Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-04T16:08:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
items: 9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
items: 12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
items: 6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
items: Tych 5 zdań mówią tylko toksyczni rodzice. Brzmią jak miłość, a są manipulacją
items: 12 tekstów, które rodzice mówią „dla żartu”. Dziecko nigdy tego nie zapomni
items: 7 zdań, które pomogą odbudować relację z dzieckiem. Naprawią błędy toksycznych rodziców
items: 10 zachowań toksycznych rodziców, które kiedyś były „normalne”. Dziś wiemy, że krzywdzą dzieci
items: 1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
items: „Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
items: Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
items: Jak podcinamy dzieciom skrzydła… z miłości
items: Hanna Zborowska-Neves ugryzła córkę. Powód był zaskakujący. A efekt?
items: Dziewczynka stała za karę w kącie, aż... zasnęła ze zmęczenia
items: To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
items: Czy istnieje skuteczny sposób na niegrzeczne dziecko?
items: Robiąc w ten sposób, niszczysz poczucie wartości swojego dziecka
items: Nie mogła znieść bałaganu w dziecięcym pokoju. Mąż dał jej dobrą radę
items: Przeproś dziecko, gdy popełnisz błąd. Dasz mu w ten sposób coś cennego!
items: Katarzyna Zielińska przyznaje, że dla dziecka całkiem "straciła głowę". Znacie to? [WIDEO]
items: Nie podcinaj dziecku skrzydeł! 7 typowych zachowań – zmień je już dziś
items: Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
items: Kim będą nasze dzieci? Czy dadzą sobie radę?
items: 10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
items: Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?

5 toksycznych reakcji na zachowanie dziecka. Tak rodzice niszczą więź kawałek po kawałku
type: item
date: 2025-12-04T16:08:07.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: więź z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Wiele dorosłych reakcji wygląda na niewinną dyscyplinę, a w rzeczywistości potrafi po cichu podcinać dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Zaufanie i więź nie znikają nagle, raczej kruszą się w drobnych momentach, których na co dzień nawet nie uznajemy za ważne.
encoded: Na co dzień obserwuję mnóstwo różnych sytuacji, w których matki, ojcowie, babcie reagują nie do końca tak, jakby chcieli, albo na tyle dobrze, na ile umieją. W większości z nich nie ma złej woli. Jest zmęczenie, stres, czasem bezradność. I jest też dziecko, które nie tyle „sprawdza granice”, co próbuje zrozumieć świat oraz siebie w tym świecie. Kiedy reagujemy z automatu albo naszą reakcją kieruje złość, łatwo wpaść w schematy, które niszczą zaufanie. Z zewnątrz wygląda to jak „wychowanie”, ale w rzeczywistości rani dziecko jak drzazgi. Pomału, ale coraz bardziej dotkliwie. Poniżej zebrałam pięć reakcji, które słyszę najczęściej. Wszystkie da się zamienić na coś lepszego. 1. Krzyk i zawstydzanie dziecka przy innych „Przestań w końcu”, „Zobacz, jaki wstyd”, „Nie rób z siebie błazna”. Wiem, jak to jest, gdy człowiek ma w głowie tysiąc spraw, a dziecko akurat w sklepie urządza protest. Krzyk bywa odruchem. Problem w tym, że dla dziecka to nie jest lekcja zachowania, tylko lekcja mająca prosty przekaz: „Gdy jest trudno, zostajesz sam i jeszcze cię upokorzę”. Co robić zamiast? Jeśli emocje rosną, zróbcie pauzę. Powiedzcie spokojnie: „Widzę, że coś cię bardzo złości, idziemy na bok i pogadamy”. Nawet jeśli rozmowa potrwa 30 sekund, dziecko dostaje sygnał, że jest ważne, a trudne emocje można unieść bez publicznego linczu. 2. Ironia, wyśmiewanie albo etykietowanie To są te drobne „żarciki”, które wcale nie są niewinne. „Ale z ciebie beksa”, „No tak, nasz geniusz znowu nie pamięta”, „Ty zawsze przesadzasz”. Etykieta przykleja się szybciej, niż nam się wydaje. Dziecko zaczyna myśleć o sobie przez pryzmat tego, co usłyszało od najbliższych. Co robić zamiast? Opisujcie zachowanie, nie osobę. Nie mówcie „Jesteś leniwy”, tylko „Widzę, że trudno ci się zabrać za lekcje, pomogę ci zacząć”. Zamiast „Znowu histeryzujesz”, powiedzcie „To dla ciebie ważne, opowiedz mi”. To zmienia ton rozmowy i buduje poczucie bezpieczeństwa. 3. Straszenie utratą miłości albo odejściem „Jak tak będzie…

toksyczne-reakcje-032b57b.png
width: 1600
height: 1200

9 błędów w wychowaniu, które biorą się ze strachu o dziecko. „Będzie powoli gasło”
type: item
date: 2025-11-30T19:00:18.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Znam ten rodzicielski ścisk w żołądku, który pojawia się nagle i każe działać szybciej, mocniej, bardziej. Tyle że strach bywa sprytny i potrafi przebrać się za troskę, a wtedy łatwo przeoczyć to, co naprawdę dzieje się w relacji z dzieckiem.
encoded: Kiedy niedawno rozmawiałam z psycholożką o tym, co najczęściej ciąży rodzicom, usłyszałam prostą rzecz: nie boimy się dzieci, tylko świata, o którym myślimy, że je zrani. I właśnie w tym miejscu zaczyna się cała seria drobnych, czasem niemal niewidocznych błędów wychowawczych. Nie takich z gatunku „zła wola” albo „brak serca”. Raczej takich, które rodzą się z miłości, ale podlewane są niepokojem. Sama przez to przechodziłam i do dziś łapię się na odruchach, które nie służą ani mnie, ani moim dzieciom. Zbieram je tu, bo wiem, jak wielu rodziców czuje podobnie. Błędy wychowawcze wynikające ze strachu o dziecko w codziennych sytuacjach Wyręczanie na każdym kroku. Kiedy boję się, że dziecko sobie nie poradzi, podaję mu rękę za szybko. Zawiązuję buty, kończę zadanie, dopowiadam odpowiedź. Dziecko ma wtedy wygodniej, ale uczy się, że świat jest trudny, a ono potrzebuje kogoś, kto je „uratuje”. Kontrolowanie zamiast towarzyszenia. Strach każe mi sprawdzać plecak, przeglądać zeszyty, dopytywać o każdy szczegół. Niby robię to „dla bezpieczeństwa”, a w praktyce wysyłam sygnał: nie ufam ci, sam nie ogarniesz. Zamykanie w bańce. Czasem wydaje mi się, że najlepiej będzie, jeśli dziecko nie spotka się z niczym nieprzyjemnym. Ograniczam wyjścia, unikam trudnych tematów, filtruję znajomości. Tyle że ono i tak wyfrunie z domu, a bez treningu nie będzie wiedzieć, jak się poruszać w świecie. Wieczne ostrzeganie. „Uważaj”, „nie biegnij”, „nie ruszaj”. Te słowa lecą często automatycznie. W nadmiarze działają jak klosz, pod którym wszystko jest groźne. Dziecko zamiast ciekawości ćwiczy w sobie napięcie. Trzymanie dziecka przy sobie na siłę. Zdarzało mi się przedłużać pożegnania, robić z rozstań wielką sprawę, bo we mnie siedział lęk. Dziecko czuje te emocje, przejmuje je i zaczyna myśleć, że samodzielność to coś ryzykownego. Naprawianie każdej porażki. Gdy dziecko płacze, bo coś mu nie wyszło, mam odruch natychmiastowego „odkręcania” sytuacji. Dzwonię do nauczyciela, tłumaczę, proszę, za…

