Przemoc fizyczna wobec dziecka: kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty
Przypominamy, dlaczego przemoc fizyczna wobec dziecka jest niedopuszczalna. Masz dziecko i kochasz je nad życie, a może dopiero będziesz je mieć? To wystarczający argument, aby przeczytać naszą rozmowę z psychologiem – o przemocy fizycznej, ale też emocjonalnej, oraz o ich skutkach.
Przemoc fizyczną wobec dzieci akceptuje prawie 50 proc. Polaków, choć w Polsce od kilku lat mamy prawny zakaz bicia dzieci. O tym, z czego to wynika, i jakie szkody wyrządza przemoc całej rodzinie, rozmawiamy z psychologiem – dr Aleksandrą Piotrowską, ambasadorką akcji społecznych Rzecznika Praw Dziecka zapobiegających krzywdzeniu najmłodszych. Większość Polaków nadal uważa, że dziecku można dać klapsa. Z czego wynika akceptacja dla przemocy fizycznej? W większości polskich rodzin dopuszcza się przemoc wobec dzieci. Wynika to w dużej mierze z tradycji. Co więcej – nazywa się ją wychowywaniem albo dyscyplinowaniem. Polski rodzic wymierzający dziecku policzek, dający klapsa, przytrzymujący za ramię w taki sposób, że przez dwa tygodnie utrzymuje się wyraźny ślad, uważa, że jest troskliwy. Jak polscy rodzice wypadają na tle Europy? W kwestii przemocy fizycznej wobec dzieci bliżej nam do Rumunii, Ukrainy, Białorusi niż do krajów zachodnich. To, z czym próbowaliśmy się zmierzyć, wprowadzając m.in. ustawę o przemocy w rodzinie, a co ciągle jest przez sporą część społeczeństwa poddawane w wątpliwość, w krajach europejskich już od ponad 20 lat stanowi rzeczywistość prawną. W Polsce zakaz bicia dzieci reguluje Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Od 2010 roku zapisany jest w nich zakaz stosowania jakichkolwiek kar cielesnych wobec dzieci przez osoby wykonujące władzę rodzicielską oraz sprawujące opiekę lub pieczę nad małoletnim. Ustawa uprawnia pracowników socjalnych do interweniowania, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie dziecka. Decyzja taka nie może być podejmowana jednoosobowo, ale wspólnie z funkcjonariuszem policji i przedstawicielem służby zdrowia. Kto najczęściej stosuje przemoc fizyczną wobec dzieci? Zwykle mamy takie skojarzenia: ktoś obcy napadł dziecko w ciemnej uliczce i je skrzywdził. Tymczasem sprawcami przemocy są zwykle osoby najbliższe – rodzice. Jeśli porównamy ojców i matki, zdecydowanie częściej robią to mamy. Mamy kochają swoje dzieci i jednocześnie stosują przemoc fizyczną? Dlaczego? Wpływa na to liczba godzin, którą spędzają z dzieckiem. Są z nim dłużej, więc częściej wymierzają klapsy, krzyczą. Ale sprawcami zachowań przemocowych, o których piszą media i od których włosy jeżą nam się na głowie, są w większości przypadków ojcowie lub partnerzy matek. Przemoc fizyczna to każde intencjonalne działania wobec dziecka powodujące urazy na jego ciele, np.: bicie, szarpanie, popychanie, rzucanie przedmiotami. Przemocą będzie również bicie dziecka „dla jego dobra”, „żeby się słuchało”, „żeby już więcej tak się nie zachowywało”. Jeżeli za zadaniem bólu kryje się intencja wychowania w ten sposób dziecka, to w takiej sytuacji także mamy do czynienia z przemocą. Które dzieci są bardziej narażone na przemoc fizyczną? Statystycznie rzecz ujmując, są to dzieci bardzo młodych rodziców. Niektórzy sądzą, że młodzi ludzie mają więcej cierpliwości, ale to się nie potwierdza w praktyce. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/przemoc-wobec-dzieci-czym-jest-przemoc-fizyczna-psychiczna-i-ekonomiczna-jakie-sa-kary-i-konsekwencje-33108-r1/">Przemoc wobec dzieci częściej gości też w rodzinach, które mają dużo dzieci. Wiem, że zaraz odezwie się chór sprzeciwu porządnych rodzin wielodzietnych, ale tak wynika ze statystyk. Stosowanie drastycznych form przemocy idzie również w parze z biedą i upośledzeniem społecznym, które jest np. skutkiem bezrobocia. Przemoc wobec dzieci to nie tylko klapsy Oprócz przemocy fizycznej, czyli potrząsania, rzucania, bicia – a proszę sobie wyobrazić, że bite są nawet noworodki i niemowlęta – jest też przemoc emocjonalna, czyli zastraszanie, wyszydzanie, szantażowanie, nie tylko krzykiem, ale też uwagami: „Mamusia się od tego rozchoruje”, „Mamusia strasznie się napracowała, by ci ugotować zupkę”, „Ach, jak mamusię serce boli”. Jest też oczywiście przemoc seksualna oraz zaniedbywanie dziecka – wielu rodziców nie dowierza, że to też jest formą przemocy. Wykorzystanie seksualne to każde zachowanie osoby starszej i silniejszej, które prowadzi do jej seksualnego podniecenia i zaspokojenia kosztem dziecka, np.: ekshibicjonizm, uwodzenie, świadome czynienie dziecka świadkiem aktów płciowych, zachęcanie do rozbierania się i do oglądania pornografii, dotykanie miejsc intymnych lub zachęcanie do dotykania sprawcy, różne formy stosunku seksualnego. Taka przemoc wobec dziecka rodzi sporo wątpliwości... Weźmy na przykład brak troski o właściwe żywienie dziecka. Ktoś powie: „Przecież moje dziecko nie chodzi głodne". Tymczasem ono tygodniami je tylko chlebek z nutellą albo codziennie na kolację dostaje parówki. I choć jest najedzone po pachy, mamy do czynienia z zaniedbaniem jego potrzeb pokarmowych. To samo dotyczy snu i odpoczynku, nieudzielania pomocy medycznej, niepodawania leków, ubierania nieodpowiednio do pogody – przed czym łatwo się bronić, mówiąc: „Nie stać mnie, nie mogę kupić”, ale znam przypadki rodzin, które dostają pomoc dla dzieci w postaci odzieży, używają jej do zabrudzenia i wyrzucają. Czy zbyt wczesne sadzanie na nocniku to też przemoc? Z przemocą wobec dziecka mamy do czynienia zawsze, kiedy doznaje ono krzywdy. To celowe i zamierzone działanie, które ma wywrzeć na nie wpływ. Przytrzymywanie siłą na nocniku ma właśnie taki charakter. W pewnych rodzinach w ciągu dnia zbierze się dobrych parę godzin, które dziecko musi na nim spędzić. Co czują dzieci, wobec których rodzice stosują przemoc fizyczną? Małe dziecko doszukuje się winy w sobie, uznaje, że jest niegrzeczne, niedobre. Czuje się zagubione i nie rozumie świata. Proszę sobie wyobrazić, jaki musi przeżywać konflikt – przecież sprawcy przemocy są jednocześnie najbliższymi mu osobami. A krzywdy wymierzane przez bliskich bolą najbardziej. Jak przemoc fizyczna zaznana w dzieciństwie wpływa na przyszłość dziecka? Krzywdzone dzieci mają dramatycznie negatywny obraz siebie. Niemal zawsze wyrastają na ludzi o niskim poczuciu własnej wartości. Ale – co ważne – mają też negatywny obraz innych ludzi. Dla nich człowiek to przede wszystkim źródło zagrożenia, niepokoju, bólu i strachu. Dzieci, które doświadczyły przemocy fizycznej, same będą ją stosować? W większości przypadków, niestety tak. Posiadanie dzieci gwarantuje silne emocje – oburzenie czy złość. Jeśli widzieliśmy, że rodzice, złoszcząc się na nas, wrzeszczeli, przeklinali, podnosili za ucho, po latach w podobnych sytuacjach wyciągamy takie zachowania z zakamarków pamięci i powielamy. Trzeba dużo wysiłku, by to przerwać. Badania przeprowadzone przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę, która od lat walczy z przemocą wobec dzieci i młodzieży, pokazały, że jeżeli dziecko doświadczy co najmniej jednej formy krzywdzenia lub dysfunkcji w rodzinie, to jako dorosły człowiek wielokrotnie częściej podejmie próby samobójcze. Osoby te także częściej się okaleczają i nie mają bliskich. Polscy rodzice niezbyt dobrze sprawdzają się w swojej roli? Rzeczywiście słabo radzimy sobie z różnymi zadaniami rodzicielskimi. Wielu ludzi wychodzi z założenia, że uczyć to się trzeba, by być szewcem czy kosmetyczką, ale nie rodzicem. Póki nie uczą nas tego w szkole w ramach przygotowania do życia w rodzinie, szukajmy różnego rodzaju szkoleń, warsztatów dla rodziców, których jest coraz więcej. Możemy spytać o nie choćby w pobliskim przedszkolu czy szkole. Zobacz też: W dyscyplinie czy bezstresowo: jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą Mama kontra babcia: kto ma rację? Masz nadpobudliwe dziecko? Może to ADHD? Zrób test!
Przemoc wobec dziecka: jak reagować? Gdzie zgłosić? [WIDEO]
To bardzo ważne, by reagować na przemoc wobec dziecka. Nie chowaj głowy w piasek – apeluje socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Polskie przepisy nakazują pomóc krzywdzonym dzieciom. Za zaniechanie udzielenia dziecku pomocy grozi nawet kara pozbawienia wolności.
Zobacz film, w którym ekspert radzi, jak reagować na przemoc wobec dziecka. Problem pomaga rozwiązać Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jak reagować na przemoc wobec dziecka? Zgłoś policji Jeśli podejrzewasz, że coś poważnego dzieje się w rodzinie, dziecko jest notorycznie zaniedbywane, dochodzi do przemocy fizycznej, emocjonalnej czy też do wykorzystania seksualnego, nie możesz udawać, że tego nie widzisz. Jak podkreśla socjolog Renata Szredzińska, mamy obowiązek poinformować policję o podejrzeniu stosowania przemocy wobec dziecka. Jeżeli tego nie zrobimy, grozi nam odpowiedzialność karna i pozbawienie wolności do 3 lat. Przemoc wobec dziecka: szukaj pomocy w ośrodkach pomocy społecznej To istotne, by reagować także na mniej drastyczne przejawy przemocy wobec dzieci. W łagodniejszych przypadkach, kiedy nie mamy do czynienia z poważnym znęcaniem się, ale podejrzewamy zaniedbanie, stosowanie przez rodziców złych metod wychowawczych, można o sprawie poinformować ośrodek pomocy społecznej. Ekspert zaznacza, że to wcale nie oznacza natychmiastowego odebrania dziecka takiej rodzinie. „Dzieci nie są odbierane jak za pstryknięciem palców” – tłumaczy Renata Szredzińska. „Najpierw trzeba ocenić sytuację, sprawdzić, jak rodzinie można pomóc. Być może przyznany będzie asystent rodziny. Rodzina jest otaczana szeroką pomocą, zanim zacznie się rozważać, czy dzieci trzeba odebrać, czy nie”. Zobacz też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty Porozumienie bez przemocy: te książki musisz znać! Czego uczy bicie dzieci?
SKANDALICZNE zachowanie gwiazdy YouTube: Barbara Kwarc bije i wyzywa małą dziewczynkę
W sieci pojawiło się nagranie, na którym Barbara Kwarc wyżywa się na niewinnych dzieciach. Zaskakująca i przerażająca jest też ignorancja opiekunek maluchów, które w żaden sposób nie zareagowały. Dały w ten sposób pozwolenie na przemoc słowną i fizyczną wobec małych dzieci.
Barabara Kwarc jest bohaterką „Baśka Blog” i serialu „Klatka B”. Kobieta jest znana ze swojego wulgarnego zachowania, jednak teraz przekroczyła wszelkie granice. Wrocławianka zachowała się w sposób przemocowy wobec... niewinnych dzieci. Okrutne zachowanie wobec dzieci W sieci pojawiło się nagranie, na którym Barbara razem z gromadką dzieci uczestniczy w topieniu marzanny. Podczas przemówienia wrocławianki o pożegnaniu zimy jedna z dziewczynek coś krzyknęła (jak to małe dziecko, któremu wyraźnie zaczęło się nudzić). Wtedy z ust Barbary Kwarc padły niecenzuralne słowa. Uderzyła także kilkuletnią dziewczynkę. Następnie zaczęła wyzywać wszystkie dzieci. View oEmbed on the source website Brak reakcji opiekunek Opiekunka dzieci w żaden sposób nie zareagowała na agresywne zachowanie kobiety. Sytuację całkowicie zignorowała także osoba, która nagrywała zdarzenie. Zachowanie Barbary Kwarc przeraża, jednak kompletna ignorancja pozostałych dorosłych również jest zatrważająca. Reakcja policji „Komenda Powiatowa Policji w Jaworze, z chwilą otrzymania informacji o zaistniałym zdarzeniu, niezwłocznie podjęła czynności w sprawie naruszenia nietykalności cielesnej małoletniego dziecka. Prowadzone jest postępowanie w tej sprawie, zarówno o przestępstwo, jak i o wykroczenia. Zostały ustalone dane personalne osób, które widoczne były na nagraniu. Przesłuchano także opiekuna prawnego małoletniego dziecka, którego nietykalność cielesna została naruszona. Z uwagi na fakt, iż czyn ten ma charakter prywatnoskargowy, materiały w tej sprawie zostały przesłane do Prokuratury Rejonowej w Jaworze celem objęcia ściganiem z urzędu” - poinformowała asp.szt. Ewa Kluczyńska, oficer prasowy KPP w Jaworze. Bezlitośni internauci Pod filmem pojawiło się bardzo dużo komentarzy. Internauci byli zdruzgotani zachowaniem Barbary Kwarc. „Wydarzyły się trzy rzeczy jednocześnie. Stara baba atakujaca dziecko, baba nie reagujaca na uderzenie starej baby w dziecko i baba nagrywająca i smiejąca się ze starej baby uderzajacej dziecko obok baby nie reagującej:p ” „I tak jak Baśka była kochana przez setki tysięcy widzów w swoich latach świetności na swoim blogu, tak właśnie ta sympatia do niej została zniszczona po tym co zostało tu zaprezentowane. Nie wiem co jest bardziej przerażajace, sama Baśka w furii z przekleństwami przy dzieciach, brak rekacji rodzica, czy śmiech kamerzystki ? Koszmar” „A ta pani stojąca obok dziecka śmiała się i miała świetną zabawę to jest chore Baska powinna się leczyć to już nie jest śmieszne” [pisownia komentarzy oryginalna - przyp.red.] Źródło: YouTube, jawor24h.pl Zobacz także: SZOK na lekcji religii: dzieci przez kilka minut słuchały jęków jak z filmu pornograficznego Wielkopolska: Rodzice ZOSTAWILI 3-LETNIE DZIECKO na stacji benzynowej! Radom: Matka nagrała, jak WYZYWA I BIJE SWOJE DZIECI na TikToku!
Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, tupie, a ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo… lub dasz mu klapsa? Z badań Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że niemal połowa dorosłych Polaków sądzi, że są sytuacje, w których można uderzyć dziecko za karę.
