„Myślałam, że sąsiadka wozi w wózku słodkie bliźniaki. Nigdy nie daruję sobie tego, że ukradkiem zajrzałam do środka”
Od kilku tygodni na naszym osiedlu wszyscy szeptali tylko o niej. Karolina wprowadziła się do bloku obok na początku wiosny. Była młodą, niezwykle skrytą dziewczyną, która codziennie o tej samej porze wychodziła na długie spacery. Pchała przed sobą potężny, nowoczesny wózek bliźniaczy. Jednak to, co działo się wokół jej spacerów, od początku budziło we mnie cichy niepokój.
Z wnętrza głębokiej gondoli nigdy nie dobiegł żaden dziecięcy płacz ani gaworzenie, a wózek był zawsze szczelnie zasłonięty grubymi, muślinowymi pieluszkami. Sterowana palącą, wręcz chorobliwą ciekawością, postanowiłam wykorzystać chwilę jej nieuwagi w osiedlowym sklepie. Gdy ukradkiem odchyliłam materiał i zajrzałam do środka, serce podeszło mi do gardła. Żałuję tego do dziś. Ciche spacery i narastające domysły Jako matka dwuletniego rozrabiaki, doskonale wiem, jak głośne potrafią być dzieci. Tymczasem wózek Karoliny sunął po osiedlowych alejkach w absolutnej, niemal nienaturalnej ciszy. Dziewczyna nigdy nie zatrzymywała się przy placu zabaw, nie rozmawiała z innymi mamami i dziwnie unikała kontaktu wzrokowego. Gdy jakaś starsza sąsiadka rzucała z uśmiechem: „Ojej, bliźniaki! Ciężka praca, współczuję!”, Karolina tylko blado się uśmiechała, przyspieszała kroku i nerwowo poprawiała zasłonki wózka. Moje podejrzenia z każdym dniem rosły. W mojej głowie, wykończonej codzienną rutyną, zaczęły kłębić się najróżniejsze, absurdalne scenariusze. Dlaczego te dzieci nigdy nie płaczą? Czy ona coś ukrywa? Może ten wózek jest pusty, a dziewczyna przechodzi jakąś potworną traumę? Okazja do rozwiązania zagadki nadarzyła się w zeszły czwartek w lokalnym warzywniaku. Karolina weszła z dużym wózkiem bliźniaczym do środka i zablokowała przejście między skrzynkami z pomidorami. Gdy odwróciła się tyłem, by wybrać najładniejsze truskawki, poczułam nagły impuls. Podeszłam bliżej, udając, że sięgam po kapustę. Moja dłoń powoli, drżącymi palcami chwyciła za brzeg muślinowej pieluszki. Widok, który odebrał mi mowę Jednym szybkim ruchem odsłoniłam wnętrze wózka. Moje oczy rozszerzyły się z niedowierzania, a z gardła o mało nie wyrwał mi się głośny okrzyk. Zdrętwiałam na środku sklepu. W wózku bliźniaczym nie było żadnych dzieci. Na miękkich, luksusowych poduszeczkach, przypięte specjalnymi, miniaturowymi szelkami, siedziały dwa identyczne, ogromne, rude koty i z absolutnym spokojem, mrużąc oczy, patrzyły na mnie wielkimi, zielonymi ślepiami. W tym samym momencie Karolina odwróciła się i zobaczyła moją dłoń na wózku. Jej twarz w jednej sekundzie pokryła się purpurą. W jej oczach nie było złości − zobaczyłam tam potworny strach, upokorzenie i bezbrzeżny wstyd. Szybko szarpnęła wózek, zasłoniła koty i niemal taranując stojaki, wybiegła ze sklepu. Prawda, która wycisnęła wszystkie łzy Zrobiło mi się potwornie wstyd. Cały mój zapał „osiedlowej pani detektyw” wyparował, ustępując miejsca gigantycznym wyrzutom sumienia. Przez kolejne dwa dni nie mogłam spać. Widziałam przed oczami zapłakaną twarz tej młodej dziewczyny. Postanowiłam naprawić swój błąd. Kupiłam piękną hortensję w doniczce, upiekłam ciasto i z duszą na ramieniu zapukałam do jej drzwi. Karolina otworzyła po dłuższej chwili. Gdy zobaczyła mnie z ciastem i kwiatami, jej ramiona opadły w geście rezygnacji. Wpuściła mnie do środka. Na kanapie w salonie od razu dostrzegłam dwa rude koty, które na mój widok głośno zamruczały. − Przepraszam panią. Nigdy nie daruję sobie tego, że tak bezczelnie wmieszałam się w pani prywatność − zaczęłam. Karolina usiadła obok mnie, schowała twarz w dłoniach i opowiedziała mi historię, która całkowicie złamała mi serce. − Ludzie na osiedlu myślą, że zwariowałam, prawda? Śmieją się, że jestem wariatką od kotów, która kupiła wózek bliźniaczy za kilka tysięcy − wyszeptała łamiącym się głosem. − Ale ja nie miałam wyjścia. Te koty to był cały świat mojego młodszego brata, Piotrka. Piotrek zmarł nagle pół roku temu. Zanim odszedł, obiecałam mu, że zaopiekuję się jego ukochanymi zwierzakami. Okazało się, że oba koty cierpiały na rzadką, wrodzoną wadę genetyczną stawów i mięśni. Choć nie odczuwały bólu, ich tylne łapy były sparaliżowane. Nie potrafiły samodzielnie chodzić. − Piotrek codziennie wynosił je na ogród, by mogły patrzeć na ptaki i wdychać świeże powietrze. Gdy zmarł, a ja musiałam przeprowadzić się do bloku na czwartym piętrze, koty przestały