Maja Hyży tydzień po porodzie: wiele mam nie kryje podziwu, a ona znów mówi szczerze o Baby Blues
Maja Hyży ostatnio publikuje dużo zdjęć i filmików z rodzinnych spacerów. Internauci podziwiają młodą mamę. Sporo mam nie może się nadziwić, że po niedawnej cesarce już jest na nogach i prezentuje się tak kwitnąco. Piosenkarka w odpowiedziach wyjawiła, że choć nie zawsze jest łatwo, stara się robić wszystko tak, by było tylko lepiej.
Maja Chyży swoje czwarte dziecko urodziła 7 lipca 2022 roku. Zosia, podobnie jak jej starsza siostra Tosia, to owoc miłości wokalistki i Konrada Kozaka. Ojcem Wiktora i Aleksandra, 10-letnich bliźniaków jest Grzegorz Hyży. To ma być „cudowny pamiętnik” Na zdjęciach z ostatnich dni piosenkarka z uśmiechem pozuje do zdjęć i filmików – chce, by były one „cudownym pamiętnikiem” dla ich rodzinki. Fani nie mogą wyjść z podziwu. „Podziwiam! Ja nie mogłam się ruszać po cesarce przez tydzień! Tzn. wstawałam ledwo…a Ty Maju to śmigasz” napisała w komentarzu jedna z mam. „Przez dwa tygodnie ledwo chodziłam, jeszcze połóg, masakra” dodała kolejna mama. Sposób Mai Hyży na baby blues? Maja Hyży bardzo szybko zareagowała. Po raz kolejny w ostatnich dniach nawiązała do poporodowego przygnębienia. „Musiałam wyjść z domu, bo Baby Blues zniszczyłby mnie” wyjaśniła, dodając uśmiechniętą "buźkę" zalewającą się łzami ze śmiechu. Szczerość wokalistki spotkała się z serią kolejnych, pozytywnych komentarzy. Pod inną relacją ostatnich spacerów wokalistka musiała się też zmierzyć z uwagą na temat starszej córeczki, Antosi. Ktoś zapytał, dlaczego jest taka smutna i wciąż nie rozstaje się ze smoczkiem. „Dużo się dzieje w życiu całej rodziny, jak i Tosi, więc smoczek daje jej poczucie bezpieczeństwa i ukojenie, to nie jest najlepszy moment, żeby akurat dziecko odsmoczkowywać. Spokojnie, Maja ma już starsze dzieci i nie zauważyłam, żeby ganiały ze smoczkiem lub miały wady zgryzu. Na wszystko przyjdzie czas i odpowiednia pora” – odpisała jedna z internautek. Maja Hyży do jej wypowiedzi dodała tylko „W punkt”. źródło: IG/majahyzy Piszemy też o: 11-letni bohater zachował zimną krew i uratował tonących mężczyzn. Brawo! Pilne: Poszukiwana 12-latka. Czy ktoś ją widział? Nie było wolnej karetki. Policjanci eskortowali dziecko do szpitala
Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, jak to odróżnić
Dopada cię przygnębienie, od kilku dni jesteś nie w sosie, jest ci smutno. Czy to już depresja, czy tylko gorszy okres? Sprawdź, kiedy smutek staje się niebezpieczny.
Wiele mówi się o depresji poporodowej, ale depresja to problem, który może dotknąć nas na każdym etapie macierzyństwa. jak sobie wtedy pomóc? Każdemu zdarzają się gorsze dni. Takie, kiedy jakoś nam smutno, chcielibyśmy zaszyć się pod kołdrą i przespać cały dzień. Jakoś nic nie cieszy, pogoda nie taka, w pracy problemy, znowu pokłóciłaś się z mężem... Czujesz, że masz chandrę, ale nie wiesz, czy to nie są początki depresji. Jak odróżnić zły nastrój od depresji? Depresja coraz częstsza Szacuje się, że w Polsce obecnie ok. 8 milionów Polaków cierpi na zaburzenia psychiczne, z czego ok. 1,5 mln na depresję. Liczba zachorowań na depresję wzrasta – co do tego nie ma złudzeń. Zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w 2030 roku choroba ta będzie najczęstszym zaburzeniem na świecie. Mimo skali problemu, wiele osób nie wie, czym naprawdę jest depresja i określa tym mianem także stany przygnębienia, chwilowego pogorszenia nastroju, okresów wzmożonego napięcia czy stresu. Warto poznać prawdziwe objawy depresji, żeby nie przegapić momentu, w którym konieczna jest pomoc specjalisty. Zły nastrój czy depresja? O depresji możemy mówić, kiedy zaobserwujemy u siebie lub znajomej osoby następujące objawy: zły nastrój utrzymuje się od przynajmniej 2 tygodni częste wahania nastroju wycofanie się z życiowych aktywności brak odczuwania przyjemności brak chęci i motywacji do działania drażliwość, złość zaburzenia pamięci i koncentracji bóle głowy, brzucha zaburzenia snu (nadmierna senność lub bezsenność) nudności zaburzenia apetytu Depresja: kiedy do specjalisty? - Trudno jednoznacznie stwierdzić, kiedy należy interweniować i rozpocząć terapię – wyjaśnia dr Magdalena Nowicka, psycholog różnic indywidualnych z Uniwersytetu SWPS. - Depresja może minąć nieleczona, z reguły jednak powraca w postaci kolejnych epizodów. Nawet jeśli ustąpi bez podjęcia leczenia farmakologicznego czy pomocy psychologicznej, kolejne epizody zwiększają szansę, że pojawią się następne. Odpowiednim momentem, by zareagować, szukać profesjonalnej pomocy i podjąć leczenie może być uświadomienie sobie, że od dłuższego czasu ma się problem z wykonywaniem codziennych czynności - dbaniem o higienę osobistą, wychodzeniem z własnego pokoju, mieszkania i kontaktowaniem się z innymi ludźmi – tłumaczy psycholog. Jak nie dać się depresji? Depresja to problem naszych czasów, który będzie przybierał na sile. Według teorii socjobiologicznych, depresja jest formą reakcji adaptacyjnej, która nakazuje zwolnić, po to, żeby organizm zregenerował siły, których mu zabrakło. - Przez zawrotne tempo życia przestajemy dostrzegać rzeczy, które sprawiają nam radość – mówi dr Nowicka. - Funkcjonując w ciągłym pędzie, nie możemy pozwolić sobie na dłuższy odpoczynek, bo sądzimy, że powinniśmy skupić się na karierze, zarobkach i konsumpcji. W pewnym momencie doprowadzamy do stanu, w którym nasz organizm odmawia posłuszeństwa i odczuwa potrzebę wytchnienia- tłumaczy. Pomocne w uchronieniu się przed depresją, oprócz zwolnienia tempa życia - zdaniem dr Nowickiej - jest przestrzeganie następujących rzeczy: ustabilizowanie rytmu snu i czuwania unikanie przestymulowania bodźcami zdrowe odżywianie i ruch szeroka sieć wsparcia społecznego Pamiętajmy, że smutek czy zły nastrój nie jest niczym niepokojącym, to normalna część życia. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej, a poza tym obserwujemy u siebie inne wyżej wymienione objawy depresji, to dzwonek alarmowy, że należy szukać pomocy specjalisty – lekarza psychiatry i psychoterapeuty. Jeśli nie wiesz, gdzie się udać, porozmawiaj najpierw z lekarzem pierwszego kontaktu. Zobacz też: Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-w-ciazy-dotyka-az-25-proc-przyszlych-mam-24448-r1/">Depresja w ciąży: objawy, wpływ na dziecko, leczenie Psycholog mówi: 2 tygodnie smutku to może być depresja
Tydzień po porodzie - czego można się spodziewać?
Tydzień po porodzie możesz nadal być obolała i doświadczać zaskakujących zmian w swoim ciele. Dobrze przygotowana lepiej sobie poradzisz m.in. ze zbyt małą ilością pokarmu czy też z bólami brzucha.
Pierwszy tydzień po porodzie jest wyjątkowo ciężki, zwłaszcza dla świeżo upieczonych mam. Jeszcze w szpitalu jesteś zmęczona i obolała. Chcesz wreszcie wyspać się we własnym domu, pragniesz ułożyć noworodka w przygotowanym dla niego ślicznym łóżeczku, pochwalić się przed rodziną i znajomymi. Możesz jednak być rozczarowana, bo wcale nie przestaje boleć, nie rozumiesz jeszcze potrzeb swojego dziecka i miewasz problemy gastryczne. Nie przejmuj się jednak - to zupełnie naturalna sytuacja w pierwszym tygodniu po porodzie! Spis treści: Ból brzucha tydzień po porodzie Mało pokarmu tydzień po porodzie Jak często przystawiać dziecko do piersi? Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Krwotok tydzień po porodzie Gorączka tydzień po porodzie Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Baby blues tydzień po porodzie Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Jak zadbać o siebie po porodzie? Ból brzucha tydzień po porodzie Jeśli w pierwszym tygodniu po porodzie odczuwasz bolesne skurcze - przeważnie jest to dobry znak! To tzw. połogowe skurcze macicy, które oznaczają, że twoje ciało się regeneruje i obkurcza. Mogą one być szczególnie nasilone podczas karmienia piersią - organizm produkuje wtedy oksytocynę, która wzmaga obkurczanie macicy. Bóle tego typu mogą być podobne do bólu menstruacyjnego. Mało pokarmu tydzień po porodzie W ciągu pierwszego tygodnia po porodzie organizm nadal przyzwyczaja się do produkcji pokarmu. W ciągu pierwszych 2 tygodni twoje ciało zacznie jednak dopasowywać się do potrzeb malucha i zacznie produkować coraz więcej pokarmu. Jeśli karmisz piersią po raz pierwszy, może przydać ci się pomoc doradcy laktacyjnego - często współpracują oni z oddziałami położniczymi w szpitalach. Laktację można jednak zwiększyć. Jak to zrobić? Domowych sposobów jest kilka - jeśli starasz się zwiększyć ilość pokarmu, możesz na przykład wspomóc się laktatorem. Regularne odciąganie mleka będzie stymulować jego produkcję. Możesz także stosować masaż suchą szczotką, który pobudzi laktację. Jak często przystawiać dziecko do piersi? Dzieci karmione piersią jedzą na żądanie, czyli wtedy, kiedy chcą. Twój maluch może jeść w dzień i w nocy nawet co godzinę, a później mieć dłuższą przerwę (w pierwszym miesiącu nie powinna trwać dłużej niż cztery godziny). Może tak się zdarzyć, bo noworodek musi się przyzwyczaić do nowego otoczenia i trybu życia. Jeśli masz mętlik w głowie i już nie wiesz, czy od ostatniego karmienia upłynęły dwie, czy cztery godziny, pomóż sobie, notując pory karmienia. Ból krocza i nawał pokarmu w pierwszym tygodniu po porodzie Ból krocza może trwać. Staraj się dużo leżeć (karm na leżąco), odpoczywaj, a jeśli siadasz – rób