To najgorszy nawyk toksycznych rodziców. Dziecko od razu zapada się w sobie
Nie chodzi o bicie ani o kary. Ten nawyk jest znacznie bardziej podstępny, a jego skutki dzieci niosą w sobie przez całą dorosłość.
Pamiętam rozmowę z dorosłą już kobietą, która przez całe dzieciństwo słyszała od matki: „Zawsze mnie denerwujesz”. Wtedy nie rozumiała, dlaczego każdy jej gest wywołuje złość u dorosłych. Dziś wie, że to nie była jej wina, tylko emocjonalna niedojrzałość rodzica, który nie potrafił oddzielić swoich uczuć od zachowania dziecka. Gdy rodzic mówi: „Zawsze przez ciebie czuję się źle” To jeden z najbardziej toksycznych wzorców – przekonanie, że dziecko odpowiada za emocje dorosłych. Kiedy słyszy, że swoim zachowaniem „psuje nastrój”, „zawstydza rodzinę” albo „sprawia, że wszyscy się źle czują”, zaczyna wierzyć, że samo jego istnienie jest ciężarem. Uczy się chować emocje, milknąć, nie wychylać. Zamiast rozwijać w sobie empatię, uczy się poczucia winy. Takie komunikaty są szczególnie niebezpieczne, bo ukrywają się pod płaszczykiem „dobrego wychowania”. Wielu rodziców powtarza te słowa, nie zdając sobie sprawy, że w tym samym momencie odbierają dziecku poczucie bezpieczeństwa i prawo do bycia sobą. Toksyczna lojalność – dziecko, które bierze winę na siebie Dziecko, które dorasta w poczuciu, że odpowiada za emocje rodzica, bardzo szybko zaczyna przepraszać za wszystko. Przeprasza za łzy, za śmiech, za hałas, za swoje potrzeby. Wchodzi w dorosłość z wewnętrznym przekonaniem, że musi „naprawiać” innych, że jego zadaniem jest uspokajać emocje otoczenia. To właśnie toksyczna lojalność – niewidzialny obowiązek noszony przez lata. W dorosłym życiu takie osoby często stają się nadmiernie wyrozumiałe, ciche, zgodne. Boją się konfliktów, a gdy ktoś okazuje niezadowolenie, natychmiast biorą to do siebie. I choć z pozoru wydają się „łatwe” w relacjach, wewnątrz przeżywają ogromne napięcie. Bo nauczyły się, że tylko wtedy, gdy inni są spokojni i zadowoleni, one zasługują na miłość. Ten schemat jest trudny do przełamania, bo tkwi bardzo głęboko. Ale rozpoznanie go to pierwszy krok. Czasem wystarczy, że dorosłe już dziecko usłyszy: „To nie ty byłaś problemem, tylko to, jak z tobą rozmawiano”, żeby coś w nim pękło – w dobrym sensie. Jak przerwać ten wzorzec w swoim domu Z perspektywy rodzica wiem, jak łatwo jest powiedzieć coś w emocjach. Dziecko krzyczy, trzaska drzwiami, a w głowie pojawia się myśl: „Zaraz przez ciebie oszaleję”. Ale to właśnie ten moment decyduje, czy powtórzymy wzorzec, który nas kiedyś zranił, czy zatrzymamy się i wybierzemy inną reakcję. Zamiast przerzucać emocje na dziecko, lepiej nazwać to, co się dzieje w nas: „Jestem zdenerwowana, potrzebuję chwili, żeby ochłonąć”. Takie zdanie nie obarcza winą. Uczy, że emocje są naturalne, ale każdy dorosły odpowiada za swoje. Dzieci nie potrzebują idealnych rodziców, tylko autentycznych. Potrzebują usłyszeć, że mogą się złościć, że mają prawo do własnych uczuć. Gdy dorosły potrafi przeprosić, przyznać się do błędu i pokazać, że złość to tylko emocja – nie wyrok – dziecko rośnie z poczuciem bezpieczeństwa, a nie winy. Toksyczny komunikat: „Zawsze przez ciebie czuję się źle” można zamienić na zdanie: „Kiedy tak się dzieje, jest mi trudno, ale to nie twoja wina”. Niby drobiazg, a robi różnicę większą niż długie wykłady o emocjach. Nie ma rodziców idealnych. Wszyscy czasem mówimy rzeczy, których żałujemy. Ale różnica między toksycznością a dojrzałością polega na tym, czy potrafimy to zauważyć i naprawić. Dziecko, które usłyszy: „Nie powinnam była tak powiedzieć. Przykro mi”, dostaje lekcję empatii, a nie wstydu. Dorosłość zaczyna się wtedy, gdy przestajemy obwiniać siebie za emocje innych. A rodzicielstwo – wtedy, gdy uczymy się brać odpowiedzialność za własne. Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
„Od urodzenia robiłam wszystko dla dziecka, zrezygnowałam z siebie. Teraz córka ma 13 lat, trzaska drzwiami i w ogóle mnie nie słucha” [LIST DO REDAKCJI]
Zaszłam w ciążę w wieku 32 lat. Po pięciu latach starań. Kiedy Natalia przyszła na świat, byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Zdrowa i śliczna dziewczynka od razu stała się też oczkiem w głowie swojego taty. Wiedziałam, że zrobię dla niej wszystko. Najważniejsza była ona i jej potrzeby.