jeść, tylko leżały przy drzwiach. Weterynarz powiedział, że z tęsknoty i zamknięcia po prostu umrą. Wtedy wpadłam na pomysł z wózkiem bliźniaczym. Jest szeroki, ma świetną amortyzację, dzięki czemu ich chore stawy nie cierpią na wybojach. Przypinam je szelkami, żeby były bezpieczne. Zasłaniam wózek, bo mam dość wytykania palcami, drwin i komentarzy, że młodym to się w głowach poprzewracało. Ja po prostu dotrzymuję obietnicy danej zmarłemu bratu. Lekcja empatii i dojrzałości Słuchając Karoliny i patrząc na te dwa wielkie, rude kociska, które z absolutnym zaufaniem wtuliły się w jej bok, poczułam, jak łzy kapią mi po policzkach. Było mi tak potwornie głupio za moją początkową, bezduszną ocenę. Ja też przez chwilę pomyślałam, że to jakaś fanaberia współczesnego świata. Tymczasem przede mną siedziała niesamowicie dzielna, wrażliwa dziewczyna, która niosąc w sercu ogromną żałobę po bracie, każdego dnia walczyła o godność i radość jego zwierzaków, nie zważając na plotki całego osiedla. Muszę przyznać, że to była najpiękniejsza lekcja w moim dorosłym życiu. Nauczyła mnie, że pozory potrafią nas potwornie oszukać, a za zachowaniami, które z boku wydają nam się dziwaczne lub śmieszne, często kryje się najczystsza, bezinteresowna miłość i wielki szacunek do życia. Od tamtego czwartku na naszym osiedlu zmieniły się zasady gry. Gdy Karolina wychodzi na spacer, . I wiecie co? Inne mamy z bloku też przestały szeptać. Czasami wystarczy po prostu odłożyć na bok podejrzliwość, otworzyć serce i zamiast oceniać - spróbować zrozumieć drugiego człowieka. Zobacz też: „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
Mama karmi dziecko… nogą! Deklaruje, że to świetny sposób na wykarmienie trojaczków
Duńska mama podbija Instagram. Niezwykłą popularność zyskała za sprawą ogromnego brzuszka, który miał nietypowy kształt. Dziś jest obserwowana przed ponad ćwierć miliona osób z całego świata, a jej życiowe, a zarazem pełne humoru historie opisujące trudy macierzyństwa cieszą się niesłabnącą popularnością. Tym razem pokazuje, jak karmi trojaczki przy pomocy… stopy!
33-letnia Michella Meier-Morsi jest mamą piątki dzieci: bliźniaczek: Ophelii i Pippy oraz trojaczków: Karola, Teodora i Gabriela. Jak sama przyznaje, do 30. roku życia prowadzała niesłychanie aktywny tryb życia, wiele podróżowała po świecie, dlatego nie spodziewała się, że w ciągu 3 lat zostanie mamą piątki dzieci, a jej życie zmieni się o 180 stopni. Jednak jak deklaruje, nigdy nie była bardziej szczęśliwa! „Urodzenie trójki dzieci jest takie nierealne” Wielką popularność Michella Meier-Morsi zyskała dzięki publikacjom zdjęć i filmików z powiększającym się ciążowym brzuszkiem o dość nietypowym kształcie. „Urodzenie trójki dzieci jest takie nierealne”, napisała na Instagramie na dzień przed planowanym porodem. Na szczęście wszystko odbyło się bez powikłań i na świat przyszły długo wyczekiwanie trojaczki. Jednak, jak sama przyznaje, opieka nad piątką dzieci to niejedyne wyzwanie młodej mamy. Choć od porodu minęło kilka miesięcy, kobieta nadal cierpi na silny ból brzucha, pleców, miednicy wywołany przepukliną brzuszną oraz rozstępami mięśni. Jak się okazuje, czeka ją operacja, jednak ze względu na powikłania po ciąży z bliźniakami, a następnie trojaczkami jest ona w najbliższym czasie niemożliwa. Odkryła sposób na karmienie trojaczków! Michella Meier-Morsi szczerze przyznaje, że nakarmienie trójki dzieci jest wielkim wyzwaniem. W jednym ze swoich wpisów zdradza, z jakimi problemami boryka się na co dzień. Podczas karmienia zdarzają się nieprzewidziane sytuacje, np. butelka wypada i mając dwójkę synów przy piersi, nie jest w stanie ponownie podać jej trzeciemu. Jednak po miesiącach prób opanowała karmienie trojaczków do perfekcji dzięki… stopie. Jak napisała na swoim Instagramie: „żadne wcześniejsze doświadczenie w moim życiu nie sprawiło, że czułam się tak silna i pomysłowa”. I deklaruje, że nakarmienie trojaczków bez pomocy innych osób sprawia, że jest ekstremalnie szczęśliwa oraz dumna z dobrze wykonanego zadania. Całej 7-osobowej rodzinie, a w szczególności mamie życzymy wiele zdrowia! Źródło: Instagram @michellameiermorsi Piszemy też o: 7-miesięczne dziecko zostało skatowane w żłobku. Dziewczynka walczy o życie Usiłował porwać 10-latkę. Rodzice porywacza wydali go policji Sosnowiec: dziecko niebezpiecznie wychyla się z samochodu podczas jazdy. Interweniował kierowca [WIDEO]
Kobieta urodziła bliźniaki o innym kolorze skóry. To przypadek jeden na milion!
