Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-06-07T14:16:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko”
items: „Pojechała odwiedzić teściową w uzdrowisku bez zapowiedzi. To, co zastała w pokoju, zwaliło ją z nóg”
items: „Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
items: „Kupiłam mu soczek, chrupki i zużyłam prąd na bajki”. Po powrocie z pracy matka dostała rachunek od babci
items: Nie bierze się dzieci do kościoła. Babcia się wściekła: „Spojrzałam na tą smarkulę i aż mną zatrzęsło”
items: Pokolenie dzieci-krzykaczy. Babcia: „Robią, co chcą. Scena w parku to pokaz nieudolności rodziców”
items: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
items: Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła"
items: „Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
items: Zobaczyła wnuka i oniemiała. „Synowa zrobiła z Olusia dziewczynkę. Jak mogła go tak upokorzyć?!”
items: „W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
items: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
items: „Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
items: Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
items: Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
items: Matka zakazała przytulania dziecka. Babcia załamana: „Klasyczny chów kloszowy”
items: Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
items: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
items: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
items: „To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
items: „Ale ty jesteś brzydka”. Po tych słowach zakazałam babci widywać wnuczkę
items: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
items: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
items: Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka (dużo propozycji)
items: Skóra mi cierpnie na myśl o świętach z wnukami. Wolę już samotną wigilię w Zakopanem

„Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko”
type: item
date: 2026-06-07T14:15:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: adopcja dziecka
subject: babcia
description: Moja babcia Helena była opoką całej rodziny. Ciepła, zawsze uśmiechnięta, piekła najlepsze drożdżówki na świecie i uczyła mnie, że rodzina to największy skarb, o który trzeba dbać za wszelką cenę. Przez trzydzieści lat mojego życia byłam pewna, że historia naszych bliskich jest prosta i nieskazitelna. Wszystko zmieniło się w dniu, w którym babcia trafiła do szpitala, a ja miałam spakować dla niej kilka osobistych rzeczy.
encoded: Szukając w jej mieszkaniu ulubionej, flanelowej koszuli nocnej, przypadkowo potrąciłam stojącą na komodzie porcelanową pozytywkę. Nigdy nie pozwalano mi jej dotykać, gdy byłam dzieckiem. Pozytywka spadła na dywan, a z jej podwójnego dna wypadł mały, zardzewiały kluczyk. Instynktownie podeszłam do starej, zamkniętej na głucho komody w sypialni. Kluczyk pasował idealnie. Wewnątrz, zamiast starych obrusów, znalazłam starannie przewiązany czerwoną wstążką plik listów oraz czarno-białe zdjęcie młodej kobiety trzymającej na rękach niemowlę. Kobieta na fotografii była uderzająco podobna do mojej mamy, ale to nie była babcia Helena. List z przeszłości Moje serce zaczęło bić szaleńczo, gdy otworzyłam pierwszy list, datowany na wrzesień 1965 roku. Czytałam słowa pisane drżącą ręką niejakiej Wandy − rodzonej, młodszej siostry mojej babci, o której istnieniu... nigdy w domu nie wspomniano nawet słowem. „Helenko, błagam Cię, zaopiekuj się nią. Ja nie mam siły, a w tym miasteczku ludzie zjedzą mnie żywcem za to, że urodziłam nieślubne dziecko. Niech moja córeczka rośnie w miłości, jakiej ja nie potrafię jej dać. Oficjalnie to Ty będziesz jej matką. Nikomu nie mów o moim romansie z Janem. Dla wszystkich umarłam. Zapomnijcie o mnie”. Ziemia usunęła mi się spod nóg. Moja mama − ukochana jedynaczka babci Heleny i dziadka − w rzeczywistości była dzieckiem innej kobiety. Owocem zakazanego, skandalicznego jak na tamte czasy romansu, który rodzina postanowiła na zawsze wymazać z pamięci. Babcia Helena adoptowała dziewczynkę, udając przed całym światem, że to jej własna ciąża, by chronić honor siostry i dać dziecku bezpieczny dom. Ostatnie wyznanie Z listami w torebce i łzami w oczach pojechałam do szpitala. Babcia leżała i była wyraźnie słaba. Gdy zobaczyła moją twarz i wystające z torby papiery, na jej zmęczonych ustach pojawił się smutny uśmiech. Zrozumiała. − Znalazłaś − wyszeptała, a z jej oka spłynęła łza. − Chciałam zabrać to do grobu, żeby nie ranić Twojej mamy. Ale odkąd poczułam…

ostatnie-slowa-babci-bd77a65.png
width: 1600
height: 1200

„Pojechała odwiedzić teściową w uzdrowisku bez zapowiedzi. To, co zastała w pokoju, zwaliło ją z nóg”
type: item
date: 2026-06-07T10:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: teściowa
description: Moja teściowa, sześćdziesięciopięcioletnia Krystyna, od lat narzekała na zdrowie. Każde rodzinne spotkanie kręciło się wokół jej bolących stawów i wiecznego zmęczenia, przez które rzadko miała siłę, by pomóc nam przy dzieciach. Kiedy po wielu miesiącach oczekiwania wreszcie dostała skierowanie na trzytygodniowy turnus do malowniczego uzdrowiska, wszyscy odetchnęliśmy z ulgą.
encoded: Mój mąż osobiście pakował jej ciężkie walizki, a dzieci przygotowały laurki, życząc babci szybkiego powrotu do formy. Po dwóch tygodniach jej nieobecności uznaliśmy z mężem, że zrobimy jej wspaniałą niespodziankę. Zaplanowałam, że zabiorę dzieci, upiekę jej ulubione ciasto drożdżowe i bez żadnej zapowiedzi pojedziemy odwiedzić ją w niedzielne popołudnie, by sprawdzić, jak przebiega kuracja. Ta spontaniczna decyzja okazała się jednak największym błędem, a to, co zastałam w sanatoryjnym pokoju, po prostu zwaliło mnie z nóg i zniszczyło mój dotychczasowy obraz skromnej, starszej pani. Niespodziewana wizyta w sanatorium i wielka tajemnica starszej pani Droga do uzdrowiska upływała nam w doskonałych humorach, a dzieci nie mogły się doczekać, kiedy uściskają babcię. Gdy zajechaliśmy pod zabytkowy budynek sanatorium, pogoda była przepiękna, a wokół spacerowali kuracjusze. Postanowiliśmy nie dzwonić do teściowej, żeby nie psuć efektu zaskoczenia. Minęliśmy portiernię i ruszyliśmy prosto na drugie piętro, pod drzwi jej pokoju. Przez moment wahałam się, czy zapukać, ale dzieci były tak niecierpliwe, że po prostu nacisnęłam klamkę, będąc święcie przekonaną, że zastanę mamę odpoczywającą po obiedzie z książką w ręku. To, co ukazało się moim oczom, zamroziło mnie w jednej sekundzie, a drożdżówka o mało nie wypadła mi z rąk na korytarz. W pokoju nie było żadnej schorowanej emerytki potrzebującej ciszy i spokoju. Moja teściowa siedziała na łóżku w bardzo śmiałej, eleganckiej sukience, której nigdy wcześniej nie widziałam w jej szafie, a obok niej, z kubkiem kawy w ręku, wypoczywał obcy, postawny mężczyzna w podobnym wieku. Atmosfera w pomieszczeniu w ogóle nie przypominała uzdrowiskowego rygoru − grała cicha, romantyczna muzyka, a na stoliku obok lekarstw stały luksusowe czekoladki i świeże kwiaty. Krystyna na mój widok zbladła, błyskawicznie odsunęła się od swojego towarzysza i zaczęła nerwowo poprawiać fryzurę, a w jej oczach zobaczyłam czysty, paniczny strach. Sanatoryjny roman…

