Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła"
Stałam się świadkiem upadku wszystkiego, co uważałam za fundament porządnego wychowania, a scena, której byłam świadkiem w ostatnią niedzielę w kościele, do dziś nie daje mi spokojnie zasnąć.
Od lat obserwuję moje dzieci i ich rówieśników, jak borykają się z rodzicielstwem, ale to, co widzę, to nie jest miłość, to jest niewolnictwo u własnych dzieci. My, starsze pokolenie, wiedzieliśmy, że dorosły to autorytet, a dzisiaj? Dzisiaj widzę pokolenie rodziców-pionków, którzy boją się własnego dziecka, przepraszają, że żyją, i pozwalają małym tyranom wchodzić sobie na głowę w imię jakiejś nowoczesnej psychologii. To, co zobaczyłam podczas mszy świętej, było tylko smutnym podsumowaniem tego, dokąd zmierzamy jako społeczeństwo. Scena w kościele, która odebrała mi mowę Była piękna niedziela, kościół pełen ludzi, chwila zadumy i modlitwy. Tuż przede mną stała młoda para z synkiem, na oko może pięcioletnim. To, co ten chłopiec wyprawiał, przechodziło ludzkie pojęcie: biegał między ławkami, kopał w oparcia, a w pewnym momencie zaczął głośno krzyczeć, że on chce teraz loda i ma dość bycia tutaj. I co zrobili rodzice? Czy wyprowadzili go na zewnątrz? Czy stanowczo powiedzieli „Nie wolno”? Skądże! Matka zaczęła go prosić, niemal błagać: „Antosiu, kochanie, jeszcze pięć minutek, dostaniesz loda, tylko bądź cichutko”. Ojciec stał obok zrezygnowany, jakby go tam w ogóle nie było. Chłopiec w odpowiedzi uderzył matkę w rękę, a ona tylko poprawiła sukienkę i dalej mu potakiwała. Stałam tam i czułam, jak burzy mi się krew − to nie było dziecko, to był mały pan i władca, a ci dorośli ludzie byli tylko pionkami, które on przestawiał według własnego widzimisię. Bezstresowe wychowanie tworzy małych dyktatorów Patrzyłam na nich i przypomniałam sobie, jak ja wychowywałam swoje dzieci. Nie było bicia, nie było krzyku, ale było słowo „nie”, które znaczyło „nie”. Dziecko wiedziało, że w kościele, w kinie czy u cioci są zasady, których trzeba przestrzegać. Dzisiaj rodzice boją się urazić delikatną psychikę dziecka, więc pozwalają mu na wszystko. Efekt jest taki, że te dzieci nie mają żadnych granic, nie znają szacunku do innych ludzi, a co najgorsze − nie czują się bezpieczne, bo nikt im tego bezpiecznego płotu z zasad nie postawił. Rodzice-pionki myślą, że są nowocześni, a tak naprawdę robią swoim dzieciom krzywdę, której owoce będą zbierać za dziesięć, piętnaście lat, gdy ci młodzi ludzie zderzą się z rzeczywistością, która nie będzie ich przepraszać za to, że nie dostali loda na zawołanie. Gdzie podział się autorytet dorosłego w dzisiejszej rodzinie? Kiedyś dziadkowie, nauczyciele i rodzice tworzyli jeden front. Dzisiaj matka kłóci się z panią w przedszkolu, bo ta śmiała zwrócić uwagę jej aniołkowi. W kościele, gdy jedna ze starszych pań zwróciła uwagę tym rodzicom, że chłopiec przeszkadza, usłyszała od ojca: „Proszę pilnować swojej modlitwy, syn nikomu nie robi krzywdy”. Co to za nauka dla tego dziecka? Uczy się, że jego „ja” jest najważniejsze, a reszta świata to tylko tło, które ma mu usługiwać. My, babcie, patrzymy na to z przerażeniem. Chciałabym pomóc, chciałabym doradzić, ale zaraz słyszę, że teraz są inne czasy. Tak, czasy są inne, ale zasady dobrego wychowania i szacunku do drugiego człowieka są wieczne. Jeśli nie wrócimy do bycia rodzicami-przewodnikami, a zostaniemy przy byciu pionkami, to wyhodujemy pokolenie ludzi, którzy nie będą potrafili kochać nikogo poza samym sobą. Proszę Redakcję, niech ten mój list będzie przestrogą. Kochajcie swoje dzieci, ale je wychowujcie! Nie bójcie się być stanowczy, nie bójcie się łez dziecka, gdy mówicie mu, że czegoś nie wolno. To nie jest trauma, to jest miłość, która uczy życia. Nie bądźcie pionkami we własnych domach, bo dzieci potrzebują rodziców, a nie kolegów, którzy na wszystko pozwalają. Barbara Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Własna matka zmieszała ją z błotem: „Jesteś uległa!”
„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikania sztucznych barwników. „Daruj jej chociaż raz, to tylko odpust” − usłyszałam, gdy zwróciłam jej uwagę. Ale to nie jest tylko raz, bo każda jej wizyta kończy się przemycaniem lizaków i tanich wafelków. Dla niej miłość to cukier i plastik, a dla mnie to odpowiedzialność, której ona najwyraźniej nie rozumie. Brak szacunku teściowej do zasad wychowania rodziców Najbardziej boli mnie jednak fakt, że teściowa kompletnie ignoruje moje zdanie jako matki, robiąc ze mnie tę złą, która wiecznie wszystkiego zabrania. Ostentacyjnie daje jej te wszystkie prezenty, wiedząc, że nie odbiorę ich dziecku od razu, żeby nie robić sceny i nie sprawiać małej przykrości. To jest czysta manipulacja i podkopywanie mojego autorytetu. Chcę, żeby moja córka uczyła się, że radość można czerpać z wartościowych rzeczy, z czasu spędzonego razem, a nie z gromadzenia tanich gadżetów, które za chwilę wylądują w koszu na śmieci. Przez takie zachowanie babci Zosia zaczyna postrzegać mnie jako kogoś nudnego i surowego, a teściową jako dobrą wróżkę od śmieciowego jedzenia. Nie mogę na to pozwolić, bo to ja będę później wyciągać dziecko z problemów zdrowotnych i uczyć szacunku do przedmiotów. Nigdy więcej nie puszczę Zosi na odpust z teściową, bo nie mam zamiaru drżeć o to, czym znowu zostanie uszczęśliwiona moja córka. Wolę, żeby spędziły czas w ogrodzie na zabawie w chowanego, niż żeby babcia kupowała jej miłość za pięć złotych na straganie z tandetą. Rodzina powinna się wspierać w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi i ignorować prośby matki o dobrostan jej własnego dziecka. Laura Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Zobaczyła wnuka i oniemiała. „Synowa zrobiła z Olusia dziewczynkę. Jak mogła go tak upokorzyć?!”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mogę spać z nerwów, a w gardle czuję dławiącą gulę za każdym razem, gdy patrzę na mojego jedynego wnuczka. Kiedy ostatnio go zobaczyłam, po prostu oniemiałam, bo nie mogłam uwierzyć, że własna matka może tak upokorzyć chłopca i zrobić z niego pośmiewisko.
Mój Oluś ma pięć lat i jest najzdolniejszym, najbardziej radosnym dzieckiem, jakie znam, ale to, co wyprawia z nim moja synowa, przechodzi wszelkie pojęcie. Kiedy syn przywiózł go do nas na wieś po kilku miesiącach niewidzenia, w pierwszej chwili pomyślałam, że to jakaś obca dziewczynka wysiada z samochodu. Oluś ma włosy niemal do ramion, jasne, falowane, spięte u góry jakąś kolorową frotką, a synowa jeszcze z dumą mówi, że on ma takie piękne loki, że szkoda ich ścinać. Ja stałam na progu i tylko łzy mi do oczu napłynęły, bo to nie jest mój dzielny wnuczek, tylko jakaś lalka, którą synowa stroi według własnego widzimisię, zupełnie nie myśląc o tym, co to dziecko czeka w przyszłości. Czy długie włosy u chłopca to nowoczesna moda czy krzywda? Wiem, że zaraz usłyszę, że jestem staroświecka, że teraz takie czasy, ale u nas w rodzinie mężczyzna zawsze wyglądał jak mężczyzna. Mój mąż, mój syn, wszyscy zawsze mieli krótko przystrzyżone włosy, schludne, męskie, a nie jakieś wiechcie zasłaniające oczy. Próbowałam delikatnie porozmawiać z synową, zapytać, kiedy planują wizytę u fryzjera, ale ona tylko prychnęła, że Oluś sam nie chce się obciąć i że ona nie będzie łamać jego woli. Przecież to jest pięcioletnie dziecko! Pięciolatek nie wie, co dla niego dobre, on chce się bawić, biegać, a te kłaki mu tylko przeszkadzają, wchodzą do zupy, plączą się podczas zabawy. Synowa zrobiła z niego dziewczynkę, bo najwyraźniej marzyła o córce, a urodził się syn, więc teraz realizuje swoje niespełnione ambicje kosztem godności tego biednego chłopca. Jak mogła go tak upokorzyć przed rówieśnikami? Najbardziej serce mi pęka, gdy myślę o tym, co Olusia spotka w przedszkolu albo na podwórku. Dzieci potrafią być okrutne, a dorośli jeszcze gorsi − już teraz w sklepie ekspedientka powiedziała do niego „Co byś chciała?”, a on tylko spuścił główkę i nic nie odpowiedział. Widziałam, jak mu było wstyd, jak się skulił w sobie, a synowa tylko się głupio uśmiechnęła i poprawiła mu tę nieszczęsną frotkę. Czy ona nie widzi, że przygotowuje go na lata drwin i wytykania palcami? Chłopiec powinien uczyć się siły, pewności siebie, a nie chować się za firanką z włosów, bo mama chce mieć artystyczną duszę w domu. Dla mnie to jest odbieranie chłopcu męskości już na starcie, tylko po to, żeby synowa mogła się pochwalić na tych swoich zdjęciach w internecie, jakie to ma wyjątkowe dziecko. Konflikt o fryzurę wnuka dzieli naszą rodzinę Mój syn milczy, widzę, że jemu też to nie pasuje, ale boi się odezwać, żeby nie wywołać kolejnej awantury z żoną. Kiedy zostaliśmy sami w kuchni, zapytałam go wprost: „Marek, jak ty możesz na to pozwalać? Przecież koledzy go wyśmieją”. Spuścił tylko wzrok i powiedział, że Asia się uparła i on nie ma nic do gadania. To jest straszne, że w dzisiejszych czasach ojciec nie ma prawa decydować o wyglądzie własnego syna, bo matka wmówiła sobie jakąś chorą nowoczesność. Zaproponowałam nawet, że sama zapłacę za najlepszego fryzjera, że wezmę Olusia na spacer i wrócimy z porządną fryzurą, ale synowa zapowiedziała, że jeśli to zrobię, to więcej wnuka nie zobaczę. Jak można tak szantażować babcię? Ja tylko chcę, żeby mój wnuczek nie musiał się wstydzić, żeby nie wołali za nim „baba”, żeby mógł być dumnym chłopcem. Boję się, że przez te jej fanaberie Oluś wyrośnie na kogoś niepewnego siebie. Fryzura to nie jest tylko kwestia estetyki, to jest wychowanie, to jest stawianie granic i uczenie dziecka, kim jest. Serce mnie boli, gdy patrzę na te jego zdjęcia i widzę te długie pasma, które zasłaniają jego piękną, mądrą twarz. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy chęć, by wnuk wyglądał jak chłopiec, to faktycznie zaściankowość, czy może jednak zdrowy rozsądek, o którym dzisiejsze matki zupełnie zapomniały? Babcia Hania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą matką, choć system kazał mi być tylko twoją babcią. Ukrywam to, bo nie chcę, żebyś dorastała w poczuciu, że byłaś niechcianym dzieckiem”. Ból, który rozdarł mi serce, czyli zderzenie z rodzinnym kłamstwem Zamurowało mnie. Poczułam, jak powietrze ulatuje z moich płuc, a ściany pokoju zaczynają się na mnie zapadać. Przez całe życie wierzyłam w rodzinną legendę o tym, jak moja mama ciężko pracowała na nasz byt, dlatego nie mogła być blisko. Wspierałam ją, usprawiedliwiałam jej chłód i wieczną nieobecność. Tymczasem prawda była potworna − byłam dla niej tylko luksusowym gadżetem, zabawką, która miała zatrzymać męża, a gdy ten odszedł, zostałam porzucona jak zbędny mebel. Całe moje dzieciństwo, każde wspomnienie ciepłego rosołu, zapachu ciasta drożdżowego i czułych uścisków − to wszystko była miłość mojej babci, która dobrowolnie zgodziła się na rolę tej drugiej, byle tylko chronić moją psychikę przed prawdą o egoizmie własnej córki. Babcia Maria do końca swoich dni udawała przed całym światem, że wszystko jest w porządku. Pozwalała mojej mamie przyjeżdżać raz w miesiącu, przywozić drogie prezenty i robić sobie ze mną zdjęcia, które potem dumnie pokazywała znajomym z pracy. Koniec z teatrem pozorów − wybieram prawdę Wieczorem zadzwoniłam do mojej mamy. Przyszła do mnie, elegancka jak zawsze, pachnąca drogimi perfumami. Gdy położyłam przed nią bordowy notes z rozciętymi stronami, jej idealna twarz natychmiast stężała. Nie zalała się łzami, nie zaczęła przepraszać. Spojrzała na mnie z chłodnym dystansem i powiedziała: „I tak byś się kiedyś dowiedziała. Maria zawsze była zbyt sentymentalna. Dałam ci dobre życie, opłaciłam studia, czego jeszcze ode mnie chcesz?”. W tym jednym momencie poczułam, jak opada ze mnie cały ciężar żalu. Zrozumiałam, że ta kobieta nigdy nie była i nie będzie moją matką. Matką była ta skromna starsza pani w kwiecistym fartuchu, która zmarła w szpitalu, trzymając mnie za rękę. Jej genów nie mam, ale to jej serce bije we mnie każdego dnia. Babcia Maria nie tylko uratowała mnie przed domem dziecka, ale podarowała mi najpiękniejsze, bezpieczne dzieciństwo, ukrywając swój własny ból na dnie szafy, zaszyty białą nicią. Wróciłam do notesu babci. Przejrzałam go raz jeszcze i na samej okładce dopisałam: „Dziękuję ci, Mamo Mario. Twoja baśń była prawdziwa”. Dziś już nie płaczę z żalu. Płaczę ze wzruszenia nad ogromem miłości, jakiej doświadczyłam od kobiety, która dla mnie zrezygnowała z własnej dumy. Geny to tylko biologia, ale prawdziwa miłość to decyzja, którą babcia podejmowała każdego poranka, gdy budziła mnie do szkoły. Zobacz też: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
To, co usłyszałam zza uchylonych drzwi dziecięcego pokoju, sprawiło, że krew w moich żyłach dosłownie lodowaciała z każdym kolejnym słowem mojego wnuka. Nie mogłam uwierzyć, że mały chłopiec potrafi z taką pogardą i jadem traktować własną matkę, która oddaje mu przecież całe swoje serce.