bledy-wychowawcze-7a6a437.png
width: 1600
height: 1200

12 zdań, którymi nieświadomie zawstydzasz dziecko. Po tym już nie przyjdzie do ciebie z problemem
type: item
date: 2025-11-29T15:00:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie słowa, które wypowiadamy odruchowo, z troski albo ze zmęczenia, a potem dziwimy się, że w domu robi się cicho. Dziecko traci zaufanie do rodzica, bo zbyt wiele razy doświadczyło uczucia wstydu: za to, jak się czuje, co robi, co mówi, jak wygląda.
encoded: W zawstydzaniu nie chodzi o wielkie awantury. Najczęściej wszystko dzieje się mimochodem, między śniadaniem a wyjściem do szkoły, w samochodzie, w kolejce do apteki, w chwili, gdy emocje dziecka są większe niż nasza cierpliwość. Dorośli mają przewagę w słowach, tonie głosu i autorytecie. Dzieci mają tylko jedno narzędzie: wycofanie. I jeśli uznają, że przy nas jest im wstyd, to następnym razem problem zostawią dla siebie. Zdania, które zawstydzają, choć brzmią „normalnie” „Nie przesadzaj, to nic takiego.” Dla dziecka to komunikat: „twoje uczucia są bez sensu, nie pasują, są niewygodne”. Wstyd rodzi się wtedy, gdy ktoś daje nam sygnał, że reagujemy „nie tak”. Dziecko uczy się, że jego przeżycia nie mają znaczenia, więc lepiej o nich nie mówić. „Zobacz, inni sobie radzą, a ty nie.” Porównania są jak małe drzazgi. Nawet jeśli wskazujemy wzór z najlepszych intencji, dziecko słyszy, że jest „gorsze”. Wstyd miesza się z zazdrością i złością, a potem pojawia się myśl: „po co mam próbować, skoro i tak przegrywam w oczach rodzica”. To prosta droga do zamykania się albo do robienia wszystkiego na pokaz. „W twoim wieku już powinieneś to umieć.” W dorosłym świecie to brzmi jak mobilizacja, a w dziecięcym jak wyrok. Każde dziecko rozwija się w swoim rytmie i w różnych obszarach. Kiedy słyszy, że „powinno”, czuje wstyd, że nie nadąża. Zamiast dostać wsparcie, dostaje poczucie, że zawsze jest o krok w tyle. „Co z tobą jest nie tak.” To zdanie potrafi paść nawet w wersji żartobliwej, rzuconej mimochodem. Zostaje głęboko w sercu, bo dotyka tożsamości. Nie mówi: „to zachowanie mi się nie podoba”, tylko: „ty jesteś problemem”. Pamiętam znajomego chłopca, który po takim komunikacie przestał odpowiadać na pytania w klasie. Przestał, bo uznał, że z nim „jest coś nie tak”, więc każda próba może skończyć się kolejnym wstydem. „Znowu to samo.” Dla dorosłego to skrót myślowy: „jestem zmęczona tą sytuacją”. Dla dziecka to etykietka: „jestem męczące, nic się nie zmienia, nie ma sensu próbować”…

zawstydzone-dziecko-8fde6b1.png
width: 1600
height: 1200

6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
type: item
date: 2025-11-26T15:22:51.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: błędy wychowawcze
subject: szkoła
description: Kiedy słucham znajomych rodziców i czytam listy, które przychodzą do redakcji, często łapię się za głowę. W tych opowieściach powtarza się kilka szkolnych nawyków, które zostają z dziećmi na długo, a potem to my próbujemy je odkręcać w domowych warunkach.
encoded: Wiem, że szkoła potrafi dać dzieciom skrzydła. Widzę też, że czasem, zupełnie niechcący, robi coś odwrotnego. I nie chodzi o pojedyncze wpadki konkretnego nauczyciela, tylko o systemowe błędy wychowawcze, które krążą po szkołach jak nieproszony gość. Poniżej zebrałam sześć najczęściej powtarzających się problemów, opartych na rozmowach z rodzicami z mojego otoczenia i na listach od was. 1. Ocenianie wszystkiego, zamiast uczenia procesu „Moja córka boi się próbować, bo od razu myśli, że dostanie słabą ocenę” − powiedziała mi ostatnio Paulina, mama piątoklasistki. W listach do redakcji to zdanie wraca jak echo. Szkoła nadal zbyt często skupia się na efekcie, a nie na drodze, jaką dziecko do niego dochodzi. Jeśli liczy się tylko wynik, dziecko uczy się, że błąd to wstyd, a nie element nauki. W domu potem musimy to mozolnie odwracać, tłumaczyć, że pomyłka jest normalna, że próby są ważniejsze niż perfekcja. 2. Porównywanie uczniów między sobą „Wiem, że pani nie robi tego złośliwie, ale kiedy mówi: 'zobacz, jak Marysia ładnie pisze', czuję, jak mój syn gaśnie” − napisała do nas jedna z czytelniczek. Porównania czasem padają mimochodem, czasem są pakietem motywacyjnym w złym stylu. Skutek jest ten sam: dziecko zaczyna wierzyć, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast budować wewnętrzną motywację, szkoła niechcący uczy rywalizacji i lęku. My w domu próbujemy wrócić do prostego przekazu: jesteś w porządku taki, jaki jesteś, a rozwijasz się własnym tempem. 3. Brak realnej edukacji emocjonalnej To temat, który pojawia się w niemal każdej rozmowie między rodzicami. Dzieci uczą się liczb, dat i definicji, ale nikt nie uczy ich nazywania emocji, stawiania granic, rozwiązywania konfliktów. Znajoma, Magda, opowiadała mi o synu, który w trzeciej klasie nie potrafił powiedzieć, że jest zawstydzony albo przestraszony, więc reagował agresją. W szkole usłyszał tylko, że „zachowuje się niegrzecznie”. Bez rozmowy o emocjach i narzędzi do radzenia sobie z nimi, dz…

bledy-wychowawcze-szkoly-ba2487e.png
width: 1600
height: 1200

Tych 5 zdań mówią tylko toksyczni rodzice. Brzmią jak miłość, a są manipulacją
type: item
date: 2025-11-26T11:52:04.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy słyszę te zdania, od razu mam w głowie lampkę ostrzegawczą. Na pierwszy rzut oka są miękkie, ciepłe, do przyjęcia, ale za chwilę zostawiają dziecko z poczuciem winy, które nie bierze się znikąd.
encoded: Toksyczna komunikacja rzadko wygląda jak jawny atak. Zwykle przychodzi w opakowaniu troski, miłości i „dobrych intencji”. Tyle że efekt bywa dokładnie odwrotny. Dziecko, nawet dorosłe, zaczyna żyć w trybie ciągłego tłumaczenia się, usprawiedliwiania, spełniania cudzych oczekiwań. Wiem, jak długo potrafi się w człowieku ciągnąć echo jednego zdania wypowiedzianego „dla jego dobra”. Nie chodzi o to, żeby teraz na szybko osądzać swoich rodziców i przyklejać im łatki. Wiele osób powtarza schematy, które same wyniosły z domu. Rzecz w tym, żeby rozpoznać te komunikaty i zobaczyć, co robią z nami. Dopiero wtedy można postawić granice i odzyskać spokój. 1. „Ja się dla ciebie poświęciłam, więc…” Czasem te słowa padają wprost, czasem między wierszami: „Wszystko, co mam, oddałam wam”, „Nie miałam życia, bo wy byliście najważniejsi”. Brzmi jak opowieść o miłości. Jest jednak rachunkiem, który wystawia się dziecku po latach. A rachunek oznacza dług. Kiedy rodzic używa poświęcenia jako argumentu, przemyca komunikat: „Masz obowiązek mi to spłacić”. Nie ma tu miejsca na wasze wybory, potrzeby, tempo życia. Jest presja, żeby się odwdzięczać, najlepiej bez końca. Miłość nie działa jak kredyt. W zdrowej relacji nikt nie mówi o długu, tylko o wzajemności. 2. „Gdybyś mnie kochała, tobyś…” To mój prywatny faworyt w kategorii manipulacji ubranej w czułość. Zamiast prośby jest test na miłość. Zamiast rozmowy jest ultimatum. „Gdybyś mnie kochała, przyjechałabyś na święta”, „…zostałabyś bliżej domu”, „…nie mówiłabyś mi 'nie'”. Problem polega na tym, że miłość zostaje tu warunkiem do spełnienia. Jak nie robisz tego, czego chce rodzic, to znaczy, że nie kochasz. To fałsz, który wciska się w serce jak drzazga. Dorosłe dzieci toksycznych rodziców często latami mylą miłość z posłuszeństwem. A prawda jest taka, że można kochać i jednocześnie się nie zgadzać. 3. „Robię to dla twojego dobra” Nikt nie chce być rodzicem, który robi coś „w złej wierze”, więc ten zwrot ma w sobie siłę tarczy. Dziecko sły…