Chantelle Broughton niedawno została mamą bliźniaków. Są one jednak wyjątkowe, ponieważ mają inny kolor skóry. Nie tylko to je od siebie różni!
Dzieci 29-latki przyszły na świat w kwietniu, a ich wygląd wzbudził sporą sensację. Ayon – syn Chantelle – urodził się z zielonymi oczami i jaśniejszą skórą, z kolei córka Azirah ma brązowe oczy i dużo ciemniejszą karnację. Narodziny bliźniaków były ogromnym szokiem Mama maluchów wyznała, że narodziny bliźniaków były dla niej ogromnym szokiem, ponieważ dzieci „tak bardzo się różniły”. Również rodzina i znajomi świeżo upieczonej mamy byli bardzo zdziwieni. Niektórzy sądzili, że dzieci wraz z upływem czasu staną się do siebie bardziej podobne. Tak się jednak nie stało – bliźnięta mają dziś cztery miesiące i zdaniem ich rodziców różnią się od siebie jeszcze bardziej. „W miarę upływu czasu skóra Azirah stała się ciemniejsza. Mają też różne włosy i całkowicie odmienne osobowości. Azirah jest spokojniejsza, podczas gdy Ayonowi trzeba poświęcić dużo więcej uwagi. Zawsze chce być kołysany” – powiedziała Chantelle. Jakie są reakcje ludzi? Chantelle, gdy wychodzi na spacer ze swoimi dziećmi, często słyszy komentarze ludzi zdziwionych wyglądem maluchów: „Ludzie myślą, że mam dzieci z dwoma różnymi ojcami. Komentują, jakie to niezwykłe. Często słyszę: »Czy oboje są twoi?«”. Kobieta nie ukrywa, że jest bardzo szczęśliwa z powodu bycia mamą tak wyjątkowych bliźniaków: „Bardzo się cieszę, że tacy są. To moja własna, wyjątkowa mała rodzina”. Dlaczego bliźnięta są tak różne? Wiele osób z pewnością zastanawia się, jak to możliwe, że na świat przyszły tak różne od siebie bliźniaki. Eksperci genetyki twierdzą, że jest to przypadek „jeden na milion”. Jak podaje portal metro.co.uk, przyczyną odmiennego koloru skory maluszków może być fakt, że dziadek Chantelle był Nigeryjczykiem, a tata bliźniąt jest w połowie Jamajczykiem, a w połowie Szkotem. Profesor James Mclnerney, kierownik katedry biologii ewolucyjnej z Uniwersytetu Nottingham twierdzi, że powodem jest różnica genów. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="710" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FFraukabiasblog%2Fposts%2Fpfbid02Z4CJzqCY1sSX7Z9J5ZHRMj2JgAueMm62tM3qqzZ8R7xaRowTtmUPBHPuahkWBhW2l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Źródło: kobieta.intera.pl, metro.co.uk, Facebook Piszemy też o: Magia narodzin. Wzruszające reakcje ojców na narodziny dzieci [NIESAMOWITE ZDJĘCIA] Chłopcy potrzebowali przeszczepu serca. „W medycynie nie ma cudów” Jest w ciąży z bliźniakami. Jej brzuch nabrał gigantycznych rozmiarów
Bliźniaczki poślubiły bliźniaków. Ich dzieci są naprawdę wyjątkowe!
Bliźniaczki wyszły za mąż za bliźniaków. Pary wiodą wspólne życie, mieszkają w jednym domu, a ich dzieci mają identyczne DNA!