Oczywiste było, że po urlopie macierzyńskim zostaję z Nati na wychowawczym. Nie wyobrażałam sobie, że oddaję ją do żłobka. Byłyśmy tak bardzo zżyte, dni upływały nam jak w bajce. Każdego dnia okazywałyśmy sobie miłość, co było dla mnie niezwykłe, bo w domu rodzinnym nie przytulaliśmy się ani nie mówiliśmy słów „kocham cię”. Długo zastanawiałam się też nad edukacją domową, ale w końcu uznaliśmy z mężem, że dziecko do prawidłowego rozwoju i szczęścia potrzebuje rówieśników. Natalka poszła do przedszkola, ale ja do pracy nie wróciłam… Mama przede wszystkim Kiedy córka była w przedszkolu, zajmowałam się domem i zleceniami, które podsyłali znajomi z uczelni. Korekty artykułów i książek naukowych nie zajmowały mi dużo czasu. Sprzątanie, pranie i te zlecenia wypełniały mi czas do godziny 15, wtedy wychodziłam po Natalkę. Potem był czas tylko dla nas. Około 18 wracał mąż, jedliśmy kolację i albo bawiliśmy się we troje, albo on odpoczywał, a my rysowałyśmy, kolorowałyśmy, czytałyśmy… Jak to w przedszkolu – córka sporo chorowała. Przynajmniej raz w miesiącu przez tydzień zostawała w domu. Wtedy cieszyłam się, że nie wróciłam do pracy i że nie zaczęłam studiów doktoranckich, które dawniej planowałam. Dziś wiem, że to był błąd. Że niemal wszystkie dzieci chorują, ale to nie znaczy, że ich rodzice nie pracują, nie rozwijają się, nie myślą o sobie… Ja o sobie zapomniałam. Nawet kiedy kupowałam sobie ubrania czy kosmetyki – to nie z myślą o sobie, a o córce. Żeby miała zadbaną mamę, żeby wiedziała, że to ważne, by dbać o siebie. Ukochany tata, ulubione ciocie Byłyśmy nierozłączne. Około 5. roku życia Natalia zaczęła się ode mnie odwracać. Dużo bardziej cieszyła się na widok męża. To za nim tęskniła, kiedy wyjeżdżał na szkolenia albo wychodził spotkać się w gronie przyjaciół. Ja nie wyjeżdżałam ani nie wychodziłam, bo gdzie? Najwyżej do piekarni czy do dentysty. Jeśli spotykałam się ze znajomymi, to tymi, którzy mieli dzieci w wieku Natalii – u nas albo u nich, albo na jakimś wyjeździe. Na tym kończyły się moje kontakty towarzyskie. O ile nie miałam żalu o przywiązanie Natalii do taty, to bardzo bolało mnie, że córka coraz częściej mówiła o swoich „ciociach” z przedszkola. Uwielbiała swoją wychowawczynię. A dziewczyna, która prowadziła zajęcia z tańca – imponowała jej chyba jak nikt inny… Dziś nawet wiem dlaczego: ta młoda kobieta miała pasję. Moja córka, moja pasja Tymczasem moją jedyną pasją było macierzyństwo. Które chyba błędnie rozumiałam jako zaspokajanie potrzeb dziecka. Wszystkich. Moim jedynym celem w życiu było zapewnienie Natalii szczęśliwego dzieciństwa. Bycie zawsze blisko niej, zagwarantowanie jej bezpieczeństwa i wysokiego poczucia własnej wartości. Teraz wiem, że wpajanie jej tego, jaka jest ważna przy jednoczesnym lekceważeniu moich własnych potrzeb – było błędem. Już w przedszkolu potrafiła być wobec mnie bardzo arogancka. Ale zaraz potem przytulała się, żałowała… A ja, cóż, tak naprawdę niczego od niej nie wymagałam. Marek (mąż) wymagał: szacunku, coraz większej samodzielności i odpowiedzialności za dokonane wybory… Ja najchętniej usuwałabym jej spod nóg każdy kamyk czy gałązkę. Przytulała, rozmawiała, proponowała super przygody… Chodzę płakać do kącika jak jakaś sierotka Marysia Mamy mnóstwo pięknych wspomnień. Niestety, z tej naszej więzi zostały same strzępki. Coraz częściej boję się odezwać do Natalii – żeby tylko nie usłyszeć kolejnego dowodu na to, że nie ma dla mnie ani krzty szacunku. „Daj mi spokój”, „Wyjdź stąd”, „Nie interesuje mnie to”. Mówi to jak do kogoś, kim gardzi. Nie potrafię się na nią denerwować, jedyne co czuję to ogromny smutek. Kiedy trzaska drzwiami swojego pokoju, zamykając mi jer przed nosem – idę płakać do kącika, jak jakaś sierotka Marysia. Według męża sama jestem sobie winna. Tego, że Natalia mnie nie szanuje. I że sama siebie nie szanuję. On nie może słuchać, jak ona do mnie i o mnie mówi („mamusia” zmieniło się na: „ona”, „Grażyna”, „madka”). Traktuje mnie jak (zepsute) powietrze Ostatnio Marek nawet złapał ją za ramiona i potrząsnął, krzyczał: „Gówniaro, tak się nie mówi do mamy, nigdy, rozumiesz?”. Potem przez tydzień traktowała mnie jak powietrze – ale nie takie, które jest potrzebne do oddychania. Bardziej jak… zepsute powietrze. Wiem, że Natalce to przejdzie. Za kilka lat pewnie znów staniemy się sobie bliskie. Tylko że ja będę wtedy tylko cząstką jej świata, a ona – wciąż całym moim światem. Zrezygnowałam z siebie i wiem, że to był błąd. Wciąż robię te korekty książek (umowa o dzieło, miesięcznie nie zarabiam więcej niż 1500 zł), których mogłabym być autorką jako naukowiec. Sprzątam, piorę, robię zakupy, przeglądam zdjęcia, na których widzę maleńką Natalkę. I czekam, aż wróci ze szkoły… Chyba przesadziłam w tym zaangażowaniu się w bycie najlepszą matką. Coraz częściej myślę, że gdybym nie była tylko matką, ale i kobietą spełniającą się na innych polach – Natalka traktowałaby mnie z większym szacunkiem. Kasia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
Jak podcinamy dzieciom skrzydła… z miłości
„Jesteś najlepszy!” albo „Tego ci nie wolno” – które z tych zdań podcina dziecku skrzydła? Odpowiedź może cię zaskoczyć! Obejrzyj wywiad z psycholożką, socjolożką i badaczką Dorotą Peretiatkowicz.
