowanie ludźmi; unikanie lub brak kontaktu wzrokowego; brak reakcji na ekspresję twarzy rodzica, nieodwzajemnianie uśmiechu; u starszego niemowlęcia brak zainteresowania przedmiotami, na które patrzy rodzic lub które wskazuje. brak <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/gaworzenie-czy-gluzenie-czym-to-sie-rozni-24440-r1/">gaworzenia do 12 miesiąca; brak reakcji na swoje imię w 12 miesiącu życia; Wczesne objawy autyzmu u dzieci po 1. urodzinach Objawy autyzmu u dzieci, które skończyły rok mieć różne nasilenie. Objawem autyzmu u dzieci, które mają kilkanaście miesięcy, może być też brak typowych dla tego wieku umiejętności. Autystyczne dziecko: sprawia wrażenie, jakby nie słyszało, co się do niego mówi, unika kontaktów z dziećmi i dorosłymi, obawia się zmian i nowych sytuacji, powtarza niektóre zachowania, może chodzić na palcach, kołysać się, trzepotać rękami, nie wykonuje np. gestu „papa” na pożegnanie w wieku 14 miesięcy; nie wskazuje palcem na interesujące przedmioty lub wydarzenia w wieku 14 miesięcy; nie podejmuje prób zainteresowania rodzica tym co je ciekawi, np. wskazywanie palcem na ciekawą zjeżdżalnię na placu zabaw lub na zbudowaną wieżę z klocków; nie imituje prawdziwych czynności w 18. miesiącu życia, np. nie udaje, że karmi lalkę. Dziecko autystyczne - zachowanie Jak rozpoznać autyzm u dziecka? Rodzic może podejrzewać, że dziecko ma <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">zaburzenia rozwoju ze spektrum autyzmu, jeśli malec: unika kontaktu wzrokowego (nie patrzy w oczy), wołany, nie reaguje na swoje imię, nie interesuje się przedmiotami w swoim otoczeniu, nie podejmuje zabaw dźwiękonaśladowczych, np. w powtarzanie odgłosów zwierzątek, nie bawi się w zabawy na niby, np. w karmienie lali, jeżdżenie autkiem. Uwagę rodzica powinno również zwrócić cofnięcie się dziecka w rozwoju, czyli utracenie zdobytych wcześniej umiejętności – np. dziecko przestaje mówić, choć już próbowało to robić, przestaje reagować uśmiechem na uśmiech. Diagnoza autyzmu u dziecka Badanie dziecka z autyzmem polega przede wszystkim na konsultacji u psychologa lub psychiatry oraz neurologa. Początkiem etapu diagnostycznego jest wywiad z rodzicami – opowiadają oni o przebiegu ciąży, rozwoju dziecka oraz zachowaniach, które ich niepokoją. Aby ocenić ryzyko wystąpienia autyzmu, korzysta się również z testów psychologicznych, badań neurologicznych, ankiet (rozwiązuje je dziecko oraz rodzice), badań słuchu i wzroku. Dodatkowo ważna jest obserwacja dziecka, a także np. opinie nauczycieli i innych opiekunów. U około 25-30 proc. dzieci możliwe jest potwierdzenie genetycznego podłoża autyzmu. Badanie polega na analizie wybranych genów, które stanowią najczęstszą genetyczną przyczynę objawów ze spektrum autyzmu oraz zaburzeń intelektualnych. Analiza obejmuje wszystkie zmiany w badanych genach mogące powodować niepokojące objawy. Badanie przeprowadza się przy pomocy pobranej próbki krwi lub wymazu z wewnętrznej strony policzka. Takie badania komercyjnie dostępne są w formie różnych pakietów, lecz ich koszt to kilka tysięcy złotych. Najczęściej obejmują badanie w kierunku łamliwego chromosomu X (badanie FRAX). Badania genetyczne w kierunku autyzmu są też finansowane w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, dzięki tzw. „kompleksowej diagnostyce genetycznej chorób nienowotworowych z uwzględnieniem cytogenetycznych badań molekularnych”. Test na autyzm u dzieci Testy na autyzm u dzieci można znaleźć również w Internecie. Nie są to testy diagnostyczne. Mają jedynie za zadanie wstępnie ocenić rozwój dziecka i przybliżyć ewentualne nieprawidłowości. Są to narzędzia przesiewowe, które pomagają w rozpoznaniu ryzyka autyzmu u dzieci. Następnym krokiem musi być wizyta u specjalisty. Jeśli niepokoisz się o swoje dziecko, możesz skorzystać z różnego rodzaju ankiet i testów na autyzm, np.: QCHAT - jest to kwestionariusz symptomów autyzmu. Jest on opracowany do badania dzieci w wieku od osiemnastu do dwudziestu czterech miesięcy. Składa się z dwudziestu pięciu pozycji, do których ustosunkowuje się rodzic dziecka. M-CHAT-RF - to darmowe, dwustopniowe narzędzie przesiewowe, które jest stosowane, by ocenić, czy dziecko może mieć autyzm. Przeznaczone jest do regularnych obserwacji dzieci w wieku 16-30 miesięcy. Pozwala on ocenić, czy u danego dziecka ryzyko wystąpienia autyzmu jako niskie, średnie lub wysokie, bazując na wypełnionym przez rodziców kwestionariuszu. Składa się z 20 pytań. Kwestionariusz CHAT (Checklist for Autism in Toddlers) – jest to popularne badanie, które ułatwia wykrycie autyzmu u małych dzieci. Test przeznaczony jest do oceny dzieci 16-18-miesięcznych. Pytania skierowane są do rodzica, który odpowiada na nie tak lub nie. ESAT (Early Screening of Autistic Traits Questionnaire) – może być wykorzystywany do badania dzieci od czternastego miesiąca życia. Kwestionariusz składa się z czternastu pytań, na które odpowiada rodzic. ATEC Autism Treatment Evaluation Checklist – to test, który sprawdza efekty zastosowanych terapii. Pozwala on ocenić, jak głęboki jest autyzm dziecka. Gdzie szukać pomocy przy podejrzeniu autyzmu? Wczesna diagnoza autyzmu daje dziecku szansę na lepszy rozwój, a w niektórych przypadkach – na znaczne pokonanie utrudniających życie objawów. Jeśli cokolwiek niepokoi cię w rozwoju dziecka, powiedz o tym pediatrze lub idź z maluchem do poradni psychologicznej. Im wcześniej rozpoczyna się terapię, tym lepsze są jej efekty. Dzieci za autyzmem poddawane są najczęściej terapii behawioralnej i treningowi umiejętności społecznych, ale fachowe wsparcie potrzebne jest również rodzicom <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/autystyczne-dziecko-jak-kochac-dziecko-z-autyzmem-10473-r1/">autystycznego dziecka. Informacje na temat specjalistycznej pomocy możesz uzyskać m.in. w Krajowym Towarzystwie Autyzmu (ma oddziały w wielu miastach), Fundacji Synapsis w Warszawie. Przyczyny autyzmu u dzieci Przyczyny autyzmu nie są do końca znane. Mówi się, że za zaburzenie odpowiada połączony wpływ genów i środowiska. Jedno jest pewne, autyzmu nie powodują szczepionki. Słynna <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/szczepionki-nie-powoduja-autyzmu-potwierdzaja-to-najnowsze-wyniki-badan-17340-r1/">teoria Andrew Wakefielda została obalona. Przypomnijmy – jej autor dowodził, że autyzm powoduje podanie dziecku szczepionki MMR (przeciwko odrze, śwince i różyczce). Wakefieldowi udowodniono, że fałszował wyniki badań, które miały potwierdzić jego tezę. Od niedawna mówi się również o tym, że przyczyną autyzmu może być niedobór witaminy D u jego mamy podczas ciąży. Zobacz także: Wczesna diagnoza autyzmu – co powinno zaniepokoić w rozwoju niemowlęcia? Jak dzieci z autyzmem widzą świat? Kim może zostać dziecko z autyzmem?
„Prawie wszystkie dzieci są w spektrum autyzmu? Dawna moda na dysleksję to dziś nic w porównaniu do trendu spektrum” [LIST DO REDAKCJI]
W drugi dzień świąt spotkałam się z koleżankami i najwięcej rozmawiałyśmy oczywiście o dzieciach. Co ciekawe, wszystkie cztery miałyśmy podobne odczucia, kiedy temat zszedł na spektrum autyzmu. Tak jak kiedyś była „moda” na orzeczenia o dysleksji, dysgrafii, dysortografii – tak teraz mnóstwo dzieci jest diagnozowanych pod kątem spektrum autyzmu. Jednak czy rzeczywiście wszystkie tego potrzebują?
Kasia: synek z orzeczeniem (8 lat) i synek neurotypowy (5 lat). Dominika: córka, której nikt nie wie, co jest, bo niby wszystko jest w porządku i jednocześnie nic nie jest w porządku (ale eksperci z poradni sugerują spektrum autyzmu). Renata: dwie córki w wieku 5 i 3 lat (o dziwo w przypadku jej rodziny obeszło się bez skierowań do poradni). Ja: mama, która w przyszłym tygodniu idzie z córką do poradni pod kątem diagnozy na „wysoko funkcjonujące dziecko ze spektrum autyzmu”. Prawie wszystkie dzieci mają spektrum? Rozumiem, że diagnostyka jest na wyższym poziomie. Rozumiem, że trudne czasy (internety, tempo życia, chemia w jedzeniu). Jednak skala dzieci, u których najchętniej by diagnozowano „spektrum autyzmu” to chyba lekka przesada? Przecież w ten sposób krzywdzi się dzieci, które rzeczywiście są w spektrum! Z dziewczynami znamy się od 20 lat. Nie poznałyśmy się w poradni psychologiczno-pedagogicznej czy w poczekalni na zajęcia integracji sensorycznej. Dlaczego 3 na 4 z nas ma dzieci, które (prawdopodobnie) są nieneurotypowe? Dodam, że każda z nas ma też wielu znajomych, którzy również mają dzieci ze spektrum autyzmu. Którzy wydają chore pieniądze na zajęcia integracji sensorycznej. Którzy umierają ze strachu, kiedy psychiatrzy w poradniach mówią im, że bardzo trudno o jednoznaczną diagnozę i… przepisują leki, po których ich dzieci zachowują się jak mumie czy lunatycy. Tak naprawdę każda z nas prócz własnej – miała garść historii dzieci ze spektrum autyzmu! Do worka „spektrum autyzmu” można wrzucić wszystko Kasia nie ma wątpliwości, że jej synek ma problemy. Zdziwiło ją, że kiedy tylko uzyskała orzeczenie – nauczyciele przedszkola nalegali, by zbadać również młodszego synka, bo na pewno też będzie miał orzeczenie. Powiedziała im, że młodszy syn na pewno nie ma spektrum i przypuszcza, że przedszkole liczyło na kolejne 4 tysiące dofinansowania na dziecko z orzeczeniem... Dominika rozmawiała ostatnio z wychowawczynią swojej córki (Julia chodzi do publicznego przedszkola). Czy orzeczenie małej pomoże, czy zaszkodzi? Wychowawczyni rozłożyła ręce – nie doszły do żadnych wniosków. Julia biegle czyta od 4. roku życia, ale zupełnie nie interesują jej rówieśnicy. Siedzi z dorosłymi, a w przedszkolu po prostu uczestniczy w zajęciach albo zajmuje się sobą. Terapia SI pomogła jej w utrzymywaniu równowagi, z czym też miała problem. O problemach mojej córki dowiedziałam się od dyrekcji przedszkola. Nie od wychowawczyń. Potem przedszkolna psycholożka uznała, że trzeba zrobić diagnozę, bo Hania używa zbyt mądrych sformułowań, nie lubi, kiedy dzieci jej dotykają, ma tylko dwie koleżanki i bardzo płacze, kiedy jej coś nie wychodzi. W dodatku ma fioła na punkcie przyrody i zna więcej nazw ptaków, gadów, płazów i dinozaurów niż wychowawczynie. Czy to oznacza, że na diagnozę o spektrum może liczyć każde dziecko, które: ma dobrą pamięć, nie przytula się do każdego napotkanego rówieśnika, nie lubi myć zębów (bo to świadczy o nadwrażliwości zmysłowej na pianę), ma bujną wyobraźnię i swój świat marzeń, ma sprecyzowane zainteresowania? Chodzi o kasę? Każda z nas ma świadomość, że są dzieci, które naprawdę potrzebują pomocy. I takim dzieckiem jest np. Jaś. Ale co z pozostałymi? Zaczęłyśmy się zastanawiać, czy nie chodzi czasem o dofinansowanie na dziecko z orzeczeniem (ponad 4 tys. złotych dla przedszkola czy szkoły na miesiąc). Albo o pańcie, które wydały krocie na kursy z terapii sensorycznej i teraz chcą się odkuć, więc muszą mieć klientów… Naprawdę trudno o bezpłatne zajęcia SI. Chyba że ma się orzeczenie… Dlaczego w poradniach moja koleżanka słyszy, że sytuacja jej córki jest tak niejednoznaczna, że oni nie wiedzą, czy to spektrum, czy nie spektrum, ale może lepiej na wszelki wypadek wyrobić orzeczenie? Przecież jeśli wszystkie dzieci będą miały orzeczenia – to państwo pójdzie z torbami. Jeśli niemal wszyscy potrzebują terapii – to może niech zmienią podstawy programowe nauczania? Słowem: jest to dla mnie dziwne. Proszę, napiszcie, co sądzicie na ten temat, bo może mi trudno zachować zdrowy dystans. Marta Ważne: nikt nie podważa istnienia spektrum autyzmu! Rodzice nie powinni lekceważyć zaleceń wykonania diagnozy pod kątem autyzmu i nieneurotypowości. Trafna diagnoza – nawet jeśli rodzicom trudno się z nią pogodzić – może okazać się kluczowa dla dalszego rozwoju dziecka. Może ułatwić mu funkcjonowanie, ale też uwrażliwić społeczeństwo na zagadnienie neurotypowości i bycia w spektrum. Piszemy też o: Bunt czterolatka: ile trwa, jak sobie z nim radzić, czego nie robić? [OBJAWY] Rekrutacja uzupełniająca do przedszkola 2022/2023 10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
Awantura w restauracji: klientka wykrzyczała matce z dwójką dzieci, że to nie miejsce dla nich
Wyjście z dziećmi do restauracji może być niezwykle stresujące – przekonała się o tym pewna mama, która podczas posiłku usłyszała, że w ogóle nie powinno jej tam być. Innej klientce przeszkadzało, że siedzące nieopodal dzieci śmiały się i rozmawiały.
