Twoje dziecko nie może zasnąć? Ta bajka naprawdę usypia – „Lulka i Myśloryski”
Czy Twoje dziecko przed snem ma milion pytań, przypomina sobie o zadaniach i wciąż wierci się w łóżku? Znamy to doskonale.
Dlatego powstała ta bajka – delikatna, ciepła i pełna magii. „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek serii usypiających opowieści, które pomagają dzieciom zasnąć spokojnie, bez gonitwy myśli. Wieczorne trudności znane każdemu rodzicowi Są dzieci, które zasypiają w sekundę i są takie, które długo nie potrafią „odpuścić” dnia. Jeszcze coś chcą powiedzieć, jeszcze o coś zapytać, jeszcze raz wstać po wodę. A gdy wreszcie leżą w łóżku, w ich głowach trwa prawdziwy wyścig myśli: o szkole, o koleżankach, o zabawkach i o tym, co będzie jutro. Właśnie na ten moment powstała bajka „Lulka i Myśloryski”. Dlaczego ta bajka działa usypiająco? Opowieść jest spokojna, rytmiczna i pełna łagodnych obrazów. Dzieci uczą się, że myśli można po prostu „odłożyć na później”, a zasypianie nie musi być walką. To bajka, która nie tylko wycisza, ale też pokazuje najmłodszym, że ich umysł działa jak niebo – czasem pełne gwiazd, czasem pełne chmur, ale zawsze gotowe, by odpocząć. Dobranocka na spokojny sen „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek cyklu „Lulka z Księżyca”. Każdy z nich jest napisany w taki sposób, by towarzyszyć dziecku w zasypianiu: wolne tempo, ciepła narracja, elementy relaksacji. Możesz włączyć bajkę przed snem albo czytać razem – to rytuał, który z czasem stanie się dla dziecka sygnałem: teraz odpoczywam. Dzięki takim opowieściom dziecko nie tylko zasypia szybciej, ale też uczy się, że myśli i emocje można układać, oswajać i odkładać na później. To piękny, bajkowy sposób na pierwsze kroki w stronę uważności i spokoju Kolejny odcinek już w najbliższy czwartek o 19.00.
Kultowa bajka z PRL-u dostępna na Disney+. W latach 70-tych każdy seans był świętem
W PRL-u ta kultowa bajka była symbolem zachodu i dziecięcej radości. Nasi rodzice niecierpliwie czekali na święta, by zobaczyć choć jeden odcinek. Dziś jest na wyciągnięcie małej rączki i wciąż bawi kolejne pokolenia.
Mój tata uwielbiał Kaczora Donalda. Skąd go znał? No właśnie, żeby obejrzeć ulubioną bajkę, musiał czekać od święta do święta. Bo tylko wtedy w telewizji leciały czarno-białe przygody Myszki Mickey. W czasie oczekiwania można było liczyć jedynie na gumy Donald, które kryły w sobie zabawne historyjki. Teraz nasze dzieci mają je na wyciągnięcie ręki, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. A Myszka Mickey wciąż bawi. W tym artykule: Kultowa bajka z PRL-u nadal przyciąga dzieci Mickey i przyjaciele rozrabiają na Disney+ Kultowa bajka z PRL-u nadal przyciąga dzieci Zaproście dziadków na podróż w czasie. Na pewno nie odmówią powrotu do własnego dzieciństwa! Przygody sympatycznej Myszki były wtedy prawdziwym rarytasem. Można je było zobaczyć tylko w świąteczne dni i okazjonalnie w kinach. Dziś jest zupełnie inaczej. Ulubieni bohaterowie są na wyciągnięcie ręki – w telefonach, na tabletach i oczywiście w telewizji. Disney zgromadził imponującą kolekcję przygód z ekipą Myszki Miki, która czeka na małych i dużych widzów. View oEmbed on the source website Mickey i przyjaciele rozrabiają na Disney+ Platforma Disney+ oferuje obecnie ogromną kolekcję bajek o Myszce Miki i jej przyjaciołach. Bajki zostały starannie dostosowane do różnych grup wiekowych. Można tu znaleźć zarówno klasyczne odcinki, jak i nowoczesne produkcje: „Myszka Miki” to zupełnie nowe przygody Myszki i jej przyjaciół. Tym razem wybierają się w podróż, a perypetie rozgrywają się w największych miastach Europy i nie tylko. Bajka jest oznaczona jako odpowiednia dla dzieci od 6 lat. Pierwszy odcinek nie ma polskiego dubbingu, ale kolejne już tak. Gwarantujemy śmiech aż do bólu brzucha! „Miki i raźni rajdowcy” to pełna emocji podróż, podczas której Myszka i jej przyjaciele wcielają się w rajdowców gotowych na wielkie wyzwania. Wspólnie tworzą zgraną ekipę, która stawia czoła różnym przygodom na trasie. To idealna propozycja dla małych miłośników motoryzacji, a bajka jest dostępna bez ograniczeń wiekowych. View oEmbed on the source website „Klub przyjaciół Myszki Miki” to nowoczesna seria dedykowana najmłodszym, która rozwija kreatywność i uczy współpracy w grupie. Idealna dla dzieci w wieku przedszkolnym, choć nie ma sztywnych ograniczeń wiekowych. Można ją spokojnie włączyć już około 3. roku życia, na przykład wtedy, gdy trzeba przygotować obiad. Bajka angażuje dzieci do zabawy, tańca i śpiewania, a także uczy rozwiązywania problemów. View oEmbed on the source website „Myszka Miki: Frajdomek” to seria także skierowana do najmłodszych widzów. Pomaga rozwijać podstawowe umiejętności społeczne i emocjonalne. Bajka uczy współpracy, dzielenia się, rozpoznawania i wyrażania uczuć oraz radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Przez proste i zabawne historie zachęca maluchy do kreatywności oraz rozwija ich zdolności komunikacyjne, a to wszystko na Disney+. View oEmbed on the source website Do maluchów twórcy skierowali także program „Miki i Ja” – angażuje dzieci, uczy tańca oraz kolorów. Możecie oglądać go razem z dzieckiem i zachęcać do rozmowy. Maluch na pewno dużo z tego zapamięta, jeśli obejrzycie razem i potem poćwiczycie. To jednak nie koniec propozycji – przekonajcie się sami, że warto znów spotkać się z Mikiem, Minnie, Pluto i ich wielką ekipą. Zobacz też: Polska bajka podbija Netfliksa. Nie ma tam smoków ani księżniczek, a cała rodzina nie może się oderwać Netflix oznaczył ją jako 7+, ale rodzice łapią się za głowy. Ta bajka promuje ryzykowane zachowania Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają
O tej bajce zapomnieli wszyscy rodzice, a jest świetna. Nie miesza dzieciom w głowach jak Peppa
Włączenie bajki nie jest grzechem, ale trzeba uważnie dobierać treści. Bajka dla dzieci powyżej 2. roku życia powinna być wartościowa i odpowiednia do ich wieku. „Świat małego Ludwika” to doskonały przykład takiej bajki.
Czasem każdy rodzic potrzebuje chwili spokoju, by przygotować obiad, odpocząć lub po prostu zająć się innymi obowiązkami. W takich momentach często sięgamy po bajkę, by choć na chwilę zająć czymś malucha. Kilkanaście minut przed telewizorem nie zaszkodzi dziecku, ale musimy pamiętać, że nie każda produkcja jest odpowiednia dla maluchów. Wybór treści jest niezwykle ważny, szczególnie gdy chodzi o dzieci poniżej 3. roku życia, które intensywnie rozwijają swoje umiejętności poznawcze. Fajne i wartościowe bajki dla maluchów. Filmy Disneya mogą namieszać w głowie Bajki dla najmłodszych nie tylko mają bawić, ale także wspierać rozwój dziecka. Dlatego ważne jest, by treści były wartościowe, spokojne i dostosowane do wieku. W przypadku dwulatków powinniśmy szczególnie uważać na czas spędzany przed ekranem. „Uwaga, dwulatek powinien spędzać przed ekranem jak najmniej czasu. Na pełnometrażowe bajki Disneya jest jeszcze za wcześnie! Piękne disnejowskie produkcje muszą poczekać do ok. 4.-5. urodzin” − apelują nasze ekspertki. To najlepsza bajka dla dzieci. Ludwik zaprasza dzieci do świata rozrywki Zamiast tego warto postawić na spokojniejsze bajki, które nie będą przytłaczać dziecka zbyt dużą liczbą bodźców. Jedną z takich bajek, która idealnie nadaje się na początek przygody z ekranem, jest „Świat małego Ludwika”. Ta bajka, choć bardzo prosta graficznie, oferuje maluchom wszystko, czego potrzebują na początkowym etapie rozwoju. „Świat małego Ludwika”. To HIT wśród bajek dla dzieci, a rodzice o nim zapomnieli „Świat małego Ludwika” to najlepsza bajka dla najmłodszych. Narrator używa łagodnego głosu, który ukoi nawet zmęczonych rodziców. Obrazy zmieniają się bardzo powoli, a głos narratora tłumaczy dzieciom kolejne wydarzenia. Tło dopełnia muzyka poważna, która relaksuje i wprowadza malucha w spokojny nastrój. Bajki dla dzieci mogą wspierać rozwój. Właśnie dlatego warto obejrzeć „Świat małego Ludwika” Spokojna akcja pozwala dzieciom na lepsze przyswajanie treści. Narrator wyraźnie powtarza nazwy przedmiotów, dzięki czemu młodsi widzowie mają szansę na zapamiętanie ich. Wspólne oglądanie i rozmowa o bajce może wspierać rozwój słownictwa i zdolności poznawczych u naszych pociech. Każdy może obejrzeć najlepszą bajkę dla dzieci. Dostęp na popularnej platformie Bajka „Świat małego Ludwika” jest dostępna na YouTube. Warto pamiętać, że czas spędzony przed ekranem w tym wieku powinien być ograniczony, ale dobrze dobrana bajka może stanowić pomocny element w wychowywaniu dziecka. W kontekście rozwoju malucha, to, co ogląda, ma ogromne znaczenie. Wybór bajki dla dzieci. Rodzice muszą zadbać o wartościową rozrywkę Zamiast sięgać po szybkie, głośne i dynamiczne bajki, warto poświęcić chwilę na znalezienie takich perełek. „Świat małego Ludwika” to idealna bajka na ten początek – nie miesza w głowie, jak inne produkcje, ale wprowadza malucha w świat wartościowej rozrywki. Źródło: YouTube, mamotoja.pl Piszemy też o: Wściekła ekspertka pokazała jedzenie z przedszkola. To norma w placówkach? Lepiej karmią w szpitalach Banki zadecydowały ws. 800 plus. Mamy złą wiadomość dla osób planujących kredyt Obowiązkowe mundurki w szkołach. Barbara Nowacka komentuje
Nowa „Akademia Pana Kleksa” z Adą zamiast Adama. Dorota Zawadzka nie kryje zaskoczenia
Po wielu latach powraca kultowy „Pan Kleks”, jednak w nowej odsłonie. Została wprowadzona jedna istotna zmiana, która bardzo zdziwiła Dorotę Zawadzką. Zdania internautów są jednak bardzo podzielone.