Szanowna Redakcjo. Jestem babcią ośmioletniego Gabrysia i mamą dojrzałej już kobiety, która zawsze była dla mnie powodem do dumy. Jednak to, co zobaczyłam i usłyszałam podczas ostatniego weekendu u nich w domu, zmieniło moje postrzeganie tego, jak dzisiaj wychowuje się dzieci. Moja córka poprosiła Gabrysia, żeby odłożył tablet i przyszedł na kolację. Zrobiła to spokojnie, niemal błagalnym tonem. Wtedy on wywrzeszczał jej prosto w twarz: „Znowu mi trujesz! Wyjdź stąd, nie będziesz mi mówić, co mam robić!”. Stałam w korytarzu i czekałam na wybuch, na karę, na jakąkolwiek reakcję. Ale moja córka tylko westchnęła i powiedziała: „Kochanie, ranisz moje uczucia, porozmawiamy o tym później”. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę! Upadek autorytetu, czyli gdy matka staje się koleżanką do bicia Za moich czasów takie słowa nie przeszłyby dziecku przez gardło, a gdyby jakimś cudem się to zdarzyło, konsekwencje byłyby natychmiastowe i dotkliwe. Nie mówię o biciu, ale o twardych zasadach i szacunku, który był fundamentem rodziny. Dzisiaj moja córka tłumaczy mi, że to jest nazywanie emocji i że Gabryś komunikuje swoje potrzeby. No litości! On nie komunikuje potrzeb, on po prostu pluje swojej matce w twarz, a ona wyciera się i dziękuje, że dziecko jest asertywne. Patrzyłam na to z boku i czułam piekący wstyd za moją krew. Jak można pozwolić ośmiolatkowi na taką bezczelność? To nie jest żadne nowoczesne wychowanie, to jest zwykła kapitulacja rodzica. Moja córka tak bardzo boi się, że dziecko poczuje się stłamszone, że pozwoliła mu urosnąć do roli domowego tyrana, który rozstawia wszystkich po kątach. Gdzie podział się autorytet matki? Jeśli on teraz mówi do niej takie rzeczy, to co powie, gdy będzie miał piętnaście lat? Bezstresowe wychowanie, czyli hodowanie małego egoisty Z przerażeniem obserwuję, jak w imię partnerstwa niszczy się w dzieciach resztki empatii. Gabryś nie widział, że sprawił mamie przykrość. Widział tylko, że jego agresja zadziałała, bo matka się wycofała i jeszcze go przeprosiła, że przerwała mu grę. Robimy tym dzieciom potworną krzywdę, wmawiając im, że ich chwilowa frustracja daje im prawo do ranienia innych. Świat wcale nie będzie tak wyrozumiały jak moja córka. W dorosłym życiu nikt nie będzie pytał Gabrysia o jego trudne emocje, gdy odezwie się tak do szefa czy żony. Wyrośnie na człowieka roszczeniowego, który nie potrafi przyjąć żadnej odmowy. Ja wychowałam moją córkę w miłości, ale i w karności. Wiedziała, gdzie jest granica, której nie wolno przekroczyć. Dzisiaj ta granica nie istnieje, a rodzice stali się służącymi własnych dzieci, którzy boją się odezwać we własnym domu. Czas przywrócić hierarchię, zanim będzie za późno dla całej rodziny Próbowałam o tym rozmawiać z córką wieczorem, ale ona uważa, że jestem staroświecka. Twierdzi, że buduje z synem relację opartą na zaufaniu, a nie na strachu. Ale czy szacunek musi wynikać ze strachu? Moim zdaniem szacunek wynika z mądrego prowadzenia i pokazywania, że rodzic jest opoką, a nie workiem treningowym. Boję się o nich wszystkich. Boję się, że ta rodzina rozpadnie się pod ciężarem egoizmu jednego małego chłopca, któremu nikt nie potrafi powiedzieć „dość”. Chciałabym zapytać inne babcie: czy Wy też czujecie tę bezradność, patrząc na metody wychowawcze swoich dzieci? Czy naprawdę musimy milczeć, gdy widzimy, że nasze wnuki wyrastają na ludzi bez serca i kultury? Ja nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Babcia Teresa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest kolejna okazja do zarobku. Nie chcę, żeby mój wnuk kojarzył Pana Jezusa z nowym modelem smartfona. Jeśli rodzice chcą mu go kupić − proszę bardzo, niech kupują, ciężko pracują, to ich wola. Ale my zostaniemy przy swoim, bo uważamy, że rola dziadków to bycie drogowskazem, a nie bankomatem. Trudna lekcja pokory w świecie pełnym luksusu Boję się tylko jednego − że mały Antoś poczuje się zawiedziony, gdy przy innych gościach otworzy nasze skromne pudełeczko. To boli najbardziej, bo kochamy go nad życie i nie chcemy jego smutku. Ale czy nie większą krzywdą byłoby utwierdzanie go w przekonaniu, że wszystko ma swoją cenę? Chcemy mu wytłumaczyć, że ten modlitewnik to taka mała mapa, która pomoże mu nie zgubić się w życiu. Może dzisiaj tego nie zrozumie, może rzuci prezent w kąt, goniąc za kopertami od chrzestnych. Wierzę jednak głęboko, że ziarno, które teraz zasiejemy, kiedyś wykiełkuje. Bo ostatecznie, kiedy przyjdą w życiu trudne chwile, żaden komputer mu nie pomoże, a szczera modlitwa, której nauczy go babcia, może dać mu siłę. Dlatego prosimy o zrozumienie − nie dajemy pieniędzy nie z chciwości, ale z wielkiej troski o duszę naszego wnuka. Babcia i Dziadek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
To, co wydarzyło się w ostatnią niedzielę w domu mojego syna, przelało czarę goryczy i pokazało mi, że moja synowa dobrowolnie kręci bicz na samą siebie.
Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a jako matka i babcia nie potrafię milczeć, gdy widzę, jak na moich oczach niszczone jest coś, co uważam za najświętsze. Od zawsze niedziela w naszej rodzinie była dniem wyjątkowym − rano wspólne śniadanie, potem odświętne ubranie i wyjście do kościoła. To był czas dla Boga, dla rodziny i dla zasad. Jednak w ostatni weekend, gdy byłam z wizytą u syna, przeżyłam szok. Moja siedmioletnia wnuczka, Julka, siedziała przed telewizorem w piżamie, gdy nadszedł czas wyjścia na mszę. Kiedy mój syn zapytał: „Julciu, idziemy?”, mała nawet nie odwróciła głowy, tylko rzuciła: „Nie chcę, nudzę się w kościele, wolę bajki”. Czekałam na stanowczą reakcję synowej, ale ona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała: „Dobrze, kochanie, odpocznij sobie, nic na siłę”. Stałam tam i nie wierzyłam własnym uszom. Byłam bezlitosna w swojej ocenie i powiedziałam jej prosto w twarz: jeszcze za to zapłacisz, dziewczyno! Brak wiary to brak granic. Synowa wychowuje małą pogankę Moja synowa uważa się za taką nowoczesną i oświeconą. Twierdzi, że nie chce zmuszać dziecka do wiary, bo Julka musi sama wybrać swoją drogę, gdy dorośnie. No litości! Czy ona pyta siedmiolatkę o to, czy chce myć zęby, albo czy chce iść do szkoły? Nie, bo wie, że pewne rzeczy są dla dobra dziecka niezbędne. Ale jeśli chodzi o duszę i o zasady moralne, to nagle zostawia się dziecku wolną rękę. Dla mnie to nie jest żadna nowoczesność, to jest czyste lenistwo wychowawcze i strach przed własnym dzieckiem. Kościół to nie jest tylko budynek i modlitwa. To jest lekcja pokory, cierpliwości i szacunku do czegoś większego niż własne chciejstwo. Jeśli Julka uczy się dzisiaj, że może zignorować mszę, bo woli bajki, to za kilka lat zignoruje prośby matki, bo woli telefon. Jeśli nie wpoi się dziecku od małego, że istnieją wartości nadrzędne i autorytety, których się nie podważa, to wyrasta człowiek pusty w środku, dla którego jedynym bogiem jest własna wygoda. Moja synowa nie rozumie, że pozwalając na to niechodzenie do kościoła, hoduje pod własnym dachem małego egoistę, który nie będzie miał szacunku do nikogo i niczego. Puste ławki i puste serca, czyli konsekwencje, które nadejdą Kiedy próbowałam jej tłumaczyć, że wiara to kompas, który pomaga przejść przez życie, tylko się uśmiechała z tą swoją wyższością. Mówiła, że Julka będzie dobrym człowiekiem bez chodzenia do kościoła. A ja się pytam: na czym ona zbuduje tę dobroć? Na kreskówkach z internetu? Wiara daje nam kręgosłup moralny. Uczy, że są rzeczy ważne i ważniejsze, uczy poświęcenia i wspólnoty. Widzę te dzisiejsze dzieci − roszczeniowe, pyskate, wiecznie znudzone. To jest właśnie efekt tego bezstresowego i bezbożnego wychowania. Jeśli nie zaprowadzisz dziecka do Boga, to świat zaprowadzi je w stronę pustki, używek i wiecznego niezadowolenia. Moja synowa zapłaci za to wysoką cenę, gdy jej własna córka, już jako nastolatka, powie jej: „Mam cię gdzieś, liczy się tylko moja zabawa”. Bo przecież tego ją matka nauczyła − że rozrywka jest ważniejsza niż obowiązek i sacrum. Gorzka prawda o nowoczesnym rodzicielstwie − czy jest jeszcze ratunek? Wróciłam do domu i długo płakałam przed obrazem Matki Boskiej. Martwię się o mojego syna, bo widzę, że on poddaje się dyktatowi swojej żony dla świętego spokoju. Ale w wychowaniu nie ma świętego spokoju! Jest walka o duszę dziecka każdego dnia. Synowa twierdzi, że ja traumatyzuję wnuczkę, bo wspominam o grzechu czy piekle. A ja tylko chcę, żeby ona wiedziała, co jest dobre, a co złe! Chcę ostrzec wszystkie matki, które myślą podobnie jak moja synowa: nie dawajcie się zwieść tej modzie na wolność wyboru. Dziecko potrzebuje ramy, potrzebuje zasad, a wiara jest najlepszą z nich. Jeśli teraz nie zaszczepicie w dzieciach miłości do Boga i szacunku do Kościoła, to przygotujcie się na gorzką starość u boku dzieci, które nie będą potrafiły kochać nikogo poza sobą. Ja już swoje powiedziałam i sumienie mam czyste, ale serce pęka, gdy widzę, jak kolejna duszyczka gubi się w tym nowoczesnym świecie za przyzwoleniem własnej matki. Z pozdrowieniami, Babcia Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
Po ostatniej wizycie u mojego syna i synowej wciąż nie mogę dojść do siebie z oburzenia i bezsilności. Jako matka, która wychowała dwójkę zdrowych, mądrych dzieci, z przerażeniem patrzę na to, jak współcześni rodzice dają sobie wchodzić na głowę przez własne kapryśne pociechy.
Zdecydowałam się przelać swoje emocje na papier, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę goryczy i uświadomiła mi, w jak chorym kierunku zmierza dzisiejsze rodzicielstwo. Zostałam zaproszona do syna na tradycyjny, rodzinny obiad, na który moja synowa, Magda, przygotowała pyszne, domowe kotleciki z piersi kurczaka, ziemniaczki i mizerię. Wszyscy usiedliśmy do stołu, atmosfera była miła, dopóki mój 10-letni wnuczek, rozwalony na krześle, nie zaczął grzebać widelcem w talerzu i marudzić, że on tego nie zje. Zamiast stanowczej reakcji rodziców, zobaczyłam coś, co dosłownie zwaliło mnie z nóg i sprawiło, że do teraz gotuje się we mnie krew. Babcia: uleganie zachciankom dziecka przy stole to błąd Spodziewałam się, że syn lub synowa spokojnie, ale stanowczo powiedzą małemu, że to jest obiad dla całej rodziny i nic innego dzisiaj nie dostanie. Tymczasem Magda natychmiast zerwała się z krzesła, zaczęła przepraszać małego i zapytała potulnym głosem, na co jego wysokość hrabia ma w takim razie ochotę. Wnuczek bezczelnie zażądał suchego makaronu świderki bez niczego, a moja synowa jak gdyby nigdy nic pobiegła do kuchni, nastawiła garnek z wodą i zaczęła gotować mu osobny posiłek! Siedziałam przy tym stole z otwartymi ze zdziwienia ustami, patrząc na mojego syna, który tylko wzruszył ramionami i stwierdził, że przecież dziecka nie zagłodzą. Moim zdaniem to, co robi Magda, to nie jest żadna miłość czy nowoczesne podejście, ale zwyczajne, ordynarne uleganie zachciankom dziecka, które uczy go totalnego braku szacunku. Dziecko od najmłodszych lat dostaje jasny komunikat: „Twój kaprys jest dla nas rozkazem, możesz rządzić całym domem i dyrygować dorosłymi”. Presja otoczenia a bezstresowe wychowanie współczesnych dzieci Kiedy nie wytrzymałam i delikatnie zwróciłam synowej uwagę, że w ten sposób uczy małego skrajnego egoizmu, usłyszałam w odpowiedzi potwornie arogancką tyradę o nowoczesnej psychologii. Magda zaczęła mnie pouczać, że dzisiaj nie zmusza się dzieci do jedzenia, że maluch ma prawo wyboru i że ona szanuje jego autonomię, żeby nie wywołać u niego traumy i zaburzeń odżywiania w przyszłości. Słuchałam tych bzdur i zastanawiałam się, kiedy świat tak potwornie stanął na głowie, że normalne stawianie granic nazywa się robieniem traumy. Dzisiejsi rodzice są po prostu słabi, przerażeni i bezradni wobec własnych dzieci, a każdą swoją porażkę wychowawczą i lenistwo tłumaczą mądrymi formułkami z internetowych blogów. Boją się urazić dumę kilkulatka, boją się jego płaczu i tupania nogą, więc dla świętego spokoju wolą stać przy garach i spełniać kulinarne zachcianki małego cesarza. Zamiast wychowywać silnych, odpornych na frustrację ludzi, hodujemy pokolenie roszczeniowych księżniczek i książąt, którzy nie znają słowa „nie” i myślą, że cały świat będzie kręcił się wokół nich. Trzeba nauczyć dziecko szacunku do jedzenia i pracy rodziców Za moich czasów zasada była prosta, jasna i sprawdzała się przez pokolenia: jesz to, co jest ugotowane dla wszystkich, albo odchodzisz od stołu i czekasz głodny do kolacji. Żadne dziecko od pominięcia jednego obiadu nie umarło z głodu, wręcz przeciwnie − po dwóch godzinach biegania po podwórku zjadało wszystko z talerza bez ani jednego grymasu. Ugotowanie suchego makaronu, bo dziecko nie ma humoru na mięso, to potworny brak szacunku dla pracy osoby, która ten obiad przygotowała, oraz dla samych pieniędzy wydanych na zakupy. Współczesne matki zatraciły gdzieś zdrowy rozsądek i instynkt, stając się niewolnicami swoich własnych dzieci w imię źle pojętej miłości i wolności. Jeśli teraz Magda nie potrafi wyegzekwować zjedzenia normalnego posiłku, to aż strach pomyśleć, co będzie działo się w tym domu, gdy mały wejdzie w wiek nastoletni. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy młodym mamom, które bezmyślnie kopiują modne trendy z internetu − zacznijcie wreszcie wymagać i stawiać granice, bo bycie rodzicem to nie zabawa w spełnianie życzeń! Babcia Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Matka zakazała przytulania dziecka. Babcia załamana: „Klasyczny chów kloszowy”
Nie sądziłam, że na stare lata dożyję czasów, w których najzwyklejsza, babcina miłość, wyrażona ciepłym uściskiem, zostanie uznana za przestępstwo przeciwko psychice dziecka i brutalne naruszenie jego granic.