Mama dwójki dzieci – Bentleya i Miley – wybrała się z przyjaciółmi i ich dziećmi do restauracji. Choć z jej relacji wynika, że maluchy siedziały w przeznaczonych dla dzieci krzesełkach i jedynie ze sobą rozmawiały, ich obecność nie spodobała się kobiecie przebywającej w tej samej restauracji. TikTokerka pokazała zachowanie klientki Mama, która jest TiKTokerką, nagrała i upubliczniła fragment rozmowy z oburzoną klientką. Ta wykrzykuje, że to nie miejsce dla dzieci i mama powinna była je zabrać do Chuck E. Cheese – amerykańskiej sieci pizzerii skierowanej głównie do rodzin. Zachowanie obcej kobiety tym bardziej poruszyło młodą, że wśród dzieci była również dziewczynka z autyzmem – córka jednej z jej przyjaciółek. TikTokerka nazywa klientkę „Karen” – stereotypowo to właśnie w ten sposób określa się kobietę, zwykle białą i w średnim wieku, która jest wyjątkowo nieuprzejma i roszczeniowa wobec innych ludzi, np. sprzedawców czy kelnerów. View oEmbed on the source website Nagranie z restauracji wyświetlono już ponad 2 miliony razy. Gdy pojawił się pod nim komentarz, że być może klientka miała rację, a mama powinna siedzieć z dziećmi w domu, skoro nie potrafi ich uspokoić, TikTokerka zamieściła kolejne nagranie. Chciała pokazać, że w zachowaniu jej dzieci nie było nic niewłaściwego – siedziały na swoich miejscach, żartowały i rozmawiały. Jak to dzieci... View oEmbed on the source website Kto Waszym zdaniem miał rację w tym sporze? Zobacz także: „Nie znoszę dzieci w restauracjach. Drą się, rzucają jedzeniem, a rodzice mają to wszystko gdzieś!” [LIST DO REDAKCJI] Hotele i restauracje z zakazem wstępu dla dzieci są niezgodne z prawem? Wiele na to wskazuje Zakaz wpuszczania dzieci do restauracji? Wszytko, przez „demolkę” urządzoną przez maluchy
Niezwykła historia 8-latka z autyzmem, który gra jak… Mozart. Mamy film z jego nagraniem!
Ta historia udowadnia, jak niezwykle uzdolnione może być autystyczne dziecko. Wiara w nie oraz wsparcie rodziców w spełnianiu pasji sprawiły, że 8-latek koncertuje i nagrywa płyty.
Każdy rodzic chce jak najlepiej dla swojego dziecka. Niestety zdarza się, że maluch, u którego stwierdzono chorobę, nie rozwija w pełni swoich możliwości. 8-letni Jacob jest jednak przykładem na to, że w życiu wszystko jest możliwe. Autyzm nie był dla niego żadną przeszkodą! Nie mogłam uwierzyć – Krótko po 4 urodzinach Jacoba usłyszałam dźwięk pianina dochodzący z pokoju. Na pianinie czasem grywa mój mąż, ale wtedy był w pracy – opowiada mama chłopca. – Poszłam zobaczyć, co się dzieje, i wtedy… moim oczom ukazał się Jacob. On grał! Nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam! – Długo szukaliśmy nauczyciela, który podejmie się pracy z 4-latkiem i to do tego autystycznym. Ale udało się – wspomina kobieta z przejęciem. – On także szybko przekonał się o darze syna i Jacob uczył się 2-3 utworów tygodniowo. Wspaniały sposób na wyrażanie emocji Po 4 latach ciężkiej i intensywnej pracy mały Jacob Velazquez zrobił niebywały postęp. Przyjęto go do Narodowej Gildii Muzyków, koncertuje z orkiestrami symfonicznymi, a także... nagrywa płytę! Matka Jacoba jest niezwykle zaskoczona sukcesem syna – Jacob nigdy nie mógł nawet chwilę usiedzieć w miejscu. Nie wiem, jak to się stało, że potrafi godzinami ćwiczyć – dodaje. – Być może to właśnie granie pozwala mu wyrażać swoje emocje i uczucia. View oEmbed on the source website Wiele już słyszeliśmy historii o dzieciach, na co dzień borykających się z poważnymi problemami i potrafiącymi w niezwykły sposób odnaleźć się w świecie. Jacob, cierpiący na chorobę uniemożliwiającą mu naturalne wyrażanie uczuć, potrafi robić to poprzez muzykę. I to jest właśnie w tej historii najpiękniejsze! Zobacz także: Jak ojciec autystycznego dziecka spełnia jego marzenie Objawy autyzmu u dzieci: wczesne łatwo przegapić lub pomylić z wolnym rozwojem Spektrum autyzmu: objawy, zachowanie, zabawki dla autystycznego dziecka
Przełomowe odkrycie! Lekarze będą wykrywać autyzm już u noworodków?
Naukowcy pracują nad testem, który pozwoli wykrywać zaburzenia ze spektrum autyzmu już u noworodków. Ma do tego posłużyć badanie oparte na jednym ze zmysłów, które już rutynowo wykonuje się w szpitalach.
Od dawna wiadomo, że dzieci i dorośli ze spektrum autyzmu mają różne zaburzenia sensoryczne, czyli zmysłowe właśnie. Często dotyczą one słuchu. Mózg autyka, a przez to i on sam, może inaczej odbierać bodźce, np. słuchowe. Okazuje się, że być może niebawem podczas standardowych testów słuchu noworodków da się przeprowadzić także badanie wykazujące istniejące ryzyko wystąpienia autyzmu. Ale to nie wszystko! Wystarczy prosty i łagodny test, by wykryć autyzm Naukowcy z University of Miami i Harvard Medical School na podstawie obserwacji blisko 140 tysięcy noworodków, które poddano standardowemu badaniu na poprawne działanie słuchu (w Polsce też rutynowo przeprowadza się takie przesiewowe testy słuchu), odkryli, że mózg dzieci, które później zdiagnozowano jako autystyczne, wolniej reaguje na dźwięki. Test przeprowadzać można, gdy noworodek śpi. Badanie jest nieinwazyjne i bada za pomocą elektrod umieszczonych na główce dziecka, reakcję jego mózgu na dźwięki. To będzie ważny krok na drodze to właściwej terapii Dziecko autystyczne może normalnie słyszeć, co oznacza, że jego uszy i nerw słuchowy działają bezbłędnie. Jednak mózg inaczej przetwarza przekazywane przez niego impulsy. Naukowcy są zdania, że jest duża szansa na to, że testowanie reakcji mózgu noworodka na dźwięki pozwoli nie tylko wcześnie wykrywać autyzm, ale także ryzyko innych dysfunkcji, np. związanych z mową, rozumieniem mowy, a nawet ryzyko nagłej śmierci łóżeczkowej. Naukowcy pracują teraz nad tym, aby stworzyć standard przeprowadzania badania i interpretacji jego wyników. Jeśli im się uda, rozszerzenie już wykonywanego badania słuchu noworodków pozwoli lekarzom wykrywać także ryzyko wystąpienia zburzeń rozwojowych i kierowanie takich dzieci od razu pod opiekę specjalistów. To z kolei umożliwi o wiele wcześniejsze diagnozowanie problemów dziecka i wczesne rozpoczęcie terapii, co znacząco może zwiększyć szanse takich maluchów na lepszy rozwój i lepsze życie w dorosłości. Źródło: Oren Miron, Rafael E. Delgado, Christine F. Delgado, Elizabeth A. Simpson, Kun‐Hsing Yu, Anibal Gutierrez, Guangyu Zeng, Jillian N. Gerstenberger, Isaac S. Kohane. Prolonged Auditory Brainstem Response in Universal Hearing Screening of Newborns with Autism Spectrum Disorder. Autism Research, 2020; DOI: 10.1002/aur.2422 Sprawdź także: Objawy autyzmu u dzieci Jak dzieci z autyzmem słyszą świat Test na autyzm – jak diagnozować to zaburzenie
Cudowny gest obcego mężczyzny: położył się na ziemi, by pomóc chłopcu z autyzmem
Natalie, mama chłopca z autyzmem i blogerka, opisała w sieci wzruszającą historię ze spaceru z synem. Tamtego poranka obcy mężczyzna okazał się bohaterem – pomógł chłopcu, wykazując się ogromną empatią. Co więcej nie ocenił ani nie skrytykował mamy, która nie mogła uspokoić swojego dziecka.
Autorka bloga Better to be Different opisała w mediach społecznościowych zdarzenie, które bardzo ją poruszyło. Kobieta poszła na spacer ze swoim synem, który ma spektrum autyzmu. Zwykle nie chodzą dwa razy tą samą drogą – kilkulatek bardzo tego nie lubi, często w takiej sytuacji dostaje ataku agresji. Tak było i tym razem. Wspaniałe zachowanie mężczyzny Gdy chłopiec wpadł w furię, podszedł do niego obcy mężczyzna i po prostu zapytał, jak ma na imię. „Wyjaśniłam mu, że Rudy nie bardzo rozumie, bo ma spektrum autyzmu. Mężczyzna odpowiedział, że w porządku i położył się razem z nim. Później rozmawiał z nami w drodze powrotnej” – napisała mama kilkulatka. Kobieta była bardzo wdzięczna mężczyźnie za to, co zrobił dla niej i jej syna: „Ten zupełnie obcy człowiek uratował mnie dzisiaj od trwającego ponad godzinę szału, w jaki wpadł mój syn. Albo od alternatywy, jaką zwykle jest bicie mnie przez Rudy’ego, który wpada w furię i staje się agresywny. Jestem tak wdzięczna temu facetowi, Ianowi, że nie zapomnę jego dobroci”. Nieprzychylne reakcje innych przechodniów Niestety nie wszyscy mają w sobie tyle empatii, co ten nieznajomy mężczyzna – ludzie różnie reagują na głośne, emocjonalne zachowanie dzieci. Często nie zastanawiają się nad powodami, lecz od razu oceniają i krytykują. Mama Rudy’ego przekonała się o tym wielokrotnie. Nawet podczas tamtego spaceru natknęła się na parę, która była wyraźnie zdegustowana zachowaniem malucha. Nieznajomi mieli pretensje, że jego krzyk podczas ataku furii nie pozwala uśpić ich dwuletniego dziecka. Czy zamiast oceniać, nie lepiej wspierać i okazywać zrozumienie? Źródło: Facebook Zobacz także: Dziecko nie chce przyjmować leków? Koniecznie wypróbuj ten GENIALNY trik! Antynataliści klimatyczni: nie chcą mieć dzieci z troski o środowisko Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje
Agnieszka Chylińska wyznała trudną prawdę o dzieciach: jest jej bardzo ciężko!
Agnieszka Chylińska nie jest zbyt wylewna, jeśli chodzi o życie rodzinne. W Światowy Dzień Świadomości Autyzmu postanowiła jednak podzielić się z fanami bardzo prywatnym wyznaniem. Wystarczyło jedno zdjęcie, by przekazać ważną wiadomość.
Agnieszka Chylińska wyznała, z jakimi problemami zmagają się jej dzieci i ona sama jako mama. Artystce nie jest łatwo, tym bardziej że nie może liczyć na żadną pomoc od państwa. Agnieszka Chylińska: moje dziecko ma autyzm Agnieszka Chylińska w bardzo prosty, ale wymowny sposób pokazała, jak wygląda jej rodzinna codzienność. Jednym zdjęciem opowiedziała trudną historię swoich dzieci i okazała wsparcie wszystkim, którzy borykają się z podobnymi problemami w swoich rodzinach. Na zdjęciu widać tylko dwie dłonie, w tym dłoń wokalistki z niebieską bransoletką, na której widnieje napis: „Autyzm – wiem, rozumiem”. Chylińska z czułością trzyma rękę jednego ze swoich dzieci. Zdjęcie skomentowała jedynie niebieskim serduszkiem. W komentarzach momentalnie zaroiło się od setek niebieskich serc od fanów! To wyraz wsparcia i zrozumienia. Można się domyślać, że dzieci Agnieszki Chylińskiej cierpią na zaburzenia ze spektrum autyzmu. Już kilka miesięcy temu piosenkarka wyjawiła, że jej dzieci wymagają specjalnej troski, a w opiece pomagają jej prywatne placówki. Piosenkarka z żalem mówiła wtedy, że nigdy nie mogła liczyć na pomoc od państwa. Przyznała, że bywa jej bardzo ciężko: „Dwoje moich dzieci jest dzieciakami szczególnej troski. Nie przypominam sobie, żeby ktoś mi w tym pomagał, wspierał, jeśli chodzi o tak zwane państwo”. Zobacz też: Wczesna diagnoza autyzmu – co powinno zaniepokoić w rozwoju niemowlęcia? Jak dzieci z autyzmem widzą świat? Kim może zostać dziecko z autyzmem?
Szczepionka MMR przeciw śwince, odrze i różyczce: kiedy szczepić, skład, powikłania
Szczepionka MMR znajduje się w kalendarzu szczepień obowiązkowych i służy do uodparniania dzieci przeciw śwince, odrze i różyczce, czyli trzem chorobom mogącym wywołać groźne powikłania. Obecnie nie ma już żadnych wątpliwości, że szczepionka MMR jest bezpieczna. A co z autyzmem, o wywoływanie którego ją podejrzewano?