Już niebawem ruszą zdjęcia do nowej wersji filmowej „Akademii pana Kleksa”. Choć „Pan Kleks” kojarzy się z niezapomnianą rolą Piotra Fronczewskiego, to teraz zastąpi go Tomasz Kot. To jednak nie koniec niespodzianek, które czekają na widzów. Twórcy filmy podczas konferencji prasowej ujawnili również inne szczegóły produkcji. Z pewnością ogromnym zaskoczeniem okaże się fakt, że głównym dziecięcym bohaterem będzie dziewczynka, a nie chłopiec. Ada zamiast Adama – co na to Dorota Zawadzka? Na temat tej zmiany głos zabrała Dorota Zawadzka: „Przeczytałam artykuł o nowej odsłonie »Akademii Pana Kleksa«. Nowym Ambrożym ma być Tomasz Kot. Super. Nie rozumiem jednak pomysłu, by zamiast Adasia Niezgódki główną bohaterką była Ada Niezgódka. Wszak Akademia była szkołą dla chłopców…” - napisała Superniania na swoim profilu na Facebooku. Pod postem Doroty Zawadzkiej wywiązała się dyskusja na ten temat. Zdania internautów były bardzo podzielone – jedni byli pozytywnie nastawieni do zmiany w filmie, inni – niekoniecznie. Oto niektóre z komentarzy: „Ada jako bohaterka to wspaniały pomysł. Ta adaptacja nie przekreśla ani oryginału, ani pierwszej ekranizacji, jest natomiast adekwatną odpowiedzią na współczesny świat, w którym od 1945 roku mamy koedukację. Chłopakom nie zaszkodzi w odbiorze baśni żeńska bohaterka. Bo niby dlaczego?”; „Z drżeniem emocji czekam na nową adaptację. Kocham wszystkie 3 części Pana Kleksa. Ja akurat nie mam problemu że Akademia będzie koedukacyjna. To jest adaptacja książki i bardziej osadza akcję w dzisiejszych czasach. Nawet uważam że warto zobaczyć taką koncepcję”; „Ja jestem zachwycona, że będą dziewczynki, dla mnie to był zawsze zgrzyt, jednak kobiety to połowa ludzkości, czemu miałoby zabraknąć”. „Jako feministka do szpiku kości, nie rozumiem, jaki problem w tym, że dziewczynki chodzą do szkoły pana Kleksa? Zawsze tego chciałam i jestem zachwycona pomysłem. Kiedy w końcu przestaniemy myśleć schematami i pozwolimy na równouprawnienie płci we wszystkich dziedzinach. Jestem zbulwersowana, że nawet kobiety są przeciw”. Nie zabrakło również głosów krytyki tego pomysłu: „Bez sensu. Kopernik też była kobietą? Zawsze byłam orędowniczką praw kobiet, przeciwstawiałam się dyskryminacji. Ale mam wrażenie, że to wszystko poszło daleko za daleko. Jestem mamą dwóch chłopców i od jakiegoś czasu coraz trudniej pójść do kina na dobry film z chłopakiem w roli głównej”; „Nie podoba mi się ta zmiana. Tak samo, jak zmiana tytułu powieści Agathy Christie »Dziesięciu Murzynków« i kontrowersje wokół wiersza »Murzynek Bambo«”; „Też uważam, że to zły pomysł, bo wszystko to będzie myliło dzieci, które o tej lekturze mówią. Lepiej nakręcić film o innym tytule i tyle”; „Mój 15-latek jest oburzony tą wiadomością! Ja też. Akademia była dla chłopców”. Źródło: Facebook Piszemy też o: Ola Żebrowska zdradza rodzinne sekrety! „Mamo, wiem, że musiałaś robić seks z Tatą” Amerykańscy żołnierze uratowali dziecko w galerii handlowej 16-latek poszedł popływać i utonął. Jego ciało odnaleźli nurkowie
Jakie bajki czytać dzieciom? Dlaczego maluchy ich potrzebują? [LIVECZAT]
Czy audiobooki rozwijają tak samo, jak wspólne czytanie z dzieckiem? W jaki sposób bajki wpływają na rozwój zmysłów? Podczas kolejnego liveczatu w ramach akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem rozmawialiśmy o bajkach z naszą ekspertką, psycholog Dorotą Zawadzką.
Podczas rozmowy ekspertka podkreśliła, że bajki nie nauczą dzieci złych wzorców. Zawsze prowadzą do tego, że to dobro zwycięża, zło przegrywa i wszystko dobrze się kończy. Oczywiście tak jest, gdy bajka jest dobrze przygotowana – napisana lub nagrana. Według Doroty Zawadzkiej bajki uczą wzorcowych zachowań i chociaż czasami jest w nich wiele zła, to te wartościowe pokazują dobrą drogę. Rodzice przy tym powinni jednak pamiętać, że nie wszystkie kreskówki czy filmy animowane dla dzieci to bajki, pomimo bajkowej scenerii. W bajkach, czyli krótkich utworach, nierzadko wierszowanych i żartobliwych, zawsze znajduje się morał, a bohaterowie – ludzie, zwierzęta, przedmioty czy zjawiska – mają dobre i złe cechy. Co jeszcze warto o nich wiedzieć? Jakie bajki warto czytać lub odtwarzać nieśmiałemu maluchowi? – Zawsze namawiam rodziców do tego, żeby nie zostawiać dziecka z bajką samotnie. Bajka pełni również funkcję terapeutyczną, jednak może być taka tylko wtedy, gdy dziecko ją zrozumie. Dziecko, które przyswaja ją bez opiekunów, może przerwać ją w każdym momencie, co może okazać się nieodpowiednie. Warto być blisko malucha, by lepiej ją zrozumiało – podkreśla psycholog. Dorota Zawadzka dodała również, że dla dzieci nieśmiałych proponuje bajki z grupy pogodnych, rymowanych, a także lepiej sprawdzą się te do czytania lub słuchania, zamiast do oglądania. Powinny być to bajki z fabułą rozwijającą się powoli i najlepiej przyswajane blisko mamy lub taty. Ekspertka podkreśliła także, by nie przerywać czytania lub słuchania tylko po to, by uprzedzić malucha słowami typu: „ale teraz się nie bój, wszystko będzie dobrze”, bo dziecko może zupełnie inaczej reagować, a nastawione może się bać. Istotne jest także to, by przed czytaniem, słuchaniem lub oglądaniem bajki dziecku, przyswoić bajkę samemu i sprawdzić, czy nie jest lękotwórcza. – Poświęć trochę czasu, zobacz, czy bajka spodoba się twojemu dziecku, bo może tak wcale nie być. Bądźmy bardzo czujni, bo wystraszyć dziecko jest bardzo łatwo, a odkręcić to później niezwykle trudno – dodaje ekspertka. „Mamy w domu wiele książek, a maluch zawsze prosi tylko o jedną, ulubioną…” Psycholog podkreśliła, że dzieci, tak samo jak dorośli, lubią słuchać ciągle tego samego. Mamy przecież ulubione płyty, playlisty, filmy i… książki. – Rodzice chcieliby poszerzać dzieciom horyzonty, żeby wiedziały jak najwięcej, jednak trzeba to robić małymi krokami. Widocznie teraz dziecku jest potrzebne to poczucie bezpieczeństwa związane z tym, że wie, co w tej bajce jest, że ją zna i to jest rozwojowy moment. Dzieci często tak mają – mówiła Dorota Zawadzka. Dodała także, że to dobrze, gdy dziecko zna na pamięć ulubioną bajkę – nie ma w tym powodów do obaw. To daje np. świetną sposobność do tego, by ćwiczyć pamięć. Można zatrzymać czytanie, słuchanie lub oglądanie bajki i wymyślić nowe rozwiązanie, co bohater mógłby zrobić w zastanej sytuacji. Później rodzic może zaobserwować, czy w taki sposób zachował się już jakiś bohater i przejść do kolejnej, innej książki. Do tego będą przydatne m.in. serie bajek. Chcesz wiedzieć więcej o bajkach dla dzieci? Zobacz nasze wideo! Materiał powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Audiobajka „To właśnie las”. Posłuchajcie...
Nie masz siły przeczytać dzieciom wieczornej bajki? Nie wiesz jak urozmaicić im długą podróż samochodem? Szukasz dla syna lub córki wartościowej alternatywy dla spędzania czasu przed tabletem? Lasy Państwowe mają propozycję: audiobajkę „To właśnie las”.
Poznajcie Brysia. To młody ryś, który właśnie kończy pierwszy rok swojego życia i wyrusza w las na spotkanie z przygodą. Ma ze sobą tajemniczą drewnianą szkatułkę, mnóstwo zapału i jeszcze więcej ciekawości otaczającego go świata. Na swojej drodze spotka gawędziarza bobra, rączą łanię i dostojnego żubra. Wspólnie z Brysiem zagłębicie się w leśne ostępy i odkryjecie tajemnice lasu. Spotkane zwierzęta opowiedzą rysiowi o lesie i jego roli w życiu zarówno zwierząt, jak i ludzi. W rolę bobra Tadeusza wcielił się muzyk Sebastian Karpiel-Bułecka, łani głosu użyczyła mistrzyni MTB Maja Włoszczowska, a żubr przemawia spokojnym głosem dyrektora warszawskiego zoo dr. Andrzeja Kruszewicza. To osoby, w życiu których las od najmłodszych lat ma ogromne znaczenie. Audiobajkę możecie bezpłatnie pobrać lub odsłuchać w serwisach <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=0hs7YOc.XKb89c6RzMsnOccPDtYYiieQ37kmDEFQxpj.d7/stparam=qjqqhpmjpa/fastid=ezkcqslbdcfbglawfajfxnnldvjg/nc=0/url=www.youtube.com/watch?v=2S_KLphBRFc" target="_blank" rel="noopener">YouTube i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=0hs7YOc.XKb89c6RzMsnOccPDtYYiieQ37kmDEFQxpj.d7/stparam=qjqqhpmjpa/fastid=ezkcqslbdcfbglawfajfxnnldvjg/nc=0/url=open.spotify.com/episode/1TEXBv7NmCr1O5cDr8IeWY?si=F1e77kUMTV6kpSVfezmDXA" target="_blank" rel="noopener">Spotify. View Ediplayer on the source website Audiobajka „To właśnie las” jest elementem kampanii Lasów Państwowych „Dla lasu, dla ludzi”. Główny cel kampanii to pokazanie Wam trzech najważniejszych funkcji lasu – przyrodniczej, społecznej i gospodarczej. Praca leśników sprawia, że możliwe jest połączenie tych trzech funkcji, tak by zaspokajały potrzeby każdego z nas. Zachęcamy również do wysłuchania bonusowej ścieżki, w której znajdziecie kilka pomysłów na zabawy, rozmowy i działania wspólnie z dziećmi i… lasem. Serdecznie zapraszamy do odsłuchania! Materiał powstał z udziałem Lasów Państwowych
Bajka o adwencie: „Jak Anioł wybierał zwierzęta do żłóbka”​
Koniecznie przeczytaj dziecku bajkę o adwencie. Wprowadzi go ona w okres Bożego narodzenia, ale również przekaże przesłanie adwentowe. Dlaczego przy żłóbku znalazł się wół i osioł, a nie lew, który może potrafiłby lepiej strzec Dzieciątka przed wszelkim złem tego świata?