Piszę do Was, bo moje serce jest rozbite na tysiąc kawałków, a w oczach wciąż mam łzy, których nie potrafię powstrzymać. Jestem dumną babcią małej Tosi. Odkąd mała przyszła na świat, starałam się być blisko, pomagać mojej córce, wspierać ją w trudnych chwilach i dawać wnuczce wszystko to, co we mnie najlepsze − w tym ogromne, bezwarunkowe ciepło. Jednak to, co wydarzyło się podczas mojej ostatniej wizyty, całkowicie mną wstrząsnęło i uświadomiło mi, w jak dziwnym, pozbawionym ludzkich odruchów świecie przyszło nam teraz żyć. Przyszłam w odwiedziny, Tosia wybiegła mi naprzeciw, a ja, jak to każda stęskniona babcia, kucnęłam i rozłożyłam ręce, żeby wziąć ją w ramiona. W tym momencie moja córka dosłownie odepchnęła mnie lekko i zasłoniła małą własnym ciałem, rzucając krótkie: „Mamo, stop. Umówiłyśmy się, że nie przytulamy Tosi bez pytania, bo ona teraz uczy się autonomii swojego ciała i nie życzy sobie naruszania jej granic”. Zimny chów i sztywne reguły, czyli jak poradniki niszczą rodzinne ciepło Stałam w tym przedpokoju jak rażona piorunem, patrząc to na córkę, to na małą Tosię, która patrzyła na nas swoimi wielkimi oczkami, zupełnie nie rozumiejąc, co się dzieje. Moja córka, zamiast pozwolić dziecku na naturalny, radosny odruch powitania z babcią, zaczęła mi prawić mentorskie kazania o nowoczesnej psychologii. Usłyszałam, że Tosia nie lubi fizycznego kontaktu, że ma prawo decydować, kto ją przytula. No czy to nie jest obłęd? Przecież ja nie jestem obcym człowiekiem z ulicy! Jestem jej babcią! Kobietą, która przewijała ją, kołysała do snu, gdy ząbkowała, i płakała ze szczęścia nad jej łóżeczkiem. To, co moja córka wyprawia, to jest klasyczny chów kloszowy, który zamiast chronić dziecko, buduje wokół niego niewidzialny, zimny mur. Zamiast wychować silną, pewną siebie dziewczynkę, moja córka tworzy małego, emocjonalnego odludka, który za chwilę zacznie bać się własnego cienia i każdego gestu życzliwości. Przez te wszystkie nowoczesne poradniki i mądrości z internetu młodzi rodzice zatracili gdzieś instynkt, zdrowy rozsądek i zwykłe, ludzkie serce. Jak można zabraniać dziecku przytulania do rodzonej babci w imię jakichś sterylnych, wymyślonych zasad? Przecież bliskość fizyczna, dotyk i uścisk to najważniejsze narzędzia budowania poczucia bezpieczeństwa u takiego malucha. Mała Tosia w klatce autonomii − gdzie kończy się edukacja, a zaczyna tresura? Cała ta wizyta była dla mnie jedną wielką drogą przez mękę. Siedziałam na kanapie, Tosia podchodziła do mnie, bawiłyśmy się klockami, ale ja cały czas czułam na plecach czujny, kontrolujący wzrok mojej córki. Ani razu nie mogłam pogłaskać wnuczki po główce, wziąć jej na kolana, gdy budowała wieżę, ani pocałować w policzek. Kiedy mała uderzyła się klockiem w paluszek i podbiegła do mnie z płaczem, automatycznie chciałam ją przytulić i pocałować − tak, jak robiły to nasze matki i babki od pokoleń. Moja córka natychmiast wkroczyła do akcji, kucnęła przy Tosi i zaczęła pytać: „Tosiu, czy ty chcesz, żeby babcia cię przytuliła? Pamiętaj, że masz prawo powiedzieć nie”. Dziecko, zdezorientowane tym dorosłym przesłuchaniem, w końcu tylko pokręciło głową i schowało się za mamę. A ja poczułam ogromny, palący wstyd i potworny żal. Ta cała autonomia stała się dla mojej córki narzędziem tresury i odgradzania dziecka od rodziny. Boję się, że przez te sztywne reguły Tosia wyrośnie na osobę zimną, niezdolną do okazywania wyższych uczuć. Przecież dzieci uczą się empatii i miłości poprzez naśladowanie nas, dorosłych. Jeśli od małego wpaja się dziecku, że uścisk babci to zagrożenie i naruszenie granic, to jak ono ma w przyszłości zbudować normalny, ciepły związek? Jak ma zaufać drugiemu człowiekowi? Samotność na starość i strach przed własną córką Wróciłam do domu całkowicie zdruzgotana. Siedzę w pustawej kuchni i myślę sobie, jak bardzo ten świat stanął na głowie. Moje pokolenie wychowywało dzieci intuicyjnie − było miejsce na dyscyplinę, ale było też mnóstwo miłości, tulenia, całowania i noszenia na barana. I nikt z nas nie wyrósł z tego powodu na traumatyka! Dzisiaj młode matki wolą ufać bezdusznym artykułom z sieci niż mądrości życiowej własnych matek. Stałam się w domu mojej córki personą non grata, jakimś potencjalnym agresorem, przed którym trzeba chronić trzylatkę. Najgorsze jest to, że nie wiem, jak mam się teraz zachowywać. Mam przestać przychodzić? Mam patrzeć na moją wnuczkę jak na szklany eksponat w muzeum, którego pod żadnym pozorem nie wolno dotknąć? Serce mi pęka, bo widzę, jak ucieka nam bezpowrotnie ten najpiękniejszy czas, kiedy dziecko jest małe i tak bardzo potrzebuje miłości z każdej strony. Chcę zapytać inne babcie: czy u Was też panują takie porządki? Czy Wasze córki i synowie też dali się zwariować tym nowoczesnym modom, w których dla babcinego uścisku nie ma już miejsca? Bo ja czuję się w tym wszystkim przeraźliwie samotna i odrzucona przez własną krew. Alina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
„Za moich czasów takie dziecko dawno usłyszałoby, że od stołu się nie odchodzi” – pomyślałam, patrząc na moją czteroletnią wnuczkę. I wtedy dotarło do mnie, że dziś to nie rodzice wychowują dzieci. Dziś dzieci wychowują rodziców.
Niedzielny obiad miał być jak zawsze rodzinny i spokojny. Rosół, kotlety, ziemniaki, surówka. Nic nadzwyczajnego. Ale scena przy stole sprawiła, że do dziś nie mogę ochłonąć. Moja synowa chyba naprawdę uważa, że czteroletnie dziecko może decydować o wszystkim. A potem ludzie dziwią się, że dzieci wchodzą dorosłym na głowę. Rozgrzebała obiad i pobiegła się bawić Moja wnuczka, Anielka, ma cztery lata. Jest bystra, wygadana i wszędzie jej pełno. Kocham ją nad życie, ale nie będę udawać, że nie widzę problemu. To dziecko już teraz jest przekonane, że cały świat kręci się wokół niej. Przy stole dostała normalny obiad. Nawet specjalnie dla niej zrobiłam delikatniejsze kotleciki, bo wiem, że „nie lubi przypraw”. Wzięła dwa gryzy, rozmemłała ziemniaki po talerzu, chwilę pogrzebała widelcem i oznajmiła: – Nie chcę. I co zrobiła moja synowa? Nic. Kompletnie nic. Siedziała i patrzyła na nią jak cielę na malowane wrota, po czym spokojnym głosem powiedziała: – Jak nie jesteś głodna, to nie jedz. Nie będziemy cię zmuszać. Myślałam, że się przesłyszałam. Anielka odsunęła talerz i po chwili już biegała po salonie, wyciągając zabawki. A obiad? Nietknięty. Jedzenie do wyrzucenia. Czas i praca też najwyraźniej bez znaczenia. Kiedyś dzieci znały granice Można mówić, że „czasy się zmieniły”, ale pewnych rzeczy nigdy nie zrozumiem. Nas uczono szacunku. Jak mama albo babcia gotowała obiad, to człowiek jadł. Może nie wszystko smakowało, może czasem siedziało się nad talerzem godzinę, ale nikt nie urządzał przedstawień. Nie było dyskusji typu: „może nie masz dziś ochoty”. Nie było pięciu różnych dań, negocjacji i błagania, żeby dziecko łaskawie spróbowało marchewki. Dziecko wiedziało jedno: jest obiad, trzeba zjeść. Dopiero potem był deser albo zabawa. I jakoś nikt od tego nie umarł. Wręcz przeciwnie – dzieci miały zasady, respekt wobec dorosłych i nie robiły rodzicom publicznych scen. Dziś mam wrażenie, że rodzice panicznie boją się własnych dzieci. Boją się, że dziecko się obrazi, rozpłacze albo będzie miało „trudne emocje”. Więc ustępują we wszystkim. A dzieci doskonale to wyczuwają. „Nie zmuszaj się” – nowe święte hasło rodziców Najbardziej zdenerwowało mnie jednak to, z jaką pewnością moja synowa mówiła o „niezmuszaniu”. Jakby stawianie granic było czymś złym. Jakby wymaganie od dziecka podstawowego szacunku było przemocą. Przecież czterolatek nie powinien rządzić domem. Dziecko nie ma doświadczenia ani rozsądku. Ono wybierze lody zamiast obiadu, bajki zamiast snu i zabawę zamiast obowiązków. Od tego są rodzice, żeby wyznaczać granice. Tymczasem dziś modne jest pytanie dziecka o wszystko. Co chce zjeść, kiedy chce spać, czy ma ochotę sprzątać. Za chwilę maluchy będą decydować, czy pójdą do szkoły. Patrzyłam na tę scenę przy stole i miałam wrażenie, że jestem w jakimś absurdzie. Czteroletnia dziewczynka dyktowała warunki całej rodzinie, a dorośli kręcili się wokół niej, żeby tylko nie była niezadowolona. I naprawdę zaczynam wierzyć, że to nie dzieci mają dziś problem z granicami. To rodzice boją się je stawiać. Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Kiedyś przy stole panowały jasne zasady, a dziś wystarczy jeden grymas pięciolatka, by cała rodzina biegała wokół niego na paluszkach. Patrzyłam na tę scenę z rosnącym niedowierzaniem i bólem serca, czując, że świat, w którym szacunek do jedzenia i starszych był świętością, bezpowrotnie odchodzi w niepamięć.
Drogie mamy i babcie, piszę ten list, bo serce mi pęka, gdy patrzę na to, co dzieje się w dzisiejszych domach. Niedawno zaprosiłam moją córkę i jej pięcioletniego synka, mojego ukochanego wnuka, Antosia. Przygotowałam na ten wspólny niedzielny obiad tradycyjne bitki wołowe − mięciutkie, duszone godzinami, takie, jakie moja córka uwielbiała w dzieciństwie. Usiedliśmy do stołu, nakryłam pięknie talerze, licząc na miłą, rodzinną atmosferę. Niestety, to, co wydarzyło się chwilę później, sprawiło, że w oczach miałam łzy. Antoś podłubał widelcem w talerzu, odsunął kawałek mięsa i z miną wielkiego pana oznajmił: „Ja tego nie jem, nie lubię, to jest fuj”. Czekałam na reakcję córki. Myślałam, że usłyszę: „Spróbuj chociaż kawałek, babcia się napracowała”. Ale nie. Moja córka, z tym swoim nowoczesnym uśmiechem pełnym wyrozumiałości, powiedziała tylko: „Dobrze kochanie, nie musisz kończyć, jeśli nie masz ochoty. Zjedz chociaż te ziemniaczki z masełkiem”. Oniemiałam. To nie był tylko obiad, to była lekcja rodzicielskiej uległości, którą dorosła kobieta dawała małemu dziecku. Kult dziecka i brak szacunku do pracy W moich czasach, gdyby dziecko powiedziało przy stole, że jedzenie jest fuj, nie wstałoby od stołu przez kolejne dwie godziny albo poszłoby spać o głodzie. I nie chodziło o żadną tyranię, ale o szacunek. Do matki, która stała przy garach, do ojca, który zarobił na to mięso, i do samego daru, jakim jest posiłek. Dziś widzę coś, co nazywam rodzicielstwem uległości. Rodzice tak bardzo boją się urazić delikatną psychikę dziecka, że pozwalają mu na wszystko. Patrzyłam na mojego wnuka, który z triumfalną miną zajadał same ziemniaki, wiedząc, że postawił na swoim. Moja córka tłumaczyła mi później, że teraz nie zmusza się dzieci do jedzenia, żeby nie budować złych relacji z posiłkiem. A ja się pytam: jakie relacje on buduje z ludźmi? Jeśli pięciolatek widzi, że jego „nie lubię” jest ważniejsze niż trud włożony w przygotowanie obiadu przez babcię, to kim on będzie jako dorosły? Czy w pracy też powie szefowi, że nie lubi tego raportu i go nie zrobi? Wychowujemy pokolenie małych królów, którym wydaje się, że świat jest na ich zawołanie. Granice, których zabrakło przy rodzinnym stole Nie wytrzymałam i powiedziałam córce wprost: „Pozwalasz mu wchodzić sobie na głowę”. Wywiązała się kłótnia, która zepsuła całe popołudnie. Usłyszałam, że jestem staroświecka i że czasy się zmieniły. Owszem, czasy się zmieniły, ale zasady wychowania powinny być niezmienne. Dziecko potrzebuje granic jak powietrza. Musi wiedzieć, że są rzeczy ważne i ważniejsze. Niedokończenie obiadu, bo „się nie chce”, to nie jest wybór kulinarny, to jest brak dyscypliny. To rodzicielstwo uległości, które obserwuję u młodych, polega na ciągłym negocjowaniu. „Zjesz dwa gryzy?”, „A może spróbujesz za chwilę?”. To jest upokarzające dla rodzica! Ja nie negocjowałam z moimi dziećmi. Była pora obiadu, jadło się to, co było na stole. Dzięki temu moje dzieci wyrosły na ludzi, którzy potrafią się dostosować, którzy znają wartość pracy i wiedzą, że nie zawsze wszystko musi być po ich myśli. Dzisiejsze matki, jak moja córka, myślą, że są nowoczesne, a tak naprawdę robią swoim dzieciom krzywdę, nie przygotowując ich do prawdziwego życia, gdzie nikt nie będzie ich pytał, czy mają ochotę na ziemniaczki z masełkiem. Czy jeszcze można uratować autorytet rodzica? Poszłam spać z ciężkim sercem. Kocham mojego wnuka nad życie, ale boję się o jego przyszłość. Jeśli mama pozwala mu rządzić przy obiedzie, to co będzie za dziesięć lat? Czy ona w ogóle ma nad nim jakąkolwiek władzę? Rodzicielstwo uległości to ślepa uliczka. To rezygnacja z roli przewodnika na rzecz roli animatora zabaw, który boi się tupnięcia małej nóżki. Drogie mamy, zastanówcie się, czy Wasza łagodność nie jest po prostu wygodnictwem. Łatwiej jest pozwolić dziecku nie dojeść, niż narazić się na fochy i płacz. Ale wychowanie to nie jest konkurs na najmilszą osobę w pokoju. To trudna praca polegająca na stawianiu oporu tam, gdzie jest on potrzebny. Ja nie miałam litości dla postawy mojej córki, bo widzę w tym upadek autorytetu, który kiedyś był fundamentem rodziny. Bez tego fundamentu nasze dzieci pogubią się w świecie, który wcale nie będzie dla nich tak uległy jak ich własne matki. Z poważaniem, Zatroskana Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Czy w dzisiejszych czasach Pierwsza Komunia Święta to wyłącznie sezon na koperty? Coraz częściej słyszymy historie, które pokazują, że dla dzieci liczy się przede wszystkim prezent. Czy naprawdę chcemy tak wychować najmłodsze pokolenie?