Większość nie uważa, że klaps jest skuteczną metodą wychowawczą, ale nie wie, co można zrobić zamiast. Nowa kampania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę “Potrafię się zatrzymać” ma zachęcić rodziców do zatrzymania się, kiedy nerwy biorą górę i poszukiwania konstruktywnych sposobów na opanowanie swoich emocji w trudnych sytuacjach wychowawczych. Ciągle blisko połowa Polaków (48%) uważa, że za karę można uderzyć dziecko. 26% polskich rodziców przyznaje, że zdarzyło się im stosować kary cielesne. Są to przede wszystkim klapsy oraz bicie ręką. Pytani o powody, mówią o utracie panowania nad sobą (56%), zmęczeniu, poczuciu bezradności, braku wsparcia czy braku znajomości innych metod wychowawczych (36%). Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę od 27 lat podejmuje działania na rzecz eliminacji kar fizycznych wobec dzieci. Przez ten czas wyraźnie zmniejszyła się społeczna akceptacja dla takich zachowań. Bicie dzieci nie jest już dziś postrzegane jako norma. W 2005 jedynie jedna trzecia dorosłych Polaków uważała, że rodzice nigdy nie powinni uderzyć dziecka, w 2017 roku myśli tak już połowa z nich. Część rodziców, którym zdarza się dać klapsa dziecku, żałuje, że nie potrafią inaczej poradzić sobie z wychowawczymi trudnościami. To ogromna, pozytywna zmiana świadomości społecznej na przestrzeni ostatnich lat. Z drugiej strony bardzo niepokojące jest, że w debacie publicznej wracają ostatnio głosy, że klaps może, a nawet powinien być częścią procesu wychowawczego. Badania pokazują jednak, że kary fizyczne mogą mieć negatywny wpływ na rozwój dzieci. Dzieci, które doświadczyły bicia – również klapsów, częściej przejawiają zachowania agresywne, mają gorsze relacje z rodzicami, wykazują niższe umiejętności poznawcze, czy też częściej mają niższe poczucie własnej wartości – mówi dr Monika Sajkowska, prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Celem nowej kampanii Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę „Potrafię się zatrzymać” jest wsparcie rodziców w radzeniu sobie z własnymi emocjami w trudnych sytuacjach wychowawczych. Kampania kierowana jest do rodziców małych dzieci (do 6. roku życia), którym zdarza się stosować klapsy, ale poszukują innych, konstruktywnych metod stawiania dziecku granic, by nauczyć je przestrzegania zasad. Dzieci, zwłaszcza małe, mogą wystawiać cierpliwość rodziców na próbę, ale warto wtedy przypomnieć sobie, że nawet gdy zachowują się nie tak, jak byśmy tego chcieli, to i tak przecież są dla nas najważniejsze na świecie i bardzo je kochamy. Wiemy, że wiele mam i ojców chciałoby umieć postąpić inaczej, niż dając dziecku klapsa – ale nie znają alternatywnych sposobów reagowania. Dlatego kampanią chcemy wesprzeć rodziców, proponując im konkretne sposoby działania i praktyczne wskazówki. Podpowiedzieć, jak mogą sobie radzić z własnymi emocjami, bez sięgania po klapsa. Pomocne są proste rzeczy, np. policz do 10, weź głęboki oddech – mówi Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Zwolennicy klapsów często mówią: „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził” czy „Mnie bito i wyrosłem na porządnego człowieka”. Pamiętajmy, że klaps zawsze krzywdzi dziecko i sprawia mu ból, zwłaszcza psychiczny. Alternatywą dla klapsa nie jest wychowywanie bezstresowe– można skutecznie wyznaczać dziecku granice w mądry sposób, z szacunkiem dla jego praw – dodaje Renata Szredzińska. Podstawowym elementem kampanii jest 2,5-minutowa animacja ukazująca poruszającą historię mamy, której zdarzyło się dać klapsa synkowi, jednak – jak wielu rodziców – ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Głosu projektowi użyczyła Karolina Gruszka. Aktorka, która sama jest mamą, mówi o swoich motywacjach do zaangażowania się w kampanię: Głęboko wierzę w to, że każda przemoc fizyczna wobec dziecka wyrządza mu ogromną krzywdę, zaburza jego poczucie własnej wartości, poczucie bezpieczeństwa. Ciepły i głęboki głos Karoliny Gruszki dodatkowo podkreśla emocjonalny charakter spotu. Myślę, że każdy rodzic w głębi serca, marzy o tym, by stworzyć ze swoim dzieckiem jak najpiękniejszą relację, opartą na miłości, zrozumieniu, szacunku. Każdy klaps, każde potrząśnięcie dzieckiem w złości, uderzenie, oddala nas od takiej relacji. Z kolei każde przytulenie dziecka, każda chwila bliskości, każda próba uważnej rozmowy naprawdę potrafią zdziałać cuda – dodaje Karolina Gruszka. Platformę kampanii stanowi strona internetowa rodzice.fdds.pl, na którą fundacja zaprasza zainteresowanych rodziców. Po wejściu na stronę można zapoznać się z materiałami kampanii, pomagającymi zrozumieć, jaka jest geneza trudnych zachowań dziecka i jak można sobie z nimi poradzić, nie uciekając się do bicia. Kampanię wsparli także blogerki i blogerzy parentingowi: Natalia Tur (nishka.pl), Magdalena Komsta (wymagające.pl), Joanna Jaskółka (matkatylkojedna.pl), Kaja Wolnicka (moi-mili.pl), Alicja Kost (mataja.pl), oraz Kamil Nowak (blogojciec.pl). Rezultatem współpracy z przedstawicielami blogosfery jest krótki poradnik dla rodziców prezentujący sposoby na zatrzymanie się zanim emocje wezmą górę i uniknięcie fizycznego skarcenia dziecka. Poradnik zawiera szereg praktycznych wskazówek, które rodzice mogą wykorzystywać na co dzień.
Można bić dzieci - kary cielesne powróciły do szkoły?
Przedszkolaki i uczniowie będą bici półmetrową deską. Rodzice zgodzili się na to.
Takie zasady ustalił dyrektor szkoły The Georgia School of Innovation and Classics w mieście Hephzibah w amerykańskim stanie Georgia. Kara ma obowiązywać od przedszkola do dziewiątej klasy. Polegać ma na uderzaniu dzieci deską w pośladki. Rodzic musi wyrazić zgodę - W tej szkole dyscyplinę traktujemy bardzo poważnie - powiedział dyrektor placówki Jody Boulineau. - Był czas, kiedy kary cielesne były normą w szkołach i nikt nie miał z tym problemu - dodał. Postanowił przywrócić w swoje szkole nową-starą formę kary wobec niegrzecznych dzieci - mają być bici deską. Polegać to ma na trzykrotnym uderzaniu nią w pośladki. W czasie jej wykonywania dzieci będą trzymać ręce na kolanach lub na biurku. Do trzech razy sztuka Dyrektor wysłał do rodziców wraz z końcem wakacji nowe zasady regulaminu. Rodzice musieli je zaakceptować lub nie. Dzieci opiekunów niezgadzających się na kary cielesne, nie będą bite. Dyrektor placówki poinformował, że co trzeci rodzic zgodził się na karę. Kara jest rozpisana w podpunktach. Najpierw będzie wyproszenie ucznia z sali. - "Kiedy wskutek złego zachowania uczeń zostanie odesłany z sali lekcyjnej, członek administracji szkoły porozmawia o naruszeniu regulaminu i powiadomi rodziców. Przy drugim upomnieniu może być zastosowana kara niecielesna. Wtedy też uczeń zostanie poinformowany o możliwych uderzeniach. Po trzecim upomnieniu uczeń dostanie trzy klapsy deską" - napisano w komunikacie. Bicie ma się odbywać za zamkniętymi drzwiami. Deska ma mieć ponad 60 centymetrów długości, 15 cm szerokości i prawie 2 cm grubości. Jak podkreśla dyrektor, tylko ona będzie używana do wymierzania kary. "Cieszymy się, że znowu jest taka kara"? Jody Boulineau poinformował, że reakcje rodziców są różne, ale niektórzy są bardzo zadowoleni. "Świetnie, cieszymy się, że to się znowu dzieje. Nigdy nie powinni wycofać tego ze szkół" - tak według dyrektora reagowali niektórzy rodzice. Ale były też głosy przerażenia. "O mój Boże, nie mogę uwierzyć, że to robicie" - mieli mówić inni. Ta informacja jest na tyle niewiarygodna, że aż przez moment myślałam, że jest to fake news. Niestety to prawda. O przywróceniu bicia w tej szkole napisano w kilku wiarygodnych źródłach. Stara metoda bicia deską to kara, która już kiedyś była stosowana w amerykańskich szkołach. Okazuje się, że jest nadal legalnie stosowana w 19 stanach USA. View oEmbed on the source website W mamotoja.pl we wszystkich poruszanych przez nas treściach dotyczących przemocy wobec dzieci zawsze podkreślamy, że bicie dzieci nie jest metodą wychowawczą. Są na to dowody w postaci tysięcy analiz naukowych i obserwacji społecznych. Trudno zrozumieć, że w XXI wieku, można aż tak to kwestionować. I że robi się to w majestacie prawa - w szkołach, których celem jest wychowywanie dzieci. To droga donikąd! Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Podzielcie się nim w komentarzach. Źródło: tvn24.pl Zobacz też: Znana piosenkarka przyznała, że bije swoje dzieci Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać! Trudne dzieciństwo wpływa na dalsze życie dziecka [WIDEO]
Mocne słowa o biciu dzieci kandydatki PiS na Rzecznika Praw Dziecka
Sabina Zalewska daleko odbiega od tego, co mówią autorytety pedagogiczne na temat bicia dzieci. Ale nie tylko w tej sprawie budzi zdumienie. Czy na tym stanowisku powinna zasiadać osoba o takich poglądach?
Jest trzech kandydatów na zastąpienie Marka Michalaka, któremu pod koniec sierpnia kończy się druga i ostatnia, na co pozwala prawo, kadencja na stanowisku Rzecznika Praw Dziecka. Ale biorąc pod uwagę sejmową arytmetykę, wydaje się przesądzone, że nowym rzecznikiem zostanie kandydat zgłoszony przez PiS. Osoba, która swego czasu wątpiła w ogóle w sens powstania tej instytucji. Prawicowe poglądy Zalewskiej Sabina Lucyna Zalewska jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, psychologiem rodziny, pedagogiem społecznym, mediatorem rodzinnym. Jak podkreśla Centrum Informacyjne Sejmu, aktywnie współpracuje z dziećmi i rodzinami, zajmuje się także wsparciem dzieci wykluczonych. Jej kandydaturę zgłosiła grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości. Ale to nie z tego powodu jej kandydatura budzi ogromne kontrowersje. Posłowie opozycji postanowili przyjrzeć się jej poglądom na wychowanie dzieci, które swego czasu głosiła w swoich publikacjach. - Pani Zalewska ma bardzo kontrowersyjne podejście do wychowania dzieci, do ich roli w społeczeństwie, do tego jakie prawa dziecko posiada – powiedział w NOWA TV poseł PO Arkadiusz Myrcha. Dla Zalewskiej bicie dzieci jest metodą wychowawczą Zalewska miała w swoich publikacjach głosić, że przemoc fizyczna może być stosowana wobec dzieci, chociaż nie za często, bo straciłaby swój wymiar wychowawczy....Miała też podważać sens kampanii przeciw maltretowaniu dzieci. Poseł Platformy odwołuje się do fragmentów pracy naukowej Zalewskiej, w której miała pisać o postępującym braku szacunku dzieci do rodziców. Jako dowód podała zwyczaj mówienia sobie "na ty" między rodzicami a dziećmi. Dla Zalewskiej to forma pajdokracji, czyli władzy dzieci nad rodzicami. Jako dowód jej istnienia podaje objęcie ochroną prawną dzieci, powołanie instytucji Rzecznika Praw Dziecka i zakaz stosowania kar fizycznych za nieposłuszeństwo dzieci. Dla kandydatki PiS to czysta ideologia, u których podstaw leżą lewicowe poglądy i chęć politycznego i światopoglądowego manipulowania dziećmi. Zalewska ukryła swoje poglądy i plagiat O tym jakie ma poglądy Zalewska, pisała już na początku sierpnia znana z programu TVN “SuperNiania" psycholog Dorota Zawadzka. Na swoim profilu facebookowym ujawniła fragment wywodu dr Zalewskiej, zanim ta usunęła niewygodne publikacje ze swojej strony internetowej. Na dodatek na jaw wychodzą fakty wskazujące, że praca naukowa Zalewskiej mogła być plagiatem. W kilkunastu artykułach dziennikarze "Tygodnika Powszechnego" znaleźli publikacje, które Zalewska przepisała, lekko zmodyfikowała i opisała jako swojego autorstwa. I tak będzie Zalewska Co na to PiS? "Chciałabym to zobaczyć. Chętnie przyjrzę się tym zarzutom" – tylko tyle powiedział poseł rządzącej partii Łukasz Schreiber, dystansując się od zarzutów. Rzecznik Praw Dziecka powoływany jest uchwałą Sejmu, która podlega zatwierdzeniu przez Senat. Kandydata może zgłosić Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, co najmniej 35 posłów lub co najmniej 15 senatorów. Kadencja trwa 5 lat. Oprócz Zalewskiej, kandydatami na urząd Rzecznika Praw Dziecka są: Ewa Jarosz, kandydatka PO oraz Paweł Kukiz-Szczuciński, kandydat Kukiz'15. Ale to raczej niemożliwe, aby PiS wycofał poparcie dla Zalewskiej, więc pozostałe osoby są bez jakichkolwiek szans wyboru. Wydaje się jednak, że opozycja nie odda sprawy walkowerem i może dojść do przepychanek ideologicznych przy wyborze rzecznika. To byłby fatalny sygnał i prognoza na przyszłość. Na tym stanowisku powinna zasiadać przede wszystkim osoba rozumiejąca dzieci, o dużej wrażliwości na ich potrzeby oraz doświadczeniu w pracy z nimi. Czy pani Zalewska spełnia te kryteria? I dlaczego o stanowisko rzecznika ubiega się osoba, która uważa istnienie tej funkcji za zbędne? Jakie jest wasze zdanie w tej sprawie? Napiszcie w komentarzach. Źródło: NOWA TV Zobacz też: Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem! Miłość do dziecka - kiedy się pojawia Przemoc wobec dziecka: nie udawaj, że jej nie widzisz! [WIDEO]
Trudne dzieciństwo wpływa na dalsze życie dziecka [WIDEO]
Przemoc fizyczna czyni największe spustoszenie w psychice dziecka - mówi socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Zobacz film, z którego dowiesz się, jaki ma to negatywny wpływ na późniejsze dorosłe życie.
O tym, jak trudne dzieciństwo zostawia trwały ślad w psychice dziecka rozmawiali uczestnicy 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Samobójstwa nie biorą się z niczego "Jeżeli dziecku działa się krzywda w dzieciństwie, to kiedy trafia do nas jako nastolatek, a czasami już jako osoba dorosła, to nadal to w nim tkwi, utrudnia szczęśliwe życie, realizację własnych marzeń" - mówi Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, która na co dzień pomaga takim dzieciom. Socjolog podkreśliła, że badania przeprowadzone przez Fundację wraz z Ministerstwem Zdrowia i ze Światową Organizacją Zdrowia wykazały ścisły związek między przebiegiem dzieciństwa a późniejszym funkcjonowaniem w życiu dorosłym. Badania przeprowadzone wśród 1772 studentów z pięciu uczelni w Polsce, w wieku 18-25 lat pokazały, że prawie 80 proc. z badanych przyznało się, że doświadczyło w dzieciństwie co najmniej jednej formy krzywdzenia lub dysfunkcji w rodzinie. Badania pokazują, że ci z nich, którzy doświadczyli kilku negatywnych zdarzeń w dzieciństwie, wielokrotnie częściej podejmują próby samobójcze. Ale nie tylko. Częściej też okaleczają się i nie mają bliskiej osoby. 17 razy częściej targną się na swoje życie - Jeżeli dziecko w swoim dzieciństwie doświadczy 4 negatywnych zdarzeń, takich jak przemoc fizyczna, psychiczna, zaniedbanie emocjonalne, wykorzystywanie seksualne, rozwód rodziców, ich choroba psychiczna lub uzależnienie od alkoholu, to takie dziecko w swoim dorosłym życiu jest kilkunastokrotnie częściej podatne na to, że będzie się samookaleczało lub, że podejmie próbę samobójczą - powiedziała ekspert. Badania pokazują, że wystarczy przeżyć kilka negatywnych zdarzeń w dzieciństwie, aby aż 17-krotnie! częściej podjąć próbę samobójczą, w porównaniu do osób bez takich obciążeń. "Te badania to dowód na to, co i tak już intuicyjnie i z doświadczenia wiedzieliśmy" - podkreśliła Szredzińska. Socjolog zaznaczyła, że większość rodziców chce jak najlepiej dla swoich dzieci, niestety bywa tak, że czasami nie potrafią dać im odpowiedniej opieki. Rodzicielstwo ich przerasta. Dlatego tak ważne jest, aby wesprzeć rodziny i dać dzieciom odpowiednią opiekę. "Nie chodzi o to, aby rodzice byli idealni, wystarczająco dobry rodzic wystarczy, aby ta opieka była właściwa" - podkreśliła. Napiszcie co sądzicie o przemocy wobec dzieci. Zobacz też: Zacznijcie się wtrącać. Przemoc to czas na reakcję, a nie robienie zdjęć Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać! 9 cech High Need Baby. Czy masz wyjątkowo wymagające dziecko? [WIDEO]
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę otacza opieką ofiary przemocy [WIDEO]
Na dzieci i ich opiekunów dotkniętych przemocą czeka w fundacji pomoc psychologiczna, edukacyjna oraz socjalna. I co najważniejsze - jest ona bezpłatna.