to np. na dmuchanym kółku do pływania. Dobra wiadomość jest taka, że z każdym dniem będzie bolało coraz mniej. Kilka dni po porodzie może pojawić się tzw. nawał pokarmu. Piersi znacznie się powiększą, będą twarde i tkliwe. Osobą, która najlepiej ci w tym pomoże, jest... twoje dziecko! Przystawiaj je często do piersi, a ono poradzi sobie z nawałem pokarmu. Ulgę po porodzie przynoszą także chłodne okłady: z liści kapusty, ze schłodzonej w lodówce pieluszki tetrowej. Bolesne brodawki smaruj odrobiną pokarmu i często je wietrz. Możesz też używać maści lanolinowej. Krwotok tydzień po porodzie W okresie połogu niewielkie krwawienia są czymś normalnym - doświadcza ich każda kobieta. Jest to sposób na pozbycie się resztek łożyska i śluzu z macicy. Może to trwać nawet do 4 lub 6 tygodni po porodzie, jednak z czasem wydzielina będzie mniej krwista, a bardziej żółto-biała. Należy pamiętać, aby w okresie połogu unikać kąpieli w wannie - może to spowodować zakażenie, a także rozszerzenie naczyń krwionośnych z powodu długiego przesiadywania w gorącej wodzie. Zatrzymanie odchodów tydzień po porodzie Jeżeli jakiekolwiek wydzieliny ustają już w pierwszym lub drugim tygodniu po porodzie - zdecydowanie musisz skontaktować się ze swoim ginekologiem. Może to oznaczać, że wydzieliny zalegają w macicy i mają utrudniony odpływ. Gorączka tydzień po porodzie Gorączka w połogu to niepokojący objaw, który należy jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Wysoka gorączka w tygodniu po porodzie często wskazuje na rozwój zakażenia połogowego. Jest to dość częste powikłanie poporodowe. Najczęściej obejmuje ono drogi rodne, układ moczowy lub gruczoły piersiowe i częściej pojawia się po cesarskim cięciu niż po porodzie naturalnym. Tydzień po porodzie - co się dzieje z dzieckiem? Pamiętaj, że u kilkudniowego maleństwa następuje fizjologiczny spadek masy ciała, ale po powrocie do domu dziecko zacznie przybierać na wadze – zauważysz to po ubrankach. Noworodek jednak nie płacze tylko z głodu. Może mu być za gorąco lub za zimno, niewygodnie albo chce być przytulony (ta potrzeba jest zwykle bardzo silna). Trzymaj maleństwo w ramionach jak najczęściej. Bliski kontakt z tobą pomaga mu zaaklimatyzować się w świecie. Dla ciebie będzie to okazja do wyciszenia. Brzuch tydzień po porodzie - kiedy schudnę? Twój apetyt po porodzie może być różny: możesz wcale nie być głodna (większość kobiet kilka dni po porodzie traci ochotę na jedzenie) albo, przeciwnie, masz wilczy apetyt. To z kolei zawdzięczasz prolaktynie – hormonowi pobudzającemu laktację i stymulującemu łaknienie. Karmiąc piersią, spalasz każdego dnia dodatkowo 750 kcal. Możesz więc pozwolić sobie na 2500 kcal dziennie i 12–15 gramów białka więcej (np. dwie szklanki mleka lub dwa jajka). Po czterech miesiącach prolaktyna wróci do normy (apetyt zmniejszy się), ale przemiana materii nadal przebiegać będzie w szalonym tempie. To okres, kiedy możesz schudnąć bez diety, nawet w „trudniejszych” rejonach. Nie wpadaj więc w rozpacz, kiedy w lustrze widzisz brzuch niewiele mniejszy niż miesiąc temu – szybko się to zmieni. Baby blues tydzień po porodzie To, czego doświadczasz po narodzinach dziecka, to nawet nie burza, ale... tornado hormonalne! Poziom hormonów płciowych, tarczycy i nadnerczy skacze, organizm jak szalony wydziela prolaktynę. Większa ilość oksytocyny, dzięki której rozwijają się uczucia macierzyńskie i rozluźniasz się, nie da sobie z tym rady. Możesz czuć się przygnębiona, bezradna, źle spać. Do takich emocji przyznaje się 80 procent mam. Nie jesteś sama... Rozmawiaj z koleżankami, które niedawno urodziły. Doskonałym miejscem do „wypłakania się” są fora i grupy internetowe. Powiedz partnerowi, jak ci ciężko. On jest od tego, by cię wspierać! Z dnia na dzień będzie lepiej, baby blues trwa zwykle do sześciu tygodni. Pamiętaj jednak, że baby blues to nie to samo co depresja poporodowa! Baby blues to chandra i chwilowa chwiejność nastroju, która zwykle mija sama - depresja poporodowa absolutnie wymaga pomocy specjalisty! Obniżony nastrój i negatywne myśli nie mijają? Zwróć się o pomoc do lekarza psychiatry. Kiedy zaplanować odwiedziny u noworodka? Cała rodzina pragnie zobaczyć waszego malucha - planujcie wizyty z rozwagą i zadbajcie o spokój, który wam się należy. Niech mąż będzie „ochroniarzem” i grzecznie, acz stanowczo, wytłumaczy znajomym, że chętnie przyjmiecie ich za jakiś czas. Rodzina powinna zrozumieć, że chcecie mieć czas dla siebie. Jak zadbać o siebie po porodzie? Nim urodziłaś dziecko, dawałaś sobie ze wszystkim radę: dbałaś o dom, pracowałaś. I nagle maleńki człowiek sprawia, że obowiązki domowe są już ponad twoje siły. Nie przejmuj się tym. Ciesz się dzieckiem, nie zadręczaj się brudnymi oknami czy nieumytą podłogą. We wszystkich pracach domowych świetnie spisze się mąż, który powinien pomóc ci w obowiązkach w tym trudnym czasie. Zobacz też: Połóg - 6 wyjątkowych tygodni Połóg bez ściemy: tak wygląda młoda mama tydzień po porodzie! Co się dzieje po porodzie - ważne pytania Konsultacja merytoryczna Dorota Fortunko Położna, certyfikowana konsultantka laktacyjna
"Nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa" – żadna mama nie przyzna się do takich myśli
"Pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość" – wyznaje mama, która po 10 latach odważyła się powiedzieć całą prawdę o macierzyństwie. Bez udawania, bez strachu, bez kolorowej otoczki.
To wyznanie jest smutne, przerażające, ale przede wszystkim szczere. Nie każda kobieta zdobyłaby się na odwagę, żeby coś takiego wyznać – autorka tego listu (nie podała imienia i nazwiska) czekała 10 lat, by podzielić się swoimi uczuciami i myślami po narodzinach dziecka. Przeczytajcie – ten tekst chwyta za serce i pokazuje, że macierzyństwo to nie to, co widzimy w filmach czy w reklamach. "Popełniłam błąd" – szczere wyznanie o początkach macierzyństwa "Pierwszy rok po narodzinach mojego syna był niesamowicie trudny. Właściwie, "trudny" to spore niedomówienie: to było piekło. To, co myślałam o sobie, o moim życiu, o moim dziecku, były tak okropne, że trzymałam to dla siebie przez 10 lat. Nie byłam w stanie wyznać tego nikomu, nawet mężowi czy terapeucie. Właściwie, nie byłam w stanie tego zrobić aż do wczorajszej nocy. Gdy rozmawiałam z żoną mojego brata, wyznałam jej wszystko, te wszystkie pełne nienawiści myśli sprzed wielu lat. Wydaje mi się, że w pewnym momencie musisz dać upust emocjom, zwłaszcza wtedy, gdy ta popaprana prawda może pomóc komuś poczuć się odrobinę lepiej. Choć w życiu chciałam tylko jednego, bycia mamą, po narodzinach mojego pierwszego syna, żałowałam tego z całego serca – dosłownie w każdej sekundzie, każdego dnia. Marzyłam o tym, żeby go zapakować i wepchnąć do macicy na trochę. Chciałam mojego starego życia. Ciągle myślałam: zrobiłam potworny błąd, chcę to cofnąć, nie chcę tego, nie chcę nic z tych rzeczy, nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa, nienawidzę ciebie. Nie zrozumcie mnie źle, nigdy nie chciałam skrzywdzić mojego dziecka i nie wyobrażałam sobie, że to robię, ale był czas, kiedy myślałam, że jeśli stanie się najgorsze – jeśli wejdę do pokoju, a on nie będzie oddychał – przeżyję to. Nic mi nie będzie. Wrócę do poprzedniego życia. Każdy rodzic ma swoje największe obawy. Dla wieku młodych rodziców, te najgorsze obawy dotyczą choroby czy nagłej śmierci dziecka. Dla mnie, moją najgorszą obawą było to, że utknę w życiu, którego wcale nie chcę, że popełniłam największy błąd. Moim najgorszym strachem było to, że ciemność moich własnych myśli obnaży, jaką matką jestem, ze te czarne myśli oznaczają, że nie kocham swojego dziecka. Jaka matka myśli coś takiego i jest to dla niej zupełnie normalne? Jaka matka marzy, żeby nie być matką? Jaki rodzic ma myśli pełne nienawiści w stosunku do własnego dziecka? Dopiero teraz wiem, że te wszystkie okropne myśli wynikały z braku snu, małego piekiełka po porodzie, depresji poporodowej. Dopiero teraz rozumiem, że te paskudne myśli nie sprawiają, że ktoś jest złą matką. Jestem w stanie wytłumaczyć sobie samej, że pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość. (...) Może przez moją szczerość o tych brzydkich myślach i ciemnych miejscach, możemy zmienić wizję macierzyństwa – od tej pięknej, wymuskanej wersji do tej brzydkiej, prawdziwej. Tak naprawdę, nasze niemiłe czy nawet nienawistne myśli nie mają znaczenia, bo miłość to coś więcej niż uczucie czy myśl. To działanie, to sposób troszczenia się, gdzieś pomiędzy dobrym a złym." Macierzyństwo nie jest łatwe Choć większość mam nie ma takich myśli, są też takie, dla których pierwsze miesiące macierzyństwo to piekło. Zgadzam się z autorką tekstu – nie można nazywać kogoś złą matką przez jego złe myśli. Najważniejsze, by przestać pokazywać wyidealizowany obraz macierzyństwa i zachęcać mamy do mówienia o baby bluesie czy depresji poporodowej. Żadna mama nie powinna czuć się złą matką! Jesteście w stanie zrozumieć mamę, która ma takie myśli? A może znacie kogoś, kto też cierpiał na depresję poporodową? Czytaj także: Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
Gdy pojawia się smutek, łatwo zrezygnować z własnego szczęścia
Czujesz, że masz serdecznie dość, dusisz się i toniesz? Najwyższy czas pomyśleć tylko i wyłącznie o sobie! Poznaj trzy nawyki, które pomogą ci czuć się lepiej każdego dnia.