zadania-manipulacja-677bda6.png
width: 1600
height: 1200

12 tekstów, które rodzice mówią „dla żartu”. Dziecko nigdy tego nie zapomni
type: item
date: 2025-11-25T13:32:40.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Przedszkolak
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie zdania, które wypowiadamy między gotowaniem obiadu a szukaniem zaginionej skarpetki. Padają lekko, niby mimochodem, jako żart, a potem wracają do nas po latach w wyrzutach sumienia i pretensjach dziecka.
encoded: Wiem, jak łatwo jest rzucić coś „dla żartu”, żeby rozładować napięcie, przyspieszyć wyjście z domu, uciszyć marudzenie. Tyle że dziecko nie słucha tylko uchem. Ono słucha całym sobą. I zapamiętuje nie to, co miało być śmieszne dla nas, tylko to, co było ważne dla niego. Nie ma rodziców idealnych, ja też nim nie jestem. Każdy ma inne poczucie humoru. Ale są słowa, które potrafią zapaść w pamięć na zawsze, nawet gdy w naszej głowie były tylko niewinnym żartem. Poniżej zebrałam dwanaście tekstów, które słyszę w domach znajomych, na placach zabaw, w kolejkach. Warto wiedzieć, co tak naprawdę słyszy w nich dziecko. Szkodliwe zdania mówione dzieciom „dla żartu” „Ty to masz dwie lewe ręce” Niby żart o rozlanym soku czy rozbitym kubku, ale dziecko słyszy bezlitosną ocenę swoich zdolności, a raczej ich braku. Zaczyna unikać prób i nowych rzeczy, bo „i tak nie umie”. „Z ciebie to będzie niezły bandyta” Rzucone podczas psot bywa śmieszne dla dorosłych. Dziecko może to odebrać jak przepowiednię albo etykietę. Uczy się, że jeśli psoci, to znaczy, że jest „zły”, a nie że zachowanie było niewłaściwe. „Znowu robisz sceny” Często mówimy tak, gdy emocje dziecka nas zalewają. Ono słyszy wtedy, że jego przeżycia są teatralne i nieważne. Skutek: tłumienie uczuć albo wstyd za to, co czuje. „Nie przeszkadzaj, dorośli rozmawiają” Niby żartobliwy tekst uciszający, ale w dziecku buduje poczucie, że jego głos nie ma znaczenia. To może potem skutkować wycofaniem albo przeciwnie, walką o uwagę za wszelką cenę. „Masz talent do robienia problemów” Dorosły chce skwitować sytuację, dziecko słyszy coś o sobie. Etykieta przykleja się w głowie: „jestem problemem”, a nie „zdarzył się problem”. „Jak będziesz tak gadać, to cię nikt nie będzie chciał słuchać” W intencji ukrócenie marudzenia. A w dziecku zostaje lęk przed mówieniem wprost o swoich potrzebach. Uczy się, że lepiej milczeć niż być odrzuconym. „Zawsze musisz być najmądrzejszy” Rzucane, gdy dziecko dyskutuje albo zadaje dużo pytań. Ono słyszy, …

szkodliwe-zdania-99dbc2c.png
width: 1600
height: 1200

7 zdań, które pomogą odbudować relację z dzieckiem. Naprawią błędy toksycznych rodziców
type: item
date: 2025-11-21T15:51:26.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem najmocniej ranią nie czyny, lecz słowa, których zabrakło w odpowiednim momencie. Dobra wiadomość jest taka, że kilka prostych zdań potrafi otworzyć drzwi, które długo wydawały się zamknięte.
encoded: Relacja z dzieckiem to delikatna konstrukcja, która potrzebuje uważności, ale też konsekwencji i zwykłej codziennej troski. W przypadku rodziców, którzy w przeszłości stosowali zachowania dziś uznawane za toksyczne, odbudowanie bliskości jest trudnym, ale możliwym procesem. Dlaczego odbudowanie więzi zaczyna się od słów? Wiele osób dopiero po latach zauważa, że w ich domach emocje były ignorowane, potrzeby bagatelizowane, a rozmowy sprowadzały się do wydawania poleceń. Współczesna wiedza o rozwoju dzieci pokazuje jednak coś bardzo ważnego: nawet jeśli wcześniejsze działania budowały dystans, więź można naprawić. Zmiana nie musi zaczynać się od wielkich gestów czy skomplikowanych technik. Często pierwszym krokiem jest kilka zdań, które pokazują dziecku – młodszemu lub dorosłemu – że naprawdę zostało usłyszane. Te słowa stają się sygnałem, że dotychczasowy schemat można zmienić. 7 zdań, które otwierają rozmowę i budują bezpieczeństwo Poniższe zdania mogą wydawać się proste, ale ich moc wynika z czegoś innego: z intencji, z gotowości do zmiany, z rezygnacji z roli „nieomylnego dorosłego”. To fundament odbudowy zaufania. „Słyszę cię i chcę zrozumieć, co czujesz.” Dzieci słyszą wtedy (często po raz pierwszy), że ich emocje nie są problemem, tylko ważnym komunikatem. To zdanie otwiera przestrzeń do rozmowy. „Masz prawo do swoich uczuć, nawet jeśli są inne niż moje.” W wielu domach panowało przekonanie, że tylko rodzic wie, co dziecko powinno czuć. Te słowa pokazują, że różnice są naturalne, a nie niewłaściwe. „Przepraszam za to, co zrobiłam lub powiedziałam niewłaściwie.” Przeprosiny nie odbierają autorytetu. Przeciwnie – uczą szacunku i odpowiedzialności, a dziecko doświadcza tego, czego wcześniej nie miało szansy poczuć. „Chcę cię wspierać, a nie oceniać.” To zdanie przerywa nawyk krytykowania, porównywania czy komentowania każdego błędu. Pokazuje gotowość do zmiany języka na wspierający. „Możesz mi powiedzieć wszystko, nie musisz bać się mojej reakcji.” Zaproszenie do …

jak-odbudowac-wiez-z-dzieckiem-3c693f6.jpg
width: 1600
height: 1200

10 zachowań toksycznych rodziców, które kiedyś były „normalne”. Dziś wiemy, że krzywdzą dzieci
type: item
date: 2025-11-21T14:27:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Przez lata wiele zachowań uchodziło za element zwyczajnego wychowania i nikt nie zastanawiał się, co tak naprawdę robią dziecięcej psychice. Dopiero dziś potrafimy nazwać rzeczy, o których wcześniej milczano.
encoded: Jeszcze kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu panowało przekonanie, że dziecko ma po prostu „słuchać dorosłych”. Nie mówiło się o emocjach, potrzebach ani granicach najmłodszych. Wiele stosowanych wtedy metod miało utrzymać porządek i dyscyplinę, jednak z perspektywy współczesnej psychologii coraz wyraźniej widać, że niektóre z nich zostawiały głęboki ślad. Co ważne, większość rodziców działała w dobrej wierze – nie mieli dostępu do wiedzy, jaką mamy dziś. Dlaczego część dawnych metod wychowawczych uznajemy dziś za toksyczne? Z czasem zaczęliśmy zauważać, że dziecko, które uczy się funkcjonować w atmosferze zawstydzania albo ciągłej kontroli, w dorosłym życiu często powtarza podobne schematy. Zaburzona komunikacja, trudności z wyrażaniem emocji czy problemy z poczuciem własnej wartości bardzo często mają korzenie w drobnych, codziennych doświadczeniach. I właśnie dlatego warto przyjrzeć się dawnym nawykom, które kiedyś uchodziły za normę, a dziś wiemy, że były bardziej obciążające, niż komukolwiek się wydawało. 10 rodzicielskich zachowań, które są toksyczne Przez lata wiele z poniższych zachowań funkcjonowało jako neutralne, zwyczajne elementy wychowania. Dopiero świadomość psychologiczna pokazała, jak bardzo wpływały na rozwój dzieci. Uciszanie emocji i niepozwalanie dziecku na płacz. Słowa „nic się nie stało” czy „przestań płakać” miały uspokajać, lecz w praktyce uczyły dziecko ignorowania własnych emocji. Porównywanie do rówieśników. Komentarze typu „inne dzieci potrafią, dlaczego ty nie?” miały motywować, a w rzeczywistości budowały poczucie bycia niewystarczającym. Wyśmiewanie czy zawstydzanie. Żarty z nieśmiałości, wyglądu czy drobnych potknięć mogły wydawać się niewinne, ale w dłuższej perspektywie prowadziły do kompleksów. Karanie ciszą. Odbieranie rozmowy jako forma kary powodowało u dzieci ogromny lęk przed odrzuceniem. Bagatelizowanie trudnych sytuacji. Zrzucanie problemów dziecka na „wymysły” sprawiało, że przestawało ono dzielić się przeżyciami. Kontro…

