„Ostatnie słowa babci. Przez całe życie myślałam, że jesteśmy idealną rodziną. Jeden stary list zburzył wszystko”
Moja babcia Helena była opoką całej rodziny. Ciepła, zawsze uśmiechnięta, piekła najlepsze drożdżówki na świecie i uczyła mnie, że rodzina to największy skarb, o który trzeba dbać za wszelką cenę. Przez trzydzieści lat mojego życia byłam pewna, że historia naszych bliskich jest prosta i nieskazitelna. Wszystko zmieniło się w dniu, w którym babcia trafiła do szpitala, a ja miałam spakować dla niej kilka osobistych rzeczy.
Szukając w jej mieszkaniu ulubionej, flanelowej koszuli nocnej, przypadkowo potrąciłam stojącą na komodzie porcelanową pozytywkę. Nigdy nie pozwalano mi jej dotykać, gdy byłam dzieckiem. Pozytywka spadła na dywan, a z jej podwójnego dna wypadł mały, zardzewiały kluczyk. Instynktownie podeszłam do starej, zamkniętej na głucho komody w sypialni. Kluczyk pasował idealnie. Wewnątrz, zamiast starych obrusów, znalazłam starannie przewiązany czerwoną wstążką plik listów oraz czarno-białe zdjęcie młodej kobiety trzymającej na rękach niemowlę. Kobieta na fotografii była uderzająco podobna do mojej mamy, ale to nie była babcia Helena. List z przeszłości Moje serce zaczęło bić szaleńczo, gdy otworzyłam pierwszy list, datowany na wrzesień 1965 roku. Czytałam słowa pisane drżącą ręką niejakiej Wandy − rodzonej, młodszej siostry mojej babci, o której istnieniu... nigdy w domu nie wspomniano nawet słowem. „Helenko, błagam Cię, zaopiekuj się nią. Ja nie mam siły, a w tym miasteczku ludzie zjedzą mnie żywcem za to, że urodziłam nieślubne dziecko. Niech moja córeczka rośnie w miłości, jakiej ja nie potrafię jej dać. Oficjalnie to Ty będziesz jej matką. Nikomu nie mów o moim romansie z Janem. Dla wszystkich umarłam. Zapomnijcie o mnie”. Ziemia usunęła mi się spod nóg. Moja mama − ukochana jedynaczka babci Heleny i dziadka − w rzeczywistości była dzieckiem innej kobiety. Owocem zakazanego, skandalicznego jak na tamte czasy romansu, który rodzina postanowiła na zawsze wymazać z pamięci. Babcia Helena adoptowała dziewczynkę, udając przed całym światem, że to jej własna ciąża, by chronić honor siostry i dać dziecku bezpieczny dom. Ostatnie wyznanie Z listami w torebce i łzami w oczach pojechałam do szpitala. Babcia leżała i była wyraźnie słaba. Gdy zobaczyła moją twarz i wystające z torby papiery, na jej zmęczonych ustach pojawił się smutny uśmiech. Zrozumiała. − Znalazłaś − wyszeptała, a z jej oka spłynęła łza. − Chciałam zabrać to do grobu, żeby nie ranić Twojej mamy. Ale odkąd poczułam, że mój czas się zbliża, ten ciężar stał się zbyt wielki. Przez kolejną godzinę, trzymając mnie za rękę, babcia opowiedziała mi o Wandzie. O wielkiej, nieszczęśliwej miłości do żonatego mężczyzny, o potępieniu przez sąsiadów i o pakcie milczenia, który zawarły siostry. Wanda oddała dziecko, wyjechała na drugi koniec kraju i nigdy więcej nie nawiązała kontaktu. Babcia Helena przez ponad pół wieku żyła w strachu, że prawda wyjdzie na jaw i zniszczy poczucie bezpieczeństwa mojej mamy. Ciężar tajemnicy Siedziałam przy łóżku kobiety, która wychowała mnie i moją mamę. Nie czułam żalu ani złości, że nas okłamywano. Czułam głęboki, rozrywający serce podziw. Zrozumiałam, ile poświęcenia wymagało od babci Heleny milczenie przez te wszystkie lata. Jak bardzo musiała kochać moją mamę, skoro przyjęła ją jak własną i chroniła ten sekret przed całym światem, ponosząc ogromny koszt emocjonalny. Wychodząc ze szpitala, stanęłam przed najtrudniejszą decyzją w moim życiu. Za drzwiami czekała moja mama, trzymając w ręku termos z ciepłą zupą dla babci. Spojrzałam w jej oczy − tak podobne do oczu kobiety z czarno-białego zdjęcia. Zdecydowałam, że sekrety, które miały chronić miłość, powinny pozostać nienaruszone. Schowałam listy głęboko do torebki, otarłam łzy i mocno przytuliłam mamę. Prawda o tamtym romansie i dziecku odeszła razem z babcią, ale miłość, którą dzięki tej tajemnicy zbudowano, uratowała naszą rodzinę. Zobacz też: Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
„Pojechała odwiedzić teściową w uzdrowisku bez zapowiedzi. To, co zastała w pokoju, zwaliło ją z nóg”
Moja teściowa, sześćdziesięciopięcioletnia Krystyna, od lat narzekała na zdrowie. Każde rodzinne spotkanie kręciło się wokół jej bolących stawów i wiecznego zmęczenia, przez które rzadko miała siłę, by pomóc nam przy dzieciach. Kiedy po wielu miesiącach oczekiwania wreszcie dostała skierowanie na trzytygodniowy turnus do malowniczego uzdrowiska, wszyscy odetchnęliśmy z ulgą.
Mój mąż osobiście pakował jej ciężkie walizki, a dzieci przygotowały laurki, życząc babci szybkiego powrotu do formy. Po dwóch tygodniach jej nieobecności uznaliśmy z mężem, że zrobimy jej wspaniałą niespodziankę. Zaplanowałam, że zabiorę dzieci, upiekę jej ulubione ciasto drożdżowe i bez żadnej zapowiedzi pojedziemy odwiedzić ją w niedzielne popołudnie, by sprawdzić, jak przebiega kuracja. Ta spontaniczna decyzja okazała się jednak największym błędem, a to, co zastałam w sanatoryjnym pokoju, po prostu zwaliło mnie z nóg i zniszczyło mój dotychczasowy obraz skromnej, starszej pani. Niespodziewana wizyta w sanatorium i wielka tajemnica starszej pani Droga do uzdrowiska upływała nam w doskonałych humorach, a dzieci nie mogły się doczekać, kiedy uściskają babcię. Gdy zajechaliśmy pod zabytkowy budynek sanatorium, pogoda była przepiękna, a wokół spacerowali kuracjusze. Postanowiliśmy nie dzwonić do teściowej, żeby nie psuć efektu zaskoczenia. Minęliśmy portiernię i ruszyliśmy prosto na drugie piętro, pod drzwi jej pokoju. Przez moment wahałam się, czy zapukać, ale dzieci były tak niecierpliwe, że po prostu nacisnęłam klamkę, będąc święcie przekonaną, że zastanę mamę odpoczywającą po obiedzie z książką w ręku. To, co ukazało się moim oczom, zamroziło mnie w jednej sekundzie, a drożdżówka o mało nie wypadła mi z rąk na korytarz. W pokoju nie było żadnej schorowanej emerytki potrzebującej ciszy i spokoju. Moja teściowa siedziała na łóżku w bardzo śmiałej, eleganckiej sukience, której nigdy wcześniej nie widziałam w jej szafie, a obok niej, z kubkiem kawy w ręku, wypoczywał obcy, postawny mężczyzna w podobnym wieku. Atmosfera w pomieszczeniu w ogóle nie przypominała uzdrowiskowego rygoru − grała cicha, romantyczna muzyka, a na stoliku obok lekarstw stały luksusowe czekoladki i świeże kwiaty. Krystyna na mój widok zbladła, błyskawicznie odsunęła się od swojego towarzysza i zaczęła nerwowo poprawiać fryzurę, a w jej oczach zobaczyłam czysty, paniczny strach. Sanatoryjny romans teściowej, czyli drugie życie schorowanej babci Stałam w progu jak wryta, starając się zasłonić dzieci, które na szczęście bardziej interesowały się windą na korytarzu niż tym, co działo się w środku. Mężczyzna, wyraźnie zmieszany całą sytuacją, mruknął coś pod nosem o pilnym zabiegu borowinowym, zebrał swoje rzeczy i błyskawicznie ulotnił się z pokoju, zostawiając mnie sam na sam z teściową. To, co wydarzyło się później, było festiwalem najgorszych, najbardziej absurdalnych tłumaczeń, jakie w życiu słyszałam. Krystyna zaczęła mi gorączkowo wmawiać, że to tylko kolega z grupy rehabilitacyjnej, który przyniósł jej herbatę, bo ona źle się poczuła po porannych prądach. Jednak ani intymna atmosfera, ani tym bardziej jej makijaż i perfumy nie pozostawiały złudzeń, że w tym uzdrowisku kwitnie w najlepsze gorący, sanatoryjny romans. Okazało się, że starsza pani, która w domu nie miała siły przejść do pobliskiego sklepu i wiecznie narzekała na samotność po śmierci teścia, tutaj przeżywa swoją drugą młodość i bawi się doskonale na dancingach, całkowicie zapominając o bożym świecie. Poczułam wtedy ogromne ukłucie żalu i złości, bo przypomniałam sobie te wszystkie sytuacje, kiedy prosiliśmy ją o pomoc przy chorych dzieciach, a ona odmawiała, zasłaniając się rzekomym brakiem sił i potwornym bólem kręgosłupa. Tutaj, bez barier i ograniczeń, ból nagle minął jak ręką odjął, ustępując miejsca nowej, miłosnej fascynacji. Rodzinny kryzys i dylemat synowej po powrocie z uzdrowiska Wróciłam do domu w fatalnym stanie psychicznym, a droga powrotna była dla mnie prawdziwą drogą przez mękę. Dzieci na szczęście niewiele zrozumiały z tej krótkiej i napiętej wizyty, ale ja zostałam z potwornym ciężarem, z którym zupełnie nie potrafię sobie poradzić. Mój mąż od niedzieli widzi, że jestem dziwnie cicha i zdystansowana, dopytuje, jak minęło spotkanie z mamą, a ja po prostu kłamię, mówiąc, że Krystyna była zmęczona po zabiegach i szybko musieliśmy wracać do miasta. Nie mam pojęcia, jak mam mu powiedzieć, że jego ukochana, skromna mamusia, którą on stawia za wzór wszelkich cnót, zdradza pamięć o zmarłym ojcu i kręci potajemne romanse w sanatoryjnych korytarzach. Teściowa od niedzieli dzwoni do mnie co godzinę, płacze w słuchawkę i błaga mnie o dyskrecję, obiecując, że po powrocie z turnusu wszystko mi wytłumaczy i natychmiast zakończy tę znajomość. Czuję się potwornie wciągnięta w tę sieć kłamstw i obłudy, która niszczy spokój mojej rodziny. Z jednej strony uważam, że każdy dorosły człowiek ma prawo do szczęścia i samotność na emeryturze bywa straszna, ale z drugiej − ta cała hipokryzja, udawanie ciężko chorej w domu i uciekanie od obowiązków babci na rzecz sekretnych schadzek budzi we mnie głęboki niesmak. Zostałam z tajemnicą, która pali mnie od środka i obawiam się, że bez względu na to, co zrobię, ta sanatoryjna prawda prędzej czy później zdemoluje nasze relacje rodzinne. Zobacz też: „Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
„Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
Czy sześciolatka i dziewięciolatka mogą być niewychowane? A może to dorośli ponoszą odpowiedzialność za to, jak dzieci traktują innych ludzi? Do naszej redakcji napisała babcia, która po ostatnim weekendzie spędzonym z wnuczkami nie kryje rozczarowania.
Do naszej redakcji napisała pani Teresa, emerytowana księgowa i babcia dwóch dziewczynek w wieku 6 i 9 lat. Kobieta przyznaje, że zawsze z radością czeka na spotkania z wnuczkami, ale ostatnia wizyta skłoniła ją do gorzkich refleksji. „Dziewczynki robią tylko to, czego zostały nauczone” Mam dwie cudowne wnuczki. Jedna ma sześć lat, druga dziewięć. Są zdrowe, inteligentne i pełne energii. Nie piszę tego listu po to, żeby je krytykować. Prawda jest taka, że dzieci robią tylko to, czego zostały nauczone. Po ostatnim weekendzie spędzonym razem zrozumiałam jednak, jak bardzo zmieniło się wychowanie. Dziewczynki przyjechały do mnie na trzy dni, długi weekend. Cieszyłam się jak dziecko. Przygotowałam dla nich pokój, kupiłam ulubione przekąski, zaplanowałam wspólne pieczenie ciastek. Już po kilku godzinach byłam wykończona. Nie dlatego, że dzieci były głośne. Dzieci mają prawo być głośne. Problem polegał na czymś innym. Przez cały weekend praktycznie niczego nie usłyszałam bez przypominania. „Dzień dobry”, „proszę”, „dziękuję”, „czy mogę pomóc?” – wszystko trzeba było wyciągać z nich siłą. Kiedy podałam obiad, dziewięciolatka zapytała tylko, czy nie mam czegoś innego. Sześciolatka zostawiła talerz na stole i pobiegła się bawić. Żadna nawet nie pomyślała, żeby odnieść naczynia czy zapytać, czy w czymś pomóc. I wiecie co? Nie obwiniam ich. „Rodzice wyręczają dzieci we wszystkim” Mam wrażenie, że dzisiejsi rodzice tak bardzo chcą ułatwić dzieciom życie, że zapomnieli nauczyć je podstawowych rzeczy. Widzę to nie tylko u swoich wnuczek. Widzę to wszędzie. Dzieci nie sprzątają po sobie, bo zrobi to mama. Nie odnoszą naczyń, bo zrobi to tata. Nie muszą pamiętać o dobrych manierach, bo nikt nie zwraca na to uwagi. Kiedy zwróciłam wnuczce uwagę, żeby powiedziała „dziękuję”, spojrzała na mnie zdziwiona, jakbym wymagała czegoś niezwykłego. Najbardziej zabolało mnie jednak coś innego. Kiedy później wspomniałam córce, że dziewczynki mogłyby pomagać w drobnych obowiązkach, usłyszałam, że są jeszcze za małe i mają być dziećmi. Tylko że ja nie oczekuję, że sześciolatka będzie myła okna, a dziewięciolatka gotowała obiady. Chodzi o proste rzeczy. O szacunek. O kulturę. O zauważenie, że ktoś poświęca dla nich swój czas i siły. „Za kilka lat będzie już za późno” Po tym weekendzie naprawdę czułam się zmęczona. Nie przez dzieci, ale przez poczucie bezradności. Mam wrażenie, że coraz więcej rodziców wychowuje dzieci w przekonaniu, że wszystko im się należy. Że świat ma się do nich dostosować. Że nie muszą liczyć się z innymi ludźmi. A potem wszyscy dziwią się, że młodzież nie szanuje nauczycieli, starszych osób czy innych autorytetów. Szacunku nie uczy się nagle w wieku piętnastu lat. Tego uczy się sześciolatka, która mówi „dziękuję” za obiad. Tego uczy się dziewięciolatka, która zapyta babcię, czy pomóc jej posprzątać po wspólnym pieczeniu ciastek. Dlatego nie mam pretensji do swoich wnuczek. One są jeszcze dziećmi. Mam pretensje do dorosłych, którzy uznali, że wychowanie można odłożyć na później. Bo obawiam się, że za kilka lat będzie już za późno. Zobacz także: Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła&#8221;
„Kupiłam mu soczek, chrupki i zużyłam prąd na bajki”. Po powrocie z pracy matka dostała rachunek od babci
Kwestia odpłatnej opieki nad dziećmi przez członków najbliższej rodziny budzi skrajne emocje. Przeczytaj niezwykle bolesną opowieść młodej mamy, która przeżyła głębokie rozczarowanie, gdy babcia postanowiła wystawić szczegółowy, wręcz absurdalny rachunek za kilka godzin spędzonych z czteroletnim wnukiem.