Zobacz film, w którym socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, opowiada na jaką pomoc mogą liczyć ofiary przemocy w ośrodkach prowadzonych przez fundację. Problem przemocy wobec dzieci był jednym z głównych tematów dyskusji uczestników 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Fundacja pomaga dzieciom od 27 lat! Pomoc dzieciom - ofiarom przemocy to w zasadzie sedno działań fundacji od samego początku, czyli od 1991 roku, kiedy organizacja powstała - mówi Szredzińska. W tej chwili fundacja prowadzi kilka placówek pomocowych: dwie w Warszawie i dwie na Pomorzu - w Gdańsku i Starogardzie Gdańskim. Socjolog podkreśliła, że fundacja oferuje pomoc profilaktyczną dla rodzin borykających się z różnymi trudnościami, także w sytuacji gdy nie jest to przemoc kwalifikująca się do zgłoszenia na policję. "Mamy możliwość pomocy psychologicznej, edukacyjnej, pedagogicznej, ale też lekarzy psychiatrów, jeżeli jest taka potrzeba" - mówi Szredzińska. Jeżeli np. kobieta po porodzie boryka się z depresją poporodową, to może w placówce należącej do fundacji znaleźć pomoc. Warszawa i Starogard Gdański dla ofiar przemocy Do dwóch placówek - Centrum Pomocy Dzieciom w Warszawie i w Starogardzie Gdańskim, trafiają dzieci i ich opiekunowie, którzy byli ofiarami przemocy. Chodzi o takie przypadki, które zostały zakwalifikowane jako przestępstwo i w związku z tym toczy się sprawa sądowa. "Otaczamy takie dzieci pomocą psychologiczną, terapeutyczną, socjalną, prawną i medyczną'' - powiedziała socjolog. W fundacji pracują lekarze psychiatrzy, pediatrzy mogący pomóc rodzinie. Czy pomoc dla dzieci dotkniętych przemocą jest w Polsce wystarczająca? Napiszcie co o tym myślicie w komentarzach. Zobacz też: Wyższe kary za przestępstwa wobec dzieci wchodzą w życie! Na to czekaliśmy! 4 zdania zakazane podczas wychowania dziecka 6 sposobów, jak wywołać uśmiech na dziecięcej twarzy [WIDEO]
"Gdy bili mnie rodzice, było tak fajnie!" Naprawdę tak uważasz?
Oburzający mem robi furorę w sieci. Czy osoby, które dostawały lanie w dzieciństwie uważają, że to rzeczywiście korzystnie wpłynęło na ich wychowanie?
W sieci krąży mem, na którym widać starą, czarno-białą fotografię, a na niej mężczyzna na kolenie trzyma najpewniej nieposłusznego synka, któremu wymierza karę - solidne lanie. Podpis: "Tak, kiedy byłem mały, rodzice dawali mi klapsy, gdy coś nabroiłem. Dzięki temu teraz mam rzadki syndrom, zwany: szacunkiem do innych." Osoba umieszczająca grafikę na fanpagu "Kiedyś było jakoś fajniej" dorzuciła od siebie jeszcze opis: "Coś w tym jest" i emotikona z przymrużonym okiem - takie "zabawne" dopełnienie i tak już absurdalnego przekazu. Post poszedł w świat, a razem z nim kolejna dyskusja, jak to jest dziś źle, bo nie wolno bić dzieci, bo się czepiają niewinnych klapsów. Bo dziś takie dzieci niedobre, bo bez stresu chowane... a nas lali i jesteśmy tacy fantastyczni. Jesteśmy wstrząśnięte, że te "piękne wspomnienia z dzieciństwa" zyskały prawie 6 tysięcy laków w zaledwie kilka dni. Dziękuję ci mamo za lanie Czy to oznacza, że większość Polaków super wspomnienia z dzieciństwa i ogromną wdzięczność do rodziców, za tak "dotkliwą" edukację? Pamięta to "miłe" uczucie pieczenia pupy po spotkaniu z pasem. Te obolałe pośladki, na których nie dało się usiąść po wywiadówce. Ten strach i dreszczyk emocji, by rodzice nie przyłapali, by nie było lania. Tak to bardzo miłe i nostalgiczne obrazki. Co więcej nauczyły tak wiele: ... że większy i silniejszy ma zawsze rację, … że utrata kontroli nad sobą to dobry sposób załatwiania spraw, … że przemoc to coś nie tylko akceptowalnego, ale i dobrego, … że wcale nie trzeba być grzecznym, ale po prostu sprytnym i nie dać się złapać następnym razem, ... że nie trzeba poprawić złego zachowania, ... że najbliższych trzeba się bać, ... że nawet kochanym rodzicom nie wolno ufać, ...że ludzie nie nie zasługują na szacunek, a to, co do nich przemawia to strach i ból. Czy to faktycznie brzmi tak fajnie? Gdzie ta nauka szacunku do drugiego człowieka? W komentarzach pod zdjęciem pojawiły się nawet podziękowania dla rodziców, że nie wahali się podnieść ręki na własne dziecko. Czy wszyscy, którzy zachwycili się tą grafiką uważają, że dziś szanują innych ludzi tylko i wyłącznie dlatego, że byli w dzieciństwie bici? Że ich rodzice w całym procesie wychowania w żaden inny sposób nie wpłynęli na to, kim są? Że podczas kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat nie pokazali, czym jest szacunek do drugiego człowieka? Nie uczyli ustępowania w tramwaju, pomagania starszym, bycia uprzejmym, mówienia "Dzień dobry" sąsiadowi czy pani w sklepie? Nigdy nie zachęcali do pewnych zachowań, nie pokazywali swoim postępowaniem, jak okazywać szacunek? Czy te osoby uważają, że rodzice mieli tylko 3 minuty na lanie i na tym kończyła się ich rola i metody wychowawcze? Wspomnienia mogą kłamać... Drobiazgów, które złożyły się na nasze wychowanie, często nie pamiętamy, za to klapsy już tak. Wiele osób uważa, że było bitych w dzieciństwie i żyje, ba! Ich zdaniem była to świetna metoda. Zapytajcie swoich rodziców, jak często dostawaliście klapsy i zestawcie to z waszymi wspomnieniami. Często, jako dorośli pamiętamy te sytuacji właśnie dlatego, że były traumatycznym przeżyciem. Obraz jest tak wyraźny, że można mieć wrażenie, że to był standard. Rozmawiając, jak rodzic z rodzicem po latach można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy, że np. faktycznie ich ponosiło, że nie są z tego dumni, czasem, że nawet niezbyt pamiętają, by stosowali takie metody albo że tych sytuacji, było naprawdę niewiele... ale sam fakt tego, że pamiętamy je tak wyraziście, powinien nam dać do myślenia. Człowiek bity regularnie, nie ma dobrych skojarzeń z biciem. Zamiast dziękować rodzicom za to, że wymierzali klapsy, warto zastanowić za co naprawdę możesz być im wdzięczny. Bicie dziecka jest wyrazem bezsilności, złości i frustracji rodzica, a nie edukacją. Bijąc, tracisz szansę na nauczenie właściwego sposobu postępowania. Dzieci najlepiej uczą się pożądanych zachowań podczas rozmowy i (wielokrotnego) tłumaczenia. To rodzic swoim przykładem pokazuje, jak być odpowiedzialnym, troskliwym i dyscyplinowanym sam przed sobą. To swoim przykładem uczy szacunku do innych ludzi (poczynając od szacunku do własnego dziecka). To nie chodzi o klapsy i bezstresowe wychowanie a obecność rodzica. Odłóż telefon i znajdź czas na drobne sprawy: zabawę, małe przyjemności pokazuj, jak szanować innych ludzi, jakby dobrym człowiekiem i sam takim człowiekiem bądź. Zastanów się, czy chcesz, by kiedyś twoje dziecko oglądając stare fotografie i wspominając, jak kiedyś było fajnie miało w głowie wspomnienie twojej ciężkiej ręki... MY ZDECYDOWANIE NIE! Zobacz także: To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!
To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
Dość tych eufemizmów! Nazywamy rzeczy po imieniu i wyjaśniamy, dlaczego nie zgadzamy się na bicie dzieci (nawet w wyjątkowych przypadkach)
Niedawno przedstawiałyśmy wam wyniki sondażu na temat akceptacji stosowania klapsów przez polskich rodziców. Wynika z niego, że wciąż niemal połowa z nas uznaje, że klapsy są dobrą metodą wychowawczą. Trzeba dodać, że z sondażu nie wynika, czy sami je stosujemy wobec własnych dzieci, czy jedynie akceptujemy to, że robią to inni. Mimo wszystko to wciąż duża liczba i wciąż społeczeństwo ma za małą świadomość tego, czym klaps jest dla dziecka (a jest przemocą) i czym na pewno nie jest (nie jest mądrą metodą wychowawczą). Zobacz też: Wielkie poszukiwania dziecka z okładki! Dlaczego klaps nie jest słuszną metodą na wychowanie? Wielu rodziców wciąż powtarza, że małe dzieci niewiele rozumieją, więc tłumaczenie im, że dane zachowanie jest złe, nie ma sensu. A jakoś przecież trzeba przywoływać je do porządku, więc pozostaje klaps. Zupełnie się z tym nie zgadzam! Po pierwsze – nie umniejszajmy zdolności naszych dzieci, jeśli tylko im na to pozwolimy, zaskoczą nas swoją inteligencją, a po drugie – to, że dziecko dostało klapsa i przestało robić jakąś rzecz, wcale nie oznacza, że zrozumiało swój błąd, tylko że boi się dostać po raz kolejny. Czy naprawdę chcemy, by dzieci się nas bały i traktowały nas jak okrutnych dyktatorów, a nie wspierających liderów? Dawanie dziecku klapsa uczy je jednego – silniejszy zawsze wygrywa. Nie ważne, kto ma rację i jaka jest racja, ważne, kto ma więcej siły i władzy. Poza tym bite dziecko przestaje mieć zaufanie do rodzica, staje się wycofane i coraz silniej rośnie w nim przekonanie, że nie znajdzie oparcia w mamie lub tacie. A przede wszystkim, że lepiej nie zwierzać się im z trudnych spraw, bo nie zrozumieją, a co najwyżej wymierzą karę. Karanie i przemoc fizyczna a wyciąganie konsekwencji danego zachowania Owszem, dzieci potrzebują karcenia i wychowywania. Ale klapsy temu zupełnie nie służą. Podobnie jest z karami, których dzieci nie rozumieją. Kilkulatek nie widzi zależności między np. rozlewaniem wody po mieszkaniu a zakazem oglądania bajki. Natomiast rozumie, że rozlewanie jest złe, jeśli musi potem wykonać pracę w postaci samodzielnego pozmywania mokrych plam. Podam wam przykład z życia: Wybrałam się raz z moją prawie 2-letnią córką na huśtawki, które bardzo lubi. Ale w drodze na nie zupełnie mnie nie słuchała, nie chciała ani jechać w wózku, ani iść blisko mnie, tylko co chwila uciekała w drugą stronę. Powtarzałam jej kilka razy, że jeśli będzie tak robić, wrócimy do domu i tego dnia już nie będzie mogła się huśtać. Mimo to ciągle uciekała. Wróciłyśmy więc do domu, nie obyło się bez płaczu, ale to było jedyne rozwiązanie w takiej sytuacji. Bardzo się zdziwiłam, kiedy wyszłyśmy na huśtawki następnego dnia, a córka już pod blokiem powiedziała mi „nie uciekać”. Czyli jednak zrozumiała, że nie może biegać, gdzie chce i nie musiała przy tym dostać żadnego klapsa. Na temat szkodliwości bicia dzieci wypowiadało się już tylu ekspertów, że dziwi, że wciąż są rodzice, którzy pozwalają sobie na klapsy. A wiecie, co one oznaczają? Jedynie to, że jako rodzice czujemy się bezsilni i sfrustrowani tym, że dziecko nas nie słucha i pozwalamy na to, by dać upust naszym negatywnym emocjom, dając dziecku klapsa. A wychowanie dziecka nie powinno być zależne od naszych emocji. Dziecko powinno mieć jasne granice niezależnie od naszego humoru. Co sądzicie na temat klapsów? Jesteśmy bardzo ciekawe waszych opinii! Zobacz też: Czy można bić dzieci? [SONDA ULICZNA] Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!
Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem!
Aż trudno uwierzyć, ale takie słowa znalazły się w broszurce jednej z łodzkich poradni. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - polecono.
Niewiarygodne, że mimo kampanii społecznych, spraw nagłaśnianych w mediach, nieustających apeli Rzecznika Praw Dziecka o kompleksowe działania, w celu przeciwdziałania przemocy wobec dzieci, takie słowa mogły znaleźć się w broszurze polecanej przez instytyucję, której celem jest ochrona zdrowia dziecka. W Polsce cały czas jest przyzwolenie na bicie dzieci Broszurę z instrukcją o wymierzaniu takich kar rozpowszechniała jedna z miejskich poradni psychologiczno-pedagogicznych dla dzieci w Łodzi. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - tak brzmiała jedna z bulwersujących wskazówek, zamieszczonych w instruktażowej broszurze miejskiej przychodni. Na szczęście sprawą zajęła się już prokuratura. Potwierdził to rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Łodzi Krzysztof Kopania. "Treść jest na tyle niepokojąca, że stanowi swoistego rodzaju formę nawoływania do popełnienia przestępstwa, bądź też do podżegania" - stwierdział prokurator. Podkreślił, że nie ulega żadnej wątpliwości, "że stosowanie przemocy wobec dzieci jest zabronione". Bicie dzieci jest złem i przestępstwem Kary cielesne wymierzane dzieciom, uczą je, że problemy najlepiej rozwiązuje się za pomoca siły, a najbliższych osób trzeba się bać. Dzieci, wobec których stosowana jest przemoc fizyczna mają niską samoocenę i zaburzenia psychiczne. Jak wyjaśnia psycholog Magdalena Gawęda, kary cielesne nie mają żadnego wychowawczego uzasadnienia. "Dziecko może doświadczać długotrwałej traumy. Dzieci, które doświadczają przemocy mają niską samoocenę, może to prowadzić do depresji, zaburzeń psychicznych, może wystąpić zespół stresu pourazowego, a także występują u dzieci samookaleczenia, jako przeniesiona z domu rodzinnego przemoc" - przestrzega psycholog. Na razie nie wiadomo kto był autorem tych skandalicznych słów i jakim cudem mogły się one znaleźc w zaleceniach wychowawczych przychodni pedagogiczno-wychowawczej. Łódzki magistrat tłumaczy jedynie, że broszura została zrozumiana opacznie. Instruktaż, jak karać dzieci biciem, zniknął już ze strony poradni. A wy jakie macie zdanie w tej sprawie? Zalecemnia wychowawcze łódzkiej przychodni są dla was bulwersujące, jesteście zaskoczone, że ktoś w ogóle mógł wpaść na pomysł napisania takich rzeczy, a może macie jeszcze inne zdanie? Podzielcie się nim w swoich komentarzach! Źródło: eska info Zobacz też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? Nic nie mów - 6 zachowań przedszkolaka, które lepiej przemilczeć Rzecznik Praw Dziecka: "Potrzebujemy Narodowej Strategii przeciw Przemocy wobec Dzieci" [WIDEO]
Znana piosenkarka przyznała, że bije swoje dzieci
- Nie widzę w tym nic złego. Więc ja też to robię - wyznała w jednym z wywiadów. Bez wstydu przyznała również, że w trudach wychowawczych pomaga jej... alkohol.