Błędy wychowawcze przytrafiają się każdemu. Gorzej, jeśli myślimy, że działając w dany sposób, wychowujemy pewnego siebie, zaradnego człowieka, gdy tymczasem rośnie człowiek zagubiony i nieradzący sobie w życiu. Jak uniknąć takiej sytuacji? Co robić, by nie popełniać błędów z miłości? Odpowiedzi szukałam z psycholożką, socjolożką i badaczką polskich rodzin Dorotą Peretiatkowicz. Dajemy dzieciom sprzeczne komunikaty Z jednej strony mówimy swoim dzieciom, że mogą wszystko, że to od nich zależy, co będą robić w życiu, bo tylko jeśli będą robić to, co lubią, ich praca będzie dla nich czymś przyjemnym i sprawiającym satysfakcję. Z drugiej strony, kiedy dziecko chce podjąć samodzielną decyzję, np. o wyborze szkoły, pozwalamy ją podjąć, ale tylko wtedy, gdy jest zgodna z naszymi wyobrażeniami. Nie chce iść na studia? Nie marzy o karierze prawniczej? To nie tak miało być! Dziecko słyszy wtedy sprzeczne komunikaty: z jednej strony mówimy mu, że jest wolne i ma wybór, z drugiej tę wolność ograniczamy, stawiając swoje granice. Często zapominamy o potrzebach dziecka To zaczyna się już w przedszkolu. Dbamy o to, by dziecko chodziło do przedszkola z jak największą ilością zajęć, a potem godziny spędzamy w samochodzie, wożąc je na drugi koniec miasta. Tymczasem małemu dziecku potrzebny jest przede wszystkim wspólny czas z rodzicami i to nie taki spędzony w aucie! W szkole jest podobnie: wybieramy taką z wysokim poziomem nauczania, no i oczywiście zapisujemy malca na zajęcia dodatkowe dla dzieci, co sprawia, że nie ma ono chwili dla siebie. A czas wolny dla dziecka jest równie ważny jak ten spędzony na nauce! Nakręcamy spiralę rywalizacji Na początku chwalimy dziecko za każde najmniejsze osiągnięcie, a potem oczekujemy od niego najlepszych stopni. I zaczynamy porównywać do rówieśników. Nieświadomie wpychamy je w spiralę rywalizacji, zamiast cieszyć po prostu z tego, kim jest. Narażamy dziecko na paradoks wyboru Bywa i tak, że dajemy dziecku wybór. Ale potem, kiedy jego wybór nie przynosi oczekiwanych rezultatów, zarzucamy dziecku, że gdyby wybrało inaczej, byłoby w innym miejscu, było szczęśliwsze, czuło się lepiej. Mówimy dzieciom, że mogą wszystko, a to BZDURA! Nie ma człowieka, który nie ma żadnych ograniczeń. One sprawiają, że ma się predyspozycje do jednych rzeczy, a nie ma się do drugich. Jeśli posyłamy dziecko na zajęcia z piłki nożnej, a dziecko nie jest wybitnie w tym kierunku uzdolnione, mówmy mu o radości z grania w piłkę, a nie o tym, że jak będzie mocno trenować, to może zostać znanym piłkarzem. Bo dziecko w to wierzy! I potem jest rozczarowane, traci pewność siebie. Rodzic nie ma mówić dziecku, że może ono być, kim chce, tylko ma być jego przewodnikiem i ma wspierać w tym, co jest dla danego dziecka możliwe do osiągnięcia. Chronimy dziecko przed porażkami Chroniąc dziecko przed porażką, sprawiamy, że nie ma ono szansy sprawdzić się w różnych, nie zawsze miłych sytuacjach. Nie pozwalając mu doświadczać, eksperymentować, oczywiście w granicach rozsądku, pozbawiamy je możliwości nauczenia się, jak radzić sobie z porażkami i dowiedzieć się, co jest dla niego dobre, czego chce, a co je przerasta. Jeśli dziecko jest chowane pod kloszem, w dorosłym życiu może mieć ogromne kłopoty w radzeniu sobie ze zwykłymi życiowymi sytuacjami. Co więcej, im dłużej będziemy chronić dziecko przed porażką, tym później ono jej co prawda dozna, ale jednocześnie tym będzie na nią wrażliwsze i tym trudniej może sobie z nią radzić. Fakt, że ok. 20 proc. dzieci w polskich rodzinach ma problemy psychiczne, to między innymi właśnie konsekwencja zbytniej ochrony rodziców. Zbyt wysoko stawiamy poprzeczkę Chcemy, by nasze dziecko odniosło sukces, było przebojowe, otwarte na świat, wrażliwe na innych, ale jednocześnie umiejące stawiać granice. Zastanówmy się przez chwilę, jakbyśmy się czuli, gdyby aż tylu zalet ktoś od nas zaczął wymagać. To naprawdę niemożliwe, by być ideałem. A my chcemy, by takie było nasze dziecko. Nie potrafimy odpuścić i jemu, i sobie. Swoje wyobrażenia przekładamy na dziecko Myślimy: przebojowość pomogła moim kolegom w życiu, gdybym była bardziej przebojowa, też dostałabym awans. Muszę nauczyć dziecko przebojowości. Albo: całe życie walczę o szczuplejszą sylwetkę, moje dziecko musi wiedzieć, że trzeba dobrze wyglądać. I przekazujemy dziecku nasze wyobrażenie o dobrym życiu. A przecież nasze dzieci nie są nami! Mogą czego innego potrzebować i co innego może dawać im szczęście. Trzeba tylko zacząć ich słuchać! Zobacz też: Prawa i obowiązki dziecka: co się dziecku należy, a czego można od niego wymagać Jak wychować szczęśliwe dziecko? Chcesz, by dziecko odnosiło sukcesy? Posłuchaj naukowców
Współcześni rodzice są zupełnie inni, ale czy to oznacza, że gorsi?
Rozpieszczone pokolenie Milenialsów już dorosło. Wiele osób się obawiało, jakimi będą rodzicami.