Drodzy Państwo! Jestem mamą czteroletniego Frania i od kilku miesięcy, po moim powrocie do pracy na pełen etat, staramy się z mężem jakoś łatać codzienne grafiki, aby syn nie musiał spędzać w przedszkolu po dziesięć godzin dziennie. Moja mama przeszła niedawno na emeryturę, ma mnóstwo wolnego czasu i sama wielokrotnie deklarowała, że z ogromną chęcią pomoże nam przy małym, by poczuć się znowu potrzebną. Byłam jej za to niesamowicie wdzięczna, często robiłam jej zakupy, kupowałam drogie prezenty w ramach podzięki i dbałam, by niczego jej nie brakowało. Wczoraj jednak, gdy zmęczona po całym dniu w biurze pojechałam do niej, żeby odebrać synka, zastałam na kuchennym stole widok, który dosłownie odebrał mi mowę i sprawił, że serce pękło mi na pół. Obok kubka z niedopitą herbatą leżała starannie zapisana kartka papieru, na której moja własna matka sporządziła skrupulatny, szczegółowy rachunek za niespełna cztery godziny opieki nad moim dzieckiem. Kiedy przeczytałam te wszystkie pozycje, czułam, jak do gardła podchodzą mi łzy. Absurdalne koszty opieki nad wnukiem Na liście, którą zostawiła moja mama, nie było jedynie symbolicznej kwoty za poświęcony czas, do której mogłabym się jeszcze jakoś odnieść i spróbować ją zrozumieć. Moja matka postanowiła wycenić każdą, najdrobniejszą rzecz, jaką zaserwowała własnemu wnukowi w trakcie mojego pobytu w pracy. Czarnym długopisem wyliczyła: „Kupiłam mu soczek, chrupki kukurydziane i zużyłam prąd na bajki, które oglądał przez godzinę, gdy ja musiałam odpocząć”. Pod spodem widniała konkretna kwota. Siedziałam na krześle i tarłam oczy z niedowierzania, zastanawiając się, czy to nie jest jakiś chory żart albo ukryta kamera. Moja rodzona matka potraktowała swojego jedynego, uwielbianego wnuka jak klienta w bezdusznym pensjonacie, gdzie za każdą dodatkową usługę trzeba słono zapłacić na koniec doby. Rozumiem, że żyjemy w ciężkich czasach, że inflacja dotyka każdego z nas, a emerytury w Polsce nie należą do najwyższych, ale nigdy nie żałowałam mamie pieniędzy i zawsze dbałam o jej portfel. Wyliczanie mi kosztu chrupek kukurydzianych i kilku kilowatów energii elektrycznej za czas, kiedy dziecko oglądało animacje, to dla mnie szczyt bezduszności i totalny upadek jakichkolwiek wartości rodzinnych. Bezinteresowna miłość babci kontra biznesowe podejście do rodziny Najbardziej boli mnie w tym wszystkim fakt, jak bardzo zmieniło się podejście starszego pokolenia do instytucji babci, którą pamiętam ze swojego własnego dzieciństwa. Moja babcia brała mnie na całe wakacje do małego domku, karmiła najlepszymi obiadami i nigdy w życiu nie pomyślałaby o tym, by żądać od moich rodziców zwrotu kosztów za zjedzony chleb czy zużytą wodę. Dzisiaj mam wrażenie, że wszystko stało się towarem na sprzedaż, a naturalna, rodzinna solidarność i chęć pomocy młodym na starcie zostały zastąpione przez twardy, bezwzględny biznes. Moja mama spędziła z Franiem wspaniałe popołudnie, synek opowiadał mi z wypiekami na twarzy, jak budowali zamki z klocków i jak bardzo kocha babcię. Nie miał pojęcia, że każda minuta tej rzekomo radosnej zabawy była przez jego ukochaną babcię skrupulatnie przeliczana na złotówki i grosze, które jego matka musi teraz przelać na konto. Czuję potworny niesmak, ponieważ to biznesowe podejście niszczy całą magię bezinteresownej miłości, jaką dziadkowie powinni przelewać na kolejne pokolenia. Jeśli za każdy uśmiech, za każde przytulenie i za każdy podany dziecku napój mam płacić według oficjalnego cennika, to wolę wynająć obcą nianię z ogłoszenia, bo przynajmniej będę miała jasną sytuację i nie będę musiała znosić rodzinnej hipokryzji. Konflikt finansowy z matką i bolesne wnioski na przyszłość Gdy wieczorem zadzwoniłam do mamy, żeby jeszcze o tym porozmawiać i jakoś wyjaśnić, usłyszałam w słuchawce chłodny, urzędowy ton. Matka bez cienia zażenowania stwierdziła, że przecież ona też ponosi koszty, prąd kosztuje coraz więcej, a chrupki same się w sklepie nie kupiły, więc to oczywiste, że powinnam jej wszystko zrekompensować. Żadne moje argumenty o tym, że dwa dni wcześniej kupiłam jej zapas leków za dwieście złotych i zatankowałam auto do pełna, do niej nie trafiały. Liczył się tylko ten jej nieszczęsny, domowy paragon i poczucie, że została w jakiś sposób wykorzystana przez własne, pracujące dziecko. Ta sytuacja zasiała potworny chłód w naszych relacjach i szczerze mówiąc, nie wiem, jak mam teraz z nią rozmawiać przy niedzielnym obiedzie. Straciłam całkowite zaufanie do jej intencji i za każdym razem, gdy mama zaproponuje, że posiedzi z Franiem, będę widziała przed oczami ten nieszczęsny arkusz kalkulacyjny. Czy ja naprawdę jestem roszczeniową córką, która wymaga zbyt wiele? Czy w dzisiejszym świecie płacenie własnej matce za prąd zużyty podczas oglądania bajek z wnukiem to już jest normalność, do której muszę się po prostu przyzwyczaić dla świętego spokoju? Pozdrawiam serdecznie, Kasia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Nie bierze się dzieci do kościoła. Babcia się wściekła: „Spojrzałam na tą smarkulę i aż mną zatrzęsło”
Czy zabieranie małych dzieci na niedzielne nabożeństwa to zawsze dobry pomysł, zwłaszcza gdy dorośli nie potrafią zapanować nad ich zachowaniem? Przeczytaj pełen wzburzenia list starszej kobiety, która podczas mszy świętej zderzyła się z kompletnym brakiem kultury u kilkuletniej dziewczynki i bezradnością jej rodziców.
Szanowna Redakcjo. Zdecydowałam się napisać ten list, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę mojej goryczy i uświadomiła mi, że nie bierze się małych dzieci do kościoła, jeśli nie potrafi się ich wcześniej nauczyć podstawowych manier. Jestem dumną babcią i matką, całe życie starałam się wpajać moim dzieciom, że Dom Boży to miejsce ciszy, skupienia i głębokiego szacunku. Niestety, to, co zastałam w ławce obok podczas porannej mszy świętej, przerosło moje najśmielsze wyobrażenia o granicach bezczelności. Spojrzałam na tę małą smarkulę siedzącą za mną i aż mną zatrzęsło z wściekłości, gdy zobaczyłam, z jaką drwiną i lekceważeniem traktuje dorosłą, starszą osobę, podczas gdy jej rodzice siedzieli obok jak bezwolne klocki, zapatrzeni w ołtarz i udający, że problem nie istnieje. Skandaliczne zachowanie dziewczynki w świętym miejscu Wszystko zaczęło się w połowie kazania, kiedy radosna i rozkojarzona dziewczynka, na oko może pięcioletnia, zaczęła kręcić się na wszystkie strony, kopać w oparcie mojej ławki i głośno szeleścić papierkami po cukierkach. Kiedy delikatnie odwróciłam głowę i posłałam jej upominające, poważne spojrzenie, licząc na to, że dziecko zrozumie swój błąd i usiądzie spokojnie, mała bezczelnie spojrzała mi prosto w oczy i wystawiła język. Stałam tam jak zamurowana, nie wierząc, że tak małe dziecko potrafi z taką premedytacją i złośliwością prowokować starszą, nieznajomą kobietę w świętym miejscu. Najgorsze było to, że ta smarkula nie zrobiła tego raz − przez kolejne kilkanaście minut, za każdym razem, gdy próbowałam skupić się na modlitwie, ona stroiła miny i cicho podśmiewała się pod nosem. Moje serce biło jak szalone z oburzenia, bo poczułam się potwornie upokorzona. Ta mała dziewczynka doskonale wiedziała, że robi coś złego, ale bawiła się moją bezradnością, widząc, że ja w kościele nie zacznę robić awantury i nie podniosę na nią głosu przy całym tłumie wiernych. Całkowita obojętność rodziców na prowokacje własnego dziecka Przez cały ten czas z przerażeniem obserwowałam reakcję, a raczej całkowity brak reakcji ze strony matki i ojca tej dziewczynki, którzy siedzieli tuż obok niej. Matka co chwilę zerkała na córkę, widziała te wystawiane języki i głupie miny kierowane w moją stronę, ale zamiast stanowczo złapać małą za rękę, upomnieć ją lub po prostu wyprowadzić, odwracała wzrok z głupkowatym uśmiechem. Ojciec natomiast bawił się telefonem komórkowym pod ławką, kompletnie odcięty od rzeczywistości i udający, że wychowanie własnego dziecka w niedzielny poranek go nie dotyczy. Ta totalna bezradność i ignorowanie chamskiego zachowania wobec starszej osoby to jest największa porażka współczesnego pokolenia rodziców. Oni w imię jakiegoś chorobliwego spokoju wolą udawać, że ich dziecko to święty aniołek, pozwalając mu na publiczne niszczenie cudzego komfortu i deptanie podstawowych zasad kultury osobistej. Kiedy pod koniec nabożeństwa nie wytrzymałam, podeszłam do tej matki i powiedziałam szeptem, że zachowanie jej córki było wysoce nieodpowiednie, usłyszałam jedynie lodowate i pełne wyższości: „Proszę pani, dziecko ma swoje prawa, a kościół jest dla wszystkich”. Czy prawa dzieci mają polegać na pokazywaniu języka starszym ludziom w świątyni? Kościół to miejsce modlitwy, a nie plac zabaw dla niewychowanych dzieci Apeluję do Redakcji o nagłośnienie tego problemu, bo msza święta coraz częściej zamienia się w koszmar dla starszych parafian, którzy chcą po prostu w spokoju przeżyć niedzielę. Jeśli rodzice nie potrafią wyegzekwować od swojego kilkulatka godziny spokojnego siedzenia w ławce i szacunku dla otoczenia, to niech po prostu zostawią dziecko w domu z nianią albo idą na mszę dla najmłodszych, gdzie panują zupełnie inne reguły. Kościół to nie jest darmowa sala zabaw ani plac, na którym dzieci mogą robić, co chcą, bez żadnych konsekwencji ze strony bezradnych opiekunów. Drogie Mamy i Tatusiowie, opamiętajcie się i zacznijcie uczyć swoje dzieci szacunku do starszych, zanim te małe smarkacze wejdą Wam na głowę. Wasza uległość i strach przed postawieniem twardej granicy w kościele to nie jest nowoczesne wychowanie, to jest zwyczajna życiowa nieudolność, za którą my wszyscy musimy potem płacić. Ja po tej niedzieli czuję ogromny żal i obiecuję sobie, że jeśli sytuacja się powtórzy, nie będę milczeć, bo obrona godności starszego człowieka i powagi świętego miejsca to obowiązek każdego z nas. Krystyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Pokolenie dzieci-krzykaczy. Babcia: „Robią, co chcą. Scena w parku to pokaz nieudolności rodziców”
Czy współczesne metody wychowawcze bez zakazów i nakazów doprowadziły do narodzin pokolenia dzieci-krzykaczy, które tłamszą swoich bliskich w miejscach publicznych? Przeczytaj mocny i niezwykle szczery list doświadczonej babci, która opisuje przerażający obraz rodzicielskiej bezradności wobec agresji sześcioletniego chłopca.