Nadal wielu rodziców uważa, że jest różnica między mocnym laniem a lekkim uderzeniem dziecka, tymczasem klaps to też bicie. Choć przyzwolenie na kary cielesne spada, to połowa z was uważa, że klaps nie jest przemocą wobec dziecka, a 14 proc. uważa, że czasem to jedyna metoda. Nie brakuje zwolenników zarówno „niewinnych klapsów”, jak i „porządnego wychowawczego lania”. Jednocześnie mało kto widzi, by takie metody pomagały. Co gorsza, takie „metody wychowawcze” promują także słani rodzice. Tylko czy aż klaps? Właśnie bardzo otwarcie do karania dzieci w ten sposób przyznała się Kelly Clarkson. Zwyciężczyni amerykańskiego Idola od 5 lat koncentruje się na wychowaniu dzieci. Do ogarnięcia ma nie małą gromadkę, gdyż często zajmuje się nie tylko dwójką swoich dzieci, ale i dwójką pociech swojego męża z poprzedniego związku. W jednym z wywiadów piosenkarka została zapytana, jak sobie radzi z gromadką dzieci. - Wiem, że wielu ludzi ma z tym problem. Dla mnie danie klapsa moim dzieciom jest czymś zupełnie normalnym. Nie chodzi oczywiście o mocne uderzenie, a jedynie lekkie klepnięcie – wyznała w rozmowie z radio.com Moi rodzice też dawali mi klapsy Kelly tłumaczy swoje zachowanie tak jak większość rodziców akceptujących bicie dzieci: - Moi rodzice dawali mi klapsy. Jestem z Południa, więc dostajemy klapsy. Myślę, że to w porządku - powiedziała. - Nie jestem ponad klapsami, do których ludzie mają złe podejście. I nie mam na myśli tego, że uderzam moje dzieci, mam tylko na myśli klapsy… Kelly zaznaczyła, że żadne z dzieci nigdy nie doznało uszczerbku na zdrowiu wskutek kary. Piosenkarka także zawsze ostrzega swoje dzieci, zanim taka kara zostanie wymierzona i daje szansę na poprawę zachowania. Zdradziła też, że z chwilami kryzysu radzi sobie.... alkoholem. - Wino jest niezbędne. Dzieci są naprawdę świetne, mówią śmieszne rzeczy, wiele mnie nauczyły. Wiem, że to brzmi głupio, ale dzieci uczą cię, jak być lepszym człowiekiem – powiedziała, przyznając, że codziennie pozwala sobie na lampkę lub dwie wina dla odprężenia. Co siądziecie o takich metodach wychowawczych? Napiszcie w komentarzach. Źródło: dailymail.co.uk Zobacz także: Dzieci nie wolno bić! Wywiad z Rzecznikiem Praw Dziecka "Dziecko swoje prawa ma" – film Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać!
Rzecznik Praw Dziecka: "Potrzebujemy Narodowej Strategii przeciw Przemocy wobec Dzieci" [WIDEO]
Przemoc wobec dzieci istnieje i jest ona liczona nie w milionach, ale w miliardach przypadków – mówi Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – Trzeba z nią walczyć NAPRAWDĘ, a nie tylko na papierze.
Jak można walczyć z przemocą wobec dzieci, skoro nawet dokładnie nie wiemy, jaka ta przemoc jest, na czym polega i które dzieci są na nią najbardziej narażone? Jasne coś tam wie policja, coś szkoła, jeszcze co innego widzi pielęgniarka w przychodni, szpital czy opieka społeczna. Nie ma jednak nikogo, kto by tę całą wiedzę zbierał, analizował i proponował jakieś ogólne rozwiązania. Słowem, nie ma jednej spójnej strategii do walki z przemocą wobec dzieci. I o taką właśnie narodową strategię apeluje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka: – Niestety, przemocy wobec dzieci jest bardzo dużo, jest liczona nie w milionach, ale miliardach i to jest coś, z czym cały świat musi walczyć. Jednym z elementów tej walki, wskazywanych choćby przez Sekretarza Generalnego ONZ jest tworzenie narodowych strategii, tylko nie tylko na papierze – mówi. Zobacz także: Socjolog o nowej ustawie przeciw przemocy: „Mam mieszane uczucia” Narodowa Strategia przeciw Przemocy to działka rządu Rzecznik Praw Dziecka wyjaśnia, że chodzi tu o szeroko zakrojone, kompleksowe działania, obejmujące przeciwdziałanie przemocy, ochronę dzieci i wsparcie ofiar przemocy. Także sama przemoc byłaby tutaj rozumiana szeroko: i nie sprowadzała się wyłącznie do przemocy fizycznej i seksualnej, lecz także obejmowałaby przemoc ekonomiczną, cybernetyczną, rówieśniczą itd. Marek Michalak już dwukrotnie (pierwszy raz w 2016 r, drugi – w 2017 r.) apelował do Premier Beaty Szydło o rozpoczęcie prac nad Narodową Strategią Walki z Przemocą wobec Dzieci i deklarował wszelką pomoc w jej tworzeniu, jednak dwukrotnie spotkał się z odmową. – Uważam, że temat jest bardzo poważny i bardzo ważny, dlatego powinien być rozpatrywany na najwyższym szczeblu. Ja jestem gotów wspierać działania, jednak gospodarzem jest jednak władza wykonawcza, czyli rząd – mówi Rzecznik Praw Dziecka. – Niestety na razie odpowiedź przyszła, że nie nie ma takich planów, mam jednak nadzieję, że jest to tylko odpowiedź chwilowa i po chwili refleksji jednak te działania zostaną podjęte. Zobacz także: Prezydent podpisał nową ustawę przeciw przemocy wobec dzieci Marek Michalak podkreśla, że tworzenie Narodowej Strategii Walki z Przemocą wobec Dzieci powinno odbywać się ponad podziałami politycznymi: – To nie jest polityka, to nie jest bicie piany, to są realne tworzenie platformy przemocy dzieciom. Coraz mniej bicia dzieci w Polsce Tendencje są ostrożnie optymistyczne – w Polsce maleje liczba bitych dzieci, cały czas też zmniejsza się także poziom aprobaty dla „wychowawczego klapsa”. Rzecznik podkreśla jednak, że te pierwsze pozytywne wskaźniki nie przyszły nam wcale łatwo: – To nie wydarzyło się samo. To nie jest tak, że zmieniła się nasza mentalność i nasze spojrzenie na sprawy dotyczące krzywdzenia dzieci. To długi proces na przestrzeni lat, który nabrał rozpędu dopiero w 2010 r. kiedy udało się w polskim prawie zapisać coś, co jeszcze 10 lat temu było praktycznie niedyskutowalne, czyli całkowity zakaz stosowania kar cielesnych wobec dzieci – mówi Marek Michalak. Zobacz także: Nie każdy zasługuje na dziecko
Czemu nie reagujemy, gdy za ścianą słyszymy bite dziecko?! Mówi socjolog [WIDEO]
3 lata więzienia za obojętność wobec krzywdy dziecka - tyle przewiduje nowa ustawa, którą prezydent Andrzej Duda podpisał 12 kwietnia 2017 r. Czy nowa ustawa zmieni naszą obojętność? Komentuje socjolog dr Agata Grabowska.
Nowela ustawy, którą prezydent Andrzej Duda podpisał 12 kwietnia 2017 r., ma walczyć z naszą obojetnością albo źle pojętą dyskrecją w stylu: "Nie wiem, nie widziałem, nie moja sprawa". Nowe prawo wprowadza obowiązek zawiadomienia o przestępstwach wobec dzieci i przewiduje aż do 3 lat więzienia dla tych, którzy wiedzieli o przemocy wobec dziecka i nigdzie tego nie zgłosili. Eksperci jednak boją się, że nowe prawo, chociaż teoretycznie jest krokiem naprzód, będzie istniało tylko na papierze. - Mam ambiwalentny stosunek do tej ustawy - komentuje socjolożka, dr Agata Grabowska z Uniwersytetu Warszawskiego. - Z jednej strony to dobrze, że obojętność będzie piętnowana, że jasno pokazujemy, iż to, że dobrzy ludzie nie reagują na przemoc wobec dzieci, jest prawie równie złe, jak to, że źli ludzie się tej przemocy dopuszczają. Ale z drugiej strony nałożenie kary więzienia na tych, którzy nie reagują, niekoniecznie wywoła pozytywny efekt. Dr Agata Grabowska tłumaczy, że ludzie nie reagują nie dlatego, że krzywda dziecka jest im obojętna, ale dlatego, że zachodzi w nich to, co socjolodzy nazywają "dyfuzją odpowiedzialności". - Jeśli słyszę przez ścianę płacz dziecka, to myślę sobie, że inni sąsiedzi też to słyszą i że na pewno ktoś inny już zdążył zadzwonić po policję, bo to przecież oczywiste, że ktoś zadzwonił. I nie mam przekonania w sobie, że to ja powinnam zadzwonić. To znany fakt przy wypadkach samochodowych, gdzie ludzie stoją i gapią się, i są pewni, że już ktoś zadzwonił po pogotowie. I dopiero ktoś musi pokazać palcem: "Niech pan/pani zadzwoni", żeby ludzie zaczęli działać. W przypadku bitych dzieci niestety nie ma tego kogoś, kto by tym palcem na nas wskazał. Zdaniem socjolożki, jeśli nowej ustawie nie będzie towarzyszyła wielka kampania społeczno-edukacyjna, nowe prawo może szybko stać się martwym zapisem. - Potrzebne są programy informacyjne, które uświadomią nam, że nie ma nikogo poza nami, kto powinien zadzwonić, że to ja jestem tą osobą, która ma obowiązek zareagować. Póki ludzie będą siedzieć w domach, póki będą myśleć, że na pewno już ktoś inny zareagował, to nie sądzę, żeby nawet ta kara więzienia coś zmieniła. Zobacz także: Bicie, czas z tym skończyć - kampania Rzecznika Praw Dziecka Bicie dzieci jest złe - komentarz blogerki, Agaty Aleksandrowicz Nowa ustawa lepiej chroni dzieci przed przemocą!
Jakie prawa dziecka są ważne dla naszych redaktorek? Zobacz film!
Wśród redaktorek Babyonline nowa książka Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” cieszy się ogromną popularnością. Każda z nas przeczytała ją od deski do deski. I każda z nas ma takie prawo dziecka, które jest dla niej szczególnie ważne. Zobacz film, w którym redaktorki mówią o dziecięcych prawach.
Książka Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” została objęta honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka. Jest przeznaczona dla wszystkich rodziców. Porusza wiele trudnych tematów, uświadamia, że nie zawsze przestrzegamy praw dziecka, nawet jeśli się staramy. My, redaktorki Babyonline po lekturze książki długo dyskutowałyśmy o dziecięcych prawach. Okazało się, że dla każdej z nas szczególnie ważne jest inne prawo. Można się o tym przekonać, oglądając nasz film. Katarzyna Imiołek o prawach dziecka Dla Kasi szczególnie cenne jest prawo dziecka do informacji. Jest niby oczywiste, a często nam, rodzicom, zdarza się go nie przestrzegać. A przecież dziecko ma prawo wiedzieć o sytuacji w rodzinie, o śmierci kogoś bliskiego czy znać tematy, które określamy mianem tabu. Te informacje oczywiście trzeba dostosować do wieku dziecka, ale każde dziecko ma do nich prawo. Sylwia Niemczyk o prawach dziecka Dla Sylwii najważniejszym prawem dziecka jest prawo do wolności od przemocy fizycznej i psychicznej. Bo w Polsce nadal istniej rozróżnienie między klapsem a biciem, między klapsem w pupę a uderzeniem w twarz. A przecież bicie to bicie i bić NIE WOLNO. Małgorzata Mazurek-Wódz o prawach dziecka Dla Małgosi ważnym prawem dziecka jest prawo do odpoczynku i czasu wolnego. Często je ignorujemy – mówi Małgosia – bo wydaje nam się, że dzieci mają mnóstwo energii i odpoczynku nie potrzebują. Co więcej, chętnie swoim dzieciom zapełniamy czas po brzegi korowodem zajęć dodatkowych. A przecież dzieci mają prawo do zabawy, co więcej, przez tę zabawę także wiele się uczą. Dlaczego warto znać i stosować prawa dziecka? Na to pytanie doskonale odpowiada Dorota Zawadzka w swojej książce: Patrzenie na świat oczami dziecka to umiejętność, ale i ogromna odpowiedzialność. Polecam rodzicom takie podejście, poświęcanie czasu i uwagi, by dziecko bezpiecznie uczyło się świata. By znało swoje prawa i było pewne, że dorośli także je znają. To zaprocentuje w przyszłości każdego dnia. A o to przecież chodzi. O przyszłość. Zobacz także: Premiera książki Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” – film Jak karać dziecko? Czy nasze dzieci są zbyt zajęte?
Dziecku trzeba dać klapsa! Nie zgadniesz, ilu Polaków tak uważa
"Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa" – w 2011 roku z tym stwierdzeniem zgadzało się prawie 80 procent Polaków! Jak jest teraz?
Ewa Jarosz, doradczyni Rzecznika Praw Dziecka, przedstawiła szokujące dane. Według przeprowadzonych badań, aż 58 procent rodziców zgadza się ze stwierdzeniem, że "Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa". W 2011 roku taki pogląd zadeklarowało prawie 80 procent Polaków. Cieszymy się, że ta liczba spada, ale wciąż jest za wysoka! Społeczeństwo akceptuje przemoc Na przemoc w rodzinie (tak, klapsy to przemoc!) wpływa wiele czynników, w tym temperament i charakter rodziców, ich doświadczenia z własnego dzieciństwa czy nieumiejętność radzenia sobie ze stresem. Niestety, brak reakcji ze strony społeczeństwa jest dodatkowym czynnikiem wspierającym przemoc. Choć pewnie słyszeliście to wielokrotnie, apelujemy po raz kolejny – nie bądźcie obojętni i reagujcie, jeśli widzicie dorosłych agresywnie zachowujących się w stosunku do dziecka. W tym wypadku, brak reakcji jest wspieraniem przemocy! Dzieci się nie bije! Rodzic nigdy, niezależnie od sytuacji, nie powinien uderzyć dziecka. Mówiła o tym wielokrotnie Dorota Zawadzka, mówili inni psychologowie i lekarze: dzieci bić nie wolno, koniec i kropka! Mamy tracą cierpliwość, mamy krzyczą, mamy płaczą, rzucają talerzami (albo chociaż maskotkami). To samo robią tatusiowie. Jednak rozlane mleko, bójka w przedszkolu czy bałagan to nie powody, aby uderzyć dziecko. Nie ma powodu, który byłby dobry! Zasmuca nas, że wciąż tak wielu rodzicom wydaje się, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą... Was to nie przeraża? Czytaj także: Pijący rodzice biją dzieci! Apel Rzecznika Praw Dziecka
Czego się bardziej bać - małych tyranów czy komentarzy pod tekstem?
