W Internecie czy w realu – gdzie kupować prezenty? Czytaj felieton blogerki
Temat: zakupy i prezenty przedświąteczne. Autor: Asia, która od trzech lat prowadzi bloga o prezentach. Ten felieton to idealna lektura dla tych, którzy już planują przedświąteczne szaleństwo w sklepach i internecie.
Kocham zakupy. A jeszcze bardziej kocham kupować prezenty. Był czas kiedy kupno jakiegokolwiek prezentu wymagało stania w wielogodzinnych kolejkach i wykorzystywania wszystkich znajomości. Dzisiaj sklepy stacjonarne i internetowe oferują taki wybór, że nic tylko kupować, kupować i kupować. Ale gdzie?! Nie pamiętam kiedy stałam się zakupoholiczką. Nie pamiętam też kiedy stałam się specjalistką od prezentów. Ale pamiętam, że w zakupach przez Internet zakochałam się od pierwszego wejrzenia! To był bodajże 2001 rok. Studiowałam zagranicą, mieszkałam w niewielkiej miejscowości i musiałam kupić podręcznik, którego nie było w lokalnej księgarni. Ktoś poradził mi poszukanie go w Internecie. Pierwszy raz w życiu złożyłam zamówienie na Amazonie i ... 24 godziny później miałam w swoich rękach potrzebną na zajęcia książkę! Jak można było się nie zachwycić tak genialnym rozwiązaniem? Pamiętam, że po powrocie do Polski byłam trochę rozczarowana tym, że u nas zakupy przez Internet nie były jeszcze tak popularne. Do dziś zresztą znam ludzi (i to nie tylko ze starszego pokolenia), którzy z powodu różnych obaw nie kupują w sieci nic. Moim zdaniem dużo na tym tracą: i czasu i pieniędzy. Teoretycznie każdy człowiek wie jak cenny jest czas, ale mam wrażenie, że młode mamy wiedzą to najlepiej. Dlatego, choć od zawsze lubiłam zakupy przez Internet, odkąd zostałam mamą jeszcze częściej wybieram ten sposób nabywania wszystkiego - od produktów spożywczych, przez książki i ubrania, aż do prezentów wszelkiego rodzaju. Możliwość robienia zakupów wtedy kiedy mi pasuje - czyli na ogół w okolicach północy, gdy wszyscy już śpią - jest dla mnie autentycznym wybawieniem, zwłaszcza przed Świętami, gdy muszę kupić podarunki dla kilkunastu osób! Kto zna się na zakupach przez Internet, ten wie, ile można w ten sposób zaoszczędzić, zarówno poprzez możliwość lepszego porównania ofert różnych sklepów, jak i korzystania ze specjalnych internetowych kodów rabatowych. W dawnych, nieinternetowych czasach, żeby sprawdzić, gdzie najtaniej kupimy dany model konsoli czy ekspresu do kawy, trzeba było fizycznie przespacerować się, a czasem i przejechać się, od jednego sklepu do drugiego skrupulatnie notując ceny. Dziś wystarczy kilka kliknięć i zobaczymy nie tylko informację gdzie te produkty kupimy najtaniej, ale też jaką opinią cieszą się oferujące je sklepy. Ale zalety zakupów przez Internet nie ograniczają się tylko do etapu samego wybierania i kupowania. Od dawna wiedziałam, że w przypadku transakcji zawieranych poza lokalem przedsiębiorcy (czyli m.in. zakupów przez Internet) konsument ma większe prawa niż gdy tę samą rzecz kupi w normalnym sklepie. Towary, które nabyliśmy w internetowych sklepach możemy zawsze zwrócić bez podania jakiegokolwiek powodu (w określonym czasie oczywiście), niezależnie od tego czy były przecenione czy nie, o ile tylko ich nie używaliśmy i nie zniszczyliśmy. Ostatnio przekonałam się też, iż o wiele prostsze jest reklamowanie rzeczy kupionych w Internecie - w korespondencji e-mailowej łatwiej znaleźć nasz numer zamówienia, który wystarczy do skorzystania z gwarancji. Nie trzeba więc szukać papierowych faktur i paragonów, które są zmorą konsumentów w przypadku reklamacji w sklepach stacjonarnych. Zakupy przez internet to nie jest jednak bajka i zdarzają się też rozczarowania. Z mojego doświadczenia wynika, że dotyczą one najczęściej dwóch kwestii. Pierwszą z nich jest rozmiar. Wszyscy wiedzą, że ubrania i buty lepiej mierzyć przed zakupem, więc wiele osób wciąż unika kupowania tych rzeczy przez Internet. Sama robię takie zakupy tylko w sklepach internetowych, w których jestem pewna swojego rozmiaru (bo robiłam tam już dużo zamówień) albo takich, które oferują darmowe odesłanie niepasujących rzeczy. Jednak problemy z rozmiarem dotyczą nie tylko różnych części garderoby. Do dziś pamiętam nasze rozczarowanie, gdy kilka lat temu zamówiliśmy dla koleżanki z pracy elegancką miseczkę na słodycze – na zdjęciach w Internecie wyglądała bardzo okazale, ale w rzeczywistości była maluteńka! Od tamtej pory bardzo uważnie czytam opisy przedmiotów i zdarza mi się sięgnąć po centymetr lub miarkę aby sprawdzić jakich rozmiarów jest rzecz, którą chcę zamówić. (Przeczytaj też na moim blogu o innych zakupowych wpadkach). Druga niezwykle ważna, a czasem problematyczna kwestia, to czas realizacji zamówienia. Jeśli kupujemy coś dla siebie, co nie jest nam pilnie potrzebne to oczywiście kilka dni spóźnienia paczki nie będzie problemem. Ale jeśli zamówiony prezent nie dojdzie na czas, to już mamy do czynienia z większą katastrofą! Dlatego od zawsze staram się prezenty, szczególnie te świąteczne, kupować z dużym zapasem czasowym – umożliwia to nie tylko korzystanie z korzystnych kodów rabatowych i promocji w rodzaju Dnia Darmowej Dostawy, ale też oszczędza mi stresu oczekiwania na paczkę w dniu Wigilii. Czy to wszystko oznacza, że nigdy nie bywam w centrach handlowych? Absolutnie nie! Bardzo lubię od czasu do czasu po prostu pochodzić sobie po sklepach, spokojnie przymierzyć tyle par dżinsów ile trzeba, aby znaleźć te, które leżą idealnie, a swoje zakupy mieć od razu w torbie, zamiast czekać na ich dostawę kilka dni. Jednak w okresie przedświątecznym zdecydowanie staram się unikać sklepów, a zwłaszcza dużych centrów handlowych, bo wizyta tam grozi nieziemskim zmęczeniem, a do tego kupieniem zupełnie przypadkowych rzeczy albo niekupieniem zupełnie niczego! Od paru lat z powodzeniem stosuję taką taktykę: większość prezentów kupuję przez Internet, a po te, których w sieci znaleźć się nie da, wybieram się do centrum handlowego tylko jeden raz: albo w noc zakupów, gdy obowiązują specjalne zniżki, albo z samego rana w weekend, zanim zjawią się tam straszliwe tłumy. Podsumowując: świąteczne zakupy bez stresu są możliwe – trzeba tylko robić je z głową. O wybieraniu, wymyślaniu, kupowaniu prezentów czytaj więcej na blogu Asi: Prezentujeprezenty.pl „Najpierw miałam pomysł na jakiś blog. Dopiero potem przyszedł temat bloga…” – opowiada Asia: czytaj wywiad z blogerką!
Asia, autorka bloga Prezentuję Prezenty – wywiad z blogerką
Blog o prezentach – wymyślaniu, wyszukiwaniu i dawaniu – to idealna lektura na przedświąteczny i przedmikołajkowy okres. Na blogu Asi znajdziecie nie tylko najlepsze pomysły na prezenty dla męża, dzieci i teściowej, ale też inspirujące rady, jak dobierać podarunek, by cieszył przez lata.
Bloga Asi można czytać na kilka sposobów. Praktyczny – kiedy szukamy fajnego pomysłu na prezent: wtedy przydają się filtr: prezenty według budżetu (prezenty do 50 zł, do 100 zł itd). Rekreacyjny – kiedy po prostu mamy ochotę na przejrzenie czegoś oryginalnego i fajnego: blog Asi podpada pod oba te określenia. I najlepszy sposób, mój ulubiony – marzeniowy: kiedy po paskudnym dniu chcemy poprawić sobie humor i znaleźć coś ekstra… dla siebie. Na bloga Prezentujeprezenty.pl trafiłam przez inną zaprzyjaźnioną z Babyonline blogerkę, Hanię Kozłowską z Haart.pl (Czytaj rozmowę z Hanią), która zachęciła mnie do kontaktu z Asią słowami: „Na samą myśl o spotkaniu z nią tupię nogami, bo wiem, że bez względu na to, o czym będziemy rozmawiać, to będzie fajnie. A jej blog – świetny: sama skorzystałam z jej pomysłów". Dokładnie to samo o Asi mogę powiedzieć teraz ja: to mądra, ciekawa i inspirująca optymistka. Zresztą – chyba to widać w naszej rozmowie… Lubisz dawać prezenty? Uwielbiam! Wiem, że to jest dziwne hobby, ale ja naprawdę lubię wyszukiwać fajne prezenty i dawać je. Daję z wielkich okazji i bez okazji. Teraz, kiedy jesteśmy przed Świętami, mam listę chyba 15 osób, dla których muszę wymyślić coś fajnego, ale jak się tak nad tym zastanawiam, to chyba jeszcze bardziej lubię dawać prezenty bez okazji, bo są niewymuszone, dawane nie dlatego, że ktoś ma imieniny czy urodziny, tylko dlatego, że ktoś o kimś pomyślał i chciał mu sprawić przyjemność. A dostawać też lubisz? Och, no pewnie. Często sama sobie robię prezenty, ale oczywiście też dostaję, choć kupowanie prezentów dla mnie czasem jest wyzwaniem. Z jednej strony jestem łatwa prezentowo, no bo przecież piszę bloga o prezentach, na którym często wspominam, co bym chciała dostać, ale z drugiej strony jestem prezentowo bardzo trudna: bo kocham prezenty-niespodzianki. Tymczasem tak się teraz jakoś przyjęło, że wszyscy wszystkich wypytują: "A co byś chciała? A co byś chciał?". Ja tego bardzo nie lubię, bo taki zamówiony prezent to żaden prezent. Czytaj felieton Asi: Gdzie kupować prezenty – w internecie czy realu? Pamiętasz swój najfajniejszy, najlepszy prezent, który dostałaś? Pisałam kiedyś o tym dwa lata temu na blogu. Naszym najlepszym prezentem była i cały czas jest nasza córka Ola. Wielu rodzicow mówi, że dzieci są dla nich najlepszym darem, ale myślę, że ja i mój mąż mamy do tego określenia szczególne prawo – od kiedy poznaliśmy naszą córeczkę w ośrodku preadopcyjnym i kiedy wreszcie mogła z nami pojechać do naszego domu. A wracając do „zwykłych” prezentów, to wybrać taki jeden, jedyny jest bardzo trudno, ale z ostatnio zrealizowanych świetnych prezentów najlepszym była rodzinna sesja zdjęciowa dla naszej trójki, mnie, mojego męża i naszej Oli, podarowana nam przez moją siostrę. Jeszcze nie widziałam zdjęć, ale już sama sesja była bardzo radosnym przeżyciem. Często na blogu polecam takie prezenty-przeżycia, bo mam wrażenie, że w naszych czasach, kiedy mamy dużo – a może nawet za dużo – rzeczy, to np. bilet na koncert czy kurs fotografii to wzbudzi więcej radości niż kolejne kolczyki czy portfel. [CMS_PAGE_BREAK] Skąd wziął się pomysł na bloga o prezentach? Na początku to był po prostu pomysł na „jakiś blog” – pisanie miało oderwać moje myśli od mojego problemu pod tytułem: „Bardzo chciałabym być mamą, a jeszcze nią nie jestem”. Trzy lata temu, któregoś dnia poszłam na wino z koleżanką, rozmawiałyśmy o życiu i po tej rozmowie przesłała mi link do bloga Zenhabits – pisze go świetny gość, minimalista, który radzi, jak uczynić swoje życie pełniejszym i lepszym. Ale akurat wpis, który mi się spodobał najbardziej, to był wpis gościnny innego blogera, w którym były przedstawione sposoby, jak żyć z pasją. Ostatnią na liście porad było: „Zacznij pisać bloga”. Przy czym to nie miał być blog pamiętnikarski. Autor radził, aby najpierw zastanowić się nad tym, co ma się takiego, czym moglibyśmy się dzielić z innymi ludźmi i co mogłoby ułatwić im życie – i pisać o tym. Spodobało mi się to. Zaczęłam zastanawiać się nad tym, co umiem i co lubię robić – oczywiście nie chciałam pisać bloga o mojej pracy – i pomyślałam o prezentach. Często doradzałam znajomym, poza tym zrobiłam mały risercz i okazało się, że w polskiej blogosferze takiego niezależnego prezentowego bloga nie ma. Zanim zaczęłaś pisać, czytałaś jakieś blogi? Tak, ale tylko kilka: mojej siostry, która pisała bloga o życiu poza Polską, znajomych, którzy opisywali podróż dookoła świata, jeszcze innych blogerów-podróżników. Teraz czytam kilkadziesiąt, a jakby dobrze policzyć, to może nawet uzbierałoby się około setki! Jeszcze zanim sama zaczęłam pisać, widziałam w tych kilku blogach, ile radości sprawia ich autorom samo pisanie. Potem przekonałam się o tym na własnej skórze, a do radości pisania doszła też radość z poznawania nowych ludzi. Gdy zaczynałam pisać, nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo świat blogerski przechodzi w świat realny. Bardzo mnie zdziwiło, że blogowe znajomości przenoszą się do realu, ale teraz, gdy np. jadę do innego miasta, to zawsze szukam w głowie, czy nie mieszka tam jakaś blogerka, z którą mogłabym umówić się na kawę. To naprawdę jest świetna rzecz. Zaczęłaś pisać bloga, jeszcze zanim pojawiła się Ola. Czy potem, gdy zostałaś mamą, blog się zmienił? Na pewno pojawiło się więcej wpisów o prezentach dla dzieci. Poza tym, sam blog Prezentujeprezenty.pl się nie zmienił, ale pojawił się obok niego mój drugi blog – już bardziej pamiętnikarski i osobisty. Kiedy pojawiła się Ola zaczęłam mieć potrzebę, żeby pisać też o innych sprawach: bardziej rodzinnych i macierzyńskich a nie chciałam wrzucać wszystkich tematów w jeden worek. Oczywiście na Prezentuje... jest zakładka „Drugi blog”, więc każdy, kto chce mnie poznać lepiej może tam zajrzeć – ale samo Prezentuję Prezenty pozostało takim samym blogiem, jak było: użytkowym, trochę poradnikowym i mam nadzieję: inspirującym.