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was z sercem przepełnionym głębokim smutkiem i autentycznym przerażeniem po tym, co zobaczyłam podczas mojego niedzielnego spaceru w miejskim parku. Stałam się świadkiem sytuacji, która idealnie podsumowuje dramat współczesnych rodzin, gdzie dorośli stali się bezwolnymi pionkami, a światem rządzi pokolenie dzieci-krzykaczy, którym wolno absolutnie wszystko. Jako matka, która wychowała dwoje dzieci, i babcia trójki wspaniałych wnuków, doskonale wiem, że maluchy mają swoje humory, gorsze dni i prawo do płaczu. Jednak to, co wyprawia się obecnie na placach zabaw i w alejkach parkowych pod okiem uśmiechniętych, bezradnych rodziców, nie ma nic wspólnego z miłością, a jest po prostu pokazem totalnej życiowej nieudolności dorosłych. Scena, którą zaobserwowałam przy parkowej fontannie, do teraz spędza mi sen z powiek, bo pokazała mi jak na dłoni, że współcześni rodzice panicznie boją się własnych dzieci i wolą znosić publiczne upokorzenie, byle tylko nie naruszyć delikatnej psychiki małego tyrana. Agresywny wybuch przy fontannie i bezradność dorosłych Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie w słoneczne popołudnie, kiedy obok mojej ławki zatrzymało się małżeństwo z chłopcem, na oko sześcioletnim, który od pierwszej sekundy wymuszał na nich pełną uwagę wrzaskiem i tupaniem. Kiedy ojciec odmówił mu kupna kolejnego balona z helem, tłumacząc spokojnie, że przecież jeden już jest w samochodzie, w dziecku obudziła się najprawdziwsza furia. Chłopak zaczął wrzeszczeć na cały regulator, uderzać hulajnogą w nogi własnej matki i rzucać kamieniami prosto w wodę, gdzie pływały kaczki. Najbardziej wstrząsające nie było jednak zachowanie tego małego krzykacza, ale absolutnie bierna i upokarzająca postawa jego rodziców, którzy zamiast stanowczo przerwać ten pokaz dzikości, zaczęli chłopca... przepraszać. Matka przykucnęła przed nim i niemal ze łzami w oczach błagała: „Tymonku, kochanie, uspokój się, kupimy tego balonika, tylko przestań kopać mamusię, bo to boli”. Ojciec stał obok zrezygnowany, czerwony ze wstydu, patrząc w ziemię i udając przed przechodniami, że sytuacja jest pod pełną kontrolą. Chłopiec w odpowiedzi na te błagalne prośby po prostu napluł matce na buty, a ona jedynie poprawiła mu czapeczkę i wyjęła portfel, żeby spełnić jego zachciankę − to był przerażający pokaz wychowawczej kapitulacji, który mną głęboko wstrząsnął. Bezstresowe wychowanie tworzy ludzi bez empatii i szacunku Patrzyłam na tę scenę i czułam, jak krew pulsuje mi w skroniach, bo przypomniałam sobie, jak w moich czasach budowało się autorytet i szacunek do drugiego człowieka. U nas w domu słowo „nie” znaczyło „nie”, a dziecko od najmłodszych lat wiedziało, że w miejscach publicznych obowiązują żelazne zasady kultury i liczy się też komfort innych ludzi wokół. Dzisiejsi rodzice-pionki, omamieni nowoczesnymi teoriami o dawaniu dziecku pełnej swobody, hodują egoistów, którzy w przyszłości zderzą się z brutalną rzeczywistością. Dziecko, które bije matkę po rękach, pluje na jej buty i wymusza prezenty agresywnym krzykiem w parku, nie uczy się wolności − ono uczy się tego, że przemoc i wrzask to najskuteczniejsze narzędzia do zarządzania dorosłymi. Ci rodzice w imię świętego spokoju oddali ster władzy w domu sześcioletniemu dziecku, które nie ma jeszcze emocjonalnych narzędzi, by udźwignąć taką odpowiedzialność, przez co staje się lękliwe i jeszcze bardziej agresywne. To nie jest miłość rodzicielska, to jest czyste lenistwo i tchórzostwo przed postawieniem twardej, bezpiecznej granicy, która uratowałaby tego chłopca przed staniem się życiową niedojdą. Gdzie podział się szacunek do starszych i autorytet rodzica? Kiedyś rodzina była zespołem, w którym dorosły był przewodnikiem, drogowskazem i bezpieczną ścianą, o którą młody człowiek mógł się oprzeć w chwilach zagubienia. Dzisiaj rodzice wolą być kumplami swoich dzieci, boją się ich łez, boją się tupnięcia nogą i w ten sposób całkowicie eliminują szacunek do samych siebie oraz do starszych pokoleń. Kiedy tam w parku podeszłam delikatnie do tej matki i powiedziałam, że może warto wyprowadzić syna z tłumu, żeby ochłonął, usłyszałam od jej męża surowe: „Proszę się nie wtrącać, syn musi wyrazić swoje naturalne emocje”. Wyrażać emocje kosztem kopania matki i terroryzowania całego parku? To jest jakaś chora, wypaczona definicja nowoczesności, która prowadzi nas prosto w społeczną przepaść. My, babcie, patrzymy na to pokolenie krzykaczy z ogromną trwogą o ich przyszłość. Kochajcie swoje dzieci mądrze, ale pamiętajcie, że mądra miłość to także odwaga do powiedzenia „nie”, to umiejętność przetrwania dziecięcego focha bez ulegania i kupowania spokoju za cenę własnej godności. Nie bądźcie nieudolni, bo Wasze dzieci potrzebują rodziców o silnym kręgosłupie, a nie bezradnych wykonawców ich najmniejszych, kapryśnych zachcianek. Babcia Gabriela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Jestem po 70-tce, a córka chciała zagonić mnie do niańczenia dzieci. Dobrze, że mam jeszcze syna, który mnie wspiera”
Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
Musiałam stanąć w obronie mojej czteroletniej córeczki, która stała się ofiarą emocjonalnego szantażu tylko dlatego, że jej mały brzuszek nie był w stanie pomieścić kolejnej porcji tłustych ziemniaków.
Zawsze starałam się zachowywać dobre relacje z mamą mojego męża, przymykałam oko na drobne uwagi o dzisiejszych czasach, ale tym razem granica została przekroczona tak brutalnie, że nie mogłam milczeć. Moja teściowa, widząc, że mała odstawia talerz, nagle zmieniła głos na surowy i lodowaty, a to, czym zagroziła mojemu dziecku, po prostu zwaliło mnie z nóg. Poczułam, że jeśli teraz nie zareaguję, to moja córka na lata zapamięta ten obiad jako moment upokorzenia, a ja nie po to buduję w niej poczucie własnej wartości, by ktoś niszczył je jednym zdaniem przy niedzielnym rosole. Szantaż przy stole, czyli „Nie zjesz, to nie będzie zabawy” Wszystko zaczęło się przy drugim daniu, gdy moja teściowa nałożyła Mai porcję jak dla dorosłego chłopa, kompletnie ignorując moje prośby o nałożenie mniejszej ilości. Kiedy córka po zjedzeniu mięsa i surówki powiedziała cicho: „Babciu, już nie mogę”, teściowa odłożyła sztućce, nachyliła się nad nią i syknęła: „Jeśli nie zjesz wszystkiego do ostatniego okruszka, to po obiedzie nie pójdziesz z dziadkiem karmić kurek i nie dostaniesz obiecanej niespodzianki, po prostu zostaniesz w domu”. Widziałam, jak w oczach mojego dziecka pojawiają się łzy, a mała rączka drżąco sięga po widelec, żeby wpychać w siebie jedzenie przez siłę. To był dla mnie widok nie do zniesienia − ten archaiczny sposób zachęcania do jedzenia, który kojarzy mi się z najgorszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Teściowa uważała, że robi dobrze, że uczy szacunku do jedzenia, a tak naprawdę uczyła moją córkę ignorowania sygnałów płynących z własnego ciała i strachu przed bliską osobą. Czułam, że atmosfera przy stole zgęstniała, mąż spuścił wzrok, ale ja wiedziałam, że to jest ten moment, w którym muszę być matką-lwicą i raz na zawsze wyjaśnić, kto tu ustala zasady gry. Jedno zdanie, które zmieniło wszystko w relacji z teściową W pokoju zapadła cisza, gdy delikatnie, ale stanowczo położyłam dłoń na ręce córki, odsunęłam jej talerz i spojrzałam teściowej prosto w oczy. Powiedziałam wtedy spokojnym, ale twardym głosem: „Mamo, żołądek mojego dziecka należy do niej, a nie do czyichś oczekiwań, więc Maja decyduje, kiedy kończy jeść, a mama decyduje, czy chce spędzić z nami miłe popołudnie, czy w samotności”. Widziałam, jak teściowa zesztywniała, jak jej twarz zrobiła się czerwona z oburzenia, ale nie cofnęłam ani jednego słowa, bo wiedziałam, że tylko taki wstrząs może przynieść rezultat. To jedno zdanie ustawiło ją do pionu skuteczniej niż tysiąc próśb o niepodawanie słodyczy przed obiadem czy o nieubieranie dziecka zbyt ciepło. Pokazałam jej, że nie jestem już małą dziewczynką, którą można pouczać, ale matką, która chroni granice swojego dziecka nawet przed najbliższą rodziną. Teściowa próbowała jeszcze coś fukać pod nosem o marnowaniu jedzenia, ale gdy zobaczyła moją nieugiętą minę, po prostu wstała i zaczęła sprzątać ze stołu w milczeniu. Uratowałam popołudnie mojej córki, która za chwilę radosna pobiegła do ogrodu, zupełnie nieświadoma, że właśnie stoczyliśmy bitwę o jej emocjonalną wolność. Dlaczego musimy chronić dzieci przed dobrymi radami babć? Wiem, ile matek przechodzi przez to samo każdego tygodnia przy rodzinnych obiadach, czując ucisk w żołądku na samą myśl o metodach wychowawczych babć. Musimy zrozumieć, że zmuszanie do jedzenia to forma przemocy, która zostawia ślady na całe życie, prowadząc do zaburzeń odżywiania i braku zaufania do siebie. Babcie często działają w dobrej wierze, bo same były tak wychowane, ale to nie zwalnia nas z obowiązku powiedzenia „stop”, gdy dzieje się krzywda naszemu maluchowi. Drogie Mamy, nie bójcie się stawiać granic teściowym czy własnym matkom, nawet jeśli atmosfera przy stole miałaby się na chwilę popsuć. To Wy jesteście głosem swoich dzieci, dopóki one same nie nauczą się mówić „nie”. Jedno krótkie, stanowcze zdanie potrafi zdziałać cuda i sprawić, że kolejna wizyta będzie już na Waszych zasadach. Moja teściowa przez resztę dnia była nienaturalnie uprzejma, a ja poczułam ogromną ulgę, że nie pozwoliłam jej wejść z butami w psychikę mojej córki. Wychowanie to nie jest walka o czysty talerz, to walka o to, by nasze dzieci czuły się bezpieczne i szanowane, zwłaszcza w gronie najbliższych. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła"
Stałam się świadkiem upadku wszystkiego, co uważałam za fundament porządnego wychowania, a scena, której byłam świadkiem w ostatnią niedzielę w kościele, do dziś nie daje mi spokojnie zasnąć.
Od lat obserwuję moje dzieci i ich rówieśników, jak borykają się z rodzicielstwem, ale to, co widzę, to nie jest miłość, to jest niewolnictwo u własnych dzieci. My, starsze pokolenie, wiedzieliśmy, że dorosły to autorytet, a dzisiaj? Dzisiaj widzę pokolenie rodziców-pionków, którzy boją się własnego dziecka, przepraszają, że żyją, i pozwalają małym tyranom wchodzić sobie na głowę w imię jakiejś nowoczesnej psychologii. To, co zobaczyłam podczas mszy świętej, było tylko smutnym podsumowaniem tego, dokąd zmierzamy jako społeczeństwo. Scena w kościele, która odebrała mi mowę Była piękna niedziela, kościół pełen ludzi, chwila zadumy i modlitwy. Tuż przede mną stała młoda para z synkiem, na oko może pięcioletnim. To, co ten chłopiec wyprawiał, przechodziło ludzkie pojęcie: biegał między ławkami, kopał w oparcia, a w pewnym momencie zaczął głośno krzyczeć, że on chce teraz loda i ma dość bycia tutaj. I co zrobili rodzice? Czy wyprowadzili go na zewnątrz? Czy stanowczo powiedzieli „Nie wolno”? Skądże! Matka zaczęła go prosić, niemal błagać: „Antosiu, kochanie, jeszcze pięć minutek, dostaniesz loda, tylko bądź cichutko”. Ojciec stał obok zrezygnowany, jakby go tam w ogóle nie było. Chłopiec w odpowiedzi uderzył matkę w rękę, a ona tylko poprawiła sukienkę i dalej mu potakiwała. Stałam tam i czułam, jak burzy mi się krew − to nie było dziecko, to był mały pan i władca, a ci dorośli ludzie byli tylko pionkami, które on przestawiał według własnego widzimisię. Bezstresowe wychowanie tworzy małych dyktatorów Patrzyłam na nich i przypomniałam sobie, jak ja wychowywałam swoje dzieci. Nie było bicia, nie było krzyku, ale było słowo „nie”, które znaczyło „nie”. Dziecko wiedziało, że w kościele, w kinie czy u cioci są zasady, których trzeba przestrzegać. Dzisiaj rodzice boją się urazić delikatną psychikę dziecka, więc pozwalają mu na wszystko. Efekt jest taki, że te dzieci nie mają żadnych granic, nie znają szacunku do innych ludzi, a co najgorsze − nie czują się bezpieczne, bo nikt im tego bezpiecznego płotu z zasad nie postawił. Rodzice-pionki myślą, że są nowocześni, a tak naprawdę robią swoim dzieciom krzywdę, której owoce będą zbierać za dziesięć, piętnaście lat, gdy ci młodzi ludzie zderzą się z rzeczywistością, która nie będzie ich przepraszać za to, że nie dostali loda na zawołanie. Gdzie podział się autorytet dorosłego w dzisiejszej rodzinie? Kiedyś dziadkowie, nauczyciele i rodzice tworzyli jeden front. Dzisiaj matka kłóci się z panią w przedszkolu, bo ta śmiała zwrócić uwagę jej aniołkowi. W kościele, gdy jedna ze starszych pań zwróciła uwagę tym rodzicom, że chłopiec przeszkadza, usłyszała od ojca: „Proszę pilnować swojej modlitwy, syn nikomu nie robi krzywdy”. Co to za nauka dla tego dziecka? Uczy się, że jego „ja” jest najważniejsze, a reszta świata to tylko tło, które ma mu usługiwać. My, babcie, patrzymy na to z przerażeniem. Chciałabym pomóc, chciałabym doradzić, ale zaraz słyszę, że teraz są inne czasy. Tak, czasy są inne, ale zasady dobrego wychowania i szacunku do drugiego człowieka są wieczne. Jeśli nie wrócimy do bycia rodzicami-przewodnikami, a zostaniemy przy byciu pionkami, to wyhodujemy pokolenie ludzi, którzy nie będą potrafili kochać nikogo poza samym sobą. Proszę Redakcję, niech ten mój list będzie przestrogą. Kochajcie swoje dzieci, ale je wychowujcie! Nie bójcie się być stanowczy, nie bójcie się łez dziecka, gdy mówicie mu, że czegoś nie wolno. To nie jest trauma, to jest miłość, która uczy życia. Nie bądźcie pionkami we własnych domach, bo dzieci potrzebują rodziców, a nie kolegów, którzy na wszystko pozwalają. Barbara Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Własna matka zmieszała ją z błotem: „Jesteś uległa!”