Briana i Brittany są siostrami bliźniaczkami, które zdecydowały się poślubić... również bliźniaków – Josha i Jeremy’ego. Niedawno na świat przyszły ich dzieci – maluchy dzieli zaledwie kilka miesięcy. W dodatku chłopcy są naprawdę wyjątkowi. Genetyczni bracia W styczniu 2021 roku na świat przyszedł syn jednej z „bliźniaczych par”. Trzy miesiące później urodził się potomek drugiego małżeństwa. Pary już wcześniej zapowiadały, że będą starać się zajść w ciążę w tym samym czasie. Niedługo potem światło dzienne ujrzała niezwykła informacja. Okazuje się, że synów pary łączy coś wyjątkowego – maluchy są „bliźniakami czwartorzędowymi”. Oznacza to, że posiadają takie samo DNA. Czwartorzędowe bliźnięta są niezwykle rzadkie i występują, gdy jedna para bliźniąt jednojajowych ma dziecko z inną parą identycznych bliźniaków. Chłopcy są do siebie bardzo podobni fizycznie. Choć ich dzieci tak naprawdę są kuzynami, to genetycznie przypominają bardziej rodzeństwo. Jedna z bliźniaczek powiedziała na łamach „BBC”, że podobnych rodzin jest około 300 na świecie. Jak podaje „Daily Mail”, na razie takie przypadki nie są jeszcze dokładnie zbadane. Codzienne życie wyjątkowych par Brittany i Briana Deane poznały swoich mężów na festiwalu bliźniąt w 2017 roku. W 2018 roku obie pary zdecydowały się wziąć ślub. Małżeństwa mieszkają razem w jednym domu i wspólnie wychowują synów. Sami przyznają, że czują się jak jedna wielka rodzina. Pary prowadzą także wspólne konto na Instagramie pod nazwą „salyerstwins”. Źródło: o2.pl, nypost.com Piszemy też o: Urodziła duże dziecko. „To było jednocześnie najlepsze i najtrudniejsze doświadczenie” Cała prawda: tyle rodzice wydają na ubrania dzieci – ceny zwalają z nóg Łódź: drut wystrzelony z kosiarki przebił dziecku serce. Chłopca do szpitala zabrał helikopter
Imiona dla bliźniaków: jak wybrać najpiękniejsze? (dla pary tej samej płci oraz dla dziewczynki i chłopca)
Jakie imiona wybrać dla bliźniaków? To może okazać się sporym wyzwaniem… Sprawdzamy, jakie są obecnie najpopularniejsze sposoby wyboru imion dla bliźniaków: chłopców, dziewczynek oraz bliźniaków chłopca i dziewczynki.
Spodziewasz się bliźniąt i zastanawiasz się, jakie imiona wpisać na listę najpiękniejszych? Możesz wybierać spośród imion przodków (np. imiona po babciach/dziadkach) lub imion osób, które podziwiasz lub po prostu lubisz. Jeśli cenisz oryginalne imiona – zerknij na imiona staropolskie (dla bliźniaków chłopców, dziewczynek lub chłopców i dziewczynek) czy np. żeńskie imiona kwiatowe. Sprawdź też nasze przykłady imion dla bliźniąt oraz najpopularniejsze sposoby wybierania imion dla bliźniaków. Spis treści: Imiona dla bliźniaków chłopców Imiona dla bliźniaczek (dziewczynek) Imiona dla bliźniaków: chłopca i dziewczynki Imiona dla bliźniaków chłopców Jedna z najpopularniejszych par imion dla bliźniaków płci męskiej to Piotr i Paweł. Łączy je nie tylko ta sama pierwsza litera, ale również data imienin (29 czerwca). Często zdarza się, że rodzice nadają swym dzieciom imiona na tę samą literę (np. mama Magda i tata Michał mają trzy córki, które nazwali: Marysia, Monika i Malwina). Idąc tym tropem, dla chłopców bliźniaków możesz wziąć pod uwagę takie imiona jak: Artur i Aleksander Bartosz i Beniamin (Bogumił, Bogdan) Cezary i Cyprian (Cyryl) Dawid i Damian (Dominik) Eryk i Emil (Ernest) Franciszek i Filip Gabriel i Grzegorz (Gustaw) Henryk i Hubert Igor i Iwo Jan i Jacek Krzysztof i Kamil Karol i Kacper Leon i Ludwik Łukasz i Łucjan Maksymilian i Mateusz (Maciej, Michał) Nikodem i Natan (Norbert) Olgierd i Oskar (Orest) Piotr i Paweł (Patryk, Przemysław) Rafał i Robert Stanisław i Szymon Tomasz i Tadeusz (Tymon, Tymoteusz) Wiktor i Wojciech Zorian i Zbigniew (Zbyszko) Innym kluczem, niż te same inicjały, może być dobranie imion (lub ich zdrobnień) dla chłopców-bliźniąt, tak by się rymowały (i wcale nie musi to być Bolek i Lolek czy Jacek i Placek). Kilka przykładów to: Czarek i Marek (Darek, Arek, Jarek) Maciuś i Kajtuś Jaś i Staś Miłosz i Bartosz Olek i Tolek (Aleksander i Antoni) Można też bliźniętom chłopcom nadać imiona, których święto wypada w kalendarzu pod wspólną datą, na przykład: Feliks i Krzesimir (14 stycznia) Paweł i Miłosz (25 stycznia) Maciej i Marcin (30 stycznia) Leon i Tymon (19 kwietnia) Jerzy i Wojciech (23 kwietnia) Marek i Jarosław (25 kwietnia) Tomasz i Jacek (3 lipca) Antoni i Michał (5 lipca) Jan i Ludwik (19 sierpnia) Łukasz i Mikołaj (10 września) Bernard i Albert (14 września) Kosma i Damian (26 września) Feliks i Leonard (6 listopada) Franciszek i Ksawery (3 grudnia) Bogusław i Wiktor (18 grudnia) Imiona dla bliźniaczek (dziewczynek) Anna i Maria oraz Maria i Magdalena to najpopularniejsze przykłady klasycznych imion dla bliźniaczek. Jeśli chodzi o imiona na tę samą literę, możemy wybierać spośród takich jak: Amelia i Alicja (Agnieszka, Anna, Aurelia) Basia i Beata Cecylia i Celinka Dominika i Dorota Emilia i Ewa, Franciszka i Faustyna Gabriela i Greta Helena i Hanna Izabela (Iza) i Iga Julia i Jowita Kaja i Kamila Laura i Lidia Maja i Mila Nadia i Nela Oliwia i Olimpia Pola i Patrycja Rita i Roma Sandra i Samanta Tina i Tola Uma i Urszula Vanessa i Vivienne Weronika i Wiktoria Zofia i Zuzanna Przykłady rymowanych imion (lub zdrobnień imion) dla bliźniaczek dziewczynek to z kolei: Bianka i Blanka Pola i Tola (Antonina) Tosia i Zosia Marietta i Bernadetta Żaneta i Arleta/Elżbieta/Odeta Nela/Ela (Elżbieta) i Hela (Helena) Gabrysia i Marcysia. Jeśli chcesz, by bliźniaczki obchodziły imieniny tego samego dnia, możesz wziąć pod uwagę takie imiona dla dziewczynek jak np.: Matylda i Aleksandra (Ola) (11 stycznia) Marcela i Ludwika (31 stycznia) Iga i Brygida (1 lutego) Marta i Małgorzata (22 lutego) Roma i Izabela (23 lutego) Oktawia i Izabela (16 marca) Julia i Bernadetta (16 kwietnia) Zofia i Nadzieja (15 maja) Helena i Roma (22 maja) Zuzanna i Joanna (24 maja) Alicja i Marta (21 czerwca) Zuzanna i Dominika (6 lipca) Olga i Kalina (11 lipca) Maria i Stella (15 sierpnia) Róża i Ida (4 września) Zofia i Sonia (30 września) Dalia i Wioletta (29 października) Imiona dla bliźniaków: chłopca i dziewczynki W przypadku imion dla bliźniaków, chłopców i dziewczynek, można wziąć pod uwagę te, które występują w żeńskiej i męskiej formie (lub brzmią podobnie, zaczynając się jednocześnie na tę samą literę) jak na przykład: Jan i Janina Nikola i Nikodem Dariusz i Daria Mariusz i Maria Marta i Marcin Julia i Julian Michał i Michalina Maria i Marian Co prawda nie znajdziemy zbyt wielu rymujących się imion dla bliźniaków chłopców i dziewczynek, ale można spróbować i postawić na takie jak: Maria i Kasjan Julia i Alan, Hanna i Damian, Gracja i Gracjan, Aneta i Kajetan. Aurelia i Gerard, itd. Możemy też poszukać par imion spośród tych, które w kalendarzu znajdziemy pod tą samą datą, na przykład: Hanna i Szymon (5 stycznia) Matylda i Aleksander (11 stycznia) Agnieszka i Jarosław (21 stycznia) Milena i Rafał (24 stycznia) Iga i Ignacy (1 lutego) Pola (Apolonia) i Jakub (9 lutego) Oliwia i Fryderyk (5 marca) Róża i Wiktor (6 marca) Amelia i Leonard (30 marca) Kaja i Łukasz (22 kwietnia) Maja i Filip (1 maja) Monika i Florian (4 maja) Weronika i Bruno (17 maja) Aleksandra i Jan (18 maja) Małgorzata i Bogumił (10 czerwca) Nadzieja (Nadia) i Piotr (1 sierpnia) Lidia i Nikodem (3 sierpnia) Diana i Kasjan (13 sierpnia) Pola i Bogusław (23 września) Aurelia i Władysław (25 września) Gerda i Jan (3 października) Nina i Karol (4 listopada) Karina i Antoni (7 listopada) Klementyna i Klemens (23 listopada) Liwia i Jan (14 grudnia) Olimpia i Łukasz (17 grudnia) Adam i Ewa (24 grudnia). Mamy nadzieję, że jesteś dużo bliżej wytypowania najpiękniejszych imion dla swych bliźniąt. Zobacz także: Jak wybrać imię dla dziecka? - test Najpopularniejsze imiona dla dzieci na świecie Imiona unisex – jak nazwać dziecko bez wskazywania na płeć? 168 propozycji!