Gdy na świat przychodzi dziecko, cały dom zaczyna się kręcić wokół małego człowieczka. Mama robi wszytko, by dziecko było zadbane, szczęśliwe i kochane, ale opieka nad maluszkiem może być przytłaczająca. Czasami, gdy presja jest zbyt duża, może pojawić się depresja. O tym zbyt mało się mówi Czy wiesz, że nawet 80 proc. świeżo upieczonych mam doświadcza baby bluesa? Kobieta może mieć wahania nastroju, być drażliwa i płaczliwa. Na ogół oznaki są łagodne i zanikają w ciągu kilku tygodniach. Jadnak, jeśli objawy są poważniejsze lub nie ustępują, może okazać się, że to depresja poporodowa (występuje raz na każde 15 porodów). Niestety nadal zbyt mało się o tym mówi i zarówno kobiety, jak i ich rodziny nie wiedzą, na jakie objawy zwrócić uwagę. Co więcej, problem dotyczy nie tylko mam noworodków. Badacze zauważyli, że największe ryzyko wystąpienia depresji występuje w przeciągu pierwszych czterech lat życia dziecka (dotyczy to, co trzeciej mamy). Natomiast jedna na osiem kobiet doświadcza depresji w ciągu całego życia. Badania jasno pokazują, że depresja to nie tylko coś, co niszczy od środka kobietę, także ma olbrzymi wpływ na osoby, które ją otaczają. To choroba całej rodziny. Specjaliści zauważają, że dzieci, które dorastają w środowisku problemów psychicznych, mogą słabiej się rozwijać, mieć problemy z uczeniem się, a także ze zdrowiem fizycznym i psychicznym. Dzieci matek z depresją są często bardziej niespokojne, mają słabsze zdolności poznawcze, zaburzenia zachowania i zaburzenia psychiczne. Najważniejsze jednak, żebyś nie obwiniała się, jeśli zachorujesz na depresję. To leży poza tobą. Jeśli będziesz się obwiniać, nie pomożesz ani sobie, ani dziecku. Jeśli przyznasz przed sobą, że ten problem cię dotyczy i udasz się po pomoc, zasługujesz na brawa. Pogratuluj sobie tego, zanim martwić się, czy nie zaszkodziłaś dziecku. Spójrz, ile dni jeszcze przed wami, lat, które możecie spędzić ze sobą najlepiej, jak tylko potraficie. Zaczyna się niewinnie Depresji nie zawsze da się zapobiec i nie jest łatwo się jej pozbyć, ale każda mama powinna być świadoma, że długotrwały smutek i niepokój nie są normalne. Czasem w natłoku zadań, przyjmując nową rolę, łatwo zapomnieć o tym, co daje szczęście. Wiele kobiet obwinia się za swoje złe samopoczucie, gdy nie uzyskują pomocy, ich stan się pogarsza. Dlatego tak bardzo ważne jest, by zarówno mama, jak i członkowie rodziny byli świadomi, na jakie objawy należy zwrócić uwagę. Choć nie zawsze jest łatwo, to nie wolno zapominać, że każda z nas zasługuje na szczęście. Zaspokajanie własnych potrzeb to nie egoizm. Wiele kobiet próbuje wszytko robić samodzielnie, a bliscy na to się godzą. Kobiety chcą być perfekcyjne i zaczynają się zapętlać w domowych obowiązkach. Niepostrzeżenie nie tylko opiekują się dzieckiem, ale i mają cały dom na głowie. Rezygnują ze swoich przyjemności i samych siebie w imię bycia idealną matką i gospodynią. Pojawia się wstyd, strach, poczucie winy, przemęczenie i niepokój. Łatwo wpaść w pułapkę porównań, bo tym wszystkim problemom mamy zazwyczaj stawiają czoła w pojedynkę. Specjaliści zauważają, że w pierwszym etapie po urodzeniu dziecka często relacje ze znajomymi się rozluźniają. Pomimo internetowych przyjaciół na forach, izolacja od żywego człowieka pogłębia uczucie samotności. Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazało, że ponad 90 proc. matek czuje się samotna po urodzeniu dziecka. Ponadto 55 proc. stwierdziło, że samotność sprawiła, że czuły niepokój, a 47 proc. czuła się bardzo zestresowana z tego powodu. Co więcej, badania wykazały, że brak powiązań społecznych jest bardziej szkodliwy dla naszego zdrowia niż otyłość, palenie i wysokie ciśnienie krwi. Izolacja nie jest dobra dla naszego samopoczucia psychicznego. Szczęśliwe dziecko, czyli jakie? Skupiając się wychowaniu dziecka, zdarza się, że mama zapomina o tym, by jej potrzeby były zaspokojone. Tymczasem kluczem do szczęścia dziecka, jest szczęście matki. Dlatego powinnaś najpierw zadbać o siebie! By to zobrazować, w psychologii często jest używane porównanie do używania masek tlenowych w samolocie. Zawsze rodzic powinien najpierw ją założyć sobie, a dopiero potem dziecku. Jeśli nie odpoczniesz, nie zaspokoisz swoich potrzeb to nie będziesz szczęśliwa i nie będziesz w stanie zajmować się dzieckiem tak dobrze, jak byś tego chciała. Co więcej, specjaliści przekonują, że nie ma lepszej recepty na szczęście niż dobre emocje bliskich. Nasze dzieci stają się podobne do nas. Badania przeprowadzone na Harvardzie i Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego wykazały, że szczęście jest zaraźliwe! Rozprzestrzenia się za pośrednictwem sieci społecznościowych jak wirus. Tak więc, to jak się czujesz, przekazujesz dziecku. Trzy dobre nawyki Ludzie muszą wiedzieć, że zdrowie psychiczne to priorytet, a bycie szczęśliwą wcale nie musi być takie trudne. O to trzy nawyki, które pomogą ci czuć się lepiej każdego dnia. 1. Koło ratunkowe Istnieje wiele metod radzenia sobie ze stresem i smutkiem. Poszukaj czegoś, co poprawia ci humor i poświęć na to kilka minut dziennie. Korzystaj z tego także zawsze, gdy poczujesz się gorzej. Może to być np. kilka minut medytacji, czy playlista z ulubioną muzyką. 2. Zaopiekuj się sobą Znajdź czas na rozrywkę poza domem bez dziecka. To, że jesteś mamą, nie oznacza, że musisz całą dobę spędzać z brzdącem. Zapisz się na siłownię i do kosmetyczki. Zaplanuj regularne spotkania z przyjaciółką i randki z mężem. Dzięki temu podładujesz baterie. 3. Małe kroki Przyznanie przed sobą, że nie jest się szczęśliwym, bywa trudne. Mów często partnerowi, mamie lub przyjaciółce, co czujesz, szczególnie, gdy ogarnia cię smutek. Razem z pewnością będzie wam łatwiej znaleźć rozwiązanie. To dobry nawyk, choć czasem ciężko sięgnąć po telefon! Pamiętaj, przeciągający się smutek, niepokój lub złość są absolutnym wskazaniem do wizyty u specjalisty. Powiedz o tym lekarzowi pierwszego kontaktu, ginekologowi, umów się do psychiatry i/lub psychologa. Dobra wiadomość jest taka, że zgodnie z nowymi standardami okołoporodowymi lekarze i położne powinni sprawdzać, czy ciężarna i nowa mama nie są zagrożone wystąpieniem depresji poporodowej. Czy wiesz, że kiedy w życiu dorosłych goszczą takie dobre nawyki, dzieci automatycznie uczą się, jak budować swoje własne szczęście? Źródło: mother.ly
Nie zawsze fajnie być mamą – relacja z rozmowy kilku mam
Czasem nie masz ochoty na kolejne układanie puzzli z dzieckiem, wszystko cię denerwuje, jest ci źle... A gdy dziecko uwieszone twoich kolan płacze wniebogłosy, marzysz tylko o tym, żeby... wsiąść do pociągu byle jakiego. Czy coś z tobą nie tak?
Kiedy spotkałyśmy się w kawiarni, przekrzykiwałyśmy siebie nawzajem. Nikt by o nas nie powiedział, że jesteśmy mamami. Chyba że posłuchałby naszej rozmowy. Było o dzieciach, mężach i... poczuciu winy. Każda z nas je odczuwała. Powody były niby różne, ale tak ostatecznie chodziło o to, że chyba jednak nie zawsze chce nam się być mamami! Brzmi strasznie? Baby blues – początki bywają trudne Najmniejsze doświadczenie w poczuciu winy miała Basia – jej córeczka skończyła dopiero 3 miesiące. – Na początku, w szpitalu byłam zachwycona – wspomina – Całymi godzinami wpatrywałam się w śpiącą córcię. Byłam w euforii. Ale kiedy Basia wróciła z dzieckiem do domu, zaczęła płakać po kątach. Pamiętam to bardzo dobrze. To do mnie dzwoniła zalana łzami. Żaliła się, że nie może spokojnie wyjść nawet do toalety, bo córka ciągle chce ssać. Że prawie w ogóle nie śpi, nie ma czasu na jedzenie, nie mówiąc już o takich ekstrawagancjach jak chwila na fejsie. Narzekała, że czuje się, jak w więzieniu – bez jakichkolwiek własnych praw, za to z mnóstwem obowiązków. Ale najbardziej przerażała ją myśl, że nie ma od tego odwrotu, że przecież, kiedy zostaje się mamą, to jest się nią do końca życia! Klasyczny baby blues. Teraz Basia opowiada o tych wszystkich burzliwych emocjach ze spokojem. – Czuję, że najgorsze już za mną. Teraz będzie z górki – śmieje się. Matka w depresji – No nie wiem – wtrąca się do rozmowy Marysia. Właśnie uświadomiłam sobie, że widzę ją pierwszy raz od odwiedzin w szpitalu, po narodzinach jej synka. To niemożliwe – myślę – przecież mały ma już rok! A jednak. Mary opowiada nam o tym, co się wydarzyło przez ostatnie dwanaście miesięcy. Nie wiedziałam, że było jej tak ciężko. Zawsze, jak dzwoniłyśmy do niej z zaproszeniem na kawę, miała jakiś pretekst, by nie przyjść. A to jej mały zachorował, a to była już umówiona – nie miałyśmy pojęcia, że to tylko wymówki. Jak mogłyśmy nie zauważyć, że coś jest nie tak? Marysia, tak, jak Basia, zaliczyła baby blues. Tyle tylko, że nie przeszedł jej po kilku dniach, a nawet tygodniach. Najpierw łudziła się, że to tylko hormony. Potem myślała, że to takie chwilowe obniżenie nastroju, no bo przecież nie ma czasu na odpoczynek, mało śpi, synek wieczorami ma kolki... „Każda mama musi to przejść” – myślała. – Czułam się beznadziejnie – opowiada Mary. – Najpierw dużo płakałam, ale potem to nawet łez mi zabrakło. Nic mi się nie chciało: snułam się po domu w starym dresie, nie malowałam się, nie dbałam o włosy. Straciłam apetyt, szybko zaczęłam chudnąć. Przez cały czas towarzyszył mi lęk o zdrowie synka – co chwila sprawdzałam, czy oddycha. Z drugiej strony, miałam ochotę nie reagować na jego płacz. Psychicznie wykańczały mnie też wizyty rodziny. Miałam wrażenie, że oni wszyscy wiedzą, że jestem złą matką. To był koszmar! Marysia długo nie wiedziała, jak sobie pomóc. Pójście do psychologa wydawało jej się przyznaniem do porażki. A ona przecież zawsze była taka zaradna! Na wizytę w poradni namówiła ją jej własna mama. – To był początek końca moich problemów – z uśmiechem stwierdza Marysia. – Bez sensu tak długo zwlekałam z wizytą. Jestem pewna, że gdybym poszła do psychologa wcześniej, szybciej poradziłabym sobie z depresją. Gdzie się podział mój entuzjazm? Wysłuchałam opowieści Basi i Marysi bardzo uważnie. – Aż boję się narzekać na swoje problemy. Przy waszych wydają się takie banalne – stwierdziłam. – Co ty opowiadasz – wtrąciła się Baśka. – W końcu, od czego ma się przyjaciółki? Narzekaj do woli. To działa oczyszczająco. Zaczęłam opowiadać. Mam długoletnie doświadczenie w byciu mamą (i to podwójną), więc miałam o czym mówić. Skarżyłam się, jak mało mam czasu dla siebie, jak na obiad czasem podaję gotowce, choć niby wiem, że to niezdrowe. Opowiedziałam, jak ostatnio nakrzyczałam na swoją młodszą córkę, że ciągle bałagani, i jaką poczułam się wtedy okropną matką, bo wiedziałam, że przesadzam, i te nerwy to nie przez nią, tylko przez moje zmęczenie. Mówiłam długo, nikt mi nie przerywał. W końcu poczułam, że uszło ze mnie powietrze, że nareszcie udało mi się poskarżyć tak bez ogródek, bez poczucia, że ktoś mnie skrytykuje, osądzi, wyda wyrok. Uspokoiłam się i zamilkłam. – No proszę – pierwsza odezwała się Baśka – a ja myślałam, że tylko mnie nie udaje się być wzorową mamą. Naprawdę mi ulżyło. Wiecie, co to znaczy? Że nie ma ideałów! To fantastyczne! Od razu mi lepiej. Odpocząć od macierzyństwa – Tylko, czy to powinno nas pocieszyć? – zapytała retorycznie Marysia. I zaczęłyśmy rozważać, co by tu zrobić, by zmienić choć trochę nasze życie. Przede wszystkim obiecałyśmy sobie częstsze spotkania w kawiarni (nawet gdyby miały się ograniczać wyłącznie do narzekania na dzieci). Trudno, czasem w naszych domach na obiad będzie pizza i wydamy parę złotych na opiekunkę. Zresztą w Stanach Zjednoczonych od lat młode mamy jeden dzień w tygodniu przeznaczają na wyjścia z domu i ten system sprawdza się doskonale! A więc będziemy brać przykład. Doszłyśmy też do wniosku, że potrzebna jest nam rozrywka absolutnie przyziemna i próżna: wizyta u fryzjera, kosmetyczki albo choćby w cukierni – minimum raz w miesiącu. Musimy także zadbać nie tylko o rozwój dziecka, ale i o swój! Więc od dziś czytamy więcej książek, chodzimy do kina lub teatru (najlepiej z partnerem!). Czasem wystarczy ponarzekać Miałyśmy dobry humor i niepostrzeżenie powróciłyśmy do tematu dzieci. Ale zamiast na nie narzekać, zaczęłyśmy się nimi przed sobą chwalić. Córeczka Basi, gdy się uśmiecha, ma śliczne dołki w policzkach, a jej najnowszym osiągnięciem jest „aaaaa”. Synek Marysi nauczył się właśnie chodzić. Moje córki dobrze się uczą, są ambitne i tak naprawdę bardzo pomagają mi w domu. Gdy już wychodziłyśmy z kawiarni, dostałam od córki esemesa: „Zamawiamy pizzę. Zjesz z nami?”. Pewnie, że zjem! Zobacz też: Doceńcie nas! Nasze poświęcenie jest bezcenne! – rozmowa męża z psychologiem Co to znaczy być dobrą matką? Ten post udostępniono 500 tysięcy razy! Czy jesteś dobrą mamą? Quiz z niespodzianką
Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po narodzinach córeczki
Paulina Sykut-Jeżyna pół roku temu urodziła córeczką i dziś mówi: „Trzeba głośno mówić o tym, co dzieje się z naszymi emocjami po porodzie”.