<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/juz-za-chwile-adwent-7830-r1/">Adwent, czyli okres liturgiczny poprzedzający Boże Narodzenie. Trwa on cztery tygodnie i przygotowuje na przyjście Jezusa. W tym czasie dzieci robią kalendarze adwentowe, dorośli dekorują mieszkania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/wieniec-adwentowy-zobacz-jak-latwo-zrobisz-go-z-dzieckiem-27778-r1/">wieńcami. To również czas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/postanowienia-adwentowe-dla-rodzicow-i-dla-dzieci-27827-r1/">postanowień adwentowych, zarówno dla dzieci, jak i rodziców. W tym wyjątkowym okresie koniecznie przeczytaj lub opowiedz dziecku bajkę o adwencie. Spis treści: Opowieści adwentowe dla dzieci Bajka dla dzieci na adwent Opowieści adwentowe dla dzieci Opowieści adwentowe są piękne, mądre, poruszające. Niosą też ważny przesłanie dla dziecka i wprowadzają je w okres Bożego Narodzenia. Młodsze maluchy chętnie posłuchają barwnych opowieści, natomiast starsze znajdą w nich wskazówkę, jak znaleźć drogę do Jezusa. Ewangelie milczą o obecności zwierząt przy żłóbku Jezusa, ale tradycją jest ich umieszczanie w bożonarodzeniowych szopkach. Skąd wziął się wół i osioł w żłóbku? Bezpośrednim źródłem tej tradycji jest tekst zaczerpnięty z pierwszego rozdziału Księgi proroka Izajasza: Wół zna swego gospodarza i osioł – żłób swego pana, a Izrael Mnie nie poznaje, mój lud niczego nie rozumie. Dzieciom tę samą historię można opowiedzieć jako jedną z najpiękniejszych bajek o Bożym Narodzeniu. Bajka dla dzieci na adwent Kiedy Józef i Maryja byli już w drodze do Betlejem, zwołał Anioł pośpiesznie zebranie zwierząt, aby wybrać z nich pomoc świętej Rodzinie w stajni. Jako pierwszy zgłosił się naturalnie lew: Tylko król jest godzien służyć Panu świata - argumentował - rozerwę na ćwierci każdego, kto tylko podejdzie za blisko do Dziecka. - Ty jesteś mi za okrutny - powiedział anioł. Słysząc to lis, wysunął się cichaczem na czoło i z niewinną miną przedkładał: Ja zadbam o nich najlepiej. Dla Dzieciątka zorganizuję najsłodszy miód, a dla matki dostarczę każdego poranka świeżą kurę na rosół. - Ty jesteś mi za cwany - powiedział anioł. Wtedy podszedł majestatycznie do przodu paw, rozwinął swój paradny wachlarz i zaproponował wyniośle: Ja wystroję tę ubogą stajnię piękniej niż Salomon swoją świątynię. - Ty jesteś mi za próżny - powiedział anioł. Podchodziły jeszcze inne zwierzęta, chwaląc swoje zalety i swoją użyteczność. Na próżno, żadne ze zwierząt nie zakwalifikowało się do pomocy świętej Rodzinie. W końcu surowy anioł jeszcze raz rozejrzał się po zgromadzonych i dostrzegł w pobliskim polu osła i woła przy pracy. Zawołał i te zwierzęta. - Co możecie zaofiarować - zapytał. - Nic - powiedział osioł i spuścił smutno uszy - niczego nie nauczyliśmy się oprócz pokory i cierpliwości, bo wszystko inne sprowadzało tylko baty na grzbiet. A wół dorzucił skromnie: - Ale może moglibyśmy od czasu do czasu ogonem odpędzać muchy. - Chodźcie, właśnie wy nadajecie się do żłóbka - powiedział anioł. Tekst opowiadania o adwencie dla dzieci możesz również wydrukować (kliknij w obrazek, by zachować pdf): Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/jak-zrobic-ozdoby-z-masy-solnej-na-swieta-i-po-co-nam-jemiola-27671-r1/">Pomysł na adwent: ozdoby z masy solnej (oraz historia jemioły) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kalendarz-adwentowy-dla-chlopca-27493-r1/">Kalendarze adwentowe, które ucieszą małego chłopca <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/filmy/DIY/jak-zrobic-kalendarz-adwentowy-z-puszek-788-r22/">Jak zrobić kalendarz adwentowy z puszek
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Rękopis pełen psot"
Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
Do autorki bajki trafił zestaw kosmetyków do pielęgnacji włosów BIOWAX Botanic. Dla moich niesfornych dzieciaczków: Nicoli i Szymona, aby pamiętali, że nawet w niepozornej rzeczy tkwić może wielka magia, trzeba ją tylko odkryć… Zabawę czas zacząć! Tego ranka Nicola i Szymon obudzili się bardzo wcześnie. Wcześniej, niż zwykle. Wiatr za oknem wyginał konary drzew, a siąpiący deszcz spływał długimi sznureczkami po szybach. - Brr, ale zimno! – chłopiec wydął wargi i z rozmachem cisnął poduszką w kierunku siostry. Nie trafił, ale dziewczynka i tak posłała mu spojrzenie pełne piorunów. Szymon, jakby tego nie widząc, kontynuował: - I co my dziś będziemy robić? Na podwórku mokro, błoto… I ten wiatr … chyba już wszystkie liście zerwał z kasztanowca przed domem… - Może zakradniemy się na strych? – z entuzjazmem w głosie powiedziała Nicola. - A babcia? Na pewno nas nakryje! I znowu będzie szlaban na telewizję! - Oj tam! Ja się nie boję! Będziemy bardzo cicho… No chodź! Nie mów, że się boisz! Ostatnie słowa dziewczynki chyba poskutkowały… Szymon wciągnął na siebie pasiasty golf, założył brązowe spodnie, nogi wsunął w tenisówki i już był gotowy do penetracji zakazanego rejonu domu. - Chodź! No pospiesz się, póki babcia jeszcze śpi! – ponaglał Nicolę, która z namaszczeniem zakładała rajstopy. Babcia nie będzie spała do południa! Ostrożnie, aby nie zbudzić domowników, sykając zębami przy każdym skrzypnięciu deski, rodzeństwo poczęło wspinać się po schodach na strych. Na zewnątrz hulał wiatr. Uderzając gałęziami w szyby potęgował uczucie niesamowitości. Po kilu minutach i pokonaniu kilkudziesięciu stopni byli na miejscu. - Zabrałeś latarkę? – zaniepokoiła się Nicola – troszkę tu ciemno! - Zapomniałem, ale nie wracam! Jakoś damy radę… Przeciskając się pomiędzy szpargałami dziewczynka wykrzyknęła: - Patrz! Ten kufer zasłania okno… Odsuńmy go i będzie jaśniej! Jednocząc siły dzieci przesunęły kufer sprzed okna i snop światła oświetlił wnętrze strychu. - Ale tu dużo rzeczy! - Szymon rozdziawił buzię – Od czego zaczynamy? - Może od tego kufra? – z wypiekami na twarzy odrzekła Nicola i już uchylała wieko. Pośród szpargałów: starych książek, dokumentów, starych fotografii… leżał rękopis. Obłożony był w drewniane okładki, przewiązany barwną wstążką. Szymon od razu zwrócił na niego uwagę. Delikatnie wyjął go z kufra i położył na podłodze przed oknem. Ujął okładkę i otworzył. Na pierwszej stronie oczom dzieci ukazał się czterowiersz, który Nicola przeczytała na głos: Gdy przeczytasz strofy te Dziwy wokół zaczną się! Uważaj, zastanów się Czy naprawdę tego chcesz! Ledwo wybrzmiały ostatnie słowa wiersza, zrobiło się jasno i jeszcze zimniej, niż było przedtem. Na kartę rękopisu spadł płatek śniegu. Litery wiersza stawały się nieczytelne, bowiem atrament rozmywając się tworzył wielkie kleksy. - Szymon! Co się dzieje? - Nie wiem, ale zaczynam się bać… To nie jest naturalne. - AAA psik! – Rozległo się za plecami dzieci. Te przeciągi są nie do zniesienia! Muszę koniecznie napić się herbatki z malin. Szymon i Nicola odwrócili głowy, jak na komendę. Przed nimi stał mały, piegowaty stwór o długich, szpiczastych uszach, w kraciastych spodniach. - Kim jesteś? – zapytał chłopiec. - Jestem Robuś – elf rozrabiaka… a wy… już macie kłopoty! I nie czekając na reakcję dzieci dał susa w stos gałganów unosząc je do góry i robiąc mnóstwo hałasu. Strychem zatrzęsło. Miało się wrażenie, że elf był nie jeden, a strych opanowało tysiąc elfów, rozrabiających ile tylko były w stanie. Na Szymona i Nicolę padł blady strach. Patrzyli na siebie osłupiali, nie mając pojęcia, co robić. - Szymon! – piszczała przestraszona dziewczynka – zrób coś, bo ten Robuś obudzi babcię! Jak babia zobaczy co się tu wyprawia… oj będzie z nami źle! - Gdzie te kartki z tym wierszykiem? Nicola! Gdzie one są? - Tu! Dziewczynka podniosła rękopis z zaspy śniegu, która utworzyła się obok kufra i podała go bratu. Chłopiec zaczął energicznie przewracać kartki. - Musi tu być coś o tym elfie! Musi! Trzeba tylko poszukać! Padający śnieg szybko pokrywał pismo, rozmazując litery. Śnieg był wszędzie, wciskał się za kołnierze i do butów. Dodatkowo całym strychem wstrząsały stukania i grzmoty. Robuś właśnie uniósł olbrzymi wieszak z futrami i cisnął nim w okno. Posypało się szkło… - Pospiesz się! – Krzyczała Nicola – szybko! Na ostatniej stronie zauważyli czterowiersz, podobny do tego z początku rękopisu. - To musi być to! – wykrzyknął uradowany Szymon i bez chwili zastanowienia przeczytał: Kiedy psoty znudzą Cię, Powiedz: dość, uspokój się! Jeśli nie zająkniesz się, Wszystko w mig odwróci się! Gdy skończył czytać spojrzał na siostrę – w jej oczach dostrzegł iskierkę radości. I dopiero wtedy poczuł, że nie stoi już w zaspie śniegu, że nie jest mu zimno, a wiatr nie targa mu już włosów. Rozejrzał się dookoła. Na strychu panował lekki półmrok i cisza tak wielka, że aż dzwoniło w uszach. Wszystko też stało na swoim miejscu, tak, jak było przedtem. - Uff – Nicola opadła na kolana. Udało się! - Ale przygoda! Kacper mi nie uwierzy! – emocjonował się Szymon – Nikt mi nie uwierzy! - Nikomu nie powiemy! Trzeba ukryć gdzieś ten rękopis, bo z niego są same problemy. Chyba nie chcesz znowu wizyty Robusia? Albo jeszcze kogoś innego? – zdecydowanie odrzekła Nicola. - Masz rację! Przygoda przygodą, ale o mało nie przypłaciliśmy jej, jeżeli nie własnym życiem, to co najmniej zdemolowaniem domu. - I złością babci… - dodała Nicola. A właściwie, która to może być godzina? Zaczynam być głodna!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Biedronka Kropka"
W pachnącym sadzie na skraju łąki, mieszkały sobie małe biedronki. Jedna z nich w pąku kwiatu siedziała i pszczółki podziwiała. - Chciałabym wzbić się wysoko I polecieć nad Morskie Oko! - Będziesz latała, nie martw się kochana, przecież też masz skrzydełka! Machaj nimi jak ważka, A wzbijesz się do góry, aż po same chmury! - dodała jej mama i odleciała. Kiedy przyleciał żuk, zrobił się huk. Za nim żuczków cała chmara: kibicują: „ Biedronko Kropko, nie siedź sama, lataj jak wielka dama! - Boje się, że spadnę i pogubię swoje kropeczki ładne. Za chwilę przyleciał bąk i usiadł w róży pąk. Nagle zerwał się silny wiatr i uniósł ich wysoko w chmury. Biedronka zdążyła zamknąć oczy i powiedzieć: - Mam siłę i lecę do góry prosto w chmury! - Huuura zawołał bączek: Udało się, rozłożyłaś skrzydełka I latasz jak mała wróżka Co dopiero wstała z łóżka. - Wiem, że czasem bywa źle, Lecz ja nie poddałam się. Dziękuję wam moi przyjaciele Za wsparcie i przyjaźń, Bo to cenny dar Jak takich wspaniałych, Przyjaciół wokół siebie się ma.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Plotka"
Sadziła raz Pani Jadźka kwiatki, ot takie pospolite bratki. Zobaczyła ją raz sąsiadka i zaczęła się taka gadka: „A co pani tutaj sadzi, nikomu to drzewo nie wadzi?” Pani Jadźka się zaśmiewa i bratki maleńkie podlewa: „Sąsiadko, to małe kwiatuszki, nie będą wadzić w nóżki”. Sąsiadka uśmiechem odpowiedziała i zaraz do drugiej poleciała: „Pani sąsiadko! Niech Pani poradzi! Pani Jadźka coś w ogródku sadzi! W cieniu będzie ziemia moja, bo urośnie tam sekwoja!” Gałęzie potężne,dach mi opadnie, jak z sekwoi coś tam spadnie. Na to sąsiadka się przeraziła i od razu do trzeciej zadzwoniła: „Hallo sąsiadko, tu sąsiadka z ulicy, chodzą straszne wieści po okolicy. Pani Jadźka niszczy dom sąsiadce! Dzwońmy na policję, po adwokata, radcę!” Sąsiadka trzecia też pełna trwogi spogląda na przeciwną stronę drogi. A tam Pani Jadźka macha łopatą, aż usypała górkę kopiatą. Sąsiadka patrzy, wręcz nie dowierza, ale milczeć wcale nie zamierza! Pędzi do czwartej, Pani Józefy, to punkt obserwacyjny sąsiedzkiej strefy. Z okna tej pani widać podwórko, zobaczą, co Pani Jadźka robi z górką. I stoją cztery sąsiadki przy oknie, zrazu jedna złośliwie cmoknie: „Nie podoba mi się, co Pani Jadźka działa, na pewno coś cennego tam schowała” Druga sąsiadka od siebie dorzuciła: „Pewnie złoto, co Pani Wanda zgubiła. Trzecia woła: „- Pani tajemnicę odgadła! To na pewno Pani Jadźka je ukradła!” Pani Józefa już raport sporządza i spotkanie z Panią Wandą zarządza. Siedzi pięć sąsiadek jak na grzędzie, każda o ton głośniejsza będzie. Sąsiadki uważają, że mają rację, a tu Pani Jadźka zaprasza na kolację. Idą: pierwsza za piątą, zaraz i druga trzecia i czwarta porozumiewawczo mruga. Ze spojrzeniami pełnymi konspiracji siadają z Panią Jadźką do wspólnej kolacji. Pani Jadźka życzliwie sałatkę podaje ale pierwsza zaraz drugiej ją daje. Trzecia niechętnie na nią patrzy, prędzej czwartą sałatką uraczy. Czwarta piątej miseczkę popycha i od razu z ulgą głębiej oddycha. A piąta sałatkę obok siebie stawia „Czy jest zatruta?”- się zastanawia. Pani Jadźka nie wie o co chodzi, przecież sałatka nikomu nie szkodzi. Sama ze smakiem sobie nakłada i dzisiejszy dzień im opowiada: „Sąsiadki drogie, gazonik zrobiłam bratki fioletowe tam zasadziłam i będę też stawik robić, dziurę kopałam, ale się tą łopatą dziś namachałam”. „Stawik robiłaś”? pierwsza pyta, „Stawik?”- druga za słówko chwyta. „Bratki sadziłaś?”-trzecia powątpiewa Czwarta z nudów z piątą ziewa. Pani Jadźka pytania potwierdza a na koniec takie zdanie stwierdza: „ Moi mili, drodzy goście, plotek proszę nie roznoście. Może się komuś w oczach dwoi, ale ja nie sadzę tu sekwoi! Skarbów też nie zakopuje, tylko kwiaty pielęgnuje”. Na to sąsiadki robią się czerwone, Jedna przez drugą krzyczy: „to one!” I wskazują druga na pierwszą i czwartą, czwarta prowadzi z piątą kłótnię zażartą. Piąta na trzecią winę przerzuca, trzecia takie ataki odrzuca. Pani Jadźka uspokaja gości, nie zmniejszyło to sąsiedzkiej złości. Dalej głośno na siebie krzyczą, moce głosu u Pani Jadźki ćwiczą. Ktoś to usłyszał aż na dworze i poinformował policję o tym sporze. Policja na miejsce przyjechała, cała okolica też się zleciała. Stoją pod domem i rozmawiają, że sprawy pewnie źle się mają. Gdyby ktoś tylko prawdę powiedział, jeden bratek z drugim cicho siedział. Każdy z nich taki maleńki i wiotki cóż może na sąsiedzkie PLOTKI.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Mały Bohater"
Dedykuję tę bajkę mojej Mikuni, która uwielbia psy. 1. Wyspa szczęścia Za górami, za lasami… W odległej krainie, na środku pięknego, przejrzystego oceanu znajdowała się wyspa. Była bardzo zielona, rosły na niej wszystkie odmiany pięknych, kolorowych i pachnących kwiatów. Najważniejszą rzeczą, która ją charakteryzowała, było to, że wszyscy jej mieszkańcy byli bardzo szczęśliwi. Zawsze radośni, uśmiechnięci, zdrowi. Odnosili się do siebie z szacunkiem, traktowali się, jak wielka rodzina, a każdy przyjaźnił się z każdym. Mieszkańcy nazwali wyspę „Wyspą szczęścia”, zgodnie z tym, jak się na niej czuli. Uważali się za najszczęśliwszych ludzi na świecie. Wyspa miała kształt zbliżony do psiej kostki i była naprawdę wielka. W samym jej środku znajdował się piękny zamek, gdzie mieszkał Król tej wspaniałej krainy. Król nazywał się Oskar i był bardzo szanowany na całej wyspie, ponieważ rządził nią dobrze i sprawiedliwie. Zawsze był wyrozumiały i dla każdego miał dobre serce. Starał się, żeby wszyscy byli zadowoleni i uśmiechnięci. Król Oskar wiedział, że jego wyspa jest bardzo sławna na całym świecie i wiele osób chciałoby mieć możliwość zamieszkania w tej pięknej krainie. Niestety, miejsce na wyspie było ograniczone. Wyspa Radości była zamieszkana przez największą ilość mieszkańców, jak to było możliwe. Nie można było przyjąć do tej zielonej krainy więcej osób. Mimo tego, co kilka tygodni, przybijał do portu statek, na którym przypływały osoby i zwierzęta, starające się przebłagać Króla, aby ten pozwolił im zostać. Niestety, Król wiedział, że nie może się na to godzić. Zawsze z ogromnym bólem serca i żalem odmawiał. Każdemu powtarzał, że jeżeli tylko będzie taka możliwość, aby wyspa przyjęła nowe osoby, wyśle gołębia z informacją i zaproszeniem do zamieszkania na Wyspie Radości. 2. Podróżnicy Na jednym ze statków płynął młody chłopak o imieniu Antek, razem ze swoim wiernym towarzyszem, małym Pieskiem. Chłopiec próbował dostać się na wyspę, ponieważ w jego krainie panowała bieda, głód, ludzie walczyli ze sobą, każdy był skłócony z każdym. Chłopak chciał lepszego życia dla siebie i swojego małego towarzysza. Gdy statek dobił do brzegu, Antek wziął na ręce Pieska i szybko wydostał się ze statku bocznym wyjściem. Niestety, zauważył go jeden ze strażników pilnujących brzegu wyspy. Zaczął gonić chłopaka, krzycząc, aby ten się zatrzymał. Chłopiec nie miał najlepszej kondycji, w dodatku był osłabiony i bardzo głodny, co sprawiało, że strażnik był coraz bliżej. Gdy uciekinier obejrzał się do tyłu i zobaczył, że zaraz zostanie złapany, wypuścił Pieska z rąk. -Uciekaj! Uciekaj najszybciej, jak potrafisz! Mi tutaj nie pozwolą zostać, ale tobie na pewno się uda! Zatrzymaj się w lesie, znajdź bezpieczne schronienie, a ja postaram się wrócić do ciebie najszybciej, jak to będzie możliwe. Może nawet jutro! Biegnij mój wspaniały przyjacielu! To Wyspa Radości, tutaj jest najlepiej! - powiedział chłopak wypuszczając Psa z rąk, a gdy ten zaczął się oddalać, Antek krzyczał za nim, żeby się nie zatrzymywał i biegł, ile sił w łapach. Łzy ciekły mu po policzkach. Był bardzo przywiązany do swojego małego przyjaciela, ale wiedział, że to najlepsze rozwiązanie. Planował wrócić na wyspę najbliższym statkiem. Strażnik w końcu dobiegł do chłopaka, schwytał go i sprowadził z powrotem na statek, który został odprawiony w kierunku, z którego przypłynął. 3. Mały biały Piesek Mały biały Piesek szedł przez las ze spuszczoną głową. Był smutny i czuł się bardzo samotny. Patrzył na fruwające motylki, za którymi już nie chciało mu się biegać. Wąchał kwiatki, których zapach już wcale go nie cieszył. Bardzo tęsknił za swoim panem. Nie rozumiał, dlaczego właściciel zostawił go samego na wyspie. Piesek wolałby, aby razem opuścili krainę. Później razem spróbowali jeszcze raz się do niej przedostać. Piesek szedł w nieznanym sobie kierunku. Już nie musiał biec, ponieważ był daleko od plaży i miejsc, gdzie zatrzymują się u brzegu statki. Rozglądał się dookoła, cały czas mając nadzieję, że niedługo zobaczy swojego ukochanego pana. 4. Tajemnicza para Gdy piesek wyszedł z lasu na polanę, zobaczył dwie postacie. To był wysoki mężczyzna i duży czarny kot. Piesek stanął w miejscu i zaczął się zastanawiać się, czy iść dalej. Przestraszył się obcych mieszkańców wyspy. Gdy Piesek podjął decyzję, aby zawrócić, mężczyzna zobaczył go i pomachał. - Nie obawiaj się Piesku, nic ci nie zrobimy, Chodź do nas, podejdź bliżej – krzyknął mężczyzna. Piesek powoli i niepewnie zaczął iść w ich stronę. - Nie bój się Piesku, chodź. Pewnie jesteś głodny? - zapytał mężczyzna. - Trochę tak… - przytaknął Piesek i spuścił głowę. - Chodź z nami, dam ci trochę smakołyków. Mieszkam niedaleko. - powiedział mężczyzna. - Widzę, że nie słyszałeś o mnie. Jestem Czarodziejem i mieszkam w wielkiej skale za dużym dębem. A to mój kot Nicpoń – mężczyzna wskazał na kota. - Nazywam się Idefiks. Chodź Piesku, nakarmimy cię. Gdzie jest twój pan? - zapytał Czarodziej. Piesek chwilę się zastanawiał. Nie wiedział, co ma odpowiedzieć. Zawsze był uczony, że nie wolno kłamać. Ale bał się obcych, których przed chwilą spotkał i nie wiedział, co może im powiedzieć. Myślał, czy lepiej powiedzieć prawdę, czy skłamać. Wybrał kłamstwo. - Mój właściciel poszedł szukać owoców. Kazał mi iść na polanę i czekać tutaj na niego – skłamał Piesek. - W takim razie zaraz tutaj wrócisz. Piesek nie powinien czekać na swojego właściciela głodny – powiedział Czarodziej. - Dobrze, pójdę z wami na chwilę i zaraz tutaj wrócę – powiedział Piesek. Spojrzał się na Idefiksa i miał przeczucie, że to nie jest dobry człowiek. Coś mu w nim nie pasowało. Nie miał takiego ładnego zapachu, jak większość dobrych ludzi, których spotykał na swojej drodze. A Piesek węch miał doskonały i zawsze instynkt dobrze mu podpowiadał. Szli piętnaście minut spacerem, aż dotarli do wielkiego dębu, za którym znajdowała się skała, w której mieszkał Czarodziej. Kot przez całą drogę patrzył na Pieska i widać było, że nie jest zadowolony z jego towarzystwa. Piesek stwierdził, że kot po prostu nie lubi psów i może się trochę boi. Czarodziej otworzył wielkie drzwi wejściowe do swojego mieszkania w środku skały i przepuścił Pieska przodem. Piesek wszedł niepewnie do środka. Nie wiedział, czego może się spodziewać. To sprawiało, że czuł strach. - Prosto i na prawo – powiedział Czarodziej. Piesek wszedł do środka. Na szczęście paliło się wszędzie światło, bo Piesek nie lubił ciemności. 5. Mieszkanie w skale Weszli do wielkiej komnaty, która prawdopodobnie była pokojem dziennym. Tak pomyślał Piesek. Znajdowała się tutaj wielka puchata niebieska kanapa, wielki puchaty, żółty dywan, ściany były pomalowane na pomarańczowo. Piesek był bardzo zaskoczony, ponieważ nie spodziewał się, że mieszkanie Czarodzieja może być aż tak kolorowe. Wydawało mu się raczej, że będzie szarobure i smutne. - Poczekaj tutaj chwilę Piesku, zaraz przyniosę ci jedzenie – powiedział Czarodziej i zniknął za drzwiami w głębi pokoju. Kot wskoczył na szafkę znajdującą się przy telewizorze i uważnie przyglądał się Pieskowi. - Jak masz na imię? - zapytał go Piesek. Chciał nawiązać rozmowę z nowym kolegą. - Nicpoń – odpowiedział kot i dalej dziwnie się przyglądał Pieskowi. Piesek zaczął czuć się trochę nieswojo, ale na szczęście w drzwiach pojawił się Czarodziej z dwiema miskami, które zaraz postawił przed Pieskiem. - Proszę, jedz Piesku. Tutaj masz wodę i karmę z puszki. Mam nadzieję, że będzie ci smakować. – Czarodziej uśmiechnął się i usiadł na kanapie. Piesek jadł ze smakiem. Jedzenie było bardzo dobre, a on był bardzo głodny. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo chciało mu się jeść. Wcześniej musiał zapomnieć o głodzie. Nawet nie zwracał uwagi na to, że burczało mu w brzuchu. - Jak zjesz to chodź na kanapę, pooglądamy razem telewizję – powiedział Czarodziej i poklepał miejsce obok siebie na kanapie. - Bardzo dziękuję Czarodzieju. Jesteś bardzo gościnny, ale obawiam się, że będę musiał wracać na polanę. Niedługo przyjdzie tam mój właściciel i będzie się martwił, że mnie nie ma – powiedział Piesek. - Daj spokój, chwilę pooglądamy telewizję i wrócisz na polanę – Czarodziej uśmiechnął się. Piesek wskoczył na kanapę obok Czarodzieja i wspólnie zaczęli przeglądać kanały i głośno komentować lecące programy. Dużo się przy tym śmiali, Czarodziej przytulił Pieska i głaskał go co jakiś czas. Wszystkiemu przyglądał się kot, który wciąż siedział na szafce i miał coraz bardziej niezadowoloną minę. Piesek spojrzał się w jego stronę i zaraz odwrócił głowę. - Co Piesku, obawiasz się Nicponia? Nie bój się go. Jest pewnie zazdrosny, ale sam sobie jest winien. Prawie się nie odzywa, co pewnie już zauważyłeś. A ja potrzebuję przyjaciela. Jestem tutaj sam, myślałem, że jak przygarnę tego wyliniałego kocura, to będę miał towarzysza i będę miał, z kim porozmawiać. A tymczasem trafił mi się kot niemowa. Ani nie chce się pobawić, ani nie chce porozmawiać. Telewizji też ze mną nie ogląda, bo mówi, że programy go nudzą. Tylko siedzi na szafce i wpatruje się we mnie albo w okno. Teraz na ciebie, bo jesteś naszym gościem, a mój widok już mu się znudził. Nie obawiaj się go – wyjaśnił Czarodziej. Oglądali w milczeniu jakiś teleturniej, w którym trzeba było odpowiadać na pytania najszybciej, jak to możliwe. Wygrywała osoba, która jako pierwsza odpowiedziała prawidłowo. 6. Propozycja - Widzisz Piesku, tak fajnie mi się z tobą siedzi. Tak fajnie spędza mi się z tobą czas. Właśnie takiego przyjaciela potrzebuję. Z którym mogę porozmawiać, pośmiać się, pooglądać telewizję… - rozmarzył się Czarodziej. - Piesku, a może zostaniesz na noc? Będziemy oglądali telewizję do rana, zjemy jakieś chrupki albo ciasteczka, na co tylko będziesz miał ochotę? Ale nie martw się. Wrócimy najpierw na polanę i zostawimy tam karteczkę dla twojego właściciela, że jesteś u mnie i zapraszamy go tutaj, do wielkiej skały. Nie będzie się martwił, że cię nie ma, tylko od razu tutaj przyjdzie. Co ty na to? - zapytał Czarodziej z nadzieją w głosie. - No nie wiem… - zaczął się zastanawiać Piesek. Wiedział, że żaden właściciel nie przyjdzie, a wszystko, co wcześniej opowiadał było kłamstwem. Nie chciał, żeby jego kłamstwo się wydało. Bał się tego miejsca i bał się tego dziwnego kota. Wolał, żeby myśleli, że jednak jakiś właściciel jest i czeka na Pieska. Ale z drugiej strony, Piesek nie chciał spędzać kolejnej nocy samotnie w ciemnym lesie. Pomyślał, że jednak zaryzykuje. W końcu tutaj jest ciepło, widno, ma jedzenie i wodę. - No dobrze, zostawmy karteczkę i wróćmy tutaj – zdecydował Piesek. 7. Polana Cała trójka poszła na polanę. Zostawiła w najbardziej widocznym miejscu kartkę z informacją, że Piesek poszedł na chwilę do swojego nowego przyjaciela Czarodzieja, do mieszkania w wielkiej skale za wielkim dębem. Piesek tam czeka na właściciela. Piesek odcisnął swoją łapkę na kartce, zostawił ją przyczepioną do największego krzaka w najbardziej rzucającym się w oczy miejscu. Wszyscy szli z powrotem do mieszkania Idefiksa. Kot szedł na końcu trochę się ociągając. Piesek miał wrażenie, że kot go nie lubi. Podejrzewał, że Nicpoń jest po prostu zazdrosny o to, że Czarodziej nie poświęca mu dostatecznie dużo uwagi, tak jak wcześniej. 8. Ciemna noc Po powrocie do mieszkania, znowu usiedli na kanapie. Tym razem kot usiadł na końcu kanapy, na oparciu i udawał, że ogląda telewizję. Kątem oka wciąż patrzył na Pieska. Obejrzeli dwa filmy. W tym czasie Czarodziej przyniósł kolację. Piesek zjadł ze smakiem i stwierdził, że Idefiks jest bardzo dobrym kucharzem. Pomyślał, że mógłby tutaj zostać. Czarodziej dobrze się nim opiekuje, jest ciepło, ma smaczne jedzenie i miskę z wodą. W końcu zrobiło się bardzo późno. Piesek nawet nie wiedział, kiedy czas tak szybko upłynął. - Chyba czas spać. Piesku, twój właściciel się nie pojawił, więc muszę zaproponować ci, abyś został na noc. Małe słodkie pieski nie powinny spać na zewnątrz albo błąkać się same po ciemnym lesie. Zostaniesz z nami na noc, co ty na to? - zapytał Czarodziej z uśmiechem. - No nie wiem… Powinienem wracać na łąkę. Może właściciel tam na mnie czeka… - zaczął się zastanawiać Piesek. Nie chciał pokazać po sobie, że wcześniej oszukał Czarodzieja i nie ma jego właściciela na wyspie. - Piesku, właściciel wie, gdzie jesteś. Zostawiłeś mu kartkę, z informacją i zaproszeniem. Może jeszcze nie dotarł na łąkę. Nie powinieneś czekać sam na polanie, w nocy. Zostań tutaj i jutro pomyślimy, co dalej. Może wspólnie poszukamy twojego właściciela. - zaczął przekonywać Czarodziej. Piesek zaczął bardzo intensywnie myśleć. Chciał tutaj zostać, ale bał się, że w końcu jego kłamstwo wyjdzie na jaw. Postanowił jednak, że nie powinien się na razie tym martwić. Faktycznie, bardzo nie chciał zostać na noc sam w lesie. Bał się ciemności. Poza tym, rano nikt go nie nakarmi, a nie chciał znowu chodzić głodny. - Dziękuje, zostanę do rana, a jutro poszukamy mojego właściciela – powiedział Piesek i stwierdził, że do jutra coś wymyśli. Na pewno znajdzie wymówkę, dlaczego jego właściciel nie przyszedł i dlaczego nie mogą go nigdzie znaleźć. - Wspaniale! - ucieszył się Czarodziej i podbiegł do Pieska, zaczął go mocno przytulać i głaskać. - Będziesz spał ze mną na łóżku, zgadzasz się? Zawsze marzyłem o tym, żeby spać z Pieskiem! To znaczy oczywiście, jeżeli nie masz nic przeciwko, bo wiem, że masz właściciela, który mógłby być zazdrosny… - zaczął Czarodziej. - Dobrze, będę spał w łóżku. Mi to odpowiada… - Piesek nie zdążył dokończyć, ponieważ oboje usłyszeli trzaśnięcie drzwiami. Kocur wyszedł w trakcie ich rozmowy. Nie mógł już dłużej patrzeć na Pieska i słuchać tej rozmowy. Był bardzo zazdrosny i bardzo nie podobało mu się, że jakiś inny zwierzak ma zająć jego miejsce, obok jego pana. Czarodziej położył się spać, a w jego nogach ułożył się Piesek. Oboje byli zmęczeni i szybko usnęli. 9. Straszna rozmowa Piesek obudził się rano. Chwilę mu zajęło zanim się zorientował, gdzie się znajduje. Rozejrzał się po pokoju, ale Czarodzieja nigdzie nie było. Spojrzał na zegarek i zobaczył, że dochodzi już południe. Pomyślał, że wyspał się chyba za dwa kolejne dni. Postanowił wstać i poszukać Czarodzieja. Wyszedł z sypialni i zaczął się rozglądać po korytarzu. Zastanawiał się, w którą stronę iść. Nagle usłyszał dźwięki, które dochodziły z prawej strony, z pokoju. Poszedł w tym kierunku. Dźwięki stawały się coraz głośniejsze. W końcu można było wyraźnie usłyszeć rozmowę. Właściwie to głośną kłótnię. Piesek wyjrzał zza futryny i zobaczył Czarodzieja i Nicponia, którzy bardzo się kłócili. - Co ty sobie myślisz, że będziesz zapraszał obce zwierzaki i pozwalał im spać w łóżku, na moim miejscu? Już zapomniałeś, ile dla ciebie zrobiłem? Tylko dzięki mnie nie jesteś samotny! Już nie pamiętasz, jak się cieszyłeś na mój widok, kiedy się poznaliśmy? A teraz co, dowiaduję się, że zawsze chciałeś psa! - krzyczał kot. - Nicpoń, uważam, że przesadzasz. Po prostu chciałem ugościć tego małego biednego pieska…. - zaczął się tłumaczyć Czarodziej. - On ma swojego właściciela, który nim się dobrze zajmie, ty nie musisz. – odparł kot. - Wiem, ale chciałem… Szkoda mi się go zrobiło, jak zobaczyłem, że siedzi taki samotny na łące i czeka… Poza tym, zobacz, jaki był głodny… - kontynuował Czarodziej. - No i co z tego? To pies! Może sobie coś upolować, jak jest głodny. Poza tym właściciel go nakarmi. Przez tego psa zapomniałeś o całym naszym planie! Mieliśmy wczoraj otruć mieszkańców lasu, żeby później podać im lekarstwo i zawładnąć całą wyspą, a ty zająłeś się psem! - zaczął krzyczeć Nicpoń jeszcze głośniej. - Zrobimy to dzisiaj, na pewno, obiecuję. Dzisiaj Piesek już pójdzie do swojego właściciela, a my zajmiemy się naszym planem – odpowiedział Czarodziej. - Nie wierzę ci! Znowu będziesz siedział na kanapie cały wieczór z tym psem i będziecie oglądać telewizję do późna! A ja sam nie dam rady zatruć wody na całej wyspie! - krzyczał kocur 10. Paraliżujący strach Piesek słuchał tej wymiany zdań i robił się coraz bardziej przerażony. Zdał sobie sprawę, że jest w mieszkaniu złoczyńców, którzy chcą zdobyć władzę na wyspie szczęścia. W dodatku, chcą to zrobić już dzisiaj. Piesek zaczął się powoli cofać, po cichu, żeby nikt nie zorientował się, że był tutaj i słyszał rozmowę. Gdy znalazł się w pobliżu drzwi wyjściowych, otworzył je po cichu i wyszedł. Zamknął je ostrożnie za sobą i zaczął biec przed siebie, ile tylko miał sił w małych łapkach. Był przerażony i wiedział, że musi szybko coś zrobić, zanim Czarodziej i kocur się zorientują, że go nie ma, bo na pewno zaczną go gonić i szukać. 11. Szukanie ratunku Piesek biegł przed siebie. Nie wiedział, dokąd ma pójść i gdzie szukać pomocy. W końcu stwierdził, że musi komuś o tym powiedzieć. Biegł dalej przed siebie i jak tylko spotykał kogoś, czy to zająca, czy niedźwiedzia, od razu mówił mu o planie Czarodzieja i kocura. Każdy zwierzak, który słyszał tą historię, robił przestraszoną minę i wręcz wpadał w panikę. Piesek biegł dalej, a razem z Pieskiem biegło coraz więcej zwierząt. Po usłyszeniu historii, po kolei dołączał do grupy lis, borsuk, wróbel i kolejne zwierzaki. W trakcie powiadamiania jak największej ilości zwierząt, Piesek w końcu zaczął się zastanawiać, co to właściwie da. Stanął i odwrócił się do grupy za nim. - Biegamy po lesie i powiadamiamy wszystkie spotkane zwierzęta o niecnym planie Czarodzieja i kocura. Ale musimy wymyślić, jak temu zapobiec. To, że wszystkie zwierzaki będą o tym wiedziały nie pomoże nam. Musimy jakoś powstrzymać ich plan! - zaczął mówić Piesek. Zwierzaki słuchały z uwagą i zaczęły się zastanawiać, co można zrobić. - Mam pomysł! - krzyknął zając. - Pobiegnijmy do Króla naszej wyspy! On na pewno coś wymyśli i nam pomoże! - kontynuował. Wśród zwierząt rozległy się szepty, które stawały się coraz głośniejsze. W końcu zwierzaki zaczęły mówić jeden przez drugiego. - Tak! Zróbmy to! Biegnijmy do króla! Piesku prowadź do króla! - zaczęły krzyczeć. Piesek się trochę zawstydził, bo zdał sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie znajduje się zamek królewski. - Zajączku, może ty nas poprowadzisz do Króla? W końcu to był twój plan? - powiedział nieśmiało Piesek. Nie chciał się przyznać, że jest od niedawna na wyspie, bo zaraz musiałby opowiadać, jak się tu znalazł, a to było dla niego zbyt przykre. - Ja? Ale to ty nas ostrzegłeś…. No ale dobrze, poprowadzę nas do Króla, a ty mu powiesz, co usłyszałeś. - powiedział zając, pokazał kierunek, w którym muszą pobiec i ruszył do przodu. Piesek odetchnął z ulgą i ruszył wraz z pozostałymi zwierzakami prosto do królewskiego zamku. 12. Królewski zamek Wszystkie zwierzaki biegły, ile tylko miały sił w łapach lub leciały tak szybko, jak tylko pozwalały im na to skrzydła. W końcu, w oddali zobaczyli małą wieżyczkę, która powiększała się z każdym krokiem. Z jednej wieżyczki zrobiły się dwie, później trzy. Piesek już wiedział, że udało im się dotrzeć do zamku. Był zachwycony jego widokiem. Pomyślał sobie, że jest wyjątkowo piękny i nic dziwnego, że wszyscy na wyspie są tacy szczęśliwi. W takim pięknym zamku może mieszkać tylko bardzo dobry król. Zwierzaki podbiegły pod bramę, gdzie zatrzymali ich strażnicy, przerażeni taką ilością zwierząt, które wyglądały na bardzo przestraszone. Jeden krzyczał przez drugiego, strażnicy nie mogli nic zrozumieć. W końcu do przodu wyszedł Piesek i zaczął tłumaczyć, że musi koniecznie spotkać się z królem, ponieważ wyspie grozi niebezpieczeństwo. Opowiedział w skrócie strażnikom, co go tu sprowadza i poprosił o spotkanie. Strażnicy zrobili przerażone miny i kazali, jak najszybciej udać się do Króla, żeby go poinformować o wszystkim. Wpuścili zwierzaki, pod warunkiem, że zostaną na zewnątrz, a Piesek sam pójdzie do Króla. Tak zrobili. Jeden ze strażników zaprowadził Pieska do królewskiej sali, gdzie na tronie siedział panujący wyspą Oskar. - Ten mały Piesek ma bardzo ważną wiadomość dla Króla. Proszę go wysłuchać – powiedział strażnik. - Co cię sprowadza do mnie mały Piesku? Wyglądasz na bardzo przestraszonego. - zapytał Król. Piesek zaczął opowiadać o tym, jak podsłuchał rozmowę Czarodzieja i kocura. Powiedział, że widział ich mieszkanie w środku i było tam bardzo dużo słoików podpisanych dziwnymi symbolami, w których pewnie znajdują się niebezpieczne substancje. Król słuchał coraz bardziej przerażony. - Nie wierzę, jak można chcieć zatruć mieszkańców tej pięknej wyspy…. - złapał się za głowę Król. - Oni chcą później podawać wszystkim lekarstwo, pod warunkiem, że każdy mieszkaniec wyspy przysięgnie, że od teraz Czarodziej zostanie władcą wyspy. Czarodziej chce zastąpić twoje miejsce, Królu! - powiedział Piesek. - Musimy coś zrobić, jak najszybciej. Mamy mało czasu. - Król wstał i zawołał strażników. Kazał im iść razem z Pieskiem, aby pokazał im, gdzie znajduje się dokładnie mieszkanie Czarodzieja. Król miał nadzieję, że jeszcze uda im się schwytać tą dwójkę w ich lokum w skale. 13. Pościg Na zewnątrz szybko zebrała się grupa kilku strażników i ruszyli razem z Pieskiem, który pokazywał im drogę. Za nimi biegły zwierzaki. Chciały pomóc, jeżeli będzie taka potrzeba. Każdy chciał schwytać Czarodzieja i kocura, żeby zapobiec nieszczęściu na wyspie. Zwierzęta biegły w kierunku, który pokazywał Piesek. Chcieli dobiec do skały Czarodzieja, jak najszybciej. W końcu, w oddali Piesek zobaczył wielkie drzewo. - Już blisko! Szybciej! - krzyknął. - Zaraz za drzewem znajduje się ich mieszkanie! - Piesek przyspieszył, a za nim ruszyła cała grupa. Dobiegli do skały. Piesek otworzył drzwi i wbiegł do mieszkania. Nie bał się, bo miał za sobą pół lasu sprzymierzeńców, którzy mu pomogą, jeżeli będzie taka potrzeba. Zwierzaki rozdzieliły się w mieszkaniu i zaczęły szukać nikczemnej dwójki. Nie znaleźli ich. Okazało się, że w mieszkaniu nikogo nie ma. Znaleźli za to mnóstwo butelek z dziwnymi, kolorowymi płynami i sporo słoiczków z nieznanymi im oznaczeniami. Piesek wyszedł przed skałę. Wszyscy patrzyli się na niego z oczekiwaniem. Piesek nie wiedział, co teraz zrobić. Pomyślał, że już za późno. Wygrał Czarodziej i kocur, a na wyspie zapanuje teraz nieszczęście. -Wiem! Musimy biec nad rzekę! Do jej źródła! - nagle krzyknął Piesek. Przypomniał sobie, że mieli zatruć wodę pitną, więc Czarodziej z kocurem mogli znajdować się teraz tylko tam. Zwierzaki ruszyły w stronę źródła rzeki. Piesek poczekał aż kilka wybiegło naprzód i też zaczął biec w tym kierunku. Cały czas bał się, że ktoś rozpozna, że nie zna okolicy i nie jest miejscowy. Nie chciał dzisiaj więcej kłopotów. 14. Prosto do źródła Cała grupa poruszała się bardzo szybko. Piesek nie miał za bardzo czasu, aby podziwiać okolicę, ale na szczęście miał dobrą pamięć i zapamiętywał wszystkie szczegóły drogi. Na wypadek, gdyby plan się nie udał i musiał szybko uciekać z powrotem. Jesteśmy już blisko! - krzyknął borsuk, który był na początku grupy. Piesek z bijącym sercem przyspieszył. Zobaczył w oddali coś niebieskiego. Pomyślał, że to musi być rzeka. Wytężył wzrok i w oddali zobaczył dwie postacie, na tle błękitnej wody. - Poczekajcie! - krzyknął do zwierzaków. Natychmiast cała grupa się zatrzymała. - Znam ich, wy nie. Spróbuję im wytłumaczyć, że ich niecny plan nie jest dobry. Żeby zrezygnowali z niego. - powiedział Piesek. - Dobrze, tylko bądź bardzo ostrożny. Jesteśmy tuż za tobą. W razie czego przyjedziemy ci z pomocą. - powiedział jeden z królewskich strażników. 15. Przyłapanie na gorącym uczynku Piesek zaczął iść powoli w stronę dwóch postaci, które widział w oddali. Im bardziej się zbliżał, tym wyraźniej widział, że jedna przedstawia postać Czarodzieja w jego magicznej czapce i małego, wyliniałego kocura. Piesek podszedł na odległość taką, że spokojnie mogli go zobaczyć. - Hej, hej! Tutaj jesteście! Szukałem was po całym lesie. - zawołał Piesek. Czarodziej wzdrygnął się, a kot aż podskoczył. Widocznie Piesek musiał ich mocno wystraszyć i zaskoczyć. Odwrócili się oboje z przerażonymi minami. - Och, Piesku, to ty… Nie spodziewałem się ciebie…. - powiedział Czarodziej wyraźnie zmieszany. - Co ty tu robisz? Dlaczego uciekłeś z naszego mieszkania? I to bez żadnego pożegnania! Co ty sobie wyobrażasz! Teraz podchodzisz, jak gdyby nigdy nic! Idź sobie stąd! - kot był naprawdę niezadowolony. Widać było, że nie może powstrzymać złości. - Bardzo was przepraszam. Chciałem iść na polanę, zobaczyć, czy jest mój właściciel, albo czy chociaż zostawił kartkę. Nie chciałem was obudzić rano. Martwiłem się, że nie przyszedł do skały. Albo, że pukał, a my nie słyszeliśmy. - powiedział Piesek. - Myślę, że kłamiesz! - krzyknął kot. - Ja? Dlaczego miałbym kłamać? - odpowiedział Piesek. - Nie wiem, ale kłamiesz! - syknął kot. - Piesku, lepiej będzie dla ciebie, jak stąd pójdziesz. - powiedział Czarodziej patrząc na fiolkę w swojej dłoni. - Czarodzieju, co tam trzymasz? - zapytał Piesek, pokazując na fiolkę. - To nic takiego, zwykłe witaminy. - odparł Idefiks. - Psie, idź stąd wreszcie! Idź szukać swojego właściciela! - krzyknął kot, już naprawdę wściekły. - Nigdzie nie pójdę, a ty na mnie nie krzycz! Nie masz prawa na mnie krzyczeć! - Piesek zaczął robić się zły i wrzasnął na kota. - Wiem, co chcecie zrobić! Chcecie otruć wodę na wyspie! Chcecie, żeby wszystkie zwierzęta się pochorowały! Żebyście mogli objąć panowanie tutaj! Chcecie zaszantażować wszystkich, bo macie lekarstwo na tą okropną chorobę, którą wymyśliliście i trzymacie w tej fiolce! - krzyczał Piesek i pokazał na fiolkę, którą Czarodziej wciąż trzymał. Idefiks zrobił wielkie oczy. Kocur był nie mniej zdziwiony. Spojrzeli na siebie z pytaniem, skąd on o tym wszystkim wie. - Czarodzieju, wiem że wcale tego nie chcesz. Nie chcesz robić krzywdy zwierzakom na wyspie. W ogóle nie chcesz robić nikomu krzywdy. - zaczął Piesek. - Nie słuchaj go! To jakiś zakłamany wysłannik Króla. On na pewno nie ma żadnego właściciela. To wszystko to było kłamstwo! Mówiłem ci! - krzyczał kocur. - Czarodzieju, nie słuchaj kota. Wiem, że czujesz się tutaj bardzo samotny i to twój jedyny przyjaciel. Ale za mną jest cała grupa zwierząt, które chciałyby się z tobą zaprzyjaźnić. A ty chcesz je otruć! - Czarodziej się zaczerwienił, gdy usłyszał te słowa. - Ja… Ja wcale… Ja wcale nie…. - zaczął Czarodziej. Widać było, jak łzy napływają mu do oczu. - Idefiksie, zobacz. Tam za mną stoją zwierzaki. One chcą cię poznać. Chcą spędzić z tobą trochę czasu, porozmawiać. Ja też chcę cię lepiej poznać. Nie słuchaj kocura. On namawia cię do złego. Jeżeli go posłuchasz, nie będziesz miał tutaj żadnych przyjaciół. Nikt nie będzie chciał z tobą rozmawiać. Będziesz miał tylko kota i nikogo więcej. - kontynuował Piesek, a Czarodziejowi napływały coraz bardziej łzy do oczu. - Ale ja chcę mieć przyjaciół. Chcę poznać te zwierzaki. Nie chcę wcale ich otruwać. Od początku chciałem iść do lasu i po prostu poznać jego mieszkańców. To wszystko to był pomysł kocura. To on wymyślił to wszystko z truciem wody. Powiedział, że obejmiemy władzę na wyspie i wtedy wszyscy będą mnie lubili. Bo Króla zawsze każdy lubi. - Czarodziejowi zaczęły lecieć łzy po policzkach. - A ja po prostu czułem się tutaj taki samotny…. Chcę mieć przyjaciół i chcę, żeby mnie lubili. - Czarodziej wytarł rękawem oczy. - Czarodzieju, jeżeli chcesz mieć przyjaciół i być lubiany, to musisz być dobry dla innych. Musisz im pomagać, wspierać, być miły. Wtedy będziesz lubiany i zdobędziesz wielu przyjaciół. - powiedział piesek. - Dość tego! Nie mogę was słuchać! - wrzasnął kot. Skoczył do dłoni Czarodzieja i zabrał mu fiolkę. Zaczął uciekać w górę rzeki. - On biegnie do źródła! - krzyknął Czarodziej i wskazał palcem na górę skały. 16. Fiolka z trucizną Piesek ruszył w pogoń za kotem. Kot był bardzo zwinny. Bardzo lekko biegł pod górę, jak by nie sprawiało mu to żadnego wysiłku. Piesek był już zmęczony całodziennym bieganiem po lesie i ciężko mu było szybko się poruszać. Postanowił, że zmobilizuje się jeszcze ten jeden raz. Zaczął poruszać łapami najszybciej, jak tylko potrafił. Dał wielkiego susa, uderzył kocura łapą w bok. Ten stracił równowagę i przewrócił się wypuszczając fiolkę z trucizną. Piesek bez zastanowienia podskoczył i złapał szklane naczynie. Zaczął uciekać z nim w stronę samej góry. Wiedział z opowieści Czarodzieja, że gdzieś na samej górze, przy źródle rzeki, znajduje się ogromna przepaść. Ponieważ tutaj było źródło rzeki, więc zaraz musiała być przepaść, o której opowiadał. Piesek biegł na górę, ile sił miał w łapach. Był bardzo zmęczony i ledwo wdrapał się na sam szczyt. Faktycznie zobaczył wielką przepaść. Wyrzucił do niej fiolkę z trucizną. - Nie! - krzyczał kot. - Tylko nie to! Co ty zrobiłeś! - kot wbiegł na górę i stanął obok pieska. Złapał się za głowę. - Cały mój misterny plan! Zniszczyłeś wszystko! Pojawiłeś się znikąd, zabrałeś mi Czarodzieja, a teraz zniszczyłeś mój plan! - kot zaczął płakać i zawodzić. Zaraz za nimi pojawiła się grupa zwierząt, która towarzyszyła pieskowi. Straże królewskie schwytały kocura, a zwierzaki zaczęły bić brawo, gratulować Pieskowi. Cztery zające zaczęły psa podrzucać do góry i krzyczeć ”hip hip hura niech żyje nasz bohater!”. Gdy wszyscy się trochę uspokoili i okrzyki radości zaczęły cichnąć, Piesek podszedł do Czarodzieja, przy którym stał strażnik. - Puść go, on by sam tego nie zrobił. To był pomysł kota. Czarodziej jednak jest dobrą osobą. - powiedział Piesek. - Niech idzie z nami na dwór królewski i będzie zeznawał przeciwko kocurowi. - Dobrze, tak zrobię. - powiedział strażnik. - A ja będę zeznawał – powiedział Czarodziej. Zwierzaki zaczęły bić mu brawo. Kilka z nich podeszło i nieśmiało zaczęło rozmawiać z Czarodziejem. Widać było, że Idefiks jest wyraźnie szczęśliwy i spadł mu kamień z serca, że już po wszystkim. Całą grupa ruszyła w stronę królewskiego zamku. Kocur był wściekły, piesek przestał myśleć o swojej tułaczce po wyspie, a Czarodziej zyskał nowych przyjaciół. 17. Mały bohater Mały, biały Piesek, razem z całą grupą zwierzaków, strażnikami, pojmanym kocurem i Czarodziejem, pobiegł prosto do królewskiego zamku. Biegł najszybciej, jak tylko potrafił, a cała grupa próbowała mu dorównać kroku. Kiedy dobiegł do zamku, Król Oskar czekał na niego przy bramie. Co za zaszczyt, pomyślał Piesek. Nigdy nie słyszał, żeby Król czekał na kogokolwiek, a już na pewno nie przy samej bramie do zamku. - Mój mały bohaterze! - wykrzyknął Król, gdy tylko zobaczył Pieska. - Uratowałeś naszą wyspę! Dzięki tobie żyjemy i nie dopadła nas choroba i nieszczęście - Król pobiegł uściskać pieska. Okazało się, że gdy Piesek udaremnił kocurowi zatrucie wody, strażnik i kilka zwierzaków pobiegło do Króla i wszystko mu opowiedziało. - Jesteś prawdziwym małym bohaterem! - Król tulił Peska i nie mógł przestać. - Ale ja nic takiego nie zrobiłem… - mały Piesek zmieszał się. Nie wiedział, jak się zachować, ponieważ Król przytulał go już od kilkunastu minut. W końcu poluźnił uścisk, - Wiesz co Piesku… Czy odnalazłeś swojego właściciela? - zapytał Król. - Nie udało mi się… - Piesek spuścił głowę i mała łezka zakręciła mu się w oku. - Piesku! Czy zgodzisz się, żebyś został na moim królewskim dworze? - zapytał Król niepewnie. Piesek podniósł głowę i spojrzał z niedowierzaniem na Króla. Nieświadomie zaczął merdać ogonem. - Królu chciałbym, ale… Chciałbym cię prosić, żeby mój właściciel mógł mieszkać tutaj razem ze mną... - Piesek powiedział z niepewnością i zaczął opowiadać swoją historię, jak się tutaj znalazł i gdzie jest jego pan. Kiedy opowiadał to wszystko, łzy zaczęły mu lecieć, aż w końcu się rozpłakał. Bardzo tęsknił za swoim właścicielem, chłopcem Antkiem. - Oczywiście! To zaszczyt mieć na swoim dworze takiego małego bohatera, jak ty. Zaraz wydam rozkaz, żeby straże odnalazły twojego właściciela i sprowadziły go tutaj. Będziecie mieszkać tutaj, na królewskim dworze. Niczego wam nie zabraknie! - odparł Król i klasnął w dłonie z radości. Zaraz wydał rozkaz strażom, aby jak najszybciej odnaleźli chłopca o imieniu Antek, który próbował przedostać się na wyspę razem z małym, białym Pieskiem. Mieli go sprowadzić na królewski dwór, razem z bagażem. Od teraz zamek królewski będzie domem chłopca Antka i małego, białego Pieska, który został małym bohaterem wyspy. Piesek zaczął z radością skakać dookoła Króla, lizać go po butach, skakać na niego i szczekać ze szczęścia. Był najszczęśliwszym psem na świecie. 18. Król, chłopiec Antek i Piesek Król Oskar, chłopiec o imieniu Antek ze swoim psem Puszkiem byli nierozłączni. Król w bardzo wielu rzeczach radził się chłopca oraz Pieska, a oni zawsze dobrze mu doradzali. Pies i chłopiec stanowili idealną parę przyjaciół. Jeden bez drugiego nie wyobrażał sobie życia. Król, kiedy patrzył na tą dwójkę, widział, że nie potrafią żyć bez siebie. Był już pewien, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Czarodziej zdobył wielu przyjaciół i był bardzo lubiany na wyspie. Nauczył się, że wystarczy być miłym i uprzejmym, aby zyskać przyjaciół.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Powrót do domu"
Przeczytaj opowiadanie Agnieszki Majewskiej, która wysłała nam opowiadanie w majowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 osób wyróżnionych, do której trafi także zestaw kosmetyków L'biotica. „Powrót do domu” Pewnego dnia w samym środku lasu nad zielonym jeziorem siedziała mała dziewczynka i płakała. Słone łzy wpadały do wody: kropelka, po kropelce. Nad wodę wychylił szczypce czerwony rak. - Dlaczego płaczesz mała dziewczynko? Twoje łzy sprawiają, że woda robi się słona. A my, raki, nie lubimy pływać w słonej wodzie. - Witaj, czerwony raku. Płaczę, bo zgubiłam drogę do domu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Ja znam tylko to jezioro. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz zapytać szarego wilka, który pije wodę z mojego jeziora. On zna las bardzo dobrze, może on zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka podziękowała czerwonemu rakowi za pomoc. Nad wodę przybiegł szary wilk. Gdy pił wodę mała dziewczynka spytała: - Witaj, szary wilku. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko ten las. Nie znam drogi do twojego domu, ale pójść za mną. Pójdziemy na skraj lasu, gdzie zawsze skubie trawę brązowy zając. Może ona zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka wskoczyła na plecy szarego wilka. Bardzo szybko znaleźli się na skraju lasu, gdzie brązowy zając skubał trawę. Mała dziewczynka podziękowała szaremu wilkowi za pomoc i spytała brązowego zająca: - Witaj, brązowy zającu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko to pole. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz pójść za mną. Pójdziemy na łąkę, gdzie nad kwiatami lata żółty motyl. Może on zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka pobiegła za kicającym brązowym zającem. Bardzo szybko dotarli do łąki. Mała dziewczynka podziękowała brązowemu zającowi za pomoc. Spytała żółtego motyla, który latał nad kwiatami: - Witaj, żółty motylu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko tę łąkę. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz pójść za mną. Pójdziemy do sadu, gdzie nad drzewami lata czarny szpak. Może on zna drogę do twojego domu. Mała dziewczyna pobiegła za żółtym motylem. Szybko dotarli do sadu. Mała dziewczynka podziękowała żółtemu motylowi za pomoc i spytała czarnego szpaka, który latał nad drzewami: -Witaj, czarny szpaku. Czy ty znasz drogę do mojego domu? -Witaj, mała dziewczyno. Ja znam tylko ten sad. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz pójść za moim cieniem. Pójdziemy do ogrodu. Tam zawsze biała mysz podgryza liście sałaty. Może ona zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka pobiegła przez sad za cieniem czarnego szpaka. Bardzo szybko dotarli do ogrodu, gdzie biała myszka podgryzała sałatę. Mała dziewczynka podziękowała czarnemu szpakowi za pomoc i spytała białą mysz, która podgryzała listki sałaty. - Witaj, biała myszko. Czy ty znasz drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko ten ogród, ale możesz pójść za moimi śladami. Pójdziemy do domu, gdzie spędzam zimę ukryta w spiżarni przed pomarańczowym kotem. Może ona zna drogę do twojego domu. Gdy dotarli do domu dziewczynka przestała płakać i wesoło zawołała: - To jest mój dom, a to jest mój pomarańczowy kot! Mała dziewczynka podziękowała białej myszce za pomoc i pobiegła do domu.
„Munio: Strażnik Księżyca” – magiczny film dla dzieci
W kinach jest już nowa bajka twórców „Małego Księcia” i „Kung Fu Panda”! Magiczna, pełna humoru i przygód, piękna i mądra opowieść dla całych rodzin – „Munio: Strażnik Księżyca” jest w kinach od 10 marca!
Twórcy hitów „Mały Książę” i „Kung Fu Panda” przedstawiają magiczną historię małego bohatera, który udowodni całemu światu, że jeśli masz wielkie serce i wiernych przyjaciół, nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych! „Munio: Strażnik Księżyca” jest w kinach od 10 marca! W pewnej magicznej krainie, wesoły psotnik, Munio, niespodziewanie i ku zaskoczeniu wszystkich zostaje wybrany do arcyważnego zadania – wraz z bohaterskim Stalonem mają strzec Księżyca i Słońca. Dla beztroskiego i kochającego zabawę Munia to nie lada wyzwanie! Niestety, dość szybko z serii niefortunnych zdarzeń i nadarzającej się okazji korzysta zły mag, który wykrada Księżyc i Słońce. Munio musi wyruszyć w pełną przygód i niebezpieczeństw podróż, żeby naprawić swój błąd. Czas przywrócić porządek na niebie! „Munio: Strażnik Księżyca”: zobacz polski zwiastun View oEmbed on the source website „Munio: Strażnik Księżyca” w kinach od 10 marca! Przeżyj najfajniejszą przygodę pod Słońcem... i Księżycem!
Dzwoneczek - najsłynniejsza bajkowa wróżka - teraz do obejrzenia w domu!
Miliony widzów na całym świecie znają tę postać z opowieści o przygodach Piotrusia Pana. Ta ponadczasowa bajka powraca w nowym animowanym filmie wyprodukowanym przez studio Disney. 16 grudnia, bajka „Dzwoneczek i tajemnica piratów” tym razem zadebiutowała na Blu-ray i DVD!
W krainie wróżek odbywają się obchody festiwalu Czterech Pór Roku, na którym spotykają się wszystkie wróżki. Jest wśród nich Dzwoneczek oraz jej najlepsze przyjaciółki: Mgiełka, Widia, Iskierka, Różyczka i Jelonka. Podczas uroczystości nieoczekiwanie pojawia się Zarina – sprytna i ambitna wróżka, która kradnie magiczny pył. Ma on właściwości pozwalające wróżkom latać i jest niezbędny do ich przetrwania. Zaniepokojony Dzwoneczek i jej przyjaciółki ruszają śladem Zariny. Wkrótce jednak odkrywają, że podczas swojej rocznej nieobecności Zarina przystąpiła do piratów i teraz jest kapitanem okrętu. Podczas próby odebrania pyłu, zostaje rzucone zaklęcie, które sprawia, że wróżki zamieniają się swoimi talentami. Czy w tej sytuacji odzyskanie magicznego, niebieskiego pyłu wydaje się możliwe? Na płytach Blu-ray™ i DVD obok filmu znajdą się również wyjątkowe dodatki specjalne: WYDANIE BLU-RAY: • Krótkometrażówki • Reportaż z powstawania filmu • Śpiewaj z nami piosenki z filmu • Sceny niewykorzystane i dużo więcej! WYDANIE DVD: • Dla ochłody – krótkometrażówka z Myszką Miki
"Piorun i magiczny dom" - zobacz zwiastun filmu dla dzieci
Piorun i magiczny dom to bajka, która pokazuje jak zwierzęta i zabawki - podczas nieobecności właściciela - toczą zaciętą walkę o swój dom.