Szczepionka MMR zawiera trzy rodzaje wirusów, które po podaniu dziecku wywołują u niego odporność na odrę, świnkę i różyczkę. Pierwszą dawkę podaje się w 13-15 miesiącu życia, a drugą pięć lat później. Bezpieczeństwo szczepionki MMR zostało potwierdzone badaniami, a odczyny poszczepienne nie różnią się od tych, które mogą wystąpić po innych szczepieniach. Spis treści: Szczepionka MMR: kiedy się podaje dziecku? Szczepionka MMR – skład Przeciwwskazania do podania szczepionki MMR Szczepienie odra świnka różyczka – powikłania i objawy poszczepienne Autyzm po szczepieniu MMR Dlaczego warto zaszczepić dziecko przeciw śwince, odrze i różyczce? Szczepionka MMR: kiedy podaje się dzieciom? Z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/kalendarz-szczepien-szczepienia-obowiazkowe-2021-program-szczepien-ochronnych-31011-r1/">kalendarza szczepień obowiązującego w 2021 roku wynika, że szczepionkę MMR w Polsce podaje się w dwóch dawkach. Pierwszą po ukończeniu przez dziecko 1. roku życia (planowo w 13-15 miesiącu życia) oraz w 6. roku życia. Od 2019 roku nastąpiła zmiana w terminie podawania drugiej dawki – wcześniej był to 10 rok życia. Od stycznia 2019 druga dawkę MMR otrzymują dzieci w szóstym roku życia, a zasada ta obowiązuje dzieci urodzone w 2014 roku lub później. Pełną odporność dziecko uzyskuje po podaniu drugiej dawki. Przesunięcie szczepienia zostało podyktowane tym, aby dzieci rozpoczynające naukę w szkole były w pełni zabezpieczone przed tymi chorobami. Szczepionka MMR – skład Na polskim rynku dostępne są dwie szczepionki MMR – M-M-RVAXPRO oraz Priorix. Oba preparaty sprzedawane są w postaci ampułkostrzykawki z proszkiem i rozpuszczalnikiem do przygotowania zawiesiny. Przygotowana dawka szczepionki w przypadku obu preparatów ma objętość 0,5 ml i zawiera żywe, atenuowane, czyli osłabione wirusy odry, świnki i różyczki. Podaje się ją domięśniowo lub podskórnie. Preparat M-M-RVAXPRO przeznaczony jest do stosowania od 12. miesiąca życia, a w wyjątkowych sytuacjach od 9. miesiąca życia. Preparat Priorix został dopuszczony do użycia od 9. miesiąca życia. Skład chemiczny preparatu M-M-RVAXPRO (dane z ulotki): sorbitol, sodu fosforan, potasu fosforan, sacharoza, żelatyna hydrolizowana, podłoże 199 z solami Hanks'a, podłoże Eagle'a, sodu L-glutaminian, neomycyna, czerwień fenolowa, sodu wodorowęglan, kwas solny i sodu wodorotlenek (do ustalenia pH), woda do wstrzykiwań. Skład chemiczny preparatu Priorix (dane z ulotki): aminokwasy, laktoza, mannitol, sorbitol, neomycyna, woda do wstrzykiwań. Przeciwwskazania do podania szczepionki MMR Głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na którykolwiek składnik szczepionki oraz aktywna ciężka lub ostra choroba przebiegająca z gorączką. Szczepionki nie podaje się też w przypadku ciężkich niedoborów odporności. Także wystąpienie wcześniej<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wstrzas-anafilaktyczny-jak-szybko-pomoc-alergicznemu-dziecku-14842-r1/"> reakcji anafilaktycznej po podaniu innej szczepionki jest przeciwwskazaniem do podania szczepionki MMR. Ponieważ szczepionkę MMR można podawać też dorosłym, wśród przeciwwskazań wymienia się też ciążę. Łagodna infekcja, np. przeziębienie, nie jest przeciwwskazaniem do szczepienia. Szczepienie MMR – powikłania i objawy poszczepienne Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) to odpowiednik polskiego Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. We wrześniu 2019 roku opublikowała na swojej stronie internetowej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://www.fda.gov/news-events/fda-brief/fda-brief-fda-reiterates-importance-vaccines-such-measles-mumps-and-rubella-mmr-vaccine" rel="nofollow noopener" target="_blank">stanowisko w sprawie szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce. Potwierdziła w nim skuteczność i bezpieczeństwo jej stosowania. Skutki uboczne szczepionek przeciw odrze, śwince i różyczce dostępnych w Polsce są podobne, jak w przypadku każdego innego leku czy szczepionki. Zostały one sklasyfikowane pod względem częstości występowania: Bardzo często, czyli u jednego dziecka na 10 zaszczepionych, występują: zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, gorączka powyżej 37,5. Często, czyli u jednego na 9-100 zaszczepionych, występują: infekcja górnych dróg oddechowych, wysypka, ból i obrzęk w miejscu podania, gorączka powyżej 39 stopni. Niezbyt często, czyli u jednego dziecka na 100-1000 zaszczepionych, występują: zapalenie ucha środkowego, powiększenie węzłów chłonnych, jadłowstręt, nerwowość, bezsenność, nietypowy płacz, zapalenie spojówek lub oskrzeli, kaszel, biegunka, wymioty i obrzęk ślinianki przyusznej. Rzadko, czyli i jednego dziecka na 1000-10000 szczepionych, występują: reakcje alergiczne, drgawki gorączkowe. Po wprowadzeniu preparatów do obrotu, na podstawie dobrowolnych doniesień, uzyskano dodatkowe informacje o rzadkich, czy wręcz bardzo rzadkich, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-szczepieniach/niepozadane-odczyny-poszczepienne-czy-twoje-dziecko-je-ma-14920-r1/">niepożądanych odczynach poszczepiennych (NOP): reakcje anafilaktyczne, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/zapalenie-opon-mozgowych-przyczyny-rodzaje-objawy-i-leczenie-24422-r1/">zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, objawy podobne do odry lub świnki, małopłytkowość, zapalenie mózgu, zapalenie móżdżku, zespół Guillain-Barré (trwałe uszkodzenie nerwów na skutek zaburzeń autoimmunologicznych), poprzeczne zapalenie rdzenia, zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, ból stawów, zapalenie stawów. Autyzm po szczepieniu MMR Twierdzenie o związku autyzmu i szczepionki MMR oparte jest na oszustwie. W 1998 roku w prestiżowym czasopiśmie „The Lancet" ukazał się artykuł chirurga dr Andrew Wakefielda, w którym stwierdził, że wirus odry zawarty w szczepionce MMR wywołuje u dzieci stan zapalny jelita grubego oraz zmiany neurologiczne. Zgodnie z wynikami jego badań zaszczepione dzieci miały mieć objawy autyzmu po podaniu szczepionki. Badanie przeprowadzono na 12 dzieciach, a Wakefield otrzymał zapłatę za wykazanie związku między szczepieniem na odrę a wystąpieniem autyzmu od prawników, którzy mieli wystąpić o odszkodowanie dla rodziców badanych dzieci. Sam lekarz po 12-letnim śledztwie został pozbawiony prawa do wykonywania zawodu za fałszerstwa medyczne, a „The Lancet" wycofał artykuł ze swojej bazy. Dlaczego warto zaszczepić dziecko MMR? Uznane i światowej sławy zespoły naukowców oraz ośrodki badawcze przeprowadziły do tej pory ponad 100 badań, które w żaden sposób nie potwierdziły stwierdzeń Wakefielda dotyczące związku szczepionki MMR z wystąpieniem autyzmu u dzieci. Jest to szczepionka gruntownie przebadana i bezpieczna. Chroni przed chorobami, których powikłania mogą być groźne dla zdrowia lub życia: Odra jest jedną z najbardziej zaraźliwych chorób. Od 1 do 3 osób na 1000 chorych na odrę umiera z powodu powikłań, nawet przy zapewnieniu im najlepszej opieki medycznej. Może być niebezpieczna, szczególnie dla niemowląt i małych dzieci, zbyt małych, aby je zaszczepić. Jej najczęstszymi powikłaniami są zapalenie ucha (potencjalnie prowadzące do utraty słuchu, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/jak-leczyc-zapalenie-krtani-u-malego-dziecka-przede-wszystkim-szybko-24776-r1/">zapalenie krtani (u małych dzieci z silnymi dusznościami), <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/zapalenie-pluc-u-dzieci-23830-r1/">zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, odrowe zapalenie mózgu. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/swinka-objawy-i-leczenie-4511-r1/">Świnka zaczyna się gorączką, bólem głowy, utratą apetytu oraz obrzękiem i bolesnością ślinianek. Jej powikłania są rzadkie, jednak mogą spowodować głuchotę, zapalenie jąder, zapalenie najądrzy oraz zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/objawy-rozyczki-jak-sie-zaraza-rozyczka-22345-r1/">Różyczka wywołuje u małych dzieci gorączkę, wysypkę oraz zapalenie stawów (głównie u kobiet). Zakażenie różyczką w okresie ciąży może prowadzić do wad wrodzonych płodu. Źródło: szczepienia.pzh.gov.pl (2021) Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/krajowy-konsultant-od-200-do-300-dzieci-ma-powazne-nop-27473-r1/">Ile dzieci ma powikłania po szczepieniach? Oto najnowsze dane <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/szczepienia-a-autyzm-21446-r1/">Szczepienia a autyzm - nawet badania antyszczepionkowców obalają związek! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/szczepienia-wywoluja-autyzm-co-na-to-psycholog-ktora-rozpoznaje-autyzm-u-dzieci-25970-r1/">Psycholog diagnozujący autyzm u dzieci o związku szczepień i zaburzeń ze spektrum autyzmu
Pojęcie kryształowe dzieci rozpropagowała Doreen Virtue, która w 2003 roku napisała książkę „The Crystal Children’’. Jest ona również autorką określenia dzieci indygo. Najbardziej charakterystycznymi cechami dzieci kryształowych są ich wyjątkowe oczy oraz zachwyt naturą. Istnieje ryzyko, że przypisując dziecku nadzwyczajne cechy, nie zauważymy u niego objawów autyzmu.
„Kryształowe dzieci’’ to pojęcie pochodzące z filozofii New Age. Dzieci określane tym mianem są szczęśliwe, radosne, gotowe do wybaczania, zrównoważone. Ich aura jest wielobarwna, składa się z pastelowych kolorów i przypomina załamanie światła w krysztale, stąd nazwa „kryształowe dzieci”. Podobno przychodzą one na świat, aby uczynić go lepszym. Spis treści: Kryształowe dzieci – książka Kryształowe dzieci – jak rozpoznać Kryształowe dzieci – cechy fizyczne Dzieci kryształowe – test Dzieci kryształowe a autyzm Kryształowe dzieci – książka O kryształowych dzieciach powstała książka „Crystal Children”. Jej autorka Doreen Virtue napisała również pozycję o dzieciach indygo, które rodziły się przed dziećmi kryształowymi. Doreen Virtue zajmowała się astrologią i psychologią, nazywano ją astropsychologiem. W Polsce wydano obie książki. Są to dość obszerne pozycje obejmujące opis doświadczeń autorki i wypowiedzi ludzi, którzy twierdzą, że mają kryształowe dzieci i dzieci indygo. Wszystkie informacje zawarte w tym artykule pochodzą z książki Doreen Virtue o kryształowych dzieciach. Kryształowe dzieci – jak rozpoznać Według Doreen Virtue kryształowe dzieci mają szereg cech, po których można je rozpoznać. Należą do nich: rok urodzenia – 1995 lub później, pociągająca osobowość, duża uczuciowość, muzykalność, zainteresowanie kamieniami szlachetnymi i kryształami, wyrozumiałość dla innych, uzdolnienia artystyczne, miłość do natury i zwierząt, upodobanie do jedzenia wegetariańskiego, znakomity zmysł równowagi, pasja do poznawania otoczenia, wspinania się, przygód. Jak przystało na astropsychologa, Doreen Virtue przypisuje kryształowym dzieciom także szereg cech, o których nie śmiałby mówić prawdziwy psycholog. Według niej kryształowe dzieci cechują także: zdolność do kontaktu z aniołami i duchowymi przewodnikami, wspomnienia z poprzednich wcieleń, telepatia i własny system znaków, zdolności uzdrowicielskie. Według Doreen Virtue kryształowe dzieci mogą być diagnozowane jako autystyczne albo cierpiące na zespół Aspergera, ponieważ często późno zaczynają mówić (wcześniej – podobno – korzystają z daru telepatii). Według autorki część kryształowych dzieci kontaktuje się ze swoimi mamami jeszcze podczas życia płodowego, np. podając im datę, kiedy przyjdą na świat. Kryształowe dzieci – cechy fizyczne W wyglądzie dzieci kryształowych uwagę zwracają oczy – duże, okrągłe, o jasnej tęczówce w dowolnym kolorze – jasnoniebieskim, jasnobrązowym, jasnozielonym lub wielokolorowe. Spojrzenie tych oczu również ma być szczególne, hipnotyzujące, przeszywające i mądre. Poza tym nie istnieje żadna inna cecha fizyczna charakterystyczna dla kryształowych dzieci. Szczególne są ich cechy charakteru i cel, w jakim przyszły na świat. Drogę kryształowym dzieciom utorowały dzieci indygo, które rodziły się przed 1995 rokiem, głównie w latach 70, i 80. ubiegłego wieku. To one miały przygotować grunt dla dzieci kryształowych, których zadaniem jest, według filozofii New Age, pokazanie ludzkości jej przeznaczenia i przeniesienie jej na następny etap ewolucji. Kryształowe dzieci podobno często odrzucają stare reguły, nie zwracają uwagi na płeć, kolor skóry, zawód. Dla nich najważniejsze jest bycie w zgodzie z tym, kim się jest. Dzieci kryształowe – test W internecie można znaleźć testy, które pomagają ocenić, czy mamy do czynienia z kryształowym dzieckiem. Zawierają one pytania o charakter i zachowanie dziecka. Najczęściej o tym, czy test wychodzi pozytywnie czy negatywnie, decyduje liczba odpowiedzi potwierdzających obecność u dziecka określonych cech. Wśród pytań testowych znaleźć można m.in. takie: Czy twoje dziecko lubi przebywać na świeżym powietrzu, przytula się do drzew, obserwuje i przytula zwierzęta? Czy twoje dziecko ma uzdolnienia plastyczne lub muzyczne, lubi śpiewać? Czy twoje dziecko odczuwa smutek, gdy ktoś inny (także zwierzęta) jest krzywdzony? Czy twoje dziecko ma silną intuicję, przewiduje niektóre zdarzenia? Czy twoje dziecko zaczęło mówić z opóźnieniem? Czy twoje dziecko ma niesamowite oczy i spojrzenie? Czy twoje dziecko samo wybiera, czym się chce zająć i nie zawsze skupia się na tym, na czym powinno? Dzieci kryształowe a autyzm Ze względu na cechy przypisywane kryształowym dzieciom, rodzice sympatyzujący z filozofią New Age mogą bagatelizować sygnały świadczące o zaburzeniach rozwoju u dziecka (np. opóźnioną mowę). Przecież milej jest myśleć, że ma się dziecko kryształowe, wyjątkowe, przeznaczone do wyjątkowych celów, niż że ma się dziecko ze spektrum autyzmu, prawda? Kryształowe dziecko ma zespół wyjątkowych cech, a dziecko np. autystyczne – zaburzenia w funkcjonowaniu mózgu. Każdy rodzic wolałby, gdyby miał wybór, mieć dziecko kryształowe, a nie np. z zespołem Aspergera. Dlatego wiara w istnienie dzieci kryształowych może opóźniać prawidłową diagnozę dziecka i rozpoczęcie terapii. Sprawdź też: Kim jest tęczowe dziecko? Jak zdiagnozować autyzm – test Wspieranie rozwoju mowy u dziecka
Dziecko z autyzmem wymaga innego postępowania niż jego zdrowi rówieśnicy. Kluczowa jest terapia, która może polepszyć funkcjonowanie dziecka z autyzmem w przedszkolu, szkole czy w domu. Pomocy można też szukać w internetowych grupach wsparcia.