Do naszej redakcji napisała pani Halina, babcia 9-letniej dziewczynki, która przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta postanowiła podarować wnuczce coś symbolicznego i – jak sama podkreśla – „z duszą”. Reakcja dziecka kompletnie ją jednak zaskoczyła i, jak twierdzi, wiele mówi o tym, jak dziś wychowuje się dzieci. „Tylko książka?” – reakcja, która zabolała Ja już naprawdę nie poznaję tych czasów. Komunia kiedyś była czymś ważnym, przeżyciem, przyjęciem Pana Jezusa do serca, a nie porównywaniem, kto ile dostał. Ja od początku wiedziałam, że nie dam wnuczce pieniędzy. Nie dlatego, że mnie nie stać, tylko dlatego, że chciałam dać coś, co będzie miało znaczenie. Kupiłam jej piękne Pismo Święte – porządne wydanie, z dedykacją ode mnie. Napisałam kilka słów od serca, żeby miała pamiątkę na całe życie. Wręczyłam jej to po uroczystości, cała wzruszona. A ona nawet się specjalnie nie ucieszyła. Otworzyła, przekartkowała i rzuciła: „A koperta?”. Zamurowało mnie. Pytam, o co chodzi, a ona bez żadnego wstydu: „No pieniądze, są w środku czy nie?”. Powiedziałam, że to prezent, książka, coś ważnego. A ona zrobiła minę, jakbym jej dała coś bezwartościowego i tylko burknęła: „Czyli nic”. Naprawdę, aż się przeżegnałam, bo nie mogłam uwierzyć, co słyszę. „To nie dziecko jest winne” Dla mnie to nie jest normalne zachowanie. I nie, nie obwiniam dziecka. Dziecko mówi to, czego się nauczyło. Moja synowa od dawna powtarza, że „dzieci teraz mają inne potrzeby” i że „nie można ich ograniczać”. Efekt jest taki, że moja wnuczka żyje w przekonaniu, że wszystko jej się należy – najlepiej w kopercie. Słyszałam, jak przed Komunią rozmawiała z koleżankami, która ile dostanie, kto kupi telefon, kto hulajnogę elektryczną. To było dla niej najważniejsze, nie sama uroczystość. A jak zwróciłam uwagę synowej, że może warto z nią porozmawiać o sensie tego dnia, to usłyszałam, że „nie będziemy robić dziecku wyrzutów w takie święto”. Przepraszam bardzo, ale jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy ma się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół pieniędzy? „Zrobili ze mnie skąpą babcię” Najbardziej zabolało mnie to, że zamiast zwrócić uwagę dziecku, synowa jeszcze ją obroniła. Powiedziała, że „dziecko tylko zapytało” i że „nie ma w tym nic złego”. A ja poczułam się jak jakaś skąpa babcia, która nie dała koperty. Nikt nie docenił tego, że włożyłam w ten prezent serce, że chciałam przekazać coś ważnego. Dla nich liczy się tylko to, ile się dało. Powiem szczerze – zrobiło mi się przykro. Bo Komunia to nie urodziny ani święta, gdzie liczy się ilość prezentów. To powinien być moment refleksji, a nie rozliczeń. Jeśli tak dalej pójdzie, to niedługo dzieci będą rozczarowane nie tym, że nie przeżyły czegoś ważnego, tylko tym, że „za mało zarobiły” tego dnia. Smutne to wszystko. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji: Historia pani Haliny to kolejny głos w dyskusji o tym, jak bardzo zmienił się charakter Pierwszej Komunii Świętej. Coraz częściej mówi się o presji prezentów, porównywaniu się i oczekiwaniach finansowych, które zaczynają dominować nad duchowym wymiarem uroczystości. Pytanie tylko, czy to rzeczywiście „znak czasów”, czy raczej efekt decyzji dorosłych, którzy – świadomie lub nie – kształtują takie podejście u swoich dzieci. Zobacz także: „Na komunię dam córce sukienkę z second-handu i upiekę szarlotkę. Mam w nosie wymysły nowobogackich rodziców”
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
„Ale ty jesteś brzydka”. Po tych słowach zakazałam babci widywać wnuczkę
Wciąż trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Od dwóch dni w mojej rodzinie trwa konflikt, a ja zostałam okrzyknięta wyrodną córką i histeryczką.
Wszystko przez to, że podjęłam decyzję, której moi rodzice i rodzeństwo nie potrafią zrozumieć: zakazałam własnej matce kontaktów z moją córką, dopóki nie zrozumie, jak wielką krzywdę wyrządziła dziecku jednym, krótkim zdaniem. Zupa ważniejsza niż godność dziecka? Wszystko wydarzyło się podczas niedzielnego obiadu. Moja 6-letnia córka, Lenka, to niejadek − każdy, kto ma takie dziecko, wie, ile cierpliwości wymaga jedzenie. Lenka zjadła pół talerza zupy i grzecznie powiedziała, że już nie może. Moja mama, typowa babcia z poprzedniej epoki, uznała jednak, że nie odpuści. Zaczęło się namawianie, potem szantaż o deserek, aż w końcu Lenka skrzywiła się z niechęcią i odsunęła talerz. I wtedy to usłyszałam. Moja mama spojrzała na nią z taką pogardą, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałam, i rzuciła prosto w te małe, ufne oczy: „Fuj, Lenka, nie krzyw się tak. Ale ty jesteś brzydka, jak się nie słuchasz. Nikt nie będzie chciał patrzeć na taką brzydką dziewczynkę”. W pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak moje dziecko sztywnieje, jak jej bródka zaczyna drżeć, a w oczach pojawiają się łzy. Lenka nie płakała dlatego, że nie chciała jeść. Płakała, bo najbliższa osoba powiedziała jej, że jest brzydka. Toksyczne metody wychowawcze, na które nie ma mojej zgody Kiedy natychmiast zareagowałam i kazałam mamie przeprosić, usłyszałam tylko lekceważące: „Daj spokój, przecież żartuję, muszę ją jakoś zmotywować, żeby jadła, bo wyrośnie na niejadka i chuchro”. Moja matka szczerze wierzy, że uderzenie w najczulszy punkt małej dziewczynki, w jej poczucie bycia ładną i akceptowaną, to świetna metoda wychowawcza. Według niej strach przed byciem nieatrakcyjną ma sprawić, że dziecko stanie się posłuszne. Dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna. Nie ma mojej zgody na to, by ktokolwiek, nawet rodzona babcia, budował w moim dziecku kompleksy tylko po to, żeby talerz był pusty. Dzisiaj powie jej, że jest brzydka, bo nie je zupy. Jutro powie, że jest głupia, bo dostała gorszą ocenę. A pojutrze Lenka będzie dorosłą kobietą, która nienawidzi swojego odbicia w lustrze, bo w głowie zawsze będzie słyszeć głos babci. Ja przez lata walczyłam z niską samooceną, którą fundowano mi w domu podobnymi uwagami, i obiecałam sobie, że moje dziecko nigdy przez to nie przejdzie. Granice, których nie wolno przekraczać w imię „dobra rodziny” Zabrałam Lenkę, spakowałam się i wyszłam. Od tego czasu nie mogę się uwolnić od telefonów ojca i siostry. Słyszę, że przesadzam, że mama miała dobre intencje, że starszym się wybacza. Otóż nie. Starszym, zwłaszcza tym, którzy mienią się kochającymi dziadkami, nie wolno niszczyć psychiki dziecka. Jeśli moja matka uważa, że ma prawo obrażać moją córkę, to znaczy, że nie dorosła do roli babci. Podjęłam decyzję: dopóki mama szczerze nie przeprosi Lenki i nie zrozumie, że wygląd dziecka nie jest kartą przetargową w walce o posłuszeństwo, nie będzie się z nią widywać. Może dla kogoś to radykalne, ale ja stoję na straży bezpieczeństwa emocjonalnego mojego dziecka. Rodzina powinna być bezpiecznym portem, a nie miejscem, gdzie dostaje się ciosy prosto w serce za niedojedzoną zupę. Nie pozwolę, by toksyczne schematy z czasów PRL-u zatruły życie mojej córeczki. Wolę, żeby Lenka miała w pamięci babcię jako kogoś, kto ją zranił, niż żeby codziennie bała się, że przestanie być kochana, bo się skrzywiła. Alicja J. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Mam już dość bycia „babcią-pogotowiem”, która nie ma prawa do własnego zmęczenia, hobby czy po prostu świętego spokoju.
Mam 64 lata, niedawno przeszłam na emeryturę i marzyłam o tym, że w końcu poczytam książki, zapiszę się na uniwersytet trzeciego wieku i zadbam o swoje zdrowie. Tymczasem mój syn i synowa uznali, że moja emerytura to po prostu etat dla nich − darmowy, całodobowy i bez prawa do urlopu. Emerytura to nie jest etat u dorosłych dzieci Wszystko zaczęło się niewinnie, od prośby o zostanie z wnukami raz w tygodniu. Ale szybko „raz w tygodniu” zamieniło się w codzienność. Synowa potrafi zadzwonić o siódmej rano i zapytać, czy już wstałam, bo ona musi coś załatwić i zaraz podrzuci mi Antosia i Maję. Nikt nie pyta, czy mam plany, czy bolą mnie plecy, czy po prostu mam gorszy dzień. Stałam się dla nich meblem, elementem wyposażenia domu, który ma być zawsze dostępny, kiedy oni chcą wyjść do kina, na siłownię czy do fryzjera. Najbardziej boli mnie to, że kiedy próbuję delikatnie odmówić, słyszę tylko: „Mamo, ale co ty masz do roboty? Przecież i tak siedzisz w domu”. Tak, siedzę w domu, bo zapracowałam na to przez czterdzieści lat ciężkiej pracy! Moim obowiązkiem nie jest wychowywanie drugiego pokolenia dzieci. Ja swoje dzieci już wychowałam, nocami nie spałam, pieluchy prałam w rękach i teraz mam prawo do odpoczynku. Kocham moje wnuki nad życie, ale miłość nie oznacza bycia darmową służbą na każde skinienie palca. Granice, których młodzi rodzice nie chcą zauważyć Ostatnia sobota była przełomem. Miałam umówioną wizytę u kardiologa, a potem kawę z dawną koleżanką z pracy − czekałam na to spotkanie dwa tygodnie. Synowa podjechała pod dom, otworzyła drzwi auta, wypuściła dzieci na podjazd i krzyknęła przez okno: „Mamo, wrócimy wieczorem, musimy skoczyć do galerii po buty!”. Nawet nie weszła, nie zapytała, czy mogę. Po prostu uznała, że jestem dostępna. Wtedy we mnie coś pękło. Wyszłam na ganek, wzięłam dzieci za ręce, podeszłam do samochodu i powiedziałam te trzy słowa, których ona zupełnie się nie spodziewała: „Swoje już odchowałam”. Widok jej miny był bezcenny. Najpierw było niedowierzanie, potem foch, a na końcu wyrzut: „Ale jak to? Przecież dzieci się nastawiły”. Spokojnie odpowiedziałam, że dzieciom nic się nie stanie, jeśli spędzą sobotę z rodzicami, a ja mam prawo do swojego życia. Zamknęłam furtkę i pojechałam na swoje spotkanie. Czułam się winna przez pierwsze piętnaście minut, a potem poczułam niesamowitą wolność. Szacunek do starszych to nie tylko puste słowa Młodzi rodzice często narzekają na brak pomocy, ale zapominają, że pomoc to dar, a nie obowiązek. My, dziadkowie, nie jesteśmy instytucją, którą można zarządzać przez aplikację w telefonie. Chcę być babcią, która zabiera wnuki na lody, opowiada im bajki i piecze z nimi ciastka, a nie babcią, która jest sprzątaczką, kucharką i niańką, bo rodzice chcą mieć czas dla siebie. My też tego czasu potrzebujemy, może nawet bardziej, bo czujemy, jak szybko ucieka. Piszę to, żeby inne babcie i inni dziadkowie nie bali się mówić „nie”. Nasze dzieci muszą zrozumieć, że ich wybory życiowe i ich rodzicielstwo to ich odpowiedzialność. My możemy ich wspierać, możemy pomagać w sytuacjach podbramkowych, ale nie możemy dawać się wykorzystywać. Szacunek do rodziców objawia się także w tym, że szanuje się ich czas i prawo do odpoczynku. Od tamtej soboty w mojej rodzinie panuje chłodna atmosfera, ale wiecie co? W końcu przeczytałam książkę od deski do deski i nikt mi nie przerwał w połowie zdania. I tego życzę wszystkim seniorom − odwagi do bycia sobą, a nie tylko babcią na zawołanie. Pozdrawiam serdecznie, Elżbieta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
W wielu rodzinach obraz idealnej babci jest niemal nienaruszalny. To seniorka, która zawsze służy pomocą, przychodzi z domowym ciastem i deklaruje gotowość do opieki nad wnukami w każdej wolnej chwili.