Nazywa się ich "pokoleniem Milenium", "pokoleniem Y", "następną generacją", "pokoleniem cyfrowym" oraz "pokoleniem klapek i iPodów". Milenialsi to ludzie urodzeni głównie w okresie wyżu demograficznego na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Wychowali się w realiach wolnego rynku, nie pamiętają czasów zimnej wojny czy komunizmu. Uznawani są za generację zuchwałą, egoistyczną, ale otwartą na nowe wyzwania. Są dobrze wykształceni, pewni siebie i z łatwością korzystają z nowych technologii. Mają duży apetyt na życie i nie chcą się ograniczać. Często dłużej mieszkają z rodzicami i później decydują się na założenie rodziny. Często określani rozwydrzonymi i rozpieszczonymi, teraz sami muszą zająć się wychowaniem własnych dzieci. Milenialne dzieci To pokolenie jako pierwsze odrzuciło mądrości rodziców i dziadków, bo uważa, że wie lepiej. Nie chodzi tu tylko o googlanie porad w sieci, ale o dostęp do poradników, artykułów specjalistycznych, szkoleń prowadzonych przez psychologów, a nawet doniesień naukowych. Decyzja o dziecku to już nie tylko kwestia "mieć czy nie mieć." To wiele decyzji: poród naturalny czy cesarka, ze znieczuleniem, a może bez karmienie piersią czy butelką, maluch śpi z rodzicami, czy sam, które z rodziców bierze urlop... Do tego dochodzi szereg decyzji wychowawczych. Starsi i mądrzejsi? Przeciętny Milenials decyduje się na dziecko znacznie później niż zrobili to jego rodzice. I choć nie powinno się zwlekać ciążą, to ma to swoje plusy. Rodzice są dojrzalsi, a na dziecko decydują się, gdy są na to gotowi psychicznie i ekonomicznie. Niestety pediatrzy zaniepokojeni ich są aktywnością w mediach społecznościowych. Rodzice ci często pytają o porady w sieci, zamiast udać się do lekarza. Bliżej mamy i taty Pewnie słyszałaś od mamy lub cioci, by nie nosić dziecka, bo je przyzwyczaisz. Milenialsi nie tylko się tym nie przejmują, ale doskonale rozumieją, jak ważna jest dla dziecka bliskość. Zarówno mamy, jak i ojcowie wiedzą, jak duże korzyści płyną z kangurowania, hustowania i … wspólnego spania. Gdy powiedziałam mamie, że niemowlę spało z nami w łóżku była w szoku. Nie chodziło o to, że może być to niebezpieczne, ale o fakt, że nigdy nie przyszło jej to do głowy. Dziś już wiadomo, że można to robić bezpiecznie, przy zachowaniu pewnych środków ostrożności, a co więcej to działa! Cóż maluszki potrzebują bliskości, a rodzice snu. Może słyszałaś od babci, że dziecko ma już 2 miesiące i powinno próbować nowych smaków. Dzisiejsi rodzice mają świadomość, że nie ma nic lepszego niż pokarm mamy. Wiedzą, że można walczyć o laktację, a z wprowadzeniem nowych pokarmów należy poczekać do 6. miesiąca, natomiast karmienie piersią należy kontynuować, jak najdłużej się da (zalecanie przez WHO). Różowo i niebiesko Różowa sukienka i wózek dla dziewczynki, a niebieski samochodzik dla chłopca? Według dzisiejszego rodzica ważne jest wychowanie bez stereotypów płci. Pomaga to zrozumieć dzieciom, że mogą w przyszłości zostać, tym kim chcą. Co więcej Milenialsi rozumieją, że chłopiec z lalką może być w przyszłości świetnym tatą, a dziewczynka z samochodem - świetny kierowcą i nie ma w tym nic złego. Mądry wybór Milenialsi świetnie sobie radzą dokonując wyborów zakupowych. Przed ostatecznym zakupem produktu dobrze się zastanawiają. Nie oznacza to, że dużo wydają, po prostu mają wiedzą za co płacą. Przekłada się to także na zakupy spożywcze. Nie tylko chcą, by dziecko zdrowo się odżywiało, ale i mają dużą świadomość, co to oznacza. Wiedzą, że mają wybór, czytają składy i są świadomi czego unikać. Choć niektórych może to zaskakiwać, ale milenialni rodzice dokonują naprawdę dobrych wyborów. Jeden jednak jeden obszar, w którym zdecydowanie sobie nie radzą. Ich dzieci mają zbyt łatwy dostęp do telefonów i tabletów. Jest to najszybszy i najprostszy sposób, by uspokoić dziecko. Metoda skuteczna, ale niekorzystna dla rozwoju dziecka. Podział ról Obecnie mamy są aktywne i potrafią znaleźć czas na relaks, czy swoje hobby. Z łatwością godzą pracę zawodową z rolą mamy. Ciężko to zrozumieć starszym pokoleniom, ale jest to możliwe, gdyż podział obowiązków wygląda zupełnie inaczej. Mężczyźni nie są tylko żywicielami rodziny. Zajmują się gospodarstwem domowym i opieką nad maluszkiem w równym stopniu jak kobiety. Czy wiesz, że żadne z męskich pokoleń do tej pory nie było aż tak zaangażowane w opiekę nad dzieckiem? Panowie rozumieją, że mogą być silni, a także opiekuńczy i troskliwi jednocześnie. To bardzo dobre wzorce dla dzieci. Źródło: babygaga.com Zobacz także: Dlaczego warto rodzić naturalnie - 5 powodów To już pewne! Zasiłki w 2019 będą wyższe. Które i o ile? Warto już zacząć planować długie weekendy w 2019 roku!
Rodzice przyznali, co najbardziej ich stresuje. Lista jest naprawdę długa!
Przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie. Co dokładnie podnosi ciśnienie?
Łączenie pracy zawodowej z obowiązkami mamy lub taty nie jest łatwe. Choć w ten sposób funkcjonuje większość rodziców, to jest to źródłem niemałego stresu. Ale co dokładnie ich stresuje? Rodzice dali upust emocjom i wszytko wyznali. Jeden wielki stres W ankiecie umieszczonej w aplikacji BP wzięło udział 2 tys. matek i ojców. Rodzice otwarcie wyznali, co najbardziej podnosi im ciśnienie i jak często. W czołówce najbardziej sterujących czynności znalazły się: kąpiel dzieci, sprawdzanie, czy odrobiły prace domowe i ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami. Powrót do domu na czas, by zdążyć przed snem dzieci, wybieranie odpowiednich posiłków i wychodzenie rano o czasie, także przysparza zmartwień. Dla jednej trzeciej koszmarem jest tankowanie samochodu, jeśli trzeba dziecko wyjąć z fotelika, a za chwilę znów włożyć. Dlaczego tak się dzieje? Otóż rodzice twierdzą, że dużo więcej czasu tracą na proste czynności, jeśli wykonują je dzieckiem. Twierdzi tak aż trzy czwarte rodziców. Wyjście z domu to dodatkowe 12 minut, zakupy – 14, a ubieranie – 11. Wspólne śniadanie to kolejne 12 minut. Okazało się również, że przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie i wierzy, że w wieku pięciu lat dzieci stają się najbardziej wymagające. A przez osiem dni w miesiącu odczuwa potrzebę znalezienia czasu tylko dla siebie. Kreatywność dziecięca nie zna granic. Nerwy już tak! Nie chodzi tylko o codzienne czynności, ale i o dziecięce wybryki. Każdy wie, że gdy tylko rodzic odwróci wzrok to idealny czas na jakiś kreatywny pomysł. Chodzi o takie „niewinne grzeszki” jak odkładanie słodyczy, robienie makijażu i zakładanie spodni na głowę, czy rysowanie po ścianach, dywanie, a nawet psie. Ciśnienie podnosi także wymazanie się jedzeniem, czy wspinanie się na nietypowe miejsca. Rodzice uważają, że spędzają prawie 40 minut dziennie, odczuwając niepokój w związku z tym, że ich dzieci biegają, jakby wpadły w amok. Największe spustoszenie maluchy sieją w domu i właśnie tam powodują u rodziców największy stres (46 proc.). Swoje "złe" zachowanie kontynuują też w sklepach (13 proc.) oraz restauracjach (10 proc.) 82 proc. rodziców twierdzi, że ich potomstwo jest trochę niegrzeczne, kiedy nie patrzą, ale dwie trzecie przyznało, że zwykle dzieciaki są zabawne, a nie stresujące. Stres jest bez wątpienia częścią naszego życia, ale chyba cała sztuka polega na tym, by umieć czasem odpuścić i mieć czas na relaks. A wy jak sobie radzicie z nadmiernym stresem? Źródło: independent.co.uk Zobacz także: 9 odkryć, które zmieniły opiekę nad małym dzieckiem 6 sekretów udanego małżeństwa – poznaj je! Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Jesteś hiper rodzicem? Lepiej nie rób tego dziecku i sobie
Jakim jesteś rodzicem? "Buldożerem" czy "pługiem śnieżnym", a może "rodzicem przekąskowym"? Każdy wariant nie brzmi dobrze. Mama, która chce wszystkiego "naj" dla swojego dziecka? A może luz, obserwacja malucha, podążanie za nim i dawanie możliwości wyboru?