„Myślałam, że teściowa upilnuje wnuczkę na odpuście. Zmroziło mnie po tym, co mała przyniosła do domu”
Moja teściowa zabrała naszą pięcioletnią Zosię na odpust do sąsiedniej parafii, a to, z czym wróciły do domu, sprawiło, że obiecałam sobie jedno: to był ostatni raz, kiedy puściłam dziecko pod jej opieką na taką imprezę.
Zawsze starałam się dbać o to, czym bawi się moja córka i co wkłada do buzi, bo wierzę, że jakość ma znaczenie dla jej rozwoju i zdrowia. Teściowa doskonale o tym wie, wielokrotnie prosiłam ją, żeby nie kupowała Zosi byle czego, ale ona najwyraźniej uważa moje prośby za fanaberie nowoczesnej mamuśki. Gdy zobaczyłam Zosię wbiegającą do domu z naręczem jaskrawego, śmierdzącego plastiku i buzią umazaną jakimś barwnikiem, serce mi zamarło. To, co teściowa nazywa pamiątką z odpustu, dla mnie jest zwykłym śmieciem, który nie tylko zaśmieca nasz dom, ale może być po prostu niebezpieczny dla dziecka. Plastikowa tandeta z odpustu zamiast wartościowych zabawek Pierwszą rzeczą, którą Zosia z dumą mi pokazała, był gigantyczny, różowy karabin na kulki, wykonany z tak cienkiego plastiku, że strach go było wziąć do ręki. Zabawka śmierdziała tanią chemią na kilometr, a krawędzie były tak ostre, że mała mogłaby sobie nimi coś zrobić w ułamku sekundy. Do tego doszły jakieś świecące różdżki, które rozpadły się po dziesięciu minutach, zostawiając na dywanie malutkie baterie, które Zosia mogłaby przecież połknąć! Jak dorosła, odpowiedzialna kobieta może kupować dziecku coś tak fatalnej jakości? Teściowa tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że przecież dziecku się podobało. Tylko że zadaniem babci jest też myślenie o bezpieczeństwie, a nie kupowanie największego bubla, jaki stoi na straganie, byle tylko mieć spokój i uśmiech na buzi wnuczki przez pięć minut. Najgorszej jakości słodycze i barwniki nie są dla dzieci! Jednak to, co znalazłam w reklamówce obok zabawek, przeraziło mnie jeszcze bardziej − stosy cukierków o fluorescencyjnych kolorach, żelki twarde jak kamień i jakieś chińskie podróbki czekolady bez składu na opakowaniu. Zosia od razu dostała ataku energii, zaczęła biegać po ścianach, a godzinę później zwijała się z bólu brzucha i płakała, że chce jej się pić. Teściowa faszerowała ją tymi świństwami przez całe popołudnie, ignorując moje zasady dotyczące ograniczenia cukru i unikania sztucznych barwników. „Daruj jej chociaż raz, to tylko odpust” − usłyszałam, gdy zwróciłam jej uwagę. Ale to nie jest tylko raz, bo każda jej wizyta kończy się przemycaniem lizaków i tanich wafelków. Dla niej miłość to cukier i plastik, a dla mnie to odpowiedzialność, której ona najwyraźniej nie rozumie. Brak szacunku teściowej do zasad wychowania rodziców Najbardziej boli mnie jednak fakt, że teściowa kompletnie ignoruje moje zdanie jako matki, robiąc ze mnie tę złą, która wiecznie wszystkiego zabrania. Ostentacyjnie daje jej te wszystkie prezenty, wiedząc, że nie odbiorę ich dziecku od razu, żeby nie robić sceny i nie sprawiać małej przykrości. To jest czysta manipulacja i podkopywanie mojego autorytetu. Chcę, żeby moja córka uczyła się, że radość można czerpać z wartościowych rzeczy, z czasu spędzonego razem, a nie z gromadzenia tanich gadżetów, które za chwilę wylądują w koszu na śmieci. Przez takie zachowanie babci Zosia zaczyna postrzegać mnie jako kogoś nudnego i surowego, a teściową jako dobrą wróżkę od śmieciowego jedzenia. Nie mogę na to pozwolić, bo to ja będę później wyciągać dziecko z problemów zdrowotnych i uczyć szacunku do przedmiotów. Nigdy więcej nie puszczę Zosi na odpust z teściową, bo nie mam zamiaru drżeć o to, czym znowu zostanie uszczęśliwiona moja córka. Wolę, żeby spędziły czas w ogrodzie na zabawie w chowanego, niż żeby babcia kupowała jej miłość za pięć złotych na straganie z tandetą. Rodzina powinna się wspierać w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi i ignorować prośby matki o dobrostan jej własnego dziecka. Laura Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Zobaczyła wnuka i oniemiała. „Synowa zrobiła z Olusia dziewczynkę. Jak mogła go tak upokorzyć?!”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mogę spać z nerwów, a w gardle czuję dławiącą gulę za każdym razem, gdy patrzę na mojego jedynego wnuczka. Kiedy ostatnio go zobaczyłam, po prostu oniemiałam, bo nie mogłam uwierzyć, że własna matka może tak upokorzyć chłopca i zrobić z niego pośmiewisko.
Mój Oluś ma pięć lat i jest najzdolniejszym, najbardziej radosnym dzieckiem, jakie znam, ale to, co wyprawia z nim moja synowa, przechodzi wszelkie pojęcie. Kiedy syn przywiózł go do nas na wieś po kilku miesiącach niewidzenia, w pierwszej chwili pomyślałam, że to jakaś obca dziewczynka wysiada z samochodu. Oluś ma włosy niemal do ramion, jasne, falowane, spięte u góry jakąś kolorową frotką, a synowa jeszcze z dumą mówi, że on ma takie piękne loki, że szkoda ich ścinać. Ja stałam na progu i tylko łzy mi do oczu napłynęły, bo to nie jest mój dzielny wnuczek, tylko jakaś lalka, którą synowa stroi według własnego widzimisię, zupełnie nie myśląc o tym, co to dziecko czeka w przyszłości. Czy długie włosy u chłopca to nowoczesna moda czy krzywda? Wiem, że zaraz usłyszę, że jestem staroświecka, że teraz takie czasy, ale u nas w rodzinie mężczyzna zawsze wyglądał jak mężczyzna. Mój mąż, mój syn, wszyscy zawsze mieli krótko przystrzyżone włosy, schludne, męskie, a nie jakieś wiechcie zasłaniające oczy. Próbowałam delikatnie porozmawiać z synową, zapytać, kiedy planują wizytę u fryzjera, ale ona tylko prychnęła, że Oluś sam nie chce się obciąć i że ona nie będzie łamać jego woli. Przecież to jest pięcioletnie dziecko! Pięciolatek nie wie, co dla niego dobre, on chce się bawić, biegać, a te kłaki mu tylko przeszkadzają, wchodzą do zupy, plączą się podczas zabawy. Synowa zrobiła z niego dziewczynkę, bo najwyraźniej marzyła o córce, a urodził się syn, więc teraz realizuje swoje niespełnione ambicje kosztem godności tego biednego chłopca. Jak mogła go tak upokorzyć przed rówieśnikami? Najbardziej serce mi pęka, gdy myślę o tym, co Olusia spotka w przedszkolu albo na podwórku. Dzieci potrafią być okrutne, a dorośli jeszcze gorsi − już teraz w sklepie ekspedientka powiedziała do niego „Co byś chciała?”, a on tylko spuścił główkę i nic nie odpowiedział. Widziałam, jak mu było wstyd, jak się skulił w sobie, a synowa tylko się głupio uśmiechnęła i poprawiła mu tę nieszczęsną frotkę. Czy ona nie widzi, że przygotowuje go na lata drwin i wytykania palcami? Chłopiec powinien uczyć się siły, pewności siebie, a nie chować się za firanką z włosów, bo mama chce mieć artystyczną duszę w domu. Dla mnie to jest odbieranie chłopcu męskości już na starcie, tylko po to, żeby synowa mogła się pochwalić na tych swoich zdjęciach w internecie, jakie to ma wyjątkowe dziecko. Konflikt o fryzurę wnuka dzieli naszą rodzinę Mój syn milczy, widzę, że jemu też to nie pasuje, ale boi się odezwać, żeby nie wywołać kolejnej awantury z żoną. Kiedy zostaliśmy sami w kuchni, zapytałam go wprost: „Marek, jak ty możesz na to pozwalać? Przecież koledzy go wyśmieją”. Spuścił tylko wzrok i powiedział, że Asia się uparła i on nie ma nic do gadania. To jest straszne, że w dzisiejszych czasach ojciec nie ma prawa decydować o wyglądzie własnego syna, bo matka wmówiła sobie jakąś chorą nowoczesność. Zaproponowałam nawet, że sama zapłacę za najlepszego fryzjera, że wezmę Olusia na spacer i wrócimy z porządną fryzurą, ale synowa zapowiedziała, że jeśli to zrobię, to więcej wnuka nie zobaczę. Jak można tak szantażować babcię? Ja tylko chcę, żeby mój wnuczek nie musiał się wstydzić, żeby nie wołali za nim „baba”, żeby mógł być dumnym chłopcem. Boję się, że przez te jej fanaberie Oluś wyrośnie na kogoś niepewnego siebie. Fryzura to nie jest tylko kwestia estetyki, to jest wychowanie, to jest stawianie granic i uczenie dziecka, kim jest. Serce mnie boli, gdy patrzę na te jego zdjęcia i widzę te długie pasma, które zasłaniają jego piękną, mądrą twarz. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy chęć, by wnuk wyglądał jak chłopiec, to faktycznie zaściankowość, czy może jednak zdrowy rozsądek, o którym dzisiejsze matki zupełnie zapomniały? Babcia Hania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą matką, choć system kazał mi być tylko twoją babcią. Ukrywam to, bo nie chcę, żebyś dorastała w poczuciu, że byłaś niechcianym dzieckiem”. Ból, który rozdarł mi serce, czyli zderzenie z rodzinnym kłamstwem Zamurowało mnie. Poczułam, jak powietrze ulatuje z moich płuc, a ściany pokoju zaczynają się na mnie zapadać. Przez całe życie wierzyłam w rodzinną legendę o tym, jak moja mama ciężko pracowała na nasz byt, dlatego nie mogła być blisko. Wspierałam ją, usprawiedliwiałam jej chłód i wieczną nieobecność. Tymczasem prawda była potworna − byłam dla niej tylko luksusowym gadżetem, zabawką, która miała zatrzymać męża, a gdy ten odszedł, zostałam porzucona jak zbędny mebel. Całe moje dzieciństwo, każde wspomnienie ciepłego rosołu, zapachu ciasta drożdżowego i czułych uścisków − to wszystko była miłość mojej babci, która dobrowolnie zgodziła się na rolę tej drugiej, byle tylko chronić moją psychikę przed prawdą o egoizmie własnej córki. Babcia Maria do końca swoich dni udawała przed całym światem, że wszystko jest w porządku. Pozwalała mojej mamie przyjeżdżać raz w miesiącu, przywozić drogie prezenty i robić sobie ze mną zdjęcia, które potem dumnie pokazywała znajomym z pracy. Koniec z teatrem pozorów − wybieram prawdę Wieczorem zadzwoniłam do mojej mamy. Przyszła do mnie, elegancka jak zawsze, pachnąca drogimi perfumami. Gdy położyłam przed nią bordowy notes z rozciętymi stronami, jej idealna twarz natychmiast stężała. Nie zalała się łzami, nie zaczęła przepraszać. Spojrzała na mnie z chłodnym dystansem i powiedziała: „I tak byś się kiedyś dowiedziała. Maria zawsze była zbyt sentymentalna. Dałam ci dobre życie, opłaciłam studia, czego jeszcze ode mnie chcesz?”. W tym jednym momencie poczułam, jak opada ze mnie cały ciężar żalu. Zrozumiałam, że ta kobieta nigdy nie była i nie będzie moją matką. Matką była ta skromna starsza pani w kwiecistym fartuchu, która zmarła w szpitalu, trzymając mnie za rękę. Jej genów nie mam, ale to jej serce bije we mnie każdego dnia. Babcia Maria nie tylko uratowała mnie przed domem dziecka, ale podarowała mi najpiękniejsze, bezpieczne dzieciństwo, ukrywając swój własny ból na dnie szafy, zaszyty białą nicią. Wróciłam do notesu babci. Przejrzałam go raz jeszcze i na samej okładce dopisałam: „Dziękuję ci, Mamo Mario. Twoja baśń była prawdziwa”. Dziś już nie płaczę z żalu. Płaczę ze wzruszenia nad ogromem miłości, jakiej doświadczyłam od kobiety, która dla mnie zrezygnowała z własnej dumy. Geny to tylko biologia, ale prawdziwa miłość to decyzja, którą babcia podejmowała każdego poranka, gdy budziła mnie do szkoły. Zobacz też: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
To, co usłyszałam zza uchylonych drzwi dziecięcego pokoju, sprawiło, że krew w moich żyłach dosłownie lodowaciała z każdym kolejnym słowem mojego wnuka. Nie mogłam uwierzyć, że mały chłopiec potrafi z taką pogardą i jadem traktować własną matkę, która oddaje mu przecież całe swoje serce.