Domowe mleka roślinne: nie tylko z soi – czytaj post blogerki, Kamili Kosior
Mieszanka modyfikowana z mleka krowiego to niejedyna alternatywa dla pokarmu mamy. Zamiast niej można podawać dziecku roślinne mleka – nie tylko sojowe mleko, ale też inne: przygotowywane w domu. Dlaczego warto? Jak się do tego zabrać? Pisze autorka bloga „Zdrowo i na temat” – specjalnie dla Babyonline.
Bardzo często z różnych przyczyn młode mamy stają przed koniecznością przejścia na mleko modyfikowane, jako jedyną alternatywę dla karmienia piersią. Zazwyczaj podejmują tą decyzję nie zastanawiając się, czym jest mieszanka modyfikowana i jaki ma skład, czy i czym różni się od mleka matki oraz od mleka krowiego, czy jest kompletnym pokarmem dla dzieci od pierwszych dni życia i czy istnieją inne, naturalne substytuty mieszanki modyfikowanej. To podstawowe pytania, na które odpowiedzi powinna szukać każda mama decydująca się na karmienie zastępcze. Warto zaznaczyć, że mieszanką modyfikowaną powinny interesować się mamy, które nie mogą karmić dziecka swoim pokarmem z powodów zdrowotnych i które zrobiły wszystko, co w ich mocy, żeby karmienie naturalne się powiodło. Mleko modyfikowane: skład W rzeczywistości niestety większość mam, która decyduje się na karmienie mieszanką modyfikowaną, czasami również z wygody, zazwyczaj nie wie z czego składa się taka mieszanka i wierząc reklamom uważa, że to kompletny i niezawodny pokarm dla maluchów. Niestety tak nie jest i musimy pamiętać, że mleko modyfikowane nie zastępuje mleka matki. Jest to jedynie mleko krowie poddane licznym procesom, które mają na celu zbliżyć je składem do mleka kobiecego. I owszem jeśli chodzi o zawartość białka – jest ona obniżona, zawartość laktozy podwyższona, tłuszcze wzbogacone nienasyconymi kwasami tłuszczowymi pochodzenia roślinnego, witaminy i minerały zbilansowane itp. Ale jeśli chodzi o zawartość substancji aktywnych jak: przeciwciała, komórki żerne, enzymy, jak lipaza, amylaza, laktoferyna i lizozym, to mleko modyfikowane ich nie zawiera. Należy więc mieć świadomość, że mleko, które ma w składzie głównie białko serwatkowe, oleje roślinne, laktozę, syrop glukozowy, mleko odtłuszczone, lecytynę sojową, syntetyczne witaminy i mikroelementy oraz szczep bakterii probiotycznych nie jest kompletnym pokarmem dla niemowląt. Jeśli nie możesz karmić swojego malucha naturalnie z powodu małej ilości pokarmu lub z innych przyczyn, związanych ze stanem zdrowia, zrób wszystko, żeby dziecko przynajmniej w pierwszych dniach po urodzeniu otrzymało choć trochę twojego pierwszego mleka zwanego siarą – gdyż jest ono dla niego najważniejsze i niezastąpione. Działa na dziecko odżywczo, ale przede wszystkim ochronnie i przygotowuje je do życia poza twoim organizmem. Dostępne mleka modyfikowane Następnym etapem jest zapoznanie się z dostępnymi mlekami modyfikowanymi, bo różnią się one swoim składem. Kiedy zdecydujesz się już na konkretne mleko, nie poddawaj się i jeśli masz możliwość podania choćby naprzemiennie swojego pokarmu, to postaraj się (być może przy pomocy laktatora), by dziecko choć trochę go dostało. Nawet niewielka ilość będzie stanowiła uzupełnienie mm w substancje niezbędne dla twojego dziecka, dlatego warto walczyć do końca. U mnie koniec niestety nadszedł bardzo szybko, zdecydowanie za szybko i bardzo tego żałuję, choć cała rodzina jest mi świadkiem, że ostatkiem sił walczyłam, wraz z położną, przykuta do łóżka. Nie czuję się jednak usprawiedliwiona, bo wiem, że gdzieś po drodze musiałam popełnić błąd, skoro dopuściłam do tak poważnego w konsekwencjach zapalenia. Poczucie winy nie dawało mi spokoju i ciężko było mi pogodzić się z myślą, że mój ukochany synek będzie teraz rósł i rozwijał się jedynie na sztucznym mleku modyfikowanym. Od razu skojarzyłam to z sytuacją, jakby przyszło mi odżywiać się jedynie w „restauracji” serwującej fast food – pewnie bym przeżyła i nawet do czasu miała się dobrze, ale wiadomo, że nie o to chodzi. Domowe mleko roślinne Będąc mamą, mam świadomość i poczucie odpowiedzialności, że daję mojemu dziecku to, co najlepsze, a nie tylko wystarczająco dobre. Dlatego, jak tylko usłyszałam o możliwości wzbogacenia diety dziecka, już na etapie niemowlęcym, o domowe „mleczka” zbożowo-bakaliowe nadzieja na lepszy start powróciła. Nie obyło się bez wątpliwości w obawie o bezpieczeństwo stosowania na własną rękę domowych wyrobów u tak małego człowieka, ale dobór odpowiednich składników, staranność i sterylność procesu przetwórczego pozwoliły mi się odważyć. Domowe mleko jaglane i dodatki Pierwszym domowym mleczkiem, jakie podałam mojemu synkowi w 3. miesiącu życia, było mleczko jaglane. Najpierw czyste, przygotowane jedynie z przegotowanej filtrowanej wody i zmielonej, odpowiednio ugotowanej, ekologicznej kaszy jaglanej (jak gotować kaszę jaglaną i inne zboża piszę na moim blogu). W smaku nie było szczególne, raczej wodniste i bez wyrazu, więc nie posmakowało, ale kilka wypitych przez maluszka łyków pozwoliło ocenić mi jego bezpieczeństwo. Wybrałam kaszę jaglaną jako pierwsze zboże dlatego, że jest bezglutenowa, lekkostrawna, niezwykle wartościowa i stymulująca układ odpornościowy m.in. dzięki zawartości cynku, krzemu i β-glukanów, poza tym zawiera łatwo przyswajalne białko. Kiedy już wiedziałam, że takie mleczko nie szkodzi mojemu synkowi, rozpuszczałam na nim kilka łyżeczek mleka modyfikowanego, zamiast na wodzie. Z czasem zmniejszałam ilość mieszanki modyfikowanej lub czasami podawałam naprzemiennie. Kiedy synek skończył 4 miesiące i jako dziecko niekarmione mlekiem matki wymagał stopniowego rozszerzania diety, do mleczka jaglanego zaczęłam dodawać inne wyszukane przeze mnie składniki. Kiedyś trudniej dostępne, dziś w ofercie większości supermarketów na stoiskach ze zdrową żywnością lub w internetowych albo lokalnych sklepikach dedykowanych zdrowej diecie, których już nie brakuje. Jako pierwszy, m.in. z racji smakowych, dodałam słód – w postaci melasy jabłkowej ekologicznej. Wybrałam taki zamiennik cukru ponieważ jabłka znajdują się wśród pierwszych produktów odpowiednich dla niemowląt, a przy okazji melasa – jako skoncentrowany sok jabłkowy jest bardzo odżywcza i zawiera dużą ilość witamin i żelaza – także jest wskazana jak najbardziej dla kobiet będących w ciąży i niemowląt. Kolejnym dodatkiem były ekologiczne, blanszowane migdały – źródło witaminy E, nienasyconych kwasów tłuszczowych i przede wszystkim wapnia i białka. Zwiększałam ich ilość stopniowo, zaczynając od jednego i obserwując reakcję maluszka, bo mimo tych dobrych składników, migdały mogą być ciężkostrawne i zawierają substancję zwaną amigdaliną, która metabolizowana jest m.in. do szkodliwego cyjanowodoru, dlatego spożywanie dużych ilości przez dzieci jest niewskazane. Innym problemem była konieczność przegotowania mleczka przed podaniem dziecku – a migdały zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, które podczas obróbki termicznej przekształcają się do szkodliwych tłuszczów trans. Dlatego proces ten zmniejszyłam do minimum i podgrzewałam mleczko pulsacyjnie. Kolejnym ważnym składnikiem był olej kokosowy – hipoalergiczny, odżywczy i dzięki dużej zawartości kwasu laurynowego ochronny. Kwas laurynowy występuje przede wszystkim w mleku matki i przekształcany w organizmie do monolaurynianu działa przeciwbakteryjnie. Idąc śladami kokosa, innym zamiennikiem cukru w naszym domowym mleczku stał się właśnie cukier palmowy (kokosowy) oraz daktyle suszone bio (więcej o zamiennikach cukru w diecie dziecka na moim blogu). Kaszki i inne mleka zbożowe Z czasem nasze mleczka przekształcały się w wielozbożowe bardziej treściwe „kaszki” z dodatkiem co raz to nowych bakalii, kasz i nasion. Powstawały „mleka” owsiane, gryczane, ryżowe, mieszane, wzbogacane bio rodzynkami, morelami suszonymi, daktylami, płatkami lub wiórkami kokosowymi ( o tym jak zrobić w domu mleko roślinne więcej na moim blogu). Z upływem czasu i wraz z rozszerzaniem diety malucha odchodziliśmy od mleka modyfikowanego, aż w okolicach 1. urodzin naszego synka zrezygnowaliśmy z niego zupełnie. Tak mleka roślinne domowe stały się podstawą naszej diety i wiele dobrego im zawdzięczamy. Dziś m.in. robimy z nich nasze ulubione jogurty pełne pożytecznych bakterii probiotycznych (więcej na blogu). Mleczka zbożowe stanowią również dobrą alternatywę dla mleka krowiego w diecie dzieci z nietolerancją laktozy lub alergią na białko mleka krowiego. Podsumowując, jeśli nie możemy z jakichś powodów iść prostą drogą do celu, nie szukajmy skrótów, bo możemy przegapić wiele dobrego. Niekiedy lepiej wybrać drogę naokoło, być może dłuższą i wymagającą nieco więcej zaangażowania i wysiłku, ale wtedy na pewno nic dobrego nas nie ominie. Więcej o zdrowym żywieniu dzieci (i nie tylko o tym) na blogu Kamili: Zdrowoinatemat.blogspot.com – polecamy!
Pasowanie na pierwszoklasistę – czytaj felieton blogerki, Jadźki
„Teraz już tylko zaczną się problemy, imprezy, nie daj Bóg narkotyki albo jeszcze gorzej, dziewczyna!” – pisze Jadźka, blogerka i „pasowanego” pierwszoklasisty w felietonie specjalnie dla Babyonline.pl. Co pomoże na rozterki mamy tak dużego dziecka?… Koniecznie przeczytaj!
„A więc stało się i odchodzisz”, śpiewał mój ukochany Grzesiu w jednej z piosenek, które należą w mojej prywatnej dyskografii do katalogu najpiękniejszych. Niektóre rzeczy dzieją się bez naszej aprobaty jakiejkolwiek, z dezaprobatą wręcz się dzieją. Chociaż od samego początku wiemy, że właśnie taki scenariusz wystukało na klawiaturze życie to pogodzić się z koleją rzeczy bardzo trudno. Kobiecie szczególnie, bo kobiety szczególnie się przejmują wszystkim, co mężczyznom szczególne się nie wydaje być zanadto. Nie raz i nie dwa będę się jeszcze łudzić, planować inaczej, zmieniać tory, dokładać nowe ścieżki, którymi zboczyć można i przeznaczenie kopsnąć w nochal pstryczkiem – ale meta nam nie odpuści. Meta. Wstrętne babsko. Wyciąga po niego ręce i z tym zimnym tępym wzrokiem winduje swój triumf. Udało jej się, dopiął ten wycieruch swego. Wyrwała biedne dziecko w szpony edukacji pozostawiając matkę z wyłomem w sercu za swoją malutką pociechą. Małżon: Weź Jadźka, dramatyzujesz jak zwykle. Gdyby go jakaś sekta przygarnęła to rozumiem, ale on miał tylko pasowanie na pierwszoklasistę. No oczywiście! TYLKO pasowanie! Dramatyzuję! Ty wiesz, że on już nigdy do przedszkola nie pójdzie? Nie zsika się w majtki? Leżakować już nie będzie chciał, całusa mi nie da na dzień dobry i do widzenia dobrego? Nie nażre się piachu, nie rozpłacze na widok rozwiązanego sznurowadła? To wszystko już przepadło bez kombeku, to małe dziecko właśnie nam pasowaniem wygoniono z tego małego ciałka. Teraz już tylko zaczną się problemy, imprezy, nie daj Bóg narkotyki, albo jeszcze gorzej - dziewczyna! Małżon: Harlequin i wino. Wystarczy? I czekoladkę jeszcze. Dużą. Z nadzieniem. Albo dwie, bo one szybko się w niebyt przemieniają złośliwie. A te gorsze w byt właśnie, ale podlejszy, bo nadwagowy. Więcej wpisów o Juniorach, Małżonie i samej Jadźce znajdziesz na blogu Jadźka.pl – zajrzyj koniecznie! Czytaj także: „Na co dzień prowadzę biuro rachunkowe, uwielbiam matematykę (…) W domu wbijam się w podarte jeansy. Uciekam na koncerty, odwiedzam Jarocin, poguję z dziećmi przy Kaziku” – wywiad z Jadźką, blogerką i mamą Juniorów.