Autystyczne dziecko nie uśmiecha się do rodziców, odmawia pieszczot, nie reaguje na polecenia. Nie toleruje w swoim otoczeniu żadnych zmian. Rodzicom takiego dziecka nie jest łatwo, ale muszą pamiętać, że mogą (i powinni!) szukać wsparcia u lekarzy, terapeutów i innych rodziców dzieci autystycznych. Spis treści: Dziecko z autyzmem: jak postępować? Zachowanie dziecka z autyzmem ma wpływ na rodzinę Funkcjonowanie dziecka z autyzmem w przedszkolu i szkole Formy pomocy dla dziecka z autyzmem Dziecko z autyzmem: jak postępować? Zaburzone zachowania autystycznego dziecka (czyli typowe objawy autyzmu), dezorientują rodziców i wzbudzają w nich poczucie winy. Jak sobie wtedy radzić? Choć to niełatwe, wychowując takiego malucha, staraj się myśleć pozytywnie: Dziecko biernie przyjmuje twoje pieszczoty? Staraj się nie brać sobie tego do serca. Badania naukowe przekonują, że autystyczne dzieci są przywiązane do rodziców, tylko nie potrafią tego okazywać. Czujesz się winna, że nie potrafisz pomóc dziecku, gdy krzyczy i nie pozwala do siebie podejść? Pamiętaj, wcale nie jesteś złą mamą! Problemy z rozpoznawaniem potrzeb i trudnych emocji dzieci mają też rodzice zdrowych dzieci. Jak uspokoić dziecko z autyzmem? Dziecku autystycznemu trudno jest opanować emocje, ponieważ nie ma zdolności samoregulacji. Warto więc zadbać o to, by wyeliminować z jego otoczenia wszelkie bodźce, które wywołują w nim frustrację. Jeśli jakiegoś elementu nie da się usunąć, trzeba pomyśleć o takim zmodyfikowaniu go, by przestał tak bardzo przeszkadzać. Niekiedy niezawodne w wyciszaniu emocji dziecka jest stosowanie stymulacji sensorycznej np. za pomocą kołdry obciążeniowej albo dźwięku białego szumu. Można też próbować odwrócić uwagę dziecka od problemu, np. śpiewając jego ulubioną piosenkę albo podsuwając mu ulubioną książeczkę. Zachowanie dziecka z autyzmem ma wpływ na rodzinę Przy dziecku, które ma trudności w komunikowaniu się z innymi i nie panuje nad emocjami, domownicy są narażeni na duży stres. To zaś nie pozostaje bez wpływu na ich wzajemne relacje. Wychowywanie dziecka z autyzmem często powoduje: Problemy partnerskie. Niewłaściwe zachowania dziecka (np. jego agresja czy nieposłuszeństwo) sprawiają, że stosunki między tobą i mężem mogą stawać się coraz bardziej napięte. Szukajcie wsparcia na zewnątrz. Pomyślcie też o terapii par i rodzin. Kłopoty z rodzeństwem. Przez twoje zaabsorbowanie niepełnosprawnym dzieckiem, potrzeby pozostałych, zdrowych, dzieci schodzą na drugi plan. Wyjaśniaj im, dlaczego tak się dzieje, nie żądaj jednak od dzieci zbyt wiele. Pozwalaj im np. na okazywanie żalu, złości i interweniuj, gdy autystyczne rodzeństwo przeszkadza im w zabawie. Jak bawi się dziecko z autyzmem? Maluch, który ma zaburzenia rozwoju ze spektrum autyzmu, lubi bawić się wykonywanie powtarzalnych czynności, np. niestrudzenie układa wieżę z klocków, figurki jedna za drugą, kredki w równym rzędzie, w kółko puszcza kolorowego bączka. Często dobiera przy tym do zabawy dziwne, wręcz nielogiczne przedmioty i używa ich w sposób niezgodny z ich przeznaczeniem, np. łopatkę do piasku uderza o ścianę. Tego typu zabawy pozwalają mu na odizolowanie się od pozostałych domowników i unikanie niechcianego kontaktu. Funkcjonowanie dziecka z autyzmem w przedszkolu i szkole Część dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, np. cierpiących na zespół Aspergera, może uczęszczać do przedszkola czy szkoły i korzystać ze wsparcia nauczyciela wspomagającego. Placówka powinna również otrzymać zalecenia dotyczące pracy z dzieckiem autystycznym. Formy pomocy dla dziecka z autyzmem Autyzm nie jest schorzeniem uleczalnym, jednak terapia może wpłynąć korzystnie na rozwój dziecka. W osiąganiu zadowalających wyników w postępowaniu leczniczym kluczowe jest wczesne rozpoznanie autyzmu, najlepiej przed 4. rokiem życia. Po diagnozie rodzice zostają skierowani do odpowiednich placówek oferujących terapię dla dzieci z autyzmem. Skuteczne i chętnie wybierane przez rodziców terapie to: terapia behawioralna, trening umiejętności społecznych, terapia logopedyczna. Wsparcia można szukać też: w fundacjach, np. Synapsis (tel.: 22 825 87 42), Prodeste (tel.: 77 441 77 07) u psychologa: terapia bywa bardzo pomocna dla rodzin dzieci autystycznych w internecie: grupy wsparcia dla rodziców dzieci autystycznych, prowadzone przez profesjonalistów i innych rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w rzetelnych publikacjach na temat autyzmu. Zobacz też: Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Czy szczepienia wywołują autyzm? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Autyzm atypowy - objawy, rokowania, terapia
Autyzm atypowy u dziecka rozpoznawany jest zazwyczaj później niż autyzm wczesnodziecięcy. Bywa, że dziecko rozwija się pozornie właściwie, a po kilku latach zaczyna być wycofane i nieobecne w kontaktach z rówieśnikami.
Autyzm atypowy to jedno z zaburzeń ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu, które charakteryzuje się późniejszy rozwojem objawów. Stąd też jego prawidłowe zdiagnozowanie bywa trudne. Nieznane są też bezpośrednie przyczyny autyzmu atypowego, ale do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tego zaburzenia należą m.in. czynniki genetyczne. Spis treści: Pierwsze objawy autyzmu atypowego Jak rozpoznać autyzm atypowy? Skąd się bierze autyzm atypowy? Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Autyzm atypowy a zespół Aspergera Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Pierwsze objawy autyzmu atypowego Zaburzenie daje się wykryć zwykle dopiero w 3. roku życia dziecka. Niepokojące objawy wskazujące na autyzm atypowy można zauważyć najczęściej u 4-latka. Dzieje się tak z dwóch powodów. To właśnie w tym wieku dziecko, które do tej pory rozwijało się prawidłowo, zaczyna odstawać od rówieśników. Przejawia się to: niechęcią do zabawy z innymi dziećmi; utratą zdolności komunikowania się (która wcześniej funkcjonowała prawidłowo); trudnościami w budowaniu relacji społecznych. Przyczyna tak późnego rozpoznania autyzmu może być też inna. Często zaburzenie to rozwija się u dziecka razem z innym schorzeniem. Wówczas rodzice i lekarze mogą nie wiązać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/objawy-autyzmu-u-niemowlaka-przedszkolaka-ucznia-23670-r1/">objawów z autyzmem, a właśnie z inną chorobą. Zdiagnozowanie zaburzenia ze spektrum autyzmu zajmuje wtedy więcej czasu i wymaga dłuższej obserwacji dziecka. Jak rozpoznać autyzm atypowy? Zaburzenie to daje właściwie identyczne objawy co autyzm wczesnodziecięcy. Znaczącą różnicą jest wiek dziecka, w którym wyraźnie się one uwydatniają. Odmiana atypowa może być zdiagnozowana w nieco późniejszym wieku niż statystyczne rozpoznanie autyzmu u dzieci. Dziecko może cierpieć na autyzm atypowy, jeśli: zaczyna mówić dużo później niż inne dzieci; dużo bardziej interesuje się przedmiotami niż ludźmi; nie wodzi wzrokiem za poruszającym się przedmiotem; nie wchodzi w relacje nawet z najbliższymi opiekunami; nie lubi patrzeć w oczy drugiej osobie; nie akceptuje zmian w układzie otaczających go przedmiotów; nie lubi zmian w rozkładzie dnia; często powtarza te same słowa lub zabawy; nie lubi się przytulać; miewa nagłe napady złości, agresji. Dodatkowo w przypadku autyzmu atypowego u dziecka może pojawiać się brak wrażliwości na ból. Skąd się bierze autyzm atypowy? Przyczyny autyzmu nie są do końca poznane. Naukowcy wymieniają kilka czynników ryzyka, które mogą wpływać na pojawienie się autyzmu atypowego. Są to: niska masa urodzeniowa czynniki genetyczne przedwczesne narodziny ciąża w późnym wieku chorowanie na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/toksoplazmoza-w-ciazy-skad-sie-bierze-i-jakie-moze-miec-skutki-23325-r1/">toksoplazmozę w ciąży zanieczyszczenie środowiska przyjmowanie niektórych leków uraz okołoporodowy dziecięce porażenie mózgowe. Genetyczne przyczyny autyzmu Uważa się, że również niektóre czynniki genetyczne wpływają na rozwój zaburzenia ze spektrum autyzmu. Są to następujące mutacje: zespół łamliwego chromosomu X, mutacje niektórych genów z regionu chromosomów 2 i 7 mutacja genu ADA2, a także stwardnienie guzkowate. Leczenie autyzmu atypowego i rokowania Schorzenie to, jeśli się pojawi, towarzyszy człowiekowi do końca życia. Nie da się całkowicie wyleczyć autyzmu atypowego. Za pomocą terapii można jednak złagodzić objawy zaburzenia. Kluczem do sukcesu jest tu jak najwcześniejsze wdrożenie leczenia. Psychoterapia, aby była skuteczna, powinna być indywidualnie dostosowana do potrzeb danego dziecka. Terapia ma na celu choćby w jakimś stopniu rozbudzić u dziecka: zainteresowanie otoczeniem; zainteresowanie drugim człowiekiem; możliwość budowania relacji; pojawienie się kompetencji językowych ułatwiających komunikowanie się. Warto też pamiętać, że autyzm atypowy może mieć różne nasilenie i objawiać się nieco inaczej u różnych dzieci. W związku z tym terapia również może przynieść różne skutki, mniej lub bardziej zadowalające. Autyzm atypowy a zespół Aspergera <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/zespol-aspergera-objawy-diagnoza-leczenie-testy-23755-r1/">Zespół Aspergera jest często utożsamiany z autyzmem. Te dwa zaburzenia łączą ze sobą trudności w komunikacji. Obydwa zaburzenia charakteryzują niecodzienne zachowania społeczne oraz trudności w nawiązywaniu więzi - osoby z Zespołem Aspergera jednak komunikują się lepiej z otoczeniem niż osoby z autyzmem atypowym. Zespół Aspergera jest zaburzeniem, którego podejrzenie może pojawić się, gdy u danej osoby zauważa się: bardzo duże, wręcz wyłączne zainteresowanie jedną, konkretną tematyką, trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych (np. zawieranie przyjaźni), brak zrozumienia wśród rówieśników. Autyzm atypowy a orzeczenie o niepełnosprawności Orzeczenie o niepełnosprawności dziecka może uprawnić rodziców do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/niepelnosprawne-dziecko-jakie-prawa-maja-rodzice-niepelnosprawnego-dziecka-17217-r1/">uzyskiwania wsparcia materialnego na pokrycie kosztów terapii oraz różnych ulg (np. dodatku do zasiłku rodzinnego, ulg podatkowych czy ulg na przejazdy komunikacją miejską, PKP i PKS). Tego typu dokument uprawnia także do skorzystania z możliwości przedłużonego (nawet o 3 lata) urlopu wychowawczego. Jak uzyskać wniosek o niepełnosprawności Wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności może być złożony przez pełnoletniego pacjenta lub jej opiekuna ustawowego (np. rodzica) bądź Ośrodek Pomocy Społecznej (za zgodą samego pacjenta bądź jego opiekuna). Wniosek, wraz z odpowiednimi dokumentami, powinien zostać złożony w Powiatowym lub Miejskim Zespole do spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Aby uzyskać pełną listę dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku, należy skontaktować się z lokalną jednostką Zespołu. Dokumentację wraz z wnioskami analizuje zespół w minimum dwuosobowym składzie. Przeważnie wymagane jest jedno spotkanie z pacjentem w obecności jego opiekuna. W przypadku zaburzeń ze spektrum autyzmu przewodniczącym zespołu musi być lekarz psychiatra. Należy pamiętać, że, w przypadku braku otrzymania orzeczenia, masz prawo odwoływać się od tej decyzji u wyższej instancji, czyli w Wojewódzkich Zespołach ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">Opóźnienia w rozwoju mowy dziecka? Wywiad z logopedą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-diagnozowac-autyzm-jest-szansa-na-testy-przesiewowe-15487-r1/">1 dziecko na 100 rodzi się z autyzmem. Czy będą badania przesiewowe? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-rozpoznac-u-dziecka-zespol-aspergera-15213-r1/">Jak rozpoznać zespół Aspergera u dziecka?
Zespół sawanta, czyli geniusz w spektrum autyzmu lub z inną dysfunkcją układu nerwowego
Zespół sawanta sześciokrotnie częściej dotyka płci męskiej. Związany jest ze specyficzną pracą mózgu, która w części obszarów jest upośledzona, a w części działa genialnie. Dolegliwość najczęściej jest wrodzona, ale spotyka się ją też u osób z uszkodzoną lewą półkulą mózgu.