Chcemy jak najlepiej, a możliwości jest teraz bez liku, więc zapisujemy nawet ... niemowlęta na zajęcia dodatkowe. Troszczymy się i dbamy o rozwój dziecka. Pewnie przesadnie. Psycholodzy przestrzegają, że takie hiper rodzicielstwo to same szkody dla dziecka. Postawiliśmy na piedestale i obdarzamy nabożną czcią Psycholodzy nie mają już wątpliwości, że hiper rodzicielstwo stało się nowym modelem edukacyjnym widocznym głównie w zamożnych społeczeństwach. Przyszło do nas ze Stanów Zjednoczonych, gdzie dominuje konkurencyjność, mit bogactwa, do którego dochodzi się nieustającą pracą. Niestety taki model społeczny został także przeniesiony na sposób wychowywania dzieci. Rodzice w Stanach Zjednoczonych pogrążają się w wyścigu, dążąc do tego, aby ich dzieci odniosły sukces w życiu. Rezerwują miejsce w najlepszym przedszkolu (przed urodzeniem dziecka), najlepszym uniwersytecie, uczelni. Hiper rodzice starają się zapewnić akademicki sukces swoich dzieci i denerwują się każdą, najmniejsza nawet rzeczą, która może im się przydarzyć. To nie może przynieść nic dobrego - dzieci rosnące w takich warunkach otrzymują nadmierną ilość bodźców, są nadmiernie otaczane troską i niepewne siebie. Gubi się ich niezależność i wolność wyboru. Nie da się ukryć, że podejście do rodzicielstwa przeszło w ostatnich dziesięcioleciach ewolucję - od bardzo swobodnego podejścia do bycia rodzicem i "nienapinania się" (wiele z nas od rana do wieczora spędzało czas na podwórku, z kluczem na szyi) do przesadnego "trzęsienia się nad dzieckiem". W sumie trudno takiej strategii zarzucić coś złego - wszak zrodziła się z dobrych intencji, z troski i dbałości o dziecko. Szofer, helikopter, a może buldożer? A jednak "zapętlamy się" i przekraczamy granice - alarmują psycholodzy. Od wczesnego dzieciństwa organizujemy dzieciom nadmierną ilością zajęć dodatkowych oraz plan dnia bez czasu na zabawę i wypoczynek. W szkole stajemy się rodzicami bojowymi - nie lubimy nauczycieli niepodzielających naszych zachwytów nad wyjątkowością naszego dziecka. Taki model wychowywania dzieci opiera się na ciągłej uwadze i nieracjonalnych oczekiwaniach co do nauki, osiągnięć i wszystkiego, co robią dzieci. Psycholodzy alarmują, że to zdecydowanie nie jest najlepsze dla zdrowego rozwoju dziecka. Naukowcy wyodrębnili kilka typów hiper rodziców: "rodzice helikoptery" to rodzice nadopiekuńczy, stale monitorują i nadzorują życie swoich dzieci; "rodzice buldożery" torują drogę dzieciom, usuwając wszystkie mniejsze i większe przeszkody, aby tylko się nie potknęły; "rodzice szoferzy", całe życie zabierają swoje dzieci z jednego zajęcia pozalekcyjnego na drugie, popędzając i wypełniając całkowicie ich harmonogram, nie pozwalają swoim dzieciom na ponudzenie się lub zabawę; "rodzice pługi śnieżne", torują drogę swojemu dziecku, tak aby nigdy nie popełniało błędów; "rodzice przekąskowi", gonią w parku za swoimi dziećmi z przekąską w ręku, dopóki dziecko jej nie zje; "nadopiekuńczy rodzice" za wszelką cenę robią wszystko, by ich dziecko nie skaleczyło się, nie pobrudziło, ani nie złapało przeziębienia. Hiper rodzicielstwo to robota bez końca Takie podejście do rodzicielstwa to nieustająca, wyczerpująca praca. Dla obydwu stron. Dla dzieci – ponieważ oznacza non stop zajęty pracą dzień, dla rodziców – ponieważ to właśnie oni prowadzą dzieci z zajęć na zajęcia, często rozmawiają z nauczycielami, nadzorują zadania domowe, czasami nawet odrabiając je za dzieci i planują czas, nawet ten poświęcony na zabawę z przyjaciółmi. Efekt? Wypalenie, stres. Wychowywane w ten sposób dzieci stają się coraz bardziej wymagające wobec siebie i innych oraz mają niską tolerancję na frustrację. Wiedzą, że nie mogą zawieść rodziców i wymagają od siebie ciągłego doskonalenia. Dzieci nie potrzebują idealnych rodziców Oddech i relaks - to pierwsza rzecz, którą musisz zrobić. Przestać kręcić się w kółko. Dzieci nie potrzebują idealnych rodziców – potrzebują spokojnych i szczęśliwych rodziców. Rodzice powinni dać swoim dzieciom czas na zabawę, ale i na nudę. Mają one duże znaczenie dla ich rozwoju. Wzmacniaj dziecko, chwal i wzbudzaj w nich zainteresowania, aby mogły w życiu odnaleźć swoją pasję, nauczyć się jak żyć, utrzymywać kontakty z innymi i radzić sobie z emocjami. Psycholodzy apelują: zaufajmy sobie i dzieciom, przestańmy trzymać ciągle za rękę, towarzyszmy im w miarę rozwoju. Zaufajmy intuicji! Źródło: piękno umysłu Zobacz też: Jak rozwijać dziecięce pasje? Prezent na Dzień Matki? Odrobina luksusu, relaksu i piękna! [GALERIA] Plac zabaw to najlepsza szkoła pod słońcem [WIDEO]
Robiąc w ten sposób, niszczysz poczucie wartości swojego dziecka
Samoocena dziecka w dużej mierze zależy od naszych metod wychowawczych. Zdarza się, że rodzice nieświadomie niszczą poczucie wartości swoich dzieci. W konsekwencji prowadzi to do różnych zaburzeń i problemów osobowościowych.