Kim jest Jadźka? Wywiad z autorką bloga Jadźka.pl
Pisze jak oddycha – bez wysiłku, mimowolnie i cały czas. Chociaż nie zawsze na blogu (pytamy, dlaczego). Jadźka dokonała rzeczy niemożliwej: stworzyła świetny blog dla mam i zachowała przy tym swoją prywatność. Przeczytaj rozmowę z nią.
Pierwszy raz o Jadźce usłyszałam od Ani-Przewijki. Potem, szukając mam-blogerek na Facebooku, natknęłam się na jej fanpejdż i szybko polubiłam jej wpisy. Żartobliwe, pisane z dystansem anegdotki rodzinne przeplatają się z poważnymi tematami, jak to się mówi, o życiu i świecie, a wszystko okraszone szczyptą ironii, nawet (to rzadkie na blogach rodzicielskich) w stosunku do własnych dzieci. Kim jest autorka Jadźki? Nie wiadomo. Na blogu nie dowiemy się też, jak wyglądają Juniory ani Małżon – bohaterowie Jadźkowych wpisów. Bo zresztą i po co mielibyśmy to wiedzieć? O wiele ważniejsze jest to, że każdy wpis Jadźki to inspiracja do własnych rozmyślań. Sprawdźcie same: zajrzyjcie na Jadźka.pl – polecam! Bardzo podoba mi się podział tematyczny na twoim blogu, np. zakładka My, małżeństwo – coś, czego nie ma na innych blogach parentingowych. Ten podział rozwijał się sam w miarę powstawania kolejnych postów. Najważniejsza kategoria „Juniory” dotyczy wpisów, w których główną rolę grają dzieci. „My, rodzice” to seria dotycząca naszych trosk, przemyśleń, obaw i radości jako rodziców. „My, małżeństwo” jest dla mnie bardzo ważnym wariantem, gdyż są to moje relacje z mężem, które przekładają się na zachowania nas, jako rodziców z naszymi dziećmi, co ostatecznie tworzy spójną całość „My, rodzina”. My, jako małżeństwo, jesteśmy odrębnym bytem od nas-rodziców – pozostajemy sobą, dbamy o nasze relacje, dzięki czemu zyskujemy my, jako rodzice. Takie zamknięte koło :) Bloga piszesz od ponad roku – ale coraz rzadziej. Dlaczego? Przechodzisz na FB? Pierwszy rok obfitował w dość dużą ilość postów z bardzo prostego powodu - chciałam nadrobić ten czas, kiedy blog jeszcze nie funkcjonował, a w pamięci kłębiło się wiele dialogów i sytuacji, które koniecznie chciałam upamiętnić. Obecna systematyczność pozostanie, ale słusznie zauważyłaś, że więcej uwagi poświęcam fanpage'owi. Posty na blogu są już wystarczająco krótkie, a rzeczy, które trafiają na Facebooka to migawki, fragmenty rozmów czy przemyślenia. One oczywiście później również znajdują swoje miejsce na blogu, jednak już w wersji zbiorczej. Kim jesteś z zawodu? Co robisz poza byciem mamą? Czym różni się Twoje Jadźkowe alter ego od Ciebie w realu? Na co dzień prowadzę biuro rachunkowe, uwielbiam matematykę i od zawsze wiedziałam, że księgowość jest tym, czym chcę zajmować się zawodowo. Sama rozumiesz: białe kołnierzyki, perfekcyjny kok i teczka pod pachą :) W domu wbijam się w podarte jeansy, trampki i flanelową koszulę. Uciekam na koncerty, odwiedzam Jarocin, poguję z dziećmi przy Kaziku, zamiast chwycić za odkurzacz. W realu są już mnie więc jakby dwie, tak że Jadźka jedynie tą drugą „mnie” dopełnia. W jednym z postów pisałaś: „często mi za siebie wstyd” – za to, co napisałaś też? W tamtym poście oprócz tego, że czasami jest mi za siebie wstyd napisałam również, że mogę na siebie liczyć i lubię być ze sobą i siebie mieć, bo to „siebie” fajne jest bardzo. Takie rozterki kobiety w PMS ;) Posty, wbrew temu co się czasami w nich znajduje, są zawsze publikowane z przemyśleniem. Nie żałuję żadnego z nich. Zawsze z tyłu głowy podczas naciskania ikony ”opublikuj” naciska na mnie myśl „Jadźka, babo, Juniory to kiedyś przeczytają, ar ju szur?” (śmiech) Jesteś blogerką, ale pilnujesz swojej prywatności – o czym nie napiszesz na blogu? Gdzie u Ciebie przebiega granica prywatności? Na blogu nie ma i nigdy nie będzie zdjęć moich dzieci ani ich imion. Chciałabym, aby zawartość i historia tego bloga mogła równie dobrze być zwykłą kreacją bez odzwierciedlenia w rzeczywistości. Jadźka może być twoją sąsiadką, mamą dziecka z klasy twojej pociechy, znajomą, kasjerką w banku, sklepie czy sprzątaczką w sklepie. Nie ma przypisanej do Jadźki konkretnej osoby, więc każda matka może się z nią utożsamiać. Nawet kiedyś napisałam na blogu, że często piszę o Jadźce tak jak teraz - jak o osobie trzeciej. To trochę twór artystyczny, kreacja, która ma Małżona i Juniory i wiele z nich pociechy. Na blogu znajduje się tylko to, co chcę uwiecznić i zapamiętać, dać dzieciom w prezencie. To nie są wymyślone rzeczy, ale są tylko garstką z naszego prawdziwego, normalnego i codziennego życia. Pasowanie pierwszoklasisty – czytaj felieton Jadźki specjalnie dla Babyonline.pl! Czytasz inne blogi mam? Tak, ale niewiele. Mam kilka swoich ulubionych blogowych twórczyń, do których zaglądam z pasjami - to są mamy, chociaż niekoniecznie wszystkie utożsamiają się z parentingiem. Mam z dziewczynami kontakt prywatny, to jest chyba następstwo tych więzi, które zaczynają kiełkować, gdy znajdujemy bratnie dusze. Co daje ci pisanie bloga? Cały wachlarz przyjemności! Mam wspaniałą pamiątkę dla dzieci, co jest dla mnie najważniejszą rzeczą w tym całym zwariowanym blogowaniu. Poznałam mnóstwo cudownych osób, z którymi połączyła mnie więź, mam wspaniałych czytelników, którzy tworzą Jadźkową społeczność. Dzięki temu mam wrażenie, że idę naprzód, rozwijam się, motywuję do dalszego działania, tworzenia i spełniania marzeń. Gdyby nie Jadźka, nie trafiłabym na wpis o adopcji dzieci na odległość i nie miałabym swojej Rity, adoptowanej córki. Nie trafiłabym na wpisy o integracji sensorycznej, dzięki czemu umiałam zdiagnozować ten problem u mojego młodszego syna. To nie jest tylko satysfakcja, blogowanie to styl życia. Polecam wszystkim. Czytaj także: Tydzień z blogerką – inspirujące kobiety, świetne felietony
Malwina Ferenz, autorka Dzieciowo.pl – wywiad z blogerką
„Dzieciowo mi” to nie jest grzeczny blog: czytelnicy wrażliwi na dosadne określenia wchodzą tu na własne ryzyko. Ale ci, którzy cenią poczucie humoru, na pewno się nie zawiodą! Przeczytaj wywiad z blogerką: o blogowych przyjaźniach, inspiracjach i skandalach w blogosferze.
Z autorką „Dzieciowo mi” pierwszy raz rozmawiałam dwa lata temu, kiedy pisałam artykuł o jej blogu do „Mamo, To Ja” . Na moje pytanie o przyczyny pisania bloga odpowiedziała wtedy: „Po narodzinach pierwszej córki miałam tyle nowych doświadczeń i nowych refleksji, że czułam, że muszę to wszystko opisać, bo inaczej zwariuję!”. Na szczęście nie tylko nie zwariowała, ale udało jej się stworzyć coś naprawdę wielkiego. Od razu ostrzegam: to nie jest grzeczny blog, ale raczej jeden z tych rogatych: z wyraźnie zaznaczonymi opiniami i pisany – że tak powiem – bardzo żywym językiem (czytelnicy wrażliwi na dosadne określenia wchodzą na własne ryzyko). Warto jednak wejść, nie tylko po informację, ale też dla przedniej rozrywki „Dzieciowo mi” naprawdę się czyta! Najczęstsza krytyka blogów parentingowych jest taka, że większość wygląda jak zwykłe pamiętniki, Twój blog jednak nigdy takim pamiętnikiem nie był, prawda? Na pewno nie. Nigdy nie piszę: „Dzisiaj wstałam, zjadłam, moje dziecko powiedziało…”. Mój blog można różnie nazywać, ale na pewno nie pamiętnikiem. A jak w takim razie? Portalem? Nie, portalem też nie, choćby z tego powodu, że portale dążą do obiektywizmu – natomiast mój blog siłą rzeczy naznaczony jest subiektywnym spojrzeniem. Każdy z moich tekstów jest tekstem w 100 procentach blogowym: osobistym, wypływającym z mojego doświadczenia. Od samego początku recenzuję na blogu produkty okołodzieciowe i nigdy nie są to notki od producentów, ale moje własne opinie. Recenzje to bardzo wyraźny dział na „Dzieciowo mi”, ale nie dominujący. Mamy też – mówię „mamy”, bo wciągam w to też mojego męża – dział Kuchnia malucha, Ciąża czy Rozwój dziecka – i w zamieszczonych tam postach też bardzo wyraźnie widać moje subiektywne spojrzenie. Kiedy rozmawiałyśmy dwa lata temu, pytałam Cię o blogerskie zarobki. Wtedy usłyszałam, że na waciki wystarcza, ale utrzymać z bloga się nie da. Tak samo jest teraz? To akurat zupełnie się zmieniło, bo teraz utrzymuję się wyłącznie z pisania bloga, a ściślej mówiąc: z trzech blogów. Mogłabym określić się jako zawodowa blogerka, aczkolwiek brzmi to tak kosmicznie, że aż trzeba usiąść. Kiedy rozmawiałyśmy dwa lata temu, pisałam bloga wieczorami, a w ciągu dnia pracowałam w banku, najpierw jednym, potem drugim. W końcu już nie mogłam ciągnąć dwóch srok za ogon. Musiałam wybrać: albo zostaję w banku i moje blogi umierają, bo nie mam czasu na ich prowadzenie, albo odchodzę z banku i bloguję. Rozważyłam wszystkie za i przeciw i stwierdziłam, że jak nie teraz, to kiedy? Jesteś jedyną blogerką, jaką znam, która utrzymuje się wyłącznie z bloga, ale wiele blogerek, z którymi rozmawiałam, mówiło mi o pladze blogów parentingowych nastawionych tylko na zysk. Ostatnio Agata Legan, autorka bloga JJandthebear, mówiła o tym, że są blogerki, które już po miesiącu prowadzenia bloga piszą do firm z propozycją współpracy. Rzeczywiście taki trend można zaobserwować, ale nie wydaje mi się, żeby takie blogerki spotykały się z dużym zainteresowaniem klientów. Ci poważni klienci kierują się raczej ku tym blogom, które wyróżniają się czymś z tłumu. Kiedy przeglądam blogi, to widzę, że jednak większość poważnych blogowych kampanii reklamowych odbywa się na takich blogach, które sama z czystym sercem mogłabym polecić. Takich, które są naprawdę porządnie prowadzone, pisane z pasją – sama chętnie bym się na nich reklamowała. Przeglądasz blogi na zasadzie obserwowania konkurencji, czy uczestniczenia w społeczności? Nie traktuję innych blogów jako konkurencji, chociaż powiedzmy sobie szczerze: zdrowa rywalizacja jest wpisana w blogowanie. Jeżeli prowadzimy bloga i chcemy zyskać popularność, to naturalne jest, że zauważamy innych, którzy chcą tego samego. To jest zupełnie normalne i nie ma się czego wstydzić. A wracając do mojego pytania, czego blogerka z wieloletnim stażem szuka na innych blogach? Przeglądam blogi, dlatego, że uważam, że to ubogaca mnie wewnętrznie i rozwija. Uczę się też wielu rzeczy, bo przecież nawet jako „wieloletnia blogerka” nie jestem alfą i omegą. Jest dużo rzeczy, które inni robią lepiej ode mnie. Np. kwestia zdjęć na blogu. To jedna z tych rzeczy, których wciąż się uczę, dlatego lubię popatrzeć, jak to robią inni – i nie chodzi tu, broń Boże, o kopiowanie, ale właśnie o naukę. Niezwykle pomocna była tutaj dla mnie Fashionelka, która co prawda nie prowadzi bloga parentingowego, ale która zamieściła raz kapitalną notkę, gdzie wyłożyła jak krowie na rowie zasady fotografowania potrawy. To naprawdę było świetne. A czy szukam poprzez blogi nowych znajomości? Hmm, ciężko powiedzieć. Mam trochę znajomych poznanych w internecie i potem w realu, mam też kilka znajomych blogerek, z którymi utrzymuję mailowe czy blogowe kontakty – ale szczerze mówiąc, szukanie nowych relacji poprzez bloga nie jest dla mnie celem samym w sobie. Choć owszem, myślę, że uczestniczenie w blogosferze to świetna metoda, żeby poznać bratnie dusze, który myślą podobnie, czują podobnie i śmieją się z podobnych rzeczy. Czytaj wpis Malwiny Ferenz „Z dziećmi nic nie wiadomo” – specjalnie dla Babyonline.pl [CMS_PAGE_BREAK] Nie można jednak powiedzieć, że blogosfera parentingowa to tylko przyjaźnie i cenne inspiracje – pamiętam skandal, kiedy jedna z blogerek założyła blog podszywający się pod Twojego bloga. Tak, kiedy jakiś czas temu przenosiliśmy bloga z jednego serwera na drugi, mój mąż chciał sprawdzić, czy jesteśmy dobrze wyszukiwani w Googlu. Wpisał więc: „blog Dzieciowo mi” i ku swojemu zdumieniu zobaczył, że na bardzo wysokim miejscu wyskakuje owszem blog „Dzieciowo mi”, tylko, że nie nasz! Ktoś chciał wykorzystać popularność mojego bloga i identycznie nazwał swój. Sprawa jednak jest już zamknięta, a nazwa tamtego bloga została zmieniona. Chcę jednak dodać, że cała tamta sytuacja to przecież samo życie. W każdym środowisku wśród setek świetnych ludzi trafi się też ktoś nieuczciwy. Powiem tak: kłótnie i skandale w parentingowej blogosferze to jeszcze nic w porównaniu z tym, co się dzieje na blogach technologicznych. Tam to się prawie krew leje :) A propos technologii, Ty chyba wyszłaś poza samo pisanie bloga, prawda? Czytałam jakiś czas temu na Dzieciowo.pl o Twoich aplikacjach mobilnych. Mam już ich kilka. Jedna to recenzje produktów dla rodziców, która powstała na bazie bloga. Każdy może w niej ocenić produkty okołodzieciowe i dodawać własne – to bardzo pomocne dla tych, którzy kompletują np. wyprawkę dla dziecka. Dużo jednak popularniejszą naszą aplikacją jest Asystent ciążowy, która daje nam comiesięczny stały zysk. Skoro blog jest pracą, to poświęcasz mu „etatowe” osiem godzin? No tak, oczywiście. Największy błąd, jaki często popełniają ci, którzy zaczynają przygodę z blogowaniem jest myślenie, że blog się pisze sam – że jedna notka zajmie nam pół godziny, a potem do końca dnia możemy już leżeć i fikać nóżką. Nic bardziej błędnego! Ja nad swoimi blogami siedzę osiem godzin dziennie: zanim coś napiszę, to muszę znaleźć temat, coś przeczytać, przemyśleć. Piszę oczywiście co mi w duszy gra, ale najpierw muszę sama to granie przetworzyć w myślach. Więcej wywiadów z blogerkami i felietonów w naszym stałym cyklu Tydzień z blogerką – sprawdź!