Szanowna Redakcjo. Jestem babcią ośmioletniego Gabrysia i mamą dojrzałej już kobiety, która zawsze była dla mnie powodem do dumy. Jednak to, co zobaczyłam i usłyszałam podczas ostatniego weekendu u nich w domu, zmieniło moje postrzeganie tego, jak dzisiaj wychowuje się dzieci. Moja córka poprosiła Gabrysia, żeby odłożył tablet i przyszedł na kolację. Zrobiła to spokojnie, niemal błagalnym tonem. Wtedy on wywrzeszczał jej prosto w twarz: „Znowu mi trujesz! Wyjdź stąd, nie będziesz mi mówić, co mam robić!”. Stałam w korytarzu i czekałam na wybuch, na karę, na jakąkolwiek reakcję. Ale moja córka tylko westchnęła i powiedziała: „Kochanie, ranisz moje uczucia, porozmawiamy o tym później”. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę! Upadek autorytetu, czyli gdy matka staje się koleżanką do bicia Za moich czasów takie słowa nie przeszłyby dziecku przez gardło, a gdyby jakimś cudem się to zdarzyło, konsekwencje byłyby natychmiastowe i dotkliwe. Nie mówię o biciu, ale o twardych zasadach i szacunku, który był fundamentem rodziny. Dzisiaj moja córka tłumaczy mi, że to jest nazywanie emocji i że Gabryś komunikuje swoje potrzeby. No litości! On nie komunikuje potrzeb, on po prostu pluje swojej matce w twarz, a ona wyciera się i dziękuje, że dziecko jest asertywne. Patrzyłam na to z boku i czułam piekący wstyd za moją krew. Jak można pozwolić ośmiolatkowi na taką bezczelność? To nie jest żadne nowoczesne wychowanie, to jest zwykła kapitulacja rodzica. Moja córka tak bardzo boi się, że dziecko poczuje się stłamszone, że pozwoliła mu urosnąć do roli domowego tyrana, który rozstawia wszystkich po kątach. Gdzie podział się autorytet matki? Jeśli on teraz mówi do niej takie rzeczy, to co powie, gdy będzie miał piętnaście lat? Bezstresowe wychowanie, czyli hodowanie małego egoisty Z przerażeniem obserwuję, jak w imię partnerstwa niszczy się w dzieciach resztki empatii. Gabryś nie widział, że sprawił mamie przykrość. Widział tylko, że jego agresja zadziałała, bo matka się wycofała i jeszcze go przeprosiła, że przerwała mu grę. Robimy tym dzieciom potworną krzywdę, wmawiając im, że ich chwilowa frustracja daje im prawo do ranienia innych. Świat wcale nie będzie tak wyrozumiały jak moja córka. W dorosłym życiu nikt nie będzie pytał Gabrysia o jego trudne emocje, gdy odezwie się tak do szefa czy żony. Wyrośnie na człowieka roszczeniowego, który nie potrafi przyjąć żadnej odmowy. Ja wychowałam moją córkę w miłości, ale i w karności. Wiedziała, gdzie jest granica, której nie wolno przekroczyć. Dzisiaj ta granica nie istnieje, a rodzice stali się służącymi własnych dzieci, którzy boją się odezwać we własnym domu. Czas przywrócić hierarchię, zanim będzie za późno dla całej rodziny Próbowałam o tym rozmawiać z córką wieczorem, ale ona uważa, że jestem staroświecka. Twierdzi, że buduje z synem relację opartą na zaufaniu, a nie na strachu. Ale czy szacunek musi wynikać ze strachu? Moim zdaniem szacunek wynika z mądrego prowadzenia i pokazywania, że rodzic jest opoką, a nie workiem treningowym. Boję się o nich wszystkich. Boję się, że ta rodzina rozpadnie się pod ciężarem egoizmu jednego małego chłopca, któremu nikt nie potrafi powiedzieć „dość”. Chciałabym zapytać inne babcie: czy Wy też czujecie tę bezradność, patrząc na metody wychowawcze swoich dzieci? Czy naprawdę musimy milczeć, gdy widzimy, że nasze wnuki wyrastają na ludzi bez serca i kultury? Ja nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Babcia Teresa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest kolejna okazja do zarobku. Nie chcę, żeby mój wnuk kojarzył Pana Jezusa z nowym modelem smartfona. Jeśli rodzice chcą mu go kupić − proszę bardzo, niech kupują, ciężko pracują, to ich wola. Ale my zostaniemy przy swoim, bo uważamy, że rola dziadków to bycie drogowskazem, a nie bankomatem. Trudna lekcja pokory w świecie pełnym luksusu Boję się tylko jednego − że mały Antoś poczuje się zawiedziony, gdy przy innych gościach otworzy nasze skromne pudełeczko. To boli najbardziej, bo kochamy go nad życie i nie chcemy jego smutku. Ale czy nie większą krzywdą byłoby utwierdzanie go w przekonaniu, że wszystko ma swoją cenę? Chcemy mu wytłumaczyć, że ten modlitewnik to taka mała mapa, która pomoże mu nie zgubić się w życiu. Może dzisiaj tego nie zrozumie, może rzuci prezent w kąt, goniąc za kopertami od chrzestnych. Wierzę jednak głęboko, że ziarno, które teraz zasiejemy, kiedyś wykiełkuje. Bo ostatecznie, kiedy przyjdą w życiu trudne chwile, żaden komputer mu nie pomoże, a szczera modlitwa, której nauczy go babcia, może dać mu siłę. Dlatego prosimy o zrozumienie − nie dajemy pieniędzy nie z chciwości, ale z wielkiej troski o duszę naszego wnuka. Babcia i Dziadek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
To, co wydarzyło się w ostatnią niedzielę w domu mojego syna, przelało czarę goryczy i pokazało mi, że moja synowa dobrowolnie kręci bicz na samą siebie.
Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a jako matka i babcia nie potrafię milczeć, gdy widzę, jak na moich oczach niszczone jest coś, co uważam za najświętsze. Od zawsze niedziela w naszej rodzinie była dniem wyjątkowym − rano wspólne śniadanie, potem odświętne ubranie i wyjście do kościoła. To był czas dla Boga, dla rodziny i dla zasad. Jednak w ostatni weekend, gdy byłam z wizytą u syna, przeżyłam szok. Moja siedmioletnia wnuczka, Julka, siedziała przed telewizorem w piżamie, gdy nadszedł czas wyjścia na mszę. Kiedy mój syn zapytał: „Julciu, idziemy?”, mała nawet nie odwróciła głowy, tylko rzuciła: „Nie chcę, nudzę się w kościele, wolę bajki”. Czekałam na stanowczą reakcję synowej, ale ona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała: „Dobrze, kochanie, odpocznij sobie, nic na siłę”. Stałam tam i nie wierzyłam własnym uszom. Byłam bezlitosna w swojej ocenie i powiedziałam jej prosto w twarz: jeszcze za to zapłacisz, dziewczyno! Brak wiary to brak granic. Synowa wychowuje małą pogankę Moja synowa uważa się za taką nowoczesną i oświeconą. Twierdzi, że nie chce zmuszać dziecka do wiary, bo Julka musi sama wybrać swoją drogę, gdy dorośnie. No litości! Czy ona pyta siedmiolatkę o to, czy chce myć zęby, albo czy chce iść do szkoły? Nie, bo wie, że pewne rzeczy są dla dobra dziecka niezbędne. Ale jeśli chodzi o duszę i o zasady moralne, to nagle zostawia się dziecku wolną rękę. Dla mnie to nie jest żadna nowoczesność, to jest czyste lenistwo wychowawcze i strach przed własnym dzieckiem. Kościół to nie jest tylko budynek i modlitwa. To jest lekcja pokory, cierpliwości i szacunku do czegoś większego niż własne chciejstwo. Jeśli Julka uczy się dzisiaj, że może zignorować mszę, bo woli bajki, to za kilka lat zignoruje prośby matki, bo woli telefon. Jeśli nie wpoi się dziecku od małego, że istnieją wartości nadrzędne i autorytety, których się nie podważa, to wyrasta człowiek pusty w środku, dla którego jedynym bogiem jest własna wygoda. Moja synowa nie rozumie, że pozwalając na to niechodzenie do kościoła, hoduje pod własnym dachem małego egoistę, który nie będzie miał szacunku do nikogo i niczego. Puste ławki i puste serca, czyli konsekwencje, które nadejdą Kiedy próbowałam jej tłumaczyć, że wiara to kompas, który pomaga przejść przez życie, tylko się uśmiechała z tą swoją wyższością. Mówiła, że Julka będzie dobrym człowiekiem bez chodzenia do kościoła. A ja się pytam: na czym ona zbuduje tę dobroć? Na kreskówkach z internetu? Wiara daje nam kręgosłup moralny. Uczy, że są rzeczy ważne i ważniejsze, uczy poświęcenia i wspólnoty. Widzę te dzisiejsze dzieci − roszczeniowe, pyskate, wiecznie znudzone. To jest właśnie efekt tego bezstresowego i bezbożnego wychowania. Jeśli nie zaprowadzisz dziecka do Boga, to świat zaprowadzi je w stronę pustki, używek i wiecznego niezadowolenia. Moja synowa zapłaci za to wysoką cenę, gdy jej własna córka, już jako nastolatka, powie jej: „Mam cię gdzieś, liczy się tylko moja zabawa”. Bo przecież tego ją matka nauczyła − że rozrywka jest ważniejsza niż obowiązek i sacrum. Gorzka prawda o nowoczesnym rodzicielstwie − czy jest jeszcze ratunek? Wróciłam do domu i długo płakałam przed obrazem Matki Boskiej. Martwię się o mojego syna, bo widzę, że on poddaje się dyktatowi swojej żony dla świętego spokoju. Ale w wychowaniu nie ma świętego spokoju! Jest walka o duszę dziecka każdego dnia. Synowa twierdzi, że ja traumatyzuję wnuczkę, bo wspominam o grzechu czy piekle. A ja tylko chcę, żeby ona wiedziała, co jest dobre, a co złe! Chcę ostrzec wszystkie matki, które myślą podobnie jak moja synowa: nie dawajcie się zwieść tej modzie na wolność wyboru. Dziecko potrzebuje ramy, potrzebuje zasad, a wiara jest najlepszą z nich. Jeśli teraz nie zaszczepicie w dzieciach miłości do Boga i szacunku do Kościoła, to przygotujcie się na gorzką starość u boku dzieci, które nie będą potrafiły kochać nikogo poza sobą. Ja już swoje powiedziałam i sumienie mam czyste, ale serce pęka, gdy widzę, jak kolejna duszyczka gubi się w tym nowoczesnym świecie za przyzwoleniem własnej matki. Z pozdrowieniami, Babcia Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
Po ostatniej wizycie u mojego syna i synowej wciąż nie mogę dojść do siebie z oburzenia i bezsilności. Jako matka, która wychowała dwójkę zdrowych, mądrych dzieci, z przerażeniem patrzę na to, jak współcześni rodzice dają sobie wchodzić na głowę przez własne kapryśne pociechy.
Zdecydowałam się przelać swoje emocje na papier, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę goryczy i uświadomiła mi, w jak chorym kierunku zmierza dzisiejsze rodzicielstwo. Zostałam zaproszona do syna na tradycyjny, rodzinny obiad, na który moja synowa, Magda, przygotowała pyszne, domowe kotleciki z piersi kurczaka, ziemniaczki i mizerię. Wszyscy usiedliśmy do stołu, atmosfera była miła, dopóki mój 10-letni wnuczek, rozwalony na krześle, nie zaczął grzebać widelcem w talerzu i marudzić, że on tego nie zje. Zamiast stanowczej reakcji rodziców, zobaczyłam coś, co dosłownie zwaliło mnie z nóg i sprawiło, że do teraz gotuje się we mnie krew. Babcia: uleganie zachciankom dziecka przy stole to błąd Spodziewałam się, że syn lub synowa spokojnie, ale stanowczo powiedzą małemu, że to jest obiad dla całej rodziny i nic innego dzisiaj nie dostanie. Tymczasem Magda natychmiast zerwała się z krzesła, zaczęła przepraszać małego i zapytała potulnym głosem, na co jego wysokość hrabia ma w takim razie ochotę. Wnuczek bezczelnie zażądał suchego makaronu świderki bez niczego, a moja synowa jak gdyby nigdy nic pobiegła do kuchni, nastawiła garnek z wodą i zaczęła gotować mu osobny posiłek! Siedziałam przy tym stole z otwartymi ze zdziwienia ustami, patrząc na mojego syna, który tylko wzruszył ramionami i stwierdził, że przecież dziecka nie zagłodzą. Moim zdaniem to, co robi Magda, to nie jest żadna miłość czy nowoczesne podejście, ale zwyczajne, ordynarne uleganie zachciankom dziecka, które uczy go totalnego braku szacunku. Dziecko od najmłodszych lat dostaje jasny komunikat: „Twój kaprys jest dla nas rozkazem, możesz rządzić całym domem i dyrygować dorosłymi”. Presja otoczenia a bezstresowe wychowanie współczesnych dzieci Kiedy nie wytrzymałam i delikatnie zwróciłam synowej uwagę, że w ten sposób uczy małego skrajnego egoizmu, usłyszałam w odpowiedzi potwornie arogancką tyradę o nowoczesnej psychologii. Magda zaczęła mnie pouczać, że dzisiaj nie zmusza się dzieci do jedzenia, że maluch ma prawo wyboru i że ona szanuje jego autonomię, żeby nie wywołać u niego traumy i zaburzeń odżywiania w przyszłości. Słuchałam tych bzdur i zastanawiałam się, kiedy świat tak potwornie stanął na głowie, że normalne stawianie granic nazywa się robieniem traumy. Dzisiejsi rodzice są po prostu słabi, przerażeni i bezradni wobec własnych dzieci, a każdą swoją porażkę wychowawczą i lenistwo tłumaczą mądrymi formułkami z internetowych blogów. Boją się urazić dumę kilkulatka, boją się jego płaczu i tupania nogą, więc dla świętego spokoju wolą stać przy garach i spełniać kulinarne zachcianki małego cesarza. Zamiast wychowywać silnych, odpornych na frustrację ludzi, hodujemy pokolenie roszczeniowych księżniczek i książąt, którzy nie znają słowa „nie” i myślą, że cały świat będzie kręcił się wokół nich. Trzeba nauczyć dziecko szacunku do jedzenia i pracy rodziców Za moich czasów zasada była prosta, jasna i sprawdzała się przez pokolenia: jesz to, co jest ugotowane dla wszystkich, albo odchodzisz od stołu i czekasz głodny do kolacji. Żadne dziecko od pominięcia jednego obiadu nie umarło z głodu, wręcz przeciwnie − po dwóch godzinach biegania po podwórku zjadało wszystko z talerza bez ani jednego grymasu. Ugotowanie suchego makaronu, bo dziecko nie ma humoru na mięso, to potworny brak szacunku dla pracy osoby, która ten obiad przygotowała, oraz dla samych pieniędzy wydanych na zakupy. Współczesne matki zatraciły gdzieś zdrowy rozsądek i instynkt, stając się niewolnicami swoich własnych dzieci w imię źle pojętej miłości i wolności. Jeśli teraz Magda nie potrafi wyegzekwować zjedzenia normalnego posiłku, to aż strach pomyśleć, co będzie działo się w tym domu, gdy mały wejdzie w wiek nastoletni. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy młodym mamom, które bezmyślnie kopiują modne trendy z internetu − zacznijcie wreszcie wymagać i stawiać granice, bo bycie rodzicem to nie zabawa w spełnianie życzeń! Babcia Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Matka zakazała przytulania dziecka. Babcia załamana: „Klasyczny chów kloszowy”
Nie sądziłam, że na stare lata dożyję czasów, w których najzwyklejsza, babcina miłość, wyrażona ciepłym uściskiem, zostanie uznana za przestępstwo przeciwko psychice dziecka i brutalne naruszenie jego granic.