toksyczni-rodzice-4-7c0556a.jpg
width: 1600
height: 1200

1 błąd toksycznych rodziców rani na całe życie. Te dzieci nigdy nie zbudują zdrowego związku
type: item
date: 2025-11-18T14:50:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Czasem dorosłe życie ujawnia rany, których nie pamiętamy z dzieciństwa, ale które wciąż kierują naszymi wyborami. Niestety, jeden poważny rodzicielski błąd potrafi wpłynąć na całą przyszłość człowieka.
encoded: Z biegiem lat zauważyłam, że wiele osób nosi w sobie tę samą historię: trudność w zaufaniu, lęk przed bliskością, odsuwanie od siebie ludzi, zanim oni zdążą zrobić to samo. Gdy zaczęłam zgłębiać temat stylów przywiązania, zrozumiałam, że unikający styl przywiązania często rodzi się w dzieciństwie – zanim dziecko nauczy się mówić, a nawet zanim zacznie w pełni rozumieć świat wokół siebie. Unikający styl przywiązania zaczyna się bardzo wcześnie Unikający styl przywiązania nie powstaje znikąd. Dziecko, które próbuje przyciągnąć uwagę rodzica, ale spotyka się z chłodem, dystansem albo niespójnością, stopniowo uczy się jednej rzeczy: emocje nie są mile widziane. Kiedy opiekun nie reaguje na płacz, ignoruje sygnały, unika rozmów o uczuciach lub stosuje nadmierną krytykę, dziecko zaczyna zamykać się w sobie. Przestaje prosić o bliskość, bo intuicyjnie wyczuwa, że nie dostanie jej wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebuje. Ten proces jest cichy, powolny i często zupełnie niezauważalny – nawet dla samych rodziców. A jednak zostawia ślad, który potrafi towarzyszyć człowiekowi przez całe życie. Toksyczny błąd rodziców, który niszczy relacje już w dzieciństwie Ten jeden błąd – emocjonalna niedostępność rodzica – sprawia, że dziecko przyjmuje strategię przetrwania polegającą na odłączaniu się od własnych emocji. Można mówić o traumie, o zaniedbaniu, o braku wsparcia – wszystko to w praktyce prowadzi do tego samego: dziecko czuje, że jego wewnętrzny świat nie jest ważny. Gdy rodzic nie zauważa przeżyć dziecka albo reaguje jedynie wtedy, gdy pojawia się zachowanie problemowe, młody człowiek uczy się, że okazywanie emocji nie ma sensu. Uczy się też, że bliskość jest ryzykiem, a inni ludzie nie zapewnią mu bezpieczeństwa. Taki dorosły później wycofuje się z relacji, nie dopuszcza nikogo zbyt blisko, a uczucia trzyma na dystans – często nawet przed samym sobą. W pracy, w przyjaźniach, w związkach… w każdym z tych miejsc osoby z unikającym stylem przywiązania mają wrażenie, że muszą radzić…

blad-toksycznych-rodzicow-dfbbbdb.png
width: 1600
height: 1200

„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
type: item
subject: Nasze akcje
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: metody wychowawcze
subject: problemy wychowawcze
subject: psychologia wychowania
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie
description: Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
encoded: Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przeg…

imgTC9x37-859f7f2.jpg
width: 1280
height: 854

Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
type: item
date: 2022-07-21T09:01:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Hity internetu
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: problemy wychowawcze
description: Błędy wychowawcze rodziców najczęściej skutkują efektem przeciwnym do zamierzonego. Bo przecież nie popełniamy ich z premedytacją, tylko w dobrej wierze. Niestety, mimo dobrych intencji wcale nie chronimy dziecka i nie wpływamy na jego stosowne zachowanie, ale uczymy kombinowania, nieuczciwości i bezradności…
encoded: Błędy w wychowaniu dzieci zdarzają się każdemu. Jeśli jednak są nagminnie powtarzane, mogą sporo namieszać! Dostrzegasz, że twoje dziecko jest coraz bardziej kapryśne, nieposłuszne, a do tego kłamie? Może to efekt błędów, które popełniasz nieświadomie? Zdradzamy, jakie są najczęstsze błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dotyczą ciebie, zacznij pracować nad sobą jak najszybciej, a wtedy zauważysz też zmianę w zachowaniu twojego dziecka. Spis treści: Błąd wychowawczy – definicja Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Klasyfikacja błędów wychowawczych Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Jak naprawić błędy wychowawcze? Błąd wychowawczy – definicja Błąd wychowawczy to takie zachowanie rodzica, opiekuna prawnego, a także nauczyciela, które może spowodować pojawianie się szkodliwych dla dziecka lub otoczenia zachowań, stanów, postaw, emocji, np. poczucia nadmiernego wstydu, niskiej samooceny czy utraty samodzielności. Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Błędy rodzicielskie można podzielić na „ciepłe” i „zimne”, czyli na takie, które swój początek mają w skrajnie odmiennych, opozycyjnych emocjach, a w konsekwencji, strategiach wychowawczych. Błędy zimne zasadniczo łatwo odczytać jako błędy wychowawcze i właśnie je, w odróżnieniu od błędów ciepłych zazwyczaj uważa się za zachowanie, którego rodzic powinien się wystrzegać. Przykładem błędów zimnych opartych na odrzuceniu dziecka jest agresja słowna (w tym: krzyczenie na dziecko) lub fizyczna, obojętność wobec dziecka, rygoryzm i zbyt wysokie, niemożliwe do spełnienia wymagania, a także hamowanie rozwoju dziecka. Błędy ciepłe związane są z nadmierną emocjonalną akceptacją dziecka i zazwyczaj nie są postrzegane jako błędy wychowawcze, a jako wyraz miłości. Przykładem takiego zachowania może być idealizacja dziecka, wyręczanie go we wszystkim lub uleganie wszystkim zachciankom. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców mogą powodować, że dzieci zaczynają zachowywać się niewłaściwie. Klasyfikacja błędów wychowawczych Na pojawienie się …

113585-147e159.jpg
width: 1200
height: 800

Jak podcinamy dzieciom skrzydła… z miłości
type: item
date: 2022-06-02T14:39:35.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: błędy rodzicielskie
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: „Jesteś najlepszy!” albo „Tego ci nie wolno” – które z tych zdań podcina dziecku skrzydła? Odpowiedź może cię zaskoczyć! Obejrzyj wywiad z psycholożką, socjolożką i badaczką Dorotą Peretiatkowicz.
encoded: Błędy wychowawcze przytrafiają się każdemu. Gorzej, jeśli myślimy, że działając w dany sposób, wychowujemy pewnego siebie, zaradnego człowieka, gdy tymczasem rośnie człowiek zagubiony i nieradzący sobie w życiu. Jak uniknąć takiej sytuacji? Co robić, by nie popełniać błędów z miłości? Odpowiedzi szukałam z psycholożką, socjolożką i badaczką polskich rodzin Dorotą Peretiatkowicz. Dajemy dzieciom sprzeczne komunikaty Z jednej strony mówimy swoim dzieciom, że mogą wszystko, że to od nich zależy, co będą robić w życiu, bo tylko jeśli będą robić to, co lubią, ich praca będzie dla nich czymś przyjemnym i sprawiającym satysfakcję. Z drugiej strony, kiedy dziecko chce podjąć samodzielną decyzję, np. o wyborze szkoły, pozwalamy ją podjąć, ale tylko wtedy, gdy jest zgodna z naszymi wyobrażeniami. Nie chce iść na studia? Nie marzy o karierze prawniczej? To nie tak miało być! Dziecko słyszy wtedy sprzeczne komunikaty: z jednej strony mówimy mu, że jest wolne i ma wybór, z drugiej tę wolność ograniczamy, stawiając swoje granice. Często zapominamy o potrzebach dziecka To zaczyna się już w przedszkolu. Dbamy o to, by dziecko chodziło do przedszkola z jak największą ilością zajęć, a potem godziny spędzamy w samochodzie, wożąc je na drugi koniec miasta. Tymczasem małemu dziecku potrzebny jest przede wszystkim wspólny czas z rodzicami i to nie taki spędzony w aucie! W szkole jest podobnie: wybieramy taką z wysokim poziomem nauczania, no i oczywiście zapisujemy malca na zajęcia dodatkowe dla dzieci, co sprawia, że nie ma ono chwili dla siebie. A czas wolny dla dziecka jest równie ważny jak ten spędzony na nauce! Nakręcamy spiralę rywalizacji Na początku chwalimy dziecko za każde najmniejsze osiągnięcie, a potem oczekujemy od niego najlepszych stopni. I zaczynamy porównywać do rówieśników. Nieświadomie wpychamy je w spiralę rywalizacji, zamiast cieszyć po prostu z tego, kim jest. Narażamy dziecko na paradoks wyboru Bywa i tak, że dajemy dziecku wybór. Ale potem, kiedy jego wybór nie pr…