tesciowa-w-uzdrowisku-a27fdb7.png
width: 1600
height: 1200

„Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
type: item
date: 2026-06-07T08:35:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: Czy sześciolatka i dziewięciolatka mogą być niewychowane? A może to dorośli ponoszą odpowiedzialność za to, jak dzieci traktują innych ludzi? Do naszej redakcji napisała babcia, która po ostatnim weekendzie spędzonym z wnuczkami nie kryje rozczarowania.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Teresa, emerytowana księgowa i babcia dwóch dziewczynek w wieku 6 i 9 lat. Kobieta przyznaje, że zawsze z radością czeka na spotkania z wnuczkami, ale ostatnia wizyta skłoniła ją do gorzkich refleksji. „Dziewczynki robią tylko to, czego zostały nauczone” Mam dwie cudowne wnuczki. Jedna ma sześć lat, druga dziewięć. Są zdrowe, inteligentne i pełne energii. Nie piszę tego listu po to, żeby je krytykować. Prawda jest taka, że dzieci robią tylko to, czego zostały nauczone. Po ostatnim weekendzie spędzonym razem zrozumiałam jednak, jak bardzo zmieniło się wychowanie. Dziewczynki przyjechały do mnie na trzy dni, długi weekend. Cieszyłam się jak dziecko. Przygotowałam dla nich pokój, kupiłam ulubione przekąski, zaplanowałam wspólne pieczenie ciastek. Już po kilku godzinach byłam wykończona. Nie dlatego, że dzieci były głośne. Dzieci mają prawo być głośne. Problem polegał na czymś innym. Przez cały weekend praktycznie niczego nie usłyszałam bez przypominania. „Dzień dobry”, „proszę”, „dziękuję”, „czy mogę pomóc?” – wszystko trzeba było wyciągać z nich siłą. Kiedy podałam obiad, dziewięciolatka zapytała tylko, czy nie mam czegoś innego. Sześciolatka zostawiła talerz na stole i pobiegła się bawić. Żadna nawet nie pomyślała, żeby odnieść naczynia czy zapytać, czy w czymś pomóc. I wiecie co? Nie obwiniam ich. „Rodzice wyręczają dzieci we wszystkim” Mam wrażenie, że dzisiejsi rodzice tak bardzo chcą ułatwić dzieciom życie, że zapomnieli nauczyć je podstawowych rzeczy. Widzę to nie tylko u swoich wnuczek. Widzę to wszędzie. Dzieci nie sprzątają po sobie, bo zrobi to mama. Nie odnoszą naczyń, bo zrobi to tata. Nie muszą pamiętać o dobrych manierach, bo nikt nie zwraca na to uwagi. Kiedy zwróciłam wnuczce uwagę, żeby powiedziała „dziękuję”, spojrzała na mnie zdziwiona, jakbym wymagała czegoś niezwykłego. Najbardziej zabolało mnie jednak coś innego. Kiedy później wspomniałam córce, że dziewczynki mogłyby pomagać w drobnych obowiązkach, usłyszałam, że…

babcia-upomina-wnuczki-caf0d3c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Kupiłam mu soczek, chrupki i zużyłam prąd na bajki”. Po powrocie z pracy matka dostała rachunek od babci
type: item
date: 2026-06-05T11:33:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: opieka nad dzieckiem
description: Kwestia odpłatnej opieki nad dziećmi przez członków najbliższej rodziny budzi skrajne emocje. Przeczytaj niezwykle bolesną opowieść młodej mamy, która przeżyła głębokie rozczarowanie, gdy babcia postanowiła wystawić szczegółowy, wręcz absurdalny rachunek za kilka godzin spędzonych z czteroletnim wnukiem.
encoded: Drodzy Państwo! Jestem mamą czteroletniego Frania i od kilku miesięcy, po moim powrocie do pracy na pełen etat, staramy się z mężem jakoś łatać codzienne grafiki, aby syn nie musiał spędzać w przedszkolu po dziesięć godzin dziennie. Moja mama przeszła niedawno na emeryturę, ma mnóstwo wolnego czasu i sama wielokrotnie deklarowała, że z ogromną chęcią pomoże nam przy małym, by poczuć się znowu potrzebną. Byłam jej za to niesamowicie wdzięczna, często robiłam jej zakupy, kupowałam drogie prezenty w ramach podzięki i dbałam, by niczego jej nie brakowało. Wczoraj jednak, gdy zmęczona po całym dniu w biurze pojechałam do niej, żeby odebrać synka, zastałam na kuchennym stole widok, który dosłownie odebrał mi mowę i sprawił, że serce pękło mi na pół. Obok kubka z niedopitą herbatą leżała starannie zapisana kartka papieru, na której moja własna matka sporządziła skrupulatny, szczegółowy rachunek za niespełna cztery godziny opieki nad moim dzieckiem. Kiedy przeczytałam te wszystkie pozycje, czułam, jak do gardła podchodzą mi łzy. Absurdalne koszty opieki nad wnukiem Na liście, którą zostawiła moja mama, nie było jedynie symbolicznej kwoty za poświęcony czas, do której mogłabym się jeszcze jakoś odnieść i spróbować ją zrozumieć. Moja matka postanowiła wycenić każdą, najdrobniejszą rzecz, jaką zaserwowała własnemu wnukowi w trakcie mojego pobytu w pracy. Czarnym długopisem wyliczyła: „Kupiłam mu soczek, chrupki kukurydziane i zużyłam prąd na bajki, które oglądał przez godzinę, gdy ja musiałam odpocząć”. Pod spodem widniała konkretna kwota. Siedziałam na krześle i tarłam oczy z niedowierzania, zastanawiając się, czy to nie jest jakiś chory żart albo ukryta kamera. Moja rodzona matka potraktowała swojego jedynego, uwielbianego wnuka jak klienta w bezdusznym pensjonacie, gdzie za każdą dodatkową usługę trzeba słono zapłacić na koniec doby. Rozumiem, że żyjemy w ciężkich czasach, że inflacja dotyka każdego z nas, a emerytury w Polsce nie należą do najwyższych, ale nigdy nie żałowa…

rachunek-od-babci-26a35b3.png
width: 1600
height: 1200

Nie bierze się dzieci do kościoła. Babcia się wściekła: „Spojrzałam na tą smarkulę i aż mną zatrzęsło”
type: item
date: 2026-06-04T11:33:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: kościół
subject: wychowanie dziecka
description: Czy zabieranie małych dzieci na niedzielne nabożeństwa to zawsze dobry pomysł, zwłaszcza gdy dorośli nie potrafią zapanować nad ich zachowaniem? Przeczytaj pełen wzburzenia list starszej kobiety, która podczas mszy świętej zderzyła się z kompletnym brakiem kultury u kilkuletniej dziewczynki i bezradnością jej rodziców.
encoded: Szanowna Redakcjo. Zdecydowałam się napisać ten list, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę mojej goryczy i uświadomiła mi, że nie bierze się małych dzieci do kościoła, jeśli nie potrafi się ich wcześniej nauczyć podstawowych manier. Jestem dumną babcią i matką, całe życie starałam się wpajać moim dzieciom, że Dom Boży to miejsce ciszy, skupienia i głębokiego szacunku. Niestety, to, co zastałam w ławce obok podczas porannej mszy świętej, przerosło moje najśmielsze wyobrażenia o granicach bezczelności. Spojrzałam na tę małą smarkulę siedzącą za mną i aż mną zatrzęsło z wściekłości, gdy zobaczyłam, z jaką drwiną i lekceważeniem traktuje dorosłą, starszą osobę, podczas gdy jej rodzice siedzieli obok jak bezwolne klocki, zapatrzeni w ołtarz i udający, że problem nie istnieje. Skandaliczne zachowanie dziewczynki w świętym miejscu Wszystko zaczęło się w połowie kazania, kiedy radosna i rozkojarzona dziewczynka, na oko może pięcioletnia, zaczęła kręcić się na wszystkie strony, kopać w oparcie mojej ławki i głośno szeleścić papierkami po cukierkach. Kiedy delikatnie odwróciłam głowę i posłałam jej upominające, poważne spojrzenie, licząc na to, że dziecko zrozumie swój błąd i usiądzie spokojnie, mała bezczelnie spojrzała mi prosto w oczy i wystawiła język. Stałam tam jak zamurowana, nie wierząc, że tak małe dziecko potrafi z taką premedytacją i złośliwością prowokować starszą, nieznajomą kobietę w świętym miejscu. Najgorsze było to, że ta smarkula nie zrobiła tego raz − przez kolejne kilkanaście minut, za każdym razem, gdy próbowałam skupić się na modlitwie, ona stroiła miny i cicho podśmiewała się pod nosem. Moje serce biło jak szalone z oburzenia, bo poczułam się potwornie upokorzona. Ta mała dziewczynka doskonale wiedziała, że robi coś złego, ale bawiła się moją bezradnością, widząc, że ja w kościele nie zacznę robić awantury i nie podniosę na nią głosu przy całym tłumie wiernych. Całkowita obojętność rodziców na prowokacje własnego dziecka Przez cały ten…