Piszę do Was, bo moje serce jest rozbite na tysiąc kawałków, a w oczach wciąż mam łzy, których nie potrafię powstrzymać. Jestem dumną babcią małej Tosi. Odkąd mała przyszła na świat, starałam się być blisko, pomagać mojej córce, wspierać ją w trudnych chwilach i dawać wnuczce wszystko to, co we mnie najlepsze − w tym ogromne, bezwarunkowe ciepło. Jednak to, co wydarzyło się podczas mojej ostatniej wizyty, całkowicie mną wstrząsnęło i uświadomiło mi, w jak dziwnym, pozbawionym ludzkich odruchów świecie przyszło nam teraz żyć. Przyszłam w odwiedziny, Tosia wybiegła mi naprzeciw, a ja, jak to każda stęskniona babcia, kucnęłam i rozłożyłam ręce, żeby wziąć ją w ramiona. W tym momencie moja córka dosłownie odepchnęła mnie lekko i zasłoniła małą własnym ciałem, rzucając krótkie: „Mamo, stop. Umówiłyśmy się, że nie przytulamy Tosi bez pytania, bo ona teraz uczy się autonomii swojego ciała i nie życzy sobie naruszania jej granic”. Zimny chów i sztywne reguły, czyli jak poradniki niszczą rodzinne ciepło Stałam w tym przedpokoju jak rażona piorunem, patrząc to na córkę, to na małą Tosię, która patrzyła na nas swoimi wielkimi oczkami, zupełnie nie rozumiejąc, co się dzieje. Moja córka, zamiast pozwolić dziecku na naturalny, radosny odruch powitania z babcią, zaczęła mi prawić mentorskie kazania o nowoczesnej psychologii. Usłyszałam, że Tosia nie lubi fizycznego kontaktu, że ma prawo decydować, kto ją przytula. No czy to nie jest obłęd? Przecież ja nie jestem obcym człowiekiem z ulicy! Jestem jej babcią! Kobietą, która przewijała ją, kołysała do snu, gdy ząbkowała, i płakała ze szczęścia nad jej łóżeczkiem. To, co moja córka wyprawia, to jest klasyczny chów kloszowy, który zamiast chronić dziecko, buduje wokół niego niewidzialny, zimny mur. Zamiast wychować silną, pewną siebie dziewczynkę, moja córka tworzy małego, emocjonalnego odludka, który za chwilę zacznie bać się własnego cienia i każdego gestu życzliwości. Przez te wszystkie nowoczesne poradniki i mądrości z internetu młodzi rodzice zatracili gdzieś instynkt, zdrowy rozsądek i zwykłe, ludzkie serce. Jak można zabraniać dziecku przytulania do rodzonej babci w imię jakichś sterylnych, wymyślonych zasad? Przecież bliskość fizyczna, dotyk i uścisk to najważniejsze narzędzia budowania poczucia bezpieczeństwa u takiego malucha. Mała Tosia w klatce autonomii − gdzie kończy się edukacja, a zaczyna tresura? Cała ta wizyta była dla mnie jedną wielką drogą przez mękę. Siedziałam na kanapie, Tosia podchodziła do mnie, bawiłyśmy się klockami, ale ja cały czas czułam na plecach czujny, kontrolujący wzrok mojej córki. Ani razu nie mogłam pogłaskać wnuczki po główce, wziąć jej na kolana, gdy budowała wieżę, ani pocałować w policzek. Kiedy mała uderzyła się klockiem w paluszek i podbiegła do mnie z płaczem, automatycznie chciałam ją przytulić i pocałować − tak, jak robiły to nasze matki i babki od pokoleń. Moja córka natychmiast wkroczyła do akcji, kucnęła przy Tosi i zaczęła pytać: „Tosiu, czy ty chcesz, żeby babcia cię przytuliła? Pamiętaj, że masz prawo powiedzieć nie”. Dziecko, zdezorientowane tym dorosłym przesłuchaniem, w końcu tylko pokręciło głową i schowało się za mamę. A ja poczułam ogromny, palący wstyd i potworny żal. Ta cała autonomia stała się dla mojej córki narzędziem tresury i odgradzania dziecka od rodziny. Boję się, że przez te sztywne reguły Tosia wyrośnie na osobę zimną, niezdolną do okazywania wyższych uczuć. Przecież dzieci uczą się empatii i miłości poprzez naśladowanie nas, dorosłych. Jeśli od małego wpaja się dziecku, że uścisk babci to zagrożenie i naruszenie granic, to jak ono ma w przyszłości zbudować normalny, ciepły związek? Jak ma zaufać drugiemu człowiekowi? Samotność na starość i strach przed własną córką Wróciłam do domu całkowicie zdruzgotana. Siedzę w pustawej kuchni i myślę sobie, jak bardzo ten świat stanął na głowie. Moje pokolenie wychowywało dzieci intuicyjnie − było miejsce na dyscyplinę, ale było też mnóstwo miłości, tulenia, całowania i noszenia na barana. I nikt z nas nie wyrósł z tego powodu na traumatyka! Dzisiaj młode matki wolą ufać bezdusznym artykułom z sieci niż mądrości życiowej własnych matek. Stałam się w domu mojej córki personą non grata, jakimś potencjalnym agresorem, przed którym trzeba chronić trzylatkę. Najgorsze jest to, że nie wiem, jak mam się teraz zachowywać. Mam przestać przychodzić? Mam patrzeć na moją wnuczkę jak na szklany eksponat w muzeum, którego pod żadnym pozorem nie wolno dotknąć? Serce mi pęka, bo widzę, jak ucieka nam bezpowrotnie ten najpiękniejszy czas, kiedy dziecko jest małe i tak bardzo potrzebuje miłości z każdej strony. Chcę zapytać inne babcie: czy u Was też panują takie porządki? Czy Wasze córki i synowie też dali się zwariować tym nowoczesnym modom, w których dla babcinego uścisku nie ma już miejsca? Bo ja czuję się w tym wszystkim przeraźliwie samotna i odrzucona przez własną krew. Alina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
„Za moich czasów takie dziecko dawno usłyszałoby, że od stołu się nie odchodzi” – pomyślałam, patrząc na moją czteroletnią wnuczkę. I wtedy dotarło do mnie, że dziś to nie rodzice wychowują dzieci. Dziś dzieci wychowują rodziców.
Niedzielny obiad miał być jak zawsze rodzinny i spokojny. Rosół, kotlety, ziemniaki, surówka. Nic nadzwyczajnego. Ale scena przy stole sprawiła, że do dziś nie mogę ochłonąć. Moja synowa chyba naprawdę uważa, że czteroletnie dziecko może decydować o wszystkim. A potem ludzie dziwią się, że dzieci wchodzą dorosłym na głowę. Rozgrzebała obiad i pobiegła się bawić Moja wnuczka, Anielka, ma cztery lata. Jest bystra, wygadana i wszędzie jej pełno. Kocham ją nad życie, ale nie będę udawać, że nie widzę problemu. To dziecko już teraz jest przekonane, że cały świat kręci się wokół niej. Przy stole dostała normalny obiad. Nawet specjalnie dla niej zrobiłam delikatniejsze kotleciki, bo wiem, że „nie lubi przypraw”. Wzięła dwa gryzy, rozmemłała ziemniaki po talerzu, chwilę pogrzebała widelcem i oznajmiła: – Nie chcę. I co zrobiła moja synowa? Nic. Kompletnie nic. Siedziała i patrzyła na nią jak cielę na malowane wrota, po czym spokojnym głosem powiedziała: – Jak nie jesteś głodna, to nie jedz. Nie będziemy cię zmuszać. Myślałam, że się przesłyszałam. Anielka odsunęła talerz i po chwili już biegała po salonie, wyciągając zabawki. A obiad? Nietknięty. Jedzenie do wyrzucenia. Czas i praca też najwyraźniej bez znaczenia. Kiedyś dzieci znały granice Można mówić, że „czasy się zmieniły”, ale pewnych rzeczy nigdy nie zrozumiem. Nas uczono szacunku. Jak mama albo babcia gotowała obiad, to człowiek jadł. Może nie wszystko smakowało, może czasem siedziało się nad talerzem godzinę, ale nikt nie urządzał przedstawień. Nie było dyskusji typu: „może nie masz dziś ochoty”. Nie było pięciu różnych dań, negocjacji i błagania, żeby dziecko łaskawie spróbowało marchewki. Dziecko wiedziało jedno: jest obiad, trzeba zjeść. Dopiero potem był deser albo zabawa. I jakoś nikt od tego nie umarł. Wręcz przeciwnie – dzieci miały zasady, respekt wobec dorosłych i nie robiły rodzicom publicznych scen. Dziś mam wrażenie, że rodzice panicznie boją się własnych dzieci. Boją się, że dziecko się obrazi, rozpłacze albo będzie miało „trudne emocje”. Więc ustępują we wszystkim. A dzieci doskonale to wyczuwają. „Nie zmuszaj się” – nowe święte hasło rodziców Najbardziej zdenerwowało mnie jednak to, z jaką pewnością moja synowa mówiła o „niezmuszaniu”. Jakby stawianie granic było czymś złym. Jakby wymaganie od dziecka podstawowego szacunku było przemocą. Przecież czterolatek nie powinien rządzić domem. Dziecko nie ma doświadczenia ani rozsądku. Ono wybierze lody zamiast obiadu, bajki zamiast snu i zabawę zamiast obowiązków. Od tego są rodzice, żeby wyznaczać granice. Tymczasem dziś modne jest pytanie dziecka o wszystko. Co chce zjeść, kiedy chce spać, czy ma ochotę sprzątać. Za chwilę maluchy będą decydować, czy pójdą do szkoły. Patrzyłam na tę scenę przy stole i miałam wrażenie, że jestem w jakimś absurdzie. Czteroletnia dziewczynka dyktowała warunki całej rodzinie, a dorośli kręcili się wokół niej, żeby tylko nie była niezadowolona. I naprawdę zaczynam wierzyć, że to nie dzieci mają dziś problem z granicami. To rodzice boją się je stawiać. Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Kiedyś przy stole panowały jasne zasady, a dziś wystarczy jeden grymas pięciolatka, by cała rodzina biegała wokół niego na paluszkach. Patrzyłam na tę scenę z rosnącym niedowierzaniem i bólem serca, czując, że świat, w którym szacunek do jedzenia i starszych był świętością, bezpowrotnie odchodzi w niepamięć.
Drogie mamy i babcie, piszę ten list, bo serce mi pęka, gdy patrzę na to, co dzieje się w dzisiejszych domach. Niedawno zaprosiłam moją córkę i jej pięcioletniego synka, mojego ukochanego wnuka, Antosia. Przygotowałam na ten wspólny niedzielny obiad tradycyjne bitki wołowe − mięciutkie, duszone godzinami, takie, jakie moja córka uwielbiała w dzieciństwie. Usiedliśmy do stołu, nakryłam pięknie talerze, licząc na miłą, rodzinną atmosferę. Niestety, to, co wydarzyło się chwilę później, sprawiło, że w oczach miałam łzy. Antoś podłubał widelcem w talerzu, odsunął kawałek mięsa i z miną wielkiego pana oznajmił: „Ja tego nie jem, nie lubię, to jest fuj”. Czekałam na reakcję córki. Myślałam, że usłyszę: „Spróbuj chociaż kawałek, babcia się napracowała”. Ale nie. Moja córka, z tym swoim nowoczesnym uśmiechem pełnym wyrozumiałości, powiedziała tylko: „Dobrze kochanie, nie musisz kończyć, jeśli nie masz ochoty. Zjedz chociaż te ziemniaczki z masełkiem”. Oniemiałam. To nie był tylko obiad, to była lekcja rodzicielskiej uległości, którą dorosła kobieta dawała małemu dziecku. Kult dziecka i brak szacunku do pracy W moich czasach, gdyby dziecko powiedziało przy stole, że jedzenie jest fuj, nie wstałoby od stołu przez kolejne dwie godziny albo poszłoby spać o głodzie. I nie chodziło o żadną tyranię, ale o szacunek. Do matki, która stała przy garach, do ojca, który zarobił na to mięso, i do samego daru, jakim jest posiłek. Dziś widzę coś, co nazywam rodzicielstwem uległości. Rodzice tak bardzo boją się urazić delikatną psychikę dziecka, że pozwalają mu na wszystko. Patrzyłam na mojego wnuka, który z triumfalną miną zajadał same ziemniaki, wiedząc, że postawił na swoim. Moja córka tłumaczyła mi później, że teraz nie zmusza się dzieci do jedzenia, żeby nie budować złych relacji z posiłkiem. A ja się pytam: jakie relacje on buduje z ludźmi? Jeśli pięciolatek widzi, że jego „nie lubię” jest ważniejsze niż trud włożony w przygotowanie obiadu przez babcię, to kim on będzie jako dorosły? Czy w pracy też powie szefowi, że nie lubi tego raportu i go nie zrobi? Wychowujemy pokolenie małych królów, którym wydaje się, że świat jest na ich zawołanie. Granice, których zabrakło przy rodzinnym stole Nie wytrzymałam i powiedziałam córce wprost: „Pozwalasz mu wchodzić sobie na głowę”. Wywiązała się kłótnia, która zepsuła całe popołudnie. Usłyszałam, że jestem staroświecka i że czasy się zmieniły. Owszem, czasy się zmieniły, ale zasady wychowania powinny być niezmienne. Dziecko potrzebuje granic jak powietrza. Musi wiedzieć, że są rzeczy ważne i ważniejsze. Niedokończenie obiadu, bo „się nie chce”, to nie jest wybór kulinarny, to jest brak dyscypliny. To rodzicielstwo uległości, które obserwuję u młodych, polega na ciągłym negocjowaniu. „Zjesz dwa gryzy?”, „A może spróbujesz za chwilę?”. To jest upokarzające dla rodzica! Ja nie negocjowałam z moimi dziećmi. Była pora obiadu, jadło się to, co było na stole. Dzięki temu moje dzieci wyrosły na ludzi, którzy potrafią się dostosować, którzy znają wartość pracy i wiedzą, że nie zawsze wszystko musi być po ich myśli. Dzisiejsze matki, jak moja córka, myślą, że są nowoczesne, a tak naprawdę robią swoim dzieciom krzywdę, nie przygotowując ich do prawdziwego życia, gdzie nikt nie będzie ich pytał, czy mają ochotę na ziemniaczki z masełkiem. Czy jeszcze można uratować autorytet rodzica? Poszłam spać z ciężkim sercem. Kocham mojego wnuka nad życie, ale boję się o jego przyszłość. Jeśli mama pozwala mu rządzić przy obiedzie, to co będzie za dziesięć lat? Czy ona w ogóle ma nad nim jakąkolwiek władzę? Rodzicielstwo uległości to ślepa uliczka. To rezygnacja z roli przewodnika na rzecz roli animatora zabaw, który boi się tupnięcia małej nóżki. Drogie mamy, zastanówcie się, czy Wasza łagodność nie jest po prostu wygodnictwem. Łatwiej jest pozwolić dziecku nie dojeść, niż narazić się na fochy i płacz. Ale wychowanie to nie jest konkurs na najmilszą osobę w pokoju. To trudna praca polegająca na stawianiu oporu tam, gdzie jest on potrzebny. Ja nie miałam litości dla postawy mojej córki, bo widzę w tym upadek autorytetu, który kiedyś był fundamentem rodziny. Bez tego fundamentu nasze dzieci pogubią się w świecie, który wcale nie będzie dla nich tak uległy jak ich własne matki. Z poważaniem, Zatroskana Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Czy w dzisiejszych czasach Pierwsza Komunia Święta to wyłącznie sezon na koperty? Coraz częściej słyszymy historie, które pokazują, że dla dzieci liczy się przede wszystkim prezent. Czy naprawdę chcemy tak wychować najmłodsze pokolenie?