imghfghkH-907015f.jpg
width: 1024
height: 711

Hanna Zborowska-Neves ugryzła córkę. Powód był zaskakujący. A efekt?
type: item
date: 2022-04-25T07:30:04.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
description: Hanna Zborowska-Neves podzieliła się z internautami nietypową metodą wychowawczą: dopuściła się przemocy, by nauczyć dziecko, że... nie wolno jej stosować. Podobno podziałało.
encoded: Hanna Zborowska-Neves ma czasem kontrowersyjne sposoby na wychowanie córek. Jej metoda na oduczenie dzieci gryzienia szokuje, ale... okazała się skuteczna. Hanna Zborowska-Neves ugryzła córkę. Osiągnęła cel? Siostra Zofii Zborowskiej, na stałe mieszkająca w Brazylii, wytłumaczyła ostatnio fanom, jak poradziła sobie z poważnym problemem dotyczącym córek. Młodsza Mila miała zwyczaj gryzienia starszej Niny, co wyprowadzało ich mamę z równowagi. Jak opisała Hanna Zborowska-Neves, starsza dziewczynka miała siniaki na ciele i bardzo cierpiała. I tak przy każdej kłótni między siostrami! W końcu zdesperowana kobieta zapowiedziała Mili, że jeśli jeszcze raz ugryzie Ninę, mama zrobi jej to samo. Jak można się domyślić, przy kolejnej okazji dziewczynka znów zraniła siostrę. Hanna Zborowska-Neves zrobiła więc to, co obiecała – ugryzła córeczkę w rękę! „To ja wtedy podeszłam do niej i powiedziałam: Stara, było gadane, więc teraz daj mi swoją rękę, a ja cię ugryzę, żebyś poczuła, jak to jest. I to jest ten moment, kiedy rozjeżdżam się światopoglądowo z moją siostrą” – zaznaczyła Hanna Zborowska-Neves. Choć malutka płakała, mama zapewniła, że ugryzienie nie było mocne: „Ugryzłam moje młodsze dziecko, oczywiście nie ugryzłam jej tak, jak ona Ninę, ale na tyle mocno, że to poczuła. I oczywiście popłakała się, przepraszała, że już nigdy tego nie zrobi. A ja powiedziałam wtedy Ninie, że ugryzłam jej młodszą siostrę z powodu jej prowokacji, bo wcześniej milion razy prosiłam ją, żeby nie prowokowała Mili”. Podobno problem gryzienia w rodzinie zniknął. Mamy jednak wątpliwości, czego tak naprawdę nauczyły się dzieci. Może, że wygrywa silniejszy? Piszemy też o: Huśtawka przygniotła dziecko. 12-letnia dziewczynka trafiła do szpitala Babcia zmusiła 4-latkę do wypicia połowy butelki whiskey. Dziecko zmarło Mała Ania miała problemy z zajściem w ciążę. Lekarz NFZ kazał jej jeść jogurty i przyjść za rok. W prywatnej klinice okazało się, że nie ma czasu do stracenia

img6TmSjv-c9b4c1b.png
width: 779
height: 558

Dziewczynka stała za karę w kącie, aż... zasnęła ze zmęczenia
type: item
date: 2022-03-23T10:39:20.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
description: Pewna mama podzieliła się w sieci swoim sposobem na wprowadzenie dyscypliny w domu. Jej córka stała za karę w kącie tak długo, że słaniała się na nogach ze zmęczenia. W efekcie dziecko zasnęło. Czy taki był cel rodziców?
encoded: Stawianie do kąta ma wielu zwolenników, choć efekty takiego karania dziecka są wątpliwe. Maluch pozostawiony sam sobie ma małe szanse, by zrozumieć, co zrobił źle i dlaczego rodzice się gniewają. Ta mama posunęła się jeszcze o krok dalej, bo wysłała do kąta wyczerpaną córeczkę. Dziecko zasnęło w kącie. Co osiągnęli rodzice? Mama wstawiła do sieci krótki filmik, na którym pokazała swoją córeczkę stojącą za karę w kącie. Dziecko stoi tyłem do mamy, głowę ma opartą o ścianę. Dopiero po chwili widać, że dziewczynka po prostu śpi, na stojąco! Najwyraźniej według jej rodziców stawianie do kąta jest słuszne, nawet jeśli maluch jest skrajnie zmęczony. View oEmbed on the source website Podobnie jak wielu komentujących film na TikToku, absolutnie nie popieramy takiej metody wychowawczej. Izolowanie dziecka ogarniętego negatywnymi emocjami uczy co najwyżej tego, że rodzice nie akceptują jego uczuć. W ten sposób maluch nie nauczy się, jak radzić sobie ze złością, zamiast tego poczuje się odtrącony, zrodzi się w nim poczucie krzywdy, obniży poczucie wartości. A stawianie do kąta, gdy dziecko ledwo trzyma się na nogach ze zmęczenia, to błąd do kwadratu! Piszemy też o: Apel rosyjskiej dziennikarki: "Ukraińskie matki chowają swoje dzieci w małych trumnach" Joanna Opozda nie chce niani: sama wstaje do dziecka w nocy Najmłodsza babcia w Wielkiej Brytanii. Ile ma lat?

Bjqmwj-123599-206d2ff.png
width: 686
height: 559

To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
type: item
date: 2018-06-11T10:19:45.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bicie dzieci
subject: błędy wychowawcze
subject: kary cielesne
subject: klapsy
subject: wychowanie bez przemocy
description: Dość tych eufemizmów! Nazywamy rzeczy po imieniu i wyjaśniamy, dlaczego nie zgadzamy się na bicie dzieci (nawet w wyjątkowych przypadkach)
encoded: Niedawno przedstawiałyśmy wam wyniki sondażu na temat akceptacji stosowania klapsów przez polskich rodziców. Wynika z niego, że wciąż niemal połowa z nas uznaje, że klapsy są dobrą metodą wychowawczą. Trzeba dodać, że z sondażu nie wynika, czy sami je stosujemy wobec własnych dzieci, czy jedynie akceptujemy to, że robią to inni. Mimo wszystko to wciąż duża liczba i wciąż społeczeństwo ma za małą świadomość tego, czym klaps jest dla dziecka (a jest przemocą) i czym na pewno nie jest (nie jest mądrą metodą wychowawczą). Zobacz też: Wielkie poszukiwania dziecka z okładki! Dlaczego klaps nie jest słuszną metodą na wychowanie? Wielu rodziców wciąż powtarza, że małe dzieci niewiele rozumieją, więc tłumaczenie im, że dane zachowanie jest złe, nie ma sensu. A jakoś przecież trzeba przywoływać je do porządku, więc pozostaje klaps. Zupełnie się z tym nie zgadzam! Po pierwsze – nie umniejszajmy zdolności naszych dzieci, jeśli tylko im na to pozwolimy, zaskoczą nas swoją inteligencją, a po drugie – to, że dziecko dostało klapsa i przestało robić jakąś rzecz, wcale nie oznacza, że zrozumiało swój błąd, tylko że boi się dostać po raz kolejny. Czy naprawdę chcemy, by dzieci się nas bały i traktowały nas jak okrutnych dyktatorów, a nie wspierających liderów? Dawanie dziecku klapsa uczy je jednego – silniejszy zawsze wygrywa. Nie ważne, kto ma rację i jaka jest racja, ważne, kto ma więcej siły i władzy. Poza tym bite dziecko przestaje mieć zaufanie do rodzica, staje się wycofane i coraz silniej rośnie w nim przekonanie, że nie znajdzie oparcia w mamie lub tacie. A przede wszystkim, że lepiej nie zwierzać się im z trudnych spraw, bo nie zrozumieją, a co najwyżej wymierzą karę. Karanie i przemoc fizyczna a wyciąganie konsekwencji danego zachowania Owszem, dzieci potrzebują karcenia i wychowywania. Ale klapsy temu zupełnie nie służą. Podobnie jest z karami, których dzieci nie rozumieją. Kilkulatek nie widzi zależności między np. rozlewaniem wody po mieszkaniu a zakazem oglądania bajki.…

img0lsEms-a377589.jpg
width: 1798
height: 1200

Czy istnieje skuteczny sposób na niegrzeczne dziecko?
type: item
date: 2018-01-04T20:34:41.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
description: Zachowanie malucha to jego sposób komunikacji, warto więc posłuchać, co ma tobie do powiedzenia.
encoded: "Ale jest niegrzeczne." "Mam dość mojego nienośnego dziecka." "Ciągle dostaje histerii." "Nigdy się nie słucha." Prosisz, każesz, nakłaniasz, tłumaczysz, a ono swoje. Im dłużej to trwa, tym bardziej nabiera na sile, a ty jesteś coraz bardziej przekonana, że robi to z premedytacją i złośliwe. Tyle że dokładnie w ten sposób koncentrujesz się na tym, że twoje dziecko jest złe, nakręcasz się i nie znajdujesz wyjścia z sytuacji. Więc jak sobie poradzić z niegrzecznym maluchem? Na początek warto zastanowić się, co chce tobie zakomunikować swoim zachowaniem! Warto się zatrzymać i popatrzeć z boku Wychowanie dziecka to niełatwa sztuka, szczególnie że komunikacja z dzieckiem jest taka trudna. Najpierw maluch nic nie mówi, potem zaczyna mówić, ale wiele rzeczy nie potrafi nazwać. Choć miną lata, zanim będzie w stanie dokładnie powiedzieć, co czuje, nie zmienia to faktu, że tym małym człowiekiem targają wielkie i często niezrozumiałe emocje. Jako rodzice zdecydowanie zbyt często zakazujemy i nakazujemy, a zbyt rzadko próbujemy zrozumieć nasze dzieci. Nasz świat jest pełen norm i zasad, co nie jest łatwe do zapamiętania i zrozumienia. Złośliwe się nie słucha? Tak naprawdę twoje dziecko nie jest jeszcze w stanie być złośliwe ani tobą manipulować. Budowa mózgu i zdolności logicznego myślenia jeszcze na to nie pozwalają. Kontrolowanie emocji, impulsów i zachowania powściągliwe odpowiadają płaty czołowe kory mózgowej, a te osiągają dojrzałość dopiero ok. 20. roku życia. Więc co począć? Na początek spróbuj postawić się na miejscu twojego dziecka i zrozumieć daną sytuacjęz jego punktu widzenia. Próba komunikacji, a nie próba sił Często oczekujemy od dziecka poprawy zachowania, jednocześnie nie oferując maluchowi żadnej pomocy. Warto zrozumieć, że dzieci przeżywają emocje znacznie intensywniej, dzieje się to także znacznie częściej niż w przypadku osób dorosłych. Najpewniej zauważyłaś, że dziecko potrafi płynnie przechodzić od skrajności w skrajność i przeżywając emocje całym swoim ci…