Poczucie wartości ma bardzo istotny wpływ na rozwój dziecka. Na szczęście co raz więcej rodziców rozumie, że „klaps” nie jest metodą wychowawczą. Mimo to wciąż trudno im się wyzbyć niektórych słownych nawyków. Niektórym rodzicom zdarza się w chwili gniewu powiedzieć dziecku, że jest głupie albo leniwe. Nie wiedzą, że rujnują w ten sposób jego samoocenę – nawet jeśli robią to nieświadomie. Oto, w jaki sposób rodzice niszczą poczucie wartości swojego dziecka: 1. Denerwują się, gdy dziecko popełnia błędy Gdy rodzice krytykują dziecko za to, że popełniło jakiś błąd, potem może ono mieć problem z podejmowaniem nowych wyzwań. Należy nauczyć się traktować porażki jako narzędzie do nauki, aby dziecko miało pewność, że będzie umiało poradzić sobie z błędami, które popełni w przyszłości. W przeciwnym razie nasz maluch w dorosłym życiu nie będzie wiedział, jak radzić sobie z trudnymi zadaniami i będzie szedł na łatwiznę. 2. Porównują dziecko z rodzeństwem lub przyjaciółmi „Spójrz, jak twój brat świetnie gra w piłkę nożną”. „Wow, twoja siostra ma najlepsze oceny w klasie!” – każdemu z nas przynajmniej raz w życiu zdarzało się słyszeć podobne komentarze. Ta z pozoru niewinna uwaga może sprawić, że dziecko wmówi sobie, że jest gorsze od swoich rówieśników, co zmniejszy jego poczucie wartości. 3. Mówią im, że coś, czego nie mogą zrobić, jest łatwe Kiedy dzieci uczą się nowych rzeczy, na przykład czytania i pisania, często uspokajamy je, mówiąc: „Nie martw się, to takie proste”. Wówczas maluch – w którego umyśle już i tak toczy się walka o to, by pokonać trudności – przejmuje się, że nie jest w stanie zrobić czegoś, co powinno być łatwe. O wiele lepiej jest powiedzieć dziecku, że: „Nauka czytania jest trudna, to fakt, ale ja wiem, że możesz się tego nauczyć”. 4. Krytykują swój własny wygląd „Moja skóra jest obwisła, powinnam schudnąć” – kobiety <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („patrząc”) a drugim („postrzegają”).---#------#---patrząc w lustro bardzo często postrzegają siebie negatywnie.---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">patrząc w lustro, bardzo często postrzegają siebie negatywnie. Tymczasem, gdy rodzic krytykuje przy dziecku swój własny wygląd, ono także zaczyna postrzegać siebie przez pryzmat fizyczności. Zamiast tego, lepiej nauczyć malucha, że prawdziwa wartość człowieka bierze się z wnętrza. Niewykluczone, że już na tym etapie rozwoju dziecka uda się zaszczepić inne wzorce niż te lansowane przez reklamę i popkulturę. 5. Używają słów „dobra robota” Być może wydaje się to dziwne, że mówienie dziecku „dobra robota” może źle wpływać na jego samoocenę. Okazuje się jednak, że kiedy maluch słyszy to zbyt często, nabiera przekonania, że może zdobywać pochwały za niewielki wysiłek. W ostatecznym rozrachunku powoduje to, że dzieci uzależniają się od akceptacji innych. Nie są w stanie osiągnąć niczego bez pochwały i aprobaty. Lepiej zatem chwalić dzieci za konkretne osiągnięcia – za to, co rzeczywiście im się udało. <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („Są”) a drugim („ma”).---#------#---Są nadopiekuńczy Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">6. Są nadopiekuńczy <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („Są”) a drugim („ma”).---#------#---Są nadopiekuńczy Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem,---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">Nie ma nic złego w byciu troskliwym rodzicem, ale pilnowanie dzieci na każdym kroku to już przesada. Amerykanie mówią o takich rodzicach „helicopter parents”, bo krążą nad dziećmi jak śmigłowiec ratunkowy. Nadopiekuńczość rodziców powoduje, że dzieci wyrastają na emocjonalne kaleki. W dorosłym życiu nie są w stanie zrobić niczego samodzielnie. Aby tego uniknąć, lepiej pokazać dzieciom, że mogą brać za siebie odpowiedzialność. W ten sposób będą umiały radzić sobie z konsekwencjami swoich działań. Czy kiedykolwiek zdarzyło wam się zrobić którąś z powyższych rzeczy? Co sądzicie o tego rodzaju błędach wychowawczych? Piszcie w komentarzach. Źródło: theAsianparent.com Zobacz także: Jak wychować dziecko bez kompleksów na punkcie wyglądu? 7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka 5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
To, jak zajmujesz się niemowlęciem, ma wpływ na to, na jakiego człowieka wyrośnie. Jeśli chcesz, żeby dobrze się rozwijało, unikaj tych 5 błędów.