Rybka-przytulanka – DIY, instrukcja blogerki specjalnie dla Babyonline!
Zabawki hand made mają duszę. Niedoskonałe, czasami koślawe i niezdarne, ale wyjątkowe w swojej prostocie – mówi Hania Kozłowska, autorka bloga Haart.com.pl z pięknymi rękodziełami dla dzieci i dorosłych.
W okresie oczekiwania na dziecko warto znaleźć godzinę na przygotowanie pierwszej, wyjątkowej dekoracji. Przytulanka pełna matczynej miłości będzie niepowtarzalną pamiątką. W moich zbiorach jest kilka takich wyjątkowych zabawek. 4-letni Szymon wyciąga je czasem z pudełka i opowiada, że uszyła je mama „jak był w brzuszku”. Wzruszające chwile... To również świetny pomysł na zabawę z kilkuletnim dzieckiem. Może narysować na kartce kształt zwierzątka, wybierać wstążeczki i guziki, pomóc w wypełnianiu wnętrza zabawki. Czytaj też wywiad z blogerką, Hanią Kozłowską – o tworzeniu, blogowaniu i szukaniu czasu… Pokażę, krok po kroku, jak bez maszyny do szycia i specjalnych narzędzi, uszyć prostą przytulankę – Rybkę. Bazę stanowi filc, bo nie trzeba go specjalnie obszywać i jest dostępny w wielu pasmanteriach, sklepach dla plastyków, empikach. Potrzebne materiały: dwa arkusze miękkiego filcu (cena ok. 3 zł/szt.) dwa guziki (cena 0,2 zł/szt.) igła, nitki, nożyczki mulina lub kordonek (cena 1,6 zł/szt.) kolorowe tasiemki (cena 1,5 -2,5 zł/metr) Krok po kroku, jak uszyć filcową rybkę: 1. Wytnij z niebieskiego filcu kształt rybki. Jeśli nie masz wprawy, narysuj rybkę na papierze, wytnij i odrysuj na filcu. Dzięki temu skorygujesz ewentualne nierówności. Przygotuj dwa identyczne kształty 2. Wytnij z czerwonego filcu cztery cienkie paski (szerokość ok. 0,5 cm każdy). 3. Przyszyj po dwa paski na każdej rybce. Paski powinny lekko wystawać poza rybkę. 4. Odetnij nadmiar czerwonego filcu. Dzięki temu paski będą idealnie dopasowane do kształtu rybki. 5. Przyszyj guziki, które będą oczami rybki. 6. Czerwoną muliną lub kordonkiem wyszyj usta. Jeśli nie masz wprawy, możesz cienkim ołówkiem naszkicować kształt uśmiechu i dopiero ruszyć z szyciem. 7. Przygotuj trzy paski kolorowych tasiemek o długości 5-6 cm każda. Złóż je na pół i przyszyj do ogonka. Zrób to niebieską nitką. 8. Czerwoną tasiemkę o długości 12 cm złóż na pół i przyszyj na górze rybki. To będzie zawieszka: 9. Przyłóż do siebie dwie części rybki i zszyj białą muliną. Na ogonku zostaw dziurę. Zszyjesz tą część na samym końcu. 10. Niebieski filc potnij na małe kawałki i wypełnij nimi wnętrze rybki. 11. Zszyj ogonek do końca. Rybka gotowa! Całość nie powinna zająć więcej niż pół godziny. Wspaniała zabawka, dekoracja i przytulanka. Kolorowe tasiemki na ogonku wzbudzą zainteresowanie każdego malucha, bo dzieci uwielbiają metki. Można przygotować kilka wersji kolorystycznych i stworzyć całą ferajnę wesołych rybek. To nic trudnego. Zapewniam, że każdy sobie poradzi Trzymam za Was kciuki! Hania Więcej inspiracji znajdziesz na blogu Hani: Haart.com.pl – polecamy! Uwaga! Od 12. sierpnia 2014 r. na forum Babyonline konkurs na najzabawniejszą rybkę według przepisu Hani.
Hania Kozłowska, autorka bloga z rękodziełami: Haart.com.pl
Pytanie, które Hania słyszy najczęściej, to: „Skąd masz na to czas?”. Tymczasem dla Hani brak czasu nie jest żadnym problemem – mimo ośmiogodzinnego dnia pracy, czteroletniego synka i drewnianego domku z 1945 r., który razem z mężem remontuje własnymi rękami. Jak ona w tym wszystkim jeszcze znajduje chwilę na bloga – i to jeszcze takiego bloga?! Sprawdźcie.
Jako, że sama mam dwie lewe ręce, uwielbiam blogi i Pinteresty, na których mogę oglądać, jak w prosty sposób z niczego powstaje piękne, pomysłowe coś. Właśnie takim blogiem jest blog Hani Kozłowskiej, Haart.com.pl: klimatyczne miejsce w internecie, z którego dowiecie się np. jak w salonie sprawdzą się stare skrzynki po winie, co można zrobić z plastikowych „tandetnych” butelek albo jak za pomocą ziemniaka ozdobić dziecięcą koszulkę. Ale przede wszystkim blog Hani podpowie wam, co możecie zrobić, by żyć wolniej i lepiej. Sama Hania, mama czteroletniego Szymona, odżegnuje się nie tylko od określenia: artystka („No coś ty! Nie pisz tak o mnie!”), lecz także od określenia blogerka, bo jak twierdzi, do prawdziwej blogerki jest jej jeszcze daleko (ciekawe, co ma na myśli???). Poszłyśmy na kawę i to było bardzo inspirujące dla mnie pół godziny. Siedziała naprzeciwko mnie inna pracująca mama, która nie tylko ani razu przy kawie nie zająknęła się o zmęczeniu, ale przeciwnie, ze świecącymi oczami opowiadała, jak wielką satysfakcję czuje, gdy uda jej się z każdej wolnej chwili wycisnąć tyle, ile jest to możliwe. Zadam Ci bardzo wyświechtane pytanie: jak się u ciebie z blogiem zaczęło? Wszystko się zaczęło jak u większości mam-blogerek – w ciąży. Byłam kilka lat po trzydziestce, moja ciąża nie była łatwa, nie mogłam pracować, więc całymi dniami siedziałam w domu i miałam strasznie dużo wolnego czasu. A dla mnie bezczynne siedzenie to męka, nie jestem w stanie wytrzymać bez ruchu przez godzinę na kanapie, cały czas muszę coś robić – i tak to już się układa, że zawsze robię pięć rzeczy na raz. Któregoś dnia zatem kupiłam klej do decoupage'u i jakoś to poszło. Pierwsza próba, kolejna. Po decoupage'u przyszła kolej na eksperymenty z innymi materiałami i metodami. Myślałam, że opowiesz o np. swoich początkach w ASP albo liceum plastycznym. Nie, ani dnia nie studiowałam na ASP, ani nie chodziłam do liceum plastycznego. Jestem samoukiem, nigdy nie byłam nawet na żadnym artystycznym kursie. Wszystko, co umiem, umiem z sieci i książek. Jestem żywym dowodem, że wszystkiego można się nauczyć, a metoda prób i błędów jest naprawdę skuteczna! Pierwsze prace pokazywałam znajomym i rodzinie, potem tak wyszło, że co rusz ktoś pytał: „Hania, pokaż, co ostatnio zrobiłaś”, aż wreszcie mój mąż zaproponował: „Słuchaj, może byś założyła – on nawet nie nazwał tego blogiem – galerię w internecie?”. Mój pierwszy blog był właśnie galerią: same zdjęcia, bez żadnych opisów. W założeniu tylko dla rodziny i znajomych. Potem nieśmiało zaczęłam dodawać pierwsze opisy, bo dostawałam pytania w komentarzach, jak coś zrobić. Aż z galerii przekształcił się w bloga z prawdziwego zdarzenia? Pełną parą mój blog ruszył po konkursie Blog Roku 2013. Zgłosiłam się do niego z malutką nadzieją, że to będzie dobra promocja Haartu, nie oczekiwałam żadnego wielkiego wyniku, a tu się nagle okazało, że trafiłam do finału! Nagle pojawiły się setki mejli, trochę od znajomych, ale przede wszystkim od osób, których zupełnie nie znam: z gratulacjami, wyrazami podziwu, zachęty… Zobacz próbkę z bloga Hani – specjalnie dla czytelników Babyonline blogerka pokazuje, jak uszyć Rybkę-przytulankę dla niemowlęcia. Czekaj, czekaj, a jak się do takiego finału trafia? Jest kilka etapów. Pierwszy, to zgłaszasz blog. Jeśli organizatorzy cię zaakceptują, to przypisują cię do danej kategorii – ja trafiłam do kategorii „Twórczość artystyczna" – i następuje etap głosowania sms. Płatnego, a to oznacza, że czytelnicy nie tylko chcą na kogoś zagłosować, ale jeszcze są gotowi wziąć komórkę do ręki, wpisać kod i wydać na ciebie 1,30 zł. Z każdej kategorii 10 blogów, które otrzymały najwięcej smsowych głosów trafia do czegoś w rodzaju półfinału, a tej dziesiątki jury wybiera trzy, które trafiają do finału. Co prawda nie wygrałam swojej kategorii, ale nagle dotarło do mnie, że te suche statystyki blogowe, które oglądałam, przekładają się na mnóstwo osób, które oglądają moje prace, czytają moje opisy, kibicują mi. Że inspirują się moimi działaniami. Niesamowite uczucie! Warte tego wysiłku i czasu, jaki wkładasz w swoje rękodzieła i prowadzenie bloga? Mój blog nie jest celem samym w sobie, najważniejsze jest dla mnie tworzenie, które nie jest obowiązkiem, ale pasją. To prawda, często muszę poświęcić na to trochę czasu: kiedy np. chcę zrobić filcową sowę, to najpierw muszę zamówić materiały, przemyśleć, co i jak chcę zrobić, obfotografować moją pracę, dopiero na końcu wrzucić zdjęcia na bloga i opisać. Blog to już najprostszy etap.[CMS_PAGE_BREAK] Jak godzisz swoją pasję z pracą i synkiem? Większość rzeczy robię właśnie z Szymonem. Siadamy sobie przy stole, Szymon np. dostaje trzy słoiki z kolorowymi guzikami, z których musi wybrać pięć zielonych i trzy czerwone, i to go bardzo zajmuje. Spędzamy razem czas, odprężamy się a przy okazji powstaje coś ładnego. Dużo postów na blogu powstało też przy okazji remontu naszego domku na wsi, który dostaliśmy po babci mojego męża. Domek pochodzi z '45 r., jest drewniany i od 8 lat jeździmy tam i go remontujemy własnymi rękami. Mój mąż po pięciu dniach pracy w biurze ściąga garnitur i kładzie kafelki w łazience, a ja np. przerabiam starą szafę, postarzam ramy obrazów – i robię zdjęcia. Teraz rozwalamy starą stodołę – wiesz, ile dzięki temu mam pięknych starych desek?! Wymyśliliśmy, że zrobimy z nich zagłówek do łóżka. Zabezpieczyliśmy je specjalną farbą, przywierciliśmy do ściany, takie odrapane, z charakterem, wiesz jako to nieziemsko wygląda? Gdy zrobisz jedną rzecz i okaże się, że jest fajna, to nabierasz takiej niesamowitej siły, wiary, że możesz wszystko! To niewiarygodna satysfakcja. Robisz rzeczy na zamówienie? Jeśli ktoś mnie poprosi, to tak, czasem komuś coś uszyję. Ale zwykle jest tak, że robię wszystko na własny użytek. Na przykład dochodzę do wniosku, że czas zmienić wystrój pokoju mojego syna i z marynarskiej kajuty robię park jurajski. Przy takiej okazji powstaje dużo nowych rzeczy i dużo pomysłów na wpisy na bloga. To wszystko samo się napędza. Jesteś na pograniczu blogów artystycznych i parentingowych. Do których Ci bliżej? Sama nie wiem. Chyba do parentigowych, jako że najpierw jestem mamą, a potem dopiero autorką mojego rękodzieła. Długo jednak nie wiedziałam, że istnieje coś takiego jak blogosfera mam. Wciągnęła mnie do niej Makóweczka, która znalazła Haart w sieci i zapytała o tipi, które widziała na blogu. Żeby zobaczyć, kto do mnie napisał, weszłam na jej blog i właśnie wtedy odkryłam ogromny świat, o jakim nie miałam pojęcia! Teraz jestem w kilku grupach na facebooku, np. dla warszawskich mam-blogerek. Blogosfera mam to bardzo fajne środowisko. Lubię być jego częścią. Wspaniałe inspiracje, piękne zdjęcia i mnóstwo świetnych pomysłów znajdziesz na blogu Hani: Haart.com.pl – polecamy!