img6ExGuH-821b3fa.jpg
width: 620
height: 402

Robiąc w ten sposób, niszczysz poczucie wartości swojego dziecka
type: item
date: 2017-11-25T17:42:42.000Z
creator: Katarzyna Rapczyńska-Lubieńska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy rodzicielskie
subject: błędy wychowawcze
subject: poczucie własnej wartości u dziecka
subject: samoocena dziecka
subject: wychowywanie dziecka
description: Samoocena dziecka w dużej mierze zależy od naszych metod wychowawczych. Zdarza się, że rodzice nieświadomie niszczą poczucie wartości swoich dzieci. W konsekwencji prowadzi to do różnych zaburzeń i problemów osobowościowych.
encoded: Poczucie wartości ma bardzo istotny wpływ na rozwój dziecka. Na szczęście co raz więcej rodziców rozumie, że „klaps” nie jest metodą wychowawczą. Mimo to wciąż trudno im się wyzbyć niektórych słownych nawyków. Niektórym rodzicom zdarza się w chwili gniewu powiedzieć dziecku, że jest głupie albo leniwe. Nie wiedzą, że rujnują w ten sposób jego samoocenę – nawet jeśli robią to nieświadomie. Oto, w jaki sposób rodzice niszczą poczucie wartości swojego dziecka: 1. Denerwują się, gdy dziecko popełnia błędy Gdy rodzice krytykują dziecko za to, że popełniło jakiś błąd, potem może ono mieć problem z podejmowaniem nowych wyzwań. Należy nauczyć się traktować porażki jako narzędzie do nauki, aby dziecko miało pewność, że będzie umiało poradzić sobie z błędami, które popełni w przyszłości. W przeciwnym razie nasz maluch w dorosłym życiu nie będzie wiedział, jak radzić sobie z trudnymi zadaniami i będzie szedł na łatwiznę. 2. Porównują dziecko z rodzeństwem lub przyjaciółmi „Spójrz, jak twój brat świetnie gra w piłkę nożną”. „Wow, twoja siostra ma najlepsze oceny w klasie!” – każdemu z nas przynajmniej raz w życiu zdarzało się słyszeć podobne komentarze. Ta z pozoru niewinna uwaga może sprawić, że dziecko wmówi sobie, że jest gorsze od swoich rówieśników, co zmniejszy jego poczucie wartości. 3. Mówią im, że coś, czego nie mogą zrobić, jest łatwe Kiedy dzieci uczą się nowych rzeczy, na przykład czytania i pisania, często <span class="hiddenGrammarError" onkeypress="ZDANIA_ZLOZONE---#---1---#---W tym zdaniu złożonym brakuje przecinka lub spójnika między jednym czasownikiem („uspokajamy”) a drugim („mówiąc”).---#------#---uspokajamy je mówiąc:---#---http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1041:przecinek-przy-imiesowach-przysowkowych-&catid=44:porady-jzykowe&Itemid=58">uspokajamy je, mówiąc: „Nie martw się, to takie proste”. Wówczas maluch – w którego umyśle już i tak toczy się walka o to, by pokonać trudności – przejmuje się, że nie jest w stanie zrobić c…

imgCgVYtx-07c1579.jpg
width: 1152
height: 768

Nie mogła znieść bałaganu w dziecięcym pokoju. Mąż dał jej dobrą radę
type: item
date: 2017-11-08T13:33:48.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
description: Każda mama wie, jak ciężko jest nauczyć dzieci porządku. To rozwiązanie wbrew pozorom może być najlepsze.
encoded: W chwili, gdy rodzi się dziecko, w życiu rodziców pojawia się chaos. Na początku oczywiście to nie malec robi bałagan, a po prostu rodzina na nowo się organizuje. Z czasem mieszkanie opanowują zabawki, które dosłownie "walają się" wszędzie. Małe dzieci warto od maleńkiego uczyć sprzątania, porządkowania i odkładania na miejsce, ale umówmy się... taka nauka to syzyfowa praca. Jeśli chcesz coś zrobić dobrze, zrób to sama Wiele mam daje za wygraną i by mieć, choć przez chwilę porządek, sprząta po swoich dzieciach. Lepiej i szybciej? Pozornie, bo narasta frustracja i zmęczenie. Blogerka Heidi Hamm jest jedną z tych mam, które uwielbiają, gdy jest czysto, bo lepiej się czują w dobrze zorganizowanej przestrzeni. Widziałaś już nasze konkursy? Sprawdź, jakie świetne nagrody możesz wygrać dla siebie lub dla dziecka! Choć kocha swoje dzieci, to są okropnymi bałaganiarzami i nie może ich zmusić do sprzątania. Jak przyznaje, każdy wieczór do tej pory spędzała na doprowadzeniu mieszania do ładu po całym dniu zabaw. "Trudno mi zliczyć, ile czasu poświęciłam na sprzątanie zabawek i rzeczy moich dzieci. Jestem pewna, że zbyt dużo" napisała na Facebooku Heidi. Jak w wielu domach sprzątanie przerodziło się w wojnę. Dzieciom nie che się sprzątać, co więcej uwielbiają ten chaos. Dlaczego po prostu nie zamkniesz drzwi? Pewnego dnia, gdy zmęczona sprzątała zabawki mąż, zamiast jej pomóc, powiedział coś, co zmieniło jej życie. "Usłyszałam siedem prostych słów, które mnie uwolniły od poczucia obowiązku i frustracji: Dlaczego po prostu nie zamkniesz tych drzwi? Najwyraźniej tego właśnie mi było trzeba, wstałam i zamknęłam drzwi." wyznała. Można pomyśleć, że mąż poszedł na łatwiznę, że "olał" sprawę. Nic bardziej mylnego! Heidi zwraca uwagę na to, że wiele mam zatraca się w opiece nad wszystkimi innymi członkami rodziny i zapomina zupełnie o sobie. Kobiety, szczególnie te, które "siedzą w domu" odmawiają siebie ciepłej kawy w świętym spokoju, czy ulubionego serialu tylko po to, by wszytko by…

imggfSFaL-4514ea9.jpg
width: 620
height: 413

Przeproś dziecko, gdy popełnisz błąd. Dasz mu w ten sposób coś cennego!
type: item
date: 2017-04-28T12:52:19.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie dziecka
description: Oczekujesz od dziecka, że powie przepraszam, kiedy źle się zachowa? Ty też powinnaś umieć przepraszać dziecko. Możesz w ten sposób nauczyć je bardzo ważnych rzeczy. I siebie też! Jak mądrze przepraszać?
encoded: "Przepraszam" – te słowa nie przechodzą gładko przez gardło. Dzieci niechętnie przepraszają, wstydzą się, nie chcą przyznać do błędu. Może także dlatego, że my nie przepraszamy? Trudno jest przeprosić dziecko! Przecież jako rodzice chcemy być nieomylni, wspaniali, perfekcyjni. Autorytet nie przeprasza, bo autorytet nie błądzi, prawda? Nie. Wszyscy popełniamy błędy, a kiedy zdarza się to nam, rodzicom, powinniśmy wykorzystać ten moment, żeby pokazać dziecku, jak należy się w takiej sytuacji zachować. Przepraszam – to słowo będzie cenną lekcją dla dziecka. I dla rodzica też. Jak mądrze przepraszać dziecko? Wyobraź sobie sytuację, kiedy wracasz zmęczona do domu, po ciężkim dniu w pracy, a twoje dziecko jest głośno, pęka ci głowa, chcesz chwili spokoju. Zaczynasz krzyczeć na dziecko, nieświadome niczego, bo pod wpływem zmęczenia jesteś podirytowana. Stało się. Nikt z nas nie jest idealny. Co powinnaś zrobić teraz? Przeprosić! Zdaniem Rachel Kazez, psycholożki i pracownika socjalnego oraz założycielki platformy informacyjnej nt. zdrowia psychicznego, dobre przeprosiny powinny składać się z 3 elementów: przyznania się do błędu wyrażenia żalu zobowiązania poprawy. Kiedy rodzic powinien przeprosić dziecko? Dziecku należą się przeprosiny, kiedy rodzic zrobi lub powie coś niewłaściwego, nie dotrzyma obietnicy, a także kiedy dopuści do tego, że wydarzyło się coś złego. Ważne jest, żeby wiedzieć, za co przepraszamy i przemyśleć to. Samo rzucone w przestrzeń "przepraszam" nie wystarczy. Zanim przeprosisz dziecko, zastanów się, dlaczego to robisz. Czy mówiąc "przepraszam", chcesz, żeby dziecko poczuło się lepiej, czy próbujesz zagłuszyć własne poczucie winy? Dobre przeprosiny Jeśli nawaliłaś – spóźniłaś się na przedszkolne przedstawienie, nakrzyczałaś, zapomniałaś o czymś ważnym dla dziecka – zraniłaś tym swoje dziecko i być może nadwyrężyłaś jego zaufanie do ciebie. Przeprosiny mogą to naprawić, jeśli są przemyślane i płyną prosto z serca. Aby twoje przeprosiny odniosły odpowied…