Do naszej redakcji napisała pani Halina, babcia 9-letniej dziewczynki, która przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta postanowiła podarować wnuczce coś symbolicznego i – jak sama podkreśla – „z duszą”. Reakcja dziecka kompletnie ją jednak zaskoczyła i, jak twierdzi, wiele mówi o tym, jak dziś wychowuje się dzieci. „Tylko książka?” – reakcja, która zabolała Ja już naprawdę nie poznaję tych czasów. Komunia kiedyś była czymś ważnym, przeżyciem, przyjęciem Pana Jezusa do serca, a nie porównywaniem, kto ile dostał. Ja od początku wiedziałam, że nie dam wnuczce pieniędzy. Nie dlatego, że mnie nie stać, tylko dlatego, że chciałam dać coś, co będzie miało znaczenie. Kupiłam jej piękne Pismo Święte – porządne wydanie, z dedykacją ode mnie. Napisałam kilka słów od serca, żeby miała pamiątkę na całe życie. Wręczyłam jej to po uroczystości, cała wzruszona. A ona nawet się specjalnie nie ucieszyła. Otworzyła, przekartkowała i rzuciła: „A koperta?”. Zamurowało mnie. Pytam, o co chodzi, a ona bez żadnego wstydu: „No pieniądze, są w środku czy nie?”. Powiedziałam, że to prezent, książka, coś ważnego. A ona zrobiła minę, jakbym jej dała coś bezwartościowego i tylko burknęła: „Czyli nic”. Naprawdę, aż się przeżegnałam, bo nie mogłam uwierzyć, co słyszę. „To nie dziecko jest winne” Dla mnie to nie jest normalne zachowanie. I nie, nie obwiniam dziecka. Dziecko mówi to, czego się nauczyło. Moja synowa od dawna powtarza, że „dzieci teraz mają inne potrzeby” i że „nie można ich ograniczać”. Efekt jest taki, że moja wnuczka żyje w przekonaniu, że wszystko jej się należy – najlepiej w kopercie. Słyszałam, jak przed Komunią rozmawiała z koleżankami, która ile dostanie, kto kupi telefon, kto hulajnogę elektryczną. To było dla niej najważniejsze, nie sama uroczystość. A jak zwróciłam uwagę synowej, że może warto z nią porozmawiać o sensie tego dnia, to usłyszałam, że „nie będziemy robić dziecku wyrzutów w takie święto”. Przepraszam bardzo, ale jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy ma się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół pieniędzy? „Zrobili ze mnie skąpą babcię” Najbardziej zabolało mnie to, że zamiast zwrócić uwagę dziecku, synowa jeszcze ją obroniła. Powiedziała, że „dziecko tylko zapytało” i że „nie ma w tym nic złego”. A ja poczułam się jak jakaś skąpa babcia, która nie dała koperty. Nikt nie docenił tego, że włożyłam w ten prezent serce, że chciałam przekazać coś ważnego. Dla nich liczy się tylko to, ile się dało. Powiem szczerze – zrobiło mi się przykro. Bo Komunia to nie urodziny ani święta, gdzie liczy się ilość prezentów. To powinien być moment refleksji, a nie rozliczeń. Jeśli tak dalej pójdzie, to niedługo dzieci będą rozczarowane nie tym, że nie przeżyły czegoś ważnego, tylko tym, że „za mało zarobiły” tego dnia. Smutne to wszystko. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji: Historia pani Haliny to kolejny głos w dyskusji o tym, jak bardzo zmienił się charakter Pierwszej Komunii Świętej. Coraz częściej mówi się o presji prezentów, porównywaniu się i oczekiwaniach finansowych, które zaczynają dominować nad duchowym wymiarem uroczystości. Pytanie tylko, czy to rzeczywiście „znak czasów”, czy raczej efekt decyzji dorosłych, którzy – świadomie lub nie – kształtują takie podejście u swoich dzieci. Zobacz także: „Na komunię dam córce sukienkę z second-handu i upiekę szarlotkę. Mam w nosie wymysły nowobogackich rodziców”
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
„Ale ty jesteś brzydka”. Po tych słowach zakazałam babci widywać wnuczkę
Wciąż trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Od dwóch dni w mojej rodzinie trwa konflikt, a ja zostałam okrzyknięta wyrodną córką i histeryczką.
Wszystko przez to, że podjęłam decyzję, której moi rodzice i rodzeństwo nie potrafią zrozumieć: zakazałam własnej matce kontaktów z moją córką, dopóki nie zrozumie, jak wielką krzywdę wyrządziła dziecku jednym, krótkim zdaniem. Zupa ważniejsza niż godność dziecka? Wszystko wydarzyło się podczas niedzielnego obiadu. Moja 6-letnia córka, Lenka, to niejadek − każdy, kto ma takie dziecko, wie, ile cierpliwości wymaga jedzenie. Lenka zjadła pół talerza zupy i grzecznie powiedziała, że już nie może. Moja mama, typowa babcia z poprzedniej epoki, uznała jednak, że nie odpuści. Zaczęło się namawianie, potem szantaż o deserek, aż w końcu Lenka skrzywiła się z niechęcią i odsunęła talerz. I wtedy to usłyszałam. Moja mama spojrzała na nią z taką pogardą, jakiej nigdy wcześniej u niej nie widziałam, i rzuciła prosto w te małe, ufne oczy: „Fuj, Lenka, nie krzyw się tak. Ale ty jesteś brzydka, jak się nie słuchasz. Nikt nie będzie chciał patrzeć na taką brzydką dziewczynkę”. W pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak moje dziecko sztywnieje, jak jej bródka zaczyna drżeć, a w oczach pojawiają się łzy. Lenka nie płakała dlatego, że nie chciała jeść. Płakała, bo najbliższa osoba powiedziała jej, że jest brzydka. Toksyczne metody wychowawcze, na które nie ma mojej zgody Kiedy natychmiast zareagowałam i kazałam mamie przeprosić, usłyszałam tylko lekceważące: „Daj spokój, przecież żartuję, muszę ją jakoś zmotywować, żeby jadła, bo wyrośnie na niejadka i chuchro”. Moja matka szczerze wierzy, że uderzenie w najczulszy punkt małej dziewczynki, w jej poczucie bycia ładną i akceptowaną, to świetna metoda wychowawcza. Według niej strach przed byciem nieatrakcyjną ma sprawić, że dziecko stanie się posłuszne. Dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna. Nie ma mojej zgody na to, by ktokolwiek, nawet rodzona babcia, budował w moim dziecku kompleksy tylko po to, żeby talerz był pusty. Dzisiaj powie jej, że jest brzydka, bo nie je zupy. Jutro powie, że jest głupia, bo dostała gorszą ocenę. A pojutrze Lenka będzie dorosłą kobietą, która nienawidzi swojego odbicia w lustrze, bo w głowie zawsze będzie słyszeć głos babci. Ja przez lata walczyłam z niską samooceną, którą fundowano mi w domu podobnymi uwagami, i obiecałam sobie, że moje dziecko nigdy przez to nie przejdzie. Granice, których nie wolno przekraczać w imię „dobra rodziny” Zabrałam Lenkę, spakowałam się i wyszłam. Od tego czasu nie mogę się uwolnić od telefonów ojca i siostry. Słyszę, że przesadzam, że mama miała dobre intencje, że starszym się wybacza. Otóż nie. Starszym, zwłaszcza tym, którzy mienią się kochającymi dziadkami, nie wolno niszczyć psychiki dziecka. Jeśli moja matka uważa, że ma prawo obrażać moją córkę, to znaczy, że nie dorosła do roli babci. Podjęłam decyzję: dopóki mama szczerze nie przeprosi Lenki i nie zrozumie, że wygląd dziecka nie jest kartą przetargową w walce o posłuszeństwo, nie będzie się z nią widywać. Może dla kogoś to radykalne, ale ja stoję na straży bezpieczeństwa emocjonalnego mojego dziecka. Rodzina powinna być bezpiecznym portem, a nie miejscem, gdzie dostaje się ciosy prosto w serce za niedojedzoną zupę. Nie pozwolę, by toksyczne schematy z czasów PRL-u zatruły życie mojej córeczki. Wolę, żeby Lenka miała w pamięci babcię jako kogoś, kto ją zranił, niż żeby codziennie bała się, że przestanie być kochana, bo się skrzywiła. Alicja J. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Mam już dość bycia „babcią-pogotowiem”, która nie ma prawa do własnego zmęczenia, hobby czy po prostu świętego spokoju.
Mam 64 lata, niedawno przeszłam na emeryturę i marzyłam o tym, że w końcu poczytam książki, zapiszę się na uniwersytet trzeciego wieku i zadbam o swoje zdrowie. Tymczasem mój syn i synowa uznali, że moja emerytura to po prostu etat dla nich − darmowy, całodobowy i bez prawa do urlopu. Emerytura to nie jest etat u dorosłych dzieci Wszystko zaczęło się niewinnie, od prośby o zostanie z wnukami raz w tygodniu. Ale szybko „raz w tygodniu” zamieniło się w codzienność. Synowa potrafi zadzwonić o siódmej rano i zapytać, czy już wstałam, bo ona musi coś załatwić i zaraz podrzuci mi Antosia i Maję. Nikt nie pyta, czy mam plany, czy bolą mnie plecy, czy po prostu mam gorszy dzień. Stałam się dla nich meblem, elementem wyposażenia domu, który ma być zawsze dostępny, kiedy oni chcą wyjść do kina, na siłownię czy do fryzjera. Najbardziej boli mnie to, że kiedy próbuję delikatnie odmówić, słyszę tylko: „Mamo, ale co ty masz do roboty? Przecież i tak siedzisz w domu”. Tak, siedzę w domu, bo zapracowałam na to przez czterdzieści lat ciężkiej pracy! Moim obowiązkiem nie jest wychowywanie drugiego pokolenia dzieci. Ja swoje dzieci już wychowałam, nocami nie spałam, pieluchy prałam w rękach i teraz mam prawo do odpoczynku. Kocham moje wnuki nad życie, ale miłość nie oznacza bycia darmową służbą na każde skinienie palca. Granice, których młodzi rodzice nie chcą zauważyć Ostatnia sobota była przełomem. Miałam umówioną wizytę u kardiologa, a potem kawę z dawną koleżanką z pracy − czekałam na to spotkanie dwa tygodnie. Synowa podjechała pod dom, otworzyła drzwi auta, wypuściła dzieci na podjazd i krzyknęła przez okno: „Mamo, wrócimy wieczorem, musimy skoczyć do galerii po buty!”. Nawet nie weszła, nie zapytała, czy mogę. Po prostu uznała, że jestem dostępna. Wtedy we mnie coś pękło. Wyszłam na ganek, wzięłam dzieci za ręce, podeszłam do samochodu i powiedziałam te trzy słowa, których ona zupełnie się nie spodziewała: „Swoje już odchowałam”. Widok jej miny był bezcenny. Najpierw było niedowierzanie, potem foch, a na końcu wyrzut: „Ale jak to? Przecież dzieci się nastawiły”. Spokojnie odpowiedziałam, że dzieciom nic się nie stanie, jeśli spędzą sobotę z rodzicami, a ja mam prawo do swojego życia. Zamknęłam furtkę i pojechałam na swoje spotkanie. Czułam się winna przez pierwsze piętnaście minut, a potem poczułam niesamowitą wolność. Szacunek do starszych to nie tylko puste słowa Młodzi rodzice często narzekają na brak pomocy, ale zapominają, że pomoc to dar, a nie obowiązek. My, dziadkowie, nie jesteśmy instytucją, którą można zarządzać przez aplikację w telefonie. Chcę być babcią, która zabiera wnuki na lody, opowiada im bajki i piecze z nimi ciastka, a nie babcią, która jest sprzątaczką, kucharką i niańką, bo rodzice chcą mieć czas dla siebie. My też tego czasu potrzebujemy, może nawet bardziej, bo czujemy, jak szybko ucieka. Piszę to, żeby inne babcie i inni dziadkowie nie bali się mówić „nie”. Nasze dzieci muszą zrozumieć, że ich wybory życiowe i ich rodzicielstwo to ich odpowiedzialność. My możemy ich wspierać, możemy pomagać w sytuacjach podbramkowych, ale nie możemy dawać się wykorzystywać. Szacunek do rodziców objawia się także w tym, że szanuje się ich czas i prawo do odpoczynku. Od tamtej soboty w mojej rodzinie panuje chłodna atmosfera, ale wiecie co? W końcu przeczytałam książkę od deski do deski i nikt mi nie przerwał w połowie zdania. I tego życzę wszystkim seniorom − odwagi do bycia sobą, a nie tylko babcią na zawołanie. Pozdrawiam serdecznie, Elżbieta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
W wielu rodzinach obraz idealnej babci jest niemal nienaruszalny. To seniorka, która zawsze służy pomocą, przychodzi z domowym ciastem i deklaruje gotowość do opieki nad wnukami w każdej wolnej chwili.