dziecko-w-kosciele-6-3249b43.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie dzieci-krzykaczy. Babcia: „Robią, co chcą. Scena w parku to pokaz nieudolności rodziców”
type: item
date: 2026-06-02T07:15:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: Czy współczesne metody wychowawcze bez zakazów i nakazów doprowadziły do narodzin pokolenia dzieci-krzykaczy, które tłamszą swoich bliskich w miejscach publicznych? Przeczytaj mocny i niezwykle szczery list doświadczonej babci, która opisuje przerażający obraz rodzicielskiej bezradności wobec agresji sześcioletniego chłopca.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was z sercem przepełnionym głębokim smutkiem i autentycznym przerażeniem po tym, co zobaczyłam podczas mojego niedzielnego spaceru w miejskim parku. Stałam się świadkiem sytuacji, która idealnie podsumowuje dramat współczesnych rodzin, gdzie dorośli stali się bezwolnymi pionkami, a światem rządzi pokolenie dzieci-krzykaczy, którym wolno absolutnie wszystko. Jako matka, która wychowała dwoje dzieci, i babcia trójki wspaniałych wnuków, doskonale wiem, że maluchy mają swoje humory, gorsze dni i prawo do płaczu. Jednak to, co wyprawia się obecnie na placach zabaw i w alejkach parkowych pod okiem uśmiechniętych, bezradnych rodziców, nie ma nic wspólnego z miłością, a jest po prostu pokazem totalnej życiowej nieudolności dorosłych. Scena, którą zaobserwowałam przy parkowej fontannie, do teraz spędza mi sen z powiek, bo pokazała mi jak na dłoni, że współcześni rodzice panicznie boją się własnych dzieci i wolą znosić publiczne upokorzenie, byle tylko nie naruszyć delikatnej psychiki małego tyrana. Agresywny wybuch przy fontannie i bezradność dorosłych Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie w słoneczne popołudnie, kiedy obok mojej ławki zatrzymało się małżeństwo z chłopcem, na oko sześcioletnim, który od pierwszej sekundy wymuszał na nich pełną uwagę wrzaskiem i tupaniem. Kiedy ojciec odmówił mu kupna kolejnego balona z helem, tłumacząc spokojnie, że przecież jeden już jest w samochodzie, w dziecku obudziła się najprawdziwsza furia. Chłopak zaczął wrzeszczeć na cały regulator, uderzać hulajnogą w nogi własnej matki i rzucać kamieniami prosto w wodę, gdzie pływały kaczki. Najbardziej wstrząsające nie było jednak zachowanie tego małego krzykacza, ale absolutnie bierna i upokarzająca postawa jego rodziców, którzy zamiast stanowczo przerwać ten pokaz dzikości, zaczęli chłopca... przepraszać. Matka przykucnęła przed nim i niemal ze łzami w oczach błagała: „Tymonku, kochanie, uspokój się, kupimy tego balonika, tylko przestań kopać mamusię, bo to boli”. O…

babcia-w-parku-8545b1b.png
width: 1600
height: 1200

Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
type: item
date: 2026-05-31T11:33:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: problemy z jedzeniem
subject: teściowa
description: Musiałam stanąć w obronie mojej czteroletniej córeczki, która stała się ofiarą emocjonalnego szantażu tylko dlatego, że jej mały brzuszek nie był w stanie pomieścić kolejnej porcji tłustych ziemniaków.
encoded: Zawsze starałam się zachowywać dobre relacje z mamą mojego męża, przymykałam oko na drobne uwagi o dzisiejszych czasach, ale tym razem granica została przekroczona tak brutalnie, że nie mogłam milczeć. Moja teściowa, widząc, że mała odstawia talerz, nagle zmieniła głos na surowy i lodowaty, a to, czym zagroziła mojemu dziecku, po prostu zwaliło mnie z nóg. Poczułam, że jeśli teraz nie zareaguję, to moja córka na lata zapamięta ten obiad jako moment upokorzenia, a ja nie po to buduję w niej poczucie własnej wartości, by ktoś niszczył je jednym zdaniem przy niedzielnym rosole. Szantaż przy stole, czyli „Nie zjesz, to nie będzie zabawy” Wszystko zaczęło się przy drugim daniu, gdy moja teściowa nałożyła Mai porcję jak dla dorosłego chłopa, kompletnie ignorując moje prośby o nałożenie mniejszej ilości. Kiedy córka po zjedzeniu mięsa i surówki powiedziała cicho: „Babciu, już nie mogę”, teściowa odłożyła sztućce, nachyliła się nad nią i syknęła: „Jeśli nie zjesz wszystkiego do ostatniego okruszka, to po obiedzie nie pójdziesz z dziadkiem karmić kurek i nie dostaniesz obiecanej niespodzianki, po prostu zostaniesz w domu”. Widziałam, jak w oczach mojego dziecka pojawiają się łzy, a mała rączka drżąco sięga po widelec, żeby wpychać w siebie jedzenie przez siłę. To był dla mnie widok nie do zniesienia − ten archaiczny sposób zachęcania do jedzenia, który kojarzy mi się z najgorszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Teściowa uważała, że robi dobrze, że uczy szacunku do jedzenia, a tak naprawdę uczyła moją córkę ignorowania sygnałów płynących z własnego ciała i strachu przed bliską osobą. Czułam, że atmosfera przy stole zgęstniała, mąż spuścił wzrok, ale ja wiedziałam, że to jest ten moment, w którym muszę być matką-lwicą i raz na zawsze wyjaśnić, kto tu ustala zasady gry. Jedno zdanie, które zmieniło wszystko w relacji z teściową W pokoju zapadła cisza, gdy delikatnie, ale stanowczo położyłam dłoń na ręce córki, odsunęłam jej talerz i spojrzałam teściowej prosto w oczy. Powiedziała…

obiad-u-tesciowej-b6fa195.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła"
type: item
date: 2026-05-30T11:33:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: Stałam się świadkiem upadku wszystkiego, co uważałam za fundament porządnego wychowania, a scena, której byłam świadkiem w ostatnią niedzielę w kościele, do dziś nie daje mi spokojnie zasnąć.
encoded: Od lat obserwuję moje dzieci i ich rówieśników, jak borykają się z rodzicielstwem, ale to, co widzę, to nie jest miłość, to jest niewolnictwo u własnych dzieci. My, starsze pokolenie, wiedzieliśmy, że dorosły to autorytet, a dzisiaj? Dzisiaj widzę pokolenie rodziców-pionków, którzy boją się własnego dziecka, przepraszają, że żyją, i pozwalają małym tyranom wchodzić sobie na głowę w imię jakiejś nowoczesnej psychologii. To, co zobaczyłam podczas mszy świętej, było tylko smutnym podsumowaniem tego, dokąd zmierzamy jako społeczeństwo. Scena w kościele, która odebrała mi mowę Była piękna niedziela, kościół pełen ludzi, chwila zadumy i modlitwy. Tuż przede mną stała młoda para z synkiem, na oko może pięcioletnim. To, co ten chłopiec wyprawiał, przechodziło ludzkie pojęcie: biegał między ławkami, kopał w oparcia, a w pewnym momencie zaczął głośno krzyczeć, że on chce teraz loda i ma dość bycia tutaj. I co zrobili rodzice? Czy wyprowadzili go na zewnątrz? Czy stanowczo powiedzieli „Nie wolno”? Skądże! Matka zaczęła go prosić, niemal błagać: „Antosiu, kochanie, jeszcze pięć minutek, dostaniesz loda, tylko bądź cichutko”. Ojciec stał obok zrezygnowany, jakby go tam w ogóle nie było. Chłopiec w odpowiedzi uderzył matkę w rękę, a ona tylko poprawiła sukienkę i dalej mu potakiwała. Stałam tam i czułam, jak burzy mi się krew − to nie było dziecko, to był mały pan i władca, a ci dorośli ludzie byli tylko pionkami, które on przestawiał według własnego widzimisię. Bezstresowe wychowanie tworzy małych dyktatorów Patrzyłam na nich i przypomniałam sobie, jak ja wychowywałam swoje dzieci. Nie było bicia, nie było krzyku, ale było słowo „nie”, które znaczyło „nie”. Dziecko wiedziało, że w kościele, w kinie czy u cioci są zasady, których trzeba przestrzegać. Dzisiaj rodzice boją się urazić delikatną psychikę dziecka, więc pozwalają mu na wszystko. Efekt jest taki, że te dzieci nie mają żadnych granic, nie znają szacunku do innych ludzi, a co najgorsze − nie czują się bezpieczne, bo nikt …