imgEKnJ32-7501e28.jpg
width: 620
height: 414

Katarzyna Zielińska przyznaje, że dla dziecka całkiem "straciła głowę". Znacie to? [WIDEO]
type: item
date: 2017-04-12T12:49:01.000Z
creator: agrinberg
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: dzieci gwiazd
subject: dziecko mama
subject: Katarzyna Zielińska
subject: macierzyństwo
description: Aktorka przyznaje, że mały Henio owinął ją sobie wokół palca. Rozumiecie, co ma na myśli?
encoded: Aktorka Katarzyna Zielińska jest uważana za rozsądną gwiazdę. Nie kaprysi, nie opowiada w wywiadach zbyt dużo na temat swojego życia osobistego. Natomiast zapytana o swojego synka, opowiedziała bardzo szczerze o swoim największym błędzie wychowawczym. Konsekwenty jest tata, ja całkiem straciłam głowę - mówi aktorka - Konsekwentną stroną w wychowaniu jest mój mąż, ja niestety dałam się Henrykowi owinąć wokół palca i zupełnie nie mam pojęcia jak z tego teraz wybrnąć - mówi z żartem Katarzyna Zielińska, aktorka. - Więc na razie będę rozpieszczać, póki jest mały a potem będę płakać jak będzie miał 18 lat i będzie wychodził z domu - śmieje się aktorka. A poważnie rozpieszczam, ale na tyle, na ile jest to zgodne z podstawowymi zasadami wychowawczymi. Gwiazda zapytana o to, czy wychowując dziecko korzysta z poradników, mówi: - Teraz nie, czytałam, jak byłam w ciąży, teraz kieruję się sercem - mówi aktorka. I przyznaje: - Słucham też rad babci, czyli mojej mamy. Jej podpowiedzi bardzo się sprawdzają, ale przede wszystko muszą być zgodne z tym, co podpowiada mi serce. Źródło: Party.pl Polecamy: Gderaj mamo, ile wlezie dla dobra dziecka Najważniejsze w wychowaniu dziecka są 3 rzeczy Kara i konsekwencja w wychowaniu dziecka [WIDEO]

imgvK3qbV-4cd4f0a.jpg
width: 852
height: 480

Nie podcinaj dziecku skrzydeł! 7 typowych zachowań – zmień je już dziś
type: item
date: 2017-02-07T13:01:29.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: pewność siebie
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie dziecka
description: Mimo że chcesz dla swojego dziecka jak najlepiej, czasami szkodzisz mu swoim zachowaniem. Przeczytaj, jakie błędy wychowawcze sprawiają, że podcinamy dzieciom skrzydła.
encoded: Czy wiesz, że często sami powstrzymujemy swoje dzieci przed odniesieniem sukcesu? Niestety. I nie chodzi tu o to, żeby za wszelką cenę dążyć do tego, żeby nasze dzieci otrzymywały najlepsze stopnie w szkole, wspinały się po szczeblach kariery aż na sam jej szczyt, były we wszystkim najlepsze i wybitne. Chodzi o to, by były szczęśliwe, robiły to, co lubią i to, w czym są dobre. Ale chodzi też o to, żeby nie stać im na drodze do odkrycia i robienia tego, co teraz – i w przyszłości – może dawać im radość i w czym mogą się sprawdzić. Jak podcinamy skrzydła swoim dzieciom? Często nieświadomie sprawiając, że zaczynają wątpić w swoje siły. Przeczytaj, jakich zachowań lepiej unikać, jeśli chcesz, żeby twoje dziecko dobrze radziło sobie w życiu prywatnym i zawodowym. 7 zachowań rodziców, które podcinają skrzydła dziecka Dr Tim Elmore, autor bestsellerów z dziedziny psychologii, odkrył w swojej pracy 7 błędów, które rodzice popełniają w wychowywaniu swoich dzieci, sprawiając że dziecko traci pewność siebie i ma mniejsze szanse na rozwinięcie swoich talentów i i odniesienie sukcesu, czy to w życiu prywatnym, czy zawodowym. Kathy Caprino, wymienia w portalu Bright Side, wszystkie 7 błędów, których, zdaniem dr Elmore'a, powinniśmy unikać: 1. Nie pozwalamy dzieciom podejmować ryzyka Tak bardzo boimy się o nasze dzieci, że chronimy je na każdym kroku. Paradoksalnie działa to na ich niekorzyść, np. skutkując rozwojem różnego rodzaju fobii w dorosłości. Pozwól dziecku bawić się na dworze, pozwól mu spaść z roweru i pozwól przeżyć smutek spowodowany kłótnią z przyjacielem – to wszystko uczy radzenia sobie z trudnościami i buduje pewność siebie w obliczu problemów, których nie sposób uniknąć w życiu. A kto będzie chronił nasze dzieci, kiedy dorosną? Muszą mieć wiedzę i umiejętności, które pozwolą im stawić czoła trudnościom. 2. Zbyt szybko reagujemy Podobnie jest z naszą zbyt szybka reakcją i wkraczaniem w sytuacje, które są dla dziecka trudne. Rozwiązujemy konflikty za nasze dzieci, …

imgVqHjDp-bd1adbd.jpg
width: 620
height: 297

Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
type: item
date: 2017-01-16T12:11:26.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: krzyk
subject: sposoby na złość
subject: złość na dziecko
description: Skutki krzyku na dziecko są długotrwałe. Przeczytaj, co się dzieje z twoim dzieckiem, kiedy na nie krzyczysz i jak się zmienia pod wpływem twojej złości.
encoded: Prawie każdy z nas nakrzyczał kiedyś na dziecko. Krzyczymy z różnych powodów – bezsilności, frustracji, niewyspania, zaniedbania własnych potrzeb. Krzyczymy, bo na nas krzyczano (a w przyszłości nasze dzieci będą krzyczeć na nasze wnuki). Krzyczymy, bo nie umiemy inaczej. Bo nie nauczono nas radzić sobie z własnymi emocjami. A jednak, naszym zadaniem jako rodziców jest umieć kontrolować swoje emocje, zwłaszcza jeśli tego samego oczekujemy od naszych dzieci. Nawet najlepszym rodzicom zdarza się stracić cierpliwość, co jednak robić, jeśli nie pamiętasz już dnia, kiedy nie krzyczałaś na dziecko? Co twój krzyk mu robi? Jak na nie wpływa? Odpocznij, przeczytaj, zacznij działać: twoja droga do zaprzestania podnoszenia głosu na dziecko rozpoczyna się dziś. Dla waszego wspólnego dobra! W jakich sytuacjach krzyczysz na dziecko? Na początek odpowiedz sobie na kilka pytań. Kiedy krzyczysz? Czy podnosisz głos od razu, czy po tym, jak już 5 razy zwróciłaś dziecku na coś uwagę, a ono nie posłuchało? Czy obecność innych ludzi powstrzymuje cię przed podniesieniem głosu na dziecko, czy wręcz przeciwnie – przy innych wybuchasz szybciej, bo czujesz się oceniana i niewłaściwe zachowanie twojego dziecka jeszcze bardziej cię razi? Czy mówisz dziecku, że krzyk do niczego dobrego nie prowadzi, że trzeba inaczej wyrażać złość, a mimo to sama podnosisz głos w momentach wzburzenia? Czy twoje dziecko też krzyczy, gdy coś idzie nie po jego myśli? Czy myślisz, że krzyk to jedyny sposób, żeby twoje dziecko cię posłuchało? Jak krzyk wpływa na dziecko? Kiedy krzyczysz na dziecko, ono odczuwa strach. Jego serduszko kurczy się z lęku przed tobą. Czasem zamyka się przed tobą, bo czuje się niesprawiedliwie potraktowane. Twój krzyk rani dziecko. Krzycząc na dziecko, żeby wyegzekwować pożądane zachowanie, prowokujesz je do odpowiadania złością lub do ucieczki, zamykania się w sobie. Uczysz je, że dopóki nie podniesiesz głosu, nie musi słuchać i że jeśli czegoś chce lub coś mu się nie podoba, też musi krz…