Pod tą grubą warstwą lukru i rzekomego poświęcenia często kryje się zjawisko, które psycholodzy określają mianem pasywnej agresji lub manipulacji emocjonalnej. Toksyczna babcia to postać, która rzadko działa w sposób jawnie wrogi. Przeciwnie − ona „chce tylko dobrze”, ale jej działania systematycznie podkopują pozycję rodziców, tworząc w domu atmosferę niepewności i napięcia. Pod płaszczem bezgranicznej miłości, czyli jak babcia przejmuje stery Głównym problemem w relacji z toksyczną babcią nie jest brak zaangażowania, lecz całkowity brak poszanowania dla granic. Taka seniorka uważa często, że jej wieloletnie doświadczenie życiowe daje jej wyłączne prawo do decydowania o sposobie wychowania kolejnego pokolenia. W jej mniemaniu rodzice są niedoświadczeni, zbyt nowocześni lub wręcz nieudolni, dlatego ona musi ratować wnuki przed ich decyzjami. Kontrola jest sprawowana w sposób subtelny. Zamiast otwarcie kwestionować zasady przy obiedzie, toksyczna babcia stosuje technikę drobnych kroków. Wykorzystuje momenty, gdy rodziców nie ma w pobliżu, by budować z dzieckiem koalicję opartą na sekretach. Psycholodzy, tacy jak Susan Forward, wskazują, że takie zachowanie zmusza dziecko do wejścia w dorosły świat intryg, co niszczy jego naturalne poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do najważniejszych opiekunów − mamy i taty. Te 4 zdania to czerwone flagi − sygnały, których nie wolno lekceważyć Istnieje zestaw konkretnych sformułowań, które toksyczne babcie powtarzają niemal jak mantrę. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się przejawem troski o wnuki, w rzeczywistości są to narzędzia budowania przewagi emocjonalnej: 1. „Tylko nie mów mamusi/tatusiowi, to będzie nasza tajemnica”. To zdanie jest najbardziej destrukcyjne. Uczy dziecko, że okłamywanie rodziców jest akceptowalne, a lojalność wobec babci jest ważniejsza niż prawdomówność w domu. To wbijanie klina w fundamenty relacji rodzic-dziecko. 2. „Biedactwo, mama znowu ci zabrania? U babci możesz wszystko”. Klasyczny przykład stawiania się w roli dobrego policjanta. Sugerowanie, że rodzic jest niesprawiedliwym oprawcą, a babcia jedyną osobą rozumiejącą potrzeby dziecka, uczy malucha manipulacji i wykorzystywania konfliktów między dorosłymi. 3. „Ja was wychowałam i wszyscy żyją, nie słuchaj tych nowych głupot”. Bezpośrednie uderzenie w kompetencje rodzicielskie. Lekceważenie zasad bezpieczeństwa czy zaleceń lekarzy pod pretekstem przywiązania do „dawnych, lepszych metod” to nie tylko brak szacunku, ale realne ryzyko dla zdrowia dziecka. 4. „Chodź do babci, babcia cię kocha najbardziej”. Zdanie, które uderza w najczulsze struny. Sugeruje, że miłość rodziców jest słabsza lub gorsza. To próba zawłaszczenia uczuć dziecka i zbudowania u niego przekonania, że tylko przy babci jest w pełni akceptowane. Toksyczna babcia. Jak odzyskać spokój i nie spalić za sobą mostów? Przerwanie toksycznego cyklu wymaga od rodziców ogromnej stanowczości. Największą barierą jest często poczucie winy − skoro babcia pomaga finansowo lub zostaje z dziećmi po godzinach, rodzice czują, że nie mają prawa do krytyki. To błąd. Pomoc nie daje prawa do emocjonalnego zawłaszczania dziecka czy niszczenia autorytetu rodziców. Rozwiązaniem jest jasna, asertywna komunikacja. Należy wyznaczyć nieprzekraczalne granice: „Doceniamy twoją pomoc, ale nie zgadzamy się na tworzenie tajemnic. Jeśli to się powtórzy, wspólne wizyty będą odbywać się tylko w naszej obecności”. Choć może to wywołać chwilowy kryzys rodzinny, jest to jedyny sposób na ochronę dziecka przed emocjonalnym rozdarciem. Zdrowa relacja z dziadkami powinna opierać się na wsparciu systemu wychowawczego rodziców, a nie na rywalizacji o to, kto jest w oczach dziecka lepszym opiekunem. Źródło: „Szantaż emocjonalny. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystaniem”, Susan Forward, Donna Frazier, wyd. GWP 2017 Zobacz też: Jak ograniczyć dziecku telefon bez awantury w domu: 5 zasad do wprowadzenia „na już”
Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka (dużo propozycji)
Życzenia wielkanocne dla babci z pewnością sprawią jej bardzo dużo radości. Mamy też kilka propozycji życzeń, które ucieszą również dziadka. Przygotowaliśmy dużo wielkanocnych wierszyków. Z pewnością każdy znajdzie u nas coś odpowiedniego dla siebie i swoich bliskich, którym zechce te życzenia złożyć.
Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka powinny być naprawdę wyjątkowe. Dziadkowie z pewnością czekają na ten miły gest. Poniżej przedstawiamy życzenia dla babci na Wielkanoc, mamy też propozycje indywidualnych życzeń dla dziadka. Możecie skorzystać też z innych naszych pomysłów na życzenia wielkanocne i wysłać je innym członkom waszej rodziny lub przyjaciołom. Spis treści: Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka Śmieszne wierszyki wielkanocne dla babci i dziadka Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci możecie napisać sami, jeśli jednak nie macie pomysłu lub po prostu brakuje wam czasu podczas szału świątecznych przygotowań – skorzystajcie z naszych propozycji: Droga babciu, niech cudowna moc świąt wielkanocnych rozjaśni wszelki mrok, napełni Cię radością i optymizmem oraz doda siły w trudach codziennego życia. Życzę radosnego i głębokiego przeżywania świat Zmartwychwstania Pańskiego. Niechaj napełnią Cię radością, optymizmem i rzucą ciepłe światło na wszystko, co Cię otacza. *** Kochana Babciu, ciepłych, pełnych radosnej nadziei świąt Zmartwychwstania Pańskiego, a także kolorowych spotkań z budzącą się do życia przyrodą. *** Babciu – zdrowia, szczęścia, humoru dobrego a przy tym wszystkim stołu bogatego. Mokrego dyngusa, smacznego jajka i niech te święta będą jak bajka. *** Droga Babciu, z okazji zbliżających się świąt wielkanocnych składam najserdeczniejsze życzenia: dużo zdrowia, radości, smacznego jajka, mokrego dyngusa, mnóstwo wiosennego słońca oraz wiele uśmiechu. *** Kochana Babciu, życzę słońca, śpiewu ptaków i spokoju duszy, życzę pogodnych przygód i radosnych spotkań, śpiewu przy ognisku i dumania w fotelu, i żeby wszystko spełniło się szybko... *** Najserdeczniejsze życzenia zdrowych, radosnych i spokojnych świąt Wielkiej Nocy, smacznego jajka, mokrego dyngusa, a także odpoczynku w rodzinnym gronie. Niech każdy z nas wykorzysta ten okres czasu jak najlepiej. Kochanej Babci, życzy... Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka powinny płynąć prosto z serca, być mądre i wzruszające. Poniżej znajdziecie kilka takich propozycji. Dziadkowie, na tę Wielkanoc życzyć Wam wypada ciepła domowego, miłości bliźniego, placka wybornego, spokoju świętego. *** Babciu i Dziadku, życzymy pogody ducha, zdrowia i radości oraz wszelkiego dobra z okazji świąt wielkanocnych. *** Z okazji świąt wielkanocnych, życzę wszelkich łask Bożych, pogodnych, zdrowych świąt i pomyślności w życiu osobistym. *** Kiedy Wielka Noc nastanie życzę Wam na Zmartwychwstanie dużo szczęścia i radości, które niechaj zawsze gości w dobrym sercu, w jasnej duszy i niechaj wszystkie żale zagłuszy. *** Alleluja dziś śpiewamy, Bogu cześć i chwałę dajmy, Bo zmartwychwstał nasz Zbawiciel, Tego świata Odkupiciel. Zdrowia, radości i powodzenia to są najszczersze nasze życzenia. W te piękne święta gdy Pan zmartwychwstanie. Życzymy smacznych jajek na śniadanie, żółtego kurczaczka, białego zająca i aby te święta trwały bez końca. *** Na stole święcone, tuż obok baranek, w koszyczku pełno barwnych pisanek i jakże znamienne w polskim krajobrazie budzące się do życia wiosenne bazie. Zielony barwinek, fiołki i żonkile Malują kolorem uroczyste chwile. W dom polski wiosna wchodzi na spotkanie, Gdy wielkanocne na stole śniadanie. *** Niech Zmartwychwstanie Pańskie, które niesie odrodzenie duchowe, napełni wszystkich spokojem i wiarą, da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość. *** Obfitych łask i błogosławieństw od Chrystusa Zmartwychwstałego oraz pełnych pokoju świąt wielkanocnych z radosnym „Alleluja” życzy... *** Jaj przepięknie malowanych, Świąt słonecznie roześmianych, W poniedziałek dużo wody, Zdrowia, szczęścia oraz zgody Z okazji świąt wielkanocnych życzy... *** Życzenia radosnych świąt wielkanocnych wypełnionych nadzieją budzącej się do życia wiosny i wiarą w sens życia, pogody w sercu i radości płynącej z faktu Zmartwychwstania Pańskiego oraz smacznego święconego w gronie najbliższych osób przesyłają wnuczęta. Śmieszne wierszyki wielkanocne dla babci i dziadka Jeśli chcecie wywołać uśmiech na twarzy babci i dziadka – skorzystajcie z naszych zabawnych wierszyków. Pamiętajcie jednak, że dziadkowie to ludzie, którym należy się ogromny szacunek, dlatego nie należy przesadzać z żartobliwymi życzeniami. Te poniżej będą odpowiednie. Wielkiej Nocy czas nadchodzi, cały dzień się każdy głodzi, by móc jutro o poranku, siąść za stołem przy śniadanku. Zjeść kosz cały z jajeczkami, zającami i kaczkami. A już następnego ranka, wiadrem wody zlać baranka. *** Zgadnij kto? Zgadnij skąd? Życzy Ci Wesołych Świąt! Nie myśl sobie, że to bajka, życzę Ci smacznego jajka, niech tradycja wodę leje, bo zajączek dziś szaleje! Radosnych świąt Wielkiej Nocy życzy... *** Pisanek w koszyku, radości bez liku, kurczaków złociutkich, pierniczków słodziutkich, serca szczerego, domu ciepłego i mokrego ubrania w dniu wielkiego lania! *** Wczoraj kury tak gdakały, nasze jajka oszalały. Malowały się w paseczki i w kółeczka, i wstążeczki. Teraz wszystkie krzyczą – hura, hura wesołego Alleluja! *** Smacznego jajeczka i kruchego ciasteczka! Wesołego, rodzinnego świętowania i biesiadowania. Pozdrowienia serdeczne – świąteczne! *** Niech zajączek szczodry będzie i z jajeczkiem do Was przybędzie, niech święconka smaczna będzie, a w dyngusa woda wszędzie. *** Zdrowia, szczęścia, pomyślności w pierwsze święto dużo gości. W drugie święto dużo wody, to dla zdrowia i urody. Dużo jajek kolorowych i świąt wesołych! *** Samych radości, kolorowych jajeczek, białych owieczek, uśmiechu bez liku i bakalii w serniku, kiełbaski tłuściutkiej i atmosfery milutkiej. Życzy… *** Staropolskim obyczajem, dużo szynki życzę z jajem, niech zające i barany spełnią Wasze plany. Niech to będzie czas uroczy, życzę wszystkim Wielkiej Nocy! Zobacz także: Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? Jak obliczyć, kiedy wypada Wielkanoc? Jakie pisanki robiły nasze babcie? Drapanki, kraszanki i inne wielkanocne cuda Modlitwa na śniadanie wielkanocne: jaką odmówić? [TEKSTY MODLITW]
Skóra mi cierpnie na myśl o świętach z wnukami. Wolę już samotną wigilię w Zakopanem
Co roku próbuję się przekonać, że święta z rodziną mają swój urok. A jednak z każdym grudniem coraz bardziej marzę, żeby uciec tam, gdzie nikt nie krzyczy, nie biega i nie rzuca rzeczy po całym domu.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list z sercem ściśniętym i trochę ze wstydem. Jestem babcią czworga wnucząt i od dawna powinnam cieszyć się ich obecnością, ale we mnie pojawia się jedynie napięcie. Jestem babcią. Boję się rodzinnych świąt Skóra mi cierpnie, kiedy myślę o tym całym chaosie. Młodsze dzieci non stop biegają, piszczą, przestawiają wszystko, co tylko wpadnie im w ręce. Nie mają chwili spokoju, a ja po kilku minutach czuję się wyczerpana jak po maratonie. Moje dzieci twierdzą, że „taka jest młodzież” i że mam się cieszyć, bo w końcu nie zawsze będą mali. Tylko że ja naprawdę nie mam już siły. Mam swoje lata, boli mnie kręgosłup, potrzebuję spokoju, a nie bieganiny między stołem a kanapą, żeby ratować świąteczne dekoracje. Starsze patrzą w telefony, młodsze krzyczą. Gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie? Najgorsze jest to, że kiedy próbuję porozmawiać ze starszymi wnukami, one nawet nie podnoszą wzroku znad ekranów. Mówię coś, a w odpowiedzi widzę tylko lekkie kiwnięcie głową albo mamrotane „mhm”. Czuję się niewidoczna we własnym domu. Kiedyś babcię się szanowało, pytało o rady, o przepisy, o dawne czasy. A dziś? Telefon ważniejszy od człowieka. Potem wchodzą młodsze, całe rozkrzyczane, bo koniecznie chcą zaprezentować nową piosenkę albo zabawę. Ja się uśmiecham, staram się być cierpliwa, ale w środku myślę tylko, żeby usiąść w ciszy i odetchnąć. Mam wrażenie, że nikt nie widzi, jak trudno mi to wszystko znosić. Może w tym roku wybiorę spokój zamiast tradycji Dlatego coraz poważniej myślę o tym, żeby wyjechać na wigilię do Zakopanego. Spędzić ją w samotności, ale za to w ciszy, przy małej choince i bez tego całego zamieszania. Wiem, że zabrzmi to okrutnie, lecz może każdy ma prawo wybrać, co jest dla niego najlepsze. Nie chcę kolejnych świąt, po których będę tydzień dochodzić do siebie. Nie zamierzam nikogo zranić. Kocham swoje wnuki, ale nie potrafię za nimi nadążyć. Może kiedy podrosną, może kiedy zaczną rozmawiać jak dawniej ludzie rozmawiali, wszystko wróci na swoje miejsce. A dziś... dziś marzę, żeby przeżyć święta tak, jak potrafię – spokojnie, bez hałasu, bez bałaganu, bez poczucia, że jestem intruzem we własnym domu. Czy jestem złą babcią? Nie wiem. Wiem tylko, że serce też potrzebuje odpoczynku. Danuta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci czekają na prezenty pod choinką, a ja połykam łzy. Czeka nas wigilia dla ubogich
Jak pozbyć się bólu u dziecka? Teściowa ma na to „cudowną” metodę
„Odebraliśmy synka od babci, a on śmierdział jak apteka. Teściowa powiedziała, że pomogła mu po swojemu. Tylko że to nie był ani syrop, ani okład” – pisze do nas Klaudia. Bo choć wakacyjne wsparcie babci brzmi jak ratunek, czasem kończy się nerwami i trudną rozmową.