babcia-w-kosciele-1d279c3.png
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
type: item
date: 2026-05-30T07:15:14.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: bepieczne zabawki
subject: teściowa
description: Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
encoded: Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikan…

odpust-f11b1ee.png
width: 1600
height: 1200

Zobaczyła wnuka i oniemiała. „Synowa zrobiła z Olusia dziewczynkę. Jak mogła go tak upokorzyć?!”
type: item
date: 2026-05-30T06:12:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: teściowa
subject: włosy dziecka
description: Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mogę spać z nerwów, a w gardle czuję dławiącą gulę za każdym razem, gdy patrzę na mojego jedynego wnuczka. Kiedy ostatnio go zobaczyłam, po prostu oniemiałam, bo nie mogłam uwierzyć, że własna matka może tak upokorzyć chłopca i zrobić z niego pośmiewisko.
encoded: Mój Oluś ma pięć lat i jest najzdolniejszym, najbardziej radosnym dzieckiem, jakie znam, ale to, co wyprawia z nim moja synowa, przechodzi wszelkie pojęcie. Kiedy syn przywiózł go do nas na wieś po kilku miesiącach niewidzenia, w pierwszej chwili pomyślałam, że to jakaś obca dziewczynka wysiada z samochodu. Oluś ma włosy niemal do ramion, jasne, falowane, spięte u góry jakąś kolorową frotką, a synowa jeszcze z dumą mówi, że on ma takie piękne loki, że szkoda ich ścinać. Ja stałam na progu i tylko łzy mi do oczu napłynęły, bo to nie jest mój dzielny wnuczek, tylko jakaś lalka, którą synowa stroi według własnego widzimisię, zupełnie nie myśląc o tym, co to dziecko czeka w przyszłości. Czy długie włosy u chłopca to nowoczesna moda czy krzywda? Wiem, że zaraz usłyszę, że jestem staroświecka, że teraz takie czasy, ale u nas w rodzinie mężczyzna zawsze wyglądał jak mężczyzna. Mój mąż, mój syn, wszyscy zawsze mieli krótko przystrzyżone włosy, schludne, męskie, a nie jakieś wiechcie zasłaniające oczy. Próbowałam delikatnie porozmawiać z synową, zapytać, kiedy planują wizytę u fryzjera, ale ona tylko prychnęła, że Oluś sam nie chce się obciąć i że ona nie będzie łamać jego woli. Przecież to jest pięcioletnie dziecko! Pięciolatek nie wie, co dla niego dobre, on chce się bawić, biegać, a te kłaki mu tylko przeszkadzają, wchodzą do zupy, plączą się podczas zabawy. Synowa zrobiła z niego dziewczynkę, bo najwyraźniej marzyła o córce, a urodził się syn, więc teraz realizuje swoje niespełnione ambicje kosztem godności tego biednego chłopca. Jak mogła go tak upokorzyć przed rówieśnikami? Najbardziej serce mi pęka, gdy myślę o tym, co Olusia spotka w przedszkolu albo na podwórku. Dzieci potrafią być okrutne, a dorośli jeszcze gorsi − już teraz w sklepie ekspedientka powiedziała do niego „Co byś chciała?”, a on tylko spuścił główkę i nic nie odpowiedział. Widziałam, jak mu było wstyd, jak się skulił w sobie, a synowa tylko się głupio uśmiechnęła i poprawiła mu tę nieszczęsną frotkę. C…

tesciowa-5-fae8245.png
width: 1600
height: 1200

„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
type: item
date: 2026-05-29T14:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
encoded: Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą ma…

notes-babci-1c9e4ef.png
width: 1600
height: 1200

Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
type: item
date: 2026-05-24T13:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: To, co usłyszałam zza uchylonych drzwi dziecięcego pokoju, sprawiło, że krew w moich żyłach dosłownie lodowaciała z każdym kolejnym słowem mojego wnuka. Nie mogłam uwierzyć, że mały chłopiec potrafi z taką pogardą i jadem traktować własną matkę, która oddaje mu przecież całe swoje serce.
encoded: Szanowna Redakcjo. Jestem babcią ośmioletniego Gabrysia i mamą dojrzałej już kobiety, która zawsze była dla mnie powodem do dumy. Jednak to, co zobaczyłam i usłyszałam podczas ostatniego weekendu u nich w domu, zmieniło moje postrzeganie tego, jak dzisiaj wychowuje się dzieci. Moja córka poprosiła Gabrysia, żeby odłożył tablet i przyszedł na kolację. Zrobiła to spokojnie, niemal błagalnym tonem. Wtedy on wywrzeszczał jej prosto w twarz: „Znowu mi trujesz! Wyjdź stąd, nie będziesz mi mówić, co mam robić!”. Stałam w korytarzu i czekałam na wybuch, na karę, na jakąkolwiek reakcję. Ale moja córka tylko westchnęła i powiedziała: „Kochanie, ranisz moje uczucia, porozmawiamy o tym później”. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę! Upadek autorytetu, czyli gdy matka staje się koleżanką do bicia Za moich czasów takie słowa nie przeszłyby dziecku przez gardło, a gdyby jakimś cudem się to zdarzyło, konsekwencje byłyby natychmiastowe i dotkliwe. Nie mówię o biciu, ale o twardych zasadach i szacunku, który był fundamentem rodziny. Dzisiaj moja córka tłumaczy mi, że to jest nazywanie emocji i że Gabryś komunikuje swoje potrzeby. No litości! On nie komunikuje potrzeb, on po prostu pluje swojej matce w twarz, a ona wyciera się i dziękuje, że dziecko jest asertywne. Patrzyłam na to z boku i czułam piekący wstyd za moją krew. Jak można pozwolić ośmiolatkowi na taką bezczelność? To nie jest żadne nowoczesne wychowanie, to jest zwykła kapitulacja rodzica. Moja córka tak bardzo boi się, że dziecko poczuje się stłamszone, że pozwoliła mu urosnąć do roli domowego tyrana, który rozstawia wszystkich po kątach. Gdzie podział się autorytet matki? Jeśli on teraz mówi do niej takie rzeczy, to co powie, gdy będzie miał piętnaście lat? Bezstresowe wychowanie, czyli hodowanie małego egoisty Z przerażeniem obserwuję, jak w imię partnerstwa niszczy się w dzieciach resztki empatii. Gabryś nie widział, że sprawił mamie przykrość. Widział tylko, że jego agresja zadziałała, bo matka się wycofała i…

babcia-15-bda52dc.png
width: 1600
height: 1200

„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
type: item
date: 2026-05-18T13:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: komunia święta
subject: pierwsza komunia
subject: prezent na komunię
description: Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
encoded: Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest…