Urodziła bliźniaki w wieku 64 lat. Teraz sąd zdecydował, czy może się nimi opiekować
Mauricia Ibanez urodziła dzieci w wieku 64 lat. Bliźniaki przyszły na świat dzięki metodzie in vitro. Najstarsza matka w Hiszpanii przez cztery lata walczyła w sądzie o prawo do opieki nad dziećmi. Niedawno zapadła decyzja w tej sprawie.
Kilka lat temu Mauricia Ibanez poddała się zapłodnieniu in vitro w Stanach Zjednoczonych. Gdy urodziła bliźniaki: Gabriela i Marię, nie martwiła się o to, że nie podoła rodzicielskim obowiązkom: „Jestem stara, ale mogłam zajść w ciążę; nauka i medycyna to ostatnia deska ratunku dla takich kobiet jak ja”. Utrata prawa do opieki Kilka dni po wyjściu kobiety ze szpitala sąd zdecydował o tym, by odebrać jej dzieci. Maluchy zostały umieszczone w rodzinie zastępczej. Decyzja sądu uzasadniona była tym, że Mauricia Ibanez nie będzie w stanie zapewnić swoim dzieciom warunków do odpowiedniego rozwoju. Kobieta nie zgodziła się na leczenie rozpoznanego u niej zaburzenia paranoidalnego. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że „cechy osobowościowe ich matki w sposób znaczący wpływają na rozwój emocjonalny i psychospołeczny małoletnich”. Kobieta nie godziła się z decyzją sądu. Batalia trwała cztery lata, ostatecznie Sąd Najwyższy podtrzymał decyzję sądu okręgowego i nie wydał zgody na to, by matka opiekowała się dziećmi. To nie jedyne dzieci kobiety Bliźniaki nie były jedynymi dziećmi Hiszpanki. Kobieta jest także matką 11-letniej dziewczynki, która także została poczęta metodą in vitro. Dziecko obecnie mieszka w Kanadzie, a dziewczynką opiekuje się jej ciotka. Przed kolejnym zabiegiem in vitro siostra kobiety wnioskowała do sądu, by ten uznał, że Mauricia nie jest w pełni zdolna do tego, by być matką i zabrał jej paszport. Sąd jednak odmówił. Źródło: dziendobytvn.pl View oEmbed on the source website Zobacz także: Zamiast opiekować się wnuczką, PRZEKŁUŁA jej uszy! Mama: „Kazałam jej wyjść i nie wracać” „Dziecko już zakopane”. Kobieta dostała PRZERAŻAJĄCEGO SMSa! Qczaj przestrzega celebrytki przed publikowaniem zdjęć dzieci! Maluchom GROZI NIEBEZPIECZEŃSTWO!
Choć pod wieloma względami są do siebie podobne i łączy ich niezwykle silna więź, zobacz, jak podkreślać różnice między bliźniętami.
Co można zobaczyć podczas badania USG 4D bliźniąt? Zobacz, co robią dzieci w brzuchu mamy.
Opieka nad bliźniętami jest wyczerpująca. Nie mam jednak komu się wyżalić – pisze nasza czytelniczka. Odpowiada jej pedagog Agnieszka Galica.
Pół roku temu urodziłam bliźniaki – dziewczynkę i chłopca. Wszyscy się zachwycają: „Cudownie – macie od razu parkę”. To prawda, maluszki są słodkie i zdrowe, ale nikt nie wie, co dzieje się ze mną. Długie dochodzenie do siebie po porodzie, spanie po dwie–trzy godziny, zmora karmienia na dwie buzie. Teraz jest trochę lepiej, ale wciąż nie nadążam ze wszystkim, mąż musi dłużej pracować, a gdy chcę się mu wygadać, mówi, że nie jestem dobrą matką, bo złoszczę się na dzieci. Olga z Zamościa Każda, nawet najlepsza (jeśli ktokolwiek wie, co to znaczy) mama czasami złości się, mówi, że ma dosyć dzieci. I nie znaczy to, że jest złą mamą. To tylko ujście nagromadzonych emocji wynikających ze zmęczenia, pośpiechu, stresu. Wtedy potrzebny jest ktoś bliski, komu można się wyżalić. Nawet mamy jedynaków mają okresowe załamania czy depresyjne nastroje. To wynik nowej życiowej sytuacji, nadmiaru obowiązków i często poczucia osamotnienia. Proszę powiedzieć mężowi, że zamiast oceniania bardzo potrzebuje Pani, żeby czasem Pani wysłuchał i pocieszył. Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
Na pytanie jednej z czytelniczek odnośnie znikającego zarodka odpowiada specjalista ginekolog-położnik.