Sawant to, najkrócej mówiąc, geniusz z niskim ilorazem inteligencji. Jego układ nerwowy nie działa prawidłowo, co wpływa na jego zachowanie i funkcjonowanie, obniżając ich jakość. Z drugiej jednak strony dysfunkcje te sprawiają, że osoby z zespołem sawanta mają wyjątkowe uzdolnienia, które mogą dotyczyć bardzo różnych umiejętności. Szacuje się, że nawet jedno na dziesięcioro dzieci ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu może być sawantem, i że co najmniej połowa sawantów cierpi na autyzm. Spis treści: Co to jest zespół sawanta Zespół sawanta – objawy Leczenie zespołu sawanta Znani ludzie z zespołem sawanta Co to jest zespół sawanta Jest to dysfunkcja układu nerwowego. Najczęściej wiąże się z nieprawidłowym działaniem lewej półkuli mózgu, w wyniku czego prawa półkula zmuszona jest do kompensowania osłabionego działania swojej „bliźniaczki’’. Większość dzieci z zespołem sawanta rodzi z tą dolegliwością. Opisano jednak przypadki osób dorosłych i dzieci, które w wyniku urazu głowy lub choroby dotykającej mózg zyskały umiejętności charakterystyczne dla sawantów. Badania mózgów sawantów pokazały zwiększony przepływ krwi przez prawą półkulę mózgu, zwiększenie aktywności tzw. kory nowej prawej półkuli i upośledzenie przedniego płata skroniowego lewej półkuli. Jak dotąd dokładnie opisano ok. 100 przypadków zespołu sawanta. Pierwszy raz dokonał tego w 1789 roku amerykański pionier psychiatrii – Benjamin Rush. Jego pacjentem był Thomas Fuller, który mimo znikomej znajomości matematyki potrafił w kilkadziesiąt sekund prawidłowo odpowiedzieć na pytanie o liczbę sekund, które mijają w ciągu życia człowieka żyjącego 70 lat, 17 dni i 12 godzin (2 210 500 800) z uwzględnieniem lat przestępnych. Objawy zespołu sawanta Każdy sawant jest inny, dlatego nie sposób podać pełnej listy objawów typowych dla zespołu sawanta. Najczęściej występujące cechy wspólne u dzieci i dorosłych z tym zaburzeniem to: płeć męska, niski iloraz inteligencji – 40-70, ponadprzeciętne uzdolnienie wynikające z funkcji pełnionych przez prawą półkulę mózgu. Sawant może być dzieckiem lub dorosłym, chłopcem lub dziewczynką, kobietą lub mężczyzną. Może mieć iloraz inteligencji 25, ale i powyżej 100. Najbardziej charakterystyczne są dysfunkcje w obszarze życia społecznego i wyjątkowe uzdolnienia. Sawant może, ale nie musi, być dzieckiem autystycznym, może mieć <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/zespol-aspergera-objawy-diagnoza-leczenie-testy-23755-r1/">zespół Aspergera o różnym nasileniu, może cierpieć na chorobę otępienną, ale zawsze wyróżnia go wyjątkowy talent. Geniusz sawanta może polegać na: daleko ponadprzeciętnej pamięci, adhezji werbalnej (zdolności do języków obcych) – bardzo rzadkie u sawantów, wyjątkowej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/zabawki-ktore-pomagaja-rozwijac-mala-motoryke-26012-r1/">sprawności manualnej, zdolności do wykonywania skomplikowanych obliczeń, bardzo precyzyjnym odmierzaniu czasu, błyskawicznym i trafnym szacowaniu liczby przedmiotów, zdolnościach artystycznych: rysunku, malarstwie, muzyce, kombinacji tych uzdolnień. Leczenie zespołu sawanta Mimo tego, że geniusz sawanta budzi podziw, najczęściej jest on wyobcowany ze społeczeństwa. Jego talenty, choć w kilku przypadkach (patrz niżej: Daniel Tammet, Richard Wawro, Leslie Lemke) pozwalają mu się utrzymać, nie są dla niego czymś, co rekompensowałoby mu deficyty wynikające z zaburzeń rozwojowych (autyzm, zespół Aspergera). Najlepiej o tym mówi Daniel Tammet: „Nie chcę, żeby ludzie mówili: >, ponieważ bycie geniuszem może oznaczać samotność. A ja bardzo długo walczyłem z samotnością, chcę docierać do ludzi’’’. Zespołu sawanta się nie leczy, ale u ponadprzeciętnie uzdolnionych dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu stosuje się terapię, która ma poprawić ich funkcjonowanie w grupie. Czasami stoju się też leki, które co prawda nie leczą zaburzenia, ale pomagają panować nad napadami lęku i nadpobudliwością oraz depresją.,> Znani ludzie z zespołem sawanta Chyba najbardziej znanym geniuszem podejrzewanym o zespół sawanta jest Albert Einstein, który cierpiał na łagodny zespół Aspergera. Z kolei Jacob Benett, który ma autyzm i miał nigdy nie nauczyć się czytać, dzisiaj poprawia teorię względności Alberta Einsteina, a jego IQ wynosi 170! Są to postacie, które wyłamują się z reguły mówiącej o tym, że sawanci mają niski iloraz inteligencji, jednak ich ponadprzeciętne zdolności i dysfunkcje społeczne wyraźnie wskazują na zespół sawanta. Inni znani sawanci: Daniel Tammet – ma zespół Aspergera, dokonuje w pamięci skomplikowanych obliczeń, błyskawicznie uczy się języków – zna ich 11 – islandzkiego nauczył się w cztery dni, pisze książki. Temple Grandin – profesor Colorado State University, doktor zootechniki, cierpi na autyzm, ma ścisły, analityczny umysł. Stephen Wiltshire – rysuje z pamięci panoramy miast, cierpi na autyzm. Richard Wawro – szkocki malarz tworzący niesamowite obrazy wystawiane w galeriach na całym świecie, cierpiał na autyzm. Leslie Lemke – ma porażenie mózgowe, w wieku 14 lat zagrał po jednym wysłuchaniu koncert Czajkowskiego, choć nigdy nie uczył się grać na pianinie, potrafi zagrać z pamięci kilka tysięcy utworów. Alonzo Clemons – cierpi na zaburzenia rozwojowe, w dzieciństwie przeszedł uraz głowy, potrafi z niesłychaną precyzją modelować z wosku sylwetki zwierząt widziane przez choćby kilka sekund. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-to-jest-autyzm-i-jak-go-rozpoznac-u-dziecka-24439-r1/">Objawy autyzmu u dzieci Szczepionki a autyzm – spójrz prawdzie w oczy Masz krnąbrne dziecko? A może to zespół Touretta?
Test na autyzm - jak diagnozować to zaburzenie?
Test na autyzm jest jednym ze sposobów diagnozy tego zaburzenia. Nie istnieje żadna metoda diagnostyczna, która samodzielnie wystarcza, by zdiagnozować zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Przy diagnozie zaburzeń ze spektrum autyzmu może pomóc test na autyzm, jednak prawidłowa diagnoza powinna bazować na wywiadzie z rodzicami, obserwacji dziecka, ewentualnie dodatkowych badaniach i testach. Testy na autyzm online, który rodzice mogą w różnej formie znaleźć w internecie, mogą jedynie być wstępną oceną rozwoju dziecka, która ukaże pewnie nieprawidłowości. Spis treści: Test na autyzm online Test na autyzm u dwulatka Autyzm wczesnodziecięcy - test Kiedy można wykryć autyzm? Objawy autyzmu Skąd się bierze autyzm? Test na autyzm online Test na autyzm online dostępny jest w internecie, nie jest to jednak test diagnostyczny. Służy on jedynie do wstępnej oceny rozwoju dziecka, może przybliżyć ewentualne nieprawidłowości. Takie testy na autyzm online pomagają rozpoznać ryzyko wystąpienia autyzmu u dzieci. Pamiętaj, że kolejnym krokiem musi być wizyta u specjalisty. Jeśli zachowanie dziecka jest dla ciebie niepokojące, możesz skorzystać z takich ankiet i testów na autyzm online. Oto niektóre z nich: QCHAT - jest to kwestionariusz symptomów autyzmu. Jest przeznaczony do badania dzieci w wieku od 18 do 24 miesięcy. Składa się z dwudziestu pięciu pozycji, do których ustosunkowuje się rodzic dziecka. M-CHAT-RF - to darmowe, dwustopniowe narzędzie przesiewowe, które jest stosowane, by ocenić, czy dziecko może mieć autyzm. Przeznaczone jest do regularnych obserwacji dzieci w wieku 16-30 miesięcy. Pozwala ocenić, czy u danego dziecka ryzyko wystąpienia autyzmu jako niskie, średnie lub wysokie, bazując na wypełnionym przez rodziców kwestionariuszu. Składa się on z 20 pytań. Kwestionariusz CHAT (Checklist for Autism in Toddlers) - jest to popularne badanie, które ułatwia wykrycie autyzmu u małych dzieci. Test przeznaczony jest do oceny dzieci 16-18-miesięcznych. Pytania skierowane są do rodzica, odpowiada on na nie tak lub nie. ESAT (Early Screening of Autistic Traits Questionnaire) - może być wykorzystywany do badania dzieci od 14 miesiąca życia. Kwestionariusz składa się z 14 pytań, na które odpowiada rodzic. ATEC Autism Treatment Evaluation Checklist - to test, który sprawdza efekty zastosowanych terapii. Pozwala on ocenić, jak głęboki jest autyzm dziecka. Test na autyzm u dwulatka W chwili, gdy podejrzewasz, że u twojego dziecka może wystąpić problem ze spektrum autyzmu, możesz sięgnąć po test M-CHAT. Taki test na autyzm jest odpowiedni dla dwulatka, ponieważ został przygotowany z myślą o rodzicach dzieci w wieku 18–30 miesięcy. Zawiera pytania skierowane do rodziców dziecka oraz ocenę punktową. Jeżeli wynik testu na autyzm u dwulatka wskazuje na ryzyko wystąpienia autyzmu – powinnaś zgłosić się z dzieckiem do lekarza. Autyzm wczesnodziecięcy - test Na świecie dostępne są testy przeznaczone do diagnozy zaburzeń ze spektrum autyzmu u dzieci poniżej 3. roku życia. Istnieje również test, który pomaga zdiagnozować autyzm wczesnodziecięcy. Niektóre z takich testów na autyzm wczesnodziecięcy mają formę kwestionariuszy - wypełnia je rodzic lub opiekun. Oto kilka z nich: Q-CHAT Test, M-CHAT (Modified Checklist for Autism in Toddlers M-CHAT), STAT (Screening Tool for Autism in Toddlers and Young Children). Do pogłębionej diagnostyki zaburzeń ze spektrum autyzmu stosuje się również: ADOS-2 (Second Edition, Autism Diagnostic Observation Schedule), ADI-R (Autism Diagnostic Interview-Revised). Prawidłowa diagnoza musi być wystawiona na podstawie: wywiadu z rodzicami obserwacji dziecka analizy źródeł, np. opinii nauczyciela, w niektórych przypadkach dodatkowych badań w celu wykluczenia innych przyczyn zaburzeń. Kiedy można wykryć autyzm? Dzisiaj autyzm diagnozuje się dopiero między 2. a 3. urodzinami dziecka. To bardzo późno. Marzeniem lekarzy jest to, aby można było wykryć autyzm wcześniej, najlepiej już w 1. roku życia dziecka, a przynajmniej do 18. miesiąca życia dziecka – bo do tego czasu mózg jest najbardziej podatny na oddziaływania z zewnątrz. Po tym czasie plastyczność mózgu bardzo się zmniejsza, a to oznacza, że nawet jeśli wychwycimy kłopoty rozwojowe dziecka, to możemy z tym zrobić o wiele mniej, niż gdybyśmy wiedzieli o chorobie od pierwszych miesięcy życia dziecka. Objawy autyzmu Chorobę można stwierdzić z całą pewnością dopiero po całej serii badań i obserwacji, jednak pierwsze podejrzenia (które niekoniecznie muszą się sprawdzić!) możesz podjąć, jeżeli dwulatek: unika kontaktu wzrokowego, nie uśmiecha się na widok znajomych twarzy, nie dzieli uwagi (czyli np. nie podążają za wzrokiem dorosłego. Zwykle dziecko, jeśli siedzący naprzeciwko mama albo tata spojrzą w bok, także odruchowo spojrzy na to, na co patrzy jego rodzic), robi wrażenie, jakby nie słyszało albo nie rozumiało, co się do niego mówi. Nie reaguje (albo reaguje tylko czasami) na swoje imię, nie mówi, nie gestykuluje, ma słabo rozwiniętą mimikę. Dzieci z autyzmem mogą w niemowlęctwie nie gaworzyć. nie lubi dotyku i przytulania albo przeciwnie – zachowuje się, jakby potrzebowało mocnych bodźców (wciska się w ciasne miejsca, bije główką w podłogę itp), ma skłonność do ciągłego powtarzania gestów, zachowań (np. kręcenia się w kółko, kołysania się, machania rączkami). Uwaga! Specjaliści mówią nie o pojedynczych objawach autyzmu, ale o ich spektrum. Pojedynczy symptom nie świadczy jeszcze o żadnych zaburzeniach. Skąd bierze się autyzm? Nikt tego nie wie na pewno. Badacze są skłaniają się ku tezie, że autyzm jest chorobą genetyczną, na którą mogą mieć wpływ także: wiek ojca powyżej 40 lat, urazy okołoporodowe, wrodzona toksoplazmoza, dziecięce porażenie mózgowe, poważne infekcje bakteryjne w okresie niemowlęcym. Autyzm nie może zostać wyleczony, ale wiele jego objawów można zmniejszyć albo nawet całkiem zniwelować. Konieczna jednak jest intensywna terapia i jak najwcześniejsze zdiagnozowanie autyzmu. Zobacz także: Czy to autyzm? Specjaliści mają wątpliwości! Spektrum autyzmu: co musisz o nim wiedzieć? 6-letni chłopiec z autyzmem najmłodszym studentem Oksfordu! Marzy o karierze lekarza
Czy to autyzm? Specjaliści mają wątpliwości!
Antyszczepionkowcy grzmią, że liczba osób dotkniętych autyzmem rośnie. I to jest fakt – na papierze rośnie. Ale czy tak jest naprawdę?