Naprawdę nie trzeba wiele, aby orędownicy klapsów obudzili się z zimowego snu i zaczęli wychwalać zalety tej jedynej, ich zdaniem, skutecznej metody wychowania dzieci. Wystarczy jeden tekst.
Portal Onet.pl przedrukował wywiad z zagranicznej prasy. To rozmowa z austriacką psycholożką dziecięcą Martiną Leibovici-Mühlberger, którą niepokoi to, że coraz więcej dzieci cierpi na zaburzenia zachowania. Swoje obserwacje opisała w książce pod mocnym tytułem „Kiedy mali tyrani dorosną – dlaczego nie możemy liczyć na następne pokolenia”. W wywiadzie udzielonym niemieckiemu dziennikowi Süddeutche Zeitung opowiada, że rodzice zamiast wychowywać dzieci, skupiają się na zapewnieniu im wszystkiego, czego potrzebują, a nawet – o wiele więcej. Skutkiem tego modelu wychowania jest pokolenie nastawione na konsumpcję. Rozmowa ciekawa, ale nie wiemy, ile wspólnego ma z polską rzeczywistością, nie wiemy, na jakich dzieciach poczyniono obserwacje – niemieckich, austriackich (wszak psycholożka pochodzi z Wiednia), czy europejskich? Ale najbardziej niepokoi to, że pozostawiona bez komentarza polskiego eksperta, wywołała burzliwą dyskusję na temat bicia dzieci, choć kilka lat temu zostało ono w naszym kraju prawnie zakazane. Manipulowanie rodzicami – Osoby, które stosują przemoc, próbują pod podobnymi artykułami znaleźć dla niej uzasadnienie, krytykując jednocześnie rodziców, którzy szanują swoje dzieci – mówi dr Joanna Urbańska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. – Zauważyłam nawet, że ktoś przywołał chińskie przysłowie, które mówi, żeby dawać dziecku klapsy codziennie, bo na pewno coś zbroiło i samo będzie wiedziało za co. Te komentarze są naprawdę zatrważające. Bardzo nie podoba mi się tabloidowy sposób przedstawienia tematu, używanie określeń: „mali tyrani”, „pokręcone dzieci”. Wywiad brzmi jak popkulturowa manipulacja, jak próba przekonania nas, że małe dzieci są straszne, że „produkujemy pokręcone dzieci”. Ktoś, kto nie ma refleksji nad tym, co czyta może wyciągnąć błędne wnioski, pomyśli, no to dawać klapsy teraz, skoro produkujemy pokręcone dzieci i tak brzmią komentarze do tekstu – przestrzega Joanna Urbańska. Kogo to dotyczy? Z rozmowy wyłania się pesymistyczny i zatrważający obraz – dzieci są tyranami, a rodzice narcyzami, którzy zamiast wychowywać, kumplują się z dzieckiem. Czy tak rzeczywiście jest w polskich domach? Zdaniem Joanny Urbańskiej opis ten przypomina raczej amerykański trend w wychowaniu. Widzimy go np. w telewizyjnych show, w których rodzice i dzieci przedstawiani są jak kumple. Pozostaje zatem pytanie, jak należy rozumieć ten tekst? – Artykuł można traktować jedynie jako przestrogę, co może grozić polskim dzieciom, jeśli będą wychowywane w określony, opisany przez autorkę sposób (co nie znaczy, że właśnie w taki sposób wychowujemy dzieci w Polsce) – mówi Joanna Urbańska. – Po jego przeczytaniu przypomniały mi się filmiki z głupimi żartami wstawiane na YouTubie przez rodziców z Zachodu, które bardzo mnie denerwują. Rodzic zabiera dziecku wszystkie cukierki, żartuje, że je zjadł i nagrywa reakcje malucha. A dzieci płaczą, krzyczą, przeklinają rodziców. To dobrze odzwierciedla relacje, o których mówi autorka. To jest właśnie traktowanie po kumplowsku – wyjaśnia dr Urbańska. Sensacja zamiast wsparcia Któż z nas nie boi się, że źle wychowa dziecko, że w swej nieświadomości, w dobrej wierze popełni błąd, który przekreśli nadzieje jego pociechy na spokojne, szczęśliwe, dostatnie życie. Któż nie przestraszy się wizji dziecka tyrana i nie zacznie wyciągać z podobnych tekstów pochopnych wniosków. Łatwo grać na rodzicielskich lękach, trudniej pisać tak, aby dawać wsparcie. Bo czego, jak czego, ale właśnie mądrego wsparcia rodzice potrzebują najbardziej. Słynny amerykański talk-show pokazuje, jak rodzice oszukują swoje dzieci: View oEmbed on the source website Czytaj też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? Jakie są środki prawne, aby walczyć z przemocą w rodzinie? Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Dwa trudne momenty w pierwszym roku życia Wiadomo, co pomaga dziecku osiągnąć sukces w życiu
Przestańmy bić dzieci! Nowa kampania Rzecznika Praw Dziecka
Każdy klaps to przemoc wobec dziecka. Choć świadomość tego wśród polskich rodziców rośnie, wciąż wiele z nich bije swoje dzieci. Co tak naprawdę oznacza dawanie dzieciom klapsów?
– Bicie dzieci to wyraz frustracji i braku cierpliwości – przekonuje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – To niedobra metoda wychowawcza – dodaje. Z badań przeprowadzonych na jego zlecenie wynika, że wciąż ponad połowa Polaków (58 proc.) uważa, że uderzenie dziecka nie jest niczym złym, a co czwarty (26 proc.) akceptuje bicie dzieci jako metodę wychowawczą. Zobacz też: Jesteś dzieckiem - jesteś człowiekiem. Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka Po co kolejna kampania? Rzecznik Praw Dziecka od lat nagłaśnia problem przemocy wobec dzieci. Wcześniejsze kampanie to m.in. „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” oraz „Reaguj, masz prawo!”. Choć w ciągu kadencji Marka Michalaka jako Rzecznika Praw Dziecka (od 2008 roku) akceptacja dla wychowania przez klapsy i lanie spadła o 20 proc., to problem nadal istnieje. Aby po raz kolejny nagłośnić problem, ruszyła kolejna kampania społeczna pod hasłem „Bicie, czas z tym skończyć”. Towarzyszy jej spot, który ponownie wyreżyserował dla RPD Jan Komasa. Zobacz spot kampanii: View oEmbed on the source website Bicie dzieci jest bezprawne Okazuje się, że jedynie co trzeci Polak wie o zakazie bicia dzieci, zapisanym w polskim prawie od 2010 roku. Do bicia dziecka pasem lub innym przedmiotem przyznało się 7 proc. rodziców – wynika z tegorocznego raportu RPD. Blisko połowa badanych stosuje klapsy wobec chłopców, a niemal jedna czwarta wobec chłopców i dziewczynek. Najmniej rodziców policzkuje swoje dzieci, natomiast 67 proc. rodziców – krzyczy na dziecko. – W Polsce nadal potrzebna jest edukacja społeczna o przemocy w wychowaniu i o prawach dziecka – komentuje prof. Ewa Jarosz, pedagog z Uniwersytetu Śląskiego i Społeczna Doradczyni Rzecznika Praw Dziecka. Zobacz też: Klapsy są w Polsce prawnie zabronione! Co Polacy sądzą o laniu i klapsach? Z badania RPD wynika m.in., że: Osoby starsze częściej akceptują klapsy Ludzie z wyższym wykształceniem częściej nie akceptują klapsów Im gorsza ocena własnej sytuacji materialnej, tym częstsza aprobata dla klapsów Posiadanie dzieci oraz ich większa liczba w rodzinie zwiększają aprobatę klapsów Im częściej badani osobiście doświadczali klapsów, tym częściej je akceptują Wiedza o tym, że bicie dziecka jest niezgodne z prawem nie zmniejsza aprobaty dla klapsów, co oznacza też, że klapsy nie są postrzegane jako bicie dziecka. Postawy wobec tzw. lania: Kobiety częściej są mu przeciwne Częściej przeciwne laniu są osoby lepiej wykształcone Częściej akceptują lanie osoby oceniające swoją sytuację materialną jako złą oraz osoby starsze Im częściej badani sami doświadczali tzw. lania, tym częściej aprobują je wobec dziecka Wszystkie informacje o najnowszej kampanii RPD oraz wyniki badań „Przemoc w wychowaniu w opinii społecznej oraz relacji rodziców” dostępne są na stronie internetowej www.niedlabicia.pl
Po pobiciu małego Marcela WOŚP wychodzi z misiami na ulice Włocławka - film!
„Nie bij mnie, kochaj mnie” - takie napisy mają na plakietkach misie, które trafiły na ulice Włocławka. Tam mieszka mały Marcel, który kilka dni temu, ciężko pobity, trafił do szpitala w Toruniu. Misie to pomysł WOŚP-u. To protest przeciwko braku reakcji na przemoc, czy wręcz bestialskie znęcanie się nad dziećmi.
Marcel trafił do szpitala nieprzytomny. Pobity do nieprzytomności. Jego stan jest ciężki, lekarze nadal nie zdecydowali się wybudzić chłopca ze śpiączki farmakologicznej. Oddycha dzięki respiratorowi. Dramatyczna historia chłopca: Pod respiratorem, w śpiączce - pobity Marcel wciąż walczy o życie. Dziś konkubent matki Marcela przyznał się, że bił dziecko. WOŚP manifestuje sprzeciw wobec przemocy w stosunku do dzieci Dziś we Włocławku, mieście, w którym mieszkał Marcel, odbyła się kolejna odsłona akcji WOŚP "Nie bij mnie, kochaj mnie!". Mówi Jurek Owsiak: To przerażające, że nasze misie z tabliczkami z napisem “Nie bij mnie, kochaj mnie” po raz kolejny ruszają w Polskę, by znów pojawić się w miejscu tragedii. Za każdym razem, kiedy z mediów dowiadujemy się o kolejnym przypadku przemocy wobec dzieci, są to dla nas wstrząsające historie. Ale pamiętajmy, że w każdym takim przypadku poważnym problemem jest brak reakcji ludzi dookoła na rosnącą agresję, na krzywdę tych dzieciaków, o których potem dowiadujemy się, że przeżywały piekło codziennego bicia i przemocy. Nie bójmy się reagować, bo w ten sposób naprawdę możemy zapobiegać kolejnym tragediom. Akcja „Nie bij mnie, kochaj mnie" po raz pierwszy zorganizowana została w grudniu 2013 roku w Warszawie. Potem była też w Zielonej Górze, Szczecinie, Gorzowie Wielkopolskim, Wrocławiu, Krakowie, Rzeszowie, Poznaniu, Gdańsku oraz Zduńskiej Woli. W czasie wszystkich edycji akcji w sumie kilka tysięcy pluszowych misiów, poranionych i zabandażowanych, z tabliczkami z napisem „Nie bij mnie, kochaj mnie" zostało ułożonych w miejscach największych skupisk ludzi. Dziś podobne misie znalazły się we Włocławku, w okolicy domu, w którym pobito dwuletniego chłopca. Wszyscy, którzy znajdą swojego misia, mogą wysłuchać jego historii na specjalnie przygotowanej stronie internetowej: www.historiamisia.pl. Portal Babyonline.pl z wielką stanowczością dołącza do apelu WOŚP-u. Od wczoraj, kolejny raz, namawiamy byście reagowali słysząc płacz dziecka. Zobacz filmy, które podpowiadają, jak najlepiej zareagować: Reaguj, masz prawo! 3 filmy, które mogą uratować życie.