Jak zostałam supermamą – felieton blogerki, autorki bloga Miny Niny
Jowita Romaniuk, autorka bloga Miny Niny pisze specjalnie dla Babyonline. Temat: blogowanie i macierzyństwo. Skąd bierze się potrzeba pisania bloga macierzyńskiego? Czy trzeba być idealną matką, aby dzielić się swoim doświadczeniem z innymi mamami? Co daje pisanie bloga? Przeczytaj felieton blogerki.
Jak? Po prostu nie zostałam. Choć moja Dziewczynka twierdzi inaczej i co wieczór mówi mi, że mnie kocha. I dla mnie to właśnie jest super. Nie jestem idealną mamą. Nie byłam i nigdy nie będę. I to jest w porządku. Bo jestem najlepszą mamą dla mojej Dziewczynki jaką może mieć. W młodości ( czyli bardzo dawno temu :) macierzyństwo, dzieci ... to nie był mój ulubiony temat. Ze łzami w oczach żegnałam koleżanki, których moim wtedy mylnym zdaniem mózg, zamieniał się w kaszkę owsianą. Ale jak to w życiu bywa, nigdy nie mów hop... Pisanie bloga rozpoczęłam cztery lata temu. Impuls był typowy. Urodziła się Nina i spędzałam prawie cały swój czas właśnie z Nią. W chwilach ciszy i spokoju, kiedy to Mały Człowiek spał, chciałam się z kimś podzielić moim rodzicielstwem, wyjść do ludzi, porozmawiać, skonfrontować swój światopogląd. Ale, że byłam dość nowa w obcym mieście, daleko od rodziny i przyjaciół z pomocą przyszedł mi niezawodny internet. Z początku treść postów dotyczyła wszystkich rzeczy, gadżetów, akcesoriów które towarzyszyły mi co dnia. Nie chcąc zwariować w przebogatym asortymencie sklepowych półek zaczęłam szukać, czytać, porównywać. Pragnęłam podzielić się z kimś tą wiedzą. Blog okazał się miejscem idealnym. W pisaniu zaskoczyło mnie to, ze nie jestem sama. Cieszyłam się jak dziecko z każdego komentarza, ale przede wszystkim z wymiany doświadczeń. Dzięki niemu poznałam wiele wspaniałych osób. Część znajomości przeniosła się do świata rzeczywistego. Inne po dziś dzień mieszkają w sieci, ale emocje ludzi docierają do mnie żywe i prawdziwe. Z czasem Ninka przestała być maleństwem. Zmniejszyła się liczba przedmiotów wokół niej o których mogłam i chciałam pisać. Moje zainteresowania skierowały się na rozwój, na naszą więź, codzienne życie. I tak Miny Niny stały się blogiem o matkach i kilkulatkach. Zapraszam. Więcej na MinyNiny.blogspot.com – polecamy! Czytaj wywiad z Jowitą Romaniuk, autorką bloga Miny Niny, o blogowaniu i luce w mamo-blogosferze.
Jowita Romaniuk, autorka bloga Miny Niny – wywiad w cyklu Tydzień z blogerką
Kiedyś Jowita na swoim blogu recenzowała głównie produkty dla dzieci, dziś skupia się na kwestiach wychowania i rozwoju kobiety, jako matki. Dlaczego zmieniła tematykę? Co jej się podoba w naszej rodzimej mamo-blogosferze, a co nie? Pytamy – przeczytajcie wywiad z autorką bloga Miny Niny, Jowitą Romaniuk!
Kiedy pytam Jowitę, jak określiłaby sama siebie, najpierw odpowiada: „Mama pięciolatki”, a po sekundzie dodaje: „Koniecznie dopisz, że jestem z Podlasia”. Miejsce, w którym mieszka, jest dla niej bardzo ważne: właśnie poprzez tamtejszą naturę patrzy na ciążę i rodzicielstwo. Na swoim blogu MinyNiny.blogspot.com i poza nim promuje naturalne rodzicielstwo, bez sztucznych zasad, za to pełne bliskości i uważności. Jest doulą, instruktorką chustonoszenia, prowadzi też Domową Szkołę Rodzenia w Hajnówce, gdzie mieszka. W rodzinne strony powróciła kilka lat temu po urodzeniu Niny, choć mówi, że przed porodem nie sądziła, że kiedyś to zrobi – że po mieszkaniu w Lublinie, Warszawie, Białymstoku i Łodzi, aż tak zatęskni za tym podlaskim spokojem. Przez wiele lat nie sądziła też, że kiedykolwiek zostanie mamą. Udało się, a jak mówi sama Jowita, narodziny Niny totalnie zmieniły jej perspektywę patrzenia na świat. Przeczytajcie rozmowę z nią: Kiedy czytałam twoje najstarsze posty, zauważyłam, że bardzo dużo z nich jest poświęconych akcesoriom dla dzieci i rodziców. Teraz takich recenzji nie ma u Ciebie prawie w ogóle, dlaczego? Tematyka mojego bloga zmienia się razem z wiekiem Niny. Zresztą to chyba jest nie tylko mój przypadek, ale ogólna zasada: kiedy dziecko jest małe, naszą głowę w dużym stopniu zaprzątają kwestie: w co je ubrać, czym myć, co kupić do pokoiku, jakie zabawki wybierać. Z biegiem czasu liczba gadżetów okołodzieciowych się zmniejsza: już nie potrzebujemy tych wszystkich smoczków i butelek, bardziej zastanawiamy się nad tym, jak wychowywać, jak rozmawiać. I teraz to jest główna tematyka twojego bloga, prawda? Mam dwa główne tematy. Pierwszy to kilkulatki i ich świat, a drugi to mój rozwój osobisty, jako matki. Zauważyłam, że w polskiej blogosferze jest dziura: prawie w ogóle nie ma blogów o byciu rodzicem kilkulatka – oprócz tych, które prezentują modę dziecięcą. Jest ogromna liczba blogów o ciąży i niemowlętach, ale kiedy dzieci zaczynają trochę podrastać, dużo mam-blogerek zarzuca pisanie. Może pisanie o kilkulatkach jest trudniejsze niż o niemowlakach? Pojawia się więcej kontrowersyjnych tematów, no i dochodzi do tego jeszcze kwestia prywatności dziecka. To prawda, ale ja też, choć mój blog nosi podtytuł „Blog matki kilkulatki” nie piszę bezpośrednio o Ninie. Nigdy, nie tylko na blogu, ale na Facebooku też nie, nie umieszczam jej zdjęć, nie wchodzę w jej prywatność. Ona jest dla mnie inspiracją, ale pisze głównie nie o niej, ale o sobie, jako o jej mamie. Czytaj post „Jak zostałam super mamą?” Jowity Romaniuk – specjalnie dla Babyonline! Ostatnio pisałaś o tym, że czasem już jesteś zmęczona byciem na okrągło mamą i masz plan wyjechać na wakacje bez córki. Napisałam o tym, bo wiem, że dużo matek ma podobnie, ale nie zawsze mają odwagę powiedzieć to głośno. Nie lubię pisać na „klikalne” tematy i chociaż czasem korci mnie, żeby się powymądrzać, to zawsze zanim coś napiszę zastanawiam się, czy moja opinia jeszcze coś wniesie do dyskusji. To chyba nie jest takie fajne, czytać 10 razy o tym samym – tylko, że na różnych blogach. Kiedy cztery lata temu zaczęłam pisać blog, nie było jeszcze blogów aż tak dużo – większość mam-blogerek się znała i to było super. Teraz jest już tak dużo nowych miejsc w internecie, że zaczynam się gubić. Zauważyłam też, że coraz mniej jest rozmów na blogach. Łatwo napisać w komentarzu np. „O, jaka ładna bluzeczka” albo skrytykować to, co się przeczytało. O wiele trudniej napisać coś konstruktywnego – coś, co byłoby podjęciem dyskusji z wpisem na blogu. Piszesz średnio raz na tydzień. To niezbyt często. Piszę, kiedy czuję, że mam o czym. Blog to nie jest pamiętnik – zawsze przy pisaniu mam nadzieję, że kilka mam, gdy przeczyta mój wpis, pomyśli: „Kurczę, to prawie o mnie! Nie jestem sama”. Ale to fakt, że są okresy, gdy pisanie bloga mnie męczy – niedawno nawet zarzuciłam go na całe pół roku. Wróciłam po przeczytaniu książki „Matka feministka” Agnieszki Graff, bo zachwyciłam się nią i chciałam ten zachwyt puścić w świat. I znowu zostałam. Więcej o kilkulatkach i rozwoju mamy kilkulatka znajdziesz na MinyNiny.blogspot.com – polecam!
Ania Andrzejewska, autorka bloga „Przewijak” – wywiad dla Babyonline
„Przewijak”, blog Ani Andrzejewskiej to jeden z moich ulubionych macierzyńskich blogów. Zaglądam na niego przy porannej kawie, żeby po pierwsze: rozbudzić się (emanuje energią!), a po drugie: uśmiechnąć się (zaraża humorem!). Znacie? Poznajcie zatem też jego autorkę – przeczytajcie nasz wywiad z mamą-blogerką.
Uwaga! Anonimowe Smutasy! Szukacie lekarstwa na smutek i pesymizm? Codzienna porcja bloga „Przewijak” na pewno wam pomoże. Autorka, Ania Andrzejewska (aka Przewijka) opisując swoje macierzyńskie przygody, śmieje się ze wszystkiego, a zwłaszcza z samej siebie. Próbkę tego znajdziecie choćby w superśmiesznym poście, w którym radziła czytelniczkom, jak w prosty i skuteczny sposób można zirytować własne dziecko (przyznam szczerze, że i dla mnie post był dużą inspiracją, choć od lat wydawało mi się, że jestem prawdziwym Adamem Małyszem w sportowej dziedzinie irytowania własnych dzieci). A jaka jest sama Ania? Wesoła. Z dystansem do samej siebie. Buddystka i wielbicielka muzyki lat 80-tych. Samotna matka Młodego, dla której liczy się tylko to, co jest tu i teraz. Maniakalna czytelniczka wszystkiego: książek, gazet, blogów (gdy nie ma nic innego, przeczyta i instrukcję od pralki) i przyszła (jestem tego pewna!) autorka świetnych książek. Przeczytajcie rozmowę z Przewijką: 1. Skąd się wziął pomysł pisania „Przewijaka”? Tu chyba nie zabłysnę niczym oryginalnym. Siedząc w domu na urlopie macierzyńskim stwierdziłam, że czegoś mi brakuje. A że blogowanie już kiedyś było moją pasją, to na hasło rzucone przez koleżankę, która również kiedyś blogowała, że zakłada bloga, postanowiłam, że zrobię to samo. A że młode matki są zazwyczaj monotematyczne, powstał Przewijak, który początkowo traktował tylko o rodzicielstwie. Czym dla Ciebie jest Twój blog? Na chwilę obecną blog jest dla mnie między innymi psychoterapią. Uczę się walczyć ze swoimi słabościami, wadami, leczę się z nieśmiałości i kompleksów. Bo już nie skupiam się tylko na synku, a na blogu przewijają się :) wszystkie tematy, które w jakimś stopniu mnie poruszają. A blog to na dobrą sprawę nawet nie odskocznia od rzeczywistości, a jej uzupełnienie. Blog jest pisany w bardzo wesoły sposób, ale tematyka nie zawsze jest zabawna. Częstym tematem jest samotne macierzyństwo. Zgadza się, samodzielnie wychowuję syna, więc kilka wpisów powstało na ten temat. Jednak bardzo daleko jest mi do użalania się nad sobą. Akceptuję to, że jestem sama, więc jestem dzięki tej akceptacji szczęśliwa. Czytaj wpis Przewijki: Dzielna, bo samotna – specjalnie dla Babyonline! Po wpisach o samotnym macierzyństwie dostajesz maile od czytelniczek samotnych mam? Właśnie w ostatnim czasie dostaję coraz więcej takich wiadomości. Nie tylko od samotnych mam, ale też od takich, które znajdują się na zakręcie. Jak oceniasz mamo-blogosferę? Czytasz blogi o macierzyństwie? Kiedy człowiek nie da się wciągnąć w żadne nieprzyjemne sytuacje i nazwane na wyrost afery, jest całkiem przyjemnie. Zaglądam na blogi, na których mam pewność, że znajdę wartościowe treści, czytam to, co mnie interesuje. Nauczyłam się już, że jeśli coś mi się nie podoba na jakimś blogu, po prostu go unikam, nie wchodzę w zbyteczne dyskusje, bo za bardzo szanuję i cenię mój czas. Mam kilka swoich ulubionych blogów, które regularnie czytam, z kilkoma blogerkami nawiązałam też bliższą znajomość. Dalej czekasz – tak jak pisałaś na blogu – na swojego pierwszego hejta? :) Już nie czekam, mam nadzieję, że on nigdy nie nastąpi. :) Ostatnio zapowiedziałaś, że blog czekają zmiany. Jakie? Właśnie kilka dni temu je zapowiedziałam. Opublikowałam post, w którym piszę o tym, o czym będę pisać. Nowością są historie z życia wzięte, do których materiały nadsyłają Czytelniczki lub Blogerki, które wolą pozostać anonimowe. Początek tej serii miał miejsce w momencie, kiedy opublikowałam historię Zosi o ciężkich przejściach z teściową. Czytaj więcej na blogu Przewijki: Przewijak.es. Polecamy!