Baby blues to nie jest temat tabu, przekonuje Paulina Sykut-Jeżyna, prezenterka i mama półrocznej Róży. Poród, zmęczenie, niewyspanie i poporodowa burza hormonalna może sprawiać, że młoda mama czuje się gorzej niż zwykle – i to normalne! Każda kobieta po porodzie ma prawo czuć się przytłoczona nową rzeczywistością – i zwykle właśnie tak się czuje, bez względu na to, czy jest zupełnie anonimową mamą czy znaną gwiazdą telewizyjną. – My, kobiety, wszystkie jesteśmy podobne, niezależnie od tego, jakim zawodem się paramy i ile zarabiamy. To są rzeczy zupełnie nieistotne w kontekście porodu i macierzyństwa – mówi Paulina Sykut-Jeżyna. – Odbieramy tylko na różne sposoby to wszystko. Niektóre kobiety boją się o tym mówić, wstydzą się, myślą, że przez to, że przyznają do tego, że czuły się gorzej po porodzie, to przyznają się do jakiegoś błędu? Albo że są gorszymi matkami? Baby blues to stan, który czeka każdą z nas! Paulina uważa, że warto przełamywać to największe macierzyńskie tabu i głośno mówić, że pierwszy okres po porodzie wcale nie zawsze wygląda różowo: – To ciężki okres w życiu kobiety i piękny jednocześnie – mówi prezenterka. – Kiedy ja miałam burzę hormonów, a przecież każda z nas ją ma w mniejszym czy większym stopniu, to czułam się gorzej, aczkolwiek czułam też miłość, która mnie uskrzydlała. Czułam radość, patrząc na moją córkę, ale rzeczywiście warto też mówić o tym, że organizm musi wrócić do równowagi i to trochę potrwa. Przekonuje, że głośne mówienie o ciężkich chwilach po porodzie pomoże nie tylko samej młodej mamie, lecz także innym kobietom, które dopiero spodziewają się dziecka. – Dla niektórych to jest bardzo duże zaskoczenie. Rozmawiam z młodymi matkami o tym, że powinnyśmy sobie tę wiedzę przekazywać, wspierać się i jak najwięcej mówić o tym, że baby blues to stan, który czeka niemal każdą dziewczynę po porodzie, który mija i który musimy po prostu jakoś przetrwać. Baby blues to nie depresja poporodowa! Paulina Sykut-Jeżyna uczula jednak młode matki, aby obserwowały się uważnie i zwracały uwagę na to, czy to, co czują, to jeszcze baby blues, czy może już depresja poporodowa. – Trzeba odróżnić te dwa pojęcia. Baby blues to stan przejściowy, związany z burzą hormonalną. To normalność, z którą można spokojnie się zmierzyć np. przy wsparciu męża i najbliższych. Depresja to stan dużo poważniejszy, który trzeba leczyć – mówi. – Ja miałam to szczęście, że nie dopadła mnie depresja, a sam baby blues jest możliwy do przetrwania. Zobacz także: Paulina Sykut-Jeżyna o pierwszym Dniu Matki i Dniu Ojca z córeczką Psycholog, Aleksandra Jasielska: „2 tygodnie smutku to może być depresja”
Tato, pomóż jej uporać się z baby bluesem!
Dla świeżo upieczonej mamy pierwsze dni po urodzeniu dziecka są trudniejsze niż możesz sobie wyobrazić. Nie zostaw jej na lodzie, zwłaszcza jeśli jest przygnębiona. Baby blues to nie żarty!
Choć kobiety są dziś silne i zaradne, nadal pragną, by ich mężczyźni rozumieli je i je wspierali. Tuż po porodzie potrzebują tego najbardziej, zwłaszcza jeśli dopada je baby blues czyli poporodowy smutek. Jak możesz pomóc mamie swojego dziecka? Zobacz także: Oko w oko z noworodkiem Nie obwiniaj jej - baby blues to nie fanaberia! Baby blues, czyli trwające do 6 tygodni poporodowe obniżenie nastroju, przytrafia się aż 80 proc. młodych mam, a więc jest czymś bardzo powszechnym. Główni winowajcy? Szalejące po porodzie hormony (są jak tsunami: trudno się im przeciwstawić), zmęczenie, ból, lęk związany z wchodzeniem w zupełnie nową rolę… Spróbuj zrozumieć Dotknięte baby bluesem mamy są smutne i rozdrażnione. Czują się zagubione, mogą sądzić, że są złymi matkami, bo nie kochają dziecka tak, jak sobie wyobrażały. Mają huśtawkę nastrojów. To wszystko jest naprawdę bardzo trudne do zniesienia. Nie bądź jak Wujek Dobra Rada Twoja ukochana nie potrzebuje teraz ekspertów, którzy sypią radami w stylu „Weź się w garść” i załamują ręce nad jej bezradnością. Nie potrzebuje krytyki ani pytań w rodzaju „Ciekawe po co kupiliśmy te wszystkie poradniki?”. Ona i tak czuje się pewnie najgorszą mamą na świecie. Dodaj jej pewności siebie. Wysłuchaj Przytul ją i pozwól jej się wygadać, a jeśli trzeba wyjęczeć, wypłakać i wykrzyczeć. Nie naciskaj jednak, jeśli nie będzie chciała powiedzieć, co czuje. Zdarza się, że młodym mamom trudno zaakceptować własne uczucia. Czasem też po prostu trudno je nazwać. Nie bierz wszystkiego do siebie Może się zdarzyć, że usłyszysz coś, czego byś nie chciał: żale, pretensje, rzeczy w rodzaju „Po co ja cię w ogóle poznałam?” czy „Sam jesteś jak dziecko!”. W emocjach mówi się różne rzeczy. Ona tak nie myśli. Pomagaj bez proszenia Świeżo upieczona mama jest w naprawdę trudnej sytuacji. Wszystko ją boli, ma problemy z piersiami, mało śpi i zwyczajnie brak jej sił. Jeśli do tego wszystkiego jest przygnębiona, sytuacja zaczyna ją przerastać. Dlatego nie czekaj, aż cię poprosi o pomoc. Po prostu pomóż. Nie chodzi o to, byś robił to na zasadzie „przynieś, podaj, pozamiataj”, ale byś angażował się w opiekę nad dzieckiem na sto procent i byś cieszył się jego obecnością. Tym, czego jego mama potrzebuje teraz najbardziej, jest pewność, że dla ciebie dziecko jest równie ważne jak dla niej. Rozejrzyj się: w domu i przy maleństwie zawsze jest co robić. Jeśli możesz, zostań z nią jakiś czas Przez pierwszy tydzień czy dwa dodatkowa para rąk (a nawet po prostu twoja obecność) bardzo jej się przyda, a świadomość, że w razie potrzeby ma na kogo liczyć, nie musi za wszystko odpowiadać sama i samodzielnie podejmować wszystkich decyzji, jest bezcenna. Zrób wszystko, by odpoczęła Jeśli młoda mama nie zadba o siebie, nie będzie w stanie zadbać o dziecko. Proste. W praktyce może to być bardziej skomplikowane. Bywa, że mimo zmęczenia, nie jest w stanie odpocząć i zamiast się zdrzemnąć, zabiera się np. za porządkowanie komody z ciuszkami. Bywa i tak, że choć pada na nos, nie potrafi przyjąć pomocy. Uważaj: głęboki baby blues (a czasem nawet depresja poporodowa) częściej dopada mamy-perfekcjonistki. Te, które starają się być matkami idealnymi, stają na głowie, by wszystko było na tip-top. Dbaj o to, by spała, ile się da Snu brakuje jej teraz najbardziej, dlatego każdy kwadrans jest na wagę złota. Nawet jeśli karmi piersią, weź czasem nocną wachtę i przynoś jej głodomorka do łóżka. Nakarmi go, niemal się nie budząc. Noc bez pobudek to najpiękniejszy prezent, jaki może dostać młoda mama. Cenniejszy od biżuterii i wakacji na Malediwach. Zrób coś, by czuła się nie tylko mamą Twoja ukochana prawdopodobnie nie wygląda teraz jak milion dolców. Ma podkrążone oczy i włosy związane w byle jaką kitkę. Nie czuje się ani trochę atrakcyjna. I właśnie dlatego miłe słowa, ciepły gest, dotyk, spojrzenie są teraz dla niej ważniejsze niż kiedykolwiek. Jeśli trzeba, działaj Jeśli zły nastrój nie mija w ciągu sześciu tygodni, objawy baby bluesa się nasilają, mama ma lęki, jest apatyczna albo wciąż rozdrażniona, może chodzić nie o zwykły baby blues, a o depresję poporodową. To coś więcej niż spowodowane przestrojeniem hormonalnym przygnębienie. Jeśli widzisz, że z twoją partnerką jest źle, pogadaj z nią o tym i spróbuj ją przekonać, że jej życie nie musi tak wyglądać. By coś się zmieniło musi jednak wybrać się do psychologa. Warto to zrobić – po to, by znów mogła cieszyć się życiem. Polecamy także: Rozmowa psychologiem o depresji poporodowej
Z utęsknieniem czekałam na dziecko, byłam szczęśliwa, że stanę się mamą. A po porodzie? Zamiast się cieszyć, że urodziłam zdrowe, śliczne dziecko, przygryzałam wargi i ze łzami w oczach odwracałam głowę, żeby nikt tego nie widział...