Bicie dzieci jest po prostu złe – czytaj wpis autorki bloga Hafija.pl
To jest wciąż palący problem – wystarczy zobaczyć komentarze na moim blogu pod wpisami na temat klapsów. Część komentarzy pochodzi od ludzi, którzy sami byli bici i do dziś się za nimi ta trauma ciągnie, a część – i to spora – pochodzi od zwolenników bicia. Piszą, że wymyślam. Że się czepiam. Że jeden klaps jeszcze nikomu krzywdy nie zrobił…
Przemoc wobec dzieci nie dzieje się tylko w domach rodzin patologicznych lub dotkniętych chorobą alkoholową. Dzieci nie są bite tylko przez osoby skrajnie agresywne i nieodpowiedzialne. Przemoc fizyczna jest bardzo częstym gościem w polskich domach, tyle że większość bijących rodziców nie myśli o klapsie jako o przemocy. „Mnie bito i wyszedłem na ludzi, teraz biję swoje dziecko” – to najczęstszy błąd logiczny popełniany przez rodziców stosujących kary cielesne. Nie można bić dziecka i jednocześnie „wyjść na ludzi”. Zdanie to powinno raczej brzmieć: „Mnie bito i nie umiem inaczej”. Jest rzeczą wyjątkowo przykrą, że kara cielesna bardzo często na całe życie pozostawia w człowieku poczucie winy i nawet dorosłe osoby potrafią być przekonane, że na klapsy i kary cielesne w dzieciństwie zasłużyły, a ich rodzice mieli rację. Wyjątkowo ciężko jest powiedzieć sobie: byłem skrzywdzony przez własnych rodziców. O wiele łatwiej jest przyjąć winę na siebie. Jednocześnie jest to „wspaniałe” wytłumaczenie na stosowanie przemocy wobec własnego dziecka. I to jest chyba najbardziej przerażające. Co rodzic może zyskać przez klapsa? Rozładowanie SWOICH emocji kosztem nietykalności cielesnej drugiego człowieka. Poczucie uzyskania szacunku w oczach dziecka – pozornie, bo strach to nie szacunek. Poczucie, że jest panem i władcą, i poniekąd właścicielem dziecka. Chwilowe opanowanie sytuacji. ..i tyle. Stracić może o wiele więcej. Bite dzieci wyrastają albo na powielających zaklęte koło przemocy domowej rodziców albo na osoby, które mówią: Nigdy więcej. Nie będę jak mój ojciec. Nie będę jak moja matka. Bijący rodzic może stracić szacunek dziecka, być dla niego nie ostoją miłości i bezpieczeństwa, a przerażającym człowiekiem, z którym żyje się pod jednym dachem. Bijąc swoje dziecko, stawiamy na szali jedyną w swoim rodzaju czystą i bezinteresowną miłość człowieka do człowieka – miłość dziecka do rodzica. W Polsce dzieci są prawnie chronione przed biciem i klapsami – mało kto zdaje sobie z tego sprawę. Kara fizyczna to kara, która polega na działaniu przekraczającym granicę nietykalności osobistej. Ma na celu zadanie bólu lub nieprzyjemnego, traumatycznego, destrukcyjnego doznania. Z tym bólem fizycznym niejednokrotnie wiąże się ból emocjonalny. Art. 961 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego stanowi: Osobom wykonującym władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę lub pieczę nad małoletnim zakazuje się stosowania kar cielesnych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art. 40: Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar cielesnych. Kodeks karny, art. 217: Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Dlaczego? Po co takie zapisy, a nie inne? Ponieważ w naszym kraju bije się dzieci. Niecałe 30% rodziców zdaje sobie sprawę z tego, że bicie dzieci jest w naszym kraju zabronione. A reszta? Ponad 60% uznaje klaps za dobrą metodę wychowawczą, prawie 40% akceptuje lanie (źródło: OBOP). Bicie dzieci jest zabronione w ponad 20 krajach świata. Taki zakaz stanowi podstawową ochronę nietykalności cielesnej i nienaruszalności praw człowieka - w tym przypadku praw dziecka. Nie musimy się zgadzać z ustawą, która zakazuje stosowania klapsów, tak samo jak nie musimy się zgadzać z ustawą o podatku dochodowym i wieloma innymi przepisami prawa, ale skoro jest ono ustanowione, to czy nam się to podoba, czy nie, jesteśmy zobowiązani go przestrzegać. [CMS_PAGE_BREAK] Skutki bicia dzieci Jak wynika z danych Fundacji Dzieci Niczyje, skutki kar fizycznych stosowanych wobec dzieci mogą być różne, a wszystkie tak samo przerażające, m.in.: uczucie odrzucenia, lęki, skłonność do agresji wobec innych, skłonność do depresji, niska zdolność do empatii uczucie wstydu, winy i zaprzeczenia. Opublikowane w 2013 r. wyniki badań zawarte w publikacji Murray Strausa „The Primordial Violence” pokazały, że klapsy mogą powodować u dzieci skłonność do zachowań przestępczych w przyszłości i upośledzają ich zdolności poznawcze, a co za tym idzie: pogarszają się wyniki bitych dzieci w szkole oraz zwalnia ich rozwój emocjonalny. Badania, które potwierdziły ten fakt, to analiza danych zbieranych przez ponad 40 lat. Pokazują one, że klapsy nie są w niczym lepsze niż inne metody wychowawcze ze zwykłą rozmową i tłumaczeniem włącznie, a koszt klapsów dla dziecka przerasta ich wątpliwą wartość wychowawczą. Klapsy niszczą więź między dziećmi i ich bijącymi opiekunami (tak, cały czas piszę „tylko” o klapsie), skłaniają do przemocy wśród rówieśników oraz do przemocy wobec własnych dzieci i partnerów. Ponadto rodzice, zgodnie z zaprezentowanymi wynikami, nie stosują kar cielesnych (zwanych popularnie wśród bijących rodziców klapsikami) jedynie w celu korekty zachowań według nich niepoprawnych ale także z wielu innych powodów niezależnych od postawy dziecka. Wszystkie negatywne skutki klapsów zostały potwierdzone przez ponad 100 niezależnych badań z 90-procentową zgodnością. Jest to jeden z nielicznych aspektów rodzicielstwa, którego badanie przyniosło tak jednoznaczne wyniki. Pomimo tej jednogłośności w dziedzinie klapsa, rodzice na całym świecie nadal stosują tę karę. Bardzo często nazywają ją błędem, pomyłką, ale kiedy popełniamy ten sam błąd cały czas na nowo, to staje się on już świadomym działaniem - decyzją, którą podejmujemy. Brak jest w rodzicach wiary w to, że bez klapsów da się wychować dziecko. Istnieje przekonanie, że klaps na jakimś etapie życia dziecka będzie niezbędny lub nieunikniony. Coraz częściej klapsy wymierzane są coraz młodszym dzieciom. Zdarzyło mi się widzieć klapsa dla dziecka, które dopiero co skończyło rok, klapsa nie w emocjach, klapsa nie kierowanego stresem i nerwami, a będącego karą wymierzoną „na zimno”. Byłoby cudownie, gdyby podstawowym założeniem każdego rodzica była obietnica złożona sobie i dziecku, że nigdy nie będziemy go bili, i gdybyśmy nie dawali sobie marginesu błędu na klapsa w szale zdenerwowania. My, rodzice, jesteśmy za dzieci odpowiedzialni ale nie możemy ich bić - nie wolno nam podnosić ręki na dziecko. Szacunek dziecka do rodzica buduje się przez oczy i uszy, świecąc przykładem, a nie przez pupę, dając klapsy. Co zrobić, żeby nie bić dzieci? Najprościej to po prostu ich nie bić, ale w praktyce nie jest łatwo przełożyć słowa na czyny. Najprostsze techniki, które uchronią nas przed wymierzeniem rozemocjonowanego klapsa, to - głęboki oddech, a najlepiej kilka oddechów, odsunięcie się dwa - trzy kroki od dziecka, przekazanie dziecka komuś do opieki na chwilę, aż do momentu uspokojenia się emocji. Jeżeli klaps przybiera w naszym domu formę regularnej kary, warto rozważyć inne metody wyciągania konsekwencji, w szczególności warto poznać zagadnienie naturalnych konsekwencji bez wymierzania kar. Jeżeli klapsy zdarzają się mniej lub bardziej regularnie, warto skorzystać z pomocy psychologa. Jeżeli szukasz pomocy lub wsparcia, koniecznie zajrzyj: Stopklapsom.pl, Fdn.pl, Niebieskalinia.pl, Brpd.gov.pl, Parpa.pl, Pokrzywdzeni.gov.pl, Przeciwprzemocy.pl, Kopd.pl. Agata – dziecko, które nie było bite, mama, która nie bije. Blogerka (hafija.pl) zawodowo związana z wydawnictwem Mamania, redaktorka Kwartalnika Laktacyjnego, propagatorka karmienia naturalnego. Czytaj więcej na blogu Agaty: Hafija.pl Czytaj wywiad z Agatą – specjalnie dla Babyonline.pl
Tyle się teraz mówi o negatywnych skutkach klapsów i pozytywnym działaniu pochwał, iż można odnieść wrażenie, że lepiej w ogóle nie karać dziecka. Tymczasem kary mogą działać wychowawczo i czasem po prostu trzeba je wymierzać. Jak to robić, by odniosły dobry skutek, a nie skrzywdziły dziecka? Sprawdź!
Wszędzie słyszysz, że chwalenie dziecka jest zdecydowanie lepsze niż karanie. To prawda. Jeśli chcemy, by dziecko w jakiś sposób się zachowywało, np. mówiło „dzień dobry", pożyczało rówieśnikom zabawki, powinniśmy je chwalić za każdym razem, gdy zachowa się tak, jak tego oczekujemy. Tyle tylko, że już zdecydowanie rzadziej mówi się, co zrobić, jeśli taki mały człowiek jest niegrzeczny, np. bije innych, mówi brzydkie wyrazy czy po prostu nie chce cię posłuchać. Jak reagować? Choć zabrzmi to groźnie, odpowiedź brzmi: ukarać. Ale mądrze, adekwatnie do winy, wieku, sytuacji. Oto kilka ważnych zasad, które pomogą ci w odpowiednim ukaraniu dziecka. Kara musi być zapowiedziana Najpierw dziecku powinnaś wytłumaczyć, że czegoś nie wolno. Jeśli malec nie dostosowuje się, trzeba mu zakaz powtórzyć jeszcze raz, ale tym razem jednocześnie uprzedzić, że jego nieposłuszeństwo zostanie ukarane (np. "Jeśli jeszcze raz zaczniesz wyrywać Jaśkowi zabawkę, schowam twoje autko do torebki i oddam ci dopiero wieczorem"). Czytaj też: Wychowanie bezstresowe – Czy wychowywać bezstresowo? Najlepszą karą jest odebranie przywileju Twoje zdanie „Jeśli jeszcze raz sypniesz koleżance piaskiem w oczy, natychmiast wrócimy do domu" jest znacznie skuteczniejsze niż straszenie, np. klapsem czy czarownicą, która zabiera niegrzeczne dzieci. Kara musi być zawsze wyegzekwowana Aby kary były skuteczne, potrzebna jest konsekwencja. Gdy dziecko będzie wiedziało, że prawdopodobnie i tak mu odpuścisz, nie posłucha twoich gróźb. Zobacz też: Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Kara nie powinna być odwleczona w czasie Wymierzenie kary kilkulatkowi powinno następować tuż po złym zachowaniu. Jeśli np. zagrozisz małemu dziecku, które źle się zachowuje, że nie pójdziecie w następny weekend do zoo, to tak daleka perspektywa może nie zadziałać na jego wyobraźnię. Poza tym i tobie będzie trudniej być konsekwentną i dotrzymać słowa. W karaniu rodzice muszą trzymać wspólny front Nie zawsze macie takie same poglądy na temat wychowania dziecka. Ale ono nie powinno o tym wiedzieć. Dzięki temu będzie mu łatwiej was słuchać. Jeśli np. twój partner nie pozwolił dziecku na obejrzenie bajki, bo było niegrzeczne, nie zmieniaj już jego decyzji, nawet jeśli uważasz ją za błędną. Postarajcie się też nie rozstrzygać spornych kwestii w obecności dziecka. Zróbcie to dopiero wtedy, gdy będziecie wiedzieć, że smyk was nie usłyszy, np. kiedy położy się spać. Kary, których nie wolno stosować Są rzeczy, których nie wolno robić nawet w imię dobrego wychowania. Te metody nie tylko nie są skuteczne, ale przede wszystkim głęboko krzywdzą dziecko! Niekorzystne porównania. „Dlaczego Kasia potrafi, a ty nie?", "Zobacz, że Krzyś nigdy nie broi" – przed takimi słowami trudno się obronić. Dziecko nabiera przekonania, że zawsze będzie gorsze od innych. Poniżanie. „Nic nie potrafisz", „Zawsze wszystko psujesz" – dziecko w końcu zaczyna wierzyć, że jest do niczego. Obrażanie. Używanie brzydkich wyrazów obraża każdego człowieka, także małego. Wyśmiewanie. „Ale z ciebie fajtłapa", „Tobie to na pewno się nie uda" – to słowa, które każdemu podcięłyby skrzydła. Bicie. Naruszanie nietykalności osobistej (także klapsy) jest niedopuszczalne! Dziecko staje się wówczas ofiarą i uczy się, że swoje zdanie można przeforsować siłą. Bicie może przynieść chwilowy efekt (bo dziecko zrobi to, czego chcemy), ale pod jego wpływem maluch zamienia się w uległego, wycofanego człowieka, który nie wierzy w siebie albo wręcz przeciwnie – staje się agresywny i paradoksalnie bardziej niegrzeczny. Przeczytaj też: Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Każdy rodzic ma czasem tak dość zachowania dziecka, że mógłby wymierzyć klapsa. Jednak nie wszyscy to robią. To znak, że można postąpić inaczej. Bo klaps, nawet najlżejszy, to nic innego jak porażka.
Na wielu forach internetowych rodzice żywo dyskutują o biciu dzieci: wyrażają sprzeciw, będąc jednocześnie zwolennikami klapsów, i z całym przekonaniem deklarują, że oni swoich dzieci nie biją, bo czyż przypadkowy klaps to bicie? Dlaczego mimo apeli psychologów, kampanii społecznych, czego uczy bicie dzieci, które przypominają, że klapsy są niedobrą i nieskuteczną metodą wychowawczą, nadal je wymierzamy? Dlaczego tak trudno nam uznać, że nawet przypadkowy klaps na długo pozostaje w pamięci dziecka? Dlaczego tak łatwo wykorzystujemy swoją przewagę fizyczną i upokarzamy dziecko? Czyżby dla jego dobra? Bo taka często pojawia się odpowiedź. Niektórzy dorzucają jeszcze, że lanie, które sami dostali od rodziców, im nie zaszkodziło i wyrośli na porządnych ludzi. Trudno to zrozumieć. Bez klapsów można być szczęśliwszym rodzicem i mieć szczęśliwe dziecko. Klaps to też bicie Kiedy z prasy dowiadujesz się o kolejnym pobitym czy wręcz zakatowanym dziecku, zastanawiasz się, jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego. Ale problem zaczyna się, kiedy próbuje się zdefiniować pojęcie bicia. Wielu dorosłym bicie kojarzy się z przemocą, z bestialskim zadawaniem bólu, z patologicznymi zachowaniami, a nie ze swojskim, niewinnym klapsem wymierzanym w słusznych intencjach (statystyki pokazują, że aż 80 procent rodziców nie uważa klapsów za bicie). Jak by tego nie nazywać – klaps jest formą przemocy wobec dziecka, rodzic wykorzystuje przewagę fizyczną, by je ukarać. I na tym się nie kończy. A trzeba pamiętać jeszcze o upokorzeniu, jakie klaps ze sobą niesie, o wpływie na późniejsze relacje z ludźmi (dzieci bite biją rówieśników, a kiedy dorosną, nie potrafią negocjować i rozwiązują konflikty z pozycji siły). Niewinne oblicza przemocy wobec dzieci Przemoc wobec dziecka może mieć różne oblicza. To nie tylko bicie. Słowa też mogą ranić. Nierzadko dziecko, i to czasem całkiem malutkie, słyszy, że jest niedobre, głupie, nieposłuszne, a jak się nie poprawi, to mamusia je odda i weźmie sobie nowe, grzeczne. Niby nic, potok słów zdenerwowanej mamy, która być może nie przywiązuje do nich wielkiej wagi. Ale dziecko, które często słyszy podobne opinie, nabiera przekonania, że jest do niczego, a jako dorosły latami będzie leczyć się z poczucia niskiej samooceny, skłonności do depresji czy niekontrolowanej agresji. Czy wiesz zatem: Jak karać dziecko? Klaps - szybka droga donikąd Kary cielesne nie przynoszą żadnych korzyści wychowawczych. Pociągnięcie za ucho, popychanie, potrząsanie dzieckiem czy klapsy nie tylko nie pomagają w opanowaniu niewłaściwych zachowań, ale prowadzą do pogłębienia się problemu. Klaps to porażka bezradnego rodzica, któremu zabrakło innych metod wychowawczych. Dziecko, które zostało potraktowane w taki sposób, pamięta tylko ból i upokorzenie, nie myśli o swoim występku. Jego gniew i żal przesłonią poczucie skruchy, którego w przeciwnym razie być może by doznało. Jest mało prawdopodobne, że w ten sposób wpoisz mu autentyczne posłuszeństwo – będzie może tylko potulniejsze ze strachu przed fizyczną siłą. Klaps jest zawsze biciem słabszego. Wszyscy zgadzają się z tym, że nie należy tego robić, tego też uczysz swoje dzieci. Żywo reagujesz, gdy jakieś dziecko potrąci twoje czy rzuci mu piaskiem w oczy. A gdzie giną te refleksje o zadawaniu bólu słabszym, gdy ręka rodzica wymierza klapsa albo szarpie malucha? Poznaj 6 metod wychowawczych, które nie działają Opanuj emocje, nie szukaj winy w dziecku Idealni rodzice występują tylko w łzawych serialach. Dzieci są sensem życia dla wielu z nas, ale czasem swoim zachowaniem byłyby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet świętego. I nic w tym dziwnego. Nie to jest złe, że czasem się denerwujemy, ważne jest, żeby umieć sobie z tym poradzić i nie karać dziecka za własną złość i bezsilność. Niełatwo w takiej trudnej chwili, pod wpływem stresu analizować swoje zachowanie, ale warto wiedzieć, że problem nie leży po stronie dziecka. To my mamy problem z opanowaniem emocji i to my musimy sobie z tym poradzić, a nie szukać winy w dziecku („to przez niego, bo mnie nie słucha”, „doprowadził mnie do takiego stanu”, „to bardzo trudne dziecko”). Jeśli nie masz dobrych wzorów wychowawczych, musisz je wypracować na własną rękę. A sposobów może być wiele. Możesz rozmawiać z innymi rodzicami, czytać poradniki o wychowaniu dzieci, a nawet szukać pomocy u psychologa. Jeśli wybuchy złości zdarzają się często, jeśli tracisz w takich chwilach panowanie nad sobą albo, co gorsza, zdarza ci się w niekontrolowany sposób uderzyć lub szarpnąć dziecko – porozmawiaj o tym z lekarzem dziecka lub własnym albo z psychologiem czy psychoterapeutą. Oczami dziecka O co poprosiłoby cię twoje dziecko: Nie podnoś na mnie ręki, nawet jeśli miałby to być „zwykły” klaps. Nie szarp, nie popychaj i nie tarmoś. Upokarzasz mnie, ale możesz mi też wyrządzić krzywdę. Nie ośmieszaj i nie rań słowami, to przynosi tylko żal i wstyd. Uświadamiasz mi swoją władzę i moją bezsilność, a ja czuję bezradność i nie wiem, jak się mogę poprawić. Nie krzycz i nie strasz. Nie opowiadaj, że jak będę niegrzeczne, to mnie oddasz. To mnie przeraża. Nie wzbudzaj poczucia winy, mówiąc: „Widzisz, co zrobiłeś? Przez ciebie mamusia jest smutna i boli ją serce”. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, by nie reagować zbyt emocjonalnie? Nawet zrównoważeni rodzice czasem podlegają działaniu tak silnego stresu, że ku własnemu zdumieniu zaczynają krzyczeć na dzieci, szarpać je, popychać lub straszyć karami, których wprowadzenie w czyn nawet by się im nie śniło. 1. Jeśli czujesz, że to nadchodzi, odsuń się od dziecka lub wyjdź z pokoju, zanim zrobisz coś, czego potem będziesz żałować. Policz do dziesięciu (albo do stu, jeśli trzeba), głęboko oddychaj. Wypróbuj ćwiczenie oddechowe dla dzieci – idealny sposób na stres. 2. Staraj się pomyśleć o czymś przyjemnym, przypomnij sobie np. jakieś miłe zdarzenie z dzieckiem (to pozwoli ci szybko zmienić do niego nastawienie). 3. Wyżyj się na czymś. Jeśli jesteś tak zła, że masz ochotę walić pięściami, natychmiast odejdź od dziecka i poszukaj sobie innego celu; uderz w poduszkę (w drugim pokoju, żeby nie przestraszyć dziecka), pobiegaj w kółko, podskakuj. Wytłumacz dziecku: „Denerwuje mnie to, co robisz. Myślę, że jak się przejdę ze dwa razy po pokoju, złość mi przejdzie”. Nie wyładowuj złości w sposób, którego nie chciałabyś później widzieć u dziecka (trzaskając drzwiami, rzucając talerzami). Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? 4. Uważaj na to, co mówisz. Spróbuj poćwiczyć wyrażanie uczuć w sposób racjonalny, przy użyciu słów, które pokażą dziecku, jak się czujesz, ale nie będą dla niego bolesne. Zamiast mówić: „Jesteś taki niedobry! Nigdy mnie nie słuchasz!”, powiedz raczej: „Kiedy mnie nie słuchasz, bardzo się gniewam i mam ochotę krzyczeć”. Unikaj słów „nigdy” i „zawsze”. 5. Przelej to na papier. Kiedy jesteś na krawędzi wytrzymałości, spróbuj opisać swoje emocje. Pisz prosto z mostu, nie ubieraj myśli w wykwintne słowa. Będziesz zdziwiona terapeutyczną mocą kartki i długopisu. 6. Wypłacz się i wyżal. Jeśli jesteś aż tak zła na dziecko, że nic nie jest w stanie ci już pomóc, zadzwoń do koleżanki lub do kogoś z rodziny, kto umie słuchać, i wypłacz swoje żale i złość. Zrób to, gdy dziecko śpi lub jest z kimś na spacerze. 7. Przyjrzyj się sobie. Jeśli wiesz, co wytrąca cię z równowagi, łatwiej możesz się kontrolować. Gdy zbyt często wpadasz w złość, spróbuj wynotować sytuacje, w których tak się dzieje. Może uda ci się wyciągnąć twórcze wnioski. 8. Nie daj się zaskoczyć. Wybuchy złości częściej trafiają się w trudne dni: gdy dziecko jest marudne, kapryśne, gdy masz problemy w pracy, pokłóciłaś się z mężem i zepsuła ci się pralka. W takich chwilach nie dolewaj oliwy do ognia (np. nie zabieraj malucha do sklepu po nowe buty). Co mają na sumieniu inni rodzice? Teoria sobie, życie sobie. Ile mamy na sumieniu, świadczą wypowiedzi rodziców. Nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, ale czasem tylko klaps jest w stanie doprowadzić do porządku mojego syna. Klaps to jednak nie to samo, co regularne bicie. Mama dwuletniego Krzysia Bardzo trudno wyprowadzić mnie z równowagi, ale czasem udaje się to mojej córeczce. Kiedy po raz setny tłumaczę, że nie wolno rysować po ścianie, a potem wchodzę do pokoju i widzę nowo odnowioną ścianę znowu całą pobazgraną, ogarnia mnie taka wściekłość, że przestaję panować nad sobą i czasem boję się, że mogę zrobić jej krzywdę. Mama trzyletniej Julki Oczywiście, że nie wolno bić dzieci. Takimi patologicznymi rodzicami, którzy katują swoje dzieci, powinna się zająć policja. Jednak zwykły klaps czy trzepnięcie po łapach, to przecież nie patologia, tylko czasem jedyna metoda wychowawcza. Tata sześcioletniej Marceliny Ja nie biję swoich dzieci, nie dostają nawet klapsów. Zdarza mi się jednak, w złości, na nie krzyczeć, szarpnąć je, albo powiedzieć, że jak się nie uspokoją, to przyjdzie po nie Baba-Jaga. Tata czteroletnich bliźniaczek Są takie sytuacje, kiedy na mojego syna działa tylko klaps. Inaczej się nie uspokoi. Mówię mu, że nie wolno wkładać palców do kontaktu, ale on nic sobie z tego nie robi, dopóki nie dostanie klapsa. Czasem to jedyny sposób. Mama dwuletniego Łukasza Kiedy Ania jest niegrzeczna, mój mąż bierze ją na rozmowę. Łapie ją za ramię tak mocno, że mała krzywi się z bólu. Kiedy próbuję protestować, mówi, że przecież jej nie bije, tylko chce z nią porozmawiać. Mama trzyletniej Ani Zobacz też: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Choć kochasz swoje dziecko nad życie, pewnie jak każdy rodzic masz czasem ochotę dać mu porządnego klapsa. Nie rób tego!
Malowidło ścienne wykonane przecierem jagodowym. Najlepszy obrus babci zmieniony w łowicką wycinankę. Efektowny występ w supermarkecie (z pluciem, tupaniem i wrzaskiem)... Dziesiąte z rzędu "Nie!". Awantura o skarpetki w paski... Dzieci robią mnóstwo rzeczy, które wyprowadzają nas z równowagi, ale to nie znaczy, że mamy prawo przemawiać im do rozsądku za pomocą klapsów. Polecamy: 8 sposobów na atak histerii u dziecka Klapsy - gorący temat Sprawa klapsów budzi mnóstwo kontrowersji. Nudzisz się u cioci na imieninach i masz ochotę rozruszać towarzystwo, wkładając kij w mrowisko? Rzuć hasło „klaps”, a goście natychmiast skoczą sobie do oczu. Niektórzy będą mówić, że nie wolno, inni – że bez tego nie da się wychować dziecka. Co gorsza, także bicie – ręką, smyczą i czym popadnie – ma swoich zwolenników, bo przecież „ojciec lał mnie pasem i wyrosłem na porządnego człowieka”. Gorące dyskusje toczą się na forach internetowych i w mediach. Głos zabierają nawet politycy. Po serii doniesień o przypadkach znęcania się nad maluchami, premier Donald Tusk zapowiedział wprowadzenie prawnego zakazu bicia dzieci (taki przepis jako pierwsza już w 1979 roku wprowadziła Szwecja), co wywołało kolejną falę dyskusji. Inna sprawa, że taki zakaz tak naprawdę już istnieje: bicia kogokolwiek, także dzieci, zakazuje Konstytucja i Kodeks Karny. Dzieci biją bici Powszechne przyzwolenie na bicie dzieci potwierdzają liczby. Z badań Centrum Badania Opinii Społecznej wynika, że ponad 78 proc. Polaków uważa, że dziecku trzeba czasem dać klapsa. „Granica między zwolennikami stosowania kar cielesnych i jego przeciwnikami (dotyczy to zwłaszcza klapsów – przyp. red.) przebiega w poprzek podziałów społeczno-demograficznych, a nawet podziałów światopoglądowych” – informuje CBOS. A więc nie zależy od tego, czy ktoś jest młody, czy stary, wykształcony czy nie, bogaty czy biedny, wierzący czy niewierzący. Zdaniem psychologów kary fizyczne stosują i akceptują po prostu ci, którzy sami byli bici w dzieciństwie. Problem w tym, że jest ich niestety wśród nas bardzo dużo. Czego uczy się dziecko karane klapsami? A co na to psychologowie? Ich zdaniem klaps to nie metoda wychowawcza tylko wyraz bezradności rodziców. Słowem: porażka. Dorośli biją, bo nie potrafią poradzić sobie z własnym gniewem, frustracją czy lękiem. Nie chcą źle. Są przekonani, że w ten sposób uczą swoje pociechy dyscypliny, oduczają je niebezpiecznych zachowań itd. Czy dziecko, które dostaje klapsa lub lanie, rzeczywiście czegoś się uczy? Tak, ale nie tego, czego byśmy chcieli. Bite a także karane klapsami dziecko: Uczy się, że rodzic może być straszny, że może zadawać ból (bo nie czarujmy się – klaps boli), więc trzeba się go bać. Że ono samo jest małe, słabe, złe i bezwartościowe. Że problemy można rozwiązywać za pomocą siły (przemoc rodzi przemoc), a nie argumentów czy negocjacji. Że można uderzyć słabszego, bo zasada „nie wolno nikogo bić” to pic na wodę. Takie dziecko może i będzie posłuszne, ale nie dlatego, że nauczyliśmy je odróżnić dobro od zła i że zrozumiało oraz zaakceptowało zasady, jakie próbujemy mu wpoić, ale dlatego, że boi się i chce uniknąć kary. A to oznacza, że może próbować je łamać, gdy tylko będzie przekonane, że nikt go na tym nie przyłapie. Obejrzyj film: Bicie dzieci uczy ... Czy mocne uderzenie w pośladki to jeszcze klaps, czy już lanie? Jest jeszcze jeden argument przeciwko klapsowi: niełatwo odpowiedzieć na pytanie, gdzie kończy się karcenie klapsem, a zaczyna „prawdziwe” bicie. Czy mocne uderzenie w pośladki to jeszcze klaps, czy już lanie? A takie, po którym na skórze zostaje ślad ręki? A kilka mocnych klapsów na gołą pupę? A klaps, który wylądował na nerkach zamiast niżej, bo dziecko się szarpnęło? Lepiej więc w ogóle wystrzegać się takich rozwiązań, zwłaszcza że pojedynczy klaps w końcu przestaje robić na dziecku wrażenie. Co wtedy? Zdenerwowany rodzic, żeby osiągnąć efekt, może uderzyć mocniej, potem jeszcze mocniej, a nawet zupełnie strącić nad sobą kontrolę. Zobacz też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? [CMS_PAGE_BREAK] Jeśli nie klaps, to co? Chyba każdy rodzic wie, że dziecko potrafiłoby wyprowadzić z równowagi nawet Matkę Teresę z Kalkuty. Skoro jednak nie wolno przywoływać go do porządku klapsem, to jak radzić sobie bez niego? Spróbuj zrozumieć dziecko. Ono naprawdę nie robi ci na złość, gdy biega, hałasuje, wierci się, guzdrze, myszkuje po kątach, tupie, brudzi, jęczy itd. W ten sposób zaspokaja swój głód ruchu, eksperymentuje, poznaje świat i swoje możliwości, chce ci coś powiedzieć, sprawdza, na ile sobie może pozwolić. Nie, nie namawiamy cię, żebyś pozwalała mu na wszystko! Jednak rozumiejąc dziecko, to, co się z nim dzieje, będziesz rzadziej się na nie złościć. Zanim uniesiesz rękę, zastanów się, co malec chce ci powiedzieć, jęcząc albo rozrabiając. Nagradzaj (np. uwagą) dobre zachowania. Czasem dzieci rozrabiają, żeby zwrócić na siebie uwagę. Wolą karę od obojętności. Ustal jasne zasady. To wolno, a tego nie. Nie mnóż jednak zakazów bez potrzeby (gdy jest ich kilka, a nie kilkadziesiąt, łatwiej je ogarnąć). Pamiętaj, że będziesz musiała powtarzać je wiele razy, zanim dziecko zacznie je respektować. W wypadku małego brzdąca nie licz na zbyt wiele i nie wódź go na pokuszenie (np. zamiast bić raczkujące niemowlę po łapkach za wkładanie palców do kontaktu, zabezpiecz gniazdka zatyczkami albo konsekwentnie je odsuwaj od niebezpiecznego miejsca). W wypadku starszego – ustal konsekwencje łamania zasad. Najlepiej, gdy są naturalnym skutkiem postępowania dziecka („Nie posprzątałeś zabawek, więc nie obejrzysz bajki”). Bądź konsekwentna. Twoje dziecko powinno wiedzieć, że „nie” to znaczy „nie”, a nie „wolałabym, żebyś tego nie robił, ale zdecyduj sam”. Jeśli nie wolno bawić się laptopem, to nie wolno i w środę, i w niedzielę. Mów konkretnie. Sformułowanie: „Masz być grzeczny” niewiele dziecku mówi. Lepiej powiedzieć: „Odłóż telefon na miejsce” itd. Mów, co ci się nie podoba. Gdy np. dwulatek zaczyna cię gryźć, powiedz zdecydowanym tonem: „Nie wolno”, przytrzymaj go. Nie ulegaj, gdy dziecko próbuje zmusić cię do czegoś krzykiem. Jeśli to zrobisz, nauczy się, że to skuteczna metoda i będzie postępować tak coraz częściej, a ty coraz częściej będziesz na nie wściekła. Nie pakuj się w kłopoty. Najwięcej kłopotów jest na ogół wtedy, gdy dziecko jest zmęczone, głodne, niewyspane albo gdy musi się spieszyć. Dlatego jeśli tylko możesz, nie zabieraj zmęczonego zabawą malca np. do zatłoczonego supermarketu. Nie prowokuj losu. Gdy świerzbi cię ręka... Dziecko doprowadziło cię do szewskiej pasji? Świerzbi cię ręka i masz ochotę pacnąć nią malca w tyłek tak, żeby popamiętał? Stop! Staraj się zapanować nad sobą, zanim złość osiągnie apogeum. Potem będzie znacznie trudniej. Weź głęboki wdech, a potem powoli wydmuchuj powietrze. Jeśli to nie wystarczy, policz do dziesięciu (albo stu), a jeśli i to nic nie dało, wyjdź z pokoju, zamknij się np. w łazience i poczekaj, aż trochę ochłoniesz. Spójrz na swoje dziecko. Ono jest małe i słabe! Czy na pewno chcesz je uderzyć? Pamiętaj, że gniew zaślepia, odbiera umiejętność racjonalnej oceny sytuacji. To sprawia, że w takiej chwili można zrobić (albo powiedzieć) coś, czego się potem długo żałuje. Jaką masz gwarancję, że w złości nie uderzysz malca za mocno? Jeśli złościsz się na dziecko bardzo często, przyjrzyj się swoim uczuciom. Zorientuj się, w jakich sytuacjach wściekasz się najczęściej i o co w tym tak naprawdę chodzi. Może jesteś wyczerpana i potrzebujesz odpoczynku? Może frustruje cię siedzenie w domu i sytuację poprawiłyby wagary? Jeśli analiza nic nie daje i złość ogarnia cię coraz częściej, rozważ wizytę u psychologa. Zobacz też: Jeśli nie klaps, to co? [CMS_PAGE_BREAK] Tego też się wystrzegaj - to także krzywdzi dziecko! Nie tylko klaps i bicie powinny być zakazane. Krzywdzi także: Potrząsanie, szarpanie. To bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w przypadku kilkumiesięcznych, małych dzieci. Obrażanie. Upokarza, odbiera wiarę w siebie, rujnuje psychikę. Straszenie. Zdania w rodzaju: „Jeśli będziesz niegrzeczny, oddam cię dziadowi” czy „Wpędzisz mnie do grobu” mogą być rozumiane przez dzieci dosłownie. Klaps - Nie udawaj, że nie widzisz! Ktoś daje klapsy, popycha, szarpie dziecko – w takiej sytuacji zawsze mówię do agresywnego dorosłego: „Chciałabyś, żeby twój szef dał ci klapsa, szarpał cię albo krzyczał na ciebie, jeśli nie wywiążesz się z zadania?”. To na ogół pomaga, bo przemawia do wyobraźni rodzica, każe mu postawić się na miejscu dziecka – mówi Marlena Trąbińska-Haduch, psycholog z Fundacji „Dzieci Niczyje”. Może być oczywiście i tak, że rozwścieczony rodzic, każe się nam odczepić (niekoniecznie w tak łagodnych słowach), jednak i tak warto reagować – być może, gdy ochłonie, zastanowi się nad tym, co robi. Wiesz lub podejrzewasz, że jakieś dziecko jest bite - na stronach internetowych prowadzonej przez Fundację „Dzieci Niczyje” kampanii „Zobacz – Usłysz – Powiedz”, www.zobacz-uslysz-powiedz.pl, (zakładka „Wychowanie bez przemocy” i „Potrzebujesz pomocy”), znajdziesz dokładne informacje o tym, jak postępować w takiej sytuacji (włącznie z adresami placówek, do których możesz się zgłosić). W skrócie: Gdy podejrzewasz, że jakieś dziecko jest bite, nie czekaj, aż pomoże mu ktoś inny. Być może jesteś jedyną osobą, która może uchronić je przed przemocą. Możesz zawiadomić: przedszkole/szkołę, do której chodzi dziecko; sąd rodzinny – możesz napisać list z opisem sytuacji (koniecznie podaj dane malca); ośrodek pomocy społecznej; policję; prokuraturę. Jeśli masz wątpliwości, pytania lub chcesz z kimś porozmawiać o sytuacji dziecka, zadzwoń do Fundacji „Dzieci Niczyje” 022 826 80 72 (od poniedziałku do piątku, od godziny 13 do 17) lub napisz: bitedziecko@fdn.pl. Poniosło cię i dałaś dziecku klapsa? Przyznaj się do błędu i przeproś malca. Nie wałkuj z nim tego tematu w nieskończoność, jednak wyciągnij ze zdarzenia wnioski i nigdy więcej tego nie rób. Zastanów się, co mogłabyś zrobić, by uniknąć takiej sytuacji w przyszłości. Jeśli bijesz i nie umiesz przestać, idź do psychologa. Jeśli bijesz i uważasz, że masz rację, zapoznaj się z argumentami przeciwników bicia. Może dadzą ci do myślenia. Czytaj też: Dlaczego bijesz mamo? Konsultacja: Marlena Trąbińska-Haduch, psycholog z Fundacji „Dzieci Niczyje”, mama trójki dzieci.