Liczba osób, u których zdiagnozowano autyzm rośnie z roku na rok. W USA w roku 1996 u 0,05% populacji było dotknięte tym zaburzeniem. Obecnie już u 2% Amerykanów stwierdzono autyzm. Dla Polski takich danych nie mamy, ale możemy przyjmować, że statystyki są podobne jak te europejskie, czyli: 0,6% populacji. Czy te dane są wiarygodne? Wątpliwości fachowca od autyzmu Doktor Laurent Mottron, profesor na Univerystecie Montrealskim (Kanada) poddaje w wątpliwość dane, mówiące o tak znacznym wzroście liczby osób dotkniętych autyzmem. I nie są to jego czcze dywagacje, ale skutek analizy danych. Wraz ze współpracownikami przeanalizował informacje związane ze zdiagnozowaniem autyzmu u ponad 23 tysięcy osób na przestrzeni lat 1966-2019. Z tych badań płynie jeden wniosek: wraz z upływem lat różnice między osobami zdrowymi a autystycznymi maleją! Kto jest zdrowy, a kto autystyczny Jak dotąd uznaje się, że różnice między osobami zdrowymi a tymi z autyzmem, obserwować można w następujących obszarach: rozpoznawanie emocji, rozumienie i rozpoznawanie intencji innych, przerzucanie uwagi z jednego zadania na drugie, planowanie działań, hamowanie informacji i reakcji, reakcje systemu nerwowego na bodźce, objętość mózgu. Występowanie zaburzeń w tych obszarach definiuje autyzm. Wyniki analizy – różnice się zacierają Dr Motton zauważył, że w aż 5 wyżej wymienionych obszarach różnice między osobami diagnozowany jako autystyczne a resztą społeczeństwa maleją. Tylko w 2 z nich nadal pozostają bardzo wyraźne. Jeśli tak dalej pójdzie, to w ciągu kolejnych 10 lat różnice między autystykami a pozostałymi ludźmi zatrą się niemal zupełnie! Problemy z diagnozowaniem autyzmu Na przestrzeni ostatnich 50 lat kryteria diagnozowania autyzmu nie zmieniły się. Zatem samo stawianie diagnozy i interpretacja ludzkich zachowań musiała ulec zmianie. Niegdyś jednym z głównych sygnałów, że to zaburzenie u kogoś występuje, był brak zainteresowania innymi. Obecnie część lekarzy stwierdza, że nieposiadanie przyjaciół jest właśnie brakiem zainteresowania innymi. Ale czy to prawda? Poza tym: czy np. patrzenie komuś w oczy podczas rozmowy jest właściwym miernikiem? A co jeśli ktoś jest po prostu nieśmiały? Dodatkowym kłopotem jest rozszerzenie pojęcia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-to-jest-autyzm-i-jak-go-rozpoznac-u-dziecka-24439-r1/">autyzm do pojęcia "zaburzenia ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">spektrum autyzmu". Przez to diagnoza samego autyzmu się rozmywa. Coraz trudniej jednoznacznie stwierdzić, czy ktoś autyzm ma, czy jest to jednak nieco inne zaburzenie. A jeśli jakieś nieprawidłowości występują, czy są dowodem na zaburzenia autystyczne? Te problemy z jednoznaczną diagnozą sprawiają, że do grup badawczych dobierani są ludzie na podstawie niedokładnych diagnoz. Z tego powodu różnice między badanymi autystycznymi, a tymi, którzy autyzmu nie mają, zacierają się. Wniosek? Rosnąca liczba osób ze zdiagnozowanym autyzmem może być zawyżona przez błędy w diagnozie. Źródło: sciencedaily.com
6-letni chłopiec z autyzmem najmłodszym studentem Oksfordu! Marzy o karierze lekarza
Poznajcie historię Joshuy Beckforda, przyszłego neurochirurga, który „chce zmieniać świat”.
Joshua Beckford, cudowne dziecko z Tottenhamu, został w wieku zaledwie sześciu lat najmłodszą osobą na prestiżowym Uniwersytecie w Oksfordzie. Naukę pobierał na internetowej platformie edukacyjnej stworzonej z myślą o wyjątkowo uzdolnionych dzieciach. Dostępne tam kursy ukończył z wyróżnieniem i na koniec kształcenia otrzymał certyfikat. Obecnie chłopiec ma już 13 lat i marzy o karierze neurochirurga. Jego nazwisko znajduje się na liście 30 najbardziej niezwykłych na świecie ludzi z autyzmem. Niezwykle uzdolnione dziecko Gdy Joshua miał zaledwie 10 miesięcy, jego ojciec, Knox Daniel, zauważył, że syn ma niezwykłą umiejętność przyswajania wiedzy. Chłopiec z zaciekawieniem słuchał, jak tata pokazywał mu i nazywał kolejne litery na klawiaturze komputera i od razu je zapamiętywał. W wieku trzech lat potrafił płynnie czytać. Nauczył się też mówić po japońsku, a nawet pisać na komputerze wcześniej niż na kartce papieru. Zobacz też: 8-latek z autyzmem gra jak Mozart! W 2011 roku Knox Daniel dowiedział się o programie na Uniwersytecie w Oksfordzie skierowanym do dzieci w wieku od 8 do 13 lat. Joshua miał wówczas zaledwie 6 lat, ale mimo to ojciec wysłał jego zgłoszenie i miał nadzieję, że syn zostanie przyjęty. Tak też się stało. Chłopiec odbył dwa kursy, z filozofii i historii, oba ukończył z wyróżnieniem. Kilkulatek ze swoimi ponadprzeciętnymi zdolnościami nie kwalifikował się do standardowego systemu nauczania, zaczął więc pobierać naukę w domu. W trakcie studiów interesował się szczególnie Egiptem, dlatego postanowił napisać książkę dla dzieci o tym starożytnym narodzie. Życie z misją Oprócz kariery naukowej, Joshua angażuje się też w różne akcje, które mają na celu uwypuklić to, z jakimi wyzwaniami muszą się zmierzać osoby dotknięte autyzmem i uzyskać wsparcie dla realizacji ich potrzeb. Jest m.in. twarzą kampanii Black and Minority Narodowego Towarzystwa Autystycznego. Zbiera również fundusze na trzy organizacje charytatywne wspierające osoby z autyzmem (dwie w Afryce i jedną w Wielkiej Brytanii). Wielkie plany na przyszłość Ten „najbardziej błyskotliwy chłopiec na świecie”, jak opisują go media, jest rzeczywiście wyjątkowym dzieckiem. Jego ojciec zauważa jednak, że z uwagi na fakt, że jest on ponadprzeciętnie rozwinięty, nie czuje się dobrze w towarzystwie rówieśników. Woli przebywać wśród nastolatków i dorosłych. Knox Daniel wie, że rodzicielstwo w przypadku dziecka autystycznego niesie za sobą wiele wyzwań, ale jest dumny z syna i jego osiągnięć. Wierzy, że chłopiec ma przed sobą świetlaną przyszłość. Joshua sam o sobie mówił jakiś czas temu: „Chcę ocalić ziemię. Chcę zmienić świat i myślenie ludzi, by robili właściwe rzeczy”. W swojej działalności jest na tyle zdeterminowany, że z pewnością wywrze pozytywny wpływ na społeczeństwo. Oby na jak największą skalę. Źródło: brightvibes.com Zobacz też: Po czym poznać, że dziecko ma autyzm? W jakim wieku widać objawy? Jak dzieci z autyzmem słyszą świat? [FILM] Ojciec spełnił niezwykłe marzenie autystycznego syna
Szczepienia wywołują autyzm? Wyjaśnia psycholog, która rozpoznaje autyzm u dzieci
Przeciwnicy szczepień twierdzą, że szczepionki powodują niepożądane odczyny poszczepienne, w tym autyzm. Czy to możliwe - mówi Joanna Grochowska, psycholog z Fundacji Synapsis, która zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem autyzmu.
Jednym z największych lęków rodziców jest lęk o to, że dziecko będzie miało autyzm. Dlatego argumenty przeciwników szczepień, którzy mówią o związkach szczepień z autyzmem, padają na tak podatny grunt. Czy szczepienia mogą przyczyniać się do pojawienia się autyzmu u dziecka - mówi Joanna Grochowska, psycholog z Fundacji Synapsis. Rodzice obawiają się, że niektóre szczepionki wywołują autyzm. Spotyka się pani z taką opinią? Tak, jednak żadne badania nie potwierdziły związku szczepień z autyzmem. Nie można mówić, że taki związek istnieje. Rodzice powinni jednak pamiętać, że aby zaszczepić dziecko, musi być ono absolutnie zdrowe. Jeśli ma różnego rodzaju problemy rozwojowe, to są one wskazaniem do uzgodnienia z lekarzem indywidualnego kalendarza szczepień. Gdy organizm jest słabszy, szczepionka, która generalnie jest bezpieczna, może spowodować powikłania. Nie można jednak w ogóle nie szczepić dzieci, bo powikłania niektórych chorób są dramatyczne w skutkach. Czy przyczyna autyzmu jest znana? Nie, przyczyna autyzmu wciąż nie jest znana. Wiemy, że dziecko rodzi się z pewną podatnością genetyczną do zachorowania na autyzm. To, czy ona zostanie uruchomiona, czy nie, zależy od bardzo różnych czynników środowiskowych. Jakie objawy powinny skłonić do wizyty z dzieckiem u psychologa, zaniepokoić, że mogą to być objawy autyzmu? Pierwsze niepokojące objawy można zaobserwować między 7. a 12. miesiącem życia dziecka i są to: Po pierwsze: brak lub osłabiona reakcja na imię, czyli sytuacja, gdy dziecko wołane przez rodzica albo w ogóle nie reaguje, albo robi to z dużym opóźnieniem. Małe dziecko powinno reagować na wołanie po imieniu. Nawet jeśli jest akurat czymś zajęte, powinno po chwili popatrzeć na rodzica. Drugi niepokojący objaw to słaby kontakt wzrokowy. Małe dzieci bardzo szybko uczą się koncentrować wzrok na twarzy mamy czy taty. Niepokój powinna budzić sytuacja, gdy dziecko: nie patrzy nam w oczy, nie sprawdza naszych reakcji, nie obserwuje, jak reagujemy na to, co robi. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz szczepień Czytaj więcej Niektóre dzieci ze spektrum nawiązują kontakt wzrokowy, ale jest on bardzo ulotny, dziecko jakby prześlizgiwało się wzrokiem po twarzy. Jeśli rodzic zauważa u dziecka takie objawy, najlepiej jak najszybciej zgłosić się z dzieckiem do psychologa. Zobacz także: Pierwsze objawy autyzmu można przeoczyć
Jak jej nie wstyd karmić piersią 7-latka?!
"Karmię, ponieważ to go uspokaja" - tłumaczy mama. Ale nie każdy to rozumie. Syn ma 7 lat i nadal ssie mleko mamy. Do kiedy karmienie piersią jest normą i gdzie jest tego granica?
Lisa jest doświadczoną mamą aż piątki dzieci. I każde z nich karmiła piersią. Robi to nieprzerwanie od 20 lat. Ale jej macierzyństwo pewnie przeszłoby bez publicznego rozgłosu, gdyby nie fakt, że jest najpewniej jedną z najdłużej karmiących mam w Stanach Zjednoczonych. Swojego synka Chase'a karmi mlekiem z piersi już od 7 lat. Ssanie traktuje jako terapię w zaburzeniu rozwojowym syna, który cierpi na autyzm. "Nadal karmię piersią mojego siedmiolatka i nie wstydzę się" Lisa Bridger mówi, że jej syn jest bardziej spokojny i bezpieczny dzięki przedłużonemu karmieniu piersią. Uważa, że w tym przypadku ssanie piersi jest nieocenionym narzędziem w terapii dziecka, które ma spektrum autyzmu. "Karmienie piersią uniemożliwiło mu leczenie, ponieważ uspokaja go i jest także fantastycznym sposobem na ponowne połączenie z dzieckiem "- powiedziała 46-letnia mama. "Nadal karmię piersią mojego siedmiolatka i nie wstydzę się"- podkreśla. UWAGA! Szukamy idealnego ojca! Zagłosuj w naszym plebiscycie! Jak tłumaczy Lisa, dzięki naturalnemu karmieniu może synkowi podać melatoninę, konieczną w terapii. "Nie mogłam zmusić go, żeby ją połknął. Teraz dostaje melatoninę rozpuszczoną z moim mlekiem. To świetne narzędzie pomagające w autyzmie"- powiedziała. Karmienie piersią od 20 lat Lisę można nazwać weteranem karmienia piersią, gdyż robi to od ponad 20 lat. Oprócz Chase'a, w naturalny sposób karmi także jego czteroletniego brata Phoenix'a, także cierpiącego na autystyczne zaburzenia. Jak reagują ludzie na karmienie piersią tak dużych dzieci? Lisa powiedziała, że ​​jest szczęśliwa, mogąc nakarmić swoje dzieci w miejscach publicznych i poza kilkoma dziwnymi spojrzeniami, nikt nigdy nic jej nie powiedział. Ale w internecie jest już narażona na wiele nieprzyjemnych komentarzy. "Każdy, kto karmi dziecko ponad rok, zostaje oskarżony o wykorzystywanie dzieci, pornografię, niszczenie ich zdrowia" - opisuje. Często spotyka się z opinią, że skoro dzieci są już chodzące i mówiące, to nie muszą być w ten sposób karmione. Lisa mówi, że dla niej jako kobiety też jest to poświęcenie. Przyznaje, że marzy o dniu, kiedy będzie mogła na przykład ubrać sukienkę. "Przez siedem lat nie nosiłam bluzki z wysokim dekoltem ani sukni i nie mogę doczekać się dnia, kiedy odzyskam ciało" - mówi. Obecnie i tak karmienie synów nie jest już tak wyczerpujące. Chase ograniczył swoje jedzenie z 15-20 dziennie, do jednego lub dwóch w ciągu doby. Lisa boryka się także z innymi problemami. Autyzm Chase'a spowodował, że nie mogła dla syna znaleźć odpowiedniej szkoły i obecnie sama w domu zajmuje się jego edukacją. W wolnym czasie prowadzi internetową stronę poświęconą karmieniu piersią, mającą wspierać ten sposób żywienia dzieci. Karmienie piersią w odwrocie? " Karmienie w butelkach stało się tak normalne, że cała idea karmienia piersią jest porzucana. A to przecież najnormalniejsza rzecz i nie szkodzi dzieciom" - mówi. Podkreśla, że naturalny termin odstawienia od piersi matki "wynosi od czterech do siedmiu lat". Zobacz: Kamienie milowe w badaniach nad mlekiem mamy Zdaniem konsultantki ds. laktacji i autorki porad dotyczących opieki nad dzieckiem, Pinky McKay, ​​jeżeli dziecko ma trudności z komunikowaniem się, karmieniem piersią jest pięknym sposobem, aby pomóc zaspokoić jego potrzeby emocjonalne, których nie jest w stanie wyrazić w inny sposób. "To pomoże regulować emocje i ma działanie uspokajające, a odżywcze mleko matki ma elementy korzystne w każdym wieku" - wyjaśnia. A wy co uważacie na temat tak długiego karmienia piersią? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: kidspot.com Zobacz też: Od kiedy karmienie piersią nie jest obsceniczne? - stanowisko Facebooka 7 mitów o karmieniu piersią Kolejność wprowadzania nowych pokarmów do diety niemowlaka [FILM]
Twoje dziecko ma zespół Aspergera? Przeczytaj(cie) te książki!