Nie jest mi łatwo o tym pisać, choć minęło wiele lat od narodzin córki. Bo każdemu wydaje się, że przecież młoda matka nie może, co ja piszę, nie ma prawa być smutna. Bo przecież to oznacza, że nie cieszy się z dziecka, ba, może nawet żałuje, że została mamą. Bzdura! To nie takie proste. Kiedy kilka lat temu urodziłam pierwszą córeczkę, poczułam się bardzo nieszczęśliwa. Płakałam, nie miałam na nic siły, wszystko wydawało mi się bez sensu, jakby moje życie właśnie się skończyło. Dlatego, wszystkie smutne mamy, tak dobrze was rozumiem. Wasze łzy to nie lekki spadek formy, nie maluteńka chandra, którą wystarczy przeleżeć z książką w ręku. Poporodowy smutek (tzw. baby blues) trwa dłużej, jest znacznie bardziej intensywny i czasem, niestety, może przerodzić się w depresję. Lepiej więc nie zostawiać mu wolnej ręki i nie pozwolić się rozpasać, zawładnąć sobą (a przy okazji całym otoczeniem). Tylko jak tego dokonać, kiedy brakuje sił nawet na to, by powstrzymać łzy? Posłuchaj rad, które mi pomogły. 1. Nie wierz stereotypom Pierwszy stereotyp to wizerunek Matki Boskiej i Matki Polki, która z największym poświęceniem i oddaniem, bez słowa skargi opiekuje się dzieciątkiem. Drugi stereotyp jest uwspółcześniony i przedstawia macierzyństwo jako okres szczęśliwości, spełnienia, a jednocześnie umiejętnego pogodzenia opieki nad dzieckiem i swoich życiowych planów. Wystarczy poczytać o wszystkich aktorkach lub modelkach, które są wzorowymi matkami, nadal robią karierę, mają wspaniałe ciało, wyglądają kwitnąco... Na ich tle my – zwykłe matki wypadamy, delikatnie mówiąc, blado. Pamiętaj jednak, że oba stereotypy w świecie realnym po prostu nie istnieją! Zobacz też, jak mamy z Babyonline.pl pokazują swoje ciała po ciążach i porodach 2. Nie wypieraj swoich emocji i uczuć Mamy wolą odsuwać od siebie myśli, że coś z ich psychiką jest nie tak. Pewnie dlatego, że nie mają wiedzy na temat okołoporodowych zaburzeń nastroju. Jak wygląda matka z baby bluesem? często płacze (czasem z całkiem błahych powodów), odczuwa niepokój, jest bardzo nerwowa, krzyczy, martwi się o dziecko, ale czasem ma go serdecznie dosyć. źle sypia, zdarza się, że ogarnia ją niemoc. Ale ma też lepsze chwile: patrzy wtedy na maleństwo i jest szczęśliwa. Odnajdujesz się w tym opisie? Prawda jest taka, że baby blues dotyka według niektórych źródeł nawet 80% wszystkich mam! No właśnie! Nie ma co się zapierać, nie jesteś wilkiem w stadzie owiec. Pamiętaj, że bez powiedzenia jasno: „tak, mam baby blues" niemożliwa jest szybka pomoc samej sobie. Taki smutek może minie, ale będzie trwał dłużej albo skończy się depresją poporodową. 3. Znajdź czas dla siebie Podkreślam: dla siebie. Czyli robisz wtedy to, na co masz ochotę, co lubisz, co cię relaksuje, a nie sprzątasz, gotujesz i pierzesz. Do tego jednak potrzebne jest wsparcie bliskich. Na początek wystarczy zaledwie 10–15 minut. Ważne, byś mogła wtedy zostać bez dziecka. Najlepiej, gdy jest ono na spacerze z tatą albo ty sama wyjdziesz do sąsiadki. Czasem matki są na początku bardzo nieufne, boją się powierzyć dziecko komuś innemu (nawet jego tacie). Zatem nic na siłę. Ja na początek poprosiłam partnera, żeby wyszedł z dzieckiem do drugiego pokoju. Wtedy da się trochę odpocząć, a i niepokój związany z brakiem kontroli nad sytuacją jest jakby trochę mniejszy. Powolutku powinnaś jednak wydłużać czas dla siebie, próbować wyjść na dłużej. Rozwiąż test: Czy jesteś dobra dla siebie? 4. Porozmawiaj z tatą dziecka Poproś, żeby przypomniał sobie dzień, w którym miał chandrę. A potem wyobraził sobie, że ty czujesz to samo, tyle tylko że non stop, dzień w dzień, nie mając zbytnich nadziei, że coś się zmieni. A potem wyjaśnij, że może ci pomóc. Czasem wyręczając cię, innym razem przytulając i pozwalając się wypłakać. Mężczyźni często myślą, że muszą dopingować, tłumaczą: „weź się w garść", „nie ma o co płakać". A to niedobre słowa. Kobieta w smutku oczekuje pocieszenia, akceptacji i zrozumienia. I tego twój partner powinien się trzymać! 5. Poszukaj pomocy Nie zamykaj się w sobie, tylko znajdź pomocną dłoń. Może podać ci ją nie tylko twój partner, lecz także: Rodzina. Jeśli wie, że gorzej się czujesz i potrafi to zrozumieć, będzie dla ciebie nieocenionym wsparciem (teściowa nie zapyta, dlaczego dom wygląda, jakby właśnie przeszło przez niego tornado, a babcia nie skomentuje: „No tak, to dziecko ciągle płacze. Może mu coś jest!"). Inna mama. Najlepiej taka, która także ma malutkie niemowlę. Ale uwaga: czasem matki, chwaląc się swoimi dziećmi, mogą niechcący wpędzać w jeszcze większe poczucie winy („One sobie dają świetnie radę, ja tak nie potrafię!"). Przyjaciółka. Idealnie, gdy też ma dzieci, bo inaczej może mieć trudności ze zrozumieniem, dlaczego tak ci trudno („Nie wiem, o co ci chodzi. Przecież dziecko głównie śpi"). Psycholog lub psychiatra. Idź do niego, jeśli nie możesz znaleźć oparcia w mężu czy rodzinie lub twój smutny nastrój stale się pogłębia. Uwaga! Pomoc możesz także znaleźć w internecie (np. na stronie: www.stopdepresji.pl) lub internetowych forach, na których na temat depresji poporodowej wypowiadają się mamy i tatusiowie. A tak na zakończenie ciekawostka, która powinna cię przekonać, że warto sięgać po pomoc. Baby blues nie istnieje w kulturach pierwotnych. Bo tam kobietę, która właśnie urodziła dziecko, traktuje się jak królową. Wtedy inne kobiety (z bliższej i dalszej rodziny) opiekują się jej dzieckiem, pomagają w gospodarstwie, gotują, zajmują się dochodzącą do siebie po porodzie mamą. A my chcemy być takie samodzielne... I to nas gubi! Zrób test i przekonaj się: Czy umiesz dzielić się obowiązkami
Dzięki tej aplikacji leczenie depresji poporodowej będzie łatwiejsze
Depresja poporodowa i psychoza dotyczą coraz większej grupy młodych mam. Z pomocą przyszli naukowcy i specjaliści z największych organizacji zajmujących się zaburzeniami poporodowymi – stworzyli aplikację, która ma pomóc w walce z chorobą.
Pierwsze tygodnie po nadrodzinach dziecka powinny być czasem wyjątkowej bliskości i budowana więzi pomiędzy maluchem a mamą. Niestety, nie każda młoda mama tego doświadcza. Nawet co piąta kobieta może cierpieć na depresję poporodową! Jak działa aplikacja PPD Act (tak nazywa się aplikacja) zadaje młodej mamie pytania o przebieg porodu, nastrój i wszelkie niepokojące objawy. Na podstawie udzielonych odpowiedzi, aplikacja określa czy może ona cierpieć na depresję lub psychozę poporodową. Jeśli tak, podaje spis specjalistów w pobliżu miejsca zamieszkania, do których powinna się zgłosić. Niektóre z kobiet mogą być poproszone o przesłanie próbki śliny. Jeśli wyrażą zgodę, otrzymają pocztą zestaw do pobrania próbki. Pomoc w badaniach Twórcy PPD Act zapewniają, że ich aplikacja przynosi korzyści na dwóch płaszczyznach. Dzięki aplikacji młode mamy uzyskają wsparcie i pomoc, a lekarze i jednostki zajmujące się depresją poporodową i psychozą poszerzą wiedzę na temat tych zaburzeń. Tak zróżnicowana baza danych pomoże w szybszym wykrywaniu, zapobieganiu i leczeniu zarówno depresji, jak i dużo rzadszej psychozy poporodowej. Na razie aplikacja jest dostępna wyłącznie w Australii i Stanach Zjednoczonych. Obecnie, gdy poszukujemy odpowiedzi na nurtujące nas pytana (także w kwestii zdrowia), wpisujemy hasło w wyszukiwarkę i szukamy odpowiedzi. Dzięki aplikacji PPD Act, mamy, które podejrzewają u siebie depresję, będą mogły szybko uzyskać pomoc. Co myślicie o takim rozwiązaniu? Chciałybyście, żeby aplikacja była dostępna także w Polsce? Czytaj także: Depresja u młodego taty
Nie tylko samotna matka boryka się z problemem samotności w macierzyństwie. Dotyka on bardzo wielu kobiet w związkach, które zostają nagle wyrwane ze swojego dotychczasowego życia i miesiącami ich codzienność ogranicza się do opieki nad niemowlęciem.
To nie depresja Doświadczyłam tego dwa razy. Za pierwszym razem byłam zaskoczona jak bardzo moje nowe życie różni się od tego sprzed porodu. Skończyło się życie na mieście: kawiarnie, sklepy, biblioteki już były nie dla mnie. Dłużyły mi się ciemne zimowe dni, które spędzałam sama z płaczącym noworodkiem w domu. Z trudem udawało mi się znaleźć pięć minut na prysznic i zjedzenie zupy. Od czasu do czasu ktoś przychodził w odwiedziny ale głównie byłam z synem sama, sama, sama. Za drugim razem byłam już przygotowana na wiele rzeczy związanych z pojawieniem się dziecka, jak również zmiany w moim ciele i psychice, ale uczucie samotności i tak mnie dopadło. Taka macierzyńska samotność to co innego niż depresja poporodowa, chociaż także wiąże się z uczuciem smutku, wyobcowania i pustki. Forum pełne smutku Nie zrozumcie mnie źle. Bardzo kocham moje dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich, jednak dla współczesnej kobiety takie nagłe zamknięcie w domu okazuje się nieraz szokujące i trudne do przetrwania. Dowodem tego pękające od wpisów fora, na których kobiety nagle odsunięte na boczny tor życia szukają wsparcia i pomocy innych matek. W ich wypowiedziach pojawiają się słowa "osamotnienie", "pustka", "poczucie nieadekwatności", "strata", "nuda", "zamknięcie w domu". Te emocje nie przekreślają ogromu miłości, którą matka czuje do dziecka. Ono nadal jest źródłem wielkiej radości. To raczej ogrom obowiązków i odpowiedzialność, które spadają na mamę wprawiają ją w poczucie zagubienia, lęku i bezradności. Zwłaszcza wielkomiejskie mamy, przyzwyczajone do zgiełku i intensywnych wrażeń na co dzień, z trudem znoszą nagłą zmianę scenerii. Nie mogą, jak w pracy, zadzwonić do informatyka i powiedzieć, że dziecko nie działa. Kolka, płacz, czy ulewanie - muszą zmierzyć się z nim same. Właśnie to jest dla wielu matek najtrudniejsze. A mąż w pracy Rzadko która mama ma do dyspozycji kogoś, kto byłby z nią na co dzień lub nawet kilka razy w tygodniu i choć trochę ją wsparł i odciążył. Ojciec dziecka po dwóch tygodniach urlopu wraca do pracy, a ciężar odpowiedzialności za maleńkiego człowieka spada w całości na barki matki. Kobiety często narzekają wtedy na poczucie utraty wolności i rozżalenia kierowanego właśnie do partnera, którego życie nie zmienia się aż tak bardzo w stosunku do zmian, przez które one przechodzą. Jako matce dwójki zdarzało mi się odbierać telefony od przyjaciółek "przyjdź do mnie, mała płacze od pięciu godzin, zaraz zwariuję!". Koleżanki zwierzały mi się, że nie czują się kompetentne w roli matek, że macierzyństwo – zwłaszcza na samym początku – je przerasta i mają wrażenie, że sobie nie radzą. To tylko wrażenie Żaden człowiek na świecie, choćby znał na pamięć wszystkie poradniki dotyczące rodzicielstwa, nie jest przygotowany na szok, jakim jest pojawienie się dziecka. Tego trzeba nauczyć się w praktyce. Gdybym miała przekazać komuś tylko jedną radę dotyczącą przyjęcia na świat niemowlęcia, powiedziałabym, żeby nie skupiać się na stracie i trudach, ale czerpać możliwie dużo przyjemności z obcowania z maleńkim dzieckiem, ponieważ ten okres błyskawicznie mija i już nigdy nie wraca. Warto dać sobie książkowe sześć tygodni połogu na dojście do siebie i zapoznanie się z dzieckiem. Później dobrze jest organizować sobie życie z młodym człowiekiem i nie bać się próbować nowych rzeczy. Moja przyjaciółka ze zdumieniem odkryła jak spokojna staje się nagle jej trzymiesięczna córeczka, kiedy przychodzę do niej w odwiedziny ze swoją dwójką rozrabiaków, które hałasują i ją zaczepiają. To dlatego, że nawet bardzo małe dzieci lubią bodźce i bez nich zwyczajnie się nudzą. Nie bójcie się przyznać, że czujecie się samotne. Wyraźnie proście o pomoc bliskich, choćby o chwilowe dotrzymanie towarzystwa. Umówcie się z kimś na spacer w parku, kawę w mało uczęszczanej kawiarni, odwiedźcie ciocię. Będziecie zaskoczone jak bardzo przysłuży się to wam i waszemu dziecku. Czas szybko płynie. Nawet się nie obejrzycie, a okres opieki nad swoim niemowlęciem będziecie wspominać z rozrzewnieniem.
Jest ci źle, choć sama nie wiesz dlaczego? Wstajesz zmęczona, nic cię nie cieszy i masz wszystkiego dość? Sprawdź, czy to zwykły dołek czy może coś poważniejszego.