Jeśli nie klaps, to co? 6 pytań o bicie dzieci
Karanie dziecka klapsami to przemoc, podkreślają pedagodzy. Bicie krzywdzi, a nie wychowuje. Poza tym jest prawnie zabronione. Warto więc poznać inne sposoby wychowawczego oddziaływania. Dodajmy - dużo skuteczniejsze niż bicie dzieci.
Klapsy to najgorsza metoda wychowawcza. A przy tym najczęściej stosowana. Okazuje się, że sięga po nią aż 60 proc. rodziców. Co sprawia, że w kryzysowych sytuacjach nie wahamy się uderzyć dziecka? Sądzimy, że w ten sposób najlepiej nauczymy je dyscypliny. Nic bardziej mylnego! 1. Dlaczego klaps jest zły? Każde uderzenie dziecka jest naszą porażką, podkreślają pedagodzy. Rolą rodziców jest nauczyć dziecko odróżniać dobro od zła. Wykorzystywanie przewagi fizycznej, by temu zadaniu sprostać, jest sprzeczne z samą ideą wychowania! Bijąc dziecko, uczysz je, że załatwianie spraw przez przemoc jest dozwolone. Tak wyedukowany maluch może potem odwzorowywać twoje zachowania i w sytuacjach konfliktowych też bić słabszych, np. kolegów na podwórku. Albo wyrośnie na osobę uległą, podatną na narzucanie woli przez ludzi agresywnych. Klapsy są mało skuteczne. Dziecko pilnuje swojego zachowania wtedy, gdy jesteś w pobliżu, a gdy tylko znikasz mu z oczu – rozrabia. Po prostu nie rozumie, dlaczego coś jest niedozwolone. Chce jedynie uniknąć kary. Bicie łamie szacunek dziecka do samego siebie. Może ono potem gorzej sobie ze wszystkim radzić, bo poniżane klapsami, straci wiarę we własne możliwości. Wymierzając klapsy, osłabiasz swój autorytet w oczach dziecka. Nie uczysz go szacunku do siebie, tylko pokazujesz, że mamy trzeba się bać. A kara oparta na strachu to tresura, nie wychowywanie. Stosowanie klapsów często prowadzi do eskalacji przemocy. Najpierw, kiedy dziecko cię nie słucha, dajesz mu jednego klapsa, a potem – gdy dalej jest niegrzeczne – stajesz się bezradna i… wymierzasz kolejne. Zobacz też: Jak karać i nagradzać dziecko? - wywiad z psychologiem 2. Jak wyciszyć rodzicielski gniew? Choć często przekonujemy siebie, że klapsy jednak służą dziecku, psycholodzy nie mają wątpliwości – klaps służy wyłącznie nam. Pomaga wyładować zdenerwowanie i gniew spowodowane poczuciem bezradności. A przecież z tymi negatywnymi emocjami można poradzić sobie bez bicia. Mów o swoich uczuciach. Gdy pociecha np. awanturuje się, powiedz: „Jestem bardzo zła i zdenerwowana”. Nazwanie złości po imieniu, wyciszy ją. A dla dziecka będzie to ostrzeżenie, by nie przeciągał struny. Podczas konfliktu spróbuj spojrzeć na problem z punktu widzenia dziecka. Może wazon, który maluch potrącił, powinien stać gdzie indziej? Weź głęboki wdech, jeśli czujesz, że ręka aż cię świerzbi do klapsa. Policz do pięciu, a następnie powoli wypuszczaj powietrze, licząc do dziesięciu. To pomoże ci ochłonąć. Przeczekaj wzburzenie z dala od dziecka. Zaprowadź je np. do drugiego pokoju i powiedz, że na kilka minut je tam zostawisz, bo musisz się uspokoić. Dopiero gdy już odzyskasz równowagę, porozmawiaj z malcem o jego nagannym postępowaniu. 3. Co robić zamiast bicia dziecka? Jest wiele sposobów na nauczenie dziecka, czego robić nie należy. Ważne, by stosowane przez nas metody były dostosowane do wieku dziecka i sytuacji, w jakiej się znalazło. Inaczej przecież potraktujesz rozzłoszczonego dwulatka, a inaczej ucznia podstawówki, który nie słucha twoich poleceń. Twoje roczne dziecko chce włożyć palec do kontaktu. To naturalne, że chcesz chronić dziecko przed różnymi niebezpieczeństwami. Jednak po to, by unikało groźnych pokus, nie trzeba bić. Wystarczy kupić zaślepki do kontaktów (a także ochraniacze na kanty mebli i ograniczniki do szuflad i drzwi), by malec był w domu bardziej bezpieczny. Pamiętaj również, że znacznie prościej niż dawać klapsy, jest usunąć wszystkie niebezpieczne przedmioty z zasięgu małych rączek. Rozzłoszczone dziecko bije cię lub kopie. Powiedz bardzo stanowczo: „Tak nie wolno”, po czym chwyć za rączkę lub nóżkę dziecka i mocno przytrzymaj. Użyj takiej siły, która powstrzyma dziecko – to nie jest agresja, tylko wytyczenie granic. Dziecko leży na podłodze w supermarkecie i krzykiem chce wymóc na tobie kupienie zabawki. Nie tłumacz dziecku, żeby tak nie robiło, bo ono w tym momencie cię nie słucha. Najlepiej odejdź kilka kroków i spróbuj przeczekać kryzysową sytuację. Albo weź dziecko na ręce i po prostu wyjdź z nim ze sklepu. Jest szansa, że uda ci się odwrócić czymś jego uwagę (np. pokaż przejeżdżający samochód). Twój trzylatek stale ucieka ci na spacerze. Wyjaśnij, dlaczego takie zachowanie jest niebezpieczne („Możesz się zgubić, wpaść pod samochód”). Ustalcie, że na każde odejście dziecko musi mieć twoją zgodę. I koniecznie chwal je, gdy zacznie stosować się do tych zaleceń! Dziecko bawi się w najlepsze i odmawia pójścia do łóżka, choć jest już pora spania. Postaraj się zrozumieć dziecko. Kilkulatkowi trudno jest przerwać fajne zajęcie. Daj więc mu kwadrans na dokończenie zabawy, uprzedzając, że potem już tylko bajka i spanie. Drobne ustępstwa w wychowaniu nie są zakazane! Zobacz też: Jak ułatwić dziecku zasypianie? 6 sprawdzonych patentów [CMS_PAGE_BREAK] 4. Jak można karać dzieci? Choć kara nigdy nie jest dla dziecka przyjemna, czasem trzeba ją niestety wymierzyć. W ten sposób uczymy dziecko odpowiedzialności za swoje czyny i pokazujemy, gdzie są granice jego swobody. Jak zatem postępować, by kara spełniła swe zadanie bez wzbudzania w dziecku poczucia krzywdy? Zanim ukarzesz dziecko, posłuchaj, co ma na swoje usprawiedliwienie. Może np. nie wiedziało, że nie wolno ruszać zapałek lub zostało przez kogoś sprowokowane do złego zachowania? Unikaj sytuacji, w których dziecko pyta np., czy pójdziecie do kina, a ty mówisz: „Nie, bo przedwczoraj byłeś niegrzeczny”. Kara nie powinna być odwlekana w czasie. Maluchy szybko zapominają o swoich przewinieniach i potem czują się tylko skrzywdzone. Twój przedszkolak porysował szafę kredkami? Musi pomóc ci ją wyczyścić. A jeśli spycha z huśtawki inne dziecko – powiedz, że koniec bujania. Pamiętaj, kara zawsze powinna być bezpośrednio związana z występkiem dziecka! Nie pozbawiaj dziecka ukochanej zabawki za to, że np. grymasił przy jedzeniu. Wystarczy gdy odmówisz mu deseru. Kara nie może być zbyt surowa w stosunku do przewinienia. Inaczej dziecko potraktuje ją jak zemstę i niczego dobrego się wtedy nie nauczy. Zobacz też: Jak ukoić płacz? 4 najlepsi pocieszyciele dziecka 5. Co robić, gdy jednak uderzę dziecko? Psycholodzy rozumieją, że dzieci potrafią niekiedy wyprowadzić z równowagi nawet świętego. Dlatego starają się nie potępiać rodziców, którym zdarzy się czasem jakiś klaps. Jednak specjaliści przypominają też, że w takich sytuacjach nigdy nie należy zrzucać winy na dziecko, które nas do tego doprowadziło. To my okazaliśmy się bezradni, bo dorośli powinni umieć panować nad sobą. Co więc zrobić, gdy puszczą nam nerwy? Przyznaj się przed sobą do błędu, pamiętając, że uderzenia nie zawsze muszą być fizyczne. Obraźliwe słowa (ty niezdaro, leniu) też mogą dziecko ranić. Przeproś dziecko za użycie przemocy. Możesz powiedzieć np.: „Wybacz, nie powinnam cię uderzyć, poniosły mnie nerwy”. Dziecko dowie się wtedy, że czasem można się mylić, ale trzeba umieć się do tego przyznać. Wybacz sobie błąd. Jeśli na co dzień jesteś odpowiedzialną matką, kochasz swoje dziecko, spędzasz z nim czas, bawisz się, to twoje relacje z malcem nie powinny zbytnio ucierpieć z powodu jednego przykrego incydentu. 6. Jakie są fakty na temat bicia dzieci? Według polskiego prawa przemoc wobec dzieci jest zabroniona. Mówi o tym Konwencja o Prawach Dziecka, a także konstytucja, która zabrania stosowania kar cielesnych w stosunku do każdego człowieka. Niestety, tylko 12% Polaków uważa, że stosowanie kar cielesnych źle wpływa na dziecko. Najczęściej klaps jako metoda wychowawcza stosowany jest do 12. roku życia. Częściej dostają chłopcy, bo bardziej rozrabiają. Jeżeli słyszysz, że za ścianą ktoś bije dziecko, nie obawiaj się interweniować. Możesz zapukać do drzwi sąsiada i wyrazić swoje zaniepokojenie płaczem dziecka. A jeśli taka sytuacja się powtarza – nie wahaj się ani chwili i powiadom o tym policję. Zobacz też: Dzieci nie wolno bić! - wywiad z rzecznikiem praw dziecka
Klapsy są w Polsce prawnie zabronione. To przestępstwo!
W niektórych krajach europejskich prawny zakaz bicia dzieci zapisano w ustawie wiele lat temu. W Polsce obowiązuje od 2010 roku. Ale wciąż nie wszyscy o tym wiedzą.
Nasze prawo jeszcze do niedawna dopuszczało stosowanie kar cielesnych wobec dzieci przez rodziców lub opiekunów. Na szczęście od 2010 roku w Polsce obowiązuje prawny zakaz bicia dzieci. Każdy kto podnosi rękę na dziecko musi liczyć się z prawnymi konsekwencjami. Niestety w 2015 roku wiedziała o tym zaledwie jedna na trzy osoby. Dzieci pod specjalną ochroną W polskim kodeksie rodzinnym i opiekuńczym pojawił się ważny zapis: „Zakazuje się stosowania kar cielesnych, zadawania cierpień psychicznych i innych form poniżania dziecka”. Nowe prawo pozwala również m.in. na: odebranie dziecka rodzicom, którzy dopuszczają się wobec niego przemocy usunięcie sprawcy przemocy z mieszkania wprowadzenie zakazu zbliżania się sprawcy do ofiary skierowanie sprawcy przemocy na przymusowe leczenie. Stosowania wszelkich kar cielesnych wobec dzieci zabrania także Konwencja o Prawach Dziecka, postanowieniom której Polska się podporządkowuje. W Polsce jak w cywilizowanych krajach Wprowadzając nowe regulacje, dołączyliśmy do grona krajów zachodnich, które bronią praw najmłodszych obywateli. W Szwecji ustawowy zakaz bicia dzieci obowiązuje od 1979 roku. Zwolennicy tego prawa przekonują: „W wolnym demokratycznym społeczeństwie, jakim jest nasze, używamy słów, a nie uderzeń jako argumentów. (...) Jeżeli nie możemy przekonać naszych dzieci słowami, nie powinniśmy ich nigdy przekonywać biciem”. Rodzice, którzy wykroczyli przeciw temu prawu sąd zobowiązuje do zapoznania się ze skutkami kar cielesnych. W ślad za Szwecją poszły też inne kraje europejskie: Dania, Norwegia, Finlandia, Austria, Cypr, Włochy. Eksperci nie mają wątpliwości Przeciwko stosowaniu kar cielesnych wobec dzieci wiele razy wypowiadali się eksperci. Występowało również przeciwko nim słynne Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne. Zdaniem psychologów bicie dzieci pozostawia wiele negatywnych skutków, a jednym z nich jest obniżenie poczucia własnej wartości dziecka. Edukacyjne kampanie społeczne w Polsce, które mają przeciwdziałać krzywdzeniu dzieci, prowadzi również Rzecznik Praw Dziecka: „Reaguj na przemoc wobec dzieci. Masz prawo” – kampania miała pokazać, jak reagować, gdy jesteśmy świadkami krzywdzenia dzieci „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” – miała uświadomić Polakom, że dzieci nie wolno bić. „Bicie – czas z tym skończyć”. Przemocą fizyczną wobec dziecka jest każde działanie, które doprowadza do zadawania bólu lub grozi uszkodzeniem ciała. Jest nią szarpanie, ciągnięcie za ucho, bicie po rękach czy często bagatelizowany klaps w pupę. Świadomość się zmienia Według ostatnich doniesień spada liczba Polaków, którzy akceptują stosowanie klapsów wobec dzieci. W 2007 roku było to aż 78 proc. osób, w 2018 jest 47 proc. To już mniej niż połowa społeczeństwa, ale jednak wciąż za dużo. Nadal potrzebna jest edukacja i przypominanie, jak wielką krzywdą dla dziecka może być niewinny z pozoru klaps. Zobacz też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy – mówi psycholog Jeśli nie klaps, to co? Co to jest zespół dziecka potrząsanego?