Książek o zaburzeniach ze spektrum autyzmu, w tym o zespole Aspergera, napisano wiele. Poniżej moje subiektywne zestawienie tych wartych przeczytania z punktu widzenia matki dziecka z zespołem Aspergera.
Te książki na temat zespołu Aspergera dały mi wiele: pomogły zrozumieć istotę zaburzenia i zachowań mojego dziecka, podpowiedziały, jak z nim rozmawiać i jak radzić sobie z trudnościami. Wśród nich znajdują się również książki, które tłumaczą dziecku, czym jest zespół Aspergera i dlaczego nie powinno traktować go jak choroby i czuć się gorszym od rówieśników. Jeśli i Ty jesteś rodzicem dziecka z ZA, i jesteś na etapie poszukiwania wiedzy na ten temat, może przydadzą ci się te rekomendacje książek na temat zespołu Aspergera. Podsuń je bliskim i nauczycielom twojego dziecka, bo najważniejsze są zrozumienie i akceptacja. "Codzienność dziecka z zespołem Aspergera okiem rodzica i terapeuty" Agnieszka Borkowska, Beata Grotowska wyd. Harmonia To pierwsza książka na temat zespołu Aspergera, którą przeczytałam (dzięki, Monika!). Godna polecenia, ponieważ w sposób zwięzły i zrozumiały wyjaśnia trudności, z którymi na co dzień spotykają się dzieci z zespołem Aspergera (oraz ich rodzice). Praktyczne porady i przykłady z życia są naprawdę przydatne. Dodatkowym plusem jest to, że książkę napisały mamy dzieci z ZA, przez całą lekturę "Codzienności" mamy więc poczucie, że informacje, które otrzymujemy są sprawdzone i potrzebne. Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik Tony Attwood wyd. Harmonia Tony Attwood jest uznanym autorytetem w świecie psychologii klinicznej. Od ponad 40 lat zajmuje się zaburzeniami ze spektrum autyzmu i jest specjalistą od zespołu Aspergera. "Zespół Aspergera. Kompletny przewodnik" to biblia dla wszystkich zainteresowanych tym zaburzeń – rodziców, nauczycieli, terapeutów. Napisana w przystępny sposób, jest prawdziwym kompendium wiedzy na temat zespołu Aspergera, opisuje specyfikę zaburzenia, sposób funkcjonowania osób z zespołem Aspergera, trudności, które napotykają i tłumaczy, jak udzielać im wsparcia i ułatwiać funkcjonowanie w świecie osób neurotypowych. Jeśli mogłabyś przeczytać tylko jedną książkę na temat zespołu Aspergera, wybierz tę, bo najwszechstronniej traktuje temat. Neuroplemiona. Dziedzictwo autyzmu i przyszłość neuroróżnorodności Silberman Steve wyd. Vivante Tę książę czytałam z wypiekami na twarzy jak najbardziej wciągającą powieść! Kilkoro moich znajomych sięgnęło też po nią, mimo że nie mają styczności z nikim, kto ma zespół Aspergera (albo tak im się wydaje!). Steve Silberman jest dziennikarzem, a ta książka to historia autyzmu, tego, jak został zauważony i jak kształtowało się jego postrzeganie, jak traktowano dzieci i rodziców z tym zaburzeniem (głównie zespołem Aspergera), jak historia wpłynęła na losy dzieci z zespołem Aspergera, jak potoczyło się życie Hansa Aspergera i dlaczego na wiele lat zapomniano o jego odkryciu. Gorąco polecam "Neuroplemiona" i to nie tylko osobom związanym osobiście lub profesjonalnie z autyzmem. To po prostu bardzo ciekawa książka. Niezwyczajni ludzie. Nowe spojrzenie na autyzm Prizant Barry M., Fields-Meyer Tom Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka podnosi na duchu. Pomaga spojrzeć na osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w innym świetle, z empatią i zrozumieniem. Opisane historie pomagają zobaczyć świat osób z autyzmem od wewnątrz, co zmienia nasze postrzeganie ich zachowań i potrzeb. Książki o kobietach z zespołem Aspergera Jeszcze do niedawna zespół Aspergera uważany był za zaburzenie dotyczące chłopców i mężczyzn (o tym, dlaczego tak było, przeczytacie w wymienionej wyżej książce "Neuroplemiona"!). Teraz wiadomo już, że kobiety, tak samo jak mężczyźni, mogą mieć zespół Aspergera, chociaż objawy mogą się różnić i są dość specyficzne. Aby lepiej zrozumieć świat kobiet z ZA, warto sięgnąć po te dwie książki (są one również źródłem nieocenionej pomocy dla dziewczyn i dorosłych kobiet z diagnozą zespołu Aspergera): ASPERGIRLS. Siła kobiet z zespołem Aspergera Rudy Simone wyd. Harmonia Dobrze napisana książka, która przystępnie, ale też rzeczowo, tłumaczy świat kobiet z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ZA). Napisana przez kobietę z zespołem Aspergera, zawiera wiele historii innych "Aspergirls" i pozwala zrozumieć, z jakimi trudnościami spotykają się te kobiety na różnych etapach swojego życia – od dzieciństwa po dorosłość. Zawiera też porady dla dziewcząt z ZA oraz dla ich rodziców. Kobiety i dziewczyny ze spektrum autyzmu. Od wczesnego dzieciństwa do późnej starości Sarah Hendrickx Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Podobnie jak w książce opisanej powyżej, ta pozycja wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, została napisana przez kobietę, która nie dość, że jest terapeutą osób z zespołem Aspergera, sama otrzymała taką diagnozę, kiedy była już dorosła. Przeczytacie tu o tym, dlaczego diagnoza ZA jest ważna, jak pozwala zobaczyć swoje życie w innym świetle, zrozumieć wydarzenia, które miały w nim miejsce, a wreszcie: zrozumieć i zaakceptować siebie. Znajdziemy tu nie tylko doświadczenia osobiste autorki i innych kobiet z ZA, ale też sporo wiedzy popartej badaniami naukowymi. Hendrickx pisze o różnicach między "męskim" a "żeńskim" zespołem Aspergera i wyjaśnia, na czym polegają trudności z diagnozowaniem zaburzeń ze spektrum autyzmu u dziewczynek. Opisuje też życie kobiet z ZA na różnych etapach ich życia – aż do starości. Książki o zespole Aspergera dla dzieci Tak naprawdę od ciebie zależy, czy (i kiedy) powiesz swojemu dziecku o jego diagnozie. Z doświadczenia rodziców dzieci z zespołem Aspergera oraz dorosłych osób z ZA wynika, że taka informacja może być dla dziecka swoistym wybawieniem - pozwala mu zrozumieć, dlaczego jego relacje ze światem układają się w niekoniecznie najlepszy sposób, a dzięki temu - może przestać się za to obwiniać. Jeśli zdecydujesz się o tym porozmawiać z dzieckiem, pamiętaj, by otoczyć je miłością i pełnym wsparciem. Możesz skorzystać z rady Toniego Attwooda, który mówi swoim małym pacjentom: "Gratuluję, masz zespół Aspergera!". Najważniejsze to traktowanie ZA jako szczególnego daru, a nie obciążenia. Wszystkie koty mają zespół Aspergera Kathy Hoopmann wyd. Linia Czy Twoje dziecko kocha koty? Moje tak! Dzięki temu ta książka jest dla niego jeszcze ważniejsza. Ale tak poza wszystkim, bez względu na miłość do mruczących futrzaków lub jej brak, "Wszystkie koty mają Aspergera" to wspaniała książeczka! Na podstawie zdjęć kotów opisuje we wzruszający, ale i zabawny sposób, świat dziecka z zespołem Aspergera – to, co sprawia mu przyjemność i to, czego nie lubi, to, jakich emocji doświadcza w kontakcie z innymi ludźmi, a jakich w samotności. Książkę spokojnie można podsunąć nawet przedszkolakowi. Dla mojego dziecka ta książeczka to prawdziwy skarb. Nie jestem kosmitą. Mam zespół Aspergera Joanna Ławicka Wyd. Fundacja Prodeste To bardzo ważna książka. Raczej dla starszych dzieci niż przedszkolaki, ale na pewno warto ją przeczytać i zainspirować się, żeby wiedzieć, jak rozmawiać o zespole Aspergera także z młodszymi dziećmi. Jestem ogromnie wdzięczna pani Ławickiej za napisanie tej książki, zwłaszcza że już na drugiej stronie, wytłuszczonym drukiem, wydrukowano zdanie, które sprawiło, że mojemu dziecku zabrakło tchu, a jednocześnie sprawiło, że jego umysłu podniosła się ciemna zasłona, która spowijała jego myśli, odkąd usłyszało o swojej diagnozie. "Pamiętaj, nie daj sobie wmówić, że jesteś chory". Autorka sama ma zespół Aspergera, tym cenniejsze jest jej spojrzenie na ZA jako na odmienność, a nie chorobę i cierpienie. Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko czuło, że nie jest gorsze lub zepsute – podaruj mu tę książkę... i upewnij się, że ją przeczyta! (Sekretna) księga asperdzieciaka. Poradnik dla dzieci i młodzieży z zespołem Aspergera Jennifer Cook O’Toole Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka odpowiada na ważne pytania w życiu nastoletniego "asperdzieciaka", dlatego warto podarować ją znajomym nastolatkom z ZA lub zachować dla swojego dziecka z diagnozą. W zabawny i fajnie zilustrowany sposób "(Sekretna) księga" podpowiada, jak przetrwać dorastanie, jak zrozumieć zawiłości tego okresu, jak nawiązywać (i utrzymać!) relacje z innymi ludźmi. Możemy być pewni, że autorka wie, o czym pisze, sama ma zespół Aspergera, a co więcej – jej mąż i trójka dzieci również. Seks, prochy i zespół Aspergera. Przewodnik po dorosłości dla osób z zespołem Aspergera Luke Jackson Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Ta książka, napisana przez młodego mężczyznę z zespołem Aspergera, to świetna lektura dla nastolatków i młodych dorosłych z ZA. Już sam tytuł jest fajny! Na pewno powinni ją też przeczytać ich rodzice! Luke Jackson w dowcipny i inteligentny sposób pisze o dojrzewaniu, szkole, studiach, podjęciu pracy. Podpowiada, jak poradzić sobie z wyzwaniami tego okresu. Zobacz też: Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera? Po czym poznać, że dziecko ma autyzm? Objawy wg wieku Jak to jest być INNYM? Słowa 10-latka z zespołem Aspergera chwytają za serce
Dzieci z autyzmem są mniej chronione przed groźnymi chorobami
Mamy niedobrą wiadomość dla ruchów antyszczepionkowych – naukowcy udowadniają, że dzieci autystyczne są bardziej zagrożone chorobami.
Ruchy antyszczepionkowe od lat walczą z obowiązkowymi szczepieniami pod hasłem, że mogą wywoływać u dzieci autyzm. I chociaż nie ma na to żadnych dowodów naukowych, udało się im wywołać w Polsce, ale i w innych państwach europejskich, atmosferę strachu przed szczepieniami. Efekt? W ciągu 7 lat 10-krotnie wzrosła liczba nieszczepionych dzieci w Polsce, a przez Europę przetacza się fala zachorowań na odrę, bardzo zakaźną chorobę. Dzieci autystyczna są rzadziej szczepione Środowiska naukowe szukając przyczyn autyzmu, analizują zależność pomiędzy szczepieniami, a ryzykiem jego wystąpienia. W tym celu Oussen Zerbo i jego zespół naukowy przebadał 3 tysiące 700 autystycznych dzieci, u których diagnozę postawiono przed ukończeniem przez nie piątego roku życia. Analizie poddano dzieci z roczników 1995-2010, mieszkające w Północnej Karolinie. Badania pokazały, że dzieci cierpiące na autyzm, a także ich rodzeństwo są bardziej skłonni do chorób, przeciw którym zapobiegają szczepienia – napisał amerykański magazyn medycznym JAMA Pediatrics. Analiza pokazała także, że dzieci autystyczna są rzadziej szczepione - 80 procent z nich otrzymało komplet szczepień, dzieci bez autyzmu zostały zaszczepione w 94 procentach. Podobną zależność zanotowano w przypadku rodzeństwa dzieci autystycznych. 73 procent braci i sióstr dzieci z ta chorobą przyjęło szczepienia, podczas gdy rodzeństwo dzieci niechorujących na autyzm było zaszczepione w 85 procentach. Każde z nich otrzymało zestaw szczepień przed 11. miesiącem życia. Rezygnacja ze szczepień nie oznacza braku autyzmu Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym o podłożu genetycznym i środowiskowym, wciąż będącym częściowo nieodgadnionym zagadnieniem. Świat nauki cały czas szuka przyczyn rodzenia się dzieci z autyzmem. Jedno jest pewne: rezygnacja ze szczepień nie oznacza braku tej choroby. Niemniej jednak rodzice, których pierwsze dziecko cierpi na autyzm, często nie decydują się na szczepienia kolejnych dzieci. Obawiają się toksyn w podawanych dawkach i reakcji alergicznych. Chodzi m.in. o niepożądane odczyny poszczepienne (NOP), czyli zaburzeniami stanu zdrowia, które występują w okresie 4 tygodni po podaniu szczepionki. Częstość występowania NOP zależy od rodzaju szczepionki. Przy szczepionkach stosowanych w Polsce jeden NOP występuje przeciętnie 1 na 10 tys. szczepień. Specjaliści podkreślają, że ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne, wymagające hospitalizacji, występują nieporównanie rzadziej niż powikłania chorób, przed którymi chronią. Notuje się kilka, maksymalnie kilkanaście takich przypadków rocznie. Wyniki badań to bardzo dobra informacja, która miejmy nadzieję będzie jeszcze jednym argumentem za odczarowaniem mitów narosłych wokół szczepień. A wy jak uważacie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Źródło: ofeminin Zobacz też: Wiemy, co może być przyczyną autyzmu u dzieci! Szczepienie dzieci - 6 obiegowych opinii, których nie warto słuchać Dlaczego warto szczepić dzieci przeciwko pneumokokom i meningokokom? [WIDEO]
Twoje dziecko ma autyzm? To może mieć związek z wiekiem ojca
Zdaniem naukowców późne ojcostwo może zwiększać ryzyko wystąpienia autyzmu i innych chorób u dziecka.