Jako rodzic chcesz wszystko zrobić najlepiej. Kiedy rodzi ci się pierwsze dziecko, jesteś na nieznanym lądzie. To naturalne, że błądzisz i szukaj swojej drogi. Każdemu rodzicowi zdarza się popełnić błąd, nie oznacza to jednak, że nie można się poprawić! Dlatego nie słuchaj rad, które mówią, że dziecko powinno się wypłakać, że płaczem cię terroryzuje i wymusza, że powinno zasypiać samo i że klaps to dobra metoda wychowawcza. Oto 10 przykazań dla kochających rodziców, które pomogą ci uniknąć błędów i stworzyć dziecku idealne warunki do rozwoju: tak, by wyrosło na zdrowego i szczęśliwego dorosłego. Przykazania dla rodziców Opiekując się niemowlakiem, przestrzegaj tych zasad, a stworzysz głęboką i pełną miłości relację z dzieckiem i wychowasz go na człowieka, któremu będzie łatwiej odnaleźć się w życiu. Nie zostawiaj do wypłakiwania się Chyba że chcesz zaburzyć rozwój mózgu dziecka i chcesz, żeby w przyszłości było agresywne, trudne we współpracy, aspołeczne, nielubiane, i żeby myślało, że jego potrzeby nie są dla innych ważne. Kiedy niemowlę płacze, nie robi tego po to, by tobą "rządzić" lub "wymuszać"! To jego sposób na powiedzenie ci, że cię potrzebuje. Może jest śpiące, może głodne, może mu zimno, a może coś je boli? Jak inaczej może ci to powiedzieć? Ignorując płacz dziecka, zaburzamy nie tylko jego poczucie bezpieczeństwa, ale też negatywnie oddziałujemy na rozwój jego mózgu, który w 2 pierwszych latach życia przebiega wyjątkowo intensywnie: to wtedy powstają ważne połączenia między neuronami (synapsy). Płacze? Przytul, pomóż, kochaj. Nie zostawiaj samego Pozostawione same sobie, dzieci czują się rozdarte, opuszczone, nieważne. Są bojaźliwe i nieufne. Dzieci rodzą się skazane na opiekę dorosłych, ale też uwarunkowane tak, by potrzebować ich bliskości. Gdy zostają same, czują się zagubione i nieszczęśliwe. Nie ignoruj To co, że nie umie mówić? Komunikowanie się z dzieckiem od samego początku sprzyja jego rozwojowi emocjonalnemu i intelektualnemu, budowaniu więzi między dzieckiem a rodzicem, rozwojowi umiejętności społecznych i werbalnych. Śpiewaj dziecku kołysanki, czytaj książki, mów do niego, bierz na ręce. Nie bój się noszenia Przytulanie i noszenie niemowląt ma same korzyści! Uczy radzenia sobie ze stresem, rozwija pamięć i receptory serotoniny, dzięki czemu w przyszłości twoje dziecko ma mniejsze szanse zachorowania na depresję! Noś, przytulaj, nie "zepsujesz", tylko pomożesz! Nie dawaj klapsów! Klapsy i kary uczą braku zaufania, poczucia zagrożenia, nieszczerości. Zaburzają komunikację między członkami rodziny i zabijają w dziecku radość z uczenia się, szczególnie jeśli jest strofowane za odkrywanie otoczenia. Kiedy rodzice są nerwowi i niecierpliwi, problemy z zachowaniem dziecka narastają, a nie ulegają poprawie! Zobacz też: Młoda mama prosi: "Skończcie z tymi radami! To ja jestem matką!" Najgorsze dobre rady, jakie słyszy młoda mama 9 cech High Need Baby. Czy masz wyjątkowo wymagające dziecko? [WIDEO]
5 rodzicielskich porażek, których doświadczyła każda z nas
Czasem trudno się do tego przyznać, ale musimy to powiedzieć: macierzyństwo nie jest łatwe. Choć popełniamy błędy, wciąż jesteśmy najlepszymi mamami dla naszych dzieci!
Przyznanie się do błędu nigdy nie jest łatwy. Postanowiłam jednak zaryzykować. Mam nadzieję, że nie jestem w tym sama! 1. Niewinne kłamstewka Nie wiem, kogo okłamuję bardziej – dziecko czy siebie. Powiedzenie maluchowi, że lody się skończyły, a po zjedzeniu cukierków wypadną mu ząbki, jest poniekąd prawdą (lody jeszcze są, ale dla mnie, jako nagroda za przetrwanie kolejnego dnia). Przekonywanie siebie, że jutro położę się o 22 i będę spała przynajmniej do 6 rano, to zupełnie inna bajka. 2. Nie zawsze na zielonym Podziwiam rodziców, którzy stoją z dzieckiem przy przejściu dla pieszych i grzecznie czekają na zielone światło. Choć wyrzuty sumienia mam ogromne (szczególnie, gdy dziecko krzyczy na cały głos "mamo, zginiemy!!!), czasem po prostu szkoda mi czasu. Zdarza się to rzadko, zazwyczaj należę do tych "grzecznych rodziców", ale jednak zdarza. Mam nadzieję, że nie jestem sama! 3. Chwila dla siebie? Czas na bajki! Wiem, 2-latki nie powinny spędzać przed telewizorem czy tabletem więcej niż pół godziny dziennie. Jednak czasem każdy potrzebuje chwili – na dopicie kawy, przejrzenie magazynu (na czytanie nie ma przecież czasu), umycie włosów. W takich chwilach posadzenie dziecka przed telewizorem jest najłatwiejszym rozwiązaniem. Przyznaję z ręką na sercu – zdarza się. 4. Baba Jaga i spółka Czułyście się kiedyś tak bardzo bezsilne, że powiedziałyście dziecku coś, czego żałujecie do dziś? Gdy kiedyś słyszałam mamy mówiące dzieciom "bo pani cię zabierze" albo "bo przyjdzie po ciebie pan", miałam ochotę podejść do nich i na nie nakrzyczeć. Do czasu, kiedy znalazłam się w podobnej sytuacji. Nigdy nie powiedziałam dziecku, że ktoś je zabierze albo, że pójdę i nie wrócę, to dla mnie zbyt okrutne. Wiem, straszenie dziecka jest złe, jednak słynne "jak nie zjesz, to nie urośniesz" mam jednak za sobą. Niestety. 5. Panika, stres i spocone ręce Pomyślałyście kiedyś o sobie "matka-wariatka"? Albo jeszcze lepiej, "matka-panikara"? Wiem, że skaleczony palec, szczepienie czy noc u dziadków to nie koniec świata, ale to takie małe lęki, przy których serce zaczyna szybciej bić. Choć wiem, że ten strach jest nieuzasadniony, wątpię, żeby kiedykolwiek minął. Powiedzcie, też tak macie? Czytaj także: 5 kłamstw, w które w końcu musisz przestać wierzyć inspiracja: huffingtonpost.com
Rodzic helikopter – czyli jak nie przesadzić z nadmiarem opieki?
Czy stale krążyć nad dzieckiem, aby chronić je przed niebezpieczeństwami? A może zaryzykować, odsunąć się w cień i pozwolić maluchowi podejmować decyzje? A jeśli tak, to kiedy? Czy tzw. „rodzic helikopter” lepiej wychowa dziecko i jak uczyć maluchy odpowiedzialności za swoje życie wyjaśniają eksperci.