prezent-na-komunie-3-d19219b.png
width: 1600
height: 1200

Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
type: item
date: 2026-05-18T11:33:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: kościół
subject: teściowa
description: To, co wydarzyło się w ostatnią niedzielę w domu mojego syna, przelało czarę goryczy i pokazało mi, że moja synowa dobrowolnie kręci bicz na samą siebie.
encoded: Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a jako matka i babcia nie potrafię milczeć, gdy widzę, jak na moich oczach niszczone jest coś, co uważam za najświętsze. Od zawsze niedziela w naszej rodzinie była dniem wyjątkowym − rano wspólne śniadanie, potem odświętne ubranie i wyjście do kościoła. To był czas dla Boga, dla rodziny i dla zasad. Jednak w ostatni weekend, gdy byłam z wizytą u syna, przeżyłam szok. Moja siedmioletnia wnuczka, Julka, siedziała przed telewizorem w piżamie, gdy nadszedł czas wyjścia na mszę. Kiedy mój syn zapytał: „Julciu, idziemy?”, mała nawet nie odwróciła głowy, tylko rzuciła: „Nie chcę, nudzę się w kościele, wolę bajki”. Czekałam na stanowczą reakcję synowej, ale ona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała: „Dobrze, kochanie, odpocznij sobie, nic na siłę”. Stałam tam i nie wierzyłam własnym uszom. Byłam bezlitosna w swojej ocenie i powiedziałam jej prosto w twarz: jeszcze za to zapłacisz, dziewczyno! Brak wiary to brak granic. Synowa wychowuje małą pogankę Moja synowa uważa się za taką nowoczesną i oświeconą. Twierdzi, że nie chce zmuszać dziecka do wiary, bo Julka musi sama wybrać swoją drogę, gdy dorośnie. No litości! Czy ona pyta siedmiolatkę o to, czy chce myć zęby, albo czy chce iść do szkoły? Nie, bo wie, że pewne rzeczy są dla dobra dziecka niezbędne. Ale jeśli chodzi o duszę i o zasady moralne, to nagle zostawia się dziecku wolną rękę. Dla mnie to nie jest żadna nowoczesność, to jest czyste lenistwo wychowawcze i strach przed własnym dzieckiem. Kościół to nie jest tylko budynek i modlitwa. To jest lekcja pokory, cierpliwości i szacunku do czegoś większego niż własne chciejstwo. Jeśli Julka uczy się dzisiaj, że może zignorować mszę, bo woli bajki, to za kilka lat zignoruje prośby matki, bo woli telefon. Jeśli nie wpoi się dziecku od małego, że istnieją wartości nadrzędne i autorytety, których się nie podważa, to wyrasta człowiek pusty w środku, dla którego jedynym bogiem jest własna wygoda. Moja synowa nie rozumie, że pozwal…

babcia-sie-modli-a590988.png
width: 1600
height: 1200

Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
type: item
date: 2026-05-16T14:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: Po ostatniej wizycie u mojego syna i synowej wciąż nie mogę dojść do siebie z oburzenia i bezsilności. Jako matka, która wychowała dwójkę zdrowych, mądrych dzieci, z przerażeniem patrzę na to, jak współcześni rodzice dają sobie wchodzić na głowę przez własne kapryśne pociechy.
encoded: Zdecydowałam się przelać swoje emocje na papier, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę goryczy i uświadomiła mi, w jak chorym kierunku zmierza dzisiejsze rodzicielstwo. Zostałam zaproszona do syna na tradycyjny, rodzinny obiad, na który moja synowa, Magda, przygotowała pyszne, domowe kotleciki z piersi kurczaka, ziemniaczki i mizerię. Wszyscy usiedliśmy do stołu, atmosfera była miła, dopóki mój 10-letni wnuczek, rozwalony na krześle, nie zaczął grzebać widelcem w talerzu i marudzić, że on tego nie zje. Zamiast stanowczej reakcji rodziców, zobaczyłam coś, co dosłownie zwaliło mnie z nóg i sprawiło, że do teraz gotuje się we mnie krew. Babcia: uleganie zachciankom dziecka przy stole to błąd Spodziewałam się, że syn lub synowa spokojnie, ale stanowczo powiedzą małemu, że to jest obiad dla całej rodziny i nic innego dzisiaj nie dostanie. Tymczasem Magda natychmiast zerwała się z krzesła, zaczęła przepraszać małego i zapytała potulnym głosem, na co jego wysokość hrabia ma w takim razie ochotę. Wnuczek bezczelnie zażądał suchego makaronu świderki bez niczego, a moja synowa jak gdyby nigdy nic pobiegła do kuchni, nastawiła garnek z wodą i zaczęła gotować mu osobny posiłek! Siedziałam przy tym stole z otwartymi ze zdziwienia ustami, patrząc na mojego syna, który tylko wzruszył ramionami i stwierdził, że przecież dziecka nie zagłodzą. Moim zdaniem to, co robi Magda, to nie jest żadna miłość czy nowoczesne podejście, ale zwyczajne, ordynarne uleganie zachciankom dziecka, które uczy go totalnego braku szacunku. Dziecko od najmłodszych lat dostaje jasny komunikat: „Twój kaprys jest dla nas rozkazem, możesz rządzić całym domem i dyrygować dorosłymi”. Presja otoczenia a bezstresowe wychowanie współczesnych dzieci Kiedy nie wytrzymałam i delikatnie zwróciłam synowej uwagę, że w ten sposób uczy małego skrajnego egoizmu, usłyszałam w odpowiedzi potwornie arogancką tyradę o nowoczesnej psychologii. Magda zaczęła mnie pouczać, że dzisiaj nie zmusza się dzieci do jedze…

babcia-karmi-wnuka-fc42ba7.png
width: 1600
height: 1200

Matka zakazała przytulania dziecka. Babcia załamana: „Klasyczny chów kloszowy”
type: item
date: 2026-05-14T07:15:38.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: wychowanie dziecka
description: Nie sądziłam, że na stare lata dożyję czasów, w których najzwyklejsza, babcina miłość, wyrażona ciepłym uściskiem, zostanie uznana za przestępstwo przeciwko psychice dziecka i brutalne naruszenie jego granic.
encoded: Piszę do Was, bo moje serce jest rozbite na tysiąc kawałków, a w oczach wciąż mam łzy, których nie potrafię powstrzymać. Jestem dumną babcią małej Tosi. Odkąd mała przyszła na świat, starałam się być blisko, pomagać mojej córce, wspierać ją w trudnych chwilach i dawać wnuczce wszystko to, co we mnie najlepsze − w tym ogromne, bezwarunkowe ciepło. Jednak to, co wydarzyło się podczas mojej ostatniej wizyty, całkowicie mną wstrząsnęło i uświadomiło mi, w jak dziwnym, pozbawionym ludzkich odruchów świecie przyszło nam teraz żyć. Przyszłam w odwiedziny, Tosia wybiegła mi naprzeciw, a ja, jak to każda stęskniona babcia, kucnęłam i rozłożyłam ręce, żeby wziąć ją w ramiona. W tym momencie moja córka dosłownie odepchnęła mnie lekko i zasłoniła małą własnym ciałem, rzucając krótkie: „Mamo, stop. Umówiłyśmy się, że nie przytulamy Tosi bez pytania, bo ona teraz uczy się autonomii swojego ciała i nie życzy sobie naruszania jej granic”. Zimny chów i sztywne reguły, czyli jak poradniki niszczą rodzinne ciepło Stałam w tym przedpokoju jak rażona piorunem, patrząc to na córkę, to na małą Tosię, która patrzyła na nas swoimi wielkimi oczkami, zupełnie nie rozumiejąc, co się dzieje. Moja córka, zamiast pozwolić dziecku na naturalny, radosny odruch powitania z babcią, zaczęła mi prawić mentorskie kazania o nowoczesnej psychologii. Usłyszałam, że Tosia nie lubi fizycznego kontaktu, że ma prawo decydować, kto ją przytula. No czy to nie jest obłęd? Przecież ja nie jestem obcym człowiekiem z ulicy! Jestem jej babcią! Kobietą, która przewijała ją, kołysała do snu, gdy ząbkowała, i płakała ze szczęścia nad jej łóżeczkiem. To, co moja córka wyprawia, to jest klasyczny chów kloszowy, który zamiast chronić dziecko, buduje wokół niego niewidzialny, zimny mur. Zamiast wychować silną, pewną siebie dziewczynkę, moja córka tworzy małego, emocjonalnego odludka, który za chwilę zacznie bać się własnego cienia i każdego gestu życzliwości. Przez te wszystkie nowoczesne poradniki i mądrości z internetu mł…

zakaz-przytulania-dziecka-035ce81.png
width: 1600
height: 1200

Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
type: item
date: 2026-05-13T07:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: rodzice
subject: teściowa
subject: wychowanie
description: „Za moich czasów takie dziecko dawno usłyszałoby, że od stołu się nie odchodzi” – pomyślałam, patrząc na moją czteroletnią wnuczkę. I wtedy dotarło do mnie, że dziś to nie rodzice wychowują dzieci. Dziś dzieci wychowują rodziców.
encoded: Niedzielny obiad miał być jak zawsze rodzinny i spokojny. Rosół, kotlety, ziemniaki, surówka. Nic nadzwyczajnego. Ale scena przy stole sprawiła, że do dziś nie mogę ochłonąć. Moja synowa chyba naprawdę uważa, że czteroletnie dziecko może decydować o wszystkim. A potem ludzie dziwią się, że dzieci wchodzą dorosłym na głowę. Rozgrzebała obiad i pobiegła się bawić Moja wnuczka, Anielka, ma cztery lata. Jest bystra, wygadana i wszędzie jej pełno. Kocham ją nad życie, ale nie będę udawać, że nie widzę problemu. To dziecko już teraz jest przekonane, że cały świat kręci się wokół niej. Przy stole dostała normalny obiad. Nawet specjalnie dla niej zrobiłam delikatniejsze kotleciki, bo wiem, że „nie lubi przypraw”. Wzięła dwa gryzy, rozmemłała ziemniaki po talerzu, chwilę pogrzebała widelcem i oznajmiła: – Nie chcę. I co zrobiła moja synowa? Nic. Kompletnie nic. Siedziała i patrzyła na nią jak cielę na malowane wrota, po czym spokojnym głosem powiedziała: – Jak nie jesteś głodna, to nie jedz. Nie będziemy cię zmuszać. Myślałam, że się przesłyszałam. Anielka odsunęła talerz i po chwili już biegała po salonie, wyciągając zabawki. A obiad? Nietknięty. Jedzenie do wyrzucenia. Czas i praca też najwyraźniej bez znaczenia. Kiedyś dzieci znały granice Można mówić, że „czasy się zmieniły”, ale pewnych rzeczy nigdy nie zrozumiem. Nas uczono szacunku. Jak mama albo babcia gotowała obiad, to człowiek jadł. Może nie wszystko smakowało, może czasem siedziało się nad talerzem godzinę, ale nikt nie urządzał przedstawień. Nie było dyskusji typu: „może nie masz dziś ochoty”. Nie było pięciu różnych dań, negocjacji i błagania, żeby dziecko łaskawie spróbowało marchewki. Dziecko wiedziało jedno: jest obiad, trzeba zjeść. Dopiero potem był deser albo zabawa. I jakoś nikt od tego nie umarł. Wręcz przeciwnie – dzieci miały zasady, respekt wobec dorosłych i nie robiły rodzicom publicznych scen. Dziś mam wrażenie, że rodzice panicznie boją się własnych dzieci. Boją się, że dziecko się obrazi, rozpłac…

dziecko-marudzi-przy-jedzeniu-2de44e4.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
type: item
date: 2026-05-10T10:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: babcia
subject: rodzicielstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedyś przy stole panowały jasne zasady, a dziś wystarczy jeden grymas pięciolatka, by cała rodzina biegała wokół niego na paluszkach. Patrzyłam na tę scenę z rosnącym niedowierzaniem i bólem serca, czując, że świat, w którym szacunek do jedzenia i starszych był świętością, bezpowrotnie odchodzi w niepamięć.
encoded: Drogie mamy i babcie, piszę ten list, bo serce mi pęka, gdy patrzę na to, co dzieje się w dzisiejszych domach. Niedawno zaprosiłam moją córkę i jej pięcioletniego synka, mojego ukochanego wnuka, Antosia. Przygotowałam na ten wspólny niedzielny obiad tradycyjne bitki wołowe − mięciutkie, duszone godzinami, takie, jakie moja córka uwielbiała w dzieciństwie. Usiedliśmy do stołu, nakryłam pięknie talerze, licząc na miłą, rodzinną atmosferę. Niestety, to, co wydarzyło się chwilę później, sprawiło, że w oczach miałam łzy. Antoś podłubał widelcem w talerzu, odsunął kawałek mięsa i z miną wielkiego pana oznajmił: „Ja tego nie jem, nie lubię, to jest fuj”. Czekałam na reakcję córki. Myślałam, że usłyszę: „Spróbuj chociaż kawałek, babcia się napracowała”. Ale nie. Moja córka, z tym swoim nowoczesnym uśmiechem pełnym wyrozumiałości, powiedziała tylko: „Dobrze kochanie, nie musisz kończyć, jeśli nie masz ochoty. Zjedz chociaż te ziemniaczki z masełkiem”. Oniemiałam. To nie był tylko obiad, to była lekcja rodzicielskiej uległości, którą dorosła kobieta dawała małemu dziecku. Kult dziecka i brak szacunku do pracy W moich czasach, gdyby dziecko powiedziało przy stole, że jedzenie jest fuj, nie wstałoby od stołu przez kolejne dwie godziny albo poszłoby spać o głodzie. I nie chodziło o żadną tyranię, ale o szacunek. Do matki, która stała przy garach, do ojca, który zarobił na to mięso, i do samego daru, jakim jest posiłek. Dziś widzę coś, co nazywam rodzicielstwem uległości. Rodzice tak bardzo boją się urazić delikatną psychikę dziecka, że pozwalają mu na wszystko. Patrzyłam na mojego wnuka, który z triumfalną miną zajadał same ziemniaki, wiedząc, że postawił na swoim. Moja córka tłumaczyła mi później, że teraz nie zmusza się dzieci do jedzenia, żeby nie budować złych relacji z posiłkiem. A ja się pytam: jakie relacje on buduje z ludźmi? Jeśli pięciolatek widzi, że jego „nie lubię” jest ważniejsze niż trud włożony w przygotowanie obiadu przez babcię, to kim on będzie jako dorosły? C…

babcia-12-10f4463.png
width: 1600
height: 1200

„Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
type: item
date: 2026-05-06T10:15:14.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: komunia święta
subject: pierwsza komunia
description: Czy w dzisiejszych czasach Pierwsza Komunia Święta to wyłącznie sezon na koperty? Coraz częściej słyszymy historie, które pokazują, że dla dzieci liczy się przede wszystkim prezent. Czy naprawdę chcemy tak wychować najmłodsze pokolenie?
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Halina, babcia 9-letniej dziewczynki, która przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta postanowiła podarować wnuczce coś symbolicznego i – jak sama podkreśla – „z duszą”. Reakcja dziecka kompletnie ją jednak zaskoczyła i, jak twierdzi, wiele mówi o tym, jak dziś wychowuje się dzieci. „Tylko książka?” – reakcja, która zabolała Ja już naprawdę nie poznaję tych czasów. Komunia kiedyś była czymś ważnym, przeżyciem, przyjęciem Pana Jezusa do serca, a nie porównywaniem, kto ile dostał. Ja od początku wiedziałam, że nie dam wnuczce pieniędzy. Nie dlatego, że mnie nie stać, tylko dlatego, że chciałam dać coś, co będzie miało znaczenie. Kupiłam jej piękne Pismo Święte – porządne wydanie, z dedykacją ode mnie. Napisałam kilka słów od serca, żeby miała pamiątkę na całe życie. Wręczyłam jej to po uroczystości, cała wzruszona. A ona nawet się specjalnie nie ucieszyła. Otworzyła, przekartkowała i rzuciła: „A koperta?”. Zamurowało mnie. Pytam, o co chodzi, a ona bez żadnego wstydu: „No pieniądze, są w środku czy nie?”. Powiedziałam, że to prezent, książka, coś ważnego. A ona zrobiła minę, jakbym jej dała coś bezwartościowego i tylko burknęła: „Czyli nic”. Naprawdę, aż się przeżegnałam, bo nie mogłam uwierzyć, co słyszę. „To nie dziecko jest winne” Dla mnie to nie jest normalne zachowanie. I nie, nie obwiniam dziecka. Dziecko mówi to, czego się nauczyło. Moja synowa od dawna powtarza, że „dzieci teraz mają inne potrzeby” i że „nie można ich ograniczać”. Efekt jest taki, że moja wnuczka żyje w przekonaniu, że wszystko jej się należy – najlepiej w kopercie. Słyszałam, jak przed Komunią rozmawiała z koleżankami, która ile dostanie, kto kupi telefon, kto hulajnogę elektryczną. To było dla niej najważniejsze, nie sama uroczystość. A jak zwróciłam uwagę synowej, że może warto z nią porozmawiać o sensie tego dnia, to usłyszałam, że „nie będziemy robić dziecku wyrzutów w takie święto”. Przepraszam bardzo, ale jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy ma się n…

dziewczynka-w-kosciele-podczas-komunii-803f6d1.jpg
width: 1600
height: 1200

„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
type: item
date: 2026-05-02T14:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: kościół
subject: teściowa
description: Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
encoded: Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to n…

dziecko-w-kosciele-5-a6ed358.png
width: 1600
height: 1200

„Ale ty jesteś brzydka”. Po tych słowach zakazałam babci widywać wnuczkę
type: item
date: 2026-04-27T06:12:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: babcia i dziadek
description: Wciąż trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Od dwóch dni w mojej rodzinie trwa konflikt, a ja zostałam okrzyknięta wyrodną córką i histeryczką.
encoded: Wszystko przez to, że podjęłam decyzję, której moi rodzice i rodzeństwo nie potrafią zrozumieć: zakazałam własnej matce kontaktów z moją córką, dopóki nie zrozumie, jak wielką krzywdę wyrządziła dziecku jednym, krótkim zdaniem. Zupa ważniejsza niż godność dziecka? Wszystko wydarzyło się podczas niedzielnego obiadu. Moja 6-letnia córka, Lenka, to niejadek − każdy, kto ma takie dziecko, wie, ile cierpliwości wymaga jedzenie. Lenka zjadła pół talerza zupy i grzecznie powiedziała, że już nie może. Moja mama, typowa babcia z poprzedniej epoki, uznała jednak, że nie odpuści. Zaczęło się namawianie, potem szantaż o deserek, aż w końcu Lenka skrzywiła się z niechęcią i odsunęła talerz. I wtedy to usłyszałam. Moja mama spojrzała na nią z taką pogardą, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałam, i rzuciła prosto w te małe, ufne oczy: „Fuj, Lenka, nie krzyw się tak. Ale ty jesteś brzydka, jak się nie słuchasz. Nikt nie będzie chciał patrzeć na taką brzydką dziewczynkę”. W pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak moje dziecko sztywnieje, jak jej bródka zaczyna drżeć, a w oczach pojawiają się łzy. Lenka nie płakała dlatego, że nie chciała jeść. Płakała, bo najbliższa osoba powiedziała jej, że jest brzydka. Toksyczne metody wychowawcze, na które nie ma mojej zgody Kiedy natychmiast zareagowałam i kazałam mamie przeprosić, usłyszałam tylko lekceważące: „Daj spokój, przecież żartuję, muszę ją jakoś zmotywować, żeby jadła, bo wyrośnie na niejadka i chuchro”. Moja matka szczerze wierzy, że uderzenie w najczulszy punkt małej dziewczynki, w jej poczucie bycia ładną i akceptowaną, to świetna metoda wychowawcza. Według niej strach przed byciem nieatrakcyjną ma sprawić, że dziecko stanie się posłuszne. Dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna. Nie ma mojej zgody na to, by ktokolwiek, nawet rodzona babcia, budował w moim dziecku kompleksy tylko po to, żeby talerz był pusty. Dzisiaj powie jej, że jest brzydka, bo nie je zupy. Jutro powie, że jest głupia, bo dostała gorszą ocenę. A pojutrze …

klotnia-z-babcia-a78ab5b.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
type: item
date: 2026-04-23T10:15:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: babcia i dziadek
description: Mam już dość bycia „babcią-pogotowiem”, która nie ma prawa do własnego zmęczenia, hobby czy po prostu świętego spokoju.
encoded: Mam 64 lata, niedawno przeszłam na emeryturę i marzyłam o tym, że w końcu poczytam książki, zapiszę się na uniwersytet trzeciego wieku i zadbam o swoje zdrowie. Tymczasem mój syn i synowa uznali, że moja emerytura to po prostu etat dla nich − darmowy, całodobowy i bez prawa do urlopu. Emerytura to nie jest etat u dorosłych dzieci Wszystko zaczęło się niewinnie, od prośby o zostanie z wnukami raz w tygodniu. Ale szybko „raz w tygodniu” zamieniło się w codzienność. Synowa potrafi zadzwonić o siódmej rano i zapytać, czy już wstałam, bo ona musi coś załatwić i zaraz podrzuci mi Antosia i Maję. Nikt nie pyta, czy mam plany, czy bolą mnie plecy, czy po prostu mam gorszy dzień. Stałam się dla nich meblem, elementem wyposażenia domu, który ma być zawsze dostępny, kiedy oni chcą wyjść do kina, na siłownię czy do fryzjera. Najbardziej boli mnie to, że kiedy próbuję delikatnie odmówić, słyszę tylko: „Mamo, ale co ty masz do roboty? Przecież i tak siedzisz w domu”. Tak, siedzę w domu, bo zapracowałam na to przez czterdzieści lat ciężkiej pracy! Moim obowiązkiem nie jest wychowywanie drugiego pokolenia dzieci. Ja swoje dzieci już wychowałam, nocami nie spałam, pieluchy prałam w rękach i teraz mam prawo do odpoczynku. Kocham moje wnuki nad życie, ale miłość nie oznacza bycia darmową służbą na każde skinienie palca. Granice, których młodzi rodzice nie chcą zauważyć Ostatnia sobota była przełomem. Miałam umówioną wizytę u kardiologa, a potem kawę z dawną koleżanką z pracy − czekałam na to spotkanie dwa tygodnie. Synowa podjechała pod dom, otworzyła drzwi auta, wypuściła dzieci na podjazd i krzyknęła przez okno: „Mamo, wrócimy wieczorem, musimy skoczyć do galerii po buty!”. Nawet nie weszła, nie zapytała, czy mogę. Po prostu uznała, że jestem dostępna. Wtedy we mnie coś pękło. Wyszłam na ganek, wzięłam dzieci za ręce, podeszłam do samochodu i powiedziałam te trzy słowa, których ona zupełnie się nie spodziewała: „Swoje już odchowałam”. Widok jej miny był bezcenny. Najpierw było niedo…

babcia-11-543244c.png
width: 1600
height: 1200

Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
type: item
date: 2026-04-22T11:33:10.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: babcia i dziadek
description: W wielu rodzinach obraz idealnej babci jest niemal nienaruszalny. To seniorka, która zawsze służy pomocą, przychodzi z domowym ciastem i deklaruje gotowość do opieki nad wnukami w każdej wolnej chwili.
encoded: Pod tą grubą warstwą lukru i rzekomego poświęcenia często kryje się zjawisko, które psycholodzy określają mianem pasywnej agresji lub manipulacji emocjonalnej. Toksyczna babcia to postać, która rzadko działa w sposób jawnie wrogi. Przeciwnie − ona „chce tylko dobrze”, ale jej działania systematycznie podkopują pozycję rodziców, tworząc w domu atmosferę niepewności i napięcia. Pod płaszczem bezgranicznej miłości, czyli jak babcia przejmuje stery Głównym problemem w relacji z toksyczną babcią nie jest brak zaangażowania, lecz całkowity brak poszanowania dla granic. Taka seniorka uważa często, że jej wieloletnie doświadczenie życiowe daje jej wyłączne prawo do decydowania o sposobie wychowania kolejnego pokolenia. W jej mniemaniu rodzice są niedoświadczeni, zbyt nowocześni lub wręcz nieudolni, dlatego ona musi ratować wnuki przed ich decyzjami. Kontrola jest sprawowana w sposób subtelny. Zamiast otwarcie kwestionować zasady przy obiedzie, toksyczna babcia stosuje technikę drobnych kroków. Wykorzystuje momenty, gdy rodziców nie ma w pobliżu, by budować z dzieckiem koalicję opartą na sekretach. Psycholodzy, tacy jak Susan Forward, wskazują, że takie zachowanie zmusza dziecko do wejścia w dorosły świat intryg, co niszczy jego naturalne poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do najważniejszych opiekunów − mamy i taty. Te 4 zdania to czerwone flagi − sygnały, których nie wolno lekceważyć Istnieje zestaw konkretnych sformułowań, które toksyczne babcie powtarzają niemal jak mantrę. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się przejawem troski o wnuki, w rzeczywistości są to narzędzia budowania przewagi emocjonalnej: 1. „Tylko nie mów mamusi/tatusiowi, to będzie nasza tajemnica”. To zdanie jest najbardziej destrukcyjne. Uczy dziecko, że okłamywanie rodziców jest akceptowalne, a lojalność wobec babci jest ważniejsza niż prawdomówność w domu. To wbijanie klina w fundamenty relacji rodzic-dziecko. 2. „Biedactwo, mama znowu ci zabrania? U babci możesz wszystko”. Klasyczny przykład stawi…

toksyczna-babcia-172ba81.png
width: 1600
height: 1200

Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka (dużo propozycji)
type: item
date: 2026-03-19T10:02:18.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: babcia
subject: wielkanoc
subject: życzenia
description: Życzenia wielkanocne dla babci z pewnością sprawią jej bardzo dużo radości. Mamy też kilka propozycji życzeń, które ucieszą również dziadka. Przygotowaliśmy dużo wielkanocnych wierszyków. Z pewnością każdy znajdzie u nas coś odpowiedniego dla siebie i swoich bliskich, którym zechce te życzenia złożyć.
encoded: Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka powinny być naprawdę wyjątkowe. Dziadkowie z pewnością czekają na ten miły gest. Poniżej przedstawiamy życzenia dla babci na Wielkanoc, mamy też propozycje indywidualnych życzeń dla dziadka. Możecie skorzystać też z innych naszych pomysłów na życzenia wielkanocne i wysłać je innym członkom waszej rodziny lub przyjaciołom. Spis treści: Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka Śmieszne wierszyki wielkanocne dla babci i dziadka Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci możecie napisać sami, jeśli jednak nie macie pomysłu lub po prostu brakuje wam czasu podczas szału świątecznych przygotowań – skorzystajcie z naszych propozycji: Droga babciu, niech cudowna moc świąt wielkanocnych rozjaśni wszelki mrok, napełni Cię radością i optymizmem oraz doda siły w trudach codziennego życia. Życzę radosnego i głębokiego przeżywania świat Zmartwychwstania Pańskiego. Niechaj napełnią Cię radością, optymizmem i rzucą ciepłe światło na wszystko, co Cię otacza. *** Kochana Babciu, ciepłych, pełnych radosnej nadziei świąt Zmartwychwstania Pańskiego, a także kolorowych spotkań z budzącą się do życia przyrodą. *** Babciu – zdrowia, szczęścia, humoru dobrego a przy tym wszystkim stołu bogatego. Mokrego dyngusa, smacznego jajka i niech te święta będą jak bajka. *** Droga Babciu, z okazji zbliżających się świąt wielkanocnych składam najserdeczniejsze życzenia: dużo zdrowia, radości, smacznego jajka, mokrego dyngusa, mnóstwo wiosennego słońca oraz wiele uśmiechu. *** Kochana Babciu, życzę słońca, śpiewu ptaków i spokoju duszy, życzę pogodnych przygód i radosnych spotkań, śpiewu przy ognisku i dumania w fotelu, i żeby wszystko spełniło się szybko... *** Najserdeczniejsze życzenia zdrowych, radosnych i spokojnych świąt Wielkiej Nocy, smacznego jajka, mokrego dyngusa, a także odpoczynku w rodzinnym gronie. Niech każdy z nas wykorzysta ten okres czasu jak najlepiej. Kochanej Babci, życzy... Życzenia wielka…

paRlmC-122563-5623139.jpg
width: 1200
height: 741

Skóra mi cierpnie na myśl o świętach z wnukami. Wolę już samotną wigilię w Zakopanem
type: item
date: 2025-12-17T13:41:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: święta z dzieckiem
subject: Wigilia
description: Co roku próbuję się przekonać, że święta z rodziną mają swój urok. A jednak z każdym grudniem coraz bardziej marzę, żeby uciec tam, gdzie nikt nie krzyczy, nie biega i nie rzuca rzeczy po całym domu.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę ten list z sercem ściśniętym i trochę ze wstydem. Jestem babcią czworga wnucząt i od dawna powinnam cieszyć się ich obecnością, ale we mnie pojawia się jedynie napięcie. Jestem babcią. Boję się rodzinnych świąt Skóra mi cierpnie, kiedy myślę o tym całym chaosie. Młodsze dzieci non stop biegają, piszczą, przestawiają wszystko, co tylko wpadnie im w ręce. Nie mają chwili spokoju, a ja po kilku minutach czuję się wyczerpana jak po maratonie. Moje dzieci twierdzą, że „taka jest młodzież” i że mam się cieszyć, bo w końcu nie zawsze będą mali. Tylko że ja naprawdę nie mam już siły. Mam swoje lata, boli mnie kręgosłup, potrzebuję spokoju, a nie bieganiny między stołem a kanapą, żeby ratować świąteczne dekoracje. Starsze patrzą w telefony, młodsze krzyczą. Gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie? Najgorsze jest to, że kiedy próbuję porozmawiać ze starszymi wnukami, one nawet nie podnoszą wzroku znad ekranów. Mówię coś, a w odpowiedzi widzę tylko lekkie kiwnięcie głową albo mamrotane „mhm”. Czuję się niewidoczna we własnym domu. Kiedyś babcię się szanowało, pytało o rady, o przepisy, o dawne czasy. A dziś? Telefon ważniejszy od człowieka. Potem wchodzą młodsze, całe rozkrzyczane, bo koniecznie chcą zaprezentować nową piosenkę albo zabawę. Ja się uśmiecham, staram się być cierpliwa, ale w środku myślę tylko, żeby usiąść w ciszy i odetchnąć. Mam wrażenie, że nikt nie widzi, jak trudno mi to wszystko znosić. Może w tym roku wybiorę spokój zamiast tradycji Dlatego coraz poważniej myślę o tym, żeby wyjechać na wigilię do Zakopanego. Spędzić ją w samotności, ale za to w ciszy, przy małej choince i bez tego całego zamieszania. Wiem, że zabrzmi to okrutnie, lecz może każdy ma prawo wybrać, co jest dla niego najlepsze. Nie chcę kolejnych świąt, po których będę tydzień dochodzić do siebie. Nie zamierzam nikogo zranić. Kocham swoje wnuki, ale nie potrafię za nimi nadążyć. Może kiedy podrosną, może kiedy zaczną rozmawiać jak dawniej ludzie rozmawiali, wszystko wr…

babcia-nie-chce-swiat-z-wnukami-aea7cd3.png
width: 1600
height: 1200