Słowem „depresja” szasta się dziś na prawo i lewo. „Przytyłam pięć kilo, chyba popadnę w depresję!”, „Nic mi się nie chce i jestem ciągle zmęczona. Czy to depresja?” – słychać naokoło. Tymczasem depresja (także depresja poporodowa) to poważna choroba, wymagająca specjalistycznej pomocy, a zwykłe obniżenie nastroju, czyli po prostu dołek, to coś, co przydarza się każdemu. – Mylenie tych dwóch pojęć jest szkodliwe, bo przez to obniżony nastrój, nawet uzasadniony sytuacją, zaczyna się traktować jak zaburzenie. Budzi lęk, nie akceptuje się go, za wszelką cenę próbuje się z nim coś zrobić. W efekcie człowiek czuje się jeszcze gorzej, bo walczy z czymś naturalnym. Do smutku dołącza frustracja, wynikająca z poczucia, że żyje się na pół gwizdka. A przecież nie da się przeżyć życia w nieustającym szczęściu, stale tryskając energią i humorem – tłumaczy dr Anna Braniecka, psycholog z Uniwersytetu SWPS. Skąd się bierze smutek? – Obniżony nastrój pojawia się przede wszystkim u osób, które doznały straty: zostały opuszczone, coś wywróciło ich życie do góry nogami. To normalne, że czują smutek i opadają z sił. Bardziej niepokojący byłby brak reakcji – mówi dr Braniecka. Taki smutek łatwo wytłumaczyć i zrozumieć, jednak czasem dołki pojawiają się bez wyraźnego powodu. Niby wszystko jest w porządku, nic szczególnego się nie wydarzyło, a wszyscy wokół pytają: „Ale o co ci właściwie chodzi?”, a jednak jest nam źle. Dlaczego? – Są ludzie, których samopoczucie zależy wyłącznie od tego, co się dzieje w ich życiu. Są i tacy, którzy reagują na to, co dla innych jest bez znaczenia, np. na brak światła słonecznego czy wyczerpanie – tłumaczy psycholożka. U wielu kobiet nastrój wyraźnie zmienia się w ciągu cyklu menstruacyjnego podczas zażywania leków antykoncepcyjnych w czasie ciąży po porodzie (baby blues). Na nastrój mogą wpływać także niektóre leki czy choroby (np. niedoczynność tarczycy). Polecamy także: O tym trzeba mówić: gwiazdy o depresji poporodowej Co możesz dla siebie zrobić? Przede wszystkim pozwól sobie na smutek. – Dziś wymaga się od ludzi, by osiągali sukcesy, ciągle się rozwijali, byli towarzyscy, uśmiechnięci i pełni energii. Przecież tak nie da się funkcjonować cały czas! – mówi dr Anna Braniecka. – Każdy ma prawo czuć się czasem gorzej, nie mieć ochoty nikogo widzieć, zwątpić w swoje możliwości. Czasem trzeba po prostu zawinąć się w koc, i lepiej robić to ze świadomością, że to także jest czasem w życiu potrzebne. Gdy smutek trwa za długo W kokonie z koca nie da się jednak tkwić cały czas. Jeśli dołek trwa za długo, trzeba spróbować się z niego wydobyć. Co może pomóc? Skupienie się na czymś, co nie jest bardzo trudne, ale jednak angażuje. Człowiek w dołku ma skłonność do rozważań w rodzaju: „Moje życie jest beznadziejne” i tworzenia czarnych scenariuszy. Lepiej zająć myśli nauką słówek, krzyżówką etc. Ostatnio furorę robią odstresowujące kolorowanki dla dorosłych. Aktywność fizyczna. Pod wpływem ruchu wytwarzają się endorfiny, zwane hormonami szczęścia. Kontakt z ludźmi. Warto spotkać się z jedną, dwiema zaprzyjaźnionymi osobami, jednak przebywanie w tłumie to raczej nie najlepszy pomysł w takiej sytuacji. – Przede wszystkim warto jednak zadać sobie pytanie: „Co sprawia, że czuję się źle?” i spróbować na to wpłynąć. Usilne skupianie się na poprawianiu sobie samopoczucia bez uwzględniania jego przyczyny nie przyniesie trwałych efektów – ostrzega dr Braniecka. I dodaje, że w wielu sytuacjach, by znaleźć dobre rozwiązanie, trzeba nabrać dystansu do własnego punktu widzenia. W tym celu warto wyobrazić sobie, że to, co jest naszym problemem, przydarzyło się jakiejś bliskiej osobie. Co mądrego byśmy jej wtedy powiedzieli? Kiedy można podejrzewać depresję? Jak odróżnić zwykły, niegroźny dołek od objawów depresji? Specjaliści mówią o 2 ważnych kryteriach: 1. Intensywność złego nastroju. Problemy z samopoczuciem są bardzo nasilone, codzienne sprawy zaczynają przerastać, trudno pracować albo nawet wstać z łóżka. W takiej sytuacji potrzebna jest profesjonalna pomoc (psychologa lub psychiatry). Zwykłe „branie się w garść” nie pomoże. 2. Trwałość złego nastroju. Obniżony nastrój trwa od dłuższego czasu i jest źródłem wyraźnego cierpienia, nawet jeśli nie zaburza codziennego funkcjonowania. Ktoś, kto jest w takiej sytuacji także wymaga pomocy. – Nie wszystkie osoby z depresją leżą całymi dniami w łóżku – mówi dr Anna Braniecka. – Niektóre chodzą do pracy, robią obiad etc., ale jednocześnie są przygnębione, wycofują się z tego, co dotąd sprawiało im przyjemność, przestaje je cokolwiek cieszyć. Często mówią, że np. muszą się do wszystkiego zmuszać albo że kawa, którą dotąd uwielbiali, straciła dla nich smak i aromat. W praktyce odróżnienie zwykłego dołka od depresji nie jest proste, dlatego w razie wątpliwości lepiej iść do specjalisty, np. psychologa. Zobacz także: Co robić, gdy dziecko cię złości
Choć zostałaś właśnie mamą, jesteś bardzo smutna, zła, nie masz na nic siły, ciągle płaczesz... To może być baby blues albo nawet depresja! Nie minie sama. Zamiast zatem czekać na poprawę nastroju, zacznij działać. A jeśli po kilku dniach stosowania naszych rad nie poczujesz się choć ciut lepiej, nie wstydź się, tylko idź do lekarza. On ci na pewno pomoże.
1. Pamiętaj, że jesteś równie ważną osobą jak twoje dziecko Oczywiście w tej chwili jego potrzeby są pilniejsze, ale to nie oznacza, że możesz zaniedbywać siebie. 2. Nie wykonuj codziennie wszystkich obowiązków Bo się nie da! Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Pamiętaj, że nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. 3. Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia Nie spalaj się przy gotowaniu trzydaniowego obiadu, bo nie starczy ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. 4. Walcz z biernością Otępienie, apatia, zrezygnowanie – to wszystko przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Postaraj się nie marnować czasu – nawet jeśli wydaje ci się, że nie masz już siły, poczytaj, obejrzyj film, posłuchaj ulubionej muzyki. 5. Naucz się wyrażać swój gniew Mów, że coś jest nie tak, że coś cię złości. Nie musisz być wiecznie uśmiechniętym aniołem. Pamiętaj jednak, że nie zawsze możesz okazywać zniecierpliwienie – małe dziecko tego nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Jeśli czujesz ogromne pokłady złości, wyładuj je, gimnastykując się. 6. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej W myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą" to ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują cię, że nie jest pozmywane, niech ci pomogą (tak, tak, to wcale nie wstyd prosić o pomoc) albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. 7. Poznaj swoje słabe strony I postaraj się jakoś je wzmocnić. Jeśli np. szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Gdy nie cierpisz gotować, rób to raz na kilka dni, ale hurtowo. Niby drobiazgi, ale zmniejszają stres. 8. Zastanów się, co ci pomaga przetrwać trudne chwile I rób to! Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo przy pomocy listy „za i przeciw" próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne! View Ediplayer on the source website
Czy matka ma prawo mieć dość dziecka -film
Zobacz spot reklamowy "Początek w Rodzinie" - "Oswajając złość wspierasz siebie i swoje dziecko". Rozpocznij dyskusję!
Depresja poporodowa dotyka nawet 20% kobiet. Oznacza to, że co piąta kobieta ma problemy psychologiczne po urodzeniu dziecka. Poporodowe obniżenie nastroju, utrata zainteresowania dzieckiem, zmęczenie i drażliwość, czyli tzw. Baby Blues dotyczy nawet 85% młodych matek! Statystyki jednoznacznie pokazują, jak labilny może być nastrój kobiety po porodzie. Oczekiwania społeczne zobowiązują jednak do bycia uśmiechniętą i pogodną mamą. Wobec takich rozbieżności, między tym, co może czuć młoda mama, a tym, czego się od niej oczekuje, w głowach wielu kobiet rozgrywają się dramaty (czasem niestety nie tylko w głowach). Stowarzyszenie Zielona Myśl zorganizowało kampanię społeczną "Początek w Rodzinie". Celem akcji jest rozpoczęcie dialogu społecznego na temat rzeczywistej sytuacji stawania się rodzicem. Bardzo wyrazistym spotem telewizyjnym ( w roli głównej Joanna Kondrat) próbuje zwrócić uwagę na potrzebę wsparcia rodzin oraz oswoić z tematem ambiwalentnych odczuć, lęków młodych rodziców. Czytaj więcej o kampanii >>> Dołącz do dyskusji na forum!
Serduszko dziecka zaczyna bić w trzecim tygodniu ciąży, powieki kształtują się w dziesiątym tygodniu, a kiedy rodzi się miłość macierzyńska? Wersje wydarzeń są różne.
Myślałaś, że macierzyństwo to tylko całuski i oglądanie pulchnych stópek? Sądziłaś, że od razu poczujesz się w nowej roli jak ryba w wodzie? Cóż... Witamy w realnym świecie...
5 pytań o baby blues i depresję poporodową
Może się zdarzyć, że po porodzie będziesz miała zły nastrój i będziesz smutna. Skąd się bierze depresja? Ile trwa, jak sobie z nią radzić? Czy tata też ją miewa?
Z miłością macierzyńską bywa różnie – nie zawsze tak, jak w poradnikach dla rodziców. Co robić, jeśli zamiast miłości do dziecka pojawia się baby blues, złość i rozczarowanie? Radzi Julita Wojciechowska, psycholożka.
Nawet jeśli przez całą ciążę czekałaś, aż wreszcie spojrzysz dziecku w oczy, na sali porodowej zamiast miłości do niego mogłaś poczuć tylko zmęczenie. Tak bywa. I to częściej niż mogłoby się wydawać. Wielkie uczucia rozwijają się stopniowo – czasem rzeczywiście szybko i bez problemów, ale niekiedy trzeba im trochę pomóc. Najpierw pojawia się czułość do dziecka... Kiedy po narodzinach noworodek leży na brzuchu mamy (według standardów okołoporodowych dobrze byłoby, aby ten kontakt „skóra do skóry” trwał nieprzerwanie przez dwie godziny po porodzie), w jej organizmie wydzielane są duże ilości oksytocyny. To bardzo ważny hormon, bo nie tylko umożliwia karmienie piersią, ale też sprzyja budowaniu więzi między mamą a dzieckiem. Nie bez przyczyny oksytocyna nazywana jest hormonem matek i zakochanych: inicjuje odczuwanie czułości i uczuć opiekuńczych. Te przyjemne emocje torują drogę miłości, jednak nie są nią samą – więcej mają wspólnego raczej z pojawiającym się zarówno u ludzi, jak i u zwierząt instynktem opieki nad potomstwem. ...a potem baby blues Zanim miłość się rozwinie, młoda mama może o wiele silniej odczuwać mniej pozytywne uczucia: smutek albo np. strach przed zmianami, jakie niesie ze sobą macierzyństwo. Taki stan ma swoją nazwę – to „baby blues” albo bardziej swojsko brzmiący „smutek trzeciego dnia” (bo często pojawia się właśnie trzy, cztery dni po porodzie). Jest zupełnie naturalny – wiele mam zmaga się z nim nawet przez cały okres połogu – i ma swoje źródło zarówno w trudnych poporodowych okolicznościach, jak i w hormonalnym chaosie, który panuje w organizmie kobiety. W dodatku maluszek, chociaż ma rozczulające oczka i słodkie paluszki, w pierwszych tygodniach po narodzinach nie ułatwia nam nawiązania z nim relacji. Pisze o tym Gertrude Teusen, autorka książki „Pierwsze dziecko zmienia wszystko”: „Miłość to dawanie i branie, ale w pierwszych tygodniach spędzonych z dzieckiem to wyłącznie mama jest stroną dającą (...). Dopiero gdy dziecko (...) jest w stanie przekazać jakieś znaki, matki dostają 'coś w zamian' i na tej pożywce może rosnąć miłość”. Nie nadaję się na matkę! Od momentu narodzin dziecka niemal bezustannie jesteśmy narażone na „dobre rady” i „życzliwą krytykę” wszystkich wokół. To może rodzić frustrację albo poczucie winy, które nie sprzyjają więzi między mamą a dzieckiem. O wiele lepiej byłoby, gdyby młoda mama na samym początku macierzyństwa czuła akceptację i wsparcie, zwłaszcza ze strony taty dziecka. Jego stosunek do nowych obowiązków (a wcześniej – nastawienie do ciąży) ma duże znaczenie w budzeniu się miłości mamy do dziecka. Według psychologów ważne jest też, aby miała ona poczucie bezpieczeństwa, czyli wiedziała, że ma z kim i za co wychować swoje dziecko. Dziecko płacze i płacze Wreszcie dochodzi jedna bardzo ważna, ale wstydliwie pomijana (także, a może nawet przede wszystkim przez same mamy) kwestia: nie wszystkie dzieci dają się tak samo łatwo kochać. Maluchy nerwowe albo np. trudno zasypiające mogą być trudniejsze do kochania niż słodkie bobasy jak z reklamy. Mamy płaczących prawie na okrągło dzieci nieraz znajdują się na krawędzi szaleństwa, a nie w macierzyńskim raju. Obrazowo przedstawia to Sheila Kitzinger w książce „Płaczące niemowlę”: „Życie matki, której dziecko bezustannie płacze, przypomina wciągający w głąb rzeki wir, matka zatraca siebie, swoje potrzeby i oczekiwania w tych codziennych zmaganiach. Spada coraz niżej, aż do momentu, w którym już nic z niej nie zostanie”. Jak sobie pomóc? Na szczęście mama, która ma problemy z odczuwaniem miłości do własnego dziecka, nie jest bezradna: może pomóc swoim pozytywnym uczuciom. Pierwszy ważny krok naprzód może uczynić, jeśli sama sobie da prawo i do złości, i do zmęczenia – to mit, że uśmiech dziecka wynagradza matkom nieprzespane noce. Kolejne rzeczy, które warto zrobić, to przestać ukrywać przed innymi, że wszystko jest w porządku. Czasem wystarczy powiedzieć na głos to, co czujemy, aby poczuć się lepiej. Dzięki takim rozmowom można się dowiedzieć, że z podobnymi uczuciami zmagają się też inne kobiety. I na koniec – bardzo wiele dla więzi z dzieckiem można zrobić, przebywając z nim, obserwując je, próbując zrozumieć. I mamie, i dziecku pomoże też fizyczny kontakt – codzienna bliskość naprawdę może zdziałać cuda. Pomocna jest też rozmowa z psychologiem. ZOBACZ TEŻ: Matka Polka to jest głupia... – felieton matki Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Co to jest baby blues? Jak sobie z tym radzić? O baby blues opowiada nasz ekspert. Zobacz film.