Dzielna, bo samotna? – czytaj wpis blogerki, autorki bloga „Przewijak”
Czy samotne wychowywanie dziecka to jedynie orka i szkoła życia? Wcale nie! – czytaj wpis blogerki, autorki bloga „Przewijak”, samotnej mamy Młodego.
Kiedy słyszę kierowane w moją stronę słowa, że jestem dzielna, bo samodzielnie wychowuję syna, mam ochotę postukać się w czoło. I wcale nie jestem przesadnie skromna, po prostu uważam, że nie robię nic nadzwyczajnego. Po prostu jestem mamą, która z takich a nie innych przyczyn robi jednocześnie za oboje rodziców. Ojca synowi jednak nie zastąpię, zdaję sobie z tego sprawę, ale robię, co mogę, żeby miał on udane i szczęśliwe dzieciństwo. Jak to jest z tym samodzielnym wychowywaniem dziecka? Czy to naprawdę taka ciężka orka, dwudziestoczterogodzinna udręka, samotne noce i szara, smutna rzeczywistość? Nie! Będąc samodzielną mamą wiem, że wszystko zależy od nastawienia. Pewna siebie kobieta, która podejmuje przemyślaną i jedyną słuszną decyzję o tym, że chce się rozstać z facetem, jest w stanie żyć szczęśliwie sama. Również wychowując dziecko. Samodzielna mama powinna zdawać sobie sprawę, że jest silna, że drzemie w niej moc, której nic nie ogranicza. Samotność jej nie ogranicza, bo nie czuje się samotna. Bo nie jest samotna, jest samodzielna. Na samodzielnej mamie spoczywa wielka odpowiedzialność. To ona decyduje o wszystkim, co dotyczy jej dziecka. Ona zna go najlepiej i wie, co jest dla niego najlepsze. Dlatego satysfakcja z wychowania mądrego, samodzielnego i cudownego dziecka jest ogromna. Bo nie ma z kim tych laurów dzielić. Oprócz tego samodzielna mama staje się pewniejsza siebie, potrafi walczyć o swoje. Jest sobą, bo nie musi dla nikogo udawać. Samodzielność jest lepsza, niż tkwienie w toksycznym związku, u boku faceta, którego się nie kocha. Samodzielność pozwala na poznawanie takich ludzi jakich się chce, tam, gdzie się chce ich poznać. Samodzielność nie zamyka żadnym drzwi. Samodzielność oznacza wolność. A dziecko? Kochane dziecko z pewnością będzie szczęśliwsze z jednym rodzicem, ale w zdrowej, wspaniałej atmosferze, niż w pełnej rodzinie, w której co chwilę wybuchają awantury i kłótnie. Dziecko oddaje swoją bezwarunkową miłość, rozumie więcej, niż się dorosłym wydaje. Samodzielne macierzyństwo to nie tylko wielka odpowiedzialność i szkoła życia. Bywa też wesoło i przyjemnie. Wzruszający moment, kiedy pośród kilkunastu twarzy półtoraroczny brzdąc znajdzie w końcu buzię swojej mamy i uśmiechnie się tak, jak tylko do niej się uśmiecha. Piękna chwila, kiedy to mamie przynosi pokazać nowy skarb, albo nową zabawkę. Albo kiedy przybiega właśnie do mamy, bo się skaleczył i chce buziaka w kuku. Samodzielna mama nie jest smutna i niespełniona. Samodzielna mama spełnia się w 200% w macierzyństwie i znajduje przy tym czas na swoje pasje i zainteresowania. Samodzielna mama jest zadowolona z życia. Czeka na wybrańca swojego serca, ale nie podejmie po raz drugi pochopnej decyzji. Póki co cieszy się wieczorami, które może spędzić tak, jak ma na to ochotę, sama podejmuje wszystkie decyzje. Cieszy się życiem, które dzieli ze swoim dzieckiem. A jeśli nawet zdarzają się momenty, kiedy chciałaby mieć dwie pary rąk, bo zupa kipi, pralka wyprała, telefon dzwoni i dziecko wstało głodne, to śmieje się z nich. Każdemu się tak przecież zdarza. O samotnym macierzyństwie i nie tylko czytaj na blogu Ani Andrzejewskiej: Przewijak.es Polecamy nasz wywiad z autorką bloga „Przewijak” Anią Andrzejewską
Ania Warzybok, autorka bloga Dziecięce Klimaty – wywiad z blogerką
Dziecięce Klimaty to blog nie tylko o byciu mamą i wychowaniu dzieci, lecz także o uważnym życiu i paradoksach naszej współczesności. Macierzyńskich – ale nie tylko. Bardzo osobisty i odważny. Przeczytajcie wywiad z jego autorką, Anią Warzybok.
Nowinki dla mam? Inspiracje rodzicielskie? Inne punkty widzenia na sprawy okołodziecięce i okołomacierzyńskie? Od czasu mojej drugiej ciąży (czyli już od 8 lat!), często takich rzeczy szukam na macierzyńskich blogach. Dziecięce Klimaty to kolejny blog, na który zaglądam regularnie. Jego autorka, Ania Warzybok, mama córki, Vi, i syna, Igora, pisze nie tylko o swoich dzieciach, ale też – a może nawet przede wszystkim – o swoim byciu mamą. A może nawet lepiej powiedzieć: byciu kobietą, bo chociaż macierzyństwo jest głównym, to jednak niejedynym tematem bloga. Polecam np. poruszający wpis „Spowiedź Motyla” o tym, jak Ania jako nastolatka – licealistka, potem studentka – nie umiała zaakceptować swojego ciała. Jak zmagała się z jadłowstrętem, katowała brzuszkami. Aż w końcu urodziła córkę,a potem syna i… zamiast w lustrze zaczęła przeglądać się w oczach kochających ją osób, dzięki czemu zwolniła się w końcu z przymusu bycia chudą. Albo całkiem świeży post pt. „Autorytet” o tym, jak trudno walczyć z łatką „młodej, niedoświadczonej matki” – nawet jeśli ta młoda i niedoświadczona urodziła już dwójkę dzieci i wychowuje je w świadomy (choć nietradycyjny) sposób. Oprócz pisania bloga Ania prowadzi firmę eventową, tworzy szydełkowe cuda, eksperymentuje z Art body. Lubi intensywne, aktywne życie, choć umie się zatrzymać, by uważnie przyjrzeć się jakiemuś zjawisku czy nowej modzie. Chcecie je poznać? Zajrzyjcie na Dziecięce Klimaty! Czy pamiętasz swój pierwszy wpis? Kiedy zakładałam blog, kompletnie nie wiedziałam, jak ugryźć temat, ani tym bardziej jaką lawinę zmian w moim życiu „popełnienie” pierwszego wpisu wywoła. Przygoda z blogiem zaczęła się banalnie: moja córka, Vi, została testerem zabawek w ramach dawnej akcji na Facebooku i blog miał być moją formą raportowania zabaw córki i recenzowania zabawek. Szybko jednak zaczęłam pisać na inne tematy, a gdy akcja testowania się zakończyła, nie wyobrażałam sobie, że mogłabym blog zamknąć. Przez kolejne lata blog ewoluował i dziś jest częścią mnie. Dziś głównym tematem bloga są nie zabawki, ale wychowanie dziecka w duchu rodzicielstwa bliskości. Moje macierzyństwo jest intuicyjne i szczere. Staram się zapewnić dzieciom bliskość i poczucie bezpieczeństwa oparte na szacunku i bezwarunkowej miłości. Czy bierzesz urlopy od bloga? Gdzie szukasz tematów do wpisów? Zdarza mi się wziąć „urlop”. Czasem miewam przesyt emocji i treści... A tematy do wpisów? Cóż mam je na wyciągniecie ręki, moje dzieci to kopalnia tematów i refleksji do generowania treści. Jaki Twój post jest dla Ciebie najważniejszy? I dlaczego? „Homo homini lupus est” napisany pod wpływem emocji i wciąż aktualny. „(Po)gwałcenie dzieciństwa”, polecany przez Dorotę Zawadzką. Spowiedź Motyla – bardzo osobisty... Te trzy różne wpisy chyba najlepiej pokazują, kim jestem. Powiedziałaś, że blog ewoluował. Co się w nim zmieniło? Zmienił się cały, bo ja się zmieniłam, moje podejście, postrzeganie pewnych spraw. Moje poglądy ewoluowały. Poza tym poznałam internety i blogosferę. Dziś traktuję bloga jak formę ekspresji, wyrażania swojej opinii, ale też poniekąd pracę... Staram się pisać regularnie, codziennie, być na bieżąco w szeroko rozumianej tematyce dziecięcej i podejmować aktualne temat. Piszesz o sobie „art kura domowa” – bardzo mnie to określenie zaintrygowało. Co ono znaczy? Art kura domowa to kwintesencja mamy-Ani... Pracuję zdalnie z domu. Między praniem, gotowaniem a zajmowaniem się dziećmi, prowadzę firmę zajmującą się oprawą artystyczną imprez. Do niedawna nie rozstawałam się z szydełkiem i dziergałam np. czapki i zabawki – miałam nawet aspiracje, żeby Dziecięce Klimaty były marką szydełkowych wyrobów hand made... Dzięki tym zajęciom w naszym domu cały czas panuje artystyczny nieład (nie mylić z bałaganem!). Będąc w ciąży z Vi występowałam w bodypaintingu, tańczyłam z ogniem... Sztuka zawsze gdzieś tam przeplata się przez moje życie. Wena przychodzi nocą, gdy dzieci śpią... no i nie zapominajmy o sztuce wychowywania dzieci, którą uprawiam 24/7 :) Blogerka taka jak ty – czytaj wpis Ani Warzybok specjalnie dla Babyonline.pl
Blogerka taka jak ty – czytaj wpis blogerki, Anny Warzybok
„Bolą mnie internetowe wojny matek” – pisze Anna Warzybok, autorka bloga Dziecięce Klimaty. Chociaż bloga parentingowego pisze już od trzech lat, nie aspiruje do bycia ekspertem w dziedzinie macierzyństwa. Przeczytaj jej wpis!
Jestem mamą z pięcioletnim stażem, szczęśliwą, spełnioną kobietą. Od trzech lat piszę bloga i podobno powinnam się tytułować blogerem. Po porodzie zmienia się optyka. Pojawienie się dziecka wywraca nie tylko naszą codzienność do góry nogami, ale również dotychczasowe podejście do życia i rozwoju. Wychowuję dzieci w duchu rodzicielstwa bliskości, ekologicznie, ekonomicznie... Śledzę nowinki, szukam wszystkiego, co najlepsze i najpiękniejsze dla moich dzieci, a przy tym odkryłam radość dzielenia się tym z innymi rodzicami. Radość, bo niezmiernie mnie cieszy okołoblogowa społeczność. Każdy mail, komentarz, odsłona bloga motywują mnie do pisania. Jestem mamą jak każda moja czytelniczka. Każdego dnia popełniam milion błędów wychowawczych i uczę się moich dzieci od nowa. Nie lubię pytania co mam z tego blogowania? Mam satysfakcję, mam znajomości, które zawarte w wirtualnym świecie owocują miłymi spotkaniami w realu. Mam poczucie że robię kawał dobrej roboty i mam nadzieje, że moje posty bywają komuś pomocne i bliskie. Że ktoś czytając je odnajduje ulgę i czuje, że gdzieś tam po drugiej stronie monitora jest kobieta, która ma podobne problemy, podobnie myśli, czuje... Nie aspiruję do miana eksperta: dzielę się moimi doświadczeniami. Pomału dochodzą do wniosku, że blogowanie zostało integralną częścią mego dziennego harmonogramu. Czasem mam dość i mam ochotę rzucić wszystko w cholerę. Odczuwam presję bycia idealną Matką Polką. Nie szukam sensacji, nie piszę postów dla podbicia statystyk. Blog nie jest formą ekshibicjonizmu, nie jest pamiętnikiem jest formą mojej ekspresji w sieci. Myślami przelanymi na klawiaturę. Moim sposobem na realizowanie się między praniem, gotowaniem, a doglądaniem dzieci. Bolą mnie wojny matek, dotykają kąśliwe uwagi i społeczny plebiscyt na supermamę. Nie lubię terroru w żadnej postaci, uważam, że dróg jest wiele i każdy powinien szanować wybory innych... Chciałabym, by matki zamiast walczyć okazywały sobie więcej wsparcia, szacunku i zrozumienia. Cel mamy jeden wychować dobrego i szczęśliwego człowieka, wybory, których dokonujemy są filtrowane macierzyńską miłością. Za trud wychowawczy laurkę wystawią nam kiedyś dzieci. Nie ma złych matek, są złe wybory. Jesteśmy kobietami, matkami, kochamy nasze dzieci – szanujmy się i szanujmy swoje wybory. Macierzyństwo to nie wyścig, ranking i społeczne oklaski, to nasz trud, by wychować człowieka, wyposażyć go w wartości i przekonania... To jak karmisz, rodzisz ma znaczenie, ale nie jest warte internetowych krucjat i werbalnej agresji. Lepiej tę energię spożytkować na zabawę z dzieckiem. Zresztą nie wiem jak Wy, ale ja nie chcę uczyć moich dzieci forsowania racji agresją. Chcę je nauczyć poszanowania cudzych wyborów. Czytaj więcej na blogu Dziecięce Klimaty – blog Ani Warzybok, mamy dwójki dzieci, blogerki, „art kury domowej” Polecamy: Wywiad z blogerką – Ania Warzybok, autorka bloga Dziecięce Klimaty.