Naukowcy odkryli, że późne ojcostwo może być przyczyną wielu zaburzeń i problemów dzieci. W tym przypadku aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD, natomiast ryzyko wystąpienia autyzmu zwiększa się trzykrotnie. Coraz starsi Jeżeli".---#---Coraz starsi ojcowie Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji.---#---ojcowie, Jeżeli---#---ojcowie Jeżeli">ojcowie Jeżeli".---#---Coraz starsi ojcowie Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji.---#---ojcowie, Jeżeli---#---ojcowie Jeżeli">Jeżeli mężczyzna zbyt długo odkłada decyzję o ojcostwie, w jego spermie może dojść do mutacji. Męskie nasienie produkowane jest przez całe życie mężczyzny. Mimo to mechanizmy prowadzące do wytwarzania spermy starzeją się – pojawia się coraz więcej uszkodzonych plemników, które mogą prowadzić do zaburzeń. Wszystko to przekłada się to na stan zdrowia potomka. W rezultacie u dziecka może występować podwyższone ryzyko autyzmu, ADHD, zaburzeń dwubiegunowych, schizofrenii, a nawet skłonność do uzależnień lub podejmowanie prób samobójczych. Mimo to naukowcy uważają, że starsi ojcowie lepiej radzą sobie z wychowywaniem dzieci, a co za tym idzie, z różnego rodzaju problemami, jakie stawia przed nimi rodzicielstwo. Autyzm i ADHD Badanie, przeprowadzone przez naukowców z Indiana University w USA i szwedzkiego <span class="hiddenSpellError" onkeypress="MORFOLOGIK_RULE_PL_PL---#---undefined---#---Wykryto prawdopodobny błąd pisowni---#---Autyzm i ADHD Badanie, przeprowadzone przez naukowców z Indiana University w USA i szwedzkiego Karolinska Institute, jest jednym z największych, jakie kiedykolwiek podejmowały temat rodzicielstwa.---#---Karolińska#Karolińską#Karoliński#Karlińska#Karlińską#Karolinka#Karolinką#Karolińsku#Karolin ska---#---Karolinska">Karolinska Institute, jest jednym z największych, jakie kiedykolwiek podejmowały temat rodzicielstwa. Badacze przyjrzeli się ponad 2,6 milionom osób, porównywali rodzeństwo urodzone z tego samego ojca i porównywali, jak wiek ojców - 45 i 24 lata - wpływał na zdrowie i zachowanie potomstwa. Okazało się, że u dzieci przebadanych ojców: 3 razy częściej <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">występuje autyzm <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">2 razy częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („występuje”) a drugim („zwiększa”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („mają”) a drugim („ustalono”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">mają problemy z uzależnieniami <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („mają”) a drugim („ustalono”).---#---Okazało się, że u dzieci starszych ojców: • trzykrotnie częściej występuje autyzm • aż 13-krotnie zwiększa się ryzyko wystąpienia ADHD • dwukrotnie częściej występuje ryzyko zaburzeń psychotycznych • 25 razy częściej występują zaburzenia afektywne dwubiegunowe • 2,5 raza częściej w przyszłości dzieci podejmują próby samobójcze lub mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa.---#------#---mają problemy z uzależnieniami Jak na razie nie ustalono,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">Jak na razie nie ustalono, jaka jest granica wieku, po którego przekroczeniu ryzyko się zwiększa. Wiadomo natomiast, że z wiekiem ryzyko staje się coraz wyższe. Mimo to naukowcy uspokajają, że na ogół ryzyko wystąpienia tego typu problemów jest niezwykle niskie. Źródło: Focus.pl Zobacz także: Po czym rozpoznać, że dziecko ma autyzm? W jakim wieku widać objawy? Czy twoje dziecko ma ADHD? Czym jest współczesne ojcostwo? [WIDEO]
Gdzie szukać pomocy, kiedy dziecko ma Aspergera?
Sprawdź, jaką pomoc od państwa możesz otrzymać, jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera. Czy należą się wam zasiłki, darmowa terapia i jakie zaświadczenia przydadzą się w szkole?
Jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera, pamiętaj, że nie jesteś sama. Poszukaj wsparcia w grupach rodziców dzieci z ZA, w organizacjach pozarządowych oraz skorzystaj z pomocy państwa. Rodzic dziecka z zespołem Aspergera ma prawo m.in. do ulg i zniżek oraz pomocy finansowej. Na jakie świadczenia możecie liczyć? Pomoc dla dzieci z ZA i ich opiekunów Opieka nad autystycznym dzieckiem wiąże się często z dużymi nakładami finansowymi – na diagnozę zespołu Aspergera i terapię refundowaną przez NFZ trzeba zazwyczaj długo czekać (nawet ponad rok!), dlatego wielu rodziców decyduje się na pomoc prywatnych specjalistów. To kosztuje. Tak samo, jak szkoły społeczne czy prywatne, do których część rodziców dzieci z ZA posyła swoje dzieci, bo znajdują tam często bardziej przyjazne warunki do nauki dla dzieci z tego typu zaburzeniem. Na szczęście chociaż część wydatków może zrefundować państwo. Przeczytaj, jakie są objawy zespołu Aspergera. Orzeczenie o niepełnosprawności w przypadku zespołu Aspergera Po otrzymaniu diagnozy zespołu Aspergera, możesz ubiegać się o wydanie oświadczenia o niepełnosprawności dziecka, składając wniosek wraz z dokumentacją medyczną w zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jeśli dziecko chodzi już do szkoły, warto udać się do wychowawcy, pedagoga szkolnego lub dyrektora, którzy znają procedury uzyskiwania orzeczeń i odpowiednio cię pokierują. Możesz też zwrócić się o pomoc bezpośrednio do poradni psychologiczno-pedagogicznej, która opiekuje się szkołą twojego dziecka. Tylko od ciebie zależy, czy zdecydujesz wystąpić o orzeczenie, pamiętaj jednak, że orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności pozwala ubiegać się o wiele uprawnień i świadczeń dla rodziców: zasiłek pielęgnacyjny na pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy niepełnosprawnemu dziecku świadczenie pielęgnacyjne, które może otrzymać rodzic, jeśli nie może pracować, by móc sprawować opiekę nad dzieckiem z orzeczeniem ulgi na bilety wstępu np. do muzeum, ulga na przejazdy transportem publicznym dla dziecka i opiekuna w wysokości 78 proc. pomoc specjalistyczna (np. terapia) ulga rehabilitacyjna — ulga w podatku dochodowym od osób fizycznych. Od dochodu można odliczyć niektóre wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych — zwrot nadpłaconego podatku wynosi 18 proc. kwoty, którą odliczyliśmy. Ważne! Listę wszystkich powiatowych/miejskich oraz wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności można znaleźć na stronie www.niepelnosprawni.gov.pl. Orzeczenia dotyczące edukacji dziecka z zespołem Aspergera Jeśli twoje dziecko ma zespół Aspergera, macie również prawo do szeregu uprawnień związanych z jego edukacją: orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego – uzyskuje się je w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Takie orzeczenie pozwala wybrać najlepszą formę oraz warunki kształcenia dla dziecka i uzyskać zalecenia dotyczące metod pracy z dzieckiem. Szkoła ma obowiązek zapewnić realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego; orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania – wydawane jest przez zespoły orzekające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, jeśli stan zdrowia dziecka uniemożliwia lub utrudnia mu uczęszczanie do szkoły. Inne miejsca udzielające pomocy rodzinom dzieci z ZA Pomocy możecie również szukać w organizacjach pozarządowych, takich jak: Fundacja Synapsis (www.synapsis.org.pl) Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera (asperger.org.pl) Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom z Ukrytymi Niepełnosprawnościami im. Hansa Aspergera "NIE-GRZECZNE DZIECI" (www.niegrzecznedzieci.org.pl) Fundacja "Rozwiązać Autyzm" (www.rozwiazacautyzm.pl) Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym "Dalej Razem" (www.autyzm.zgora.pl) Fundacja Pomocy Osobom z Zaburzeniami ze Spektrum Autyzmu oraz Ich Rodzinom "SILENTIO" (www.silentio.pl). źródło: Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera - asperger.org.pl Zobacz też: Zasiłki i świadczenia na dzieci w 2017 r. Sprawdź, na co możesz liczyć! Dodatki do zasiłku rodzinnego Po czym poznać, że dziecko ma autyzm? Objawy wg wieku
Po czym rozpoznać, że dziecko ma autyzm? W jakim wieku widać objawy?
Objawy autyzmu można czasem zaobserwować już u niemowląt, najczęściej jednak diagnozowany jest w okolicach 2 lub 3 urodzin. Wczesna diagnoza jest ważna dla leczenia, dlatego sprawdź, na co zwracać uwagę.
Autyzm objawia się m.in. trudnościami w nawiązywaniu kontaktów społecznych, problemach z komunikacją oraz angażowaniem się w powtarzające się zachowania. Natężenie tych objawów zależy od stopnia zaawansowania zaburzenia. Pierwsze symptomy zauważalne są najczęściej około 2-3 urodzin dziecka. Sprawdź, na co powinnaś zwracać uwagę w zachowaniu dziecka. Objawy autyzmu u niemowląt i dzieci do 24 miesiąca życia Objawy autyzmu u przedszkolaka Objawy autyzmu u dzieci w wieku szkolnym Objawy autyzmu u niemowląt i dzieci do 24 miesiąca życia Zdarza się, że pierwsze objawy autyzmu można zauważyć już u 6-miesięcznego niemowlęcia, ale najczęściej pojawiają się do 3 roku życia. Pamiętaj, że nietypowe zachowania nie muszą zawsze oznaczać zaburzeń ze spektrum autyzmu, a poniższe symptomy mogą występować również w innych zaburzeniach rozwojowych: niemowlę powyżej 6 miesiąca życia nie uśmiecha się i nie okazuje radości niemowlę nie wchodzi w interakcje z otoczeniem (uśmiechy, dźwięki, mimika) - do 9 miesiąca życia nie gaworzy – do 1 urodzin nie używa gestów takich jak: wskazywanie palcem, pokazywanie, sięganie po przedmioty, machanie ręką — do ukończenia 12 miesiąca życia dziecko nie wypowiada żadnych słów — do 16 miesiąca życia dziecko nie wypowiada żadnych znaczących dwuwyrazowych wyrażeń (poza naśladowaniem) - do 24 miesiąca życia nagle przestaje mówić, gaworzyć, wchodzić w interakcje z otoczeniem — na którymkolwiek etapie rozwoju. Prawidłowo rozwijające się niemowlęta i dzieci mogą opanowywać różne umiejętności w różnym czasie, ale obowiązują pewne normy czasowe dla poszczególnych etapów – możesz je sprawdzić w kalendarzu rozwoju niemowlaka. Jeśli zauważysz u swojego dziecka któreś z powyższych zachowań lub brak pewnych oczekiwanych zachowań, skonsultuj się z lekarzem, ponieważ mogą – lecz nie muszą! - być one objawami autyzmu wczesnodziecięcego. Objawy autyzmu u przedszkolaka Autyzm jest zaburzeniem rozwojowym o charakterze neurologicznym. Pierwsze objawy pojawiają się często w okresie przedszkolnym. Szacuje się, że na autyzm cierpi w Polsce 1 dziecko na 300. U przedszkolaków niepokoić powinny następujące zachowania lub brak zachowań: Jeśli zauważysz u dziecka takie zachowania, koniecznie porozmawiaj o tym z lekarzem. Warto poprosić o pomoc psychologa lub psychiatrę dziecięcego. Pamiętaj, że całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm dziecięcy, zespół Aspergera) to nie wyrok – wcześnie postawiona diagnoza pozwala w porę udzielić dziecku odpowiedniej pomocy. Objawy autyzmu u dzieci w wieku szkolnym Zaburzenie to dotyka częściej chłopców niż dziewczynki. Kiedy dziecko chodzi do szkoły, następujące objawy mogą wskazywać na całościowe zaburzenia rozwoju: autyzm, zespół Aspergera lub in.: Symptomom autyzmu często towarzyszą również objawy współwystępujących chorób lub zaburzeń integracji sensorycznej. Całościowe zaburzenia rozwoju (autyzm dziecięcy, zespół Aspergera) nie są wyrokiem. Diagnoza daje szansę dobrania odpowiedniej terapii i udzielenia pomocy dziecku i osobom z jego otoczenia, ponieważ zaburzenia ze spektrum autyzmu utrudniają funkcjonowanie dziecka i wpływają na życie całej rodziny. Stopień trudności oraz objawy zależą od odmiany autyzmu, ponieważ zaburzenia rozwojowe w tym spektrum mogą mieć różny stopień natężenia. Zobacz także: Jak pomóc autystycznemu dziecku i sobie? Czy szczepienia wywołują autyzm? Wczesne wykrycie autyzmu to szansa na dobry rozwój
Szczepionki powodują autyzm? Jest decyzja włoskiego Sądu Najwyższego!
O micie, że szczepionki powodują autyzm, słyszał niemal każdy rodzic. Jak jest naprawdę? Decyzja włoskiego sądu rozwiewa wszystkie wątpliwości!
Szczepionki nie powodują autyzmu – orzekł włoski Sąd Najwyższy. Czy ta decyzja uświadomi antyszczepionkowców, że nie mają racji? Czy szczepionki powodują autyzm? Włoski Sąd Najwyższy odrzucił odwołanie od wyroku niższej instancji złożone przez ojca chłopca z autyzmem. Mężczyzna żądał odszkodowania, twierdząc, że przyczyną spektrum autyzmu u jego syna jest szczepionka przeciw polio. Gdy pozew o odszkodowanie został odrzucony przez sąd niższej instancji, mężczyzna odwołał się od decyzji. Sąd Najwyższy podtrzymał decyzję sądu w Salerno. "Nie istnieją dzisiaj definitywne badania epidemiologiczne, które pozwoliłyby stwierdzić taką korelację" – ogłosił sąd, powołując się na literaturę naukową. Antyszczepionkowcy protestują Przeciwnicy szczepień nie zgadzają się z decyzją sądu. Po wprowadzeniu szczepień obowiązkowych coraz częściej dochodzi do protestów na włoskich ulicach. W maju tego roku włoski rząd wydał dekret zabraniający przyjmowania do żłobków i przedszkoli nieszczepionych dzieci. Przedstawienie zaświadczenia o szczepieniu jest warunkiem zapisu dziecka do żłobka, przedszkola i szkoły. Tego samego chce Naczelna Rada Lekarska w Polsce. Zgadzacie się z decyzją włoskiego sądu? Zobacz także: Szczepienie przepustką do żłobka, przedszkola, szkoły! Tak chce Naczelna Rada Lekarska Źródło: rynekzdrowia.pl