Szczegółowe informacje o grupach dla mam niemowląt » Szczegółowe informacje o grupach dla przyszłych mam »
Szczegółowe informacje o grupach dla mam niemowląt » Szczegółowe informacje o grupach dla przyszłych mam » Konsultacja merytoryczna Adriana Klos Psycholożka i psychoterapeutka, prowadzi Ośrodek Rozwoju i Psychoterapii „Strefa Zmiany” w Warszawie
Kiedy rodzi się miłość macierzyńska - w ciąży czy po narodzinach dziecka?
Czy to miłość - to w tym wypadku nie tytuł romantycznej komedii, ale próba odpowiedzi na pytanie, w jakim momencie ciąży rodzi się miłość macierzyńska. Wyjaśniamy, czy to możliwe, że już wypełnia twoje serce. I podpowiadamy, dlaczego czasem po porodzie może jej zabraknąć.
Na początku ciąży są tylko wyobrażenia i marzenia, w których widzisz siebie z dzieckiem w ramionach. I choć na prawdziwe dowody miłości – pierwsze ruchy i pierwsze fotki z badania USG – jeszcze trochę poczekasz, zwykle już wiesz, że kochasz. Czy rzeczywiście obudziła się już w tobie miłość macierzyńska? Czy to, co czujesz w ciąży do dziecka, to miłość? Naukowcy raczej są skłonni nazywać te uczucia pierwotnym matczynym zaangażowaniem. Ten stan pojawia się podczas ciąży i trwa przez jakiś czas po jej zakończeniu. A że sprowadza się do tego, że myślisz czule o dziecku, wyobrażasz je sobie i tęsknisz do chwili, kiedy się pojawi – wolimy nazywać go miłością lub przynajmniej jej początkiem. Kiedy zdaniem mam rodzi się miłość macierzyńska? Wersje wydarzeń są różne. Większość kobiet w ciąży opowiada się za chwilą, w której poczuły pierwsze ruchy dziecka, czyli ok. 20–22. tygodnia ciąży. Są i takie, które kochają dziecko od pierwszej wizyty u ginekologa, potwierdzającej ich odmienny stan. Zdarza się, że kobieta wzbrania się przed uczuciowym zaangażowaniem, nie próbuje wyobrażać sobie dziecka, nie kompletuje wyprawki, nie wybiera imienia. To działanie na wszelki wypadek, które w sytuacji ciąży zagrożonej poronieniem lub po wcześniejszych doświadczeniach z utratą dziecka pomaga zmagać się z niepewnością. Skąd bierze się uczucie do dziecka? Podczas ciąży organizm zaczyna pracować inaczej. Spora w tym zasługa hormonów, które sprawują nad nim władzę prawie absolutną. Jeden z nich, oksytocyna, odgrywa szczególną rolę w rozwoju więzi z dzieckiem. Ze względu na swe zasługi nazywana jest hormonem miłości i przywiązania, ale jej działanie nie sprowadza się jedynie do budzenia uczuć (czytaj więcej o oksytocynie w ciąży i podczas porodu). Czy można sprawdzić, jak mocno kocham dziecko? Wydawałoby się, że trudno to określić, bo jaką miarę przyłożyć do własnych uczuć? Okazuje się jednak, że na poziomie chemicznym wszystko da się oszacować. Siłą macierzyńskiej miłości zajęła się prof. Ruth Feldman z izraelskiego uniwersytetu Bar-Ilan. Z jej badań płynie wniosek, że wyższy poziom oksytocyny u przyszłej mamy skutkuje silniejszym przywiązaniem do potomka. Na szczęście kobiety w ciąży nie są poddawane rutynowym badaniom poziomu tego hormonu, więc każda bez obaw może twierdzić, że kocha swoje dziecko najmocniej. Dlaczego szybki kontakt z dzieckiem po porodzie wzmacnia miłość? Wystarczy widok szczeniaczka, kociaczka – malutkiej istoty z wielkimi oczami i bezbronnym ciałkiem – by wzbudzić u ludzi szczególne uczucia. Nic dziwnego, że czujemy je, patrząc na własne dziecko. Gdy młodym mamom badacze pokazywali zdjęcia uśmiechniętych dzieci, w ich mózgu uaktywniała się część odpowiedzialna za emocje. A jeśli na fotografii mogły zobaczyć własnego potomka, pobudzeniu ulegały obie półkule. Badanie pozwoliło wyodrębnić miejsce w mózgu odpowiedzialne za tworzenie więzi z dzieckiem i uzasadnić, że bliski kontakt ze swoim potomkiem tuż po porodzie sprzyja jej zacieśnieniu. Nawet kobiety, które wcześniej rozważały oddanie dziecka do adopcji, widząc je, jeszcze bardziej przeżywały swoją decyzję. [CMS_PAGE_BREAK] O czym może świadczyć brak miłości do dziecka po porodzie? Czasem po przyjściu dziecka na świat kobieta czuje się bezradna i przytłoczona nowymi obowiązkami. A dziecko, mimo że miała okazję być z nim od chwili narodzin, staje się jej niemal obojętne. Trudno jej zrozumieć, dlaczego ono płacze, pojawiają się myśli, że jest złą matką. Takiego rozchwiania emocjonalnego doświadcza 50–80 proc. kobiet. To tzw. baby blues, który pojawia się w 3–4. dobie po porodzie. Zwykle ustępuje po kilku dniach lub tygodniach. Twoje otoczenie i ty sama nie powinniście go bagatelizować. Jeśli zauważysz u siebie niepokojące objawy, nie wahaj się o nich mówić. Szukaj wsparcia u partnera i rodziny, wypłakuj się przyjaciółce. Proś o pomoc w codziennych obowiązkach. Dzięki temu szybciej poradzisz sobie z tym stanem. Jeśli jednak okaże się, że baby blues nie mija, pogłębia się albo pojawia kilka miesięcy po porodzie, możesz mieć do czynienia z depresją poporodową. Cierpi na nią ok. 10–15 proc. kobiet. Każda z nich potrzebuje szybkiej pomocy psychologa, a czasem psychiatry. Jak objawia się depresja poporodowa? Depresja poporodowa może się pojawić po kilku tygodniach lub miesiącach od porodu. Dobrze radząca sobie młoda mama zaczyna być nieszczęśliwa. Ma poczucie, że dziecko zabrało jej całą radość i energię. Może cierpieć na bezsenność i brak apetytu. Dręczy ją poczucie winy, bo dziecko ją złości, albo nadmiernie się o nie boi. Czasem kieruje przeciw niemu agresywne myśli. Taki stan wymaga bezwzględnej pomocy psychologicznej. Czy można przewidzieć wystąpienie depresji poporodowej? Specjaliści wymieniają kilka czynników, które mogą mieć wpływ na pojawienie się depresji po narodzinach dziecka. Bardziej skłonne do depresji poporodowej są kobiety, które: wcześniej reagowały zachowaniami depresyjnymi w trudnych sytuacjach lub przed miesiączką, nie miały zbyt dobrej relacji z własnymi rodzicami, rodzą dziecko w trudnym momencie, gdy utraciły pracę, rozstały się z partnerem, zmarła im bliska osoba, czują się osamotnione, pozbawione pomocy i wsparcia, aż do porodu prowadziły aktywne życie, a teraz ich życie wypełnić ma tylko dziecko. O czym warto pamiętać, jeśli spodziewasz się dziecka? Przede wszystkim o tym, że wczesne macierzyństwo nie musi wyglądać tak, jak to sobie wyobrażałaś (twój wizerunek będzie odbiegał od zdjęć sławnych kobiet z kolorowych pism, które do pełni szczęścia rodzą dziecko, karmią piersią, pracują i nadal wyglądają pięknie jak przed ciążą). Ale też nie bywa tak złe, jak się obawiasz, czytając o różnych powikłaniach okołoporodowych czy pękających brodawkach. To, czy ty i twój partner szybko dopasujecie się do życiowej zmiany, zależy m.in. od poprzednich doświadczeń w radzeniu sobie z trudnościami, kondycji fizycznej i psychicznej. Będziesz też musiała uporać się ze swoim organizmem, gwałtownym spadkiem poziomu jednych hormonów, wzrostem innych. A to wszystko ma duży wpływ na to, co czujesz - nie tylko do dziecka, ale też do swojego partnera i siebie. Czytaj też: Jak odróżnić baby blues od depresji poporodowej? Konsultacja: dr Joanna Krzyżanowska-Zbucka, psychiatra, kierownik oddziału w I Klinice Psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, leczy kobiety z okołoporodowymi zaburzeniami nastroju w ramach prywtnej praktyki. Dyskutuj na forum: Kiedy wreszcie zobaczę brzuszek?
Mama zagubiona, zmęczona czy w depresji?
Kiedyś młode matki milczały i płakały wieczorem w poduszkę. Dziś mówią, że mają depresję poporodową, i nie krępują się opowiadać o swoich problemach.