Pod tą grubą warstwą lukru i rzekomego poświęcenia często kryje się zjawisko, które psycholodzy określają mianem pasywnej agresji lub manipulacji emocjonalnej. Toksyczna babcia to postać, która rzadko działa w sposób jawnie wrogi. Przeciwnie − ona „chce tylko dobrze”, ale jej działania systematycznie podkopują pozycję rodziców, tworząc w domu atmosferę niepewności i napięcia. Pod płaszczem bezgranicznej miłości, czyli jak babcia przejmuje stery Głównym problemem w relacji z toksyczną babcią nie jest brak zaangażowania, lecz całkowity brak poszanowania dla granic. Taka seniorka uważa często, że jej wieloletnie doświadczenie życiowe daje jej wyłączne prawo do decydowania o sposobie wychowania kolejnego pokolenia. W jej mniemaniu rodzice są niedoświadczeni, zbyt nowocześni lub wręcz nieudolni, dlatego ona musi ratować wnuki przed ich decyzjami. Kontrola jest sprawowana w sposób subtelny. Zamiast otwarcie kwestionować zasady przy obiedzie, toksyczna babcia stosuje technikę drobnych kroków. Wykorzystuje momenty, gdy rodziców nie ma w pobliżu, by budować z dzieckiem koalicję opartą na sekretach. Psycholodzy, tacy jak Susan Forward, wskazują, że takie zachowanie zmusza dziecko do wejścia w dorosły świat intryg, co niszczy jego naturalne poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do najważniejszych opiekunów − mamy i taty. Te 4 zdania to czerwone flagi − sygnały, których nie wolno lekceważyć Istnieje zestaw konkretnych sformułowań, które toksyczne babcie powtarzają niemal jak mantrę. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się przejawem troski o wnuki, w rzeczywistości są to narzędzia budowania przewagi emocjonalnej: 1. „Tylko nie mów mamusi/tatusiowi, to będzie nasza tajemnica”. To zdanie jest najbardziej destrukcyjne. Uczy dziecko, że okłamywanie rodziców jest akceptowalne, a lojalność wobec babci jest ważniejsza niż prawdomówność w domu. To wbijanie klina w fundamenty relacji rodzic-dziecko. 2. „Biedactwo, mama znowu ci zabrania? U babci możesz wszystko”. Klasyczny przykład stawiania się w roli dobrego policjanta. Sugerowanie, że rodzic jest niesprawiedliwym oprawcą, a babcia jedyną osobą rozumiejącą potrzeby dziecka, uczy malucha manipulacji i wykorzystywania konfliktów między dorosłymi. 3. „Ja was wychowałam i wszyscy żyją, nie słuchaj tych nowych głupot”. Bezpośrednie uderzenie w kompetencje rodzicielskie. Lekceważenie zasad bezpieczeństwa czy zaleceń lekarzy pod pretekstem przywiązania do „dawnych, lepszych metod” to nie tylko brak szacunku, ale realne ryzyko dla zdrowia dziecka. 4. „Chodź do babci, babcia cię kocha najbardziej”. Zdanie, które uderza w najczulsze struny. Sugeruje, że miłość rodziców jest słabsza lub gorsza. To próba zawłaszczenia uczuć dziecka i zbudowania u niego przekonania, że tylko przy babci jest w pełni akceptowane. Toksyczna babcia. Jak odzyskać spokój i nie spalić za sobą mostów? Przerwanie toksycznego cyklu wymaga od rodziców ogromnej stanowczości. Największą barierą jest często poczucie winy − skoro babcia pomaga finansowo lub zostaje z dziećmi po godzinach, rodzice czują, że nie mają prawa do krytyki. To błąd. Pomoc nie daje prawa do emocjonalnego zawłaszczania dziecka czy niszczenia autorytetu rodziców. Rozwiązaniem jest jasna, asertywna komunikacja. Należy wyznaczyć nieprzekraczalne granice: „Doceniamy twoją pomoc, ale nie zgadzamy się na tworzenie tajemnic. Jeśli to się powtórzy, wspólne wizyty będą odbywać się tylko w naszej obecności”. Choć może to wywołać chwilowy kryzys rodzinny, jest to jedyny sposób na ochronę dziecka przed emocjonalnym rozdarciem. Zdrowa relacja z dziadkami powinna opierać się na wsparciu systemu wychowawczego rodziców, a nie na rywalizacji o to, kto jest w oczach dziecka lepszym opiekunem. Źródło: „Szantaż emocjonalny. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystaniem”, Susan Forward, Donna Frazier, wyd. GWP 2017 Zobacz też: Jak ograniczyć dziecku telefon bez awantury w domu: 5 zasad do wprowadzenia „na już”
Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka (dużo propozycji)
Życzenia wielkanocne dla babci z pewnością sprawią jej bardzo dużo radości. Mamy też kilka propozycji życzeń, które ucieszą również dziadka. Przygotowaliśmy dużo wielkanocnych wierszyków. Z pewnością każdy znajdzie u nas coś odpowiedniego dla siebie i swoich bliskich, którym zechce te życzenia złożyć.
Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka powinny być naprawdę wyjątkowe. Dziadkowie z pewnością czekają na ten miły gest. Poniżej przedstawiamy życzenia dla babci na Wielkanoc, mamy też propozycje indywidualnych życzeń dla dziadka. Możecie skorzystać też z innych naszych pomysłów na życzenia wielkanocne i wysłać je innym członkom waszej rodziny lub przyjaciołom. Spis treści: Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka Śmieszne wierszyki wielkanocne dla babci i dziadka Życzenia dla babci na Wielkanoc Życzenia wielkanocne dla babci możecie napisać sami, jeśli jednak nie macie pomysłu lub po prostu brakuje wam czasu podczas szału świątecznych przygotowań – skorzystajcie z naszych propozycji: Droga babciu, niech cudowna moc świąt wielkanocnych rozjaśni wszelki mrok, napełni Cię radością i optymizmem oraz doda siły w trudach codziennego życia. Życzę radosnego i głębokiego przeżywania świat Zmartwychwstania Pańskiego. Niechaj napełnią Cię radością, optymizmem i rzucą ciepłe światło na wszystko, co Cię otacza. *** Kochana Babciu, ciepłych, pełnych radosnej nadziei świąt Zmartwychwstania Pańskiego, a także kolorowych spotkań z budzącą się do życia przyrodą. *** Babciu – zdrowia, szczęścia, humoru dobrego a przy tym wszystkim stołu bogatego. Mokrego dyngusa, smacznego jajka i niech te święta będą jak bajka. *** Droga Babciu, z okazji zbliżających się świąt wielkanocnych składam najserdeczniejsze życzenia: dużo zdrowia, radości, smacznego jajka, mokrego dyngusa, mnóstwo wiosennego słońca oraz wiele uśmiechu. *** Kochana Babciu, życzę słońca, śpiewu ptaków i spokoju duszy, życzę pogodnych przygód i radosnych spotkań, śpiewu przy ognisku i dumania w fotelu, i żeby wszystko spełniło się szybko... *** Najserdeczniejsze życzenia zdrowych, radosnych i spokojnych świąt Wielkiej Nocy, smacznego jajka, mokrego dyngusa, a także odpoczynku w rodzinnym gronie. Niech każdy z nas wykorzysta ten okres czasu jak najlepiej. Kochanej Babci, życzy... Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka Życzenia wielkanocne dla babci i dziadka powinny płynąć prosto z serca, być mądre i wzruszające. Poniżej znajdziecie kilka takich propozycji. Dziadkowie, na tę Wielkanoc życzyć Wam wypada ciepła domowego, miłości bliźniego, placka wybornego, spokoju świętego. *** Babciu i Dziadku, życzymy pogody ducha, zdrowia i radości oraz wszelkiego dobra z okazji świąt wielkanocnych. *** Z okazji świąt wielkanocnych, życzę wszelkich łask Bożych, pogodnych, zdrowych świąt i pomyślności w życiu osobistym. *** Kiedy Wielka Noc nastanie życzę Wam na Zmartwychwstanie dużo szczęścia i radości, które niechaj zawsze gości w dobrym sercu, w jasnej duszy i niechaj wszystkie żale zagłuszy. *** Alleluja dziś śpiewamy, Bogu cześć i chwałę dajmy, Bo zmartwychwstał nasz Zbawiciel, Tego świata Odkupiciel. Zdrowia, radości i powodzenia to są najszczersze nasze życzenia. W te piękne święta gdy Pan zmartwychwstanie. Życzymy smacznych jajek na śniadanie, żółtego kurczaczka, białego zająca i aby te święta trwały bez końca. *** Na stole święcone, tuż obok baranek, w koszyczku pełno barwnych pisanek i jakże znamienne w polskim krajobrazie budzące się do życia wiosenne bazie. Zielony barwinek, fiołki i żonkile Malują kolorem uroczyste chwile. W dom polski wiosna wchodzi na spotkanie, Gdy wielkanocne na stole śniadanie. *** Niech Zmartwychwstanie Pańskie, które niesie odrodzenie duchowe, napełni wszystkich spokojem i wiarą, da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość. *** Obfitych łask i błogosławieństw od Chrystusa Zmartwychwstałego oraz pełnych pokoju świąt wielkanocnych z radosnym „Alleluja” życzy... *** Jaj przepięknie malowanych, Świąt słonecznie roześmianych, W poniedziałek dużo wody, Zdrowia, szczęścia oraz zgody Z okazji świąt wielkanocnych życzy... *** Życzenia radosnych świąt wielkanocnych wypełnionych nadzieją budzącej się do życia wiosny i wiarą w sens życia, pogody w sercu i radości płynącej z faktu Zmartwychwstania Pańskiego oraz smacznego święconego w gronie najbliższych osób przesyłają wnuczęta. Śmieszne wierszyki wielkanocne dla babci i dziadka Jeśli chcecie wywołać uśmiech na twarzy babci i dziadka – skorzystajcie z naszych zabawnych wierszyków. Pamiętajcie jednak, że dziadkowie to ludzie, którym należy się ogromny szacunek, dlatego nie należy przesadzać z żartobliwymi życzeniami. Te poniżej będą odpowiednie. Wielkiej Nocy czas nadchodzi, cały dzień się każdy głodzi, by móc jutro o poranku, siąść za stołem przy śniadanku. Zjeść kosz cały z jajeczkami, zającami i kaczkami. A już następnego ranka, wiadrem wody zlać baranka. *** Zgadnij kto? Zgadnij skąd? Życzy Ci Wesołych Świąt! Nie myśl sobie, że to bajka, życzę Ci smacznego jajka, niech tradycja wodę leje, bo zajączek dziś szaleje! Radosnych świąt Wielkiej Nocy życzy... *** Pisanek w koszyku, radości bez liku, kurczaków złociutkich, pierniczków słodziutkich, serca szczerego, domu ciepłego i mokrego ubrania w dniu wielkiego lania! *** Wczoraj kury tak gdakały, nasze jajka oszalały. Malowały się w paseczki i w kółeczka, i wstążeczki. Teraz wszystkie krzyczą – hura, hura wesołego Alleluja! *** Smacznego jajeczka i kruchego ciasteczka! Wesołego, rodzinnego świętowania i biesiadowania. Pozdrowienia serdeczne – świąteczne! *** Niech zajączek szczodry będzie i z jajeczkiem do Was przybędzie, niech święconka smaczna będzie, a w dyngusa woda wszędzie. *** Zdrowia, szczęścia, pomyślności w pierwsze święto dużo gości. W drugie święto dużo wody, to dla zdrowia i urody. Dużo jajek kolorowych i świąt wesołych! *** Samych radości, kolorowych jajeczek, białych owieczek, uśmiechu bez liku i bakalii w serniku, kiełbaski tłuściutkiej i atmosfery milutkiej. Życzy… *** Staropolskim obyczajem, dużo szynki życzę z jajem, niech zające i barany spełnią Wasze plany. Niech to będzie czas uroczy, życzę wszystkim Wielkiej Nocy! Zobacz także: Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? Jak obliczyć, kiedy wypada Wielkanoc? Jakie pisanki robiły nasze babcie? Drapanki, kraszanki i inne wielkanocne cuda Modlitwa na śniadanie wielkanocne: jaką odmówić? [TEKSTY MODLITW]
Skóra mi cierpnie na myśl o świętach z wnukami. Wolę już samotną wigilię w Zakopanem
Co roku próbuję się przekonać, że święta z rodziną mają swój urok. A jednak z każdym grudniem coraz bardziej marzę, żeby uciec tam, gdzie nikt nie krzyczy, nie biega i nie rzuca rzeczy po całym domu.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list z sercem ściśniętym i trochę ze wstydem. Jestem babcią czworga wnucząt i od dawna powinnam cieszyć się ich obecnością, ale we mnie pojawia się jedynie napięcie. Jestem babcią. Boję się rodzinnych świąt Skóra mi cierpnie, kiedy myślę o tym całym chaosie. Młodsze dzieci non stop biegają, piszczą, przestawiają wszystko, co tylko wpadnie im w ręce. Nie mają chwili spokoju, a ja po kilku minutach czuję się wyczerpana jak po maratonie. Moje dzieci twierdzą, że „taka jest młodzież” i że mam się cieszyć, bo w końcu nie zawsze będą mali. Tylko że ja naprawdę nie mam już siły. Mam swoje lata, boli mnie kręgosłup, potrzebuję spokoju, a nie bieganiny między stołem a kanapą, żeby ratować świąteczne dekoracje. Starsze patrzą w telefony, młodsze krzyczą. Gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie? Najgorsze jest to, że kiedy próbuję porozmawiać ze starszymi wnukami, one nawet nie podnoszą wzroku znad ekranów. Mówię coś, a w odpowiedzi widzę tylko lekkie kiwnięcie głową albo mamrotane „mhm”. Czuję się niewidoczna we własnym domu. Kiedyś babcię się szanowało, pytało o rady, o przepisy, o dawne czasy. A dziś? Telefon ważniejszy od człowieka. Potem wchodzą młodsze, całe rozkrzyczane, bo koniecznie chcą zaprezentować nową piosenkę albo zabawę. Ja się uśmiecham, staram się być cierpliwa, ale w środku myślę tylko, żeby usiąść w ciszy i odetchnąć. Mam wrażenie, że nikt nie widzi, jak trudno mi to wszystko znosić. Może w tym roku wybiorę spokój zamiast tradycji Dlatego coraz poważniej myślę o tym, żeby wyjechać na wigilię do Zakopanego. Spędzić ją w samotności, ale za to w ciszy, przy małej choince i bez tego całego zamieszania. Wiem, że zabrzmi to okrutnie, lecz może każdy ma prawo wybrać, co jest dla niego najlepsze. Nie chcę kolejnych świąt, po których będę tydzień dochodzić do siebie. Nie zamierzam nikogo zranić. Kocham swoje wnuki, ale nie potrafię za nimi nadążyć. Może kiedy podrosną, może kiedy zaczną rozmawiać jak dawniej ludzie rozmawiali, wszystko wróci na swoje miejsce. A dziś... dziś marzę, żeby przeżyć święta tak, jak potrafię – spokojnie, bez hałasu, bez bałaganu, bez poczucia, że jestem intruzem we własnym domu. Czy jestem złą babcią? Nie wiem. Wiem tylko, że serce też potrzebuje odpoczynku. Danuta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci czekają na prezenty pod choinką, a ja połykam łzy. Czeka nas wigilia dla ubogich