Aleksandra Przeździecka-Kujałowicz, autorka bloga Koralowa Mama
Rodzicielstwo bliskości. Karmienie naturalne. Radość z bycia mamą. Oto tematy, które przewijają się na blogu Koralowa Mama na okrągło. Autorka bloga nie szuka na siłę sensacji, woli przekazywać wyważone opinie i rzetelną wiedzę. Koniecznie do niej zajrzyjcie – jej bloga warto dodać do ulubionych!
Wiedza. Natura. Miłość – to trzy słowa-klucze, które są mottem fanpejdża Koralowej Mamy i przewijają się cały czas przez blog. Tutaj nie znajdziecie pamiętnikowych zapisków w stylu: „moje dziecko dziś powiedziało…”. Przeważają felietony na tematy okołomacierzyńskie i recenzje książek dla rodziców. Autorka Koralowej Mamy, Aleksandra Przeździecka-Kujałowicz, z wykształcenia jest kulturoznawczynią i jak pisze na blogu: lubi się uczyć i dzielić wiedzą. Na blogu propaguje rodzicielstwo bliskości oraz – jak na redaktorkę „Kwartalnika Laktacyjnego” przystało! – karmienie naturalne. Pisze o tym, że poród może być niezwykłym przeżyciem, że bycie z dzieckiem rozwija, a macierzyństwo wspaniale łączy się z feminizmem. Pisze szczerze, w wyważony sposób i bez lukrowania macierzyńskiej rzeczywistości. Nie szuka na siłę sensacji, ale jednocześnie nie boi się trudnych tematów – jak ostatnio, gdy napisała o tym, co sądzi o aborcji u 11-letniej dziewczynki. Dla mnie Koralowamama.pl to kawał rzetelnej wiedzy ważnej dla mam i przyszłych mam. Ten blog warto mieć w zakładce „Ulubione” – polecam! Co daje Ci pisanie bloga? Zaczęłam pisać jako blog-pamiętnik – bloguję od wielu lat, to był po prostu kolejny. Szybko jednak zorientowałam się, że mam wiedzę, którą chciałabym się dzielić, a blog może być świetnym sposobem. Pisanie daje mi satysfakcję, ale i motywację do dalszego rozwoju. Największą satysfakcję odczuwam wtedy, kiedy dostaję maile od czytelniczek, którym jakiś mój tekst w czymś pomógł. Pamiętasz początki Koralowej Mamy? Co się zmieniło od tamtego czasu? Na początku pisałam o swojej ciąży, stopniowo co raz bardziej rozwijałam się w stronę pisania o ciąży i porodzie w ogóle. Teraz moje doświadczenia, jeśli o nich wspominam, są tylko punktem wyjścia. Blog nie jest już pamiętnikiem. Kiedy piszesz? Masz swoją stałą „świętą blogową godzinę”? Jestem pracującą w pełnym wymiarze żoną i mamą dwójki dzieci, tak więc czas na pisanie bloga mam tylko późnym wieczorem i w nocy. Mam jednak zawsze przy sobie kalendarz (bez niego bym zginęła!), w którym notuję tematy, myśli, fragmenty i szkice postów. Notatki w nim robię na bieżąco, w czasie lektury, rozmów, spotkań. Bywa, że tuż przed zaśnięciem zapisuję kilka zdań w smartfonie. Inspiruje mnie rodzicielska codzienność, aktualne wydarzenia, nowości wydawnicze Chociaż Twój blog jest dla mam i o macierzyństwie, to jednak nie piszesz zbyt wiele o swoich dzieciach – dlaczego? Mój blog nie służy promocji mojej osoby, nie pokazuję zdjęć dzieci. Koralowa Mama ma misję i celem bloga jest upowszechnianie wiedzy o naturalnej ciąży, dobrym porodzie, karmieniu piersią i wychowaniu, wzmacnianie w kobietach poczucia, że mają siłę, promowanie zrównoważonego rodzicielstwa. Moje dzieci to moi najwięksi nauczyciele, ale nie mam potrzeby opisywania ich życia. Czy czytasz komentarze? Czy zdarzają się komentarze negatywne? Jak na nie reagujesz? Komentarze czytam, bardzo ważny jest głos moich czytelniczek i czytelników. To dla nich piszę. Na szczęście komentarze negatywne zdarzają się niezwykle rzadko, są sprawą niecodzienną. Odróżniam jednak komentarze, które prezentują odmienny punkt widzenia, i komentarze, które są po prostu obraźliwe – tych drugich po prostu nie publikuję. One nie wnoszą niczego, poza niesmakiem. Nie widzę na moim blogu miejsca na obrażanie innych i złośliwości – na szczęście to przypadki sporadyczne. Czytaj wpis autorki bloga Koralowa Mama: Rodzice chcą się bawić – specjalnie dla Babyonline.pl
Ola Radomska, autorka bloga Radomskie Macierzyństwo – wywiad z blogerką
Oba blogi Oli Radomskiej: Mam wątpliwość i Radomskie macierzyństwo łączy poczucie humoru i ironia. Choć są zupełnie różne, oba są tak samo świetne! Polecamy oba – i przedstawiamy ich autorkę. Przeczytajcie nasz wywiad z Olą Radomską, blogerką i mamą małej Lenki.
Blogi Oli Radomskiej powinny być opatrzone ostrzeżeniem: „Uwaga, uzależnia, wchodzisz na własne ryzyko!”. Ja najpierw uzależniłam się od jej pierwszego bloga „Mam wątpliwość”, na którym ta sympatyczna okularnica już od trzech lat punktuje absurdy świata. I to jak punktuje! Swoim nieprzeciętnym poczuciem humoru Radomska mogłaby obdzielić z tuzin osób (i jeszcze by jej zostało) – celnością obserwacji tak samo. Kiedy Radomska zaszła w ciążę, założyła drugi blog: Radomskiemacierzynstwo.blog.pl, którego podtytuł brzmi „Jak być mamą i pozostać Radomską?”. Wystarczy przeczytać kilka wpisów, żeby wiedzieć, że Radomska-matka na pewno po porodzie nie zakopała się w pieluszkach. Chociaż rzeczywiście na jej drugim blogu króluje już inna tematyka, choć zamiast absurdalnych zdjęć jak na „Mam wątpliwość”, znajdziemy tu czułe fotki lenki, córeczki Oli – to jednak i tutaj znakami rozpoznawczymi są dystans do siebie i zaskakujące pointy. Dwa lata „Mam wątpliwość” został Blogiem Roku w kategorii blogów absurdalnych i offowych. „Radomskie macierzyństwo” offowe już nie jest, to blog parentingowy pełną gębą. Zajrzyjcie do niego, bo warto! Dlaczego zaczęłaś pisać Radomskie Macierzyństwo? Czym różni się ten blog od Twojego pierwszego bloga? Wiedziałam, że nowe doświadczenia będą kopalnią inspiracji i że będę chciała słowami chwytać jak najwięcej. Czytelników „Mam wątpliwość” przyzwyczaiłam do robienia sobie jaj i plucia jadem, trochę brakowało mi w tym ckliwej melancholii, która też we mnie kaszle i szarpie od środka. Na „Mam wątpliwość” często inspiruje mnie to,co negatywne albo absurdalne. Nie miałam pojęcia jakie będzie Radomskie Macierzyństwo – bardzo bałam się nawrotu depresji i postanowiłam, że blog będzie mnie motywował do doceniania i wyłapywania pozytywów (ale bez wciskania ludziom lukru i bajek) Masz czasem kryzys blogowy? Umiesz wyobrazić sobie niepisanie bloga? Kryzysy blogowe miałam, jak miałam na to czas :) Wiesz jak to jest – szlachcianki mają migrenę, a proste baby zwyczajnie łeb napier...la – przed narodzinami Lenki mogłam się babrać w swoich przemyśleniach i rozterkach, teraz nie mam czasu na pier..ły, a już na pewno nie na takie, które ciągnęłyby mnie w dół. Mam ogromny problem ze znajdowaniem czasu na pisanie, a nie kryzysy – Lenka sypia krótko i rzadko. Godzina na spokojne zebranie myśli, kiedy nie padam ze zmęczenia, smakuje jak pączek po całym dniu diety. Bycie blogerem weszło mi już w krew, blogi to bardzo ważna część mojego życia, wymieniam je w pierwszej kolejności po rodzinie chyba. Kocham to. Blogi to moje dzieci trochę :) Czytaj wpis Oli Radomskiej: Kim jest matka Radomska? – specjalnie dla Babyonline.pl. Masz tematy tabu? Jestem typem ekstrawertyka, ale nawet jeżeli w jakimś sensie przekraczam swoje albo czyjeś granice, to staram się to robić w jakimś celu albo w interesujący/ciekawy/zabawny sposób. Czy mi wychodzi? – nie mnie oceniać, od tego są czytelnicy. Boję się wskazać jakieś tabu, bo jeśli kiedyś je złamię to na pewno to wywleczecie :) Staram się opisywać wszystko zgodnie ze swoim wyczuciem smaku i poczuciem humoru. Nie sztuką jest unikać jakiegoś tematu, sztuką jest go ugryźć tak, żeby przekazać jakąś treść poza sprzedaniem, być może, niewygodnych i niefajnych, informacji. Jakie radości przynosi Tobie pisanie bloga? To zawsze nakręcało mnie i sprawiało, że mam większy apetyt na życie. Ja zawsze musiałam pisać. To choroba, potrzeba biologiczna. Pamiętam taki czas, kiedy pisanie porzuciłam i do dziś się dziwię, że nie umarłam z niedotlenienia. Teraz ta pasja jest jeszcze cudowniejsza, bo nie dość, że realizuję ją dla masy ludzi, to... mam tak cholernie mało czasu, że doceniam po stokroć każdą z tych chwil dla siebie i to spożytkowaną w według mnie, całkiem sensowny sposób z pożytkiem dla siebie i (chyba?) dla innych. Obejrzyj wywiad z Olą Radomską z gali Blog Roku: View oEmbed on the source website
Kim jest Matka Radomska? – post blogerki, Oli Radomskiej
Ola Radomska, autorka blogów Mam wątpliwość i Radomskie macierzyństwo pisze specjalnie dla Babyonline.pl. Temat: jak po porodzie nadal pozostać dawną sobą. Czy to możliwe? Co się zmienia? Poporodowa rzeczywistość okiem mamy-blogerki – polecamy!
Jestem jedną z tych, co to w poprzednim życiu, czyli przed narodzeniem dziecka, zarzekały się, że dziecka nigdy nie urodzą. Bądź też używają enigmatycznego hasła wytrychu „będę je mieć KIEDYŚ” – kiedyś czyli – kiedy kupię mieszkanie, kanarka, konia, samochód, wyjadę na wymarzone wakacje, skończę upragnione studia, awansuję i kaktus wyrośnie mi na dłoni. Kaktus nie wyrósł, ale brzuch tak. Jego zawartość przewartościowała całe moje życie. Macierzyńska przygoda bez scenariusza trwa już prawie osiem miesięcy. Przez cały ten czas usilnie szukam kompromisu między byciem wystarczająco dobrą mamą, a wystarczająco szczęśliwym i choć odrobinę wyspanym człowiekiem. Staram się być uważna - z refleksem snajpera chwytam swoje okulary, które Lentośka z gracją zrzuca mi z japy, a jak już uda mi się je zatrzymać na nosie, to korzystam- patrzę uważnie, obserwuję, a spostrzeżeniami z macierzyńskiego pola bitwy dzielę się na blogu. Obśmiewam swoją macierzyńską, surrealistyczną rzeczywistość, kwestie dla mnie ważne rozkładam na części pierwsze, a przede wszystkim staram się pozostać sobą. Zakochaną w swojej córce, bardziej pokorną, mniej histeryczną, ale sobą. Pyskatą, sarkastyczną, robiącą sobie jaja ze wszystkiego Radomską. foto: archiwum rodzinne Dobrze mi w „nowej skórze” i chyba jestem dobrym przykładem na to, że ciąża nie jest dla ustatkowanych, wybranych i gotowych psychicznie i emocjonalnie ludzi (słyszałam bajki o tym, że tacy istnieją) - siedzę w wagoniku swojego rollercoastera i staram się jak najczęściej drzeć z radości, a nie ze strachu. Dzięki Lence jestem szczęśliwsza,a dzięki pisaniu spełniona. Poza byciem mamą planuję bycie pisarką, żoną, wolontariuszką i... wyspanym człowiekiem. Ale to wszystko za chwilę, na razie chcę się nachapać córą. Nie obijam się jednak, a uczę pilnie. Ona codziennie uczy mnie więcej niż ktokolwiek i kiedykolwiek. Polecamy blog Oli Radomskiej: Radomskie Macierzyństwo. Czytaj także: Tydzień z blogerką – wywiad z Olą Radomską
Dorota Smoleń, autorka bloga Od-rana-do-wieczora
Jej blog to wzorzec z Sevres dla mam blogerek. Czasem wywołuje niekontrolowane wybuchy śmiechu, innym razem nastraja do refleksji. Dorota Smoleń – matka trzech synów, autorka bloga Od-rana-do-wieczora, znana z blogosferze jako Chuda. Poznajcie ją.