Czujesz się fatalnie, bo siedzisz w domu, bo z powodu dzieci wielokrotnie budzisz się w nocy, bo musisz być na każde żądanie, bo macierzyństwo przerwało zawodową karierę, bo czujesz się służącą we własnym domu, bo nie masz czasu dla siebie ani dla męża... Taki myśli mogą nagle pojawić się w głowie każdej młodej mamie. Warto wiedzieć, jak sobie wtedy pomóc, aby nie stać się ofiarą depresji. Miej odwagę mówić Gdy matki wychowujące dzieci przyznają się do chwili zwątpienia, gniewu czy załamania, robią to wyjątkowo szczerze. Nierzadko w desperackim odruchu „na skraju załamania nerwowego”, jakby chciały wszystko z siebie wyrzucić, zanim stracą wiarę w sens takiego działania. Ale chwile szczerości, by zostały dobrze przyjęte, wymagają właściwego słuchacza. Pewnie dlatego kobietom brakuje otwartości w opowiadaniu o trudach macierzyństwa. Bezpieczniej czują się w gronie innych matek i podczas rozmów telefonicznych. Kiedy jednak mówią, jak bardzo mają dość, że czują się zapędzone w kozi róg, padają z wyczerpania fizycznego i emocjonalnego, nie zawsze mogą liczyć na zrozumienie. Dlaczego? Bo „dobra matka nie narzeka”, bo „jak się chciało mieć dzieci, to trzeba mieć cierpliwość”. Takie stereotypy tkwią w wielu ludziach. Polecamy: Zalety macierzyństwa Rozmowa daje siłę Nie będzie chyba przesady w stwierdzeniu, że wiele osób nie potrafi rozmawiać o trudnych przeżyciach (czego bardzo zazdrości się bohaterom amerykańskich filmów). Nie umieją też oddzielać spraw ważnych od niewartych uwagi, przez co marnują szansę na szczerą rozmowę. Dwa przeciwstawne typy kobiet, które nie radzą sobie z mówieniem, to milczące słuchaczki nastawione na odbieranie i gaduły na bieżąco relacjonujące wydarzenia każdej chwili. Oczywiście, samo mówienie nie rozwiązuje problemu, ale bez tego nie sposób przekonać się, o co tak naprawdę chodzi, zrozumieć, gdzie popełnia się błąd. Życzliwa rozmowa potrafi oczyszczać z frustracji i niepokoju. Daje też siłę do dalszego zmagania się z codziennością, pozwala łatwiej znaleźć wyjście z sytuacji. Nie sposób przyjąć na siebie wyłącznie roli słuchacza albo mówiącego. Kiedyś trzeba odwrócić role, bo dawanie i branie są jak dwie siły, które muszą się równoważyć. Stres wcale nie taki mały Zastanawia często fakt, czemu matki dzisiejszych matek z takim lekceważeniem lub pobłażliwością pytają, dlaczego teraz kobiety przeżywają depresję poporodową i „trudności macierzyńskie”, zamiast „normalnie wychowywać dzieci”. Czym matki i teściowe różnią się od swoich córek i synowych? Czy już zapomniały, na czym polega zajmowanie się dziećmi, czy też nie potrafią zdobyć się na wyrozumiałość wobec innych kobiet? Dla większości z nich sprawa jest prosta: macierzyństwo to obowiązek i trzeba zrobić wszystko, by go zmniejszyć. A tymczasem młode matki różnią się od pokolenia własnych matek tym, że znacznie dotkliwiej odczuwają stres macierzyństwa. Kiedyś rezygnacja z pracy nie wiązała się z perspektywą utraty dobrego stanowiska, a wybór nieodpowiedniej szkoły nie był wyznacznikiem poziomu wykształcenia. Teraz w ciągu jednego pokolenia całkowicie zmieniły się realia funkcjonowania rodziny. Na dowód tego, że dawne wzorce przestały pasować do współczesnej kobiety, przeprowadzono badania porównujące ocenę sytuacji stresowych w życiu. Oprócz tego, że doszły nowe, to dziś, o ok. 20 proc., trudniej jest dostosowywać się do wymagań codzienności. Czytaj też: Stres a karmienie piersią Asertywność poszukiwana Podstawowa umiejętność, jaką musi posiąść matka, to jednoczesne dbanie o potrzeby dziecka i własne. To bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, które już jako dziewczynki uczono bycia nieasertywnymi. Przez całe dzieciństwo i młodość faszerowano nas fałszywymi przekonaniami i wyobrażeniami – nauczono przekładania potrzeb innych nad własne. Dlatego dzisiejsze młode kobiety zapominają więc o należnym im komforcie, starają się być grzeczne, posłuszne i niewadzące nikomu. W konfrontacji z płaczącym dzieckiem, stertą prania i czekaniem na męża, który wróci zmęczony i pochłonięty własnymi sprawami, taka strategia nie tylko się nie sprawdza, ale także wzbudza złość. Ale czy matce wolno się złościć? Czy ma prawo otwarcie mówić, że ma dość, że potrzebuje zastępstwa, bo oszaleje? Czytaj też: Jak nie pomylić baby bluesa z depresją poporodową? [CMS_PAGE_BREAK] Macierzyństwo to nie zadanie Zbyt często traktujemy macierzyństwo jako zadanie, do którego nie trzeba się przygotowywać, które nie wymaga żadnych umiejętności poza obecnością. Bywamy surowe zarówno dla siebie, jak i innych kobiet, którym „nie bardzo wychodzi” wychowywanie dzieci. Może więcej byłoby w kobietach siły gdyby spróbowały otwarcie walczyć o swoje prawa? Jeśli bywasz zdesperowana, pamiętaj, że: Jesteś równie ważną osobą, jak twoje dziecko, choć jego potrzeby są pilniejsze. Nie zaniedbuj jednak siebie. Nie jesteś w stanie codziennie wykonywać wszystkich obowiązków. Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. (Czytaj też: Jak być dobrą i spełnioną matką?) Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia: nie spalaj się przy wymyślaniu obiadu, bo nie starczy ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. Walcz z biernością, która przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Nie marnuj czasu – miej pod ręką dobrą książkę albo płytę z ulubioną muzyką. Naucz się mówić, że coś jest nie tak, że coś cię złości. Nie zawsze jednak możesz okazywać zniecierpliwienie. Małe dziecko nic nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Wyładowuj złość, gimnastykując się. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej – w myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą” to ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują cię, że nie jest pozmywane, niech ci pomogą albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. Pozwól sobie na co najmniej dwuletni okres ochronny po urodzeniu dziecka. Jeśli to możliwe, nie wracaj zbyt szybko do pracy. Spróbuj najpierw wrócić do pełni sił, a potem decyduj, co dalej. Poznaj swoje słabe strony i ograniczenia, które utrudniają ci działanie. Nasilają się one w sytuacjach wyczerpania i zdenerwowania. Jeśli więc szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Sprawdź, co ci pomaga przetrwać trudne chwile. Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo, przy pomocy „listy za i przeciw”, próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne. Czytaj też: Bądź mamą (nie)idealną - wywiad z psychologiem
Kiedyś młode matki milczały i płakały wieczorem w poduszkę. Dziś mówią, że mają depresję poporodową, i nie krępują się opowiadać o swoich problemach. I Ty nie bój się mówić, że jest Ci źle. Czujesz się fatalnie, bo siedzisz w domu, bo z powodu dzieci wielokrotnie budzisz się w nocy, bo musisz być na każde żądanie, bo macierzyństwo przerwało zawodową karierę, bo czujesz się służącą we własnym domu, bo nie masz czasu dla siebie ani dla męża... Po porodzie miej odwagę mówić o trudnych sprawach Gdy matki wychowujące dzieci przyznają się do chwili zwątpienia, gniewu czy załamania, robią to wyjątkowo szczerze. Nierzadko w desperackim odruchu "na skraju załamania nerwowego”, jakby chciały wszystko z siebie wyrzucić, zanim stracą wiarę w sens takiego działania. Ale chwile szczerości, by zostały dobrze przyjęte, wymagają właściwego słuchacza. Pewnie dlatego kobietom brakuje otwartości w opowiadaniu o trudach macierzyństwa. Bezpieczniej czują się w gronie innych matek i podczas rozmów telefonicznych. Kiedy jednak mówią, jak bardzo mają dość, że czują się zapędzone w kozi róg, padają z wyczerpania fizycznego i emocjonalnego, nie zawsze mogą liczyć na zrozumienie. Dlaczego? Bo „dobra matka nie narzeka”, bo „jak się chciało mieć dzieci, to trzeba mieć cierpliwość”. Takie stereotypy tkwią w wielu ludziach. Pamiętaj, że po porodzie rozmowa daje siłę Nie będzie chyba przesady w stwierdzeniu, że wiele osób nie potrafi rozmawiać o trudnych przeżyciach (czego bardzo zazdrości się bohaterom amerykańskich filmów). Nie umieją też oddzielać spraw ważnych od niewartych uwagi, przez co marnują szansę na szczerą rozmowę. Dwa przeciwstawne typy kobiet, które nie radzą sobie z mówieniem, to milczące słuchaczki nastawione na odbieranie i gaduły na bieżąco relacjonujące wydarzenia każdej chwili. Oczywiście, samo mówienie nie rozwiązuje problemu, ale bez tego nie sposób przekonać się, o co tak naprawdę chodzi, zrozumieć, gdzie popełnia się błąd. Życzliwa rozmowa potrafi oczyszczać z frustracji i niepokoju. Daje też siłę do dalszego zmagania się z codziennością, pozwala łatwiej znaleźć wyjście z sytuacji. Nie sposób przyjąć na siebie wyłącznie roli słuchacza albo mówiącego. Kiedyś trzeba odwrócić role, bo dawanie i branie są jak dwie siły, które muszą się równoważyć. Poporodowy stres Zastanawia często fakt, czemu matki dzisiejszych matek z takim lekceważeniem lub pobłażliwością pytają, dlaczego teraz kobiety przeżywają depresję poporodową i „trudności macierzyńskie”, zamiast „normalnie wychowywać dzieci”. Czym matki i teściowe różnią się od swoich córek i synowych? Czy już zapomniały, na czym polega zajmowanie się dziećmi, czy też nie potrafią zdobyć się na wyrozumiałość wobec innych kobiet? Dla większości z nich sprawa jest prosta: macierzyństwo to obowiązek i trzeba zrobić wszystko, by go zmniejszyć. A tymczasem młode matki... ...różnią się od pokolenia własnych matek tym, że znacznie dotkliwiej odczuwają stres macierzyństwa. Kiedyś rezygnacja z pracy nie wiązała się z perspektywą utraty dobrego stanowiska, a wybór nieodpowiedniej szkoły nie był wyznacznikiem poziomu wykształcenia. Teraz w ciągu jednego pokolenia całkowicie zmieniły się realia funkcjonowania rodziny. Na dowód tego, że dawne wzorce przestały pasować do współczesnej kobiety, przeprowadzono badania porównujące ocenę sytuacji stresowych w życiu. Oprócz tego, że doszły nowe, to dziś, o ok. 20 proc., trudniej jest dostosowywać się do wymagań codzienności. Usłyszeć złość Podstawowa umiejętność, jaką musi posiąść matka, to jednoczesne dbanie o potrzeby dziecka i własne. To bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, które już jako dziewczynki uczono bycia nieasertywnymi. Przez całe dzieciństwo i młodość... ...faszerowano nas fałszywymi przekonaniami i wyobrażeniami – nauczono przekładania potrzeb innych nad własne. Dlatego dzisiejsze młode kobiety zapominają więc o należnym im komforcie, starają się być grzeczne, posłuszne i niewadzące nikomu. W konfrontacji z płaczącym dzieckiem, stertą prania i czekaniem na męża, który wróci zmęczony i pochłonięty własnymi sprawami, taka strategia nie tylko się nie sprawdza, ale także wzbudza złość. Ale czy matce wolno się złościć? Czy ma prawo otwarcie mówić, że ma dość, że potrzebuje zastępstwa, bo oszaleje? Po porodzie często traktujemy macierzyństwo jako zadanie, do którego nie trzeba się przygotowywać, które nie wymaga żadnych umiejętności poza obecnością. Bywamy surowe zarówno dla siebie, jak i innych kobiet, którym „nie bardzo wychodzi” wychowywanie dzieci. Może więcej byłoby w kobietach siły gdyby spróbowały otwarcie walczyć o swoje prawa? Jeśli po porodzie bywasz zdesperowana, pamiętaj, że: Jesteś równie ważną osobą, jak Twoje dziecko, choć jego potrzeby są pilniejsze. Nie zaniedbuj jednak siebie. Nie jesteś w stanie codziennie wykonywać wszystkich obowiązków. Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia: nie spalaj się przy wymyślaniu obiadu, bo nie starczy Ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. Walcz z biernością, która przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Nie marnuj czasu – miej pod ręką dobrą książkę albo płytę z -ulubioną muzyką. Naucz się mówić, że coś jest nie tak, że coś Cię złości. Nie zawsze jednak możesz okazywać zniecierpliwienie. Małe dziecko nic nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Wyładowuj złość, gimnastykując się. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej – w myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą” to Ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują Cię, że nie jest pozmywane, niech Ci pomogą albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. Pozwól sobie na co najmniej dwuletni okres ochronny po urodzeniu dziecka. Nie wracaj zbyt szybko do pracy. Spróbuj najpierw wrócić do pełni sił, a potem decyduj, co dalej. Poznaj swoje słabe strony i ograniczenia, które utrudniają Ci działanie. Nasilają się one w sytuacjach wyczerpania i zdenerwowania. Jeśli więc szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Sprawdź, co Ci pomaga przetrwać trudne chwile. Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo, przy pomocy „listy za i przeciw”, próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne.