Twoje dziecko nie może zasnąć? Ta bajka naprawdę usypia – „Lulka i Myśloryski”
Czy Twoje dziecko przed snem ma milion pytań, przypomina sobie o zadaniach i wciąż wierci się w łóżku? Znamy to doskonale.
Dlatego powstała ta bajka – delikatna, ciepła i pełna magii. „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek serii usypiających opowieści, które pomagają dzieciom zasnąć spokojnie, bez gonitwy myśli. Wieczorne trudności znane każdemu rodzicowi Są dzieci, które zasypiają w sekundę i są takie, które długo nie potrafią „odpuścić” dnia. Jeszcze coś chcą powiedzieć, jeszcze o coś zapytać, jeszcze raz wstać po wodę. A gdy wreszcie leżą w łóżku, w ich głowach trwa prawdziwy wyścig myśli: o szkole, o koleżankach, o zabawkach i o tym, co będzie jutro. Właśnie na ten moment powstała bajka „Lulka i Myśloryski”. Dlaczego ta bajka działa usypiająco? Opowieść jest spokojna, rytmiczna i pełna łagodnych obrazów. Dzieci uczą się, że myśli można po prostu „odłożyć na później”, a zasypianie nie musi być walką. To bajka, która nie tylko wycisza, ale też pokazuje najmłodszym, że ich umysł działa jak niebo – czasem pełne gwiazd, czasem pełne chmur, ale zawsze gotowe, by odpocząć. Dobranocka na spokojny sen „Lulka i Myśloryski” to trzeci odcinek cyklu „Lulka z Księżyca”. Każdy z nich jest napisany w taki sposób, by towarzyszyć dziecku w zasypianiu: wolne tempo, ciepła narracja, elementy relaksacji. Możesz włączyć bajkę przed snem albo czytać razem – to rytuał, który z czasem stanie się dla dziecka sygnałem: teraz odpoczywam. Dzięki takim opowieściom dziecko nie tylko zasypia szybciej, ale też uczy się, że myśli i emocje można układać, oswajać i odkładać na później. To piękny, bajkowy sposób na pierwsze kroki w stronę uważności i spokoju Kolejny odcinek już w najbliższy czwartek o 19.00.
Polska bajka podbija Netfliksa. Nie ma tam smoków ani księżniczek, a cała rodzina nie może się oderwać
Ta bajka spodoba się nowoczesnym rodzicom, którzy dla swoich dzieci szukają wartościowych treści. Wesołe przygody rezolutnej 5-latki nie męczą małych głów, a świetne dialogi rozbawią dorosłych po ciężkim dniu. Ekranizacja przygód Basi ma szansę powtórzyć sukces uwielbianych książek dla dzieci.
Basia nie tylko bawi, ale przede wszystkim tłumaczy dzieciom świat – pokazuje, jak radzić sobie z trudnymi emocjami, jak rozumieć innych i jak uczyć się na własnych błędach. Do niedawna serial można było oglądać tylko w kinach, a teraz dostępny jest na kilku platformach streamingowych, m.in. Netflix. Przekonajcie się sami, czy Basia zagości na dłużej także w waszym domu. W tym artykule: Basia to hit Netfliksa nie tylko dla przedszkolaków Za co kochamy Basię i Miśka Zdziśka? To serial dla dzieci bez ograniczeń wiekowych? Gdzie obejrzycie przygody Basi? Basia to hit Netfliksa nie tylko dla przedszkolaków Basia to animowany serial oparty na popularnej serii książek dla dzieci autorstwa Zofii Staneckiej, z ilustracjami Marianny Oklejak. Książki od lat cieszą się ogromną sympatią najmłodszych czytelników i ich rodziców. Nic dziwnego, bo trudno nie polubić 5-latki i jej rodziny. Choć historia Basi została stworzona z myślą o najmłodszych widzach, szybko okazało się, że trafia także do starszych dzieci i… dorosłych. Poczucie humoru, ciepły klimat i autentyczne przedstawienie świata sprawiają, że serial staje się świetną propozycją na rodzinne oglądanie. To bajka, przy której nie trzeba zgrzytać zębami, a wręcz przeciwnie, łatwo się uśmiechnąć i obśmiać doświadczenia z własnego życia. View oEmbed on the source website Za co kochamy Basię i Miśka Zdziśka? Basia to postać, z którą dzieci łatwo mogą się utożsamić. Dziewczynka jest ciekawa świata, popełnia błędy, ale uczy się i rozwija dzięki wsparciu rodziców oraz przyjaciół. Jej najlepszy kumpel, Miś Zdzisiek, tylko dodaje opowieści uroku i Basi w codziennych przygodach. Rodzice cenią ten serial za to, że jego bohaterowie nie są idealni– są prawdziwi, czasem nieporadni, ale zawsze pełni emocji i ciepła. To właśnie ta autentyczność budzi sympatię i zaufanie widzów. Dodatkowo, rodzice Basi reprezentują nowoczesne podejście do wychowania. Zawsze spierają córkę, tłumaczą jej świat i uczą empatii, zamiast stosować sztywne zasady czy moralizowanie. To serial dla dzieci bez ograniczeń wiekowych? Basia została oznaczona jako odpowiednia dla najmłodszych widzów, ale warto pamiętać, że to nie jest animacja wyłącznie dla przedszkolaków. Serial nie zawiera przemocy ani kontrowersyjnych treści, a przy tym porusza ważne tematy – emocje, relacje rodzinne i radzenie sobie z trudnymi sytuacjami. Po seansie warto porozmawiać z dzieckiem, wyjaśnić niektóre wątki i wspólnie czerpać radość z mądrego oglądania. Gdzie obejrzycie przygody Basi? Przygody uroczej Basi można obejrzeć na kilku platformach streamingowych. Obecnie serial dostępny jest na Netfliksie, gdzie znajdziemy zarówno pierwszy sezon, jak i nowsze odcinki pod tytułem „Basia. Jestem w sam raz”. Dodatkowo wybrane epizody można obejrzeć na platformie Młode Horyzonty VOD – dostępne są tam do wypożyczenia lub w ramach pakietu. Serial znajduje się również w ofercie CDA Premium. Zobacz też: Netflix oznaczył ją jako 7+, ale rodzice łapią się za głowę. Ta bajka promuje ryzykowane zachowania Nie ma mądrzejszej bajki na Netfliksie. Po 1 odcinku 5-latek wytłumaczył mi, jak działa GPS Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają
Netflix oznaczył ją jako 7+, ale rodzice łapią się za głowy. Ta bajka promuje ryzykowane zachowania
Netflix oznaczył jeden z popularnych seriali dla dzieci jako 7+, ale wielu rodziców zaczyna się martwić. Produkcja promuje dziwne wyzwania, a ryzykowne zachowania z serialu mogą negatywnie wpłynąć na najmłodszych.
Co dokładnie niepokoi dorosłych i dlaczego dzieci nie mogą oderwać się od ekranu? Zanim pozwolisz swoim pociechom obejrzeć kolejny odcinek „Wyspy Totalnej Porażki”, warto się nad tym zastanowić. Takich żartów jak w serialu raczej nikt nie chciałby usłyszeć pod swoim adresem. W tym artykule: „Wyspa Totalnej Porażki” martwi rodziców Ryzykowne wyzwania w „Wyspie totalnej porażki” Dzieci nie mogą oderwać się od „Wyspy totalnej porażki” „Wyspa Totalnej Porażki” martwi rodziców Choć serial został oznaczony jako odpowiedni dla dzieci od 7. roku życia, wielu rodziców ma poważne wątpliwości. „Wyspa Totalnej Porażki” pokazuje rywalizację uczestników w często brutalnych i absurdalnych sytuacjach, które mogą być niezrozumiałe lub niepokojące dla najmłodszych widzów. Rodzice zauważają, że niektóre sceny promują niezdrowe wzorce zachowań. Uczestnicy krytykują wygląd innych, wymyślają upokarzające żarty i w każdym odcinku lekceważą podstawowe zasady bezpieczeństwa. View oEmbed on the source website Ryzykowne wyzwania w „Wyspie totalnej porażki” Serial opiera się na konkursach i wyzwaniach przypominających prawdziwe, ale ekstremalne reality show. Uczestnicy zmagają się z zadaniami, które bywają niebezpieczne, a nawet obrzydliwe – skakanie nad przepaścią, jedzenie dziwnych rzeczy czy wzajemne podkładanie sobie nóg to tylko niektóre z nich. Choć wszystko jest przedstawione w żartobliwej formie, dzieci mogą odbierać te zachowania jako coś normalnego i próbować je naśladować. W tym serialu nie ma granic, a zdrowy rozsądek zdaje się nie istnieć. Nastolatki zrobią wszystko, żeby nie odpaść z programu. Dzieci nie mogą oderwać się od „Wyspy totalnej porażki” Dzieci lubią ten serial za żarty z puszczania bąków, dynamiczną akcję i absurdalne sytuacje. Widzowie łatwo angażują się w fabułę, a wesoły i energetyczny dubbing oraz kolorowa animacja skutecznie utrzymują ich uwagę przez dłuższy czas. W tym serialu nie ma czasu na refleksję. Wszystko toczy się w szybkim tempie, co sprawia, że młodsze dzieci łatwo zatracają się w fabule. Zanim zgodzicie się na oglądanie, zawsze sprawdzajcie, o czym jest bajka czy program dla dzieci. Jeśli już się zgodziliście, dobrze jest zacząć od wspólnego oglądania. Czasem lepiej być obok, komentować i wyjaśniać dziecku tę wymyśloną rzeczywistość. Zobacz też: Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają To kwiatowe imię dla dziewczynki to hit. Polskie, a brzmi jak dla księżniczki Disneya Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Nie ma mądrzejszej bajki na Netfliksie. Po 1 odcinku 5-latek wytłumaczył mi, jak działa GPS
Jeśli szukasz wartościowej bajki, która nie tylko bawi, ale też uczy — mamy dla Ciebie prawdziwą perełkę z Netfliksa. To seria uwielbiana przez dzieci, bo łączy naukę z zabawą. Ty możesz spokojnie odpocząć, a dziecko uczy się, jak działa świat.
Obecnie rodzice coraz częściej poszukują bajek, które nie tylko zajmą ich dzieci, ale też wniosą coś wartościowego. Nauczą, zaciekawią, ale nie będą zbyt stymulujące. Choć na Netfliksie nie brakuje produkcji dla najmłodszych, tylko nieliczne potrafią naprawdę dobrze połączyć rozrywkę z edukacją. Przypominamy hit, w którym sympatyczne roboty w przystępny i zabawny sposób wyjaśniają dzieciom zawiłości świata dorosłych. W artykule: O czym są Mądroboty? Czas na odpowiedź Ile lat powinni mieć mali widzowie? To najmądrzejsza bajka dla małych widzów Gdzie znajdziesz Mądroboty? O czym są Mądroboty? Czas na odpowiedź Jeśli Twoje dziecko zasypuje Cię trudnymi pytaniami, Mądroboty przychodzą z pomocą. Te bystre maszyny znajdą odpowiedź na wszystko — od ułamków i działania lodówki po podatki, GPS czy sztuczną inteligencję. To bajka, która nie unika trudnych tematów i potrafi przekazać je w sposób zrozumiały i zabawny. Kim są te sympatyczne roboty? Beep, Boop, Bing, Bang i Bo podejmują superwyzwania i pomagają dzieciom odkrywać fascynujące fakty o naszym świecie. View oEmbed on the source website Ile lat powinni mieć mali widzowie? Bajka skierowana jest do dzieci w wieku od 4 do 8 lat. Prosta animacja i przystępny język sprawiają, że nawet najmłodsi widzowie bez trudu łapią sens opowieści. Starszaki z kolei chłoną ciekawostki o bardziej skomplikowanych zjawiskach, jak np. tornada czy mnożenie. To najmądrzejsza bajka dla małych widzów Najnowsze animacje coraz częściej stawiają na jakość i mądrą treść, a Mądroboty są tego świetnym przykładem. Dzięki prostej, ale dynamicznej animacji, kolorowej oprawie i dobrze napisanym dialogom dzieci uczą się, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Bajka wciąga, rozwija ciekawość i pokazuje, że nauka może być fascynującą przygodą. Gdzie znajdziesz Mądroboty? Wszystkie odcinki serii są dostępne na Netflixie. Można je znaleźć pod tytułem „Spytaj Mądroboty” (oryg. Ask the StoryBots) oraz jego kontynuacjach, takich jak nasze ulubione „Mądroboty: Czas na odpowiedź” (StoryBots: Answer Time) oraz „Święta Mądrobotów” (A StoryBots Christmas). Każda z produkcji skupia się na trudnych tematach z dziedziny matematyki, biologii czy technologii. Teraz już wiecie, przy czym warto się zrelaksować po przedszkolu i pracy – może odkryjecie jakąś ciekawostkę razem z dzieckiem? Zobacz też: Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ta jedna audiobajka usypia Antosia w 7 minut. Jest za darmo, a on śpi jak aniołek do rana Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
O tej bajce zapomnieli wszyscy rodzice, a jest świetna. Nie miesza dzieciom w głowach jak Peppa
Włączenie bajki nie jest grzechem, ale trzeba uważnie dobierać treści. Bajka dla dzieci powyżej 2. roku życia powinna być wartościowa i odpowiednia do ich wieku. „Świat małego Ludwika” to doskonały przykład takiej bajki.
Czasem każdy rodzic potrzebuje chwili spokoju, by przygotować obiad, odpocząć lub po prostu zająć się innymi obowiązkami. W takich momentach często sięgamy po bajkę, by choć na chwilę zająć czymś malucha. Kilkanaście minut przed telewizorem nie zaszkodzi dziecku, ale musimy pamiętać, że nie każda produkcja jest odpowiednia dla maluchów. Wybór treści jest niezwykle ważny, szczególnie gdy chodzi o dzieci poniżej 3. roku życia, które intensywnie rozwijają swoje umiejętności poznawcze. Fajne i wartościowe bajki dla maluchów. Filmy Disneya mogą namieszać w głowie Bajki dla najmłodszych nie tylko mają bawić, ale także wspierać rozwój dziecka. Dlatego ważne jest, by treści były wartościowe, spokojne i dostosowane do wieku. W przypadku dwulatków powinniśmy szczególnie uważać na czas spędzany przed ekranem. „Uwaga, dwulatek powinien spędzać przed ekranem jak najmniej czasu. Na pełnometrażowe bajki Disneya jest jeszcze za wcześnie! Piękne disnejowskie produkcje muszą poczekać do ok. 4.-5. urodzin” − apelują nasze ekspertki. To najlepsza bajka dla dzieci. Ludwik zaprasza dzieci do świata rozrywki Zamiast tego warto postawić na spokojniejsze bajki, które nie będą przytłaczać dziecka zbyt dużą liczbą bodźców. Jedną z takich bajek, która idealnie nadaje się na początek przygody z ekranem, jest „Świat małego Ludwika”. Ta bajka, choć bardzo prosta graficznie, oferuje maluchom wszystko, czego potrzebują na początkowym etapie rozwoju. „Świat małego Ludwika”. To HIT wśród bajek dla dzieci, a rodzice o nim zapomnieli „Świat małego Ludwika” to najlepsza bajka dla najmłodszych. Narrator używa łagodnego głosu, który ukoi nawet zmęczonych rodziców. Obrazy zmieniają się bardzo powoli, a głos narratora tłumaczy dzieciom kolejne wydarzenia. Tło dopełnia muzyka poważna, która relaksuje i wprowadza malucha w spokojny nastrój. Bajki dla dzieci mogą wspierać rozwój. Właśnie dlatego warto obejrzeć „Świat małego Ludwika” Spokojna akcja pozwala dzieciom na lepsze przyswajanie treści. Narrator wyraźnie powtarza nazwy przedmiotów, dzięki czemu młodsi widzowie mają szansę na zapamiętanie ich. Wspólne oglądanie i rozmowa o bajce może wspierać rozwój słownictwa i zdolności poznawczych u naszych pociech. Każdy może obejrzeć najlepszą bajkę dla dzieci. Dostęp na popularnej platformie Bajka „Świat małego Ludwika” jest dostępna na YouTube. Warto pamiętać, że czas spędzony przed ekranem w tym wieku powinien być ograniczony, ale dobrze dobrana bajka może stanowić pomocny element w wychowywaniu dziecka. W kontekście rozwoju malucha, to, co ogląda, ma ogromne znaczenie. Wybór bajki dla dzieci. Rodzice muszą zadbać o wartościową rozrywkę Zamiast sięgać po szybkie, głośne i dynamiczne bajki, warto poświęcić chwilę na znalezienie takich perełek. „Świat małego Ludwika” to idealna bajka na ten początek – nie miesza w głowie, jak inne produkcje, ale wprowadza malucha w świat wartościowej rozrywki. Źródło: YouTube, mamotoja.pl Piszemy też o: Wściekła ekspertka pokazała jedzenie z przedszkola. To norma w placówkach? Lepiej karmią w szpitalach Banki zadecydowały ws. 800 plus. Mamy złą wiadomość dla osób planujących kredyt Obowiązkowe mundurki w szkołach. Barbara Nowacka komentuje
Jakie bajki czytać dzieciom? Dlaczego maluchy ich potrzebują? [LIVECZAT]
Czy audiobooki rozwijają tak samo, jak wspólne czytanie z dzieckiem? W jaki sposób bajki wpływają na rozwój zmysłów? Podczas kolejnego liveczatu w ramach akcji Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem rozmawialiśmy o bajkach z naszą ekspertką, psycholog Dorotą Zawadzką.
Podczas rozmowy ekspertka podkreśliła, że bajki nie nauczą dzieci złych wzorców. Zawsze prowadzą do tego, że to dobro zwycięża, zło przegrywa i wszystko dobrze się kończy. Oczywiście tak jest, gdy bajka jest dobrze przygotowana – napisana lub nagrana. Według Doroty Zawadzkiej bajki uczą wzorcowych zachowań i chociaż czasami jest w nich wiele zła, to te wartościowe pokazują dobrą drogę. Rodzice przy tym powinni jednak pamiętać, że nie wszystkie kreskówki czy filmy animowane dla dzieci to bajki, pomimo bajkowej scenerii. W bajkach, czyli krótkich utworach, nierzadko wierszowanych i żartobliwych, zawsze znajduje się morał, a bohaterowie – ludzie, zwierzęta, przedmioty czy zjawiska – mają dobre i złe cechy. Co jeszcze warto o nich wiedzieć? Jakie bajki warto czytać lub odtwarzać nieśmiałemu maluchowi? – Zawsze namawiam rodziców do tego, żeby nie zostawiać dziecka z bajką samotnie. Bajka pełni również funkcję terapeutyczną, jednak może być taka tylko wtedy, gdy dziecko ją zrozumie. Dziecko, które przyswaja ją bez opiekunów, może przerwać ją w każdym momencie, co może okazać się nieodpowiednie. Warto być blisko malucha, by lepiej ją zrozumiało – podkreśla psycholog. Dorota Zawadzka dodała również, że dla dzieci nieśmiałych proponuje bajki z grupy pogodnych, rymowanych, a także lepiej sprawdzą się te do czytania lub słuchania, zamiast do oglądania. Powinny być to bajki z fabułą rozwijającą się powoli i najlepiej przyswajane blisko mamy lub taty. Ekspertka podkreśliła także, by nie przerywać czytania lub słuchania tylko po to, by uprzedzić malucha słowami typu: „ale teraz się nie bój, wszystko będzie dobrze”, bo dziecko może zupełnie inaczej reagować, a nastawione może się bać. Istotne jest także to, by przed czytaniem, słuchaniem lub oglądaniem bajki dziecku, przyswoić bajkę samemu i sprawdzić, czy nie jest lękotwórcza. – Poświęć trochę czasu, zobacz, czy bajka spodoba się twojemu dziecku, bo może tak wcale nie być. Bądźmy bardzo czujni, bo wystraszyć dziecko jest bardzo łatwo, a odkręcić to później niezwykle trudno – dodaje ekspertka. „Mamy w domu wiele książek, a maluch zawsze prosi tylko o jedną, ulubioną…” Psycholog podkreśliła, że dzieci, tak samo jak dorośli, lubią słuchać ciągle tego samego. Mamy przecież ulubione płyty, playlisty, filmy i… książki. – Rodzice chcieliby poszerzać dzieciom horyzonty, żeby wiedziały jak najwięcej, jednak trzeba to robić małymi krokami. Widocznie teraz dziecku jest potrzebne to poczucie bezpieczeństwa związane z tym, że wie, co w tej bajce jest, że ją zna i to jest rozwojowy moment. Dzieci często tak mają – mówiła Dorota Zawadzka. Dodała także, że to dobrze, gdy dziecko zna na pamięć ulubioną bajkę – nie ma w tym powodów do obaw. To daje np. świetną sposobność do tego, by ćwiczyć pamięć. Można zatrzymać czytanie, słuchanie lub oglądanie bajki i wymyślić nowe rozwiązanie, co bohater mógłby zrobić w zastanej sytuacji. Później rodzic może zaobserwować, czy w taki sposób zachował się już jakiś bohater i przejść do kolejnej, innej książki. Do tego będą przydatne m.in. serie bajek. Chcesz wiedzieć więcej o bajkach dla dzieci? Zobacz nasze wideo! Materiał powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Audiobajka „To właśnie las”. Posłuchajcie...
Nie masz siły przeczytać dzieciom wieczornej bajki? Nie wiesz jak urozmaicić im długą podróż samochodem? Szukasz dla syna lub córki wartościowej alternatywy dla spędzania czasu przed tabletem? Lasy Państwowe mają propozycję: audiobajkę „To właśnie las”.
Poznajcie Brysia. To młody ryś, który właśnie kończy pierwszy rok swojego życia i wyrusza w las na spotkanie z przygodą. Ma ze sobą tajemniczą drewnianą szkatułkę, mnóstwo zapału i jeszcze więcej ciekawości otaczającego go świata. Na swojej drodze spotka gawędziarza bobra, rączą łanię i dostojnego żubra. Wspólnie z Brysiem zagłębicie się w leśne ostępy i odkryjecie tajemnice lasu. Spotkane zwierzęta opowiedzą rysiowi o lesie i jego roli w życiu zarówno zwierząt, jak i ludzi. W rolę bobra Tadeusza wcielił się muzyk Sebastian Karpiel-Bułecka, łani głosu użyczyła mistrzyni MTB Maja Włoszczowska, a żubr przemawia spokojnym głosem dyrektora warszawskiego zoo dr. Andrzeja Kruszewicza. To osoby, w życiu których las od najmłodszych lat ma ogromne znaczenie. Audiobajkę możecie bezpłatnie pobrać lub odsłuchać w serwisach <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=0hs7YOc.XKb89c6RzMsnOccPDtYYiieQ37kmDEFQxpj.d7/stparam=qjqqhpmjpa/fastid=ezkcqslbdcfbglawfajfxnnldvjg/nc=0/url=www.youtube.com/watch?v=2S_KLphBRFc" target="_blank" rel="noopener">YouTube i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=0hs7YOc.XKb89c6RzMsnOccPDtYYiieQ37kmDEFQxpj.d7/stparam=qjqqhpmjpa/fastid=ezkcqslbdcfbglawfajfxnnldvjg/nc=0/url=open.spotify.com/episode/1TEXBv7NmCr1O5cDr8IeWY?si=F1e77kUMTV6kpSVfezmDXA" target="_blank" rel="noopener">Spotify. View Ediplayer on the source website Audiobajka „To właśnie las” jest elementem kampanii Lasów Państwowych „Dla lasu, dla ludzi”. Główny cel kampanii to pokazanie Wam trzech najważniejszych funkcji lasu – przyrodniczej, społecznej i gospodarczej. Praca leśników sprawia, że możliwe jest połączenie tych trzech funkcji, tak by zaspokajały potrzeby każdego z nas. Zachęcamy również do wysłuchania bonusowej ścieżki, w której znajdziecie kilka pomysłów na zabawy, rozmowy i działania wspólnie z dziećmi i… lasem. Serdecznie zapraszamy do odsłuchania! Materiał powstał z udziałem Lasów Państwowych
Bajka o adwencie: „Jak Anioł wybierał zwierzęta do żłóbka”​
Koniecznie przeczytaj dziecku bajkę o adwencie. Wprowadzi go ona w okres Bożego narodzenia, ale również przekaże przesłanie adwentowe. Dlaczego przy żłóbku znalazł się wół i osioł, a nie lew, który może potrafiłby lepiej strzec Dzieciątka przed wszelkim złem tego świata?
<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/juz-za-chwile-adwent-7830-r1/">Adwent, czyli okres liturgiczny poprzedzający Boże Narodzenie. Trwa on cztery tygodnie i przygotowuje na przyjście Jezusa. W tym czasie dzieci robią kalendarze adwentowe, dorośli dekorują mieszkania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/wieniec-adwentowy-zobacz-jak-latwo-zrobisz-go-z-dzieckiem-27778-r1/">wieńcami. To również czas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/postanowienia-adwentowe-dla-rodzicow-i-dla-dzieci-27827-r1/">postanowień adwentowych, zarówno dla dzieci, jak i rodziców. W tym wyjątkowym okresie koniecznie przeczytaj lub opowiedz dziecku bajkę o adwencie. Spis treści: Opowieści adwentowe dla dzieci Bajka dla dzieci na adwent Opowieści adwentowe dla dzieci Opowieści adwentowe są piękne, mądre, poruszające. Niosą też ważny przesłanie dla dziecka i wprowadzają je w okres Bożego Narodzenia. Młodsze maluchy chętnie posłuchają barwnych opowieści, natomiast starsze znajdą w nich wskazówkę, jak znaleźć drogę do Jezusa. Ewangelie milczą o obecności zwierząt przy żłóbku Jezusa, ale tradycją jest ich umieszczanie w bożonarodzeniowych szopkach. Skąd wziął się wół i osioł w żłóbku? Bezpośrednim źródłem tej tradycji jest tekst zaczerpnięty z pierwszego rozdziału Księgi proroka Izajasza: Wół zna swego gospodarza i osioł – żłób swego pana, a Izrael Mnie nie poznaje, mój lud niczego nie rozumie. Dzieciom tę samą historię można opowiedzieć jako jedną z najpiękniejszych bajek o Bożym Narodzeniu. Bajka dla dzieci na adwent Kiedy Józef i Maryja byli już w drodze do Betlejem, zwołał Anioł pośpiesznie zebranie zwierząt, aby wybrać z nich pomoc świętej Rodzinie w stajni. Jako pierwszy zgłosił się naturalnie lew: Tylko król jest godzien służyć Panu świata - argumentował - rozerwę na ćwierci każdego, kto tylko podejdzie za blisko do Dziecka. - Ty jesteś mi za okrutny - powiedział anioł. Słysząc to lis, wysunął się cichaczem na czoło i z niewinną miną przedkładał: Ja zadbam o nich najlepiej. Dla Dzieciątka zorganizuję najsłodszy miód, a dla matki dostarczę każdego poranka świeżą kurę na rosół. - Ty jesteś mi za cwany - powiedział anioł. Wtedy podszedł majestatycznie do przodu paw, rozwinął swój paradny wachlarz i zaproponował wyniośle: Ja wystroję tę ubogą stajnię piękniej niż Salomon swoją świątynię. - Ty jesteś mi za próżny - powiedział anioł. Podchodziły jeszcze inne zwierzęta, chwaląc swoje zalety i swoją użyteczność. Na próżno, żadne ze zwierząt nie zakwalifikowało się do pomocy świętej Rodzinie. W końcu surowy anioł jeszcze raz rozejrzał się po zgromadzonych i dostrzegł w pobliskim polu osła i woła przy pracy. Zawołał i te zwierzęta. - Co możecie zaofiarować - zapytał. - Nic - powiedział osioł i spuścił smutno uszy - niczego nie nauczyliśmy się oprócz pokory i cierpliwości, bo wszystko inne sprowadzało tylko baty na grzbiet. A wół dorzucił skromnie: - Ale może moglibyśmy od czasu do czasu ogonem odpędzać muchy. - Chodźcie, właśnie wy nadajecie się do żłóbka - powiedział anioł. Tekst opowiadania o adwencie dla dzieci możesz również wydrukować (kliknij w obrazek, by zachować pdf): Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/jak-zrobic-ozdoby-z-masy-solnej-na-swieta-i-po-co-nam-jemiola-27671-r1/">Pomysł na adwent: ozdoby z masy solnej (oraz historia jemioły) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/kalendarz-adwentowy-dla-chlopca-27493-r1/">Kalendarze adwentowe, które ucieszą małego chłopca <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/filmy/DIY/jak-zrobic-kalendarz-adwentowy-z-puszek-788-r22/">Jak zrobić kalendarz adwentowy z puszek
Bajka na dobranoc: Sól – opowiada Pani Wieczorynka [WIDEO]
Bajka na dobranoc o soli kamiennej, która bardzo chciała być solą morską – z morałem mówiącym o tym, że każdy może mieć marzenia i je realizować.
Bajki na dobranoc publikowane były na naszym Facebooku przez całe lato, w każdy weekend w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiadała je Agata Romaniuk, czyli Pani Wieczorynka, którą dzieci i rodzice poznali już wcześniej, w czasie izolacji wywołanej przez pandemię. Dziś zachęcamy do posłuchania ostatniej już bajki z całego cyklu. Obejrzyjcie (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytajcie „Sól” (tekst bajki publikujemy niżej). Zapraszamy! „Sól” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Opowiem wam dziś bajkę o… soli. Tak! Dlaczego nie może być bajka o soli? Są bajki o zajączkach, o księżniczkach, o dinozaurach, o smokach. A sól? Bardzo rzadko występuje w bajce. To była taka sól, która mieszkała w szufladzie z przyprawami. Mieszkały tam goździki, oregano, pieprz, gałka muszkatołowa, curry i różne egzotyczne przyprawy, ale mieszkała też sól w małym słoiczku. Była bardzo często używana. Mama z córeczką, jak gotowały zupę, to zawsze sięgały po sól i mówiły: „O, trochę trzeba dosolić! O, ziemniaki niesłone!”. Więc sól była w ciągłym użyciu. Ale miała jedno ogromne zmartwienie. Bardzo chciała być solą morską, a była solą kamienną. I cały czas narzekała innym przyprawom: – Och, jakbym była solą morską, to bym miała dużo lepsze wakacje. Podróżowałabym sobie na plażę i chodziła po piaseczku i mogłabym się rozsypać na wydmach albo na molo w Sopocie. A jak jestem solą kamienną, to nuda. Jestem taka skamieniała, siedzę sobie w słoiczku i nie mam żadnych przyjemności. Nikt mnie w ogóle nawet nie wypuszcza z szuflady. Na to odpowiadał jej pieprz: – O Boże, sól, no, każdy jest, jaki jest. Ja przykładowo jestem pieprz czarny, a też wolałbym być świeżo mielony albo kolorowy, albo biały, albo coś. Ale siedzę tu sobie w torebce i używają mnie od czasu do czasu, chociaż tata to kicha strasznie, jak mnie używa, więc zawsze mówi: „tylko bez pieprzu, tylko bez pieprzu!”. Na co sól odpowiadała: – O, no może ty tak masz, ty tak masz, że nie masz takich jakichś wielkich marzeń, ale wiesz, ja to bym chciała ruszyć w podróż albo mieć przynajmniej jakieś nowe zastosowania. Bo tak to tylko ciągle solą mną zupę ogórkową, ziemniaki, ryż i jajecznicę. Nuda! Ja już po prostu jak tylko otwierają szufladę, to myślę, o rany, znowu to samo, znowu to samo… Na co odpowiedziało jej oregano: – A ty co sobie myślisz? Ja to w ogóle jestem tylko sypany na pizzę. Też nuda. Ale za to czkam, bo pizza zazwyczaj w czwartki, to już wiem, że jak wtorek, to po wtorku środa, a po środzie czwartek i wtedy jest pizza i wołają: „a gdzie jest oregano?” i ja wtedy się wystawiam z szuflady i jestem bardzo zadowolony, że mną sypią. Na co odpowiedziały jeszcze goździki: – A my to, przepraszam bardzo, my to w ogóle jesteśmy rzadko używani, bo tylko do kompotu z jabłkami i jeszcze zimą, do grzanego wina i herbaty z pomarańczami. Więc mamy bardzo kiepsko, bardzo kiepsko. Czasem się rozsypiemy, pogubimy się i w ogóle. Więc ty, sól, może byś tak nie narzekała, tak bardzo? Na co sól mówiła: – No ja tak nie narzekam, ale chciałabym jednak mieć ciekawsze… Może mogłabym czasami posolić kisiel albo szarlotkę z jabłkami. Taki byłby chociaż żart albo coś, a tak, to jak? Ale mama z córeczką nie były bardzo zainteresowane, żeby sól soliła szarlotkę z jabłkami albo kisiel, albo drożdżówkę, albo wiecie, owsiankę. Kto miałby ochotę na słoną owsiankę? Ale córeczka, która nazywała się Hania, słyszała te nawoływania soli z szuflady i mówiła jej: – Słuchaj, nie martw się, w przyszłym tygodniu, na koniec lata, jedziemy na chwilę na Hel, to wiesz co? Ja cię przesypię do takiego małego woreczka i zabiorę cię nad morze. Co prawda nie zrobisz się od tego solą morską, ale przynajmniej będziesz miała jakąś wycieczkę. A sól powiedziała: – Olaboga, ale wspaniała okazja! Oczywiście, szykuję się, już pakuję wszystko, co mam. Czyszczę się do białości i jestem w gotowości! I rzeczywiście Hania przesypała ją do małego lnianego woreczka, zabrała do plecaka i pojechali pociągiem nad morze. Pogoda była piękna, upały, mewy, wiatr wiał, a piaseczek był taki drobniutki. I na każdy spacer, i na każdą przechadzkę po promenadzie i na każde gofry Hania zabierała ze sobą woreczek z solą. I po troszeczku, po szczypcie nabierała soli i wypuszczała ją, a to na wiatr, a to na wodę, a to na piasek. A sól jaka była zadowolona i mówiła: – Ho, ho, prawie jakbym była solą morską, ho, ho! Mogę nałykać się jodu. Oooo, lecę sobie na wydmy, o lecę na plażę w Orłowie, ho, ho, ho! Na rynek w Gdańsku wiatr mnie zaniesie! Coś takiego, to dużo lepiej, niż być tylko solą, która chce solić jajecznicę. Powiem wam, że z tego wszystkiego taka nauczka, że każdy może mieć marzenia. Nawet jak jest solą kamienną, może marzyć o tym, żeby być solą morską. A w ogóle, to każdy ma prawo ruszyć w podróż, nawet jeśli tylko w małym woreczku. Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja i w naszym serwisie. Zachęcamy do odsłuchiwania tych pięknych i mądrych opowieści dla najmłodszych przez cały rok! Zobacz także: Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Zamiast filmu lub słuchowiska: przeczytajcie te bajki! Przegląd bajek dla dzieci: filmy animowane, książki, audiobooki
Bajka na dobranoc: Namioty – opowiada Pani Wieczorynka w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja [WIDEO]
Bajka na dobranoc o namiotach, które pierwszy raz pojechały na wakacje na Hel i bały się wiatru. Na szczęście stary parawan pokazał im, jak stawiać mu czoła. Odtąd wakacje nad morzem mogły być naprawdę udane.
Bajki na dobranoc publikowane są na naszym Facebooku przez całe lato, w każdy weekend w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiada je Agata Romaniuk, czyli Pani Wieczorynka, którą dzieci i rodzice poznali już w czasie społecznej izolacji spowodowanej koronawirusem. Wówczas prezentowała na Facebooku bajki dla dzieci, które miały pomóc najmłodszym przetrwać ten dziwny czas w zamknięciu. Teraz znowu macie możliwość słuchania jej mądrych i niepowtarzalnych bajek. Dziś zachęcamy do posłuchania (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytania „Namiotów” (tekst bajki publikujemy niżej). „Namioty” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Na Helu nad Bałtykiem jest bardzo dużo surferów. W Chałupach, w Juracie, w Jastarni. Przyjeżdżają tam całymi rodzinami, żeby popływać po falach na deskach z żaglem. I w tym roku przyjechała tam rodzina namiotów. To znaczy, przyjechali ludzie, którzy mieszkali w namiotach, ale były to namioty, które są rodziną: dwie małe dwójki w kształcie igloo, jedna trójka taka trójkątna i jeden ogromny namiot czwórka. Dawniej jeździli zawsze ze swoimi ludźmi w Bieszczady, na Mazury, pierwszy raz byli nad morzem. Usadzili się na plaży w Chałupach, rozbili na piasku, śledzie powbijali, linki. Igloo się zrobiło okrągłe, trójkątny namiocik bardzo równiutko stanął i rozglądali się zadowoleni. Mówił jeden do drugiego: – Ty, ale tu jest inaczej, tyle piasku, trochę mi drapie tropik w pupę, ale fajnie się stoi – mówiły igloo, które jeszcze nigdy nie były nad morzem. Trójkącik też im odpowiadał: – Ho, ho, ho, nieźle. Tutaj nie ma co się bać deszczu, ale za to jak fala na nas chlupnie, to się nie pozbieramy. Ciekawe, czy ci nie przemoknie do środka, kolego, mi na pewno przemoknie. A ten duży namiot mówił: O, ho, ho, no tutaj to rzeczywiście, ale będą zabawy, może wniosą do środka ryby, może muszle, ale mi piasku naniosą do brzucha! Bardzo się namiotom na Helu podobało, ale do pierwszego wiatru. Kiedy przyszedł naprawdę duży wiatr i zaczął wiać od morza „huuuuuuu”, „huuuuuu”, to namioty okropnie się przestraszyły. O, nigdy wcześniej na Mazurach ani w Bieszczadach tak mocno nie wiało. Wiatr wiał tak mocno, że zaczęło je trochę kłaść i przyginać. Zaczęło im rozciągać linki, tropik zaczął falować i namioty okropnie się wystraszyły. Igloo piszczały: – O nie, o nie, ten wiatr nas zmiecie do morza, o nieee! Czteroosobowy wielki namiot z grubym tropikiem ryczał basem: – Latarnia morska, ratuj, ratujcie, bosmanie, ratujcie! Boimy się tego wiatru, wolimy na to nie patrzeć i nawet do środka się zwinąć. Okropnie się namioty bały! Okropnie. Bały się nawet, jak wiał taki mały wietrzyk, wiecie, taki „fuu”, zefirek, od razu też się przyczajały i kładły i mówiły do ludzi: „chodźcie, wracamy, zwijajcie nas, wrzucajcie do bagażnika, boimy się!”. Ludzie nie zwracali tak bardzo na to uwagi, bo byli zajęci, szli na lody, gofry, chodzić po promenadzie, pływać na desce surfingowej i na różowym flamingu. Nie przejmowali się tak strasznie, że namioty są tak ogromnie zestrachane. Ale też przyczepy kempingowe i deski surfingowe trochę się z nich śmiały. Najbardziej przyczepy, te, co przyjeżdżają na Hel od zawsze. Stały w pierwszym szeregu, odwracały się do namiotów i mówiły: – Widzę, że koledzy z prowincji, co? Nad morzem się nigdy nie było to i wiatr dziwota, cha, cha, cha! Lepiej się zapierajcie tymi swoimi śledziami, tak jak my kołami, to nie będzie wam żaden wiatr straszny. Deski surfingowe też się z nich śmiały. Mizdrzyły się tylko do żagli: – Nam, to się bardzo podoba, jak wieje wiatr, bo wtedy żagielki nas przesuwają w prawo i w lewo i na falach skaczemy. Głupie namiociki, że się boicie wiatru. Bez wiatru nie ma przygody, nie ma życia. No ale jak jesteście nieprzyzwyczajeni, to, ho, ho, nic was dobrego nad morzem nie czeka. Namiotom było strasznie przykro, że nie mogą przez to tak bardzo korzystać z morskich uciech i było im też głupio, że nikt oprócz nich się nie boi wiatru, ani ludzie, ani żagle, ani deski surfingowe, ani przyczepy. Obgryzały śledzie i szpilki ze wstydu i myślały, że chyba już nigdy nie będą chciały pojechać nad morze. Ale wtedy z kąta kempingu odezwał się stary parawan, wiecie, taki wiatrochron, kolorowy, w słoneczniki, z drewnianymi palikami, co to już niejedno pokolenie namiotów i przyczep kempingowych widział. Odwrócił się do nich i powiedział: – Koledzy się nie przejmują! Dawniej też się bałem wiatru, kładłem się od razu na piasek, zapierałem patyczkami, ale przyszedł jeden sezon – przetrwałem, przyszedł drugi, trzeci, czarty, trzydziesty piąty sezon i jakem parawan, całkiem żeśmy się z wiatrem dogadali. Jak tylko widzę, że idzie, to się mocniej słupeczkami okopię i stawiam mu czoła. Nie taki wiatr straszny. Więc ja wam, moje drogie namioty, radzę tak: jak widzicie, że idzie wiatr, to mocniej w piasek. Jeden drugiego pod linkę chwyta i razem dacie radę. A wy – powiedział do przyczep stojących na przodzie kempingu – a wy się z kolegów nie śmiać, tylko ciaśniej proszę podjechać, od wiatru trochę zasłonić, raz-dwa, raz-dwa! Przyczepy, które były młódki, posłuchały starego parawanu, bo on był najstarszy na kempingu i wszyscy się go słuchali. I rzeczywiście, przyczepy się trochę ścieśniły, namioty złapały się za linki i mocniej okopały i przestał im wiatr być straszny. I tak zaczęły rozmawiać między sobą: – Co myślisz, może za rok znowu pojedziemy nad morze? – Może – odpowiedział duży namiot czteroosobowy z grubym brezentem. No więc za rok, zobaczymy, wypatrujcie ich w Chałupach na Helu. Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Zobacz także: Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Zamiast filmu lub słuchowiska: przeczytajcie te bajki! Przegląd bajek dla dzieci: filmy animowane, książki, audiobooki
Bajka na dobranoc: Myszka – opowiada Pani Wieczorynka w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja [WIDEO]
Bajka na dobranoc o myszce Matyldzie, która prowadziła pensjonat dla zwierząt i miała duży kłopot z krzykliwymi kalarepami, które odstraszały jej gości. Jak to się skończyło? Posłuchajcie!
Bajka na dobranoc publikowana jest co tydzień na naszym Facebooku w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiada ją Agata Romaniuk, czyli Pani Wieczorynka. Dzieci i rodzice mieli okazję poznać ją już wcześniej, gdy w czasie społecznej izolacji spowodowanej koronawirusem prezentowała na Facebooku bajki dla dzieci, które miały pomóc najmłodszym przetrwać ten dziwny czas w zamknięciu. Teraz znowu macie możliwość słuchania jej mądrych i niepowtarzalnych bajek. Dziś zachęcamy do posłuchania (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytania „Myszki” (tekst bajki publikujemy niżej). „Myszka” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Myszka Matylda prowadzi małe gospodarstwo turystyczne na Podlasiu. Ma taki drewniany domek i przy nim pokoje dla gości, ogródek, staw, wypielęgnowany trawnik. Myszka cały czas się rusza tam, żeby o wszystko zadbać: żeby przyciąć kwiatki, trawniczek był równy, żeby weranda była pozamiatana. Uuu, myszka ma tyle pracy, jest cały czas zajęta. Bardzo często dzwonią do niej goście, żeby zarezerwować pokój. Na przykład ostatnio były dwa borsuki z Koszalina. Myszka Matylda odebrała słuchawkę i powiedziała: – Dzień dobry, tu myszka Matylda, chciałam przyjąć zamówienie. – Z tej strony borsuki z Koszalina, dzień dobry, kłaniamy się, borsuk Borys i borsuk Bartłomiej. Jest nas dwóch, czy może znaleźlibyśmy u pani nieduży pokoiczek? Lubimy wygrzewać się na słońcu, jeść świeżą marchew. – Tak, oczywiście, oczywiście rezerwuję na sierpień. Doskonale, świetnie. Ma pełno gości. Od dawna przyjeżdża do niej wiewiórka Kornelia z całą swoją rodziną – z sześcioma swoimi kuzynkami i z czterema swoimi ciotkami. To jest w sumie jedenaście wiewiórek. To sobie przedstawcie. A jedenaście wiewiórek to jest naprawdę dużo wiewiórek. To jest jedenaście ogonów, to są dwadzieścia dwie tylne łapki i dwadzieścia dwie przednie łapki, pyszczki i tak dalej. A każda wiewiórka z drugą wiewiórką są cały czas w jakimś takim, może nie konflikcie, ale cały czas ze sobą gadają. Powiedzmy Kornelia do jednej swojej kuzynki, a jedna kuzynka do drugiej kuzynki, kuzynka do ciotki: „Aaa, ale fajnie”, „aaa, gdzie są jakieś orzeszki?”, „aaa, Matylda, Matylda, zrobisz nam koktajl?”, „aaa, idziemy nad staw, będziemy się opalać, ale uch, nie opaliłam brzuszka, zasłonię się kitą”. Powiem wam, że myszka Matylda ma z wiewiórkami dosyć duże urwanie głowy. Ale bardzo lubi swoich gości, swoją pracę, a najbardziej lubi swój ogródek. Chodzi tam i pielęgnuje go. Pazurkami drapie wszystkie chwasty, sadzi marchewki, koper i tak dalej, arbuzy, cukinie – większe niż sama myszka. Ale w tym roku pierwszy raz posadziła kalarepę. Kalarepa, wiadomo, jest zielona, okrągła, zbita. Z kalarepą zazwyczaj nie ma żadnych kłopotów. Ale co innego w tym roku u myszki Matyldy. Okazało się, że kalarepy Matyldy są strasznie krzykliwe. Naprawdę. Przejdzie się tylko koło grządki, a one wrzeszczą: „Aa, zbiera się na deszcz, ooo, uważają, uważaj, weźcie parasol”. Albo widzą inne warzywa i krzyczą od razu: „Ty, brukselka, co taka zielona jesteś? Hihihi, brukselka, kulaj się!”. A jak tylko widzą gości z daleka, np. te dwa borsuki, co przyjechały, Borysa i Bartłomieja, to krzyczą całym zagonem: „Borsuki, borsuki, warto by było może troszeczkę zrzucić futra, bo jest taka pogoda raczej letnia, a wy, takie grubaski, uuu, hu hu!”. Krzyczą cały czas. W dzień i w nocy. W nocy krzyczą na nietoperze, w dzień na jaskółki. Czy słońce, czy deszcz, krzykliwe kalarepy okropnie! Muszę wam powiedzieć, że po trzech pobytu borsuki Bartosz i Borys przyszły do myszki Matyldy i powiedziały: – Przepraszamy bardzo, ale nie sposób wypoczywać wśród tych krzyków. W nocy zatykamy uszy żołędziami, kładziemy sobie na oczy opaskę, a i tak słychać te krzyki. Przy śniadaniu to samo! Wiewiórkom też to przeszkadzało. Właściwie wszystkim, nawet żabom, które przyjechały tylko na weekend, żeby zrobić sobie błotne spa, też im przeszkadzały krzyki kalarep. Kalarepy, jak tylko widziały żaby, to od razu: „Żaby, kicać, kicać! No ruchy, ruchy, do stawu!”. Myszka Matylda pociła się ze zdenerwowania i bolała ją głowa. Zadzwoniła do swojej najlepszej przyjaciółki, myszki Małgorzaty, która prowadzi schronisko w Górach Świętokrzyskich. – Małgorzata, co mam robić, co mam robić? Mam takie krzykliwe kalarepy, zgroza! Myszka Małgorzata, która była bardzo doświadczona, bo prowadziła wcześniej gospodarstwo rolne na Żuławach, powiedziała do niej: – Matylda, sama tego nie opanujesz. Musisz mieć jakichś strażników, którzy będą tę kalarepę trzymali za pędy i nie będą jej pozwalali krzyczeć bez powodu. – No tak, tak, tak, tak – powiedziała Matylda – ale, to kto najlepiej? – Myślę, że najlepsze będą pasikoniki! – Pasikoniki? A, ok, dobra. I myszka Matylda zatrudniła pasikoniki, dokładnie cztery. Przyjechały, usiadły na zagonie i trzymały kalarepę za pędy bardzo krótko i mocno, i nie pozwalały. Jak tylko chciały krzyczeć, ściągały lejce i mówiły: „Kalarepa! Mów spokojnie i cicho”. I kalarepy jakoś się utemperowały. Odtąd goście myszki Matyldy wypoczywali w spokoju, a ona sama przestała się tak denerwować. Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Nie przegapcie! Zobacz także: Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Zamiast filmu lub słuchowiska: przeczytajcie te bajki! Przegląd bajek dla dzieci: filmy animowane, książki, audiobooki
Bajka na dobranoc: Żurawie – opowiada Pani Wieczorynka w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja [WIDEO]
Bajka na dobranoc o Kaziku, chłopcu, który razem z psem Luną przyglądał się żurawiom i chciał, tak jak one, odlecieć do ciepłych krajów, bo myślał, że tam życie będzie łatwiejsze. Okazało się jednak, że wcale nie jest to konieczne – najważniejsze, by mieć blisko przyjaciół.
Bajka na dobranoc publikowana jest co tydzień na naszym Facebooku w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiada ją Agata Romaniuk, czyli Pani Wieczorynka. Dzieci i rodzice mieli okazję poznać ją już wcześniej, gdy w czasie społecznej izolacji spowodowanej koronawirusem prezentowała na Facebooku bajki dla dzieci, które miały pomóc najmłodszym przetrwać ten dziwny czas w zamknięciu. Teraz znowu macie możliwość słuchania jej mądrych i niepowtarzalnych bajek. Dziś zachęcamy do posłuchania (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytania „Żurawi” (tekst bajki publikujemy niżej). „Żurawie” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Opowiem wam dzisiaj o Kaziku. Kazik ma 6 lat i od września idzie do zerówki. Jest tym strasznie podekscytowany! No bo tak: nowe ołówki, kredki, piórnik, plecak. A może nawet będzie mógł jeździć do zerówki na wrotkach? Ale się Kazik cieszy! W tym roku miał też pojechać z rodzicami nad morze, wiecie, skakać przez fale, wyglądać foki, morświnów, skimować… No ale najpierw przyszedł wirus, a jak już było bliżej lata, to mama z tatą usiedli z nim i powiedzieli: – Kaziku, czasami tak się zdarza, że… – tata podrapał się pod wąsem – że ludzie dorośli przestają się kochać i wtedy muszą mieszkać osobno. Kazik zrozumiał, że jego życie się zmieni, mama i tata nie będą już mieszkali razem, że będą nadal kochali go razem bardzo mocno, ale nie pojadą już razem nad morze i nie będą mieszkać w jednym domu. Tata z mamą ustalili, że Kazik pojedzie na wakacje do babci. U babci jest zawsze fajnie, babcia mieszka, ma taką działkę, drewniany dom, nad Liwcem. Oooo, ale tam można się kąpać, pluskać, łapać kijanki. Babcia pozwala zbierać dzikie maliny i biegać na bosaka. Ale mimo wszystko Kazikowi było trochę smutno, że nie pojedzie z mamą i tatą nad morze. Na początku wakacji rodzice spakowali mu walizkę taką wielką, kraciastą i ciężką, że nie mógł nawet udźwignąć. I Kazik pojechał do babci. Babcia rozpieszczała wnuczka. Piekła rogaliki z maliną, rabarbar pod kruszonką, tartę truskawkową i biszkopty z bitą śmietaną. Ależ to wszystko było pyszne! Kazik tylko oblizywał buzię. Ale najlepsza zabawa była z Luną, starą suczką babci. Pieskiem, który był dość duży, dość powolny i nie widział na jedno oczko. Ale za to bardzo głośno szczekał. Jak tylko Luna wyczuła noskiem, że przyjechał Kazik, to zawołała do niego: – Kazik, kolego, chau, chau, zaraz będziemy pływać w rzece, chau, chau. Uczepisz się mojej obróżki i będzie super. I rzeczywiście, całe lato nic, tylko pływali, nurkowali, aż żaby się dziwiły. Siadały na kamieniu, patrzyły na Kazika i mówiły: – Kum, kum, czegoś takiego nie widziałyśmy, co koleżanki? Kum! Żeby ktoś tak, zamiast pływać żabką, to pływał pieskiem? Chłopiec i pies. Kum! Czy to się godzi? I odskakiwały dalej, żeby tylko nie wejść im w drogę. Lato minęło bardzo szybko. Kazik nie mógł się nacieszyć, bo i pogoda świetna, i tyle jagód w lesie, i z Luną najlepsze swawole. A czasem, jak się zmęczyli, to siadali sobie na piaszczystej plaży nad rzeką i obserwowali ptaki. Kazik najbardziej lubił żurawie. Bo żurawie, wiecie, latają elegancko. Mają szerokie skrzydła i w kluczu wszystkie równiutko lecą i pikują. Czasami żurawie machały z góry do Kazika i Luny. – Heeeej, chłopczyku i piesku! – Hej, hej – odpowiadali Kazik i Luna. Lato zaczęło się kończyć. Żółkły liście i trawy nad Bugiem. I Kazik wiedział, że coraz bardziej zbliża się ten moment, że będzie musiał wrócić do miasta i się okaże, gdzie będzie mieszkał – czy z mamą, czy z tatą. Hmm. Czy jego ulubiona przytulanka bóbr w marynarskim ubraniu trafi do mamy, czy do taty? A jego tor Hot Wheels? Był tym wszystkim bardzo zmartwiony i zaniepokojony, chociaż wiedział, że rodzice bardzo go kochają. Jak przyjechali po niego pod koniec lata i mama zaczęła pakować wielką, kraciastą walizkę, a tata składać rower Kazika, to chłopiec wymknął się tylnymi drzwiami, złapał Lunę i polecieli nad rzekę. Usiedli sobie, mocząc nóżki i łapy w wodzie, i Kazik powiedział do Luny: – Wiesz co, Luna, ja nie wracam. Nie chcę wracać do miasta, a tu u babci nie można zostać, bo to jest tylko wakacyjna działka. Na co Luna zdziwiła się bardzo, spojrzała na Kazika i powiedziała: – Chau, chau, ja cię rozumiem, też bym wolała nie wracać, ale chyba nie mamy wyjścia. – A właśnie, że mamy – powiedział Kazik. – Chau, chau – spytała Luna – co zrobisz? A Kazik powiedział: – Odlecę do ciepłych krajów razem z żurawiami. Tam trwają wieczne wakacje i nie trzeba podejmować żadnych trudnych decyzji. – Chau – zaszczekała Luna – jest to dobry pomysł, ale chau, nie wie, jak to zrobię, nie chcę psuć twojej radości, ale ostatecznie nie jesteś ptakiem. Kazik jednak nie ustępował. Zamachał do żurawi, jak przelatywały, i one wszystkie usiadły na piaszczystej łaszy nad brzegiem i spytały: – Chłopczyku, co ty sobie wyobrażasz? Czy ty myślisz, że odlecisz tak daleko, do Afryki, do ciepłych krajów? Nie masz skrzydeł, a jak mielibyśmy cię nieść, trzymać za szelki i za buciki? – żurawie by się zamęczyły. Kazik powiedział: – No tak, ale ja wolałbym, żeby wakacje trwały wiecznie, a nie, żeby już był wrzesień. Na co żurawie powiedziały: – To prawda, ale nawet my musimy wrócić czasem z ciepłych krajów i stawić czoła temu, co czeka nas tutaj. Ale wiesz co, mamy dla ciebie dobrą wiadomość! – Jaką? – powiedział Kazik. – A wiesz, na czym polega ptasie radio? Kazik nie wiedział. – Ptasie radio to jest taki internet. To znaczy, że jeden ptak nadaje do drugiego ptaka, a ten do trzeciego ptaka, przez wyspę, przez lasy, przez rzeki i wszystkie te sygnały się łączą i powiedzmy ptaki z Afryki, które wtedy są tam, mogą nadać informacje ptakom, które są tutaj, np. wróblom albo gołębiom, albo szpakom. I te ptaki… I tak to ustalili, że wróble, które mieszkają w mieście, w którym mieszka Kazik, będą miały na niego baczenie. I jak będzie mu smutno albo będzie się czuł zagubiony, to wystarczy tylko, że zastuka w parapet i zaraz przylecą. A wróble to są największe śmieszki, jakie są. Opowiadają kawały, dowcipy, naprawdę, tańczą trójkami, potrafią strzelać z dziobka. Super! Jak się ma przyjaciela wróbla, to trudno mieć zły humor. Kazik uściskał Lunę. Powiedział: – Hej, Luna, będę cię często odwiedzał u babci, co? – Jasna sprawa – powiedziała Luna – wpadnij zimą, chau, weźmiesz mnie na spacer. A poza tym pomyślał sobie, że, niezależnie, czy będzie mieszkał u mamy, czy u taty, czy czasem u mamy, a czasem u taty, zawsze może zastukać w parapet i jego przyjaciele przylecą. A za rok przecież znowu będą wakacje i pojedzie nad Liwiec pływać z Luną i machać do żurawi. Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Nie przegapcie! Zobacz także: Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Zamiast filmu lub słuchowiska: przeczytajcie te bajki! Przegląd bajek dla dzieci: filmy animowane, książki, audiobooki
Bajka na dobranoc: Tosia – opowiada Pani Wieczorynka w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja [WIDEO]
Bajka na dobranoc o Tosi, dziewczynce, która była bardzo ruda i piegowata i nie lubiła swoich włosów, ale pewna czapla siwa przekonała ją, że jest dobrze tak, jak jest. Zabawna i pouczająca opowieść, którą warto puścić lub przeczytać dziecku przed snem i nie tylko.
Bajka na dobranoc publikowana jest co tydzień na naszym Facebooku w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiada ją Agata Romaniuk, czyli Pani Wieczorynka. Dzieci i rodzice mieli okazję poznać ją już wcześniej, gdy w czasie społecznej izolacji spowodowanej koronawirusem prezentowała na Facebooku bajki dla dzieci, które miały pomóc najmłodszym przetrwać ten dziwny czas w zamknięciu. Teraz znowu macie możliwość słuchania jej mądrych i niepowtarzalnych bajek. Udostępnialiśmy już „Górę”, „Korniki” i „Kalosze”, a dziś zachęcamy do posłuchania (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytania „Tosi” (tekst bajki publikujemy niżej). „Tosia” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Tosia jest 7-latką, chodzi do pierwszej klasy. To znaczy, teraz oczywiście ma wakacje, jak wy wszyscy. I Tosia jest bardzo ruda, ale wiecie, ruda i piegowata, nie tak, że ruda, że takie włosy brązowe. Taka raczej ruda jak marchewka albo jak dynia, albo jak pomarańczowa kamizelka ratunkowa. No bardzo ruda! Mnie się wydaje, że Tosia ma piękne włosy, ale dzieci w szkole trochę się z niej naśmiewają. Zdarza jej się, że idzie korytarzem do sklepiku szkolnego, a dzieci wołają: „Ty, marchewka, urwałaś się może z sałatki?” albo krzyczą: „Pieguska, pieguska, pieguska!”. Tosia nie lubi swoich włosów. Chciałaby mieć takie jasne, jak Janka, albo może czarne z grzywką, jak Kasia, albo takie pręgowane jak u kotka. Ale co zrobić, Tosia jest ruda. W tym roku pojechała do swojej babci na wieś. Babcia jest bardzo kochana i babcia ma siwe loki. Lubi czesać Tosi warkocze i czesać jej kucyki. Tosia jej się skarży: – Babciu, ja nie lubię moich włosów, są takie strasznie rude, pomarańczowe. Widać mnie z daleka, wszyscy pokazują mnie palcami. A babcia mówi: – Tosiu, to tylko dobrze, bo ja też z daleka mogę cię rozpoznać i zawsze cię widzę, jak się gdzieś zaplączesz w krzaki agrestu albo pójdziesz w pole. Ładne masz włoski, daj, uczeszę. Ale Tosi jest przykro. Wczoraj poszła na pole, rozmawiała z krową Mućką. Pyta się krowy: – Krowo, czy tobie czasem jest przykro, że jesteś taka łaciata. Nie wolałabyś być może czarna albo biała? Na co krowa Mućka, żując trawę, odpowiedziała: – Muuuuu, nie myślałam o tym długo, muuuu, wszystkie krowy na naszym pastwisku są łaciate no i nikt z tego powodu, muuuuu, nie robi z tego powodu przykrości. Zresztą chyba, muuuuuu, nie ma fryzjerów dla krów. No i to jest prawda. Raczej się nie słyszy też, żeby krowa poszła się przefarbować na fioletowo, no, chyba że krowa Milka, nie? Mimo wszystko Tosia jednak nie lubi tych swoich włosów i prosi babcię: – Babciu, a czy ty byś mogła mi ufarbować włosy? No wiesz, kupiłybyśmy farbę w sklepie i byś mi ufarbowała, powiedzmy na czarno albo na kasztanowo, albo na taki blond! Babcia mówi do Tosi: – Tosiu, jesteś dziewczynką w pierwszej klasie, masz piękne włosy, nie trzeba się farbować. Wtedy Tosia mówi: – Babciu, a uszyłabyś mi może taki kapelusik, ale taki z dużym rondem, spod którego nie byłoby wcale widać moich włosów? – Tosiu – mówi babcia – oczywiście, że mogę ci uszyć kapelusik, ale nie musisz zasłaniać włosów, masz piękne włosy. Rzadko kto ma rude włosy. – Właśnie… – mówi Tosia. I poszła się pożalić kotce, takiej wiecie, pręgowanej, i mówi do niej: – Kotko, a powiedz, czy tobie nie jest czasem przykro, że nie jesteś kotkiem syjamskim albo że nie jesteś taka szara, albo że nie jesteś czarna z białym krawacikiem, że jesteś taka pręgowana? Na co kotka Matylda, przeciągając się na słońcu, powiedziała: – Ja osobiście dość lubię być pręgowana, dużo kotków jest pręgowanych. Oczywiście czasem chciałabym być trochę łaciata albo mieć białe skarpeteczki na łapkach, albo pędzelek na ogonie. Ale w ogóle dosyć lubię siebie, uważam, że jestem dosyć piękną kotką. Wiecie, jak to jest, koty są zazwyczaj z siebie zadowolone, więc Tosia nie znalazła żadnego zrozumienia u kotki. Przestała gadać z Matyldą, wróciła do babci i mówi: – Babciu, jeśli nie chcesz mi ufarbować włosów i nie chcesz mi uszyć kapelusza takiego ogromnego, który zasłoniłby moje włosy, to zetnij mnie na jeża, proszę. Wtedy babcia złapała się za głowę i powiedziała: – Jak bardzo chcesz, to oczywiście zetniemy cię na jeża. Mam taką maszynkę do golenia owiec, akurat się nada. Ale wiesz co, najpierw bym chciała, żebyś z kimś porozmawiała. Babcia zabrała Tosię, ponieważ to było na Mazurach, na pomost. I siedziały przez jakiś czas w szuwarach i moczyły nogi, aż babcia powiedziała: – Zobacz, tu jest taka dobra moja znajoma, czapla siwa, chciałabym, żebyś z nią porozmawiała. – Z czaplą? – powiedziała Tosia. – No, z czaplą – powiedziała babcia. Tosia podsiadła się bliżej do czapli i mówi: – Cześć. – Cześć – powiedziała czapla siwa. – Słuchaj, babcia mówiła, żebym z tobą pogadała, ale nie wiem o czym, bo ty jesteś siwa, ja jestem ruda. Nie widzę tu zw…. – Cześć – powiedziała czapla – to jest taka prawda, ja jestem czapla siwa i zawsze zazdrościłam czapli białej. Chciałam się przefarbować, przemalować, wapnem, kredą, pastą do zębów, aż kiedyś porozmawiałam z białą czaplą. – No i co ci powiedziała biała czapla? – zapytała Tosia. – Wyobraź sobie, że ona powiedziała mi, że wolałaby być siwa. Bo tak: siwa się nie brudzi, siwa ukrywa się w szuwarach i żaden drapieżnik jej nie zauważy, siwy kolor szlachetny. I tak żeśmy sobie pogadały, że ona wolałaby być siwa, ja wolałabym być biała. Ja ci powiem, Tosia, dobrze jest, jak jest. Ty byś wolała być blond, a dziewczynka blond wolałaby być czarna, a czarna wolałaby mieć loki, a ta, co z lokami – proste… Szaleństwo to jest. Dobrze mieć, to co masz. Człowiek jest przyzwyczajony (albo ptak). Nie kombinuj, Tośka, mówię ci jako czapla siwa. Tosia pomyślała sobie: „Hm, może coś w tym jest rzeczywiście. Ostatecznie nie widzi się, żeby czaple chodziły w kapeluszach, farbowały się albo strzygły się na jeża”. Pomyślała: „dobra, może jakoś da się polubić te moje włosy!”. I powiem wam, że jak wróciła we wrześniu do szkoły, to jakoś dzieci przestały ją przezywać, odkąd sama nie kryła się po kątach, nie chowała włosów pod chusteczką, pod czapką i pod kapturem. Odkąd nosiła z dumą kucyki, warkocze i rozpuszczone loki. A jak ktoś wołał za nią „marchewka!”, to mówiła: – No, marchewka jest bardzo zdrowa! Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Nie przegapcie! Zobacz także: Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Zamiast filmu lub słuchowiska: przeczytajcie te bajki! Przegląd bajek dla dzieci: filmy animowane, książki, audiobooki
Bajka na dobranoc: Kalosze – opowiada Pani Wieczorynka w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja [WIDEO]
Bajka na dobranoc pt. „Kalosze” to zabawna historyjka dla dzieci o dwóch kaloszach – Tomku i Romku, którzy byli braćmi i pewnego dnia przeżyli niesamowitą przygodę. Wspaniale opowiada ją Pani Wieczorynka. To idealna opowieść do puszczenia dziecku przed snem lub podczas poobiedniego odpoczynku.
Bajka na dobranoc pojawia się co tydzień naszym Facebooku w ramach akcji Lato z Mamo, To Ja. Opowiada ją Pani Wieczorynka, czyli Agata Romaniuk, którą pokochały dzieci i ich rodzice za sprawą tego, że w czasie społecznej izolacji spowodowanej koronawirusem publikowała na Facebooku bajki dla dzieci, które miały pomóc najmłodszym przetrwać ten dziwny czas w zamknięciu. Teraz znowu macie możliwość słuchania jej mądrych i niepowtarzalnych bajek. Publikowaliśmy już „Górę” i „Korniki”, a dziś zachęcamy do posłuchania (wystarczy odtworzyć nasz film) lub przeczytania „Kaloszy” (tekst bajki publikujemy niżej). „Kalosze” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Dwóch braci, Tomek i Romek, jest bardzo do siebie podobnych, wiecie, jak to bliźniaki, właściwie są identyczni. Nie sposób odróżnić jednego od drugiego. Wszystko mają dokładnie takie samo, pod względem kształtu, koloru. Kropka w kropkę identyczni bracia. Jak wołają jednego, to drugi się odwraca, jak wołają drugiego, to odwraca się pierwszy… A poza tym, są kaloszami. Żółtymi. Tomek jest żółtym kaloszem i Romek też jest żółtym kaloszem. Należą do Martynki, bardzo miłej dziewczynki, która chodzi do przedszkola. Tomek na jej prawej nóżce, Romek na jej lewej nóżce. Zawsze razem maszerują przez kałuże, przez błotnisty strumyk, prosto przez trawę. Kucają razem, oglądają żaby. Bardzo często i Romek, i Tomek są zabłoceni, ale właściwie nie mają tak dużo przygód. Bo Martynka chodzi do przedszkola, czasami odebrać młodszego brata ze żłobka, jak pada deszcz w kaloszach. Czasami biega u babci po trawie. Ale marzy im się wielka przygoda, jakaś taka naprawdę wakacyjna przygoda! Czasami Romek do Tomka mówi: – Oj bracie, fajnie by było, jakbyśmy pojechali na jakąś wielką morską wyprawę, gdzie by deszcz zacinał i burze, i gdzie moglibyśmy po pokładzie się ślizgać. A wtedy jego brat Tomek, który jest spokojniejszy, mówi: – Oj, Romek, nie daj Boże, ale byśmy się strachu najedli! Kto wie, kalosze chyba pierwsze toną, nie? Zaraz by nas zmyło z pokładu, ja to wolę tylko kałuże. Jak to bym się bał oceanu i morskiej toni. Na co Romek do niego: Co Ty, byś się bał, dalibyśmy radę, jeden drugiego byśmy się trzymali, na nóżkach Martynki byśmy siedzieli, jakoś to by było. Ale Martynka jeszcze jest za mała, żeby ruszyć na wielką morską wyprawę. W tym roku jednak tata z mamą zabrali ją na spływ kajakowy. Taki prawdziwy długi spływ, trzy dni Krutynią – to jest taka rzeka na Mazurach. Jak wsiedli w jednym miejscu, to trzy dni płynęli i dopiero trzy dni później wysiedli. Nooo, dla Tomka i Romka to była wielka przygoda! Tomek oczywiście cały zestrachany. Przysiadł głęboko, bo wcale nie siedzieli na nóżkach Martynki, bo pogoda była bardzo ładna. Więc usiadł głęboko w dziobie kajaka, wystaje tylko i mówi: – Romek, ty mi tylko mów, jak będą jakieś bezpieczne zakręty, jak będzie jakaś łąka, ptaki. Jak będzie jakaś niebezpieczna toń albo jakiś wir morski… – Jaki wir morski…? – mówi Romek. – No, jak będzie jakiś taki wir albo konar, albo inne niebezpieczeństwo, to ty mi mów, bo ja nie umiem pływać. Na co Romek, jego brat, ten dzielniejszy, mówi: – Stary, ja tu będę siedział z przodu, będę wystawał cholewką i oczywiście z jednej strony patrzył, z drugiej strony patrzył. Jak będzie coś ciekawego, pomost albo jakaś akcja, kajakarze i inni, żaglówki na horyzoncie, to ja cię będę o wszystkim informował. A Martynka mówiła do nich: – Słuchajcie, na razie nie jest pogoda deszczowa ani mokra, więc wiecie, po prostu sobie siedźcie i wszystko oglądajcie, tak? A ja będę wiosłować w sandałkach, bo tata mówi, że i tak ręce najważniejsze i trzeba wiosłować równo: raz, dwa, raz, dwa! I tak sobie wiosłowali trzy bite dni. Tomek, powiem wam, ani razu nie wyjrzał spod burty, bo cały czas był taki troszeczkę zestrachany. Romek za to wyglądał, pozdrawiał ptaki i pozdrawiał żurawie, innych kajakarzy, wioślarzy, opalał swoją żółtą gumę, o tak wystawiał się do słońca, a potem drugą stronę, a czasem nawet podeszwą, taki był. I jak przyszedł czas wysiadania, to Romek wyskoczył pierwszy na pomost. Oczywiście zaczął pomagać, wiosła i tak dalej, a Tomek nawet się nie zorientował, że dopłynęli. Siedział schowany pod pokładem i myślał sobie: „O Jezu, jak tu trzeba przeczekać, może na samym końcu mnie wyciągną”. Rodzice Martynki wyciągnęli duże worki ze śpiworami, kuchenką gazową i namiot. Wszyscy wysiedli, Romek wyskoczył sam, wziął i parasolkę, i misia, i materac dmuchany. A o Tomku zapomnieli. Nikt go przez ten cały spływ kajakowy nie widział, on był cały czas schowany. A Romek, zamiast brata pilnować, to poleciał od razu pierwszy do ogniska, od razu pierwszy wszystkim opowiadać, obnosić się z tym, jak to on nie wiosłował, jak to on nie jest kajakarzem… Wsiedli wszyscy do samochodu, odjechali… i o Tomku zapomnieli. Tymczasem zaczął padać mały deszczyk, zbliżała się noc i Tomek wyjrzał zza burty i zaczął wołać: – Romek! Martynka! Gdzie jestem? Czy wyście już pojechali? Ja siedziałem tu, nic nie wiedziałem. Gdzie jesteście? A tamci tymczasem już sto kilometrów zdążyli odjechać i też zaczął padać deszcz. Jak tylko wysiadali przed domem babci Martynki, to mama powiedziała: – Córeczko, ale wysiadając, weź pelerynę i załóż kalosze! I wtedy Martynka się zorientowała, że ma tylko jeden, lewy kalosz – Romka. I mówi do niego: – Romek, gdzie jest twój brat, gdzie Tomek? Gdzie Tomek? Co się stało z Tomkiem? Czy on wypadł po drodze na stacji benzynowej, jak otwieraliśmy drzwi, czy co? A Romek mówi: – Oż, motyla noga! Zapomnieliśmy Tomka w kajaku, Tomek się zgubił! Martynka, dawaj, do taty mów! Martynce było głupio, ale mówi: – Tatusiu, mój prawy kaloszek się zgubił. A tata mówi: – Ooo, dziecko kochane, nie szkodzi, kupimy ci nowe kalosze, kalosz, wiesz, kalosz, czasem się gubią. Czasem się ma tylko prawy, czasem lewy… A ona mówi: – Nie, tato, to byli dwaj bracia, Romek i Tomek, zawsze razem. Wróćmy, proszę. No i co miał zrobić tata? Powiedział: – Dobra, kawkę się chlupnie, za kierownicę i szuuu – i wrócił. I tam, pod przewróconym do wyschnięcia kajakiem, siedział i czekał Tomek, zgubiony kalosz. Bo wiedział, że ma dwóch przyjaciół: swojego brata Romka, który co prawda jest zupełnie inny niż on, ale jednak bratu nie da zginąć, i Martynkę, która zawsze chciała mieć dwa kalosze, bo jednak jak przyjdzie burza albo błoto, to dobrze mieć dwa kalosze na nogach, nie? Bajki na dobranoc Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Nie przegapcie! Zobacz także: Bajki na Netflixie: Top 10 najbardziej hitowych bajek dla dzieci Najlepsze bajki Disneya: lista obowiązkowa! Te bajki pokocha twój dwu-i trzylatek!
„Góra” – bajka na dobranoc opowiedziana przez Panią Wieczorynkę w ramach Lata z Mamo, To Ja
„Góra” to bajka na dobranoc, którą pokazujemy wam w ramach naszego wakacyjnego cyklu. Przeczytajcie i posłuchajcie opowieści o górze Czantorii, która marzyła o tym, by iść na wyprawę i poznawać świat.
Pani Wieczorynka, czyli Agata Romaniuk, zdobyła ogromne uznanie dzieci i rodziców, gdy w czasie społecznej izolacji z powodu pandemii koronawirusa opowiadała na Facebooku bajki, które pomagały maluchom przetrwać ten dziwny i niełatwy czas. Teraz znowu możecie słuchać tych wyjątkowych i mądrych bajek. W ramach Lata z Mamo, To Ja co tydzień na naszym Facebooku dostępna jest kolejna bajka na dobranoc w wykonaniu Pani Wieczorynki. Zapraszamy do oglądania, słuchania i czytania! „Góra” – bajka na dobranoc Pani Wieczorynki Większość gór, jak zapewne wiecie, jest raczej leniwa i ospała. Nie słyszy się za specjalnie, żeby Mount Everest wybrał się na jakieś wyścigi albo żeby Trzy Korony zaczęły jeździć na rolkach, albo żeby Rysy się gdzieś strasznie spieszyły. Większość gór jest ospała, lubi spoglądać w niebo, oglądać chmury, opalać się. Jak ma gdzieś się wybrać, to dwa razy się zastanowi. Raczej woli, żebyśmy to my je odwiedzali. Ale jest jedna taka góra w Beskidach, która nazywa się Czantoria, która zawsze miała jedno wielkie marzenie. Chciała ruszyć w drogę. Słyszała i widziała turystów, którzy przychodzą z plecakiem, idą w prawo, w lewo, sprawdzają szlak, którzy jadą na rowerach i na nartach i zawsze mówiła do świerków, które ją porastają i do ptaków przelatujących: – Jak ja bym chciała gdzieś się przejść, nie mówię daleko, nie mówię pobiec maraton, ale chociaż na krótki spacer, na taką małą wycieczkę, żeby był piknik i tak dalej. Na co świerki odpowiadały: – Co ty?! Jesteś górą. Góry, taka już ich natura, nigdzie nie chodzą. Patrz, komary latają, gdzie popadnie, ale np. my, świerki, to też się tak tylko wygniemy w prawo albo w lewo, a ty jesteś górą, dokąd byś się wybrała? Na co Czantoria powiedziała: – Chętnie bym poszła, chociaż odwiedzić jakiegoś… O, tu jest taka góra, Równica, moja kumpelka, ale mogę do niej tylko machać z daleka, a jak chmury mnie zasłonią, to i nawet to niemożliwe. A tam z drugiej strony jest Stożek, jakby iść górą, przez schronisko w Soszowie, to moglibyśmy razem lemoniadę wypić. – Co ty – powiedziały świerki – ale byś się zmęczyła, spociła, to nie pomysł dla gór, żeby gdzieś chodzić na spacery i wędrówki. Poza tym jakbyś poszła, to by tu została taka wielka pusta dziura i wszyscy by się dziwili. Jakby ptaki się kierowały na czeską stronę? A chmury jakby wiedziały, jak lecieć? Co ty, góra, głupie pomysły! Ale Czantoria cichaczem cały czas marzyła, żeby któregoś dnia wybrać się na wielką wyprawę. I pytała ptaków: – Hej, jaskółki, powiedzcie, jak tam jest, za lasem? Hej, bociany, a jak jest w dalekich krajach? Wołała też jesienią do żurawi i do wszystkich innych ptaków, które przelatywały, bo tak strasznie chciała zobaczyć, jak to jest gdzieś indziej. I było jej bardzo smutno. Jak tylko ktoś na nią się wdrapywał, jakiś turysta, a szczególnie dziecko, to mówiła: – Słuchajcie, bo zawsze tylko wysyłacie pocztówki ode mnie do siebie: do Gdańska, do Pucka, do Katowic, do Sandomierza, do babci, do dziadka, do kuzyna, a ja nigdy nie dostaję żadnych pocztówek… Nikt do mnie nie pisze, nie wiem wcale, jak jest na świecie. I rzeczywiście, dzieci to zrozumiały. Jak tylko wracały ze swoich wycieczek, czy to były wycieczki szkolne, czy z rodzinami, czy z rodzicami, czy zielona szkoła, to wracały do domu, do swoich miast: do Płocka, Pucka, Sandomierza, Sieradza, Torunia, Chojnic… i mówiły: – Mamo, a czy Ty mi możesz dać na pocztówkę? – Oczywiście, poznałeś jakąś ciekawą koleżankę na koloniach? – mówiła mama. – Nie, chcę wysłać górze. – Komu? A co ty za głupoty opowiadasz, chcesz wydać na lizaki, tak? To o to chodzi? Chcesz mnie naciągnąć na lizaki? – Nie, mamo, chciałbym wysłać do góry, do Czantorii, bo prosiła, żeby dostać pocztówkę. I tak dzieci z całej Polski, powiem wam, zaczęły wysyłać pocztówki i rysowanki. I pisały: „Serdecznie pozdrawiam znad morza, jest tu pięknie, bardzo by ci się podobało” albo: „Pozdrawiam z Mazur, u nas w ogóle nie ma gór, nie wiem, czy ty byś się odnalazła”. Aż, powiem wam, że leśniczy, który sprawował pieczę na lasem porastającym Czantorię, złapał się za głowę. Podkręcił wąsa i powiedział: – Hmm, to jest sprawa niesłychana, żeby góra dostawała pocztówki?! Co mam robić? Ona nie ma swojej skrzynki pocztowej. Jak to zrobić? Odczytywać jej, co zrobić? O co chodzi? Jeszcze czegoś takiego nie słyszałem, jak długo żyję. Góra, góra, to góra! Pocztówki do góry, no czegoś takiego to nie ma, no to chyba trzeba odsyłać Poczcie Polskiej! Komu? Łapał się za głowę, wąsy podkręcał, ale w końcu naradził się ze swoją najlepszą przyjaciółką, oswojoną wiewiórką, która powiedziała: – Jak to, panie leśniczy, to nie jest żaden problem! Zrobimy taką małą skrzyneczkę, tam na samym szczycie góry, i będziemy do Czantorii wszystko wrzucać, a już my, zwierzęta, weźmiemy takie dyżury i będziemy jej czytać. Nie ma sprawy, nie ma sprawy. Oczywiście, jednego dnia borsuk, jednego dnia ja, jaskółki, bo Czantoria nie umie za bardzo czytać. To może tak być. I rzeczywiście, leśniczy zbił drewnianą skrzyneczkę i wszystkie pocztówki, które przychodziły do góry, która nie mogła sama się nigdzie wybrać, wpadały do tej skrzyneczki. A raz dziennie jakiś zwierzak podchodził, wyciągał pocztówkę i czytał wieczorem Czantorii. A góra osadzała się tak mocno, przysypiała troszkę, otulała się chmurami i mgłą i mówiła: – Czytajcie! To skąd jeszcze pozdrawiają, gdzie jeszcze byli, co jeszcze widzieli tego lata? Więc jak się gdzieś będziecie wybierać w tym roku, to może wyślijcie pocztówkę do góry Czantorii? Ona by się tak strasznie ucieszyła! Jak każdy, kto nie może się wybrać na daleką wyprawę albo gdzieś wyjechać, a bardzo by chciał… Bajki Pani Wieczorynki dostępne są na Facebooku Mamo, To Ja. W każdą sobotę o godz. 19.00 publikujemy kolejną, wspaniałą opowieść dla najmłodszych. Nie przegapcie! Zobacz także: Ćwiczenia dla dzieci na dobry początek dnia i nie tylko [Wideo] Joga dla początkujących: sekwencja Powitanie Słońca [Wideo] Imiona dzieci celebrytów. Jak dobrze je znasz? [Quiz]
Wartościowe bajki – jak je rozpoznać? [LIVECZAT Z EKSPERTKAMI]
Co to znaczy „dobra bajka dla dziecka”? Co puszczać dwuletniemu maluchowi, a co przedszkolakowi? I jak długo brzdąc może siedzieć przed ekranem? Zobacz, co na te i podobne pytania odpowiadały ekspertki MiniMini+, dr Aleksandra Piotrowska i Katarzyna Dołhun.
Na kolejny liveczat na fanpejdżu Mamo To Ja przybyły wspaniałe ekspertki – dr Aleksandra Piotrowska, psycholog, oraz Katarzyna Dołhun, metodyk. Ale też i temat był gorący – bajki dla dzieci. Rodzice maluchów mogli przez pół godziny na żywo zadawać pytania dotyczące puszczania maluchom filmów. Zobaczcie koniecznie nasze wideo, poznajcie wskazówki fachowców! Nie za długo, nie za często – akurat Dzieci uwielbiają bajki, więc my, rodzice, często ulegamy tej pokusie i sadzamy je przed ekranem telewizora, tabletu czy telefonu. Jednak eksperci są zgodni – bajki mogą oglądać maluchy po drugim roku życia i nie dłużej niż łącznie godzinę dziennie. Cechy mądrej bajki Dobra bajka dla dziecka jest krótka (trwa nie dłużej niż kwadrans), ma spokojny, łagodny montaż i nie atakuje malucha nadmiarem kolorów czy dźwięków. Taka opowieść za to zachęca dziecko do interesowania się światem, pokazuje mu go, oswaja trudne sprawy i sytuacje. Ekspertki szczególnie polecały bajki relaksujące, językowe i edukacyjne – które dają dziecku wiele korzyści, a nie tylko zajmują mu czas... Bajki oglądajmy razem z dzieckiem Rodzice pytali ekspertki, czy oglądać bajki z dziećmi – odpowiedź była zdecydowana: tak! Także ze starszakami. Maluch przytulając się do rodzica czuje się pewniej, może w każdej chwili zapytać o niezrozumiałe treści czy opowiedzieć o emocjach, które w nim opowieść budzi. Rodzic towarzysząc dziecku może też zadawać pytania o akcję, co pozwala mu zorientować się, czy dana bajka nie jest dla smyka za trudna. Ekspertki poleciły wszystkim uczestnikom liveczatu nowe „Przygody Rybki MiniMini”, które, jak się domyślacie, spełniają wszystkie kryteria mądrej bajki dla dziecka. Polecamy i my! Materiał powstał przy udziale kanału MiniMini+
Dobra bajka, czyli jaka? Sprawdź, co warto włączać maluchowi!
Co to znaczy „dobra bajka”? Ile i jakie bajki warto polecać rodzicom małych dzieci? Zobaczcie, co na ten temat mówią ekspertki MiniMini+, dr Aleksandra Piotrowska, psycholog, i Katarzyna Dołhun, metodyk.
Rodzice często pytają psychologów, ile maluchy mogą oglądać bajek dziennie. Nasze ekspertki nie mają wątpliwości! Dopiero od drugiego roku życia dziecka Rodzice cenią sobie telewizję czy ogólnie bajki jako narzędzie, które pozwala złapać oddech, załatwić kilka domowych obowiązków, po prostu – zajmie dziecko na jakiś czas. Ale wybór bajki jest szalenie ważny… ​Tak naprawdę, kluczowy, jeśli chcemy, by bajka dała małemu człowiekowi prawdziwe korzyści, a nie tylko zajęła mu czas. Dr Aleksandra Piotrowska podkreśla, że migoczący ekran, jeśli nie zwracamy uwagi na to, co na nim maluch ogląda, może powodować przebodźcowanie dziecka. Tymczasem dobra bajka jest montowana w łagodny, spokojny sposób, nie przeładowuje dziecka migającymi obrazami, a po prostu – opowiada mu historię. Bajki dla najmłodszych: nie mogą zawierać przemocy, uczą słów adekwatnych do wieku i możliwości poznawczych malucha, czyli nie są zbyt skomplikowane, powinny być o czymś, czyli przekazywać wiedzę i propagować mądre i dobre wzorce zachowań, ​dobrze, gdy mają spokojny, łagodny montaż, by dziecko mogło bez zbędnego napięcia śledzić akcję. Co ważne, nie ma czegoś takiego, jak bajka dla niemowlaka – dziecko może oglądać filmiki dopiero od drugiego roku życia. I nieważne, czy to smartfon, czy telewizor, czy tablet. Ile czasu przed ekranem? Jeśli postanawiamy pokazać naszemu 2- czy 3-latkowi bajeczkę, pilnujmy, by nie trwała dłużej niż 15 minut. To prosta zasada: jednorazowo kwadrans przed ekranem, a w ciągu doby nie przekracza ten czas godziny. Co do tego eksperci są zgodni! MiniMini+ wie, co dobre dla dziecka Bajki produkowane przez MiniMini+ są tworzone we współpracy ze specjalistami, m.in. metodologiem i psychologiem. Szczególnie warta polecenia jest nowość „Przygody Rybki MiniMini”, która zawiera treści odpowiednie dla maluchów, pokazuje, jak ważne są w życiu przyjaźń, lojalność, dobroć. Polecamy serdecznie! Materiał powstał przy udziale marki MiniMini+
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Święta Artura"
Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
Do zwyciężczyni listopadowej edycji trafiły luksusowe maski do włosów w formie czepka Coconut i Monoi Hair Spa L'biotica.​ Był grudniowy poranek. Za oknem pełno było bielutkich, miękkich zasp śniegu. Śnieg padał jeszcze nieznacznie, a delikatne śnieżynki wirowały unoszone podmuchami wiatru. Wielkimi krokami zbliżały się święta Bożego Narodzenia. W domu stało już pięknie udekorowane i pachnące świąteczne drzewko. Nic tylko czekać Wigilii i prezentów. Artur jednak nie czuł się szczęśliwy. Nie cieszyły go święta, ani nie pochłonęła go świąteczna atmosfera. Co roku bowiem dostawał mnóstwo wspaniałych i najdroższych prezentów od rodziców i wujostwa, ale nie miał się z kim bawić. Był jedynakiem, nie miał przyjaciół ani kuzynostwa. Zostawał sam z nowymi zabawkami i miał po prostu nie przeszkadzać dorosłym. Chłopiec wyjrzał przez okno. Pochłonięty zimową magią nawet nie zauważył, jak spędził z nosem przyklejonym do szyby ponad godzinę. Nagle, po przeciwnej stronie ulicy, na zaniedbanym podwórku, dostrzegł dwójkę dzieci. Myślał, że w tej rozpadającej się szopie nikt nie mieszka. Jakież było jego zaskoczenie, gdy zobaczył dym unoszący się z komina! Dzieci wybiegły wesoło przed dom i zaczęły bawić się w śniegu. Miały sprane i połatane ubrania, które czasy świetności miały wiele lat temu. Nie przeszkadzało im to jednak się dobrze bawić. Najpierw ulepiły bałwana. Później była bitwa na śnieżki. A gdy się zmęczyły, robiły aniołki w śniegu. Artur zaczął im zazdrościć. A z drugiej strony było mu szkoda, że są tak słabo ubrane i zapewne głodne. Następnego dnia była Wigilia. Wieczorem, jak co roku, chłopiec znalazł pod choinką mnóstwo prezentów. Kiedy kolacja już dobiegła końca, a dorośli, zamiast śpiewaniem kolęd, zajęci byli dyskusjami o biznesie i polityce, po cichutku wymknął się z pokoju. Ukradkiem ubrał się ciepło i wyszedł z domu. Poszedł do rozpadającej się chatki. Gdy zajrzał przez okno, zobaczył szczęśliwą, ale biedną rodzinę. Stół był niemal pusty, a dzieci wymieniły się ręcznie zrobionymi prezentami. Nieśmiało zapukał do drzwi. Wpuszczono go od razu i zaproponowano miejsce przy stole, jako zbłąkanemu wędrowcowi. Okazało się, że dzieci, które widział z okna, to chłopiec i dziewczynka. Kuba był rok starszy, a Małgosia w jego wieku. Poczęstował się kulebiakiem. Później było śpiewanie kolęd, a Artur robił to najgłośniej. Zapytał rodziców Kuby i Gosi, czy następnego dnia dzieci mogłyby go odwiedzić. Rodzice Artura nie kryli zdziwienia, gdy kolejnego ranka przedstawił im swoich nowych przyjaciół. Chłopak pozwolił dzieciom wybrać po jednej zabawce, jaką tylko chciały. Podzielił się też z nimi obiadem. Nowi przyjaciele bawili się aż do późnego popołudnia. Były to najszczęśliwsze święta w życiu Artura. Dowiedział się, że dawanie może być większą radością, niż otrzymywanie prezentów. No i zyskał przyjaciół.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "O trzech braciach"
Do zwyciężczyni listopadowej edycji trafiły luksusowe maski do włosów w formie czepka Coconut i Monoi Hair Spa L'biotica.​ Na górce, za jeziorem familia Skrzatów żyła, Opisać ich więc muszę, by bajka ożyła. Zacznę od dziadków, rodziców Rozsądniary, Wszyscy powiadali, że uprawiali czary! Tymczasem zawsze rano, za domem, w ogrodzie, Babcia w garncu mieszała - konfitury w lodzie! Przy babci zawsze dziadek, sprzedawca skrzatowych pralek. Duże i małe, we wzory i gładkie. O pralce ze Skrzatowej Górki marzył każdy stwór, Od Domu Goblina i Krasnali Bór, przez Podziemia Troli i Elfów Zamek Spod Chmur! Mama Rozsądniara pielęgniarką była, W Leśnej Izbie Przyjęć zastrzyki robiła. Tam też poznała tatę – z Elfów rodu właśnie, Komputer naprawiał, staranny był strasznie! Przychodził na izbę z byle pretekstem, Że palec go boli, że słabo mu wreszcie! W końcu się zdobył jednak na odwagę i na spacer do Leśnego Źródła podążyli, Gdzie buziak w policzek dał mamie. I że do końca już razem będą – ustalili. Rodzicom swoim oznajmili plany, Elfy Spod Chmur wysłały więc chór, Na ślubie elfickie pieśni rozbrzmiewały. Wieść o weselu rozniosła się hałaśnie I nawet trole z podziemia przybyły, Bo tupot tańców sprawił, że na głowę im spadały żwiry. Tak zaczęła się historia braci – z których każdy inny: A na imię im: Kpiarz, Tarapiasz i Guzdrała choć ten dość prawilny. Kpiarz – to zgrywus, psotnik wielki, Raz do pralki wszedł dziadkowi, raz do kotła też swej babce, W konfiturach umazany, straszył potem inne skrzaty! Tacie kable pozamieniał, myszkę kotu podarował, A gdy syrop połknąć miał, na skrzatowe przeziębienie, Uciekł mamie do sąsiadów, krzycząc, „że go pali w podniebienie!” Nieco młodszy był Tarapiasz, Choć specjalnie nic nie broił - tarapaty ciągle miał! Bo przez swoją nieroztropność, coś powiedział, nim pomyślał. To z goblinem zadarł w szkole, ten mu potem przytarł nosa, To o trolach się odnosił – że w podziemiach nuda wielka! A o elfach śpiewał piosnkę – „Z Zamku Spod Chmur wskoczyłem w pszczół rój”. Guzdrała najmłodszy – ślamazarny strasznie, Zupę jadł porcjami, z godzinę, może naście. A gdy wieczór nadchodził i spać chodzili bracia, Zanim oko przymknął, promieniała chata. Rodzice mieli trochę zmartwień z braćmi, Każdy z nich niezwykły, każdy z nich dość … rzadki. Rozmyślała nad nimi kiedyś jednak Babcia, Obmyśliła plan z dziadkiem sowicie, I tak któregoś dnia wcielili go w życie. Pomogli też mieszkańcy doliny, Którzy na psoty skrzatów od dawna stroili złe miny. A tak dano odczuć skrzatom nieco trwogi: Gdy Kpiarz rano zbudził się ze swą figlarną miną, Przywitał jego stopy lepki dżem różany. Bęc zrobił na ziemię, lepił się w nim cały! Aż mu z wrażenia i złości łzy z oczu leciały. „Jak to? Mnie? Kpiarzowi numery wywijać?” Pytał w myślach siebie – lecz czuł „to moja wina”. Wszak od kiedy 4 skończył lata – tak mu to przynajmniej mówił jego tata, Nie było w Dolinie dnia bez żadnej psoty. Przypomniało mu się jak pogonił koty, Jak sąsiadom pranie ziemią poobrzucał, Jak na grządkach marchew deptał w nowych butach… Tarapiasz często ranił innych słowem, Trzeba mu więc było wskazać, jaką słowa moc miewają. Że potrafią być jak czyny i że w sercu doskwierają. Spotkał sowę, mądrą głowę, co mu w ucho wyszeptała, Że nie wolno jest oceniać, bez poznania drugiej strony. Że historii skrzatów masa, tak jak troli i krasnali I choć różne są rodziny, to nie każdy jest do bani. Myśl ta mu się podobała, uznał ją za bardzo mądrą, Teraz zanim powie słowo, przemyśli ich tysiące, Bo słowa jak i czyny potrafią być krzywdzące. Guzdrek rano nie wstał, do szkoły nie poszedł, Obiadu też nie zjadł, a zabawy czas, poszedł także w las... Spostrzegł za to, że w Dolinie, życie wszystkim wolno płynie. Nikt nigdzie nie zdążył, wszyscy mieli w nosie, Czy przypali im się, grillowane prosię. Mały Guzdrek nie chciał jednak żyć już w takim świecie… Bo choć to bajka i w skrzaty nie każdy uwierzy, To sprawą ludzką są wady, i każdy mi tu zaufa. Nie zmieniaj się całkiem, zupełnie, Ulepszaj siebie i słuchaj. Bo gdy ofiarą Ty masz zostać kolego, To wiesz już z tej bajki o Skrzatach, Że nie jest to nic miłego!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Maks Luzak i wichura”
Przeczytaj opowiadanie naszego czytelnika, który wziął udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrał publikację w Mamotoja.pl
Do zwyciężczyni październikowej edycji trafił zestaw kosmetyków z ekskluzywnej linii BIOVAX AKTYWNY WĘGIEL & ACAI AMAZOŃSKIE. Dla Radka i Remika, żebyście zawsze pamiętali, że dla mamy jesteście wyjątkowi i to nigdy się nie zmieni. Maks Luzak był niewielkim, szarym samochodem miejskim. Miał jednak duże ambicje i szalone pomysły. Często ryzykował i wiele z jego przygód było niebezpiecznych. Maks Luzak jednak wcale się tym nie przejmował. Chciał być podziwiany i wyjątkowy. Nie lubił kiedy mówiono o nim – to małe miejskie auto. Maks, nie był zwykłym autem i udowadniał to wszystkim, którzy go znali. W miasteczku czuć było nadchodzącą jesień. Dni robiły się coraz krótsze, noce były zimne, coraz częściej padał deszcz. Lato odhodziło na kilka miesięcy. Nowa pora roku czasem podarowała mieszkańcom kilka ciepłych dni i jasne promienie słońca tańczące wśród spadających liści, jednak wszyscy wiedzieli, że fala upałów minęła. Maks Luzak uwielbiał jesień. Stawał często pod wielkimi rozłożystymi dębami, tylko po to, żeby żołędzie spadały mu na karoserię. Uwielbiał głuche –puk! kiedy małe brązowe nasiona dębu uderzały o maskę. W dniu kiedy Maks miał zawieźć panią Halinkę do dentysty zerwał się silny wiatr. Gałęzie drzew uginały się pod mocnymi podmuchami. Liście wirowały w powietrzu, jakby chciały z powrotem zawisnąć na drzewach. Flagi łopotały groźnie. Większość samochodów tego dnia została w garażach. Ogłoszono, że bez ważnych powodów lepiej zostać w domach. Mieszkańcy miasta pozamykali okna i postanowili przeczekać wichurę. Pani Halinka odwołała wizytę u dentysty. Maks był niezadowolony, nie lubił kiedy zmieniała plany. Postanowił wyjechać z garażu i wybrać się na wycieczkę przez las. Ta droga była jego ulubioną niezależnie od pory roku. Las był miejscem niedostępnym dla większość samochodów, tylko Bruno, terenówka pana Staszka – leśniczego, mogła wjechać poza wyznaczoną główną aleję. Maks Luzak tylko raz uprosił ich, żeby zabrali go ze sobą. Wycieczka do lasu w czasie wichury nie była dobrym pomysłem. Mimo, że Maks trzymał się głównej drogi okazało się, że na trasie jest mnóstwo połamanych gałęzi. - Dam radę! Nie jestem przecież zwykłym, szarym samochodem. – mówił do siebie nieco przestraszony Maks. Drzewa w lesie szumiały złowieszczo, robiło się coraz ciemniej. Nadciągała burza. Maks wiedział, że nawet jeśli teraz zawróci do garażu w mieście i tak nie zdąży przed nawałnicą. - Poczekam pod moim dębem. – postanowił. Dąb Maksa był pomnikiem przyrody, czyli najstarszym drzewem w lesie objętym ochroną. Miejski samochodzik lubił stać pod nim i wyobrażać sobie, że też będzie kiedyś taki dumny, wyjątkowy i podziwiany. Okazało się jednak, że tym razem parkowanie pod starym drzewem nie był dobrym pomysłem. Przy kolejnym podmuchu wiatru z korony posypał się na karoserię Maksa grad żołędzi, a spróchniała gałąź spadła tuż przed jego maską tarasując mu drogę. Maks znalazł się w pułapce - z tylu miał potężny pień, a z przodu ułamany konar . - O nie! Co teraz zrobić? – Maks Luzak nie wiedział jak wyjechać z potrzasku. Wiatr przybrał na sile, a pierwsze grzmoty słychać był z oddali mimo szumiącego wiatru. Całe szczęście pan Staszek z Brunem terenówką wyjechali w teren by sprawdzić czy w leśniczówce wszystko jest odpowiednio zabezpieczone. Wracając przejeżdżali obok ogromnego dębu. - A to kto? – Bruno zahamował gwałtownie. - Maks co Ty tu robisz w taką pogodę? Nie słyszałeś komunikatu o wichurze? – zapytał zdziwiony. Maks zaczerwienił się ze wstydu. – Słyszałem, ale chciałem przejechać się główną aleją. Wiesz, że uwielbiam kiedy żołędzie odbijają się od karoserii. Ale ta gałąź spadła mi przed maską i teraz nie mogę się ruszyć. - Oj Maks. Nie można w czasie burzy i wichury stać pod drzewami. To niebezpieczne. – przypomniał Bruno. - Tak wiem. Przepraszam. - Dobrze, że nic Ci się nie stało. Zaraz Ci pomogę. Pan Staszek zawiązał linę wokół konaru i Bruno swoją wyciągarką odsunął konar od maski Maksa. Przeciągnął go na drugą stronę drogi, a potem powiedział: - A teraz jedź za mną. Przeczekasz wiatr w moim garażu. - Dziękuję Bruno. - Nie ma za co Maks. Oba samochody szybko wyjechały z lasu i skierowały się w stronę miasta. Bruno parkował w wielkim garażu, w którym oprócz niego stało jeszcze kilka innych pojazdów. Maks Luzak całą drogę zastanawiał się jak może podziękować Brunowi za pomoc. Postanowił, że następnego dnia zabierze go do myjni „Łaskocząca piana”. Niezależnie od pory roku Maks Luzak zawsze wyglądał elegancko. Pani Halinka pilnowała, żeby odpowiednio się prezentował. Uznał zatem, że Brunowi spodoba się samochodowe SPA. Następnego dnia oba auta wybrały się do myjni. Po drodze Bruno powiedział Maksowi kilka ważnych słów: - Maks, żeby być wyjątkowym i podziwianym nie trzeba robić niebezpiecznych rzeczy. - Jak to? – zapytał zdziwiony Maks Luzak. - Każdy z nas jest inny i ma inne zadania. Ja pomagam panu Staszkowi. Lubię to, ale wiem też, że nigdy nie będę limuzyną, która uczestniczy w ważnych wydarzeniach. Ty jesteś samochodem miejskim, więc potrafisz świetnie odnaleźć się w miejskim hałasie. Ja tego nie potrafię, szybko czuję się zmęczony szumem innych aut. Każdy z nas jest inny i ma inne talenty – to tworzy naszą wyjątkowość. Jesteś wyjątkowy Maks, dla mnie, dla pani Halinki i pewnie dla wielu innych. Wystarczy, że Ty sam w to uwierzysz. Maks Luzak po rozmowie z Brunem terenówką spojrzał na siebie oczami innych i dostrzegł, że podziwu innych nie zdobywa się ryzykownym zachowaniem. Nadal lubił parkować pod starym dębem i słuchać stuków spadających żołędzi, ale wybierał dni w które wiatr wiał delikatnie, a słońce mocno ogrzewało mu maskę. Niebezpieczne przygody stały się tylko wspomnieniem.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Rękopis pełen psot"
Do autorki bajki trafił zestaw kosmetyków do pielęgnacji włosów BIOWAX Botanic. Dla moich niesfornych dzieciaczków: Nicoli i Szymona, aby pamiętali, że nawet w niepozornej rzeczy tkwić może wielka magia, trzeba ją tylko odkryć… Zabawę czas zacząć! Tego ranka Nicola i Szymon obudzili się bardzo wcześnie. Wcześniej, niż zwykle. Wiatr za oknem wyginał konary drzew, a siąpiący deszcz spływał długimi sznureczkami po szybach. - Brr, ale zimno! – chłopiec wydął wargi i z rozmachem cisnął poduszką w kierunku siostry. Nie trafił, ale dziewczynka i tak posłała mu spojrzenie pełne piorunów. Szymon, jakby tego nie widząc, kontynuował: - I co my dziś będziemy robić? Na podwórku mokro, błoto… I ten wiatr … chyba już wszystkie liście zerwał z kasztanowca przed domem… - Może zakradniemy się na strych? – z entuzjazmem w głosie powiedziała Nicola. - A babcia? Na pewno nas nakryje! I znowu będzie szlaban na telewizję! - Oj tam! Ja się nie boję! Będziemy bardzo cicho… No chodź! Nie mów, że się boisz! Ostatnie słowa dziewczynki chyba poskutkowały… Szymon wciągnął na siebie pasiasty golf, założył brązowe spodnie, nogi wsunął w tenisówki i już był gotowy do penetracji zakazanego rejonu domu. - Chodź! No pospiesz się, póki babcia jeszcze śpi! – ponaglał Nicolę, która z namaszczeniem zakładała rajstopy. Babcia nie będzie spała do południa! Ostrożnie, aby nie zbudzić domowników, sykając zębami przy każdym skrzypnięciu deski, rodzeństwo poczęło wspinać się po schodach na strych. Na zewnątrz hulał wiatr. Uderzając gałęziami w szyby potęgował uczucie niesamowitości. Po kilu minutach i pokonaniu kilkudziesięciu stopni byli na miejscu. - Zabrałeś latarkę? – zaniepokoiła się Nicola – troszkę tu ciemno! - Zapomniałem, ale nie wracam! Jakoś damy radę… Przeciskając się pomiędzy szpargałami dziewczynka wykrzyknęła: - Patrz! Ten kufer zasłania okno… Odsuńmy go i będzie jaśniej! Jednocząc siły dzieci przesunęły kufer sprzed okna i snop światła oświetlił wnętrze strychu. - Ale tu dużo rzeczy! - Szymon rozdziawił buzię – Od czego zaczynamy? - Może od tego kufra? – z wypiekami na twarzy odrzekła Nicola i już uchylała wieko. Pośród szpargałów: starych książek, dokumentów, starych fotografii… leżał rękopis. Obłożony był w drewniane okładki, przewiązany barwną wstążką. Szymon od razu zwrócił na niego uwagę. Delikatnie wyjął go z kufra i położył na podłodze przed oknem. Ujął okładkę i otworzył. Na pierwszej stronie oczom dzieci ukazał się czterowiersz, który Nicola przeczytała na głos: Gdy przeczytasz strofy te Dziwy wokół zaczną się! Uważaj, zastanów się Czy naprawdę tego chcesz! Ledwo wybrzmiały ostatnie słowa wiersza, zrobiło się jasno i jeszcze zimniej, niż było przedtem. Na kartę rękopisu spadł płatek śniegu. Litery wiersza stawały się nieczytelne, bowiem atrament rozmywając się tworzył wielkie kleksy. - Szymon! Co się dzieje? - Nie wiem, ale zaczynam się bać… To nie jest naturalne. - AAA psik! – Rozległo się za plecami dzieci. Te przeciągi są nie do zniesienia! Muszę koniecznie napić się herbatki z malin. Szymon i Nicola odwrócili głowy, jak na komendę. Przed nimi stał mały, piegowaty stwór o długich, szpiczastych uszach, w kraciastych spodniach. - Kim jesteś? – zapytał chłopiec. - Jestem Robuś – elf rozrabiaka… a wy… już macie kłopoty! I nie czekając na reakcję dzieci dał susa w stos gałganów unosząc je do góry i robiąc mnóstwo hałasu. Strychem zatrzęsło. Miało się wrażenie, że elf był nie jeden, a strych opanowało tysiąc elfów, rozrabiających ile tylko były w stanie. Na Szymona i Nicolę padł blady strach. Patrzyli na siebie osłupiali, nie mając pojęcia, co robić. - Szymon! – piszczała przestraszona dziewczynka – zrób coś, bo ten Robuś obudzi babcię! Jak babia zobaczy co się tu wyprawia… oj będzie z nami źle! - Gdzie te kartki z tym wierszykiem? Nicola! Gdzie one są? - Tu! Dziewczynka podniosła rękopis z zaspy śniegu, która utworzyła się obok kufra i podała go bratu. Chłopiec zaczął energicznie przewracać kartki. - Musi tu być coś o tym elfie! Musi! Trzeba tylko poszukać! Padający śnieg szybko pokrywał pismo, rozmazując litery. Śnieg był wszędzie, wciskał się za kołnierze i do butów. Dodatkowo całym strychem wstrząsały stukania i grzmoty. Robuś właśnie uniósł olbrzymi wieszak z futrami i cisnął nim w okno. Posypało się szkło… - Pospiesz się! – Krzyczała Nicola – szybko! Na ostatniej stronie zauważyli czterowiersz, podobny do tego z początku rękopisu. - To musi być to! – wykrzyknął uradowany Szymon i bez chwili zastanowienia przeczytał: Kiedy psoty znudzą Cię, Powiedz: dość, uspokój się! Jeśli nie zająkniesz się, Wszystko w mig odwróci się! Gdy skończył czytać spojrzał na siostrę – w jej oczach dostrzegł iskierkę radości. I dopiero wtedy poczuł, że nie stoi już w zaspie śniegu, że nie jest mu zimno, a wiatr nie targa mu już włosów. Rozejrzał się dookoła. Na strychu panował lekki półmrok i cisza tak wielka, że aż dzwoniło w uszach. Wszystko też stało na swoim miejscu, tak, jak było przedtem. - Uff – Nicola opadła na kolana. Udało się! - Ale przygoda! Kacper mi nie uwierzy! – emocjonował się Szymon – Nikt mi nie uwierzy! - Nikomu nie powiemy! Trzeba ukryć gdzieś ten rękopis, bo z niego są same problemy. Chyba nie chcesz znowu wizyty Robusia? Albo jeszcze kogoś innego? – zdecydowanie odrzekła Nicola. - Masz rację! Przygoda przygodą, ale o mało nie przypłaciliśmy jej, jeżeli nie własnym życiem, to co najmniej zdemolowaniem domu. - I złością babci… - dodała Nicola. A właściwie, która to może być godzina? Zaczynam być głodna!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Na skrzydłach osy"
Do autorki bajki trafił zestaw kosmetyków do pielęgnacji włosów BIOWAX Botanic. Czy można zmienić się w osę i odlecieć w świat marzeń ? Małgosia czasem bawiła się z dziećmi na podwórku, ale na huśtawce w swoim ogrodzie uwielbiała podążać w krainę wyobraźni. Tata wyświetlał jej przeźrocza na ścianie. Bohaterowie baśni byli jej prawdziwymi przyjaciółmi. W książkach odnajdywała życie po drugiej stronie… Przez otwarte okno często wlatywały natrętne osy. Jedna z nich wpadła jej do ucha. Obudziła się i przetarła oczy ze zdumienia. Pokój kołysał się jak łódź zanurzona w morzu. Wokół pływały statki pirackie. Dziewczynka spojrzała na obraz wiszący na ścianie, w okamgnieniu zmienił się w czerwonego ptaka. Chciała wstać i wyjść na spacer z psem, ale poczuła, że dzieje się coś dziwnego. Czyżby zasnęła w kosmatym swetrze taty? Spojrzała w lustro i oniemiała. Była cała owłosiona a z pleców wyrastały skrzydła. Utkane ze snów mieniły się kolorami podobne do materiału, z których szyła ubranka dla lalek. Dotknęła ich by poczuć czy są prawdziwe. W jednej chwili uniosła się, szczęśliwa. Zawsze marzyła o lataniu. To na pewno sen. Z szafki na ubrania wesoło powiewała apaszka mamy. Do pokoju weszła seterka w butach do jazdy konnej taty. -Nie pójdę dziś do parku jak zwykły pies. Chcę poznać twój świat. Może pojedziemy do wesołego miasteczka? - powiedziała z irlandzkim akcentem Dziewczynka nie mogła złapać tchu. Sunia, ukochana przytulanka, z którą nie mogła porozmawiać, przemówiła dziś ludzkim głosem. -Altunia! Chodź tu, poczeszę cię. -Mów do mnie Alti, tak mam zapisane w rodowodzie. Jestem arystokratką. Możesz mi zrobić wykwintne śniadanie, tym razem zjem jajka na bekonie razem z Tobą przy stole i nie głaszcz mnie bez mojej zgody. -Cieszę się, że mogę z Tobą porozmawiać. Zawsze chciałam wiedzieć co czujesz. Myślę, że nie rozumiecie psów. Jesteśmy najbardziej wrażliwymi istotami na świecie. Możesz ze mną rozmawiać, bo właśnie w cudowny sposób zmieniłaś się w osę… Spojrzała w lustro i nie mogła uwierzyć. Była owadem! Miała czułki, wyłupiaste oczy i odwłok. Wyjrzała przez okno. Tramwaje latały po mieście jak ważki. Komputery i smartfony opanowały ulice. Policyjne psy kierowały ruchem ulicznym. Świat był lekki i kolorowy jak namalowany różnobarwnymi kredkami. Z ogromnych dłoni wyrastających z ziemi jak drzewa otwierały się drzwi, wylatywały z nich ptaki. Nagle usłyszała dziwny tupot. Ku swemu zdziwieniu zobaczyła najbardziej niewiarygodne gatunki dinozaurów, które ostatnio oglądała w dziecięcej kolorowance. Zjadały liście z drzew i rozmawiały z ludźmi o budowie nowego świata. Klocki Lego ożyły, dawne epoki zaczęły się mieszać ze współczesnością. Do domu wjeżdżali rycerze na smokach, budowano statki pirackie razem z superszybkimi poduszkowcami. Małgosia poruszyła skrzydłami i nagle znalazła się w znajomym miejscu. Nie przypominało jednak jej poczciwego przedszkola. Zostało przebudowane w statek kosmiczny. Mieszkały w nim najbardziej nieprawdopodobne istoty, o jakich nawet nie czytała w bajkach. Lud-owady i pso-koty uczyły dzieci alfabetu i dykcji, kwiaty kłóciły się po angielsku o miejsce przy głównej alei, lampy doskonaliły swój wizerunek, pokazując się w jak najlepszym świetle. Osy w garniturach śpiewały muzykę Michaela z czasów Jackson Five. Grały w piłkę nożną z Tsubasą. Świat zawisł w kolorach tęczy. Na ziemię spadł deszcz słodyczy. Irysy i krówki opanowały drogę mleczną. Telewizory plotły trzy po trzy przy stole, komputery reklamowały wkoło Prince Polo. Można w nich było zobaczyć, jaki będzie świat za tysiąc lat i jaki był przed naszą erą. Dom był lekki jak bańka mydlana. Unosił się coraz wyżej i wyżej. -Jeżeli będziesz pilna i przeczytasz dużo książek, spotka Cię miła niespodzianka. -Jaka? już nie mogę się doczekać! - Zabiorę Cię do miejsca, które raz jest a raz go nie ma. Podskoczyła z radości. Poruszyła skrzydłami i odleciała ze swoją seterką do tajemniczej krainy. Było to miejsce, w którym płynęła rzeka karmelu, domy, szkoły i przedszkola były zbudowane z wafelków i pierników a z dachów zwisały skręcone sople lodów włoskich. -Uważaj ! Jeśli spróbujesz tych słodyczy, kraina się rozpłynie. -Wyglądają tak smakowicie, że nie mogę się powstrzymać. - W dorosłym życiu nie raz będziesz musiała sobie czegoś odmówić. -Och ! Gdyby na Ziemi było tak pięknie… -Tak jest tylko w bajkach. - Mówiłaś, że wyobraźnia ma wielką moc. -W świecie, w którym jesteś wszystko jest możliwe. Spójrz tylko w lustro. Spojrzała w babcine lustro. Ujrzała pociąg jadący w przeszłość, wewnątrz krzesła zdawały się patrzeć na nią małymi szarymi oczkami, pomarańcze tańczyły niczym orientalne tancerki, martwa natura schodziła ze starych obrazów i jak żywa przechadzała się po korytarzu pędzącego pojazdu. We wnętrzu zabytkowego zegara zadomowiły się ptaki, pies machał na nie ogonem, książki opowiadały zapomniane historie. Do pokoju wskoczyły dwie żabki rechocząc wszem wobec, że są królewnami z zielonego królestwa. Pokój zazielenił się przybierając postać trzęsącej się galaretki. Można było po nim skakać jak na trampolinie razem z coraz liczniejszą grupą królewskich żab, przechodzić przez ściany i zamknięte drzwi. Był nieskończenie niezwykły. -Hurra… mogę przechodzić przez ściany, niepotrzebne są okna i drzwi! -Świat należy do Ciebie księżniczko! Wszystko jest tak miękkie jak guma do żucia, przedmioty rozciągają się. -Jeśli chcesz, możesz wziąć cokolwiek do ręki i ulepić coś nowego, tylko użyj wyobraźni. Dziewczynka wzięła kawałek obrazu i ulepiła kwiat, nie spodobał jej się, więc zmieniła go w ptaka. W mig nauczyła go latać, używając języka migowego. Doskonała zabawa, lepsza niż stare origami ! Gosia pamięta jak nie chciała wyjść z domku dla lalek albo z dziecinnej wanienki. Wyobrażała sobie, że chowa czas do kieszeni i zmienia jego bieg. Powracała do małej dziewczynki na huśtawce zasłuchanej w swój świat. Mama, Tata i pies, to był cały jej świat, który zapewniał spokój. Czas bawił się nią, patrzył na jej grę z przymrużeniem oka, gdy zmieniała się w ptaka, kamień, rzekę i płynęła do upragnionego celu. Życie widziane przez lustro rozpadło się na kawałki. Dorosła Małgosia posprzątała swój pokój zabaw. Zamknęła szuflady biurka. Sama ubrała się i uczesała. Nie potrzebowała już Krainy Os…
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Nowi lokatorzy"
Gabrysi i Wojtkowi. Ania jest wesołą trzylatką o jasnych włoskach i brązowych oczach. Jak każda mała dziewczynka lubi biegać, skakać i bawić się swoimi zabawkami. Kochała swoje lalki duże i małe, misie, klocki, układanki, piłki, kredki, farby… Zabawek Ania miała bardzo dużo, a może nawet i miała wszystko. Ona sama nawet nie wiedziała ile ich ma. Jednak Ania miała jeden problem. Bardzo, ale to bardzo nie lubiła sprzątać. Po skończonej zabawie nigdy nie odłożyła zabawek na swoje miejsca. Ania się bawiła, a rodzice sprzątali po niej bałagan, który zawsze powstawał pod koniec każdego dnia. Tłumaczyli jej, zachęcali ją do pomocy przy porządkowaniu zabawek, ale Ania zawsze była już taka zmęczona, że nie umiała włożyć ani jednego klocka do pudełka czy odłożyć lalkę na półkę. Pewnego dnia, po przebudzeniu Ania chciała zabrać z szuflady swojego ulubionego misia, ale w szufladzie go nie było. Hmmm, przecież zawsze tu był, gdzie on może być – pomyślała Ania. Ania pobiegła do taty, która już wołał na śniadanie. Powiedziała mu, że nie umie znaleźć swojego ukochanego misia. Tata powiedział córce, że wczoraj był tak zmęczony, że nie posprzątał po niej jej zabawek. Miś wieczorem został na dywanie i tam spędził noc, chyba, że mama go schowała. Musisz jeszcze raz go poszukać – zaproponował tata. Po czym dodał – na pewno leży pod łóżkiem lub jest w szafie. Ania wybrała się na dalsze poszukiwania, jednak jej misia nigdzie nie było. Szperając we wszystkich szufladach i pudłach z zabawkami stwierdziła, że niegdzie też nie ma jej bębenka, na którym wczoraj bębniła prze cały ranek. O nie – pomyślała Ania – zniknęła jeszcze jedna zabawka. Pobiegła z tą nowiną do taty. Tata tym razem przerwał przygotowywanie posiłku i poszedł razem z Anią poszukać jej zaginionych rzeczy. Okazało się, że zabawki naprawdę przepadły, co się z nimi mogło stać – zastanowił się. Aniu pobaw się inną zabawką, może misiu znajdzie się jutro. Ania posłuchała taty i pobiegła do swojego pokoju. Postanowiła, że pobawi się w lekarza. Wyciągnęła torbę lekarską, włożyła kitel i położyła do łóżek swoje lalki, które miały być pacjentami. Po skończonej zabawie Ania nie odłożyła zabawek na miejsce. Tata postanowił, że tym razem także nie posprząta po córce. Następnego dnia, Ania zobaczyła, że na podłodze koło stolika, gdzie wczoraj zostawiła śpiące lalki, zniknęły wszystkie zabawki, którymi się bawiła. Najpierw sprawdziła czy zostały przeniesione przez rodziców do szafy, potem do szuflad i pudełek. Kiedy niczego nie znalazła pobiegła z tą nowiną do taty. Tata zamyślił się i powiedział, wiesz Aniu, to co się dzieje u nas w domu przypomina mi bajkę jaką opowiadała mi moja mama. Jeśli rzeczywiście przydarzyło nam się to, co w bajce mojej mamy to znaczy, że w naszym domu zamieszkali goście. Jak to – zaniepokoiła się dziewczynka – jacy goście? Tata się uśmiechnął i powiedział – wygląda na to, że mamy w domu chochliki. Co?, jakie chochliki? – wystraszyła się Ania. Chochliki to małe ludziki mieszkające u niektórych ludzi – odpowiedział tata. Swoje mieszkanka urządzają w starych meblach, do których żaden z domowników dawno nie zaglądał, albo w innych cichych i bezpiecznych miejscach w domu. Żyją obok nas, nie robiąc nam krzywdy, starają się być niewidoczne, czasami biorą od nas rożne rzeczy, które ich zdaniem są już niepotrzebne. Jeśli coś rzucamy na podłogę i nie podnosimy tego, to chochliki uważają, że tego już nie chcemy i postanawiają to sobie zabrać. Tatusiu – spytała Ania – czy to znaczy, że one już nie oddadzą moich rzeczy? Nie wiem kochanie, ale może je poprosić, żeby nam oddały twoje zabawki– odpowiedział tata. Po chwili tata oznajmił, że napiszą do nich list, w którym poproszą o zwrócenie zabawek. Wieczorem zostawili list na podłodze w pokoju Ani. Ania długo nie umiała zasnąć rozmyślając o chochlikach. Bardzo pragnęła je zobaczyć. Czekała i czekała, aż w końcu usnęła. Rano zobaczyła, że list zniknął, ale pojawiły się jej wszystkie zgubione zabawki. Bardzo się ucieszyła z odzyskanych rzeczy, ale smutno jej było, że teraz chochliki nie mają się czym bawić. Postanowiła poszukać zabawek, którymi już się nie bawi, żeby dać je w prezencie chochlikom. Tata ucieszył się, że córka martwiła się o swoich nowych przyjaciół. Wieczorem w miejscu, gdzie zostawili list, tym razem ułożyli prezenty dla chochlików. Resztę zabawek, którymi Ania się bawiła ładnie posprzątała. Od tego zdarzenia Ania zawsze dbała o prządek w swoim pokoju, a od czasu do czasu zostawiała koło łóżka zabawkę, którą chciała podarować swoim gościom. Rodzice byli z niej bardzo dumni.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Leśne imię"
Mojej Jagódce. Każdy las wydaje się podobny do pozostałych. Na świecie jest ich mnóstwo: liściaste, iglaste, mieszane i wiele innych. Pełno w nich zieleni i krętych ścieżek, wśród których bardzo łatwo się pogubić. Pełno zakamarków i kryjówek, w których łatwo się skryć. Pewien las był jednak nadzwyczajny. Na pierwszy rzut oka nie wyróżniał się niczym specjalnym, te same drzewa, krzewy, paprocie, owoce i zwierzęta. Kiedy z kolei zajrzeć w jego głąb, okazywało się, że dzieją się tam rzeczy niesamowite. Wystarczyło wytężyć wzrok i słuch, by poznać tajemnice leśnego królestwa. Nie każdemu było to dane. To dzieciom najczęściej udawało się zobaczyć i usłyszeć różne dziwy pod koronami drzew. Udało się to właśnie jednemu z nich: dziewczynce zupełnie niewielkich rozmiarów, która miała ogromne serce, pełne dobroci i szczerych intencji, i która nie sądziła, że pewnego zwyczajnego dnia w środku lata dane jej będzie przeżyć tak niesamowitą przygodę. Na imię jej było Jagódka i od zawsze ciągnęło ją w stronę lasu. – Hej! Hej, hej dziecino obudź się! Zaczyna padać – do uszu Jagódki powoli zaczęły docierać dziwne, dość piskliwe głosy, dobiegające nie wiadomo skąd. – Zostaw ją w spokoju. Popatrz tylko, jak słodko śpi. Tak uroczo wygląda… ­– westchnął cichutko pojedynczy głos. – Ale przecież musimy ją obudzić! Zaraz przemoknie do reszty, biedne maleństwo – odparł stanowczo drugi, wyraźnie zatroskany. – Biedne to jesteście wy. Przecież ta mała przywędrowała tu tylko po to, żeby nas zerwać, a zaraz potem ze smakiem zjeść! – stwierdził zagniewanym tonem kolejny, nieco wyższy i ochrypły. – Ale babuniu jestem pewna, że gdyby tylko nas poznała, zostałaby naszą najwierniejszą przyjaciółką i powierniczką leśnych tajemnic – odezwał się po raz kolejny pierwszy piskliwy głosik. – Zobacz, rusza się, rusza! Właśnie zamrugała! Myślisz, że nas słyszy? – dodał po chwili, widząc jak przebudzona, toczącą się tuż przy jej uchu zagorzałą dyskusją, dziewczynka zaczynała leniwie podnosić zaspane powieki. Spod firanki jej długich i gęstych rzęs wyjrzały niewinne błękitne oczy. Deszcz rozpadał się na dobre i posłanie z miękkiego leśnego mchu, na którym zasnęła Jagódka, zaczęło nabierać coraz więcej wody. Kiedy poczuła na swoim kruchym ciałku zimno, postanowiła w końcu unieść powoli głowę, aby sprawdzić, kto jest właścicielem tajemniczych głosów. Czy może kogoś jeszcze utulił do snu szum kołyszących się dostojnie dookoła prastarych drzew? Czy może pędzący nieustannie przed siebie wiatr upuścił tu właśnie skradzione wcześniej odgłosy? A może to nadal tylko sen? Dziewczynka z zaciekawieniem zaczęła rozglądać się po najbliższych krzewach oraz gałęziach, ale ku swojemu zdziwieniu nie dostrzegła nic prócz kapiących kropel, uderzających o małe listki krzewinek oraz wysokich pni odwiecznych mieszkańców lasu. – To musiał być chyba sen… – powiedziała niepewnie Jagódka, siadając powoli na mokrym mchu. Zaspana przetarła dłonią oczy i zaczęła beztrosko ziewać. Po chwili niespodziewanie znów zaczęła słyszeć dziwne głosy. – Uciekajcie, uciekajcie kochane! To stworzenie chce nas wszystkie zjeść! – krzyknął na widok ziewającej dziewczynki przerażony ochrypły głos. – Spójrzcie, jaka ona duża! Stratuje nas swoimi olbrzymimi stopami. Aaaaa! Trzeba się czym prędzej schować – zaczęły krzyczeć pozostałe. Dziewczynka znów zaczęła rozglądać się dookoła, chcąc poznać wreszcie nieznanych jej rozmówców. By móc więcej widzieć, postanowiła wstać z leśnego runa. Kiedy już otrzepała ubranie z igliwia oraz liści, nadal nie mogła nikogo dostrzec. – Zostaw ją w końcu w spokoju. Przecież biedaczysko nic ci złego nie zrobiło. To dobre dziecko. Prawda? – Jagódka zaczęła się domyślać, że burzliwa dyskusja dotyczy właśnie jej osoby, a zadane przed momentem pytanie, skierowane jest do nikogo innego, jak tylko do niej samej. Zaczęła się też nieco obawiać, czy aby gdzieś za drzewem nie skryła się jakaś straszna postać, która będzie chciała ją skrzywdzić i bardzo zatęskniła za rodzicami. Była sama i nie miała blisko siebie nikogo, kto mógłby ją obronić. – Kto tu jest? Kim jesteście i dlaczego was nie widzę? Gdzie się skrywacie i czego ode mnie właściwie chcecie? – dziewczynka zadrżała lekko z zimna, ale i ze strachu, wciąż rozglądając się niepewnie i tupiąc w miejscu przemoczonymi do reszty nogami. – Uważaj, uważaj na nas! Jesteśmy tuż obok, pod twoimi stopami. Spójrz tylko! – usłyszała w odpowiedzi ciepły głos. Zaciekawiona zerknęła szybko na mech pod swoimi butami, ale niczego tam nie dostrzegła. – Nikogo tu nie widzę! Gdzie jesteście? – O tu!! – krzyknęły chórem wszystkie usłyszane wcześniej głosy. Jagódka przykucnęła, by opuścić delikatnie głowę tuż nad krzakiem leśnych owoców. I wtedy to, zupełnie zaskoczona, dostrzegła okrąglutkie, czarne jagody, machające do niej rączkami z drobnych liści. Z niedowierzaniem przyklęknęła i pochyliła się jeszcze bardziej, aby móc dostrzec ich błyszczące oczy i pulchne brzuszki. Czarne kuleczki uśmiechały się do niej szeroko, piszcząc przy tym radośnie. – To wy mówicie? – zapytała dziewczynka, otwierając szeroko buzię ze zdumienia. – Pewnie, że mówimy. Ba, nawet tańczymy i śpiewamy. Spójrz! Tra la la – odparła jedna z kuleczek, kręcąc się zgrabnie dookoła. – A ty dziecinko, co tu robisz całkiem sama? Pewnie przemokłaś i przemarzłaś do reszty. Biedactwo... – westchnęła najgrubsza z kuleczek niesamowicie ciepłym i troskliwym głosem. – Właściwie to sama nie wiem, jak się tu znalazłam. Chyba troszkę się zgubiłam... Mama z tatą na pewno bardzo się o mnie martwią. Co ja najlepszego narobiłam… – zmartwiona dziewczynka chwyciła się za głowę i cicho zachlipała. – Nie płacz maleństwo. Pewnie już cię szukają. A póki co posiedź tu z nami. Sama nic nie wskórasz, a w głębi lasu zagubisz się jeszcze bardziej. Lepiej powiedz nam, jak masz na imię? – Jagódka. Mam na imię Jagódka – odparła przez łzy, na co wszystkie czarne kuleczki zapiszczały jeszcze głośniej. – To dokładnie tak jak my. Tak jak my! Nas też tak nazywają. Nosisz piękne leśne imię. Na pewno się zaprzyjaźnimy. Mówiłam babuniu, że to dobre dziecko, musi być dobre, skoro ma tak na imię – zwróciła się jedna z małych jagódek do nieco większej i zdecydowanie okrąglejszej kuleczki. – Nie martw się, rodzice niedługo cię znajdą, a my tymczasem przedstawimy cię mieszkańcom naszego królestwa. Masz ochotę? – zapytała, na co Jagódka przytaknęła z nieśmiałym uśmiechem, nie przestając pociągać nosem. Po chwili ruszyła za najmniejszym z leśnych owoców, drepcząc wśród nieznanych jej dotąd ścieżek, ciekawa, co jeszcze może zobaczyć w zielonym królestwie. Po przejściu zaledwie paru kroków obie usłyszały niezwykle interesującą i głośną rozmowę. Postanowiły więc przystanąć pod jedną z brzóz, uważnie się przysłuchując. – Dzień jest tak nudny i pochmurny, a do tego ten deszcz. I znów nic się tu nie dzieje, zupełnie nic. Ciągle tylko kap kap, kap kap. I tak w kółko. Same nudy. A ja tak chciałbym wyruszyć gdzieś dalej, w nieznane. Zobaczyć coś więcej niż tylko leśne runo – zawodził czyjś głos. – A dokąd ty byś chciał wyruszyć? Jak wylądujesz w koszyku, to poznasz uroki życia poza granicami lasu. I zobaczysz, zatęsknisz. Źle ci tutaj? Znów deszcz ci przeszkadza? Wciąż tylko narzekasz, a on jest nam przecież potrzebny, bez niego nie wynurzyłbyś nosa z ziemi marudo! – skomentował zaraz ktoś inny. – Jak mnie nazwałeś? Marudą? Ja niby jestem marudą? A ty kim jesteś? Już na dobre wrosłeś w to miejsce i zapewne tu już zostaniesz przez twój śmieszny kapelusz, pogięty jakiś i tyle mój drogi rydzu. – Może i pogięty, ale na pewno nie śmieszny, lecz najpożyteczniejszy pod słońcem. Kiedy pada deszcz, woda spływa po nim jak w rynnie. A od twojego krople jedynie się odbijają nieporadny maślaczku. – Ach kłócicie się zupełnie niepotrzebnie, bo to właśnie mnie wszystkie grzyby zazdroszczą pięknych falbanek na głowie – pisnęła spod mokrych liści mała kurka. – Za to ja jestem mistrzem kamuflażu i nikt nie znajdzie mnie wśród liści oraz igliwia, jeśli tego nie zechcę – włączył się do dyskusji młody podgrzybek brunatny, dumnie prezentując przy tym swój dorodny kapelusz. – A ja jestem jedyny w swoim rodzaju, nikt w całym lesie nie ma tak pięknego, białoszarego ogonka jak mój – zaczął się przechwalać koźlak. – I po co wam te pożyteczne kapelusze, piękne falbanki i ogonki, skoro prędzej czy później i tak wylądujecie we wspólnym koszyku. A potem w pierogach albo zupie – zaczął głośno śmiać się okazały muchomor czerwony. – A ty uważaj, bo jeszcze zbledniejesz, kiedy wylądujesz na czyimś talerzu. A wtedy więcej szkody niż pożytku mój trujaczku. A wy? Nie wstyd wam tak się przechwalać? – odezwał się donośnym głosem król grzybów borowik szlachetny. – Co pomyślą sobie nasi goście? Chyba nic dobrego – dodał z przekąsem, a zaraz potem wszystkie grzyby zwróciły swoje różnorodne głowy w kierunku stojącej pod brzózką Jagódki oraz małej kuleczki leśnego owocu. – Wpadałoby się przywitać moi drodzy, ukłońcie się pięknie paniom – zwrócił się raz jeszcze do mieszkańców leśnego runa, na co grzyby posłusznie pochyliły swoje wspaniałe kapelusze, a mała kurka zgrabnie dygnęła. – Dzień dobry kochani. Rzeczywiście lepiej byłoby się nie kłócić, w końcu jesteście sąsiadami. My wszystkie żyjemy ze sobą w zgodzie, mimo różnicy charakterów i poglądów – stwierdziła kuleczka, na co zawstydzony maślak natychmiast oblał się rumieńcem. – Przedstawiam wam Jagódkę, naszą nową przyjaciółkę. Biedactwo nieco się u nas zagubiło. Jej rodzice na pewno wkrótce się tu pojawią, a póki co oprowadzam gościa po zakątkach naszego pięknego lasu. Mam nadzieję, że jeszcze będziecie mieli okazję pokazać się od waszej lepszej strony. Na razie żegnamy się już i ruszamy dalej – dodała, po czym wskazała zieloną ręką kierunek dalszej wędrówki. Drepcząc naprzód po przemoczonym mchu, Jagódka wciąż nie mogła uwierzyć w istnienie poznanych przed chwilą mówiących leśnych owoców oraz grzybów. Z niedowierzaniem na zmianę przecierała oczy i szczypała się w nogę tak długo, aż po którymś z uszczypnięć syknęła lekko z bólu. Maszerująca przed nią kuleczka, z obawą spojrzała w kierunku swojej towarzyszki. – W porządku kuleczko, nic mi nie jest. Możemy iść dalej – uspokoiła ją szybko dziewczynka. Po przejściu kilku kroków Jagódkę jednak nagle bardzo zabolała głowa. – Aućććććć – zawołała pocierając obolałe miejsce wśród gęstych włosów. – Chyba ktoś mnie czymś rzucił, ałłłł………. Co to? – zapytała, dostrzegając coś toczącego się po runie wśród opadłych liści oraz igieł. – O! Jaki ogromny orzech, jeszcze nigdy takiego nie widziałam. Myślisz, że ktoś go zgubił? – zastanawiała się kuleczka, stojąc nad orzechem laskowym, wyraźnie zaciekawiona znaleziskiem. – Rzeczywiście dla ciebie może być ogromny – uśmiechnęła się Jagódka. – Myślę, że ktoś mógł rzucić go tu specjalnie. I chyba zrobił to z tamtego drzewa – stwierdziła zdecydowanie, wskazując na pobliski dąb. – Ale kto mógłby być tak złośliwy? I dlaczego? – zapytała kuleczka, odwracając ciemną głowę w kierunku okazałego drzewa. – To Pan Wiewiór, od bladego świtu liczy zebrane dotąd orzechy i okropnie przy tym rozpacza. Podobno zapodział gdzieś tajemną recepturę na krem miodowo-orzechowy, a może ktoś mu ją nawet wykradł, ale to jeszcze nic pewnego – odpowiedział nagle mały pająk, nazywany przez zwierzęta Felicjanem, przerywając na chwilę dzierganie swojej misternej pajęczyny, rozwieszonej pomiędzy dwoma leszczynami. – Wykradł? Mamy w lesie złodzieja? To straszne… – poważnie przeraził się mały owoc. – Spokojnie kuleczko. To przecież nic pewnego, tak powiedział pająk. Nie słyszałaś? Musimy porozmawiać z Panem Wiewiórem i dowiedzieć się czegoś więcej. Jeśli został okradziony, pomożemy mu znaleźć sprawcę i odzyskać jego tajemną recepturę – próbowała uspokoić swoją towarzyszkę dziewczynka. – Hop hop! Hop hop Panie Wiewiórze! Co się stało tam na górze? Chciałybyśmy pomóc! – zawołała Jagódka tak głośno, że przestraszony pająk natychmiast przykrył się białą nicią, a kuleczka aż podskoczyła. – Dziewczynko nie krzycz tak głośno! Las nie lubi hałasu, a już na pewno nie sędziwa sowa. Jeśli obudziłaś ją swoim krzykiem, będziesz miała kłopoty – pisnął wciąż przerażony Felicjan, wychylając się na moment spod kłębka nici. Ledwie tylko skończył mówić, dookoła zaszeleściły drzewa i krzaki, a gdzieś w głębi lasu coś zahuczało... Dziewczynka zapomniała na chwilę o Panu Wiewiórze, jej uwagę bowiem zwróciło tajemnicze stworzenie, niesamowicie szybko trzepoczące skrzydłami, które właśnie zbliżało się do niej, kreśląc przy tym w powietrzu duże koła. – To to ona, to to sędziwa sowa, strażniczka le leśnej ciszy! Ooo obudziłaś ją – zaczął jąkać się ze strachu pająk, na co przejęta Jagódka szybko zwinęła się w kłębek i schowała głowę w dłonie, a mała kuleczka na chwilę znieruchomiała. – Hu hu, hu hu! Kto ośmielił się mnie obudzić? Las potrzebuje ciszy i spokoju, nie czyjegoś niepotrzebnego zupełnie krzyku. Kto był na tyle zuchwały, żeby to zrobić? – zapytała sędziwa sowa, lądując bezszelestnie na grubej dębowej gałęzi. Była zachwycająca, a jej gęste upierzenie srebrzystego koloru wprost zachwyciło Jagódkę. Piękno ptaka szybko wzięło górę nad strachem. Dziewczynka nigdy wcześniej nie widziała z tak bliska żadnej sowy, dotąd oglądała je jedynie na kartach kolorowego atlasu z ptakami, który podarował jej tata. Często opowiadał jej rozmaite ciekawostki o każdym z nich, również o sowach i o tym, że większość z nich przesypia dzień, po to by w nocy móc polować i zdobyć pożywienie. Pamiętała też o doskonałym słuchu tych niesamowitych ptaków oraz ich umiejętności widzenia po zmroku. Zapatrzona wciąż w strażniczkę leśnej ciszy zupełnie nie usłyszała zadanego przez ptaka pytania. – Jagódko ocknij się! Powiedz coś, inaczej sowa zdolna nas jeszcze podzióbać – prosiła dziewczynkę przestraszona kuleczka. – Hu hu! – usłyszały raz jeszcze srogie huczenie, które zaraz porwał lekki wiatr, i które szybko oddało leśne echo. – Przepraszam Pani Sowo, to ja narobiłam tego hałasu. Zupełnie zapomniałam, że jestem w lesie. To się już więcej nie powtórzy, obiecuję i jeszcze raz przepraszam – Jagódka ukłoniła się grzecznie, mając nadzieję, że ptak wybaczy jej zachowanie. – Hu hu hu! – zatrzepotała srebrzystymi skrzydłami sowa, wlepiając swoje duże i przenikliwe oczy w dziewczynkę. – Zburzyłaś leśny spokój i przerwałaś mój sen. To poważny występek. Wyglądasz jednak na dobre dziecko, więc nic złego cię z mojej strony nie spotka. Musisz jednak zadośćuczynić temu miejscu, jego mieszkańcom i ich spokojowi. Dlatego też od teraz pomożesz każdemu zwierzęciu, które będzie miało jakiekolwiek kłopoty i zmartwienia, nawet nie jeśli samo nie poprosi o tę pomoc. Hu hu hu! – zahuczała sowa. – Oczywiście Pani Sowo, obiecuję, pomogę każdemu! – A ja tego dopilnuję! – zapiszczała kuleczka. – Trzymam cię za słowo dziewczynko! Hu hu hu! – ptak zatrzepotał raz jeszcze skrzydłami, po czym znów bezszelestnie zerwał się z gałęzi, szybując wysoko ku górze. – Upiekło ci się, słowo daję – pająk w końcu wyszedł z ukrycia, rozglądając się dość niepewnie po drzewach. Jagódka natomiast odetchnęła z wyraźną ulgą. – 47, 48, 49, 50, wciąż 50 i nic…. Nie ma jej, nie ma! Oj ja biedny, biedny… – usłyszeli nagle głośny lament wysoko nad swoimi głowami. Wyglądało na to, że Pan Wiewiór rzeczywiście miał jakieś zmartwienie. Dziewczynka zgodnie z obietnicą, daną przed momentem sędziwej sowie, postanowiła pomóc zwierzęciu w rozwiązaniu jego problemu. Musiała jednak dowiedzieć się czegoś więcej. – Hop hop Panie Wiewiórze! Proszę tu do nas zejść, pomożemy panu! – zawołała dziewczynka nieco ciszej niż poprzednio, aby nie podpaść już więcej strażniczce leśnej ciszy. – Jestem zgubiony, co ja pocznę, co ja pocznę… – lamentowało dalej zwierzę. – Panie Wiewiórze, czy coś się stało z tajemną recepturą? – zapytała po chwili kuleczka i nim obie z Jagódką zdążyły mrugnąć okiem, Pan Wiewiór był już na dole i bacznie wpatrywał się w czarne oczy leśnego owocu. – Skąd wiesz o tajemnej recepturze? A może masz coś wspólnego z jej zniknięciem? Mów tu zaraz, co o tym wiesz? – pochylone zwierzątko wytrzeszczyło świdrujące oczy i stanowczo uderzyło swoim napuszonym, rudym ogonem o leśne runo. Kuleczka nieco wystraszyła się niespodziewanym zetknięciem z Panem Wiewiórem, mimo tego odważnie odpowiedziała: – Nie mam nic wspólnego z tajemnym zniknięciem pana receptury i nie mam pojęcia, kto mógłby to zrobić. Chciałybyśmy jednak pomóc w jej odnalezieniu. Mamy naprawdę szczere intencje. Zarówno Jagódka, jak i Felicjan również obiecują pomóc, prawda? – Oczywiście! – zawołali chórem towarzysze leśnego owocu, na co Pan Wiewiór wyprostował się, uniósł swój piękny ogon i smutnym głosem opowiedział o swoim kłopocie. – Moja tajemna receptura na krem miodowo-orzechowy zniknęła. Zupełnie nie wiem, jak to się stało. Zawsze chowałem ją w jednym miejscu, nic nikomu o tym nie wspominając. Tym razem ukryłem recepturę pod 50 orzechem leszczynowym, pod stertą zebranych właśnie tego roku. Od samego ranka liczę i liczę, a receptury jak nie ma, tak nie ma. Jestem zgubiony, to był przepis przekazywany z wiewiórki na wiewiórkę. Za godzinę będą tu pszczoły ze swoim słodkim nektarem, o który prosiłem. Co im powiem? Że pracowały nadaremno? I co poczną pozostałe wiewiórki? Bez kremu nie przetrwamy zimy. – Spokojnie przyjacielu, zaraz rozpoczniemy śledztwo i obiecuję, że odnajdziemy twój przepis – odezwał się stanowczym głosem pająk, nie przestając pleść misternych wzorów na swojej pajęczej koronce. Pan Wiewiór uśmiechnął się lekko, a w jego wiewiórczych oczach zabłyszczała nadzieja. – Dziewczęta trzeba zbadać wszystkie okoliczności i znaleźć jakiekolwiek ślady, które mogłyby doprowadzić nas do złodzieja – Felicjan wyraźnie wczuł się w rolę przywódcy i pewnie gdyby nie to, że był tylko małym pająkiem, na pewno zostałby prawdziwym detektywem. – Tak jest pająku! – odpowiedziały zgodnie Jagódka oraz kuleczka, a zaraz potem obie zaczęły się bacznie rozglądać dookoła, próbując natrafić na jakikolwiek trop. Jagódka, wykorzystując swój wzrost, przyglądała się dokładnie pniowi starego dębu, aby sprawdzić, czy na korze nie znalazły się jakieś cenne wskazówki, przydatne prowadzonemu śledztwu. Pamiętała dobrze o obietnicy danej sowie i o tym, że rodzice uczyli ją pomocy wszystkim stworzeniom. Widząc swoją córeczkę w tej chwili, na pewno byliby z niej niesamowicie dumni. Dziewczynka bardzo za nimi tęskniła i miała nadzieję, że już wkrótce ją znajdą, a wtedy będzie mogła im wszystko opowiedzieć. Kuleczka w tym samym czasie zaglądała pod każdy listek wszechobecnych krzewów i krzewinek. Pan Wiewiór z kolei nerwowo wypatrywał pszczół, które miały się wkrótce pojawić. Pająk natomiast zaczął pleść kolejną pajęczą sieć-pułapkę, aby schwytać w nią, w razie potrzeby, uciekającego złodzieja receptury. – Panie Wiewiórze musi nam pan najpierw powiedzieć, kiedy ostatnio widział swój przepis i czy ktoś obserwował układanie stosu orzechów. To bardzo ważne – poprosiła Jagódka, nie przerywając poszukiwań. – Hmmm… Ostatni raz widziałem recepturę chyba wczoraj wieczorem, a może i popołudniu? Nie, nie. Na pewno wieczorem, tuż przed pójściem spać. Sprawdzałem jeszcze, czy aby na pewno jest bezpieczna. Orzechy pomagały zebrać wszystkie wiewiórki, a stos układałem przed cały wczorajszy ranek i południe razem z moimi braćmi i siostrami. Nie zwróciłem uwagi, czy ktoś nas obserwuje. Bardzo to możliwe, wielu mieszkańców lasu tędy przechodziło. Las tętnił życiem, było ciepło i słonecznie. Kiedy skończyliśmy pracę, wszyscy usiedliśmy wygodnie na jednym z konarów, żeby wypić słodki sok, który podarowały nam jagódki. Był tak przepyszny, że po powrocie do domu odwróciłem butelkę, aby wypić ostatnie kropelki tego ożywczego nektaru. Kilka z nich spadło jednak na podłogę mojej dziupli i aż wstyd się przyznać, ale nie wytarłem jagodowych plam, tylko ze zmęczenia ułożyłem się do snu, wtulając się w swój puszysty ogon. Zupełnie zapomniałem o śladach na deskach. I tak minął cały dzień. Właśnie tak było. – Rzeczywiście Panie Wiewiórze, dostał pan od nas jeden z naszych słodkich soków. Cieszę się, że smakował – uradowała się czarna kuleczka, zdając się zapomnieć na chwilę o prowadzonym śledztwie. – Proszę Pana, czy pańska podłoga nadal jest brudna? – zapytała nagle zaciekawiona Jagódka. – Tak, nie miałem czasu posprzątać, od rana liczę orzechy i szukam receptury. Tak mi wstyd – zwierzątko zarumieniło się lekko pod swoim futerkiem. – Znakomicie! Teraz trzeba sprawdzić, czy złodziej nie wdepnął w tę plamę i nie zostawił swoich śladów! – krzyknęła uradowana z odkrycia dziewczynka i zaraz potem ściszyła głos, przypominając sobie upomnienie sowy. – Proszę to sprawdzić, złodziej musiał się pobrudzić – Jagódka nie musiała długo czekać, bowiem Pan Wiewiór niemal natychmiast wskoczył na drzewo i w oka mgnieniu wdrapał się na wysokość swojego domku w opuszczonej dziupli. Na zewnątrz było już widać tylko machający rudy ogon. Zwierzę zaczęło odgarniać porozrzucane orzechy, aby sprawdzić wczorajsze plamy soku. – Są! Są ślady! Wyglądają na odciski łap jakiegoś zwierzęcia – zawołał zadowolony z góry. – W takim razie musimy znaleźć mieszkańca lasu z brudnymi łapkami. Nasz sok pozostawia bardzo silne plamy, trudno je doczyścić, a najbardziej te na łapach i futrach – powiedziała kuleczka. – Chyba wiem, kto jeszcze może nam pomóc. Chodźmy do Szopa Pracza. Jako jedyny z całego lasu zna niemal wszystkie sposoby czyszczenia futerek. Mieszka niedaleko, zaraz przy strumyku. Może złodziej odwiedził go z prośbą o wybawienie plam z łapek – wpadł na kolejny pomysł pająk, a pozostali zgodnie mu przytaknęli. Wszyscy czworo zaraz skierowali swoje kroki we wskazanym im kierunku. Byli niezwykle ciekawi, czy Szop Pracz im pomoże i czy po drodze wpadną jeszcze na jakiś trop. Powoli zaczęło się wypogadzać. Deszcz przestał padać i chmury leniwie zaczęły wędrować dalej, odsłaniając stęsknione słońce. Także i las znów zaczął wracać do życia. Jego mieszkańcy powoli wynurzali się ze swoich nor, dziupli i gniazd, aby na nowo cieszyć się zabawą i pracą. Gdzieś w oddali słychać było stukanie dzięcioła i świergot skowronka, nieco bliżej wołanie małych piskląt i chichot szaroburych zajęcy. Po chwili do uszu leśnych detektywów dobiegł również dźwięk szumu wody, pędzącej przed siebie bez zastanowienia i zdającej się zachęcać do wzięcia ożywczego łyka. Jagódka przyspieszyła kroku, wsadzając do kieszeni bluzki czarną kuleczkę, która z trudem nadążała za dziewczynką i skocznym Panem Wiewiórem. Felicjan z kolei usiadł na puszystym ogonie wiewiórki i trzymając się go kurczowo chudymi odnóżami, podskakiwał co chwila razem z jego właścicielem. Po przejściu kilku metrów, ominięciu skupiska paproci i rzędu krzaków jeżyn, ich oczom ukazała się postać Szopa Pracza oraz jego pręgowany ogon. Zwierzę zanurzało łapky w dzikim strumyku i wydawało się być zupełnie pochłonięte tym zajęciem. Wymachiwało bowiem pracowicie kawałkami materiału, zaraz potem wykręcało z nich wodę i wkładało ponownie do wiklinowego koszyka z dwoma uchwytami. – Fiku miku przy strumyku, brudne piorę, czyste biorę – nucił wesoło szop, wymachując dalej łapkami. Jagódka wspólnie z przyjaciółmi zbliżyła się do brzegu z zamiarem przywitania się. Po drodze jednak Pan Wiewiór niechcący zahaczył swoim puszystym ogonem o kosz z upraną bielizną i wszystkie rzeczy wpadły wprost do wody. Również i pająk stracił równowagę, spadając z ogona do zimnego strumyka. Na szczęście Jagódka zdążyła wyciągnąć ku niemu rękę, tak że bezpiecznie wylądował na jej dłoni. Wystraszony otarł pot z czoła i głośno odetchnął z ulgą. Szop usłyszawszy niespodziewany hałas za plecami, przerwał pranie, a kiedy zobaczył swoje ubrania płynące wraz z prądem, bez wahania wskoczył do wody i z pośpiechem zaczął je ratować. Tuż za nim wskoczył i Pan Wiewiór z zamiarem pomocy, biedak jednak potknął się nieszczęśliwie o śliskie kamienie na dnie i jedynie umoczył swój rudy pyszczek we wodzie. Jagódka ukucnęła na brzegu i bez problemu sięgnęła ręką po oddalające się rzeczy. Szop Pracz, zdziwiony zachowaniem nieznajomego dziecka, nieufnie fuknął pod nosem. Kierując się do brzegu, nie zauważył leżącego wciąż we wodzie Pana Wiewióra, który dość nieporadnie próbował postawić łapy na śliskich kamieniach i po chwili już oboje mieli zamoczone całe futerka. Kuleczka siedząca w kieszeni dziewczynki, widząc zabawną sytuację cichutko się zaśmiała, uważając, by tylko nie urazić żadnego ze zwierząt. Jagódka szybko odłożyła mokre ubrania do koszyka i wyciągnęła taplających się mieszkańców lasu. Kiedy w końcu postawili przemoczone łapy na ziemi, wyraźnie drżeli z zimna. – Ki ki kim je je jesteście i co co tu robicie? – wyjąkał szop, zerkając z niechęcią w kierunku wiewiórki. – Dzień dobry Panie Szopie, nazywam się Jagódka, a to moi przyjaciele: kuleczka, Pan Wiewiór oraz pająk Felicjan. Przepraszamy za zamieszanie. Zaraz pomożemy na nowo uprać pana ubrania. Przyszliśmy tu, żeby się poradzić. Podobno jest pan bardzo mądry – powiedziała dziewczynka, na co szop natychmiast dumnie się naprężył. – Może i jestem mądry, ale nie wiem, czy będę umiał wam pomóc. Poza tym muszę najpierw uprzątnąć ten cały bałagan – wskazał łapką kosz pełen stery ubrań. – Panie Wiewiórze, Jagódko, kuleczko, do dzieła! Musimy pomóc szopowi, w końcu ten bałagan to nasza sprawka – zarządził Felicjan, po czym wszyscy wspólnie zajęli się ponownym upraniem ubrań, ich wykręcaniem, a następnie porozwieszali je na gałązkach krzewu przed chatką szopa. Zwierzątko wyglądało na zadowolone z efektów ich pracy i z radością zaklaskało w łapy. – Dziękuję moi drodzy. Pięknie się spisaliście. A teraz powiedzcie, jak mogę wam pomóc? Pająk Felicjan od razu opisał dokładnie sytuację Pana Wiewióra i opowiedział również o podejrzeniach, związanych ze zniknięciem tajemnej receptury. Pozostali towarzysze cały czas zgodnie mu przytakiwali. – Hmmmmmm….. Niech tylko pomyślę. Trzy dni temu przykicała tu mama zajączków, abym pomógł uprać czubek jej długich uszu, przedwczoraj przybiegł odświeżyć swój ogon lisek chytrusek, wczoraj przyszła rodzina dzików z prośbą o wyczyszczenie skórek – zaczął wyliczać szop. – A dziś rano? Kto odwiedził mnie dziś rano? – zaczął się zastanawiać. – Pomyśl dobrze przyjacielu, to bardzo ważne, przypomnij sobie czym prędzej! – zaczął ponaglać go Pan Wiewiór. – Ciszej Wiewiórze, daj mu pomyśleć w spokoju – upomniał go srogim głosem Felicjan. – Już wiem! – zawołał uradowany szop. – Dziś rano była tu sarenka Ilonka, by umoczyć swoje raciczki, a potem kuna Marta z okropnie pobrudzonymi jagodowym sokiem łapami. Poprosiła, abym pomógł jej czym prędzej pozbyć się tych plam. Wydawała się mocno roztargniona i zaspana, spieszyła się bardzo, nie powiedziała jednak dokąd. Kiedy skończył mówić, wszyscy przyjaciele spojrzeli na siebie znaczącym wzrokiem. Wiedzieli już, kto stoi za zniknięciem tajemnej receptury Pana Wiewióra. Teraz pozostawało tylko odnaleźć kunę i odzyskać skradzioną rzecz. Szop Pracz nie znał niestety dokładnej drogi do jej kryjówki, ale za to podpowiedział, że plamy na łapach Marty nie zeszły jeszcze do końca i jeśli będą się uważnie przyglądać, być może trafią do niej po śladach na runie. Przyjaciele ruszyli zatem dalej, dziękując za pomoc i cenną wskazówkę. Stawiając małe kroki, leśni detektywi bacznie obserwowali ziemię przed sobą, by czym prędzej wytropić zwierzątko. Pan Wiewiór wdrapywał się nawet na kolejne drzewa, aby sprawdzić, czy na którymś z nich nie skryła się złodziejka lub czy nie zostawiła na nim odcisków swoich łap. Towarzyszący mu Felicjan odważnie wychylał głowę z puszystego ogona, również bacznie się rozglądając. Jagódka z kuleczką w kieszeni bluzeczki kucała co chwila, rozgarniając mokre jeszcze igły i liście. Żadne z nich nie mogło jednak znaleźć jakiegokolwiek śladu. Wszyscy powoli stawali się coraz bardziej zniecierpliwieni i nieco już zniechęceni prowadzonym śledztwem, nikt jednak nie odważył się powiedzieć o tym pozostałym. Po godzinie wędrówki po lesie wreszcie wpadli na pierwszy trop. – Jest! Jest odcisk łapy! Chodźcie tu zobaczyć! – zawołała towarzyszy Jagódka, klęcząc nad plamą jagodowego soku w kształcie łapki jakiegoś zwierzątka. Pozostali szybko zbiegli się, otaczając dookoła znalezisko. – To rzeczywiście łapa kuny – potwierdził pająk. – Szukajmy dalej, gdzieś w pobliżu może ich być więcej – zachęcił przyjaciół do dalszych poszukiwań. I tak cała gromadka ponownie wróciła do swojego zajęcia, chcąc jak najszybciej znaleźć kolejne ślady, które miały doprowadzić ich do złodziejki. Nie minęła minuta, a mali detektywi już wpadli na kolejny odcisk, a po chwili na jeszcze jeden i cały szereg małych łap zwierzątka, które prowadziły wprost na skraj polany. Jagódka i jej przyjaciele czuli w sercach coraz większą nadzieję na powodzenie swoich poszukiwań, a pozostający nieco w tyle Pan Wiewiór nerwowo zaczął obgryzać swoje wiewiórcze pazurki, nie mogąc się już doczekać, kiedy znów będzie mógł skorzystać z rodzinnej receptury na pyszny krem miodowo-orzechowy i zamoczy w nim swój rudy pyszczek. Im byli bliżej polany, tym wyraźniej dało się słyszeć czyjeś cichutkie pochlipywanie i pociąganie nosem. Kiedy tylko minęli drobne poziomki, ślady kuny się urwały, pochlipywanie za to stało się coraz głośniejsze. Jagódka jako pierwsza zauważyła na liściu śnieżnobiałej stokrotki maleńką biedronkę. Biedactwo nie dostrzegło zbliżającej się dziewczynki i nie przestając płakać, zbierało się już do lotu. – Poczekaj biedroneczko! Dlaczego płaczesz? Opowiedz nam, co cię tak zasmuciło? – zawołała Jagódka, wyciągając dłoń w kierunku kwiatka. Biedroneczka najpierw dość nieufnie schowała skrzydełka, a potem odwróciła się w stronę dziewczynki. Wyglądająca z kieszeni kuleczka szeroko się uśmiechnęła, na co biedroneczka, widząc znajomą przyjaciółkę, uspokoiła się nieco. – To naprawdę ty kuleczko? Co robisz tak daleko od domu? – zapytała zaciekawiona. – Dzień dobry Marcysiu! To naprawdę ja. Razem z moimi przyjaciółmi jesteśmy na tropie złodziejki – kuny Marty, która połasiła się na tajemną recepturę Pana Wiewióra. Bez niej nie powstanie krem miodowo-orzechowy, który wiewiórki zajadają zimą. Ślady doprowadziły nas aż tutaj. Powiedz lepiej, dlaczego płaczesz i czy możemy ci jakoś pomóc? – zapytała zatroskana o swoją znajomą kuleczka. – Jestem niesamowicie zmartwiona. Zgubiłam dzisiaj wszystkie moje kropki… Potrącił mnie jakiś złośliwy bąk podczas lotu. Bez nich nie jestem ładna i już nigdy nie znajdę ukochanego. Nikt przecież nie zechce biedronki bez kropek – zachlipała ponownie, na co Jagódka usiadła na trawie tuż przy stokrotce i pokiwała przecząco głową. – Ależ mylisz się biedroneczko. Bez kropek wcale nie jesteś mniej piękna. Powiem więcej, bez nich jesteś wyjątkowa i myślę, że każdy chciałby mieć tak wyjątkową żonę. – Naprawdę tak myślisz? Ale ja tak lubiłam moje kropki. Były takie ładne, zgrabne i w ogóle… Źle się bez nich czuję – Marcysia uniosła wysoko głowę, by lepiej widzieć dziewczynkę. – Naprawdę tak uważam. Zresztą chyba nie tylko ja, prawda przyjaciele? – Jagódka zwróciła się do swoich towarzyszy, na co zarówno kuleczka, Pan Wiewiór, jak i pająk Felicjan energicznie przytaknęli. Biedronka przestała pociągać nosem i nawet delikatnie się uśmiechnęła. Nigdy wcześniej nie myślała, że stanie się kim wyjątkowym, a to przywróciło jej nadzieję na odnalezienie swojego szczęścia i prawdziwej miłości. – Jeśli ma cię to uspokoić, to chętnie namaluję ci parę kropek moim jagodowym sokiem. Tak się składa, że mam akurat przy sobie parę kropli. Wierz mi, potrafię naprawdę pięknie malować – zapewniał biedronkę leśny owoc. – Nie, dziękuję kuleczko za dobre chęci, ale twoja przyjaciółka ma rację. Bez kropek też jestem ładna i mogę być równie szczęśliwa. Ach, zupełnie niepotrzebne wypłakałam tyle łez. Dziękuję wam wszystkim za miłe słowa. Macie naprawdę dobre serca. Chciałabym sprawić wam w zamian jakąś przyjemność. Mam nawet pewien pomysł. Chodźcie za mną – rozpostarła skrzydła Marcysia, a jej oczy wyraźnie zabłyszczały z ogromnej radości. Jagódka oraz zwierzątka kroczyły teraz po kwiecistej polanie, prowadzone przez jedyną w swoim rodzaju biedronkę bez kropek. Po drodze mijali różnobarwne rośliny: trawy oraz kwiaty, zdające się kiwać lekko i powabnie, wprawiane w taniec przez letni podmuch wiatru. Modre chabry bławatki przytulały się do siebie, z chichotem plącząc swoje łodyżki, słoneczne jaskry z zaciekawieniem wychylały korony, śnieżnobiałe uradowane stokrotki machały drobnymi listkami, a wysokie maki dla zabawy na zmianę otwierały się i zamykały. Gdzieniegdzie dało się również zauważyć czerwone koniczynki, podobno przynoszące szczęście oraz pachnący domową herbatą rumianek. Dookoła unosiła się chmara przepięknych motyli, trzepoczących dostojnie pokaźnymi skrzydłami, udekorowanymi w rozmaite wzory i kolory: kropki, paski, zygzaki. Wśród nich na przedzie frunął żółto-czarny paź królowej, zaraz za nim w motylim orszaku rusałka pawik, puszczając pawie oczko z końca swojego skrzydła, rusałka osetnik, przeskakujący zgrabnie z kwiatka na kwiatek i wiele wiele innych, równie pięknych i barwnych. Jagódka nie kryła zachwytu przepięknym widokiem polany oraz jej mieszkańcami. Zapominając na moment o swojej tęsknocie i prowadzonym przez cały czas śledztwie, przyklęknęła przed jednym z kwiatków, by ostrożnie chwycić w ręce delikatny kielich i poczuć jego słodki zapach. – Aaaaaaaapsik! – kichnęła dziewczynka, na co pozostałe kwiatki zapiszczały radośnie, a kolorowy orszak motyli natychmiast otoczył ją zewsząd. – Hi hi, na zdrowie Jagódko – zachichotała Marcysia. – Już niedaleko, jesteśmy prawie na miejscu. Po chwili oczom przyjaciół ukazała się olbrzymia tęcza, złożona niemal ze wszystkich znanych im kolorów: żółtego, czerwonego, pomarańczowego, zielonego oraz niebieskiego. Zupełnie jakby wszystkie motyle połączyły się w jedno. Zaczynała się na jednym z brzegów polany, a kończyła na drugim i prowadziła wysoko ku niebu. Jagódce przypominała nieco kolorowy most, który jej tato zbudował specjalnie dla niej w ogrodzie tego lata. Soczyste barwy tęczy błyszczały w słońcu, które chmury uwolniły po burzy i obfitej ulewie. Dziewczynka nigdy nie śniła, że kiedyś dane jej będzie zobaczyć z bliska tak cudowne zjawisko. Kiedy Marcysia doprowadziła ich w końcu na brzeg polany, by mogli wdrapać się na tęczowy most, była przeszczęśliwa. Stawiając niepewnie swoje kroki, miała wrażenie, że stąpa po miękkiej cukrowej piance, którą tak uwielbiała. Pan Wiewiór z kolei od razu z ochotą wskoczył na tęczę i pędził przed pozostałymi, aby jako pierwszy znaleźć się na jej najwyższym punkcie. Trzymający się kurczowo jego rudego ogona Felicjan drżał z obawy, że kolejny raz spadnie i tym razem połamie swoje cieniutkie odnóża. Mała kuleczka natomiast, siedząc bezpiecznie w kieszeni Jagódki, z zachwytem spoglądała w dół. – Chodźcie, chodźcie przyjaciele! – zachęcała do dalszego spaceru biedronka. Po przejściu dość sporego kawałka, doszli w końcu do najwyższego punktu, na którym to czekał już na nich wyraźnie zadowolony Pan Wiewiór z pająkiem. – Pięknie tu, prawda? Usiądźcie proszę, mam dla was jeszcze jedną niespodziankę – powiedziała tajemniczo Marcysia, lądując na kolorowym moście. Pozostali zgodzili się chętnie i usiedli wygodnie, przekonani, że znaleźli się w najpiękniejszym miejscu na świecie i w ich życiu. – Otóż tęcza, na której tu siedzimy jest jadalna i do tego niesamowicie smaczna. Spróbujcie sami! – dodała po chwili, wprawiając kolejny raz w zdumienie swoich towarzyszy, którzy spoglądając jeden na drugiego, obawiali się skorzystać z tej propozycji. Jako pierwszy odważył się Pan Wiewiór, nabierając w łapę nieco puszystej zieleni. Nim spróbował, powąchał dokładnie tęczowy przysmak, a po chwili zanurzył cały pyszczek w niezwykłej słodyczy. – Hmmm… Pyszne, naprawdę pyszne! – zawołał z zadowoleniem, wracając natychmiast do pałaszowania. Widząc, z jakim smakiem wiewiórka sięga po kolejne porcje, pozostali również zdecydowali się spróbować. Jagódka wybrała soczysty pomarańcz, kuleczka poprosiła o czerwień, Marcysia sięgnęła po kolor niebieski, Felicjan z kolei zdecydował się na żółtą słodycz. Zajadając się, wspólnie spoglądali na świat w dole, gdzie kwiaty nadal tańczyły, wiatr przyjemnie nucił, a motyli orszak kreślił w powietrzu zgrabne piruety. Z pełnymi brzuchami i słodkim smakiem w ustach, każde z nich czuło się niesamowicie szczęśliwe. – Tęsknię za rodzicami. Niepotrzebnie się od nich oddalałam. Mama przestrzegała mnie przed samotnymi wędrówkami po lesie, a ja jej nie posłuchałam – posmutniała nagle Jagódka, przypominając sobie, jak szczęśliwa była przy mamie i tacie. – Ja też tęsknię za moimi rodzicami – wyszeptał Felicjan, wtulając się we wiewiórczy ogon. – I ja – dodała kuleczka, głośno wzdychając. – A ja tęsknię za moimi braćmi i siostrami – zwierzył się po chwili Pan Wiewiór. – Rodzice to bardzo ważne osoby, dzięki ich miłości poznajemy świat i ten świat właśnie wydaje się wtedy jeszcze piękniejszy – powiedziała biedronka. – Tak bardzo chciałbym się już przytulić do mamy. O wiele bardziej niż spróbować raz jeszcze tęczowych słodkości. Ruszajmy przyjaciele. Nie ma na co czekać! Rodzina jest najważniejsza. Musimy odszukać kunę Martę i odzyskać tajemną recepturę, żeby móc w końcu wrócić do naszych domów i bliskich. Obiecaliśmy, że pomożemy i słowa dotrzymamy – zwróciła się do towarzyszy Jagódka i po chwili wszyscy wspólnie zaczęli zbiegać po moście w kierunku drugiego brzegu polany. Marcysia ledwo nadążała za gromadą przyjaciół, którym wyraźnie tęskno już było do swoich rodzin. Sama nigdy nie odważyła się oddalić od domu tak daleko w obawie, że nie znajdzie już drogi powrotnej i nigdy nie zobaczy rodziców. Machając co tchu czerwonymi skrzydłami, myślała, w jaki jeszcze sposób może pomóc Jagódce i pozostałym. Kiedy już zbliżali się do zejścia z tęczowego mostu, dostrzegła coś niezwykle ważnego. – Jagódko! Jagódko! Przyjaciele! Poczekajcie, muszę wam o czym powiedzieć – krzyczała zdyszana biedronka. – Coś zauważyłam! Zaciekawieni towarzysze przystanęli na moment, pozwalając, by Marcysia ich dogoniła. – Słuchajcie, dostrzegłam coś bardzo ważnego! W miejscu, gdzie polana graniczy z rzędem brzóz, tuż obok małych poziomek, między drzewami leży kępka chrustu. Myślę, że to może być kryjówka kuny, której szukacie – opowiedziała szybko o swoim odkryciu. – Prędko, musimy to sprawdzić! – ponaglił pozostałych Pan Wiewiór i bez zastanowienia popędzili we wskazanym im przez biedronkę kierunku. W głębi ducha czuli, że są blisko zakończenia swojego śledztwa. Marysia postanowiła zostać na polanie, życzyła jednak przyjaciołom powodzenia i na pożegnanie pomachała radośnie małymi skrzydłami. Im bardziej zbliżali się do rzędu brzóz, tym bardziej kępka chrustu, o której mówiła biedronka, stawała się coraz widoczniejsza, a serce Jagódki i pozostałych zaczynały bić w coraz szybszym tempie. – Ciiiiiiiii! – nakazał pozostałym Felicjan. – Nie możemy jej spłoszyć – dodał szeptem i wszyscy w zgodnym tempie, cichutko przesuwali się od brzozy do brzozy, zerkając co chwila zza pni na kryjówkę kuny. Niespodziewanie usłyszeli czyjeś szybkie kroki. Do kępki chrustu zbliżała się kuna Marta we własnej osobie, niosąc w pyszczku gałązkę z jeżynami oraz koszyk pełen rozmaitych przedmiotów, a było w nim lusterko, okulary, zegarek, mały grzebień i kolorowy zeszyt, w którym Pan Wiewiór rozpoznał swój przepiśnik. Wślizgując się do kępki chrustu, bacznie obserwowała, czy gdzieś w pobliżu nie schował się jakiś nieproszony gość, który odkrył jej kryjówkę. Kiedy pomarańczowy ogon zniknął już wśród sterty gałęzi, niecierpliwy jak zwykle Pan Wiewiór postanowił na własną rękę schwytać złodziejkę. Wskoczył natychmiast na jedną z najniższych gałązek brzozy, po czym przeskakując błyskawicznie z jednej na drugą, szybko znalazł się wysoko ponad głowami swoich przyjaciół i przymierzał się do skoku na drzewo, rosnące tuż obok kępki chrustu. Jagódka przeczuwała, że skok Pana Wiewióra przyniesie im same kłopoty i z pewnością spłoszy złodziejkę. Nim się spostrzegła, skoczne zwierzę znalazło się już nad kryjówką kuny i bacznie ją obserwowało. – Jagódko zrób coś, on spłoszy kunę i nici z odzyskania receptury. Wiesz przecież, jaki Pan Wiewiór potrafi być nieporadny – martwiła się kuleczka, coraz mocniej wychylając się z kieszeni. – Nie martw się kuleczko, coś poradzimy – zapewniła dziewczynka, głowiąc się, co zrobić, aby zapobiec katastrofie. Wtedy to zauważyła wędrującego niedaleko brzozy, za którą chowała się właśnie wspólnie z kuleczką, małego jeża. Przystawał co chwila, rozglądając się dookoła i wsadzając swój niezwykle ruchliwy nos głęboko w leśne runo w poszukiwaniu jakiejś przekąski. Jego grzbiet pokryty był mnóstwem cieniutkich igiełek, których zapewne ostre czubki błyszczały w przebijającym spośród drzew słońcu. Kiedy jeż był naprawdę blisko, Jagódka nagle wpadła na genialny pomysł. Postanowiła poprosić o pomoc kolczaste zwierzę. – Hop hop jeżyku! Hop hop! Tutaj! – zawołała bardzo cichutko, mimo tego niesamowity słuch jeża sprawił, że ten zwrócił swoje bystre oczy w kierunku rosnącej nieopodal brzozy i tam właśnie skierował swoje kroki. – Jeżyku, kochany kolczatku, pomóż nam proszę – zwróciła się dziewczynka, kiedy zwierzątko stanęło przed jej stopami. – Cały dzień tropiliśmy kunę Martę, która okazała się złodziejką tajemnej receptury na krem miodowo-orzechowy, który jest własnością Pana Wiewióra i bez którego wszystkie wiewiórki będą głodować tej zimy. Szukając jakichkolwiek śladów dotarliśmy aż tu, do kępki chrustu, w której kuna ma swoją kryjówkę. Chciałabym cię bardzo prosić, abyś zwinął się w kłujący kłębek, kiedy tylko Marta spróbuje uciec. Twoje igiełki powinny powstrzymać ją od ucieczki. – Zgadzam się. Chętnie wam pomogę. Tak się składa, że i ja padłem ofiarą tej chytruski. Dziś rano zaginął mój ulubiony grzebień do rozczesywania igiełek. Bardzo chciałbym go odzyskać – odparł jeż, na co Jagódka i kuleczka odpowiedziały szczerym uśmiechem, a także odetchnęły z ulgą, że jeszcze nie wszystko stracone. Po chwili z obserwowanej kępki chrustu zaczęły dobiegać dziwne hałasy szamotaniny, przypominające przerzucanie garnków i różnych metalowych przedmiotów. Kiedy suche już gałęzie powoli się rozsypały, Pan Wiewiór postanowił nie czekać dłużej i przystąpił do akcji, wykonując zdumiewający wiewiórczy skok prosto na kryjówkę kuny. Rozluźniona już kępka natychmiast runęła pod jego ciężarem, odsłaniając chytre zwierzę i jej zdobyte dotychczas łupy. Kuna ze zdumienia wytrzeszczyła oczy, wypuściła z łapek małe lusterko i nie czekając dłużej, zabrała się do ucieczki. Jednym susem przeskoczyła porozrzucany dookoła chrust i co sił w łapach biegła na oślep przed siebie. Po chwili syknęła z bólu i zaczęła dziwnie podskakiwać. Złodziejka nie zauważyła bowiem jeża z nastroszonymi kolcami, który miał za zdanie zatrzymać uciekinierkę i nadepnęła na małego kolczatka. – Auć! Auć! Auć……! – podskakiwała dalej. – Mamy cię złodziejko! Jak mogłaś zabrać niewinnym zwierzętom tak cenne dla ich przedmioty? – zawołała kuleczka. – I mój grzebień! – dodał, prostując się jeż. – Marto, co ty najlepszego narobiłaś? Musisz teraz oddać wszystkie skradzione przedmioty ich właścicielom. Wypadałoby również przeprosić ich za to – zwróciła się do zwierzęcia Jagódka, na co kuna zwróciła ku niej swoje duże oczy, a po chwili stając już na wszystkich łapkach, pokornie opuściła głowę. – Przeprosiny nie wystarczą. Przez tę chytruskę mogliśmy głodować całą zimę – zawołał z wyrzutem Pan Wiewiór, który po swoim wyczynowym skoku nie zdołał jeszcze wygrzebać się z pozostałości kępki chrustu. Pająk, nie przestając trzymać się kurczowo wiewiórczego ogona, dochodził do siebie, czując wciąż silne zawroty głowy. – Otóż to! Zabrała moje lusterko! – odezwał się nagle jakiś nieznany głos. – I mój zegarek! Moje okulary! – odezwał się ktoś jeszcze, a po chwili zza rozłożystych paproci wyłoniła się młoda łasiczka z połyskującą gładką sierścią, zwinny lisek z rudą kitą, podobną kolorem do ogona Pana Wiewióra oraz sędziwy kret, usilnie próbujący nadążyć za pozostałymi. – Ale ja wcale nie chciałam ich zabrać. Po prostu tak bardzo mi się spodobały, że zapragnęłam mieć je tylko dla siebie – próbowała tłumaczyć się zawstydzona kuna, ale zdenerwowani mieszkańcy lasu wcale nie mieli ochoty jej słuchać. Nie zważając na Martę, zaczęli rozgarniać resztki jej kryjówki i w pośpiechu wygrzebywać spod gałęzi skradzione im przedmioty. Również i Pan Wiewiór energicznie przebierał łapami i już po chwili trzymał w objęciach swój ukochany przepiśnik z tajemną recepturą. Szczęśliwy podbiegł szybko do Jagódki oraz kuleczki, wymachując zeszytem nad swoją głową. – Mam! Mam! Receptura odzyskana! Jeszcze nic straconego, do zimy na pewno zdążymy przygotować krem! – wołał podskakując radośnie. – Ale co z Martą? Nie możemy przecież tak zostawić tej sprawy. Musi odpowiedzieć za swoje złe uczynki – dodał zaraz poważnym i stanowczym tonem. – Rozumiem pana złość Panie Wiewiórze, jednak każdemu należy się druga szansa. Czy pan sam nigdy niczego nie przeskrobał? – zapytała Jagódka, na co zwierzę jedynie westchnęło, po czym pokornie opuściło puszysty ogon. – Każdy z nas ma coś na sumieniu i każdy stara się to naprawić. Myślę, że i Marta na pewno chciałaby wynagrodzić wam utratę ulubionych przedmiotów. Proponuję zatem jej pomoc w przygotowaniu kremu miodowo-orzechowego. Może mieszać miód tak długo, jak tylko będzie to potrzebne. Zgadzasz się Marto? – zwróciła się w stronę kuny wyraźnie zadowolona ze swojego pomysłu. – Oczywiście, że tak! Chętnie pomogę. Dam z siebie wszystko, słowo daję! Tylko proszę, wybaczcie mi i nie gniewajcie się więcej na mnie. Już nigdy nie zabiorę bez pytania żadnej rzeczy, która nie należy do mnie. Obiecuję! – zapewniała wciąż zawstydzona. Mieszkańcy lasu, po długiej i gorącej dyskusji, w końcu przystanęli na propozycję Jagódki. Zwierzęta wprost przepadały za kremem miodowo-orzechowym. I choć to głównie wiewiórki przechowywały je w swoich spiżarniach, to i pozostałym nierzadko przypadał mały słoiczek w dowód przyjaźni. Dlatego też wszystkim tak zależało, aby i tym razem przygotowania doszły do skutku. Przyjaciołom pozostała zatem już tylko droga powrotna, którą zamierzali pokonać w jak najszybszym tempie. Również i młoda łasiczka, rudy lisek oraz sędziwy kret postanowili im towarzyszyć. Pan Wiewiór tuląc nieustannie do piersi swój drogocenny przepiśnik, poganiał co chwila pozostałych, przypominając, że pszczoły na pewno już czekają ze swoim słodkim nektarem i jeśli za chwilę nie zjawią się przy jego domku, te zwyczajnie odlecą i już nigdy nie wrócą. A wtedy wszystko przepadnie na dobre. Pająk Felicjan, który od niebezpiecznego skoku na kryjówkę kuny jeszcze bardziej obawiał się podróżowania na puszystym wiewiórczym ogonie, tym razem spokojnie pokonywał drogę w drugiej kieszeni Jagódki, pozdrawiając co chwila, siedzącą po jego prawej stronie kuleczkę. Kiedy już prawie dotarli na miejsce, tuż nad ich głowami zaćwierkał niezrozumiale mały ptak, trzepocząc mocno skrzydłami. Jedynie Pan Wiewiór potrafił zrozumieć jego ptasi język. Natychmiast poprosił przyjaciół, aby przyspieszyli kroku, ponieważ pszczoły już szykują się do odlotu i bardzo możliwe, że nie dostaną już ani kropli potrzebnego do zrobienia kremu miodu. Mały ptaszek okazał się dobrym znajomym Pana Wiewióra, dlatego też kiedy zobaczył lądujące przed jego domkiem pszczoły, czym prędzej udał się na jego poszukiwania, z obawy przed zaprzepaszczeniem szansy na tegoroczne przygotowanie zapasu kremu. Rzeczywiście, kiedy dotarli na miejsce, chmara pszczół właśnie zbierała się do odlotu, robiąc przy tym niesamowity szum. – Stójcie moje kochane! Stójcie proszę! Nie uwierzycie, co dziś się wydarzyło – wołał już z daleka przejęty Pan Wiewiór, wymachując w powietrzu swoim przepiśnikiem. Pszczoły w ostatniej chwili równocześnie opuściły skrzydełka i zdjęły z tułowia malutkie beczułki z drogocennym miodem. Jedna z nich, zdaje się przywódczyni z największą beczułką na plecach, stanęła przed Panem Wiewiórem z bardzo niezadowoloną miną. Kiedy jednak usłyszała niesamowitą historię skradzionej receptury oraz śledztwa, prowadzonego przez zwierzątka oraz Jagódkę, nieco złagodniała. Rozkazała pozostałym pszczołom przelać miód do specjalnego garnka, który przygotowały już wiewiórki, czekając w dużej niepewności na powrót swojego brata ze skradzioną recepturą. Podarowany miód wyglądał jak krople prawdziwego złota. Przelewany z beczułek strumień spokojnie i cichutko zapełnił olbrzymi garnek po same brzegi. Na widok słodkiego specjału niejednemu zwierzątku ślinka napłynęła do ust, a niektórym nawet głośno zaburczało w brzuchu. Także i Jagódka z chęcią umoczyłaby choć jeden palec w złocistym nektarze, pamiętała jednak, że leśnym mieszkańcom jest on o wiele bardziej potrzebny. Marta, zgodnie z obietnicą daną pozostałym, pomagała każdej pszczole przelać miód z beczułek, a następnie mieszała pracowicie złoty nektar, czekając, aż wiewiórki nie wrzucą do garnka rozłupanych orzechów, szyszek, żołędzi oraz nasion. Widząc szczery zapał kuny, Pan Wiewiór wybaczył jej wszystkie występki, a nawet obiecał, po skończeniu pracy oczywiście, pozwolić spróbować pysznego specjału. Pająk Felicjan opuścił kieszeń Jagódki i rozpoczął dzierganie nowej koronkowej pajęczyny niedaleko uwijających się przy miodzie zwierzątek. Mały owoc leśny z kolei obserwował wszystkich już z dołu, z radością nucąc rozmaite piosenki na miękkim mchu. Jagódka pomagała wiewiórkom wrzucać rozłupane przez ich ostre ząbki orzechy i żołędzie do garnka, a następnie poustawiała przeznaczone do rozlania kremu małe słoiczki w równym rzędzie. Pan Wiewiór zdawał się być w swoim żywiole. Sprawdzał co chwila w zeszycie, czy aby na pewno wszystkie składniki są łączone w odpowiedniej ilości, a następnie wskoczył do swojej dziupli po jakieś tajemnicze przyprawy i wrzucił je prosto do mieszaniny miodu, orzechów, żołędzi i nasion. – Będzie pysznie, przepysznie! – zaklaskał uradowany, na co wszystkie zwierzęta przyznały mu rację, oblizując się ze smakiem. Kiedy Jagódka skończyła już swoją pracę, poczuła się niesamowicie senna. Dzień pełen wrażeń powoli dobiegał końca, a ona była tak bardzo zmęczona. Do tego wciąż tęskniła za rodzicami. – Powinny już tu być… Odpocznę sobie, chociaż chwilkę, małą chwilkę – ziewnęła dziewczynka, zwijając się w kłębek i spokojnie kładąc głowę ponownie na poduszce z miękkiego mchu. – Śpij Jagódko, śpij maleńka – szepnęła jej do ucha kuleczka, gładząc delikatnie po twarzy, na co dziewczynka zwinęła się jeszcze bardziej i kolejny raz beztrosko ziewnęła. Po chwili nie słyszała już krzątaniny zapracowanych zwierzątek, świergotu ciekawych ptaków ani szumu drzew. Było jej miękko i wygodnie, prawie tak bardzo jak we własnym łóżku w ukochanym domu. Brakowało tylko dłoni mamy, gładzącej ją pieszczotliwie po policzku i taty, otulającego kolorową kołderką. Wiedziała, że przeżyła dziś piękną i niesamowitą przygodę, ale bez wahania oddałaby to wszystko, żeby tylko móc jeszcze raz przytulić się do swoich rodziców. Miała nadzieję, że przyśnią jej się w ich domu, a kiedy otworzy oczy, wszystko będzie tak jak kiedyś. I śniła o tym, śniła, aż w końcu nadszedł wieczór i zaczęło się ściemniać. – Hej! Hej, hej dziecino obudź się! – usłyszała tuż nad uchem. Wciąż zmęczona nie miała jednak siły, by podnieść zaspane powieki. Wydawało jej się, że to znowu wołanie leśnych owoców, lecz kiedy poczuła czyjąś ciepłą dłoń na swoim policzku, postanowiła czym prędzej otworzyć oczy. Pamiętała ten czuły dotyk, wiedziała, że to muszą być oni. Nie myliła się. Nad głową Jagódki klęczeli jej rodzice. Zatroskani zniknięciem córeczki, szukali jej w lesie przez cały dzień. Nie tylko ona tęskniła. Dziewczynka natychmiast wpadła w ramiona mamy i taty, tuląc się do nich tak mocno jak nigdy wcześniej. – Wracajmy już do domu, obiecuję, że więcej nie będę się od was oddalać – przyrzekła. – Opowiem wam po drodze, co mnie dziś spotkało, nie uwierzycie – dodała zaraz szczęśliwa, nie przestając tulić się do rodziców. Po chwili cała trójka kroczyła znaną im dobrze ścieżką w kierunku domu. Jagódka, niesiona w silnych ramionach taty, rozpoczęła opowieść o swojej niesamowitej leśnej przygodzie. Kiedy już prawie kończyła, znów poczuła się bardzo senna i nie mając siły, by dłużej opowiadać, oparła głowę o ramię taty i zasnęła na nowo, spokojna, bezpieczna i szczęśliwa. – Jagódkowe sny, sny mojej córeczki, cukierkowe, błogie, piękne jak z bajeczki… – słyszała już tylko ciepły głos, budzący ją co rano i kołyszący do snu wieczorem – głos swojej kochanej mamy.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Biedronka Kropka"
W pachnącym sadzie na skraju łąki, mieszkały sobie małe biedronki. Jedna z nich w pąku kwiatu siedziała i pszczółki podziwiała. - Chciałabym wzbić się wysoko I polecieć nad Morskie Oko! - Będziesz latała, nie martw się kochana, przecież też masz skrzydełka! Machaj nimi jak ważka, A wzbijesz się do góry, aż po same chmury! - dodała jej mama i odleciała. Kiedy przyleciał żuk, zrobił się huk. Za nim żuczków cała chmara: kibicują: „ Biedronko Kropko, nie siedź sama, lataj jak wielka dama! - Boje się, że spadnę i pogubię swoje kropeczki ładne. Za chwilę przyleciał bąk i usiadł w róży pąk. Nagle zerwał się silny wiatr i uniósł ich wysoko w chmury. Biedronka zdążyła zamknąć oczy i powiedzieć: - Mam siłę i lecę do góry prosto w chmury! - Huuura zawołał bączek: Udało się, rozłożyłaś skrzydełka I latasz jak mała wróżka Co dopiero wstała z łóżka. - Wiem, że czasem bywa źle, Lecz ja nie poddałam się. Dziękuję wam moi przyjaciele Za wsparcie i przyjaźń, Bo to cenny dar Jak takich wspaniałych, Przyjaciół wokół siebie się ma.