O Chudej, czyli Dorocie Smoleń, pierwszy raz usłyszałam od mojej siostry: „Jak to, przecież masz dzieci, a nie czytasz Od-rana-do wieczora?!” zdziwiła się któregoś razu. Jakby to było oczywiste: jesteś mamą, więc na pewno zaglądasz na blog Chudej. Moja siostra sama dzieci jeszcze nie ma, ale blog Od-rana-do-wieczora czyta regularnie – bo jest zabawny, mądry i świetnie pisany. Potem Dorota została bohaterką reportażu „Mamo, To Ja” (XI.2011) o „Macierzyństwie bez lukru”, wspaniałej akcji charytatywnej. Słyszałyście o niej? W jej ramach powstały już trzy e-booki z tekstami mam-blogerek i kilku ojców-blogerów, a cały dochód z ich sprzedaży jest przeznaczony na pomoc małemu Mikołajkowi, chłopczykowi choremu na rdzeniowy zanik mięśni. Dorota Smoleń nie tylko wymyśliła całą akcję, nie tylko namówiła do niej innych, lecz także już od trzech lat cały czas rozkręca ją i koordynuje! (Tutaj możecie wspomóc akcję „Macierzyństwo bez lukru”). Oprócz Od-rana-do-wieczora.blog.pl Dorota prowadzi blog z recenzjami książkowymi „Czytam dzieciom (i sobie też!)”, pisuje felietony i jest autorką poradników dla mam („Mamo, dasz radę” „Sześciolatki w szkole”) oraz bajek dla dzieci („Jaś pierwszoklasista”). Współprowadzi też blog kulinarny „Dwie chochelki”. Poza tym jest mamą trzech synów, z których najmłodszy ma pół roku. Mniej więcej raz na tydzień zastanawiam się, jak ona na to wszystko znajduje czas… Człowiek-energia? Oto Chuda we własnej osobie: 1. Co Ci daje pisanie bloga? Co dawało kilka lat temu, a co teraz? Dlaczego to robisz? Pisanie bloga było dla mnie naturalną kontynuacją pisania pamiętnika, znacznie bardziej fascynującą, bo na blogu wchodzi się w interakcje z czytelnikami. Do dziś kręci mnie sprawdzanie komentarzy pod notkami. Dzięki blogom poznałam świetne dziewczyny. Kiedy urodziły się dzieci, zapisywałam na blogu większość wydarzeń związanych z nimi, dzięki czemu po latach jest kopalnią anegdotek z pierwszych lat życia chłopców. Piotruś i Michaś uwielbiają je czytać, zaśmiewają się do łez. Dziś piszę, bo lubię się dzielić tym, co mnie fascynuje albo trapi, bo ciągle mam coś do powiedzenia, jako że z natury jestem gadułą (i pewnie trochę ekshibicjonistką). 2. Czy miałaś blogowy kryzys, kiedy chciałaś już rzucić to pisanie? Regularnie miewam kryzysy blogowe, średnio raz w roku. Przestaję wtedy pisać na jakiś czas, ale wracam, to chyba jest już nałóg. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad zmianą formy mojego pisania. Może iść w kierunku własnej strony i zarabiania na blogu? Może rzucić blogowanie i na poważnie zająć się pisaniem dla pieniędzy? Myślę, rozważam, ale bloga piszę dalej. 3. O jakich rzeczach nigdy nie napiszesz? Po pierwsze, staram się nie pisać o nikim źle, bo też z zasady nie mówię źle o ludziach. Nie chcę nikogo urazić ani sprawić mu przykrości, choć z drugiej strony tak się dzieje, gdy jasno opowiadam się po jednej ze stron, tak było np. przy notce o karmieniu piersią. Po drugie, mocno się cenzuruję, bo czyta mnie wielu znajomych i sąsiadów (pozdrawiam serdecznie!) Po trzecie, bloga będą czytać moje dzieci, nie piszę więc o tym, o czym nie chciałabym im powiedzieć. Po czwarte, staram się za bardzo nie narzekać, zresztą, zakładałam bloga z myślą, że nie będzie to ściana płaczu, tylko miejsce, gdzie ludzie będą zaglądać z przyjemnością, żeby się pośmiać albo wzruszyć. Jeśli nawet piszę o kłótni z mężem to tak, żeby było śmiesznie. Dzięki temu sama nabieram dystansu do sprawy i żyje mi się lżej. Ale oczywiście, kiedy ktoś zalezie mi za skórę, myślę sobie: czekaj, czekaj, jak ja cię opiszę!... 4. Czy pamiętasz swoje blogowe początki? Jak wyglądała mamo-blogosfera wtedy? Najpierw czytałam blogi i byłam nimi zafascynowana. Moją wielką idolką była barbarella.blog.pl, później sistermoon.blog.pl. Kiedy zaczynałam pisać, był rok 2003, a jedyną platformą blogową, o której słyszałam, był blog.pl. Założenie bloga kosztowało 10 zł, ale miałam poczucie, że to dobra inwestycja, bo dzięki niej weszłam do elitarnego grona. Jedynym mamowym blogiem, który znałam na wczesnym etapie blogowania, był mamablues.blog.pl, macierzyństwo opisywane anegdotycznie i z dużym przymrużeniem oka. Sama na początku pisałam o koleżankach z pracy, o narzeczonym, a później mężu. Kiedy w 2005 r. zostałam mamą, mój blog zmienił się w pamiętnik matki. Taki jest do dziś. Zmienia się jednak powoli treść, bo starsi chłopcy wyraźnie zapowiedzieli mi, że nie życzą sobie, bym pisała o nich bez ich zgody, więc muszę ustalać, co mi wolno opublikować, a czego nie. Niestety nie zgadzają się na publikację większość anegdot, więc idę trochę w kierunku rozważań o macierzyństwie, zagadnień dotyczących wielu matek. Na całe szczęście mam jeszcze maleńkiego Wojtusia, którego przez kilka lat poopisuję sobie bezkarnie :-) Czytaj wpis Doroty Smoleń: Trzecie dziecko – specjalnie dla Babyonline.pl
Trzecie dziecko – przeczytaj post blogerki, Doroty Smoleń
Dorota Smoleń, autorka bloga Od-rana-do-wieczora pisze specjalnie dla Babyonline. Temat: trzecie dziecko w rodzinie. Co się zmienia za trzecim razem? Przeczytaj!
Jest z nami od pięciu miesięcy. Głównie je, śpi, bacznie obserwuje otaczający go świat, chętnie wypowiada się w swoim narzeczu, uśmiecha się pięknie i całe jest radością i wdzięcznością, gdy się nim zajmujemy. Choć zajmujemy się, uczciwie mówiąc, mniej niż pierwszą dwójką. W niedzielę siedzieliśmy we czworo nad rosołem, a Wojtuś w swoim foteliku samochodowym oglądał w skupieniu wzorki na pieluszce. – Patrz! – powiedziałam do męża - Przy Piotrusiu i Michasiu nigdy nie siadaliśmy razem przy stole, bo jedno zajmowało się dzieckiem, a teraz proszę, dziecko zajmuje się samo sobą. Szok! Nasze trzecie dziecko ma mniej rzeczy, ale za to więcej ludzi wokół siebie. Oczywiście wtedy, kiedy uwaga starszych chłopców jest mu najbardziej potrzebna, obaj mają akurat Tysiące Ważnych Spraw, ale zdarzają się i takie chwile jak wieczorem dwa dni temu, kiedy Piotruś i Michaś zabawiali malucha na wyścigi, zachwyceni, że śmieje się do nich tak radośnie i tak entuzjastycznie reaguje na ich łaskotki, piosenki i żarciki. Wojtuś urodził się po kilkuletniej przerwie od pieluch, jego starsi bracia mają teraz 7 i 9 lat. Są ze sobą bardzo zżyci, trzymają się razem (czasem zębami), mają już swoje światy i dzięki temu narodziny brata nie były dla nich takim wstrząsem, jakim dla dwuletniego Piotrusia było pojawienie się Michasia. Owszem, są chwile, gdy nienawidzą niemowlaka z całego serca (Za co? „Bo on... bo on... bo on się TAK GAPI!”, „bo ty się ciągle nim zajmujesz!”), ale mocne przytulenie kościstego kilkulatka rozdartego bólem istnienia i partyjka „Mastermind” szybko przywraca mu równowagę i spokój ducha. Jest takie porzekadło, że dzieci powinno się mieć od trzeciego. Podpisuję się pod tym. Trzecie dziecko przynosi dużo radości, którą można celebrować w spokoju. Lata doświadczeń robią swoje. Rozum, który często opuszcza człowieka w początkowej fazie rodzicielstwa, zdąży wrócić na swoje miejsce. Dopiero teraz wiem, że nie muszę tego wszystkiego, o czym przy pierwszej dwójce byłam przekonana, że bezwzględnie muszę. Takie np. codzienne spacery, których nie cierpiałam z całego serca, ale uważałam za obowiązkowy punkt programu. Ganiałam na nie codziennie o tej samej godzinie, jęcząc w duchu, że dziecko tak słodko śpi i mogłabym choćby obiad ugotować, a tu ziewając z nudów wlokłam się noga za noga osiedlowymi uliczkami. Teraz mi przeszło. Spacer odbywam przy okazji odbierania dzieci ze szkoły, przed południem Wojtuś śpi w domu, a ja korzystam. Pełny luz. I gdyby ktoś pytał, to nie siedzę w domu, ale przeważnie leżę. Wojtuś lubi być karmiony na leżąco, więc spędzamy dużo czasu w pozycji horyzontalnej. Lubię te poranne i te wieczorne godziny. Karmię go, przytulamy się, patrzymy na siebie, rozmawiamy, a kiedy zaśnie, leżę i patrzę, jak ślicznie śpi. Nie mam poczucia, że ja tu leżę, a tam pędzi pociąg życia i jeśli natychmiast się nie zerwę, to nie zdążę wsiąść. Owszem, pędzi, ale nawet nie chce mi się wychodzić na peron. Są rzeczy, których mimo zaawansowania w macierzyństwie ciągle nie wiem. Na przykład kaszel – jeśli uważam, że ten rozrywający płuca (i bębenki) kaszel na bank oznacza zapalenie oskrzeli i bez antybiotyku się nie obejdzie, lekarz mówi, że to tylko katar spływa do gardła. Jeśli sądzę, że to lekki kaszelek od kataru, okazuje się, że jednak oskrzela. Wiem za to, że dzieciństwo moich dzieci minie szybciej, niżbym sobie życzyła. Przy starszych chłopcach miałam takie dołujące poczucie, że już zawsze będę zmieniać pieluchy i przecierać zupki, to się nigdy nie skończy. Było, minęło, to już historia. Trzecie dziecko zupełnie oszczędziło mi dylematów, które miałam przed narodzinami drugiego: Jak to będzie? Czy sobie poradzę? Czy pokocham równie mocno jak pierwsze? Po prostu wiedziałam, że będzie dobrze, że sobie poradzę i że miłość płynie ze źródła, nie z butelki i w związku z tym nie wyczerpuje się. Szkoda tylko, że czas nie ma podobnych właściwości. Staram się przynajmniej raz w tygodniu spędzić chwilę z jednym tylko synkiem, żeby się nim pozachwycać. Każdy z osobna jest wspaniały i do rany przyłóż, jeśli tylko nie walczy o uwagę lub nie popisuje się przed bratem. Wespół w zespół stanowią najbardziej irytujące rodzeństwo w galaktyce. A gdy pomyślę, że za chwilę dołączy do nich trzeci zawodnik... Nie, pomyślę o tym jutro :-) Polecamy blog Doroty Smoleń: Od-rana-do-wieczora.blog.pl Czytaj także wywiad z Dorotą Smoleń o pisaniu bloga i blogowych kryzysach.
Blog niemowlaka - uzależnia i rozśmiesza
Jureczek ma dopiero kilka miesięcy, ale talent do pisania bloga - wielki! Blog Jureczka jest śmieszny, wciągający, prawdziwy. Wiecie, jak widzi się świat, kiedy ma się kilka godzin, kilka dni czy kilka miesięcy? Wiecie, co o rodzicach mogą myśleć dzieci? Przekonajcie się!
Blog Jureczka dopiero się rozkręca. Nie ma zbyt wielu wpisów. Ale to co już jest - polubicie na pewno! W redakcji "Mamo, To Ja" wszystkie redaktorki go uwielbiają. Mamy nadzieję, że Jureczek będzie pisał swojego bloga bardzo, bardzo długo... Ale zacznijmy od początku. Kto pisze blog Jureczka? Oficjalnie – Jureczek. Zaczął pisać kilka dni po porodzie... Jak to możliwe? Niemożliwe. Dlatego zdradzimy, nieoficjalnie, że bloga pisze mama Jureczka. Mama Jureczka pracuje w redakcji miesięcznika "Mamo, To Ja" jako... graficzka. Garficzka, a tak fajnie pisze! Dwa w jednym, jakby powiedział Jureczek. O czym jest blog Jureczka? O życiu. Głównie o życiu Jureczka. Opisuje swoje pierwsze dni po porodzie, drugi miesiąc, trzeci miesiąc życia i kolejne. Niby zupełnie zwykłe życie, ale opisywane z punktu widzenia tak małego dziecka, wygląda zupełnie inaczej. Na blogu siłą rzeczy są też scenki z życia mamy, rodziny Jureczka. Takie niby zwykłe spotkanie na spacerze, które opisuje Jurek to szansa, by poruszyć temat karmienia piersią, diety mamy karmiącej i... frustracji niektórych mam karmiących. Zaś poszukiwania żłobka i sama wizyta w żłobku to okazja do reflekcji o mniejszości chińskiej w Wietnamie... Za co lubimy blog Jureczka? Za to, że jest śmieszny. Że pokazuje nam, iż to my - rodzice często jesteśmy śmieszni w naszym superpoważnym podchodzeniu do wychowania dzieci. Że umiejętność śmiania się z kłopotów, umiejętność nie brania tak bardzo serio, wszystkiego, co się dzieje, wychodzi małym i dużym na dobre. Blog Jureczka jest prawdziwy. I trzyma w napięciu. Jureczek to nie wszystko Na stronie mamotoja.pl jest jeszcze jeden blog, który z czystym sumieniem polecamy wszystkim mamom, wszystkim rodzicom. Blog o książkach to miejsce, gdzie znajdziecie recezje naprawdę fajnych i wartościowych książek dla dzieci. Są bardzo wygodnie pogrupowane alfabetycznie, ale też ze względu na wiek dziecka. Polecamy inne książki od 2 roku życia, inne od 5 roku. Już niebawem w zakładce Blogi pojawią się kolejne fajne blogi! A jakiego bloga, wy byście chętnie przeczytały? Piszcie w komentarzach.