Jesteśmy rodzicami, którzy mają czas dla dziecka. Staramy się organizować swojemu dwuletniemu synkowi fajne zabawy, zawsze jesteśmy doinformowani na temat tego, co dzieje się w żłobku. Często siedzimy też razem z nim w piaskownicy, kiedy się bawi. Któregoś dnia usłyszeliśmy komentarz od jednej mamy, że jesteśmy „rodzicami helikopterami”. Co to właściwie znaczy rodzic helikopter? Nie czujemy, żebyśmy robili coś złego – Aga i Tomek z Gniezna Odpowiadają: Prof. Anna Brzezińska, psycholog dziecięcy, kieruje Zakładem Psychologii Socjalizacji i Wspomagania Rozwoju w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, pracuje też w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie. Dr Joanna Urbańska, psycholog społeczny, jest adiunktem w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. dr Joanna Urbańska: Pejoratywne określanie pewnego typu rodziców jako „rodzic helikopter” jest bardzo modne w amerykańskich mediach już od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, kiedy to w jednej z książek pojawiła się wypowiedź nastolatki: „matka krąży nade mną jak helikopter”. W Polsce dopiero od niedawna można spotkać się z tą nazwą. Jest szczególnie popularna w zagranicznych szkołach jako określenie rodzica, który bardzo często dzwoni do szkoły, jest natarczywy, przyjeżdża po dziecko za wcześnie i czeka pod drzwiami lub na przerwie przekazuje smakołyki, swoim postępowaniem przynosząc dziecku wstyd przed kolegami. prof. Anna Brzezińska: Ważne jest, aby dobrze rozumieć, co tak naprawdę znaczy być "rodzicem helikopterem". Najkrócej rzecz ujmując, oznacza to fizyczną hiperobecność, czyli tak zwane ciągłe krążenie nad dzieckiem, ale – co ogromnie ważne! – przy psychicznej nieobecności. Jak to należy rozumieć Otóż tak, że problemem nie jest w tym przypadku zbyt duża obecność rodzica, ale przede wszystkim jego zła obecność. Polecamy: Czy dziecko rzeczywiście powinno być posłuszne? JU: To obecność narzucająca się, wyręczająca, przeszkadzająca i związana z ciągłym kontrolowaniem tego, co i jak robi dziecko. W skrajnych przypadkach można ją porównać do chęci przeżycia za malucha czegoś, rozwiązania za niego wszystkich problemów, wykonania każdego zadania. AB: Wyobraźmy sobie mamę lub tatę, którzy po prostu wiedzą, co dzieje się u dziecka, uczą je, jak dobierać ubrania do pogody, pomagają, gdy kolega lub koleżanka mu dokucza. Na tym właśnie polega dobra obecność. A teraz wyobraźmy sobie rodzica, który cały czas spogląda na plac zabaw i kontroluje ruchy wszystkich dzieci, aby w odpowiednim momencie z prędkością błyskawicy wkroczyć i rozwiązać pojawiający się problem. Takiego, który nieustannie przepytuje nauczycielki z tego, co się dzieje u dziecka, który ciągle je wyręcza, wykonując za nie prace zadane w przedszkolu. To jest właśnie „rodzic helikopter”. Czytaj też: W dyscyplinie czy bezstresowo - jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą? JU: Taki styl rodzicielstwa, co najsmutniejsze, nie daje dziecku prawdziwego wsparcia. Mama lub tata zamiast porozmawiać z maluchem o jego pasjach, obserwować, jak pięknie maluje, rysuje, śpiewa czy tańczy, są zajęci wyręczaniem go i tracą czas na nawykowe, bezsensowne zajęcia (np. otrzepywanie swojej pociechy w piaskownicy z piasku). Taką czynnością w dzisiejszych czasach jest również ciągłe dzwonienie do dziecka lub w sprawie dziecka. Rozwój komunikacji komórkowej sprzyja „rodzicom helikopterom”. Dzwonią do malucha lub jego opiekunów czy nauczycieli często i w sprawach błahych. Pamiętam, że kiedy jako dziecko jechałam pod namiot w Bieszczady, wysyłałam mamie kartkę, którą ona dostawała po tygodniu albo dopiero po moim powrocie. Polecamy: 17 pomysłów na zabawy na świeżym powietrzu AB: Od razu chciałabym doprecyzować: to, że rodzic jest wszędzie i zawsze przy dziecku, a kiedy nie da się inaczej, to także przez kontakt telefoniczny, nie znaczy, że towarzyszy mu naprawdę. Czytaj też: Kiedy kupić dziecku telefon komórkowy? JU: Gdzieś na forum przeczytałam wypowiedź jednej z mam, żeby rodzice powtarzali sobie: „Nie kradnij dziecku życia, przeżyć, problemów. Ucz je odpowiedzialności za swoje życie przy twoim wsparciu wówczas, kiedy tego potrzebuje”. AB: „Rodzic helikopter” to coś więcej niż rodzic nadopiekuńczy czy rozpieszczający. To rodzic, który wyręcza z życia. Wykonuje prace plastyczne za malucha, nosi mu plecak, decyduje, kiedy ma skończyć jeść, jak się bawić (czytaj też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców) JU: Dzieci dość szybko uczą się, że aby mieć święty spokój i nie narażać się na wstyd przed kolegami, trzeba kombinować. Potomstwo „rodziców helikopterów” uczy się np. wychodzić z przyjaciółmi ze szkoły w taki sposób, aby uniknąć mamy, która czeka na nie tuż pod drzwiami (czytaj też: Dziecko kłamie, winni rodzice?) AB: Warto swoją rodzicielską obecność elastycznie dostosowywać do potrzeb dziecka, które wynikają z jego wieku i poziomu rozwoju. Coś, co będzie typowe dla rodzica rocznego maluszka (np. siedzenie z nim w piaskownicy), jest nietypowe dla rodzica sześciolatka. Z kolei zupełnie nie do zaakceptowania będzie np. przesiadywanie obok nastoletniego dziecka na ławce przed blokiem. Polecamy: 10 magicznych sztuczek na wychowanie malucha JU: Kiedyś mówiło się „nie dawaj ryby, daj wędkę”. Myślę, że to stwierdzenie nie jest do końca słuszne. Dawanie małemu wędkarzowi złowionej ryby byłoby charakterystyczne dla „rodzica helikoptera”, ale danie wędki z kolei nie w każdym przypadku jest wystarczające. Mały wędkarz potrzebuje „instrukcji”, „pilotażu”, żeby wiedzieć, jak tej wędki używać. Tym sposobem możemy uspokoić rodziców, którzy mają czas dla swoich dzieci, ale używają go z pożytkiem dla siebie i dla nich. AB: Jeśli jesteśmy rodzicami, którzy mają czas dla bardzo małego dziecka i nie osaczamy go swoją obecnością, tylko staramy się być przy nim wtedy, kiedy nas potrzebuje, dając mu swoją uwagę, wsparcie i wskazówki zamiast wyręczania, to bardzo dobrze! Nie mylmy bycia „rodzicem helikopterem” z zaangażowanym rodzicielstwem. Czytaj też: 4 proste rady, jak nauczyć dziecko samodzielności
7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka
Sprawdź, jakich błędów nie popełniać, jeśli nie chcesz wychować rozpieszczonego dziecka.