imgOPdjCV-d8ce6bc.jpg
width: 620
height: 460

Kim będą nasze dzieci? Czy dadzą sobie radę?
type: item
date: 2016-09-14T09:16:03.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: kolonie
subject: wychowanie bezstresowe
subject: wychowanie dziecka
description: Popełniamy te same błędy w wychowywaniu dzieci. Przeczytajcie koniecznie!
encoded: Wychowujemy dzieci bezstresowo, bo chcemy by miały lepiej niż my. Tylko, czy na pewno robimy im w ten sposób przysługę? Kiedyś dzieci miały więcej wolności, przestrzeni i na więcej im się pozwalało. Dziś trwoga o dziecko czasem jest tak wielka, że przesłania racjonalne myślenie i pozbawia maluchy beztroskiego biegania po łąkach, wyjeżdżania na kolonie i samodzielnego działania. Nie zaprzeczaj, każda z nas tak robi! Dzieci a wyjazdy Mało kto jest na tyle odważny, by wysłać dziecko na obóz przetrwania. Myśl, że nasz synek, czy córka nie będzie miało dostępu do bieżącej wody, spać będzie w namiocie, a jeść mrożonki, jest zbyt przerażająca. Do tego komary przenoszące choroby, kleszcze, które są straszakiem poważnym, oraz inne pajęczaki, które mogą stanowić zagrożenie dla dziecka, dają taki efekt, że dzieci w wakacje zamiast się integrować wśród rówieśników, przesiadują w domu przed komputerem. Dzieci a choroby Kiedyś stawiało się bańki, dawało dziecku sok z cytryny i czosnku,a dziś każde przeziębienie kończy się wizytą w aptece i nierzadko antybiotykiem. Większość dzieciaków ma alergie, uczulenia i diety eliminujące różne potrawy, które wykluczają je z biegania po podwórkach i zdobywania nowych doświadczeń. Dzieci często są przez rodziców odseparowywane na wszelki wypadek, by nic się nie stało, choć nie ma ku temu wskazań. Dzieci a zaradność Jak nasze dzieci mają być zaradne, gdy większość rzeczy robimy za nie? Nie mają obowiązków domowych, nie muszą prać, gotować, sprzątać. Gdy coś się popsuje przyjdą do nas, gdy trzeba podjąć jakąś decyzję, mama to za nich załatwi. Nawet wymyślenie zabawy jest trudne, gdy rodzic nie pomoże, zresztą po co męczyć się, gdy pomoc jest zawsze blisko? Dzieci a oczekiwania Dziś nie robimy nic dla siebie, tylko na pokaz. Dziecko gra w piłkę, informujemy o tym cały świat. Taniec – nie ma sensu, jeżeli nie wrzucimy zdjęć do sieci. Każde działanie musi być ocenione,a my oczekujemy, że nasze dziecko będzie najlepsze. Dzieci a wiara, że można wszy…

img4mrxU6-4d97313.jpg
width: 1200
height: 798

10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
type: item
date: 2016-07-28T13:25:46.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: metody wychowawcze
subject: problemy wychowawcze
description: Każdemu zdarza się czasem popełnić błąd, powiedzieć coś nieprzemyślanego, czy podjąć zbyt szybko ważną decyzję. Znacie to?
encoded: Wychowywanie dzieci to trudna sztuka. Kompromisy, poważne decyzje, które mogą wpłynąć na ich całe życie, właściwe ukierunkowanie. Nie ma chyba rodziców, którzy powiedzieliby – tak, wiemy, że na pewno robimy dobrze. Jakich jest 10 najczęstszych błędów robionych przez rodziców? 1. Bezwzględne posłuszeństwo Chcemy żeby dziecko było bezwzględnie posłuszne, a każdy sprzeciw traktujemy jako porażkę wychowawczą? Czy naprawdę tego chcemy? A może powinnyśmy potraktować to jako dobry i zdrowy objaw kształtowania się jego osobowości, charakteru. Chyba nie chcemy, żeby nasze dziecko przez całe życie ulegało innym, nie broniło się, gdy ktoś każe mu coś, czego ono nie chce robić? Bądźmy zdecydowanie bardziej elastyczni. 2. Rodzice mają różne zdanie To bardzo duży błąd, który dzieci wykorzystują od razu. Wyczuwają bezbłędnie co mogą od którego rodzica uzyskać, stosując zasadę: a mama to by mi pozwoliła, a tata to by się na pewno zgodził. Raz się złamiemy i podejmiemy inna decyzję niż nasz partner, a potem będzie trzeba długo naprawiać pomyłkę. Pamiętajcie, zawsze trzymajcie się razem! 3. Lekceważenie uczuć dziecka Rodzice starają się bagatelizować pewne sprawy, nad którymi powinni bardziej się pochylić. Gdy dziecko upadnie, od razu krzyczą – nic się nie stało! Gdy się czegoś boi – daj spokój, jesteś już duży. To blokuje dziecko i instynktownie czuje ono, że nie ma oparcia w rodzicach. 4. Nowe zabawki zamiast wspólnej zabawy Zamiast wspólnej zabawy kupujemy dziecku nowe zabawki. Owszem, to cudowne uczucie móc dać dziecku upragnione zabawki, czy jednak to jest ważniejsze, od wspólnie spędzanego czasu? Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi, troski, a nie bawienia się w samotności kolejną zabawką. Może okazać się, że dziecko wcale nie czuje się szczęśliwsze, a wręcz przeciwnie. Jego uwaga rozproszona pomiędzy masę zbędnych gadżetów, nie da mu szansy na koncentrację na sprawach naprawdę ważnych. 5. Zrobię to sama, będzie szybciej To straszna pułapka w którą wpadają rodzice. Choć wiedzą,…

100178-8021e29.jpg
width: 1200
height: 800

Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
type: item
date: 2016-07-06T11:25:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: kary cielesne
subject: klapsy
subject: przytulanie
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: Jeśli dziecko jest niegrzeczne, trzeba je ukarać i nauczyć dobrego zachowania – tak myśli wielu rodziców. Okazuje się, że klapsy wcale nie sprawią, że dziecko będzie grzeczniejsze.
encoded: Wielu rodziców wciąż wierzy, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą i uczą dziecko "dobrego zachowania". Wyniki najnowszych badań potwierdzają to, co wiemy od dawna – bicie dziecka nie sprawia, że będzie grzeczne! Grzeczne, czyli jakie? Grzeczne dziecko wykazuje zachowania prospołeczne, czyli takie, które przynoszą korzyści innym osobom. Wspólnie z rodzicami, badacze ustalili, że zachowania prospołeczne to: rozumienie uczuć innych i empatia, radość z rozmowy z rodzicem, pewność siebie, radość z zabawy i rozmowy z innymi dziećmi, odkrywanie zainteresowań, duma z własnych osiągnięć. Klaps nie wychowuje Rodzice, żeby zachęcić dzieci do takich zachowań, stosują dwie metody: klapsy (kary cielesne) i przytulanie (ciepło i wsparcie, rodzicielstwo bliskości). Z poprzednich badań wynikło, że stosowanie klapsów może wywołać u dzieci agresję i zachowania antyspołeczne, natomiast przytulanie i rodzicielskie ciepło pomagają w budowaniu zaufania i zmniejszają ryzyko problemów wychowawczych w przyszłości. Najnowsze badanie tylko to potwierdziło. Klapsy nie są dobrą metodą wychowawczą. Bite dziecko nie jest grzeczniejsze, wręcz przeciwnie – łatwiej się denerwuje, jest bardziej zazdrosne, samolubne i nieposłuszne, częściej się buntuje. Dlaczego klapsy nie działają? Kary fizyczne nie działają, bo dziecko nie dostaje informacji, co zrobiło źle i w jaki sposób może poprawić swoje zachowanie. Dziecko wie, że jest karane, jednak nie wie, za co. Uczy się, że agresja to jedyny sposób na rozwiązywanie konfliktów. Przytulanie dziecka, zamiast dawania klapsa, nie gwarantuje, że maluch już zawsze będzie grzeczny. Mimo to, to o wiele skuteczniejsza metoda wychowawcza. Choć dzieci potrafią wyprowadzić z równowagi, lepiej policzyć do 10 (a nawet do 100), zamknąć się w łazience i wypłakać, niż dać klapsa. Klapsy nie są metodą wychowawczą, to przemoc! Którą metodę stosujecie, klapsy czy przytulasy? Czytaj także: Jak mieć mądre i grzeczne dziecko? Jest na to sposób! źródło: essentialbaby.com.au

imgPeIQX7-8422ac6.jpg
width: 1024
height: 683