View Ediplayer on the source website Mały kotek Piorun, szukając schronienia przed burzą, przez przypadek trafia do tajemniczego domu, którego właścicielem jest emerytowany magik Lawrence. Staruszek okazuje się bardzo oryginalnym człowiekiem, ponieważ żyje w baśniowej rzeczywistości. Mieszka ze swoimi zwierzątkami oraz dużą kolekcją robotów i zabawek, które ożywają. Kiedy Lawrence trafi do szpitala, jego podstępny członek rodziny spróbuje przekonać go do sprzedaży domu. Współlokatorzy staruszka opracują plan, aby go powstrzymać – zamieniają miejsce zamieszkania w nawiedzony dom, a Piorun odnajduje w sobie moce żeby pomóc nowym przyjaciołom. W polskiej wersji językowej usłyszymy m.in. Dominikę Kluźniak, Wiktora Zborowskiego, Jarosława Boberka, Jerzego Kryszaka, Marcina Hycnara i Mateusza Cerana. „Piorun i magiczny dom” oparty jest na filmie w 4D sprzed około dziesięciu lat. Tego typu film trwa zwykle 10-15 minut (obraz w 3D, który w sali kinowej oddziałuje dodatkowo na inne zmysły). W tym przypadku był to 12-minutowy Haunted House (ang. nawiedzony dom).
„Świat bajkowych wierszyków dla smyków” - recenzja książki Anny Rucińskiej
„Świat bajkowych wierszyków dla smyków” to bajki dla dzieci w formie wiersza. Są zabawne i ciekawe, ponieważ każda opowieść jest rymowana. Na pewno przypadnie do gustu twojemu dziecku.
Oferta wydawnicza książek dla dzieci jest bardzo bogata. Trudno wśród tak wielu pozycji wybrać te, które są najciekawsze. Dla niektórych rodziców ważna jest szata graficzna, dla niektórych interesująca treść. Tymczasem odpowiednia książka dla dziecka powinna łączyć obie te cechy - powinna być zarówno bogato ilustrowana, jak i ciekawie napisana, tak by dzieci dzieci słuchały jej (lub czytały ją) z przyjemnością i zainteresowaniem. Anna Rucińska, autorka książki „Świat bajkowych wierszyków dla smyków”, połączyła obie te cechy dobrej książki. Dodatkowo postanowiła oswoić dzieci ze światem poezji. Zrobiła to w sposób żartobliwy i bardzo ciekawy. Jej wierszyki pobudzają dziecięcą wyobraźnię, bawią i uczą. Książka ma bardzo piękne, starannie wykonane ilustracje, dzięki czemu zyskała ona unikalny charakter. "Ta książeczka jest dla wszystkich, dla dziewczynek i chłopaków, Młodszych uczniów, tych w zerówkach, i maluchów, i starszaków" - pisze autorka. A w kolejnych wersach zachęca do przeczytania: "Tą książeczką Cię zapraszam w świat bajkowych wierszyków, bo stworzone są specjalnie dla wspaniałych jak Ty smyków." Warto tę książkę mieć w swojej biblioteczce! Redakcja Babyonline.pl jest patronem medialnym książki. Dane wydawnicze: Tytuł: „Świat bajkowych wierszyków dla smyków” Autorka: Anna Rucińska Wydawnictwo Warszawska Firma Wydawnicza, Liczba stron: 36 Format: 144x206 mm ISBN: 978-83-7805-435-1 Cena: 35zł Rok wydania: 2014 Polecamy: "Radiowa zagadka" - recenzja książki Agnieszki Stelmaszyk
Kermit Żaba i Panna Piggy powracają w wielkim stylu na Blu-ray i DVD. „Muppety” Disneya to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów szalonych pluszaków!
Obejrzyj dalsze losy kultowych pluszowych bohaterów, którym tym razem na planie partnerują takie gwiazdy jak Jason Segel (Jak poznałem waszą matkę), Amy Adams (Zaczarowana, Wątpliwość) i Chris Cooper (Adaptacja). Zobacz największe show w historii telewizji z muppetowymi gwiazdami w rolach głównych: charyzmatycznym Kermitem, pomysłowym Misiem Fazzi, zjawiskową Panną Piggy oraz debiutującym sympatycznym Walterem. Podczas wakacji w Los Angeles Walter, największy fan Muppetów na świecie, oraz Gary (Jason Segel) i jego dziewczyna Mary (Amy Adams) wpadają na trop diabolicznej intrygi uknutej przez chciwego Texa Richmana (Chris Cooper), który planuje zburzyć Teatr Muppetów i wykorzystać zdobyty teren pod odwierty naftowe. Aby powstrzymać nikczemnego milionera, przyjaciele będą musieli zjednoczyć starą ekipę i skłonić Kermita, Pannę Piggy, Misia Faziego oraz resztę paczki do powrotu na scenę. Nowy film z Muppetami to mnóstwo zwariowanych przygód, muppetowego humoru i gagów. A także fantastyczne piosenki, w tym nagrodzona Oscarem „Man or Muppet". Jeszcze więcej rozrywki zapewnią zakręcone materiały dodatkowe dostępne na wydaniach Blu-ray i DVD. Na DVD znajdziemy „Najdłuższą kolekcję wpadek, jaką kiedykolwiek zebrano (w historii Muppetów)”. Wydanie Blu-ray to prawdziwa gratka dla największych fanów Muppetów – wśród dodatków specjalnych poza „Najdłuższą kolekcją wpadek” dostępne są tu: niewykorzystane sceny, parodie zwiastunów kinowych, komentarze audio gwiazdy „Muppetów” Jasona Segela, reżysera Jamesa Bobina i scenarzysty Nicholasa Stollera, a także przezabawny krótkometrażowy dokument „Krótki test odbiornika”, dzięki któremu widzowie dowiedzą się, jak Jason Segel, Kermit, Gonzo, Fazi, Panna Piggy i inni przygotowywali się do rozpoczęcia zdjęć. Wśród bonusów na Blu-ray znajduje się również wydłużona wersja piosenki nikczemnego Texa Richmana, który w przezabawny sposób opowie, dlaczego tak bardzo nienawidzi muppetów. Na wieść o tak prestiżowym wydaniu filmu Kermit zareagował z entuzjazmem i zauważył, że zakup „Muppetów” na Blu-ray to wspaniały sposób na zaproszenie pluszaków do swojego domu bez konieczności późniejszego sprzątania po nich. Stwierdził też, że materiały z planu to prawdziwa gratka dla fanów wpadek, wygłupów i pomyłek – bo muppety nic innego nie robią. Panna Piggy była równie podekscytowana zapowiadaną edycją Blu-ray: „Teraz możecie oglądać mnie kiedy tylko zechcecie!”. Zobacz triumfalny comeback Muppetów w produkcji pełnej niezapomnianej muzyki, żartów i śmiechu. „Muppety” to przezabawny i zakręcony film, który zachwyci ciebie i całą twoją rodzinę! Film dostępny jest od 24 maja w bardzo muppetowych cenach: 29,99 zł za DVD i 59,99 zł za Blu-ray. Specyfikacja filmu na DVD: Czas: 98min Obraz: 16:9 widescreen (1.78:1) Dzwięk: polski dubbing, angielski Napisy: polskie, angielskie Dodatki specjalne: Materiały dodatkowe: Najdłuższa kolekcja wpadek jaką kiedykolwiek zebrano (w historii Muppetów) Specyfikacja filmu na Blu-ray: Czas: 103min Obraz: 16:9 widescreen (1.78:1), 1080p Dzwięk: polski dubbing 5.1 Dolby Digital, angielski 7.1 DTS-HD Napisy: polskie, angielskie Materiały dodatkowe: • Przegląd po łebkach: Szybki i powierzchowny materiał o tym jak powstawały Muppety • Najdłuższa kolekcja wpadek (w historii Muppetów) • Krótki test odbiornika • U źródła zła: Pełna wersja piosenki Teksa Richmana • Niewykorzystane sceny • Parodie zwiastunów kinowych • Komentarz audio Jasona Segela, Jamesa Bobina, Nicholasa Stollera Scenariusz: Jason Segel, Nicholas Stoller Reżyseria: James Bobin Obsada: Jason Segel, Amy Adams, Chris Cooper, Kermit, Piggy, Miś Fazi, Zwierzak, Gonzo, Szwedzki kucharz
"Dzwoneczek i zaginiony skarb" - kadry z filmu
Poznajcie słodziutką kotkę Kitty, która zawładnęła już tysiącami serc na całym świecie.
Czym jest Hello Kitty? Postać Hello Kitty powstała w japońskiej firmie Sanrio w 1974 roku. Wymyśliła ją i zaprojektowała Pani Juko Yamaguchi. Kitty- to biała kotka z dużymi oczami, która nie ma ust. Kitty przemawia do wszystkich i trafia do serc niezależnie od płci, narodowości oraz wieku. Hello Kitty uosabia wszystko, co jest słodkie i wdzięczne. Hello Kitty jest kawaii. Słowo to w języku japońskim określa rzeczy oraz osoby słodkie, kochane, milutkie i fajne. Postać Kitty jest znakiem towarowym i jest rozpoznawalna na całym świecie. Fenomen białej kotki Na świecie są tysiące miłośników słodkiej kotki. Istnieją blogi i aukcje, na których wielbiciele Kitty prezentują swoje kolekcje i wymieniają się produktami. W Japonii i na Tajwanie kotka ma już status instytucji. Produkty z Hello Kitty Pierwszym produktem z wizerunkiem Kitty była portmonetka, która bardzo szybko stała się wielkim hitem. Obecnie na świecie istnieje ponad 22 tysiące, które zdobi postać Hello Kitty. Nieustannie pojawiają się też serie i edycje limitowane. Wizerunek Kitty można znaleźć na wielu różnych produktach. Wśród najbardziej ciekawych są: - oryginalne autobusy, które jeżdżą po ulicach miast w Japonii; - w roku 1998 firma Daihatsu seryjnie produkowała samochód Daihatsu Mira Gino. Samochód produkowano w dwóch kolorach karoserii: różowym i białym. Autko cieszyło się ogromną popularnością i firma sprzedawała po 200 sztuk egzemplarzy miesięcznie; - istnieje też jedyny na świecie egzemplarz Ferrari Testarossa z wizerunkiem Kitty; - od roku 2004 istnieją karty płatnicze Master Card z wizerunkiem kotki. - w 2005 Taiwan Eva Air rozpoczęła loty rejsowe na trasie Tajwan Japonia. Trasę obsługuje specjalny samolot Airbus 330. Samolot ozdobiony jest wizerunkiem Hello Kitty, jej rodziny i przyjaciół. Na pokładzie samolotu pasażerowie dostają specjalne fartuszki i serwuje się im specjalne menu. Wyświetlane są też filmy z Hello Kitty w roli głównej; - wielką popularnością cieszy się specjalnie zaprojektowana suknia ślubna „Kitty Kouture”. Fani Kitty Na świecie są tysiące miłośników słodkiej kotki. Fanami Kitty są aktorki, piosenkarki i modelki. Są wśród nich: Cameron Diaz, Carmen Elektra, Macy Gray, Christina Aquilera,Mandy More, Naomi Cambell, Heidi Klum, Paris Hilton. Piosenkarka Mariah Carrey ma osobny pokój poświęcony tylko i wyłącznie Hello Kitty. Aktorka Jessica Biel zawsze podróżuje z kompletem walizek z wizerunkiem Kitty. Fanami Kitty są też Ricky Martin i Steve Tyler. Kampanie społeczne Od roku 1983 Hello Kitty jest ambasadorem UNICEF-u. Patronuje też japońskiej kampanii „Różowa wstążka”, która adresowana jest do kobiet i ma na celu walkę z rakiem piersi. Ciekawostki Dla wszystkich miłośników Helo Kitty w Japonii powstały dwa piękne parki rozrywki. Pierwszy, to Puroland, który mieści się w tokijskiej dzielnicy Tama, drugi, to Harmonyland, który znajduje się w Kyushu.