Klaudia i jej mąż pracują, więc w czasie wakacji czteroletni synek codziennie jeździ do babci. Na pozór układ idealny: dziecko zaopiekowane, a na zdalnej cisza i spokój. Wszyscy zadowoleni. Tyle że nie na długo. – W piątek wieczorem, kiedy odbieraliśmy małego, teściowa z uśmiechem powiedziała: „Trochę marudził, że bolą go nóżki, ale już jest lepiej – pomogłam mu”. Myślałam, że chodzi o syrop, który zostawiłam w kosmetyczce – pisze Klaudia. – Ale wystarczyło go powąchać, żeby zrozumieć, że było zupełnie inaczej. Starsza pani znalazła w łazience „sprawdzony, domowy środek” i zadziałała po swojemu. Bo „kiedyś się tak robiło”. Bo „nikomu nic się nie stało”. Bo „to zawsze pomagało”. – Zamarłam. Mój mąż też stał jak wmurowany. Wróciliśmy do domu i do końca wieczoru nie byliśmy w stanie mówić o niczym innym – relacjonuje Klaudia. Stary sposób na bolące nóżki. „Bo kiedyś to działało” Teściowa Klaudii to ciepła, zaangażowana babcia. Kocha wnuka i nie odmawia pomocy. Ale jak wiele osób z jej pokolenia — ufa dawnym sposobom. Syrop z cebuli, ziemniak na zatoki, kleik na żołądek. A teraz – kolejny „domowy patent” na dziecięce dolegliwości. – Gdy następnego dnia spokojnie próbowałam porozmawiać, usłyszałam, że jestem przewrażliwiona. Że za bardzo panikuję. Że dziś to dzieci „ciągle coś mają”, a kiedyś nikt nie robił z tego tragedii – pisze Klaudia. – A ja przecież nie chcę wojny. Chcę tylko wiedzieć, co się dzieje z moim dzieckiem. I żeby nikt nie robił niczego bez naszej zgody. A co, jeśli by to wypił? Klaudia nie chce dramatyzować, ale wciąż nie może przestać o tym myśleć. – A co, jeśli wypiłby ten spirytus przez przypadek? Albo gdyby dostał wysypki albo poparzeń? – pyta Klaudia. – Niby „nic się nie stało”, ale to był czysty przypadek. I nie chcę sprawdzać, co mogłoby się wydarzyć następnym razem. Skonsultowała sprawę z pediatrą, który potwierdził: niektóre środki, choć popularne w przeszłości, dziś są uznawane za niebezpieczne. I powinny być stosowane tylko w porozumieniu z lekarzem – i rodzicami. – Nie przesadzam. Po prostu chcę mieć wpływ na to, co dzieje się z moim dzieckiem. Pomoc babci czy niebezpieczna samowolka? Klaudia przyznaje, że ta sytuacja ją przerosła. – Doceniam, że teściowa pomaga. Ale czuję się zignorowana. Nie chcę zabierać dziecka od babci, nie chcę awantury. Ale nie mogę też udawać, że nic się nie stało. Bo to nie była drobna pomyłka — to było przekroczenie granicy. W liście do redakcji pisze wprost: – Chcę, żeby mój syn miał kontakt z babcią. Naprawdę. Ale chcę też czuć spokój, kiedy zostawiam go pod czyjąś opieką. Nie chcę się zastanawiać, co tym razem ktoś mu posmaruje albo poda. A Wy – co powiedziałybyście teściowej? Przemilczałybyście sprawę czy postawiły jasno granicę? Piszcie do nas: redakcja@mamotoja.pl. Zobacz też: Robimy to 3 razy w tygodniu. Rodzice pukają się w czoło: „U nas codziennie”
Babcine zupy: 3 pomysły na zupy nie tylko dla dzieci
Babcina zupa to potrawa, z którą niemal każdy z nas ma wyjątkowe wspomnienia. Trzeba przyznać, że nasze babcie wiedziały, jak zapewnić swoim wnukom smaczną porcję witamin. Spróbujmy odtworzyć kilka przepisów, według których powstawały zdrowe i pyszne zupy.
Nasze babcie potrafiły wyczarować niejedno danie, którego smak pozostanie z nami na zawsze. Jeśli chcesz, by twoje dziecko spróbowało zupy według dawnego przepisu babci, sprawdź nasze propozycje i wybierz tę, która zabierze was w kulinarną podróż do przeszłości. Spis treści: Babcina zacierkowa: sycąca zupa (najlepsza na młodych warzywach) Babcina zupa: krupnik z podrobami Chołojec: babciny chłodnik z Podlasia Babcina zacierkowa: sycąca zupa (najlepsza na młodych warzywach) Oto przepis na babciną zupę, która może przypaść do gustu małym przeciwnikom mięsa. Są tacy, według których najlepiej smakuje, gdy przygotuje się ją z użyciem młodej, wiosennej włoszczyzny. Potrzebujesz: 3-4 ziemniaki 1 większą marchewkę (lub 2 mniejsze) 1 korzeń pietruszki 1 dużą cebulę (lub 2 mniejsze) 8 łyżek mąki (najlepiej tortowej) Wrzątek Pieprz, sól 1 łyżka masła 1 łyżka oleju 1-2 listki laurowe 2-3 kuleczki ziela angielskiego Zacznij od pokrojenia cebuli w kostkę. Podsmaż ją na łyżce oleju i masła. Gdy cebulka się zeszkli, poczekaj jeszcze chwilę – niech apetycznie się zrumieni. Obierz pozostałe warzywa, ziemniaki pokrój, marchewkę i pietruszkę możesz zetrzeć na jarzynowej tarce lub pozostawić w całości. Do garnka wlej ok. 1 litra wody. Wrzuć ziemniaki, marchewkę, pietruszkę, 1 lub 2 listki laurowe oraz ziele angielskie. Po około 10-15 minutach dodaj podsmażoną cebulę. Przygotuj zacierki: wsyp do miski 8 łyżek mąki, dodaj szczyptę soli i pół szklanki gorącej wody. Wymieszaj masę łyżką lub (ostrożnie) palcami, po czym odrywaj i wrzucaj do zupy „kluseczki” ulubionej wielkości. Jeśli chcesz zagęścić zupę – wsyp resztę mąki z miski do garnka. Gotuj jeszcze ok. 3-4 minut. Dopraw do smaku solą i pieprzem. Podawaj z ulubioną zieleniną: pietruszką i/lub koperkiem. Babcina zupa: krupnik z podrobami Nasze babcie lubiły dodawać do zup podroby, czyli wątróbkę (cenne źródło żelaza), serca i żołądki. Współcześnie robi się to coraz rzadziej, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, by poszukać smaku babcinej zupy właśnie w takim krupniczku jak ten. Potrzebujesz: 30 dag serc kurzych, 30 dag kurzej wątróbki, 30 dag kurzych serduszek, 4-5 ziemniaków 1 pęczek włoszczyzny (jeśli pęczek jest duży – wystarczy połowa) ¾ szklanki kaszy jęczmiennej ½ szklanki śmietany 1-2 liście laurowe 3-4 kuleczki ziela angielskiego koperek pieprz, sól Podroby oczyść, umyj i pokrojone zalej 2 litrami wody. Zagotuj wszystko, a gdy na powierzchni pojawi się piana – zbierz ją łyżką i wyrzuć. Dodaj liście laurowe i ziele angielskie. Warzywa obierz i pokrój, wrzuć do garnka z wodą i podrobami. Dodaj kaszę jęczmienną. Gdy ziemniaki i kasza będą miękkie (po ok. kwadransie) – dodaj śmietanę. By się nie zważyła – śmietanę włóż do szklanki, dolej do niej łyżkę wazową zupy i energicznie zamieszaj, aż do połączenia się, po czym dodaj do garnka z zupą. Dopraw solą i pieprzem, podawaj z koperkiem. Uwaga. Podroby (z wyjątkiem wątróbki) podawajmy dzieciom po ukończeniu 3. roku życia. Chołojec: babciny chłodnik z Podlasia Jeszcze w latach 80., jedną z najchętniej podawanych przez babcie letnich zup był tzw. chołojec (chałojec). Rodzaj chłodnika, który znakomicie komponował się z sowicie okraszonymi skwarkami ziemniakami. Potrzebujesz: spory pęczek szczypiorku 200 ml gęstej śmietany 2 łyżki octu sól, pieprz W wersji „luksusowej” chołojca możesz dodać do niego również: pęczek pokrojonych rzodkiewek, 5 pokrojonych ogórków, 1 pokrojoną cebulę, koper. Zagotuj ok. 1 litra wody i odstaw do przestudzenia. Gdy woda już jest chłodna – do garnka dodajemy pokrojony szczypiorek (i ewentualnie pokrojone ogórki, rzodkiewkę, cebulę, koper) i 1 łyżkę octu ocet. Śmietanę mieszamy z 1 łyżką octu. Rozrabiamy ze szklanką wody ze szczypiorem i octem, po czym wlewamy do garnka. Dodajemy sól, pieprz i odrobinę cukru. Odstawiamy do lodówki. Chołojec podajemy schłodzony. Zobacz także: Piknik dla dzieci [menu na piknik rodzinny] Deser z galaretką dla dzieci — jak zrobić deser z galaretki? Przekąski na urodziny dziecka: zdrowe, szybkie, na ciepło, na zimno
Cytaty o babci: wyjątkowe (wzruszające i zabawne) sentencje na Dzień Babci i nie tylko
Cytaty o babci można wypisać na laurce dla niej z okazji urodzin, imienin lub Dnia Babci. Przedstawiamy wzruszające cytaty o miłości do babci, ale także te mówiące o tym, jak ważna jest rola dziadka. Są to myśli kilku znanych osób oraz kilka anonimowych sentencji.
Cytaty na Dzień Babci dziecko może wypisać na kartce lub pięknej laurce dla babci. Taki wyjątkowy cytat z pewnością sprawi jej miłą niespodziankę. Aforyzmy o babci są bliskie sercu każdego z nas. Uśmiechnięta, promieniująca dobrocią, zawsze pełna zrozumienia — jak tu jej nie kochać? Przedstawiamy 12 najpiękniejszych cytatów o babci. Wybierzcie myśl, która najbardziej przypadnie wam do gustu. Cytaty o babci Prezentujemy kilka mądrości, jakie powiedziano na temat naszych kochanych babć. Możecie napisać je np. na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kartka-na-dzien-babci-6-pomyslow-na-zlozenie-zyczen-28103-r1/">kartce z okazji Dnia Babci lub umieścić je na bileciku dołączonym do bukietu ulubionych kwiatów babci. Bóg nie mógł być wszędzie, więc stworzył babcię. *** Babcia jest trochę rodzicem, trochę nauczycielem, trochę najlepszym przyjacielem. *** Babcia – najsilniejsze spoiwo rodziny. *** Ogród miłości wyrasta w sercu babci. *** Stanie się babcią jest wspaniałe. W jednej chwili jesteś tylko matką. W następnej jesteś wszechwiedzącą i prehistoryczną osobą. Pam Brown *** Babcia – dziedzictwo intencji, nadzieje i marzenia, odpoczynek serca w pieszczocie, niekończąca radość przeglądania się w jej oczach. Stephen Littleword *** Nie ma jak babcia, jak babcię kocham, bez babci byłby kiepski los. Jak macie babcię to się nie trapcie, bo wam nie spadnie z głowy włos. Wanda Chotomska *** Bo Twoja babcia to czarodziejka. Wie kiedy kwitnie różowa maciejka. Tysiąc uśmiechów umie wyczarować, pewnie w maciejkach uśmiechy chowa. Danuta Szlagowska *** Bo Twoja babcia to czarodziejka Zna tysiąc czarów, a to sztuka wielka. Pyszne słodkości umie wyczarować I w smakołykach sekrety chowa. Danuta Szlagowska Cytaty na Dzień Babci i Dziadka: 5 wyjątkowych myśli o dziadkach Babcie są niesamowite, ale nie zapominajmy o dziadkach. Oni razem sprawiają, że nasze dzieciństwo jest tak wspaniałe, prawda? Oto kilka cytatów znanych osób na temat babci i dziadka: Każdy musi mieć dostęp zarówno do dziadków, jak i wnuków, aby być w pełni człowiekiem. Margaret Mead *** Gdy dziadkowie wchodzą drzwiami, dyscyplina wylatuje przez okno. Ogden Nash *** To, czego dzieci potrzebują, w obfitości dostarczają dziadkowie. Dają bezwarunkową miłość, dobroć, cierpliwość, poczucie humoru, komfort, lekcje życia oraz, co najważniejsze, ciasteczka. Rudolph Giuliani *** Powodem, dla którego wnuki i dziadkowie tak dobrze się dogadują, jest to, że mają wspólnego wroga. Sam Levenson *** Co to jest w dziadkach, że są tak kochani? Chciałbym powiedzieć, że dziadkowie są darem Boga dla dzieci. I jeśli dzieci mogą zobaczyć, usłyszeć i poczuć to, co ci ludzie mają do zaoferowania, mogą dojrzewać w szybkim tempie. Bill Cosby Możecie również skorzystać z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dziadek-cytaty-i-sentencje-30557-r1/">cytatów o dziadku, gdy nadejdzie jego święto. Może zainspirujecie się też naszymi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/cytaty-o-dziecku-fajne-pomysly-na-dedykacje-28366-r1/">cytatami o dzieciach? Z pewnością wzruszą wasze babcie. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zyczenia-dla-babci-zabawne-wzruszajace-wierszyki-na-laurke-dla-babci-28137-r1/">Życzenia dla babci: zabawne, wzruszające wierszyki na laurkę dla babci <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kartka-na-dzien-babci-6-pomyslow-na-zlozenie-zyczen-28103-r1/">Kartka na Dzień Babci: 6 pomysłów na złożenie życzeń <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-28127-r1/">Dzień Babci i Dziadka – kiedy wypada, jak zorganizować?
Życzenia dla babci: oryginalne, zabawne i wzruszające wierszyki na laurkę [na Dzień Babci i nie tylko]
Piękne i wzruszające życzenia dla babci w postaci krótkiego wierszyka czy rymowanki z pewnością wywołają uśmiech i radość na jej twarzy. A może lepsze będą ładne, długie życzenia? Jak powiedzieć babci „kocham cię”? Skorzystajcie z naszych propozycji życzeń i wierszyków dla babci i wybierzcie taki, który będzie idealnie pasował do ukochanej babuni.
Oryginalne życzenia dla babci świetnie sprawdzą się, gdy ty lub twoje dziecko chcecie złożyć babci życzenia w dniu jej święta, ale zamiast zwykłego „wszystkiego najlepszego, droga babciu”, wolicie zaskoczyć ją zabawną rymowanką lub słowami, które naprawdę potrafią wzruszyć… Życzenia dla babci na różne okazje: Wzruszające życzenia dla babci na Dzień Babci Krótkie życzenia dla babci do wysłania przez SMS Życzenia urodzinowe dla babci Życzenia imieninowe dla babci Życzenia świąteczne dla babci Życzenia noworoczne dla babci Wierszyki dla babci na laurkę Śmieszne życzenia dla babci na Dzień Babci ​Wzruszające życzenia dla babci na Dzień Babci Kochana Babciu, kiedy przytulam się do Ciebie, To jest mi cieplej niż słońcu na niebie, Więc nie wypuszczaj mnie z ramion swych, Kocham Cię bardzo, całym sercem mym! ***Babciu! W dniu Twojego święta życzę Ci dużo zdrowia i siły do nas wszystkich. Oraz żebyś nigdy się nie zmieniała, bo właśnie taka, jaka jesteś – jesteś najlepsza. Nie wyobrażam sobie świata bez Ciebie i jeszcze tyle chcę od Ciebie usłyszeć ważnych rzeczy. Kocham Cię. *** Z okazji Dnia Babci życzę Ci, żebyś jak najczęściej się uśmiechała. Żeby nic Cię nie bolało ani nie smuciło, ani nie denerwowało i żeby niczego Ci do szczęścia nie brakowało. Tak, bym w Twoich oczach zawsze mógł/mogła widzieć, że wszystko jest w porządku, a nawet lepiej. *** Być taką Babcią to prawdziwa sztuka Nikt lepiej nie zna się na wnukach. Ani na kwiatach, ani na owocach Porządku rzeczy, porządku świata. Tylko Ty Babciu nad babciami... Dlatego zawsze bądź razem z nami. *** Tak wiele mnie nauczyłaś, tak wiele uśmiechu mi dałaś, na spacer ze mną chodziłaś, kiedy byłam mała. Do snu nuciłaś piosenki, byłaś zawsze blisko mnie, więc podziękować Ci, Babciu, za to wszystko chcę. Żyj długo w spokoju i uśmiechaj się, bo uśmiech jest najważniejszy i to – że kocham Cię! *** Za to, że codziennie siebie ofiarujesz, Za troskę i cierpliwość Tobie Babciu dziś dziękuję. Za ciepło, którego nie znajdę w żadnej innej osobie. Za miłość i opiekę Dziś dziękuję Babciu Tobie! Jesteś dla mnie miłości i ciepła ostoją. Jesteś Babcią najwspanialszą, a do tego moją! *** Babciu, Ty mnie życia uczyłaś. Wszystko, co miałaś, mi poświęciłaś. Nikt nie ofiaruje nigdy mi więcej, dziś Ci więc daję serce w podzięce. *** Dziś mojej babci życzenia złożę, w wiązankę kwiatów serduszko włożę i wiem, że bardzo będzie się cieszyć, kiedy zobaczy, że do niej śpieszę. Moja babunia najlepsza w świecie, wszystkim wam powiem, bo wy nie wiecie. Ja babcię kocham, ściskam za szyję, niech będzie zdrowa i sto lat żyje! Krótkie życzenia dla babci do wysłania przez SMS Choć odległość dosyć wielka leży między nami, Śpieszę w myślach droga Babciu z serdecznymi życzeniami. *** Dużo uśmiechu i radości Niech na Twojej twarzy gości, Niech Ci zdrowie dopisuje, Tego mały wnuk winszuje. A gdy znowu się spotkamy, To się mocno uściskamy. *** Zimowe słonko wesoło patrzy i ciepły uśmiech posyła babci, i ja też babciu, mam dziś dla Ciebie uśmiech jak słonko jasne na niebie. *** Zdrowia, pomyślności, błogosławieństw z Nieba! Żebyś miała, Babciu, wszystko, czego trzeba! *** Wesołe słońce, wesoło patrzy i ciepły uśmiech posyła babci. I ja też, Babciu, mam dziś dla Ciebie uśmiech jak słonko jasne na niebie. Życzenia urodzinowe dla babci Najdroższa Babciu! Zawsze cierpliwa, oddana i troskliwa. Zawsze spiesząca z pomocą, żyj w szczęściu i zdrowiu nieustająco. *** Babcia jest jak dobra wróżka, co otwiera bajkom drzwi, Bo gdy kładzie nas do łóżka, potem mamy piękne sny. Babcia wszystko robi dla nas, z jej pomocy każdy rad. Babcia strasznie jest kochana, więc niech żyje nam sto lat! *** W uroczystym dniu Twoich urodzin, Babciu, składam szczere i serdeczne życzenia: długich lat życia, przepełnionych zdrowiem, pogody ducha, pomyślności i ludzkiej życzliwości, dni pełnych słońca i radości oraz wszystkiego, co najpiękniejsze i najmilsze w życiu. Życzenia imieninowe dla babci Babciu droga, Babciu miła, cóż Ci wnuczę Twoje powie? Niech Ci Pan Bóg mnoży siły, niech Ci dobre daje zdrowie. *** Cóż mam życzyć, Babciu droga? To, co serce czuje, a więc zdrowia, pomyślności, dzisiaj Ci winszuję. Lecz wiesz, Babciu, te życzenia, powtarzam codziennie. I trwać będą w moim sercu zawsze i niezmiennie! *** Babciu miła, dobrotliwa, bądź wesoła i szczęśliwa, niech Ci wszystko dobre służy, żyj spokojnie i bez burzy. Serdeczne życzenia imieninowe. *** W uroczystym dniu Twoich imienin, Babciu, szczere i serdeczne życzenia długich lat życia, przepełnionych zdrowiem i szczęściem, pogody ducha, pomyślności i ludzkiej życzliwości, dni pełnych słońca i radości oraz wszystkiego, co najpiękniejsze i najmilsze w życiu. Życzenia świąteczne dla babci Najdroższa Babciu, wesołych Świąt! Bez zmartwień, z barszczem, z grzybami, z karpiem, z gościem, co niesie szczęście! Czeka nań przecież miejsce. *** Kochana Babuniu, w dzień Bożego Narodzenia, niechaj szczęściem serca nasze grają, niech zdrowie dobre Cię otoczy i w przyszłości trwa. Niech te święta przyniosą Ci Boże łaski, spokój, radość i dostatek wszelki. *** Droga Babuniu, w ten świąteczny czas chciałbym złożyć Ci najpiękniejsze życzenia, ale wiem, że najważniejsze jest to, abyś była zdrowa, a uśmiech nigdy nie schodził z Twojej kochanej twarzy. Wiedz, że często o Tobie myślę i bardzo Cię kocham. Życzenia noworoczne dla babci Życzę Ci, żeby ten Nowy Rok był dla Ciebie najlepszy, żeby przyszły same jasne dni, żeby sny były kolorowe, wieczory pełne nadziei, a poranki beztroskie! *** W Nowym Roku moc uścisków! Dużo zdrowia i pomysłów, lecz na święta trochę słodziej, nich się spełni twe marzenie, niech noc dużo życzeń spełni! W szczególności właśnie tobie i bliskiej tobie osobie. *** W ten Nowy Rok każdy przesyła najpiękniejsze na świecie życzenia i ja Tobie z głębi serca wysyłam najcieplejsze pozdrowienia. Wierszyki dla babci na laurkę Babciu moja ukochana, nie bądź nigdy zatroskana i nieważne, jaka pora, babciu, nigdy nie bądź chora! Życzę samej pomyślności, oto wyraz mej miłości. *** Babciu kochana! Nie bądź nigdy zatroskana. Niechaj w zdrowiu długie lata dni Twe płyną w pomyślności, niech Twe chwile radość splata, pośród wnucząt, Twych miłości. *** Na Dzień Babci chcę Ci złożyć serdeczne życzenia. Byś lat setnych mogła dożyć, nie wiedząc, co to zmartwienia. Śmieszne życzenia dla babci na Dzień Babci Dziś dzień Babci – nie psocimy, tylko dobrze Ci życzymy. Ty wybronisz nas od draki, bośmy małe rozrabiaki. Całujemy Cię serdecznie, żyj nam, Babciu, długowiecznie. *** Nie umiem pisać, układać wierszy, a ten Dzień Babci jest moim pierwszym. Nie umiem czytać, nie umiem liczyć, mama pomaga mi Tobie życzyć. Niech Twoje życie będzie radosne! Powitaj w zdrowiu dwusetną wiosnę! *** Przynoszę Ci, Babciu, kwiatki kolorowe. Chcę, byś miała zdrowie i spokojną głowę. *** Kochana Babciu! Przyjmij ten kwiatek jako zadatek mojej dla ciebie miłości, a mam nadzieję, że gdy dorosnę lepszy dam dowód wdzięczności. *** Dzisiaj wszelkie smutki precz! Święto Babci — ważna rzecz. Kto jest tak kochany i oddany wnukom jak babcie? W dniu ich święta nie tylko z okazji Dnia Babci, lecz także urodzin czy imienin, pamiętajcie o tym, by wyrazić im waszą wdzięczność za to, że są, choćby przez takie rymowane życzenia. Do życzeń, które możecie umieścić na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/babcia-i-dziadek/laurka-dla-babci-28150-r1/">laurce dla babci lub pięknie wyrecytować, warto dołączyć jakiś <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/upominki-ma-dzien-babci-i-dziadka-8-prezentow-na-kazda-kieszen-przeglad-28100-r1/">upominek dla babci lub podarować jej wyjątkowy prezent, jakim jest kalendarz z rodzinnymi zdjęciami lub <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/poduszka-na-dzien-babci-taki-prezent-na-pewno-przypadnie-do-serca-przeglad-28104-r1/">poduszka z dedykacją. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/piosenka-dla-babci-i-dziadka-5-propozycji-27914-r1/">Piosenki na Dzień Babci i Dziadka – najciekawsze teksty piosenek dla babci i dziadka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zaproszenie-na-dzien-babci-i-dziadka-wzory-28130-r1/">Zaproszenie na Dzień Babci i Dziadka – wzory Pomysły na Dzień Babci i Dziadka – wierszyki, życzenia, laurki i prezenty
Życzenia dla babci i dziadka: na laurkę, krótkie, wzruszające, łączone, do druku
Życzenia dla babci i dziadka to świetna okazja, żeby wyrazić całą naszą wdzięczność za ich mądrość i opiekę. Przygotowałyśmy duży wybór różnych życzeń dla dziadków: od rymowanych po wzruszające. Mamy także ozdobne obrazki z życzeniami, które wystarczy wydrukować.
Życzenia dla babci i dziadka powinny być dostosowane do ich gustu. Bardziej rozczulą pełne miłości wzruszające życzenia czy może zabawny wierszyk? Proponujemy cały wachlarz różnych życzeń na Dzień Babci i Dzień Dziadka! Poniżej znajdziecie też specjalne obrazki z życzeniami, które musicie jedynie pobrać i wydrukować, a następnie wkleić do laurki. Jest to świetna opcja, gdy dziecko nie potrafi jeszcze pisać lub po prostu chcecie ozdobić środek laurki właśnie w ten sposób. Spis treści: Życzenia dla babci i dziadka – dowód uczuć i pamięci Życzenia dla babci – rymowanki na Dzień Babci Życzenia dla dziadka – na dzień Dziadka Najpiękniejsze życzenia dla babci i dziadka Śmieszne życzenia dla babci i dziadka Wspólne życzenia dla babci i dziadka – krótkie, do SMS-a Życzenia dla babci i dziadka do druku Życzenia dla babci i dziadka - dowód uczuć i pamięci 21 stycznia obchodzimy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kiedy-jest-dzien-babci-21961-r1/">Dzień Babci, natomiast dzień później - 22 stycznia świętujemy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kiedy-jest-dzien-dziadka-21962-r1/">Dzień Dziadka. W tych dniach dzieci wręczają własnoręcznie wykonane drobiazgi i laurki, składają życzenia. Dziadkowie odwiedzają przedszkola, szkoły i ze wzruszeniem oglądają przygotowane przez wnuczęta akademie. Jakie życzenia złożyć babciom i dziadkom z okazji ich święta? Poniżej prezentujemy piękne i zabawne wierszyki, które będą idealne na laurkę dla tradycjonalistów lub jako SMS do nowoczesnych dziadków. Świetnie sprawdzą się także jako wierszyki, które przedszkolak może wyrecytować, wręczając prezent od siebie. View Burdaffi on the source website Życzenia dla babci Jeśli chcesz nauczyć dziecko wierszyka dla babci, wybierz coś krótkiego, co będzie maluchowi łatwo zapamiętać. Babciu kochana! Nie bądź nigdy zatroskana. Niechaj w zdrowiu długie lata dni Twe płyną w pomyślności, niech Twe chwile radość splata, pośród wnucząt Twych miłości. *** Wnuczkowi małemu słów niewiele trzeba, on Tobie Babuniu chce przychylić nieba. A chociaż wszystkiego powiedzieć nie umie, jego uściski Babcia zrozumie... *** Kto mnie może kochać więcej? Zmarznę – grzejesz moje ręce Zszywasz spodnie, budzisz rano, Miód smarujesz mi na chlebie. Ty mnie kochasz, a ja Babciu bardzo, bardzo kocham Ciebie. *** Wesołe słońce wesoło patrzy i ciepły uśmiech posyła babci. I ja też, Babciu, mam dziś dla Ciebie uśmiech jak słonko jasne na niebie. *** Babciu droga i kochana ja o Tobie myślę z rana. Po południu i wieczorem, boś Ty dla mnie wielkim wzorem. Bądź Ty ze mną długie lata, najlepiej do końca świata! Życzenia dla dziadka Takie wierszyki nie tylko przyjemnie się czyta na laurce. Będą one także bardzo łatwe do zapamiętania przez przedszkolaka i starsze dziecko. Dzisiaj dzień jest nadzwyczajny, dzisiaj dziadek mój świętuje. Wnuczka biegnie z życzeniami, dziadka w czoło wycałuje! *** Dzisiaj mamy Święto Dziadka, okazja niezwykle rzadka. Ja Dziadziusia kocham szczerze, w jego słowa zawsze wierzę. *** Mój dziadek ma swoje zdanie, budzi we mnie zaufanie. To naprawdę trzeba przyznać, Dziadek fajny jest mężczyzna. *** Kiedy Dzień Dziadka zaświta, wiązanką kwiatów go witam. Bądź zdrowy dziadku kochany i bądź zawsze razem z nami! *** Dziadku, Dziadku czy to Ty? Coś na Twojej głowie lśni. To korona! Słowo daje przecież znam korony z bajek! *** Czy to fotel? Ależ skąd! To nie fotel, tylko tron. Dziadku, Dziadku jesteś królem! Pytasz, co to za zagadka. To po prostu święto dziadka! Najpiękniejsze życzenia dla babci i dziadka Te piękne życzenia dla babci i dziadka to świetny sposób, aby sprawić, żeby poczuli się wyjątkowo. Nieco starsze dziecko z pewnością poradzi sobie z dłuższym wierszykiem. Babuniu Kochana! Weź mnie na kolana, ja Cię ucałuję, szczerze powinszuję, byś nam długo żyła i zawsze zdrową była. *** Babciu, babciu coś ci dam, uśmiech w sercu, który mam Kolorowe kwiatki trzy, żebyś miała miłe dni. Narysuję słonko Tobie i życzenia nim ozdobię. Przyjmij laurkę dziś z kwiatami, bądź szczęśliwa razem z nami. *** Dziś mojej babci życzenia złożę, w wiązankę kwiatów serduszko włożę i wiem, że bardzo będzie się cieszyć, kiedy zobaczy, że do niej śpieszę. *** Moja babunia najlepsza w świecie, wszystkim wam powiem, bo wy nie wiecie. Ja babcię kocham, ściskam za szyję, niech będzie zdrowa i sto lat żyje! *** Dziadziusiu nasz drogi! Przyjmij dziś od nas wnuków życzenia: Niech szczęście dni Ci opromienia i rzuca Ci się pod nogi! *** My Twoje wnuczki i wnuki z życia Twojego czerpiemy nauki. Tak bardzo Cię Dziadziu kochamy! U Twych kolan składamy dziś dary. Bądź szczęśliwy Dziadziu, całusów mnóstwo Ci damy! Śmieszne życzenia dla babci i dziadka Jeśli dziadkowie mają poczucie humoru, warto wybrać życzenia z przymrużeniem oka. Niechaj dziadzio z babunią tak nam długo żyją, Póki komar i mucha morza nie wypiją. A ty mucho, ty komarze, pijcie wodę powoli, Niech się dziadzio z babcią nażyją do woli. *** Dla Dziadunia dzięcioł stuka, Ryczy krowa, brzęczy mucha, Osioł skacze, aż do nieba Zawsze Dziadka kochać trzeba! *** Niech złota rybka, choć jeszcze mała, Będzie życzenia babci spełniała. Niech pływa rybka w przejrzystej wodzie I trzy życzenia niech spełnia co dzień. Wspólne życzenia dla babci i dziadka - krótkie, do SMS-a Jeśli nie będziecie się widzieli z babcią i dziadkiem w dniu ich święta, koniecznie wyślijcie kartkę pocztą. Nowoczesnych dziadków ucieszy SMS z życzeniami. Na Dzień Babci i Dzień Dziadka chcę Wam złożyć serdeczne życzenia, byście lat setnych dożyli, nie wiedząc, co to zmartwienia. *** Ile gwiazd w wieczornym mroku ponad naszym krajem lśni, tyle przynieś drogim Dziadkom jasnych i szczęśliwych dni. Życzenia dla babci i dziadka do druku Te obrazki z życzeniami dla babci i dziadka wystarczy wydrukować i wkleić do laurki. Kliknij w miniaturę obrazka, wydrukuj lub zapisz w oryginalnym rozmiarze. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziedka-laurki-dla-babci-i-dziadka-3519-r3/">Kolorowanki na Dzień Babci i Dziadka [23 RYSUNKI DO DRUKU] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/cytaty-o-babci-wyjatkowe-sentencje-na-dzien-babci-i-nie-tylko-28141-r1/">Cytaty o babci: wyjątkowe sentencje na Dzień Babci i nie tylko <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/cytaty-o-babci-wyjatkowe-sentencje-na-dzien-babci-i-nie-tylko-28141-r1/">​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zaproszenie-na-dzien-babci-i-dziadka-wzory-28130-r1/">Zaproszenie na Dzień Babci i Dziadka – wzory
Dzień Babci i Dziadka 2024: kiedy obchodzimy, jaka jest historia tych świąt?
Dzień Babci i Dziadka przypada w styczniu. W Polsce to dwa osobne święta, które często obchodzi się tego samego dnia, zawsze w karnawale. Opisujemy historię Dnia Babci i Dziadka oraz związane z nim tradycje w Polsce i na świecie.
Dzień Babci i Dziadka – co to za święto? Tak naprawdę to połączone ze sobą obchody dwóch świąt – Dnia Babci, przypadającego 21 stycznia, i Dnia Dziadka, który wypada 22 stycznia. Babcie i dziadkowie najczęściej świętują razem, bo tak jest po prostu wygodnie. W przedszkolach, szkołach i wielu domach uroczystości z okazji Dnia Babci i Dnia Dziadka odbywają się w tym samym terminie. Sprawdź najważniejsze informacje na temat święta babć i dziadków. Spis treści: Kiedy przypada Dzień Babci i Dziadka – data Historia Dnia Babci i Dziadka Dzień Babci i Dziadka na świecie Pomysł na Dzień Babci i Dziadka Dzień Babci i Dziadka – data Dzień Dziadków wypada zwykle w terminie Dnia Babci lub Dnia Dziadka, czyli 21 lub 22 stycznia. Przedszkola, szkoły, a także wiele rodzin czci nestorów rodzin zazwyczaj 21 stycznia, czyli w Dniu Babci, który wypada w kalendarzu przed Dniem Dziadka. Tego dnia przedszkolaki i uczniowie zapraszają dziadków na specjalne występy, recytują dla nich wierszyki, składają życzenia i wręczają własnoręcznie wykonane laurki. To, co wymyślą wnukowie w związku ze świętem swych babć i dziadków, zależy wyłącznie od inwencji dzieci. Im młodsze wnuczęta, tym bardziej na miejscu jest pomoc rodziców lub starszego rodzeństwa. W 2024 roku 21 stycznia przypada w niedzielę, a 22 stycznia w poniedziałek. O ile zatem w szkołach i przedszkolach imprezy z okazji Dnia Babci i Dziadka odbywać się będą w dniach, w których odbywają się zajęcia, to rodzinne obchody można zaplanować na przedostatni tydzień stycznia. Dzień Babci i Dziadka na świecie Wspólne obchody Dnia Babci i Dziadka mają też swoją tradycję na świecie – w USA obchodzi się National Grandparents Day (Narodowe Święto Dziadków), podobnie jest w Kanadzie, Turcji, Włoszech i Wielkiej Brytanii. W USA – National Grandparents Day, czyli Narodowy Dzień Dziadków, jest nawet świętem o charakterze państwowym – ma swój hymn i kwiatowy symbol w postaci niezapominajki. Niezapominajki przypisane są do Dnia Babci i Dziadka również we Włoszech. Włosi czczą swoich dziadków w dniu, gdy w kościele katolickim świętowany jest Dzień Aniołów Stróżów. To również wymowny symbol szczególnej troski, jaką dziadkowie roztaczają nad wnukami. Warto dodać, że w USA, Kanadzie i Wlk. Brytanii babcie i dziadkowie obchodzą swoje święto jednego dnia: w pierwszą niedzielę października. W Grecji Dzień Babci i Dziadka wypada 1 października, a w Ukrainie 28 października. Historia Dnia Babci i Dziadka Ustanowienie wspólnego Dnia Babci i Dziadka postulował papież Jan Paweł II. Chciał on, by święto przypadało 26 lipca, w dniu imienin Anny i Joachima – rodziców Matki Boskiej Maryi, a dziadków Jezusa. Gdyby jednak przyjęło się w wakacyjnym terminie, szkoły i przedszkola nie mogłyby organizować przedstawień i innych atrakcji w wykonaniu maluchów. Od kiedy w Polsce obchodzimy Dzień Babci? Dzień Babci pojawił się w Polsce w latach sześćdziesiątych XX wieku. W 1966 „Express Wieczorny” ogłosił 21 stycznia Dniem Babci na pamiątkę tortu wręczonego rok wcześniej aktorce Mieczysławie Ćwiklińskiej. Obchodziła wtedy 85. urodziny, a tort wręczono jej po spektaklu, w którym grała... babcię. Kto wymyślił Dzień Dziadka? O <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kiedy-jest-dzien-dziadka-21962-r1/">Dniu Dziadka pomyślano trochę później – w latach siedemdziesiątych XX wieku. Istnieje przypuszczenie, że nie chcieliśmy być gorsi od innych krajów, które czciły i babcie, i dziadków, i to w dodatku często jednego dnia. Pomysły na Dzień Babci i Dziadka Co można przygotować dla dziadków z okazji ich święta? Tradycyjne kartki z życzeniami, kwiaty, a może kreatywne prezenty? Skorzystaj z naszych pomysłów: Dzień Babci i Dziadka – życzenia i wierszyki Polski Dzień Babci i Dziadka nie doczekał się swojego hymnu, tak jak amerykańskie święto, ale przecież nic nie wzruszy nestorów rodziny bardziej niż własnoręcznie przygotowana przez wnuka lub wnuczkę <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziadka-laurki-dla-babci-i-dziadka-do-druku-8034-r1/">laurka dla babci i dziadka, wyrecytowany (nawet z potknięciami) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/wierszyki-dla-babci-i-dziadka-1851-r1/">wierszyk z życzeniami czy zaśpiewana <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/piosenka-dla-babci-i-dziadka-5-propozycji-27914-r1/">piosenka dla babci i dziadka. Babcie i dziadkowie mający wnuki w przedszkolu lub w młodszych klasach szkoły podstawowej, na pewno otrzymają <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/zaproszenie-na-dzien-babci-i-dziadka-wzory-28130-r1/">zaproszenia na Dzień Babci i Dziadka i obejrzą wzruszające przedstawienia w wykonaniu wnucząt. Dzień Babci i Dziadka – prezenty Miłym dopełnieniem uroczystości w przedszkolu lub w domu stanie się specjalne upieczone na to święto ciasto, lub tort (podajemy przepisy na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/ciasto-na-dzien-babci-i-dzien-dziadka-przepisy-28073-r1/">ciasto na Dzień Babci i Dziadka) oraz drobne okolicznościowe <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/upominki-ma-dzien-babci-i-dziadka-8-prezentow-na-kazda-kieszen-przeglad-28100-r1/">upominki na Dzień Babci i Dziadka. Karnawałowe przyjęcie z okazji Dnia Babci i Dziadka Dobrym rozwiązaniem dla rodziny, której kłopot sprawia bieganie z życzeniami od jednej babci do drugiej, będzie zaproszenie dziadków z obu stron na wspólny uroczysty obiad. Lub kawę czy herbatę i pączki, czy faworki, które są w końcu charakterystycznymi smakołykami w czasie karnawału. Można też umówić się na wspólne smażenie pączków lub faworków lub nawet... zorganizować rodzinny bal karnawałowy (np. maskowy). Świetnym pomysłem podczas spotkania będą domowe występy, np. teatrzyk przygotowany specjalnie na tę okazję przez dzieci. Idealnym uzupełnieniem tych miłych chwil będzie wręczenie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezenty-dla-babci-i-dziadka-diy-zrobcie-je-razem-z-dziecmi-27875-r1/">prezentu wykonanego własnoręcznie przez dziecko! Wizyta przedszkolaków lub uczniów w domu seniora Uczniowie i przedszkolaki w okolicach Dnia Babci i Dziadka coraz częściej odwiedzają seniorów, którzy na co dzień mieszkają w Domach Spokojnej Starości. Zwłaszcza dla samotnych osób są to chwile pełne wzruszeń i radości, zwykle połączone z wesołymi śpiewami, wierszykami i życzeniami dla seniorów. Kiedy nadchodzi Dzień Babci i Dziadka, nie wszyscy możemy złożyć naszym bliskim życzenia. Część z nas odwiedzi tego dnia cmentarz, gdzie spoczywa ukochany dziadek lub babcia (prababcia, pradziadek). To okazja do zapoznania najmłodszych z historią rodziny i podzielenia się z nimi wspomnieniami, które sprawiają, że nieżyjący dziadkowie wciąż są dla nas ważni. View Burdaffi on the source website Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/dzien-babci-i-dziedka-laurki-dla-babci-i-dziadka-3519-r3/">Kolorowanki na Dzień Babci i Dziadka [17 OBRAZKÓW] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kalendarz-na-dzien-babci-i-dziadka-5-fajnych-propozycji-28105-r1/">Kalendarz na Dzień Babci i Dziadka: ze zdjęciami [5 superpropozycji od 9 zł] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/cytaty-i-przyslowia/cytaty-o-babci-wyjatkowe-sentencje-na-dzien-babci-i-nie-tylko-28141-r1/">Cytaty o babci: wyjątkowe sentencje na Dzień Babci i nie tylko
33-latka została najmłodszą babcią świata, chociaż nigdy nie była w ciąży
Została babcią w wieku zaledwie 31 lat, chociaż, jak wyznaje, nigdy nie była w ciąży. Jak to możliwe? Poznajcie Rachel Garrett Smith, najmłodszą babcię świata.
Rachel wyszła za mąż za 17 lat starszego Adama, który ma dwie córki z poprzedniego związku – Sheridan i Brandon. Rodzina mieszka w Kansas City, a małżonkowie zawodowo zajmują się przetwarzaniem danych osobowych. W 2021 roku jedna z córek Adama, Sheridan, urodziła córeczkę, dzięki czemu Rachel stała się babcią w wieku zaledwie 31 lat. „Nigdy nie spodziewałem się, że będę tak młodą babcią, to szalone. Sheridan i ja zdecydowaliśmy, że Marley będzie nazywać mnie „mimi”. To dziecko jest bardzo urocze, a ja mam dużo siły, aby za nią biegać i się z nią bawić” – powiedziała Rachel. Rachel i Sheridan uznawane są za siostry Rachel przyznaje, że kiedy rodzinnie wychodzą do restauracji, często brana jest za siostrę córek Adama, co bardzo bawi rodzinę. „Nie wyprowadzamy kelnerów z błędu” – powiedziała ze śmiechem. Rachel podkreśla, że nigdy nie chciała mieć własnych dzieci, a mimo to została babcią w wieku, w którym to prędzej spodziewałaby się, że mogłaby urodzić własne dziecko. Wyznała też, że kiedy po raz pierwszy zobaczyła Marley, córkę Sheridan, od razu się w niej zakochała. Razem z mężem często opiekują się swoją wnuczką. Źródło: thesun.co.uk Piszemy także o: Policja szukała 2,5-latka. Okazało się, że maluch śpi w szafie 3,5-letni Filipek potrzebuje kochających rodziców! Nie zna świata poza szpitalem Po porodzie zaczęło się drętwienie rąk i nóg. Diagnozę postawiono dopiero po 9 latach