Jestem w 33. tygodniu ciąży. Pierwsze badanie USG potwierdziło, że będę miała bliźniaki, jednak podczas drugiego badania lekarz stwierdził, że płód w ogóle się nie rozwinął. Czy ma to jakiś wpływ na drugiego maluszka, który jest w brzuszku? Monika Proszę się nie martwić, to się zdarza – mimo że we wczesnej ciąży widać dwa pęcherzyki, później okazuje się, że w brzuszku rozwija się jedno dziecko, a nie dwoje. Po prostu w pierwszych tygodniach od zapłodnienia jeden z zarodków się „wchłania”. Ale nie ma to żadnego wpływu ani na drugi płód, ani też na przebieg porodu. I jeszcze jedno – taką ciążę traktujemy jako pojedynczą. Konsultacja merytoryczna dr n. med. Renata Jaczyńska Specjalistka z zakresu położnictwa i ginekologii i perinatologii, specjalizuje się w diagnostyce prenatalnej. Pracuje na stanowisku Starszego Asystenta w Klinice Położnictwa i Ginekologii Instytutu Matki i Dziecka
Niszczyli ściany, psuli zabawki naszego syna i sprzęt męża. Byli nie do wytrzymania.
Próbowaliśmy zrozumieć – to tylko dzieci, nasz syn ich uwielbia. Ale naprawdę byliśmy już nimi bardzo zmęczeni. Chcieliśmy tylko odzyskać spokój... – opowiada Marta B., 29 lat, asystentka Mamo, mamo! Zobacz jaka czerwona koparka! I ma żółta kabinę! – nasz 6-letni Michaś szalał w najlepsze między regałami w sklepie. – Chcesz ją? – zapytałam. – Taaaak – wykrzyknął. – A będę ją mógł wziąć na podwórko? Pokazać Leszkowi i Mateuszowi? – spojrzeliśmy na siebie z mężem przerażeni. Oczami wyobraźni wiedzieliśmy już, jak ci siedmioletni, nad wyraz ruchliwi bliźniacy, nie poprzestaną na oglądaniu zabawki, lecz zaraz wpakują się nam mieszkania. Za nimi, po jakimś czasie przyjdzie ich mama, zaniepokojona, gdzie to są jej „kochane urwisy”. Jakby od pół roku co wieczór nie rysowali naszych ścian, nie darli poduszek, nie rozkręcali zabawek Michała i przycisków w wieży męża. I tak będzie aż do dobranocki, kiedy to Aldona zmęczonym głosem stwierdzi, że pora wracać do domu i przygotować Jurkowi kolację. O synów nie musiała się już martwić, bo jedli z Michałem. – Nie, nie możesz – oboje z mężem byliśmy jednomyślni w kwestii koparki i dzisiejszego wieczora. – Wiesz co synku, niech to będzie niespodzianka dla twoich kolegów – powiedział przytomnie Jacek. – Najpierw pobawisz się koparką w domu, a w sobotę zabierzesz ją ze sobą do piaskownicy. – A dlaczego nie dziś? – zapytał równie przytomnie Michaś. – Dziś nie... – wtrąciłam, by nie przedłużać kłopotliwego milczenia. – Dlatego, że zabieramy cię jeszcze na lody! – Hurra! Lody! Chcę truskawkowe i orzechowe... A mogę jeszcze takie te białe, słodkie? – nasz synek, aż podskoczył z radości. – Myślałem, że lody zimą są niewskazane – Jacek puścił do mnie oko. Ten wieczór mieliśmy dla siebie, ale co z innymi? Byliśmy coraz bardziej zmęczeni uciążliwym towarzystwem. Cokolwiek wymyśliliśmy, nijak nie mogliśmy się pozbyć „gości”. Dla Michasia bliźniacy byli najważniejsi. Żadne dziecko na podwórku nie zyskało takiej sympatii, jak ci dwaj. Aldona udawała, albo rzeczywiście nie widziała naszego zmęczenia, nie słyszała uwag, próśb. – Och, chłopcy są tacy żywiołowi, ale zobaczcie, jak za sobą przepadają. Jakby byli rodzeństwem – tłumaczyła wypijając litry naszej kawy i zjadając wszystko, co tylko miała pod ręką. – Ale ja nie urodziłam trójki dzieci! – żaliłam się mężowi. Jacek widział tylko jedno wyjście: – Kilka razy posiedzimy dłużej w pracy i bliźniaki się od nas odczepią. Ale to nie było takie proste. Przecież my też mieliśmy dziecko. – Chyba, że... – zaczął któregoś dnia mój mąż. – Co? – spytałam z nadzieją w głosie. – Że wyprowadzimy się stąd! – Ale ja wcale nie chcę się stąd wyprowadzać! Lubię to osiedle. Nie pamiętasz, jak długo szukaliśmy miejsca, w którym byłoby tak zielono, cicho i spokojnie? – zapytałam. – No właśnie, cicho i spokojnie – skwitował smutno Jacek. – Nie żartuj! Nie możemy dać się sterroryzować dwóm siedmioletnim chłopcom! – zdenerwowałam się. Jednak od tej chwili myśl o przeprowadzce nie dawała mi spokoju. Dla Michała byłby to cios, choć wierzyłam, że po jakimś czasie na pewno znalazłby sobie nowych kolegów, a my z Jackiem znów moglibyśmy cieszyć się sobą. – Ale możemy trafić gorzej – stwierdził po kilku tygodniach mój mąż. – To chcesz się wyprowadzić, czy nie? – byłam już na skraju wytrzymałości. – Musimy się dokładnie zastanowić nad naszą decyzją. Zresztą, wiesz, jak to jest w tym wieku. Może chłopcy się pokłócą i Michał poszuka sobie nowych przyjaciół? – Jacek, oni ciągle się kłócą i godzą. Nie ma szans. Nie w tym stuleciu! – A może by tak poznać bliźniaki z kimś innym? – Wspaniały pomysł! Tylko nie wiem, gdzie i jak chcesz tego „kogoś” znaleźć, skoro oni cały wolny czas spędzają z naszym synem? – byłam już naprawdę wściekła, więc Jacek dyplomatycznie wycofał się do kuchni, i czego nigdy nie robi, zajął się zmywaniem. Od tego dnia jednak pilnie przyglądał się wszystkim dzieciom na podwórku. – Michaś, kim jest ten chłopczyk w czerwonej kurtce? – zapytał kiedyś przy śniadaniu. – A to nowy... Nie jest fajny. Nie odzywam się do niego – stwierdził. – To skąd możesz wiedzieć, że nie jest fajny? – drążył Jacek. – Bo tak mówi Mateusz i Leszek – Michał skończył kanapkę i popędził na podwórko. – Dlaczego pytasz o tego chłopca? – spojrzałam podejrzliwie na męża. – Bo ma ładne zabawki i ubrania, jak z pokazu mody – uśmiechnął się tajemniczo. – No i jest taki... smutny, myślę, że musi być bardzo samotny. Z nikim się nie bawi, tylko jeździ z boku piaskownicy tymi swoimi cudnymi samochodzikami. – I chcesz, żeby był kolegą naszego syna? – zapytałam. – Dlaczego tylko naszego? – odparł. Nie wyobrażałam sobie, w jaki sposób Jacek miałby przekonać bliźniaki, by zaczęły bawić się z nowym chłopcem. Ale mój mąż milczał jak grób. Poprosiłam go więc tylko o jedno – żeby uważał na Michasia. Obiecał mi, że nikomu nic się nie stanie. – Mamo, a ten nowy nazywa się Krzyś. Jest taki dziwny, ale wiesz, nawet fajny. Pożyczył mi swój wóz strażacki. A Mateuszowi i Leszkowi dał się przejechać na rowerze! Takim prawdziwym – cieszył się Michał. – Ale to tata pierwszy do niego zagadał. Spojrzałam na mojego, wyraźnie zadowolonego z siebie męża, a potem znowu na Michała. – I co? Gdzie on teraz jest i gdzie są bliźniaki? – zapytałam zbita z tropu. – Kochanie, nic się nie martw, wszystko będzie dobrze. – Jacek podszedł do mnie i przytulił mnie mocno, a potem okręcił wokół siebie. – Po pierwsze chłopcy tak dobrze się bawili, że teraz mogą już tylko smacznie spać. Prawda Michałku? Po drugie Krzyś ma naprawdę świetnego tatę, Okazało się, że tak jak ja lubi futbol... – Przed telewizorem – skwitowałam nieco złośliwie. – Nieprawda – Jacek był w coraz lepszym humorze. – Kochana żono, wybaczam ci tę zniewagę, bo sama nie wiesz, co mówisz. Otóż, twój mąż, syn i pół naszego podwórka zakłada ...drużynę piłkarską. Chcemy być najlepsi, dlatego musimy dużo, bardzo dużo ćwiczyć na świeżym powietrzu – tu rozpromienił się jeszcze bardziej. – Dzisiaj ćwiczyliśmy z chłopakami na boisku za blokiem. I powiem ci jedno. Bliźniaki są urodzonymi piłkarzami. Tata Krzysia, który wie co mówi, orzekł, że mogą nawet ćwiczyć w kadrze młodzików. I nie uwierzysz – mąż przytulił się do mnie jeszcze bardziej – Aldona bardzo się przejęła naszą opinią i postanowiła od razu jutro zapisać chłopców do poważnego klubu sportowego. Przecież takiego talentu nie można zmarnować! – Jacek puścił do mnie oko. – A Michaś? – zapytałam. – Jest jeszcze za młody. Dlatego będzie ćwiczył z Krzysiem i z dziećmi. – Tak! Tak! Z Krzysiem! On jest fajny, mamo. Ma prawdziwą piłkę! A tata obiecał, że kupi mi strój jak dla piłkarza – Michał już nie pamiętał o bliźniakach. – Czyli teraz dla odmiany nie będzie was w ogóle w domu? Jacek rozwiał moje obawy – wytłumaczył, że ojców zgłosiło się więcej, niż dzieci. Tylu panów chce zrzucić brzuszek! Dlatego uradzili, że będą się wymieniać, Jacek będzie więc znikał z domu tylko raz na kilka wieczorów... Nawet nie marzyłam o lepszym